ઇત્તેફાક

ન્યુ બૉટલ, ઓલ્ડ વાઇન, નોટ સો ફાઇન

***

રાઇટિંગનો જ કમાલ છે કે 48 વર્ષ પહેલાં આવેલી ફિલ્મ આજે પણ મૅચ્યોર લાગે છે અને 2017માં રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ આઉટડૅટેડ.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

ittefaq-poster‘મિ. લૉર્ડ, આજે ઘણા સમય બાદ આપની સિને-કૉર્ટમાં એક ઇન્ટરેસ્ટિંગ મુકદ્દમો આવ્યો છે. આ વખતે કૅસ ફરી સો કૉલ્ડ રિમેકનો છે.’

‘હમ્મ… આમેય અત્યારે જૂનું ભુલાવી દઇને નવું રિ-ક્રિએટ કરવાની ફેશન ચાલે છે. યુ મૅ પ્રોસીડ.’

‘થૅન્ક યુ મિ. લૉર્ડ.વાત આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ની છે. આ ફિલ્મ આમ તો ઈ.સ. 1969માં આવેલી આ જ નામની રાજેશ ખન્ના સ્ટારર ફિલ્મની ઓલમોસ્ટ રિમેક છે.’

‘ઓલમોસ્ટ રિમેક?’

‘હા, એટલે મૂળ પ્લોટ યથાવત રાખીને તેનું બહારનું કલેવર બદલી નાખવામાં આવ્યું છે.’

‘સરકારી યોજનાઓમાં થાય છે એવું?’

‘સર, વાત પોલિટિકલ થઈ જશે અને આમેય આચાર સંહિતા ચાલુ છે.’

‘ઓહ, યસ યસ. પ્લીઝ કન્ટિન્યુ.’

‘તો સર, વિકિપીડિયાનાં પાનાં ફેરવનારાઓ જાણે છે કે આ ઇત્તેફાકનું મૂળ જૂની ઇત્તેફાકમાં અને તેનાં મૂળ ‘ધુમ્મસ’ નામના એક ગુજરાતી નાટકમાં છે. વધુ ઊંડા ઊતરીએ તો એક હૉલિવૂડ ફિલ્મ અને એક પરદેશી નાટક પણ મળી આવે છે.’

‘ઇન્ટરેસ્ટિંગ. એવું તે શું છે આ સ્ટોરીમાં કે પાંચ દાયકાથી ફરી ફરીને બનતી રહે છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, વાત એક નઠારા કોઇન્સિડન્સની છે. પત્નીની હત્યા કરીને ભાગતો એક માણસ પોલીસથી બચવા એક ઘરમાં આશરો લે છે. પરંતુ એ ઘરમાં પહેલેથી જ પોતાનાં ડીપ ડાર્ક સિક્રેટ્સ છુપાયેલાં છે.’

‘વ્હોટ? મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર, મારી કૉર્ટમાં સ્પોઇલર કહી દેવા એ કન્ટેમ્પ્ટ ઑફ કૉર્ટનો ગંભીર ગુનો બને છે. ડૉન્ટ યુ નૉ ધેટ?’

‘રિલેક્સ,યૉર ઑનર. ઑરિજિનલ સ્ટોરીની આ જ તો બ્યુટિ છે કે વાત દેખાય છે એટલી સિમ્પલ નથી. સત્યને આડે કેટલાંય પડળ છે.જોકે આ મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મમાંબે દાયકા જૂની બીજી એક હિન્દી મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મનું સિક્રેટ બડી બેશર્મીથી છત્તું કરી નાખવામાં આવ્યુંછે. એ વિશે તો હું પોતે જ એક સિને ઇન્ટરેસ્ટલિટિગેશન કરવાનો છું.’

‘ઇટ્સ પથેટિક. સિને-કૉર્ટ આ વાતની ગંભીર નોંધ લે છે.લેકિન સિને-કૉર્ટમાં આ ફિલ્મને ઘસડી લાવવાનો મુખ્ય આશય શો છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, ટિકિટના ભાવ જ્યારે ફિલ્મની લંબાઈ કરતાં બમણા થઈ જાય અને દર્શકો પર અધકચરા રિવ્યુઝનો મારો ચાલવા લાગે ત્યારે ઑથેન્ટિસિટીનું મહત્ત્વ વધી જાય છે.’

‘કૉપી ધેટ.પણ આ કૅસ એક પક્ષીય છે? ડિફેન્સ ક્યાં છે?’

‘હિઅર આઈ એમ, મિ. લૉર્ડ.ઇફ યુ પરમિટ, કેન આઈ સ્ટાર્ટ?’

‘યસ પ્લીઝ. ગો અહેડ.’

‘થેન્ક યુ, મિ. લૉર્ડ. ફર્સ્ટ ઑફ ઑલ ‘હુ ડન ઇટ’ પ્રકારની સસ્પેન્સ-મિસ્ટરી ફિલ્મ બનાવવી તે ઓલમોસ્ટ સુસાઇડલ મિશન છે. કેમ કે, એક વખત સિક્રેટ છત્તું થયા પછી એમાં કશી ઉત્તેજના રહેતી નથી ને ફિલ્મની રિપીટ વેલ્યુ ઑલમોસ્ટ ખતમ થઈ જાય છે. એમાંય અત્યારે તો પરાણે ઇરોટિક ને ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળાં આઇટેમ સોંગ્સ ઘુસાડીને ફિલ્મ વેચવાનો ધંધો કરાય છે.અમે એવું કશું જ કર્યું નથી. એ જ બતાવે છે કે અમારો ઇરાદો નેક છે.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘યૉર ઑનર. ક્લિશૅ ભાષામાં કહું તો ‘મારા કાબિલ દોસ્ત’ એ ભૂલી જાય છે કે પોતાને મ્યુઝિક ડિરેક્ટર તરીકે ઓળખાવતા તનિશ્ક બાગચી નામના એક શખ્સ પાસે ‘રાત બાકી બાત બાકી’ જેવા ક્લાસિક સોંગનું સો કૉલ્ડ ‘રિમિક્સ’કરાવીને ફિલ્મને પ્રમોટ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો જ છે. એ તનિશ્ક બાગચી પર તો જૂનાં સોંગ્સનું ‘સિરિયલ કિલિંગ’ કરવાનો એક અલગ કૅસ લઇને હું નામદાર કૉર્ટ પાસે આવવાનો છું. લેકિન સોનાક્ષી સિંહાના ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળા આ ‘રિમિક્સ’ જેવી જ હાલત આખી ફિલ્મની છે.’

‘એન્ડ વ્હોટ્સ ધેટ?’

‘બંનેમાં ઍનર્જી જ નથી, સર.’

‘ઑબ્જેક્શન ફ્રોમ માય સાઇડ એઝ વેલ.’

‘એન્ડ સસ્ટેઇન્ડ ટૂ.’

‘આભાર, નામદાર. અમારી ફિલ્મ માત્ર 107 મિનિટની જ છે. કોઈ ખોટી ચરબી નહીં, સીધી ખૂન કૅસથી જ સ્ટોરી સ્ટાર્ટ થાય અને છેક સુધી તેને જ વળગી રહે.’

‘વાત સાચી, મિ. લૉર્ડ. પણ ફિલ્મની પૅસ એટલી સ્લો છે કે આટલી ઓછી લંબાઈ પણ વધુ લાગે છે. અર્જન્સી ઊભી કરવા માટે કૅસને કોઈ જ લોજિક વિના ત્રણ દિવસમાં સોલ્વ કરવાની ડૅડલાઇન અપાય છે. એ પછીયે ફિલ્મમાં એક ફાસ્ટ પૅસ્ડ સસ્પેન્સ થ્રિલરને છાજે એવી સ્પીડ તો આવતી જ નથી.’ ફિલ્મ એટલી સ્લો પૅસમાં આગળ વધ્યા કરે કે ખરેખર કાતિલ કોણ છે અને કત્લ શી રીતે થયાં તે જાણવાની આપણી ઉત્કંઠા જ મરી જાય.’

‘ઓહ, ઇઝ ધેટ સો?’

‘યસ મિ. લૉર્ડ. ફિલ્મના યંગ ડિરેક્ટર અભય ચોપરાએ-જેઓ ખુદ સદગત રવિ ચોપરાના દીકરા છે, તેમણે-આ ફિલ્મને સિમ્પલ રીતે કહેવાને બદલે ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ વાપરી છે.’

‘રશોમોન ઇફેક્ટ?’

‘યૉર ઑનર, ઈ.સ. ૧૯૫૦માં દિગ્ગજ જૅપનીઝ ફિલ્મમૅકર અકિરા કુરોસાવાએ ‘રશોમોન’ નામની ફિલ્મ બનાવેલી. તેમાં વગડામાં થયેલા એક બળાત્કાર અને હત્યા કૅસની વાત હતી. આખી ફિલ્મમાં તે કૅસ સાથે સંકળાયેલા લોકો એક જ ઘટનાને પોતપોતાના દૃષ્ટિકોણથી જુએ ત્યારે સમગ્ર ઘટના અને આરોપી ધરમૂળથી બદલાઈ જાય તેની વાત હતી. જૅપનીસ સિનેમાને રાતોરાત આખી દુનિયામાં જાણીતું કરી દેનારી આ ફિલ્મ વર્લ્ડ સિનેમાની વન ઑફ ધ ગ્રેટેસ્ટ મુવીઝ ગણાય છે. એ ફિલ્મની સફળતાને પગલે જ ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ શબ્દ અસ્તિત્વમાં આવ્યો છે. છેલ્લે આપણે ત્યાં ‘તલવાર’ ફિલ્મમાં એ પ્રકારના સ્ટોરીટેલિંગનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. એમ તો આ ફિલ્મને ‘અનરિલાયેબલ નૅરેટર’ની કેટેગરીમાં પણ મૂકી શકાય, જેમાં વાર્તાના સૂત્રધાર જ વાર્તા જોનાર-સાંભળનારને અવળે પાટે ચડાવી દે. જોકે એ વિશે વધુ ચર્ચા કરીશું તો ફરી પાછો સ્પોઇલરનો પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થશે.’

‘વેરી ઇન્ટરેસ્ટિંગ. પણ પોતાની પહેલી જ ફિલ્મમાં એ છોકરા અભય ચોપરાએ સ્ટોરી ટેલિંગની આવી અનોખી ટેકનિક વાપરી હોય, તો એ સારું જ કહેવાય ને?’

‘યસ, બટ જો સ્ક્રીનપ્લે પર્ફેક્ટ્લી ન લખાયેલો હોય તો ઓછી લંબાઈની ફિલ્મ પણ લાંબી, કંટાળાજનક અને રિપિટિટિવ લાગવા માંડે. જોકે આ વાતની ફિલ્મના રાઇટરલોગને પણ ખબર છે જ. એટલે જ એમણે હ્યુમરનો પૂરતો ડોઝ ઉમેર્યો છે.’

‘જેમકે?’

‘જેમકે, પહેલાં તો ફિલ્મનો નાયક ‘મશહૂર રાઇટર’ છે અને એનું નામ રખાયું છે ‘વિક્રમ સેઠી’. સૌ જાણે છે એમ રિયલ લાઇફમાં પણ ‘અ સ્યુટેબલ બૉય’થી જાણીતા વિક્રમ સેઠ નામના રાઇટર છે જ. અને આ રાઇટરને ન વાંચવા બદલ ફિલ્મનું એક પાત્ર બીજા પાત્ર વિશે કહે છે, ‘યે તો સિર્ફ ચેતન કે ભગત હૈ.’એક બીજો ચાબખા જેવો ડાયલોગ પણ છે, કે ‘આજકલ તો ઇન્ડિયા મેં ક્રાઇમ કર કે NRI બન જાને કા ફૅશન ચલ રહા હૈ.’ યાને કે મૅટા હ્યુમર-સટાયર, મિ. લૉર્ડ!પ્લસ પુલિસવાલાઓજ્યાં મર્ડર થયું હોય ત્યાં-ક્રાઇમ સીન પર ચા બનાવીનેએકબીજાને પીરસતા હોય,સિક્યોરિટી ગાર્ડ પોતાના ખરાબ પેટનું એકદમ ડિટેઇલમાં વર્ણન કરે, ઇન્વેસ્ટિગેશન રૂમમાં લબુક ઝબુક થતી ટ્યુબલાઇટ બદલવા માટે ખુદ આરોપીની જ મદદ લેવામાં આવે…આવી ઘણી કોમિક મોમેન્ટ્સ છે, જે ફિલ્મને સાવ ડલ બનતાં રોકે છે.’

‘ગુડ, પણ તો પછી તમારા અવાજમાંથી મને નિરાશાનો ટોન કેમ સંભળાય છે?’

‘કેમકે પહેલાં તો આ ફિલ્મના કાસ્ટિંગમાં જ લોચો છે. સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા સૂટિંગ-શર્ટિંગના મૉડલ તરીકે સરસ છે, પણ એક્ટર? નો મિ. લૉર્ડ. એના ચહેરા પર કોઈ કહેતા કોઈ એક્સપ્રેશન આવતું જ નથી. ફિલ્મમાં એના પર ‘ક્રાઇમ ઑફ પૅશન’નો આરોપ છે, પણ એના પાત્રમાં કોઈ પૅશન દેખાતું નથી. એ રડે, ફ્રસ્ટ્રેટ થાય, નિરાશ થાય, ગુસ્સે થાય… બધું જ ચાવી ભરેલા રમકડાની જેમ. સોનાક્ષીનું પણ એવું જ છે. આ બંનેનાં પાત્રો-ઍક્ટિંગ એ હદે ફિક્કાં છે કે એમના કરતાં તો પોલીસ કોન્સ્ટેબલનાં કેરેક્ટર્સક્યાંય વધુ જીવંત લાગે છે. હા, અક્ષય ખન્ના આ ફિલ્મનું ઓલમોસ્ટ સરપ્રાઇઝિંગ ઍલિમેન્ટ છે. ગંભીર રહીને ઇમોશન્સ ચૅન્જ કરવાની અને કરડાકી બતાવવાની એની કાબેલિયતને દાદ દેવી જોઇએ.છતાં અંગત રીતે એવું લાગે છે કે અક્ષય ખન્નાને બદલે ફિલ્મમાં ઇરફાન, નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી કે કે.કે. મેનન હોત, સિદ્ધાર્થને બદલે રાજકુમાર રાવ, ઇમરાન હાશ્મી કે આયુષ્માન ખુરાના હોત, અને સોનાક્ષીને બદલે રાધિકા આપ્ટે કે તાપસી પન્નુ હોત, તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ જોવાલાયક બની હોત.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર માત્ર એઝમ્પ્શન-જો અને તો વાળી ધારણાઓ પર દલીલો કરી રહ્યા છે. એ ભૂલી રહ્યા છે કે ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ મૅકર્સનો અધિકાર હોય છે.’

‘રાઇટ. આ વાત હું માત્ર મારા અભિપ્રાય, અનુભવ અને ઑબ્ઝર્વેશનને આધારે જ કહી રહ્યો છું. પરંતુ એ વાતનો કોઈ ઇનકાર થઈ શકે તેમ નથી કે આ મિસ્ટરી ફિલ્મ ખાસ્સી આઉટડેટેડ છે.’

‘આઉટડેટેડ?’

‘યસ, યૉર ઑનર, આઉટડેટેડ. તમે જ કહો કે અત્યારે જ્યાં ‘ક્રાઇમ પેટ્રોલ’ના પોણા ભાગના કૅસ પણ શકમંદોની કૉલ ડિટેલ્સ અને એમનું મોબાઇલ લોકેશન ટ્રેસ કરીને સોલ્વ કરાય છે. અહીં તેનો ઉલ્લેખ સુદ્ધાં નહીં. આવી ફિલ્મ બનાવતાં પહેલાં ફિલ્મના રાઇટર્સે જો ‘શેરલૉક’ જેવી ટેલિવિઝન સિરીઝ જોઈ હોય તો એમને ખ્યાલ આવે કે ‘હુ ડન ઇટ’ ટાઇપની વાર્તાઓ કેટલી આગળ વધી ચૂકી છે. એવી જ બીજી એક ઇલ્લોજિકલ સિક્વન્સમાં ટૅક ઑફ થતું વિમાન રોકવા માટે ફિલ્મનું પોલીસ સાથે સંકળાયેલું એક પાત્ર કોઈ જ લોજિક વિના દોડાદોડ કરી મૂકે છે. જ્યારે રિયલ લાઇફમાં એક ચક્રમ માણસે મૂકેલી ચિઠ્ઠીથી આખી ફ્લાઇટ ડાઇવર્ટ થઇને ઇમર્જન્સી લૅન્ડિંગ કરી શકતી હોય ત્યારે પોલીસના ફોનથી ફ્લાઇટ શા માટે થોડા સમય સુધી ડિલે ન થઈ શકે? શોધવા બેસીએ તો આવી બીજી બાબતો પણ મળી શકે તેમ છે. પરંતુ તેનું ડિસ્કશન કરવા જતાં સ્પોઇલર આવી જાય તેમ છે. રાઇટર્સે ફિલ્મને ટ્વિસ્ટ ઍન્ડિંગ આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે, પરંતુ સસ્પેન્સ ફિલ્મો જોવા ટેવાયેલા લોકોને અંદાજ આવી જ જાય કે આ સિક્રેટ શું હશે. યાને કે સિક્રેટ છત્તું થાય ત્યારે ભાગ્યે જ કોઈ સરપ્રાઇઝ કે શૉકની ફીલિંગ આવે છે.’

‘હમ્મ. ડિફેન્સને આ મુદ્દે કોઈ સફાઈ પેશ કરવી છે?’

‘નો, યૉર ઑનર.’

‘તો બંને પક્ષની દલીલો-પ્રતિદલીલો સાંભળ્યા બાદ નવોદિત ફિલ્મમૅકર અભય ચોપરાની ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ વિશે આ સિને-કૉર્ટ એ નિર્ણય પર પહોંચી છે કે ફિલ્મ મર્ડર-મિસ્ટરી વાર્તાઓના શોખીનોને પણ માઇલ્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ આપે તેવી છે. ફિલ્મ રાઇટર્સને આ સિને-કૉર્ટ તાકીદ કરે છે કે તેઓ નવી, ફ્રેશ અને મૅચ્યોર સ્ટોરીઝ લખવાની ચૅલેન્જ ઉપાડે, કેમ કે હવે દુનિયાભરનું નમૂનેદાર કન્ટેન્ટ એક જ ક્લિક પર અવેલેબલ છે. એટલે જૂનો માલ ફરીથી વઘારીને પેશ કરવાની ટ્રિક લાંબો સમય કામ નહીં કરે. અને હા, અક્ષય ખન્નાને તાકીદ કરવામાં આવે છે કે તે પૂરેપૂરું હેર ટ્રાન્સપ્લાન્ટ કરાવીને વધુ ને વધુ ફિલ્મોમાં દમદાર ભૂમિકાઓ ભજવે. ધ સિને-કૉર્ટ ઇઝ ઍડજર્ન્ડ ટિલ નેક્સ્ટ રિલીઝ.’

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

Advertisements

કહાની 2

અગલી ફિલમ મોંહે વિદ્યા હી દીજો

***

ગ્રિપિંગ સસ્પેન્સના અભાવે અને અપેક્ષાઓના ભાર તળે આ ફિલ્મ દબાઈ ગઈ છે.

આંખ ખૂલતાં જ વિદ્યા સિંહાને સમજાય છે કે એને ઑફિસે જવામાં ભયંકર મોડું થઈ ગયું છે. ઉપરથી પોતાની ઑલમોસ્ટ પેરાપ્લેજિક દીકરીને સાચવનારી નર્સ પણ આવી નથી. પોતે ફટાફટ તૈયાર થાય છે, દીકરી ઊઠવામાં થોડા નખરા કરે છે પણ એ જરાય ગુસ્સે થતી નથી. ઢગલો સૂચનાઓ આપીને ઘરમાંથી બહાર નીકળે છે. કશુંક યાદ આવતાં ફરી પાછી રિટર્ન થઇને પાડોશીને દીકરીનું ધ્યાન રાખવાની વિનંતી કરે છે. ઑફિસે લૅટ પહોંચ્યા પછી બૉસ બોલાવતા હોવા છતાં એ પોતાનો ડૅડ પડેલો ફોન ચાર્જ કરવા મૂકીને નર્સ સાથે વાત કર્યા પછી જ ઑફિસમાં પરોવાય છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ આવતી ત્રણેક મિનિટની આ ફાસ્ટ સિક્વન્સમાં તમને સમજાઈ જાય કે આ સ્ત્રીને પોતાની દીકરીની કેટલી બધી ચિંતા છે. સાથોસાથ એ ચિંતા પણ પેસે કે હમણાં કોઈ મા-દીકરીના આ કાચના ઘર પર કાંકરો મારશે અને પત્તાના મહેલની જેમ એમની દુનિયા પણ ધ્વસ્ત થઈ જશે. તમે પણ આપોઆપ વિદ્યા સિંહાની એ ચિંતામાં સામેલ થઈ જાઓ.

સુજોય ઘોષના સ્ટોરી ટેલિંગનો આ કમાલ છે. એ કમાલ આપણે ‘કહાની-1’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ. પરંતુ આ ફિલ્મ ‘કહાની-1’ની સિક્વલ નથી, બલકે એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ છે. હા, અહીં પણ એક સ્ત્રી કશાકની શોધમાં છે, પરંતુ ‘કહાની-1’ ટાઇપનું છેલ્લા સીન સુધી જકડી રાખે તેવું સુપર્બ ગ્રિપિંગ રાઇટિંગ, સસ્પેન્સ પણ નથી. છતાં ‘કહાની-2’ એટલિસ્ટ અડધી ફિલ્મ સુધી તો આપણને ટસના મસ થવા દેતી નથી.

એક કહાની ખતમ, તો દુજી શુરુ હો ગઈ, મામુ

કોલકાતા પાસેના ચંદન નગરમાં રહેતી વિદ્યા સિંહા (વિદ્યા બાલન)ની ટીનએજર દીકરી મિની એક દિવસ અચાનક કિડનૅપ થઈ જાય છે. કિડનૅપરના ફોનથી તેને શોધવા નીકળેલી વિદ્યાનો પણ જબરદસ્ત ઍક્સિડન્ટ થાય છે અને તે કોમામાં સરી પડે છે. તે કૅસની તપાસ કરી રહેલા સબ ઇન્સ્પેક્ટર ઇન્દરજીત સિંઘ (અર્જુન રામપાલ)ના હાથમાં આવે છે વિદ્યાની લખેલી ડાયરી, જેનાં પાનાંમાંથી બહાર આવે છે એક દર્દનાક ફ્લૅશબૅક. ત્યાં જ ખબર પડે છે કે વિદ્યા સિંહા જેવો જ ચહેરો ધરાવતી એક સ્ત્રી નામે દુર્ગા રાની સિંઘ મર્ડર અને કિડનૅપિંગના આરોપસર ભાગેડુ છે. હવે આમાં કોનું સાચું માનવું? અને એની દીકરી ક્યાં છે? કોણે એને કિડનૅપ કરી છે અને શા માટે?

દુર્ગાવતાર

ત્રણ વર્ષ પહેલાં સ્વર્ગસ્થ ઋતુપર્ણો ઘોષની છેલ્લી-બંગાળી ફિલ્મ ‘સત્યાન્વેશી’માં વ્યોમકેશ બક્ષીનું પાત્ર ભજવી ચૂકેલા સુજોય ઘોષ જ્યારે કોલકાતામાં પોતાની પાત્રસૃષ્ટિ સર્જે ત્યારે તેને વાસ્તવિકતાથી અલગ પાડવી અશક્ય બની જાય. તદ્દન લૉઅર મિડલ ક્લાસ ઘર, એવી જ સિત્તેરના દાયકાની લાગે તેવી ઑફિસ, માત્ર સિનિયરની ચૅમ્બર વ્યવસ્થિત હોય તેવું જર્જરિત પોલીસ સ્ટેશન, લોકલ ટ્રેનમાં ચડતાં પહેલાં પરસેવાની વાસથી મોઢું ઢાંકતી સ્ત્રીઓ અને તે તમામને કૅપ્ચર કરતો તપન બાસુનો સતત ફરતો રહેતો કેમેરા. ઉપરથી ચારેકોર એક પ્રકારની શંકા અને ડરથી જોયા કરતી વિદ્યા બાલનને જુઓ એટલે તમારી સામે ઑથેન્ટિક પશ્ચિમ બંગાળમાં ઝબોળેલું એક ડરામણું વાતાવરણ ઊભું થાય. ક્યાંય કોઈ નકલી બંગાળી ઉચ્ચારો નહીં, હાવડા બ્રિજના લૉંગ શૉટ્સ નહીં, સામ્યવાદી લાલ ઝંડા નહીં, પીળી ટેક્સીઓ-ટ્રામ નહીં કે રોશોગુલ્લા-મિષ્ટિદોઈનું ક્લિશૅ બની ગયેલું નેમડ્રોપિંગ પણ નહીં (હા, અહીં એક નવી બંગાળી વાનગી ‘જોલભોરા’નો ઉલ્લેખ છે ખરો).

પોતાનું પાત્ર કેવુંક છે તે કહેવા માટે સુજોય ઘોષ એક સૅકન્ડ પણ નકામી વેડફતા નથી કે તે માટે વાર્તાનો પ્રવાહ રોકતા નથી. સબ ઇન્સ્પેક્ટર તરીકે અર્જુન રામપાલ કેવો કડક છે તે બતાવવા માટે એકેય ફાલતુ ફાઇટ પણ નથી નાખી. ફિલ્મના પહેલા જ સીનથી ડર અને થ્રિલ સુપરફાસ્ટ વેગે વહેવા માંડે. અર્જુન રામપાલની બુલેટની પાછળ બેસીને તમે પણ તે કૅસ સોલ્વ કરવા નીકળી પડો અને એક પછી એક આવતા ટ્વિસ્ટથી અચંબિત થતા રહો. આ સિલસિલો છેક મધ્યાંતર સુધી ચાલતો રહે છે. પરંતુ ખબર નહીં કેમ, રાઇટર ત્રિપુટી સુજોય ઘોષ, રિતેશ શાહ અને સુરેશ નાયર અધવચ્ચે જ તમામ પત્તાં ખોલી નાખે છે અને ફિલ્મ એક જસ્ટ અનધર થ્રિલરમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. સ્ટોરી પરથી ઢીલી પડેલી ગ્રિપને કારણે તમારા મગજમાં પણ લોજિકના સવાલો ઊભા થવા માંડે છે, જેની ફિલ્મના રાઇટરલોગને ચિંતા નથી. સ્પોઇલરનો ભય હોવાને કારણે અહીં તે પ્રશ્નોની ચર્ચા પણ કરી શકાય તેમ નથી. હા, સિક્રેટનું એક કાર્ડ છેલ્લે સુધી બચાવી રખાયું છે. જો તમે તમારું CID છાપ દિમાગ ચાલુ રાખ્યું હોય તો તે લગભગ કળી શકાય તેવું છે.

લેકિન થેન્ક્સ ટુ સુજોય ઘોષ કી પારખી નઝર અને બધાં જ પાત્રોની સુપર્બ ઍક્ટિંગ, તમને આ સવા બે કલાકની ફિલ્મમાં જરાય કંટાળો અનુભવાતો નથી. ફિલ્મને એક ફ્લૅવર આપવા માટે સુજોય ઘોષે પોતાના પસંદીદા લોકોને દિલથી અંજલિઓ આપી છે. જેમ કે, શરૂઆતમાં ટૅક્સીમાં વાગતું ‘જુલી’નું લતા મંગેશકરના કંઠે ગવાયેલું ‘યે રાતે નયી પુરાની’ સંભળાય, પછી એક તબક્કે ‘યે શામ મસ્તાની’નું આર. ડી. બર્મને ગાયેલું  (મોસ્ટ્લી ઉત્તમ કુમાર-તનુજા સ્ટારર બંગાળી ફિલ્મ ‘રાજકુમારી’નું) ગીત ‘આકાશ કેનો ડાકે’ અને પંચમદાનું જ બીજું એક બંગાળી ગીત ‘તોમાતે આમાતે ડેખા હોયેછિલો’ આપણા કાને પડે (જેનું હિન્દી વર્ઝન ગુલઝારની ખુશ્બૂ ફિલ્મમાં લતા મંગેશકરે ગાયેલા ‘દો નૈનોં મેં આંસુ ભરે હૈ’ તરીકે લેવાયું હતું). અર્જુન રામપાલનો પરિવાર બંગાળી નથી, એટલે એના ઘરે રેડિયો પર માત્ર હિન્દી ગીતો જ વાગે. નકલી પાસપોર્ટ, પેઇન્ટિંગ્સ બનાવતા માણસનું નામ ‘ગૂપી’ છે, જે સત્યજિત રાયની ‘ગૂપી ગાઇન બાઘા બાઇન’ની યાદ અપાવે છે. ફિલ્મમાં વિદ્યા બાલનનું ‘વિદ્યા સિંહા’ નામ બાસુ ચૅટર્જીની ‘રજનીગંધા’ ફિલ્મ પરથી રખાયું છે. ઇવન રજનીગંધાની ક્લિપ સુદ્ધાં દેખાય છે. જો વધુ લાંબું વિચારો તો હૉસ્પિટલનો એક સીન તમને ‘કિલ બિલ’ ફિલ્મની પણ યાદ અપાવી શકે. આ તમામ અંજલિઓનો લ.સા.અ. કાઢો તો સમજાય કે તે તમામ સ્ટ્રોંગ ફિમેલ કેરેક્ટર્સવાળી ફિલ્મો છે અને તેનાં પાત્રો પણ લગભગ આ ફિલ્મની વિદ્યા બાલન અને અન્ય પાત્રો જેવી જ માનસિક પરિસ્થિતિમાં છે. આવી તમામ મીનિંગફુલ અંજલિઓ ફિલ્મને સમૃદ્ધ બનાવે છે.

આ ફિલ્મના ઢીલા રાઇટિંગની ખામી ભરપાઈ કરે છે તેના લગભગ તમામ કલાકારોની વધુ સમૃદ્ધ એક્ટિંગ. સુપર ડિપેન્ડેબલ વિદ્યા બાલને ફરી એકવાર સાબિત કર્યું છે કે એ સ્ક્રીન પર હોય તો એને સારી સ્ક્રિપ્ટ સિવાય બીજા કોઈ ‘સ્ટાર’ની જરૂર નથી. એક સંવેદનશીલ મુદ્દાને લઇને ભયંકર સ્ટ્રેસ્ડ, પોતાની પર્સનલ લાઇફનો પણ ભોગ આપી દે તેવા ઑબ્સેશનની હદ સુધી ચિંતિત સ્ત્રી એક પ્રેક્ષક તરીકે તમને પણ શાંતિથી ઝંપવા દેતી નથી. જ્યારે ‘ઇચ્છામૃત્યુ’ની જેમ ‘ઇચ્છાઍક્ટિંગ’નું લક્ષણ ધરાવતો અર્જુન રામપાલ સારા ડિરેક્ટર પાસે જ ખીલે છે. પણ તોય તમને અગાઉની ફિલ્મના નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી અને પરંબ્રત ચૅટર્જીની ખોટ તો સાલે જ. અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં નાનાં નાનાં પાત્રો જેમ કે, અર્જુન રામપાલનો ઉપરી પ્રોનોબ હાલ્દાર (સુપર્બ ખરજ મુખર્જી), ભયંકર ડરામણાં દાદી તરીકે (‘શિપ ઑફ થિસિયસ’ ફૅમ) અંબા સન્યાલ, ‘બૉબ બિશ્વાસ’ની સામે ઊભી કરાઈ હોય તેવી બ્લૅડ લઇને ફરતી હત્યારિન, પોતાની હયાતીનો પુરાવો આપતો જુગલ હંસરાજ, આપણને જેની ચિંતા થઈ આવે એવી ક્યુટ નાઇશા ખન્ના વગેરેમાંથી કોઈ પાત્ર આપણને પરાણે ઠૂંસેલું કે કાપીને ચોંટાડેલું નકલી નથી લાગતું. ઇવન અલપ ઝલપ દેખાતો કોઈ માનસિક રીતે અસ્વસ્થ કચરો વીણનાર, આળસુ કોન્સ્ટેબલ, ડરામણી આંખે તાક્યા કરતી વૃદ્ધ દર્દી, ઉત્સાહી રિસેપ્શનિસ્ટ વગેરે પાત્રો અને અનાયાસે જ ઊભું થતું હ્યુમર પણ આ ફિલ્મને એક જીવંત પર્સનાલિટી બક્ષે છે. અરિજિત સિંઘે ગાયેલું ‘મેહરમ’ ગીત પણ કાનને ગમે તેવું છે.

થોડી કમી સી હૈ

આટલું બધું હોવા છતાં સુજોય ઘોષની ‘કહાની-2’ પૂરી થયે આપણને એક જબરદસ્ત સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ જોયાનો સંતોષનો ઓડકાર નથી આવતો. બલકે વાર્તાને હજી થોડા વળ ચડાવ્યા હોત તો, આપણું દિમાગ ચકરાવે ચડાવી દે તેવો કોઈ ટ્વિસ્ટ નાખ્યો હોત તો એવો ખોટકો રહી જાય છે. છતાંય સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મોના રસિયાઓએ આ ફિલ્મ એકવાર તો જોવી જ જોઇએ. જેથી સુજોય ઘોષની આ ફ્રેન્ચાઇઝ ચાલુ રહે અને આ પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાની કિક બીજા સર્જકોને પણ વાગતી રહે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Te3n

કોલમઃ ફિલ્મ રિવ્યૂ

ફિલ્મઃ તીન

હેડિંગઃ બિગ બચ્ચન, સ્મૉલ સિક્રેટ

ઇન્ટ્રોઃ ઠંડું સસ્પેન્સ અને ધીમી ગતિ છતાં સુપર્બ અભિનયને કારણે વન ટાઇમ વૉચ બની રહેલી ફિલ્મ.

ક્યારેક એવું બને કે સામેવાળા વડીલ આપણને લાંબી લાંબી વાતો કરીને બોર કરતા હોય, આપણને બગાસાંનો અટેક આવી રહ્યો હોય, પરંતુ વડીલનું માન જાળવીને આપણે એમની વાતમાં રસ લેતા રહીએ. બસ, એવું જ કંઇક અમિતાભ બચ્ચન સ્ટારર ‘તીન’માં બને છે. એક પણ તબક્કે સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ જેવી ઉત્તેજના અનુ16apr_te3nભવાતી નથી. અંતે તમે એવું કહીને બહાર નીકળો કે, ‘સસ્પેન્સ તો સમજ્યા, પણ બચ્ચન સાહેબ માટે તો એક વાર જોવી જ પડે.’

અવિરત પ્રતીક્ષા

આઠ વર્ષ પહેલાં કોલકાતામાં રહેતા જૉન બિશ્વાસ (અમિતાભ બચ્ચન)ની પૌત્રી કિડનેપ થઈ ગયેલી. એમાં જ પૌત્રીનો જીવ ગયો, પરંતુ કિડનેપર કોણ હતો એ ક્યારેય ખબર પડી નહીં. એ પછી જૉન બિશ્વાસની જિંદગી એ જ ક્ષણ પર અટકી ગઈ. રોજ રાત્રે જાગતા રહે, રડતા રહે અને પૌત્રીના કિડનેપરને શોધવા પોલીસ સ્ટેશનના આંટાફેરા માર્યા કરે. એ કૅસની તપાસ કરતો ઇન્સ્પેક્ટર માર્ટિન દાસ (નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી) પણ આજે પાદરી બની ગયો છે. આઠ વર્ષ પછી એ જ કોલકાતામાં એવો જ કિડનેપિંગનો કૅસ બન્યો. કૅસની તપાસ કરતાં પોલીસ અધિકારી સરિતા સરકાર (વિદ્યા બાલન)ને લાગ્યું કે આ બંને કૅસ વચ્ચે કોઈ સામ્યતા છે. બસ, એક બાજુ જૉન પોતાની પૌત્રીના કિડનેપરના સગડ મેળવવા દોડાદોડ કરે, જ્યારે બીજી બાજુ અત્યારે કિડનૅપ થયેલા બાળકને છોડાવવા માટે પોલીસ ઉધામા કરે. કોણ હતું આખરે એ ગુનાઓની પાછળ?

એકલા ચાલો રે

દક્ષિણ કોરિયન ફિલ્મ ‘મોન્ટાજ’ની રિમેક એવી ડિરેક્ટર રિભુ દાસગુપ્તાની આ ફિલ્મ ‘તીન’નાં બે સૌથી સ્ટ્રોંગ પાસાં છે. એક તો ખુદ બચ્ચનની ઇમોશનલી ચાર્જ્ડ ઍક્ટિંગ અને બીજું છે સિનેમેટોગ્રાફર તુષાર કાંતિ રૅના કેમેરામાં ઝીલાયેલું એકદમ ઑથેન્ટિક કોલકાતા. પહેલાં વાત બચ્ચન મોશાયની.

‘પિકુ’ પછી ફરી પાછા અમિતાભ કોલકાતાના બૅકગ્રાઉન્ડમાં દેખાયા છે. પરંતુ તેઓ આ શહેર સાથે એવા ભળી ગયેલા દેખાય છે કે અલગ પાડવા શક્ય નથી. વેદના, વિરહ નીતરતી એમની ભાવવાહી આંખો, પૌત્રી ગુમાવ્યાનું દુઃખ, તેને સાચવી ન શક્યાનું ગિલ્ટ, એક કોમનમેન તરીકેની એમની નિઃસહાયતા, સિસ્ટમ સામેનો એમનો શાંત સંઘર્ષ, છતાં એક ડ્યુટીફુલ હસબંડ આ બધા જ મનોભાવો… આ બધું જ એમના ચહેરા અને બૉડીલૅંગ્વેજ પરથી દેખાઈ આવે છે. એમની ટ્રિમ થયેલી અત્યંત આછી દાઢી, ખોખલો અડધી બાંયનો શર્ટમાંથી એમનું જે કૃષકાય શરીર દેખાય છે તે એમની જદ્દોજહદની ચાડી ખાય છે. ઇવન કોઈ ડાયલોગ ન હોય, ત્યારે માત્ર શૂન્યતામાં તાકીને પણ એ પોતાની પીડા શારડીની જેમ તમારા હૃદયમાં ટ્રાન્સફર કરી દે છે.

આ ફિલ્મના એક પ્રોડ્યુસર ‘કહાની’વાળા સુજોય ઘોષ છે (એ જ ફિલ્મની યાદ અપાવતાં બે સ્ટાર વિદ્યા બાલન અને નવાઝુદ્દીન પણ અહીં છે). કદાચ એટલે હોય કે ગમે તેમ, પરંતુ અહીં એક ડરામણું છતાં ઑથેન્ટિક કોલકાતા ઝીલાયું છે. ટિપિકલ સાંકડી ગલીઓ, જૂની પુરાણી ઇમારતો, પીળી ટૅક્સીઓ, ટ્રામ, ફેરી, હુગલી નદી અને તેના પરનો હાવડા બ્રિજ, દીવાલ પર લાગેલાં જાતભાતનાં પોસ્ટરો, બૅકગ્રાઉન્ડમાં સતત સંભળાતો કંઇક એનાઉન્સમેન્ટ અને લોકોના અવાજનો ઘોંઘાટ, મા દુર્ગાની મૂર્તિઓ… આમાંનું બધું જ હુગલીના શાંત પાણીની જેમ આવ્યા કરે છે. ક્યાંય પરાણે કોલકાતા ઠૂંસ્યું હોય એવું લાગતું નથી. બલકે ઘણે ઠેકાણે ડરામણું ભાસતું આ શહેર ફિલ્મનું એક પાત્ર બની ગયું છે. ડિટ્ટો ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચનને જ્યાં રહેતા બતાવ્યા છે તે ઘર પણ એવું જ જરીપુરાણી વસ્તુઓથી ભરચક અને ખાસ્સું ભયાવહ લાગે છે. જોઇને ચોખ્ખી ખબર પડે કે એ ઘરમાં છેલ્લાં આઠ વર્ષથી સમય થંભી ગયો છે અને હવામાં એક પીડા તરી રહી છે. ઇવન પોલીસ સ્ટેશન, ચર્ચ, કબ્રસ્તાન, ટેપ રેકોર્ડર ઑડિયો કસેટ્સ વગેરેનાં દૃશ્યો જાણે કોઈ અલગ જ કાળખંડની ફીલ આપે છે.

કોલકાતાની ગલીઓની જેમ જ આમથી તેમ ફરતો હોવા છતાં આ ફિલ્મનો પ્લોટ થકવી નાખે છે. ફિલ્મ અકળાવી નાખે તેવી ધીમી ગતિએ આગળ વધે છે. એક સસ્પેન્સ થ્રિલરમાં જે ટેન્શન, સ્પીડ અને ભય હોવા જોઇએ તે અહીં ક્યાંય વર્તાતાં જ નથી. કિડનેપ થયેલું બાળક કઈ સ્થિતિમાં હશે, તેને છોડાવવા રેસ અગેઇન્સ્ટ ટાઇમ વગેરેનું ટેન્શન પણ આપણા સુધી પહોંચતું નથી. ફિલ્મમાં ભાગ્યે જ કોઈ કોમિક રિલીફ છે. ગીતો સાંભળવાં ગમે એવાં છે, પરંતુ તે બૅકગ્રાઉન્ડમાં વાગ્યા કરે છે. આ બધાના સરવાળા રૂપે ફિલ્મની સવા બે કલાકની લંબાઈ ખાસ્સી વધારે લાગે છે.

‘હુ ડન ઇટ’ પ્રકારની સસ્પેન્સ-મિસ્ટરી ફિલ્મોમાં ફિલ્મનાં પાત્રોની સાથોસાથ આપણું દિમાગ પણ સતત અટકળો કર્યા કરે છે. પરંતુ આ ફિલ્મનું કદાચ સૌથી નબળું કે જોખમી પાસું એ છે કે સિક્રેટ છતું થયા પછી આપણે જે અટકળો કરી હોય તેમાંથી જ એકાદા ખાનામાં જઇને પડે છે. એવું થાય ત્યારે આપણને આઘાત કે આશ્ચર્યની લાગણી થતી જ નથી. ઇવન જે રીતે વાર્તા પૂરી કરાઈ છે એ પણ ખાસ કન્વિન્સિંગ નથી.

કૅચી વનલાઇનરો કે ધારદાર ડાયલોગ્સના અભાવ છતાં ‘તીન’ તેની સ્ટારકાસ્ટના જોર પર ઘણે અંશે આપણો રસ ટકાવી રાખે છે. નવાઝુદ્દીન અને વિદ્યા બાલન પોતાના ફુલ ફોર્મમાં તો નથી, છતાં બંનેની કેમિસ્ટ્રી રસપ્રદ છે. એક તો એમનાં પાત્રોની ફરતે અમુક રહસ્યનાં વલય ફરતાં રહે છે. બીજી બાજુ જે રીતે વિદ્યા ‘ફાધર’ પર ભાર મૂકીને નવાઝુદ્દીનને સંબોધે છે ત્યારે આપણને એમના ભૂતકાળ વિશે પ્રશ્નો થાય છે. લેકિન ડિરેક્ટરે એમાં ઊંડાણમાં જવાનું મુનાસિબ લાગ્યું નથી. અન્ય સ્ટારકાસ્ટમાં પણ સબ્યસાચી ચક્રવર્તી જેવાં દમદાર નામ છે, એટલે પર્ફોર્મન્સની બાબતમાં જરાય કહેવાપણું નથી.

સિર્ફ નામ હી કાફી હૈ

એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ થ્રિલર તરીકે આ ઢીલીઢાલી ફિલ્મ નિરાશ કરી શકે, પરંતુ ઍક્ટિંગના મામલે ફુલ માર્ક્સ છે. એટલે એક વાર જોવા માટે આ ફિલ્મ પાસે પૂરતાં કારણો છે. આ ફિલ્મ જોયા પછી તમને પાછલા નવ મહિનામાં આવેલી આવી જ બે ફિલ્મો પણ યાદ આવી જાય એવી પૂરી શક્યતા છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

વઝીર

ચૅકમેટ

***

થોડાં ગાબડાં છતાં સરસ પરફોર્મન્સ અને મ્યુઝિકને કારણે આ ફિલ્મ એક ટાઇમપાસ ક્વિક થ્રિલર બની રહી છે.

***

wazir-posterસસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ બનાવવી એ પાકિસ્તાન સાથે દોસ્તી કરવા જેવું જોખમી કામ છે. એક તો છેક છેલ્લા સીન સુધી સસ્પેન્સનું તત્ત્વ અને લોકોની ઉત્કંઠા બરકરાર રાખવાં અઘરાં છે. બીજું, સોડાવૉટરની જેમ સસ્પેન્સ ફિલ્મોની મજા એનું સિક્રેટ ખબર ન હોય ત્યાં સુધી જ રહે છે. એક નાનકડા ઢાંકણ નીચે ધરબાયેલું સસ્પેન્સ જો ખૂલી ગયું એટલે ફિલ્મમાંથી ‘ઝિંગ’ ઊડી ગઈ સમજો. ત્રીજું શાશ્વત જોખમ એ છે કે સસ્પેન્સ ફિલ્મની રિપિટ વેલ્યૂ લગભગ ઝીરો થઈ જાય છે. એટલે જ કમસે કમ આપણે ત્યાં તો નિર્માતાઓ ભાગ્યે જ સસ્પેન્સ-મિસ્ટ્રીના પ્રકારવાળી ફિલ્મો બનાવે છે. ગયા વર્ષે આવેલી સુપર્બ ‘દૃશ્યમ્’ અને કંગાળ ‘જઝબા’ પછી આ વર્ષની પહેલી હિન્દી રિલીઝ ‘વઝીર’ એવી જ સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મ છે. પરંતુ સ્ટોરીમાં ગાબડાંને કારણે તે માત્ર ડિસન્ટ વન ટાઇમ વૉચ બનીને રહી જાય છે.

વાત બે પ્યાદાંની

દાનિશ અલી (ફરહાન અખ્તર) એન્ટિ ટેરરિસ્ટ સ્ક્વૉડનો જાંબાઝ ઑફિસર છે. પરંતુ એક ત્રાસવાદીનો પીછો કરતાં એની લાઇફમાં એવો કરુણ ટ્વિસ્ટ આવે છે, જેમાં એની પત્ની રુહાના (અદિતી રાવ હૈદરી) પણ એનાથી દૂર થઈ જાય છે. ત્યાં જ દાનિશની મુલાકાત થાય છે પંડિત ઓમકારનાથ ધર (અમિતાભ બચ્ચન) સાથે. પંડિતજી એક અકસ્માતમાં પત્ની અને પોતાના બંને પગ ગુમાવી બેઠા છે. ઉપરથી એક વર્ષ પહેલાં જુવાન દીકરી પણ એક અપમૃત્યુને વરી છે. હવે તેઓ બાળકોને ચેસ શીખવીને પોતાનો સમય પસાર કરે છે. આ બંને જણા પોતાનું દુખ ચેસબૉર્ડનાં મહોરાંમાં ભૂલવાનો પ્રયત્ન કરે છે. પરંતુ જૂના ઘાવ અને જૂના હિસાબ એમ થોડા વીસરાય?

એક ચાલ તારી, એક ચાલ મારી

કહે છેકે વિધુ વિનોદ ચોપરાને આ ફિલ્મનો આઇડિયા લગભગ અઢી દાયકા પહેલાં આવેલો. ખાસ્સા પ્રયત્નો પછીયે તેઓ આ આઇડિયા પર ફિલ્મ બનાવી શક્યા નહીં. હવે એમણે ટેલેન્ટેડ ગુજરાતી રાઇટર અભિજાત જોશી અને તેજસ્વી ડિરેક્ટર બિજોય નામ્બિયારને ડિરેક્શન સોંપ્યું છે, પરંતુ એ પછી ‘ટાઉટ થ્રિલર’ કહેવાતા આ ફિલ્મપ્રકારની ગંગામાં ખાસ્સું પાણી વહી ગયું છે. એટલે જો ફિલ્મનું સસ્પેન્સ એકદમ એરટાઇટ ન હોય, તો ગમે ત્યાંથી લોકોની શંકાઓ અંદર ઘૂસી જાય છે.

સીધી જ એક સોફ્ટ રોમેન્ટિક ગીત સાથે શરૂ થતી ‘વઝીર’ તરત જ ચોથા ગિયરમાં પહોંચીને જબરદસ્ત ટ્વિસ્ટ આપી દે છે (સો, શરૂઆત ચૂકશો નહીં, ને અંત કોઇને કહેશો નહીં). આ તબક્કે ફિલ્મમાં ટિપિકલ બોલિવુડિયન મેલોડ્રામા નાખવાનો પુષ્કળ સ્કોપ હતો, પરંતુ બિજોય નામ્બિયારે ફિલ્મને એ ઘિસિપિટી ગલીમાં ઘૂસતાં ફિલ્મને બચાવી લીધી છે. સરસ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ ફિલ્ટરનો ઉપયોગ, સ્લો મોશન વગેરેને લીધે આપણે ફિલ્મની પહેલી પંદર મિનિટમાં જ તેનાં મુખ્ય પાત્રો સાથે ઇમોશનલી કનેક્ટ થઈ જઇએ છીએ. જેટલી કાબેલિયતથી બિજોય નામ્બિયારે ઇમોશનલ સીન શૂટ કર્યા છે, એ જ હથોટીથી આખી શૂટઆઉટ સિક્વન્સ હૅન્ડલ કરી છે. એ સિક્વન્સનું કેમેરા વર્ક પણ ખાસ્સું ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે.

ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચનની એન્ટ્રી વાર્તામાં બીજો ટ્રેક ઉમેરે છે. અમિતાભ શું કામ દાદુ એક્ટર છે એ તમને આ ફિલ્મ જોઇને સમજાય. અહીં એમના બે પગ કપાયેલા છે (જે જોઇને આપણું કાળજું કપાઈ જાય). અહીં એમણે વ્હીલચેર પર બેસીને માત્ર ચહેરાથી જ અભિનય કરવાનો છે, તેમ છતાં તેઓ એક મિલિમીટર પણ ઊણા ઊતરતા નથી. સામે જો ફરહાન જેવો દમદાર એક્ટર ન હોત તો બચ્ચનમોશાય ફિલ્મમાં એને ખાઈ જ ગયા હોત. બિગ બીને આમ ‘માનવભક્ષી’ થતા રોકનાર ફરહાન ઉપરાંત બીજો એક્ટર છે માનવ કૌલ. અગાઉ ‘સિટી લાઇટ્સ’ અને ‘કાઈ પો છે’માં ગ્રે શૅડની ભૂમિકાઓ ભજવીને છવાઈ ગયેલો માનવ કૌલ થિયેટરનો મંજાયેલો મહારથી છે. અહીં મિનિસ્ટર બનતો માનવ એક સીનમાં પલાંઠી વાળીને બેસે છે અને શર્ટની બાંયો ચડાવવા માત્રથી ખોફ ઊભો કરી દે છે. આ બધી જ સ્ટ્રોંગ બાબતોના પાયા પર ઊભેલો ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ એકદમ ક્રિસ્પ થ્રિલરના ટ્રેક પર ચાલે છે. ઇવન આ ફિલ્મમાં કોઈ સસ્પેન્સ એલિમેન્ટ છુપાયેલું હશે તે આ તબક્કે ખ્યાલ પણ આવતો નથી.

પરંતુ ઇન્ટરવલ બાદ ફિલ્મના પાયા એક પછી એક હચમચવા શરૂ થાય છે. પહેલાં તો નીલ નીતિન મુકેશના પાત્રની એન્ટ્રી થાય છે અને એની લાઉડ એક્ટિંગ જોઇને એવી શંકા થાય છે જાણે એ સીધો સંજય ગુપ્તાની ફિલ્મમાંથી ભાગીને આવ્યો હશે. બાકીનાં તમામ કલાકારોની કંટ્રોલ્ડ એક્ટિંગનો એ એકલે હાથે ભુક્કો બોલાવી દે છે. એવું જ એક નાનકડું દુખ એ થાય કે અહીં પ્રકાશ બેલાવાડી જેવા મસ્ત એક્ટરના ભાગે માત્ર ગણીને એક જ લાઇન બોલવાની આવી છે. સેઇમ વિથ અવતાર ગિલ.

બીજો પ્રોબ્લેમ છે, લોજિકના લોચાનો. કમનસીબી છે કે ફિલ્મના સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લે સાથે અનુક્રમે વિધુ વિનોદ ચોપરા તથા અભિજાત જોશી જેવાં તેજસ્વી નામ જોડાયેલાં હોવા છતાં વાર્તામાં જે બાકોરાં રહી ગયાં છે તે અક્ષમ્ય છે. ફિલ્મ પૂરી થયા પછીયે ‘આમ કેમ થયું?’, ‘ફલાણાનું શું થયું?’, ‘તો પછી આવું કઈ રીતે ન થયું?’ જેવા કેટલાય સવાલ આપણા દિમાગમાં દિલ્હીના પ્રદૂષણની જેમ ફર્યા કરે છે અને ફિલ્મના સર્જકોએ તેનો જવાબ આપવાની તસદી સુદ્ધાં લીધી નથી. કદાચ તમારું દિમાગ ‘ચાચા ચૌધરી’ની જેમ કમ્પ્યુટરથી પણ તેજ ચાલતું હોય તો તમે સિક્રેટ કળી જાઓ એવુંય બને. એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ ફિલ્મની જેમ આ તમામ વસ્તુઓ મરણતોલ સાબિત થાય છે. ઇવન અભિજાત જોશી વાર્તાને વધુ વળ ચડાવીને બદલો, વેરઝેર, મૈત્રી, ક્ષમા, ગિલ્ટ, દગો વગેરે મનોભાવોને બહુ સારી રીતે એક્સપ્લોર કરવાની અહીં તક હતી, જે વેડફાઈ ગઈ છે. જોકે સારી વાત એ છેકે ડિરેક્ટરને નબળા અને કંઇક અંશે પ્રીડિક્ટેબલ સેકન્ડ હાફનો અંદાજ આવી ગયો હોય કે કેમ, પણ એમણે ફિલ્મની લંબાઈ અત્યાંત ટૂંકી રાખી છે, જે તેને ડ્રેગ થવામાંથી બચાવી લે છે. એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મ એક પર્ફેક્ટ શૉર્ટફિલ્મનો મામલો છે.

ફિલ્મના મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં સંદેશ શાંડિલ્ય, અંકિત તિવારી સહિત ઘણાં નામો છે, પણ એ વાત માનવી પડે કે આખું આલ્બમ મસ્ત સોલફુલ બન્યું છે. ગાયકોમાં પણ સોનુ નિગમ, શ્રેયા ઘોષાલ, અંકિત તિવારી, જાવેદ અલીથી લઇને અમિતાભ બચ્ચન અને ફરહાન અખ્તર સુધીની વેરાયટી છે. એટલે ફિલ્મથી અલગ કરીને પણ ગીતો સાંભળવાની મજા પડે તેવાં બન્યાં છે. ઉપરથી ફિલ્મમાં આશા ભોંસલેનું ‘આઓ હુઝુર તુમકો’ ગીત પણ બહુ સરસ રીતે વપરાયું છે.

ગેઇમ ઇઝ અપ

સીધી ને સટ વાત એ છે કે ‘વઝીર’ સારાં પર્ફોર્મન્સ, સરસ મ્યુઝિક, ઘણા બધા ગ્રિપિંગ સીન અને સસ્પેન્સ એલિમેન્ટને કારણે ડબ્બો થઈ જવામાંથી સાંગોપાંગ ઊગરી ગઈ છે. બચ્ચન કે ફરહાનના ફૅન કે સસ્પેન્સ વાર્તાઓના ચાહકોએ આ ફિલ્મ થિયેટરમાં કે ટીવી પર એટલિસ્ટ એકવાર તો અવશ્ય જોવા જેવી બની છે. મજા પડે તો બાજી તમારી, નહીંતર ચૅકમેટ.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધ એક્સપોઝે

સિક્સટીઝની મ્યુઝિકલ સસ્પેન્સ ખીચડી

***

સ્ટાઈલના ઓવરડોઝમાં દબાઈ ગયેલી સસ્પેન્સ સ્ટોરીવાળી આ ફિલ્મ એવરેજ મ્યુઝિકલ ફિલ્મ બનીને રહી ગઈ છે.

***

the-xpose-poster_139651188100ઈમેજિન કરો, સાઠના દાયકાની હિન્દી ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી. દસ માળની બિલ્ડિંગના ટેકે જેનું કટઆઉટ મૂક્યું હોય તોય નાનું પડે એવા લાર્જર ધેન લાઈફ હીરોલોગ, હિરોઈનો વચ્ચે ખુલ્લેઆમ ચાલતી કેટફાઈટ્સ, એકબીજાની ફિલ્મ ફ્લોપ કરાવવા માટે ડિરેક્ટરો-પ્રોડ્યુસરો વચ્ચે ચાલતા કાવાદાવા, પૈસા માટે અને આગળ આવવા માટે પોતાનું શરીર વેચતી અભિનેત્રીઓ, પોતે જે બોલે તે સ્ક્રિપ્ટ બની જાય એવો આગ્રહ રાખતા સ્ટાઈલિશ અભિનેતાઓ અને આજની તારીખે પણ પપ્પા-મમ્મીઓ પોતાનાં સંતાનોને ફિલ્મસ્ટાર્સની જે ગોસિપ કરતાં હતાં એ અને ઉપરથી એક ‘હુ ડન ઈટ’ પ્રકારની મર્ડર-મિસ્ટ્રી આ બધાની સ્ટાઈલિશ મ્યુઝિકલ ખીચડી એટલે હિમેશ રેશમિયાની ફિલ્મ ‘ધ એક્સપોઝી’.

સ્ટાર યાર કલાકાર

સમય છે 1967-68ના બોલિવૂડનો. માથાફરેલ પણ સ્ટાઈલિશ પોલીસમેન (હિમેશ રેશમિયા) સાઉથની ફિલ્મોમાં ‘રવિ કુમાર’ તરીકે સુપરહીટ થઈ જાય છે. હવે એને ‘ઉજ્જ્વલ નિર્મલ શીતલ’ નામની ફિલ્મ દ્વારા હિન્દી ફિલ્મોમાં લૉન્ચ કરવાનો છે. પરંતુ સામે બીજો એક કટ્ટર હરીફ ડિરેક્ટર ‘રીના મેરા નામ’ નામની ફિલ્મ બનાવી રહ્યો છે. નસીબજોગે રીના મેરા નામ હીટ થાય છે અને અને ઉજ્જવલ નિર્મલ શીતલ ફ્લોપ. ત્યાં જ આખી કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ આવે છે. ઢગલાબંધ એવોર્ડ જીત્યા બાદની પાર્ટીમાં બિલ્ડિંગ પરથી નીચે ફેંકાઈને રીના મેરા નામની હિરોઈન ઝારા ફર્નાન્ડિસની હત્યા થાય છે. એક હત્યા અને અગિયાર શકમંદો. કોણ હશે ઝારાનો હત્યારો?

જલસા પાર્ટી

ધ એક્સપોઝીની સ્ટોરી હિમેશ રેશમિયાએ લખી છે. એટલું જ નહીં, હીરો પણ હિમેશ પોતે છે, પ્રોડ્યુસ પણ એણે કરી છે અને ફિલ્મનું મ્યુઝિક પણ એણે જ આપ્યું છે. હવે આટલા બધા મોરચે એ એકલો પહોંચી વળે નહીં એટલે ડિરેક્ટર તરીકેનું કામ અનંત નારાયણ મહાદેવનને આપ્યું છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં આપણને એવું કહેવામાં આવે છે કે આ ફિલ્મ સાઠના દાયકામાં બનેલી સાચી ઘટનાઓ પરથી પ્રેરિત છે. જે લોકોને આ દાયકામાં ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીની ગોસિપ ખબર હશે તેઓ આ ફિલ્મની મોટા ભાગની ઘટનાઓને હકીકત સાથે જોડી શકશે. જેમ કે, હિમેશ રેશમિયાનું પાત્ર ફિલ્મસ્ટાર ‘જાની’ રાજકુમાર પરથી પ્રેરિત છે. આ ઉપરાંત સુનીલ દત્તે નરગિસને ફિલ્મ ‘મધર ઈન્ડિયા’ના સેટ પર લાગેલી આગમાંથી બચાવેલી તે, સત્યમ શિવમ સુંદરમ ફિલ્મની ઝીનત અમાન, પરવીન બાબીની જેમ દરિયામાંથી સ્વિમિંગ કોશ્ચ્યુમમાં બહાર આવતી હિરોઈન, જ્હોની મેરા નામ અને મેરા નામ જોકરની રિલીઝ વચ્ચે થયેલી રસાકસી, મીનાકુમારીનું કસમયે થયેલું મૃત્યુ અને એને કારણે પાકિઝાનું હિટ જવું… આ બધી જ વાતો અહીં એક સ્ટોરીમાં વણી લેવાઈ છે.

એક સુપરસ્ટાર દેખાવા માટે હિમેશ રેશમિયાએ પોતે હિરોઈન સાથે કોમ્પિટિશનમાં ઊતરી શકે એટલી ગજબનાક હદે વજન ઉતારી નાખ્યું છે. આખી ફિલ્મને મ્યુઝિકલ મર્ડર મિસ્ટ્રી તરીકે પ્રમોટ કરવામાં આવી છે, એટલે હિમેશે ખરેખર જલસો પડી જાય એવાં ગીતો પણ કમ્પોઝ કર્યાં છે. એટલું જ નહીં, સૂત્રધાર તરીકેની જવાબદારી ઉમદા અભિનેતા ઈરફાન ખાનને સોંપાઈ છે. અત્યારે જુવાનિયાઓ જેની પાછળ ગાંડા છે એ યો યો હની સિંઘે પોતાની આગવી સ્ટાઈલમાં અહીં ગીતડાં તો ગાયા છે ઉપરથી એ અહીં એક્ટિંગ કરવા પણ પહોંચી ગયો છે.

સાઠના દાયકાનો જાદુ, પુરાણી વિન્ટેજ ગાડીઓ, રેડિયો સિલોન, ગણીને બે-ત્રણ ફિલ્મી ગોસિપ મેગેઝિન્સ અને એક જ ફિલ્મ એવોર્ડ, વિશાળ સ્ટુડિયોઝ, મસમોટાં પોસ્ટર્સ, જથ્થાબંધ કલાકારો… આ બધું જ ફિલ્મને એક સ્ટાઈલિશ મ્યુઝિકલ થ્રિલર ફિલ્મની ફીલ આપવા માટે પૂરતું છે.

લોચા લાપસી

ધ એક્સપોઝીમાં મુખ્ય ફોકસ ખુદ હિમેશ પર જ હોઈ, તે ‘ઓફ ધ હિમેશ, ફોર ધ હિમેશ બાય ધ હિમેશ’ બનીને રહી ગઈ છે. ફિલ્મના ચટાકેદાર કેચી સંવાદો પણ એણે પોતાની પાસે જ રાખ્યા છે. એટલે બીજા કલાકારોના ભાગે સ્ટોરીને આગળ ધપાવવા સિવાય ખાસ મસાલો આવ્યો નથી.

જે લોકો સાઠના દાયકાની ફિલ્મોને જીવ્યા નથી અને ખાસ કરીને અત્યારના યંગસ્ટર્સ, એ લોકો આ ફિલ્મમાં બતાવેલી ઘટનાઓ સાથે રિલેટ જ નહીં કરી શકે. એ બચાડાઓ તો સતત ‘યે ક્યા હો રહા હૈ’ બોલતાં બોલતાં આખી ફિલ્મમાં વ્હોટ્સ એપ્પ જ ચેક કર્યા કરશે.

ફિલ્મનું પ્રમોશન મર્ડર મિસ્ટ્રી તરીકે કરાયું છે, પણ એક્ચ્યુઅલ મર્ડર ફિલ્મની અધવચ્ચે થાય છે અને છેક સુધી એની થ્રિલ ઊભી જ નથી થતી. આપણને સતત એવું બતાવવાનો પ્રયાસ કરાય છે કે આટલા શકમંદો છે, પણ એમાંથી ખૂની કોણ હશે એ જાણવાની તાલાવેલી ઊભી જ નથી થતી. વળી, ઘણા શકમંદો પાસે તો ખૂન કરવા માટેનું નક્કર કારણ પણ નથી. હા, ફિલ્મમાં છેલ્લે આવતો ટ્વિસ્ટ મજાનો છે. જોકે જે રીતે હિમેશ પાંચ મિનિટમાં મિસ્ટ્રી સોલ્વ કરી નાખે છે એ હજમ કરવા માટે કાયમચૂર્ણનો હેવી ડોઝ લેવો પડે એવું છે!

ફિલ્મમાં ઈરફાન, આદિલ હુસૈન, દયાશંકર પાંડે, રાજેશ શર્મા જેવા મંજાયેલા કલાકારો છે, પણ એમને પૂરતી સ્ક્રીન સ્પેસ મળતી જ નથી. આંખોમાં આંજણ આંજીને અને હાથમાં લાકડી લઈને અભિનેતા પ્રાણ જેવા ગેટઅપમાં ફરતો યો યો હની સિંઘ જુવાનિયાંવની સીટીઓ મેળવશે, પણ ઝાઝા સીનમાં તો એ પણ નથી. નવી હિરોઈનો સોનાલી રાઉત અને ઝોયા અફરોઝ પણ ઝાઝું ઉકાળી શકી નથી.

એક્સપોઝીને બહુમતી ખરી?

જુઓ, તમે હિમેશ રેશમિયા કે યો યો હની સિંઘના ફેફસાંફાડ ફેન હો, તમને સાઠના દાયકાની હિન્દી ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રી પડદા પર જીવંત થતી જોવામાં રસ હોય અને કેટલાંક સારાં ગીતો માણવામાં રસ હોય, તો થિયેટર સુધી લાંબું થવું. નહીંતર, હમણાં થોડા દિવસોમાં જ તેની ડીવીડી બહાર પડી જશે, ત્યાં સુધી ધીરજ રાખવામાં જ માલ છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

સમ્રાટ એન્ડ કંપની

દેશી શેરલોક, પરદેશી સ્ટાઈલ

***

શેરલોક હોમ્સની વધુ એક આવૃત્તિ જેવી આ ફિલ્મ આ વીકએન્ડની સૌથી ઓછી ખરાબ ફિલ્મ છે!

***

samrat_26_co_e28094_posterમર્ડર મિસ્ટ્રી, સસ્પેન્સ કથાઓનો એક વફાદાર ચાહકવર્ગ રહ્યો છે. એવી કથાઓ અને કાલ્પનિક જાસૂસોમાં સૌથી જાણીતું નામ એટલે સર આર્થર કોનન ડોયલે રચેલું શેરલોક હોમ્સ. તેની સંખ્યાબંધ એડિશન્સ થતી આવી છે અને તે સિલસિલો ક્યારેય બંધ થવાનો પણ નથી. અભિનેતા રાજીવ ખંડેલવાલને શેરલોક જેવા દેશી પરંતુ સ્ટાઈલિશ જાસૂસ તરીકે રજૂ કરતી ડાયરેક્ટર કૌશિક ઘટકની ફિલ્મ ‘સમ્રાટ એન્ડ કંપની’ એટલી ખરાબ ન હોવા છતાં તેની સ્ટોરીના ડિપાર્ટમેન્ટમાં માર ખાઈ જાય છે.

ઘોસ્ટ, હોસ્ટ અને જાસૂસ

સમ્રાટ તિલકધારી (રાજીવ ખંડેલવાલ) મુંબઈનો એક પ્રાઈવેટ જાસૂસ છે. તેની પાસે એક યુવતી નામે ડિમ્પી (મદાલસા શર્મા) કેસ લઈને આવે છે કે શિમલામાં એના પિતા મહેન્દ્ર પ્રતાપ સિંહ (ગિરીશ કર્નાડ) અત્યંત ડરેલા છે, કેમ કે એમનો બગીચો ભેદી રીતે કરમાઈ ગયો છે, માળી એમને શાપ આપીને મૃત્યુ પામ્યો છે કદાચ એમના બંગલામાં ભૂત પણ થાય છે. સમ્રાટ પોતાના દોસ્તાર ચક્રધર પાંડે (ગોપાલ દત્ત)ને લઈને તપાસ કરવા શિમલા જાય છે, જ્યાં એની મુલાકાત ડિમ્પીના ભાઈઓ (પ્રિયાંશુ ચેટર્જી, ઈન્દ્રનીલ સેનગુપ્તા) અને ઘરના અન્ય સભ્યો સાથે થાય છે. ત્યાં જ એક પાર્ટીમાં પિતા ગિરીશ કર્નાડની હત્યા થાય છે. સમ્રાટ એ ખૂની શોધે ત્યાં એક પછી એક હત્યાઓનો સિલસિલો શરૂ થઈ જાય છે. હવે સમ્રાટ આ હત્યાઓ પાછળનું સિક્રેટ બહાર લાવી શકે છે કે કેમ તે ક્લાઈમેક્સમાં ખબર પડે છે.

ઝેરોક્સની ઝેરોક્સ

સમ્રાટ એન્ડ કંપનીની શરૂઆતમાં શેરલોક હોમ્સના સર્જક સર આર્થર કોનન ડોયલને અંજલિ અપાઈ છે, પરંતુ આપણા આ દેશી શેરલોક પર હોલિવૂડના સર્જક ગાય રિચીના શેરલોક હોમ્સની વધારે અસર દેખાય છે. ફિલ્મના પોસ્ટરથી લઈને શેરલોક એટલે કે વિક્રાંતનો દેખાવ, એની કામ કરવાની પદ્ધતિ, ઝડપથી સંવાદો બોલવાની સ્ટાઈલ, વનલાઈનર્સ વગેરે બધું જ ગાય રિચીના શેરલોક હોમ્સ (અભિનેતા રોબર્ટ ડાઉની જુનિયર) જેવું લાગે છે. એ રીતે આ ફિલ્મ મૂળ શેરલોકની ઝેરોક્સની પણ ઝેરોક્સ કોપી છે.

શેરલોક આઈડિયાઝ ફેંકે અને એનો સાથીદાર (અને વાર્તાનો સૂત્રધાર) ડોક્ટર વોટસન કેસ સોલ્વ કરવાની માથા પચ્ચીમાં એનો સાથ આપે એ બહુ જાણીતી વાત છે. અહીં ડો. વોટસનના પાત્રને તદ્દન હાસ્યાસ્પદ બનાવી નાખ્યું છે. અત્યાર સુધીની શેરલોક હોમ્સ સ્ટોરીઝની સશક્ત આવૃત્તિઓમાં ડો. વોટસનનું પાત્ર બેન કિંગ્સ્લે, જ્યુડ લૉ, અભિનેત્રી લ્યુસી લ્યૂ અને ભારતમાં કે. કે. રૈના, સૌરભ શુક્લા, પરમ્બ્રત ચેટર્જી, શાશ્વત ચેટર્જી જેવાં કલાકારો ભજવતાં આવ્યાં છે. જ્યારે અહીં ડો. વોટસન એક બેવકૂફ ડરપોક જોકરથી વિશેષ કશું જ નથી.

આ ફિલ્મ ક્લાસિક ‘હૂ ડન ઈટ’ પ્રકારની મર્ડર મિસ્ટ્રી છે. આવી કથાઓમાં કાતિલ કોણ હશે એ ડિટેક્ટિવની સાથોસાથ પ્રેક્ષક પણ વિચારતો હોય છે. એ જ તેની મજા છે. પરંતુ આવી કથાઓ જોતાં-વાંચતાં આવેલા પ્રેક્ષકો લગભગ આસાનીથી અહીં કાતિલ કોણ હશે તેનું અનુમાન લગાવી શકે છે. સીધી સાદી મર્ડર મિસ્ટ્રી રાખવા કરતાં કોઈ નવા ટ્વિસ્ટ્સ સાથેની વાર્તા લખાઈ હોત તો રંગ ઓર જામ્યો હોત.

રાજીવ ખંડેલવાલ ડિટેક્ટિવના રોલમાં એકદમ સ્ટાઈલિશ અને સ્માર્ટ લાગે છે. એનું દિમાગ અને અવલોકન કરવાની શક્તિ ચાચા ચૌધરીના દિમાગથી પણ તેજ ચાલતી હોય એ રીતે એ બધું પારખી લે છે એ થોડું વધારે પડતુંલાગે છે. પણ આ સમ્રાટ ભાઈ પોતાની એ શક્તિનું દર થોડી વારે શો ઓફ્ફ કર્યા કરે છે. દર બીજા સીનમાં એ કંઈક નવું ઓબ્ઝર્વ કરે અને એનું રહસ્ય વેરતો ફરે. જો આ રીતે કોઈ જાસૂસ પોતાનાં સિક્રેટ્સ કહેતો ફરે તો બિચારાની દુકાનનાં શટર પડી જતાં વાર ન લાગે.

ફિલ્મમાં ગિરીશ કર્નાડ, પ્રિયાંશુ, ઈન્દ્રનીલ, સ્મિતા જયકર જેવાં કલાકારો છે, પણ સૌથી વધુ ઈમ્પ્રેસ તો અફ કોર્સ રાજીવ ખંડેલવાલ જ કરે છે. પ્રમાણમાં નબળી સ્ટોરી ઉપરાંત ફિલ્મનો લય તોડતું ગીત અને થોડી વધારે લંબાઈ પણ રસભંગનો ગુનો આચરે છે. શિમલાનાં લોકેશન્સ સરસ છે, પણ વધુ પડતી ઠાંસવામાં આવેલી કમ્પ્યુટર જનરેટેડ ઈમેજરી કેમેરાવર્કને હાસ્યાસ્પદ બનાવી દે છે.

ઈસકા મતલબ જાનતે હો, દયા?

સસ્પેન્સ ફિલ્મોની રિપીટ વેલ્યૂ લગભગ ઝીરો હોય છે, તે હકીકતની ખબર હોવા છતાં રાજશ્રી પ્રોડક્શન્સ આવી ફિલ્મ બનાવે છે એ પ્રશંસાને પાત્ર વાત છે. વળી, મહદંશે આ ફિલ્મ પોતાની મૂળ વાર્તાને વળગી રહે છે. એન્ડ જોઈને એવું લાગે છે કે પ્રોડ્યુસરના દિમાગમાં તેની સિરીઝ ચલાવવાનો પ્લાન છે. જો એવું હોય તો આ ભાગની કમજોરીઓ દૂર કરવાનો પ્રયત્ન કરે. બાકી, આ વીકએન્ડ પર રિલીઝ થયેલી બે અતિશય કંગાળ સ્ત્રીકેન્દ્રી ફિલ્મોની સરખામણીએ તો આ સમ્રાટ તિલકધારીની ફિલ્મ અનેકગણી સારી છે. સસ્પેન્સ સ્ટોરીઝના રસિયાઓ નિરાશ નહીં થાય.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)