જુડવા-2

ડબલ ટ્રબલ

***

કારણ વિનાની આ રિમેક અનફની, આઉટડેટેડ અને ઓફેન્સિવ પણ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dhfgmzqvwae6petઅમને ખબર છે કે ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોની શરૂઆતમાં જાતભાતની સૂચનાઓની સાથોસાથ એવી અદૃશ્ય સૂચના પણ આવે જ છે કે, ‘આમ તો તમે તમારું મગજ ઘરે મૂકીને જ આવ્યા હશો, પણ જો ભૂલથી ભેગું આવી ગયું હોય તો મોબાઇલની સાથોસાથ દિમાગને પણ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકી દેશો. નહીંતર દિમાગને કોઈ નુકસાન પહોંચશે તો તે માટે સંસ્થા જવાબદાર રહેશે નહીં.’

ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આ સૂચના સિવાયનું ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોનું તમામ મટિરિયલ આઉટડેટેડ થઈ ચૂક્યું છે. ઇન ફેક્ટ, ત્રણેક વર્ષ પહેલાં ડેવિડે દીકરા વરુણને લઇને ‘મૈં તેરા હીરો’ બનાવેલી, ત્યારે ખુદ વરુણે જ કહેલું કે, ‘અમારે એમને (ડેવિડ ધવનને) કહેવું પડતું કે, પાપા, યે આપ ફલાં ફલાં ફિલ્મ મેં કર ચૂકે હો.’ યાને કે પાપા ડેવિડનો કોમેડીનો સ્ટોક ખૂટી પડ્યો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ નવું રિચાર્જ નહીં કરાવે ત્યાં સુધી એમની ફિલ્મોના હાલહવાલ ‘જુડવા-2’ જેવા જ થવાના છે, ભલે પછી એમાં એમનો મહા ડૅશિંગ, મહા ટેલેન્ટેડ દીકરો વરુણ ગમે તેટલાં મહેનતનાં મઠિયાં તળતો રહે.

હાઇલા, ડુપ્લિકેટ?

ઇતિહાસ ગવાહ છે કે આજ સે બીસ સાલ પહલે રિલીઝ હુઈ ફિલ્મ ‘જુડવા’ 1994ની નાગાર્જુન સ્ટારર તેલુગુ ફિલ્મ ‘હેલ્લો બ્રધર’ની રિમેક હતી, જે પોતે 1992ની જૅકી ચૅન સ્ટારર ફિલ્મ ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ની એકદમ જુડવા ફિલ્મ હતી. હવે એની પાછળ બગડે બે લગાવીને એ રીતે રિલીઝ કરાઈ છે જેથી આપણને લાગે કે આ ફિલ્મ સિક્વલ છે. લેકિન નો. કસમ હૈ રામ ઔર શ્યામ કી, સીતા ઔર ગીતા કી, કિશન ઔર કન્હૈયા કી, કે આ ફિલ્મ એકદમ-શત પ્રતિશત રિમેક છે. એટલે દિખાવોં પે ન જાઓ, અપની અક્લ લગાઓ.

હવે ધારો કે તમે આ નવા મિલેનિયમનું ફરજંદ હો કે પછી બે અઢી દાયકા બાદ તમારી યાદદાસ્ત પરત ફરી હોય, તો તમને આ ફિલ્મની સ્ટોરીનું ક્વિક પાન કરાવવું પડે. ‘જુડવા-2’ની સ્ટોરી એકદમ યુનિક છે. બે જુડવા ભાઈ (પ્રેમ અને રાજા, વરુણ અને ધવન) બચપનમાં જ બિછડી ગયા છે. એક લંડનમાં મોટો થાય ને બીજો મુંબઈની ઝૂંપડપટ્ટીમાં. પરંતુ ઈશ્વર નામના મિકેનિકે આ બંને ભાઇઓને ખાસ પ્રકારનું બ્લુટૂથ ઇન્સ્ટોલ કરીને મોકલ્યા છે. જેવા બંને ભાઈ એકબીજાની રેન્જમાં આવે કે બંનેની શારીરિક હરકતોનો ડૅટા એકબીજામાં ટ્રાન્સફર થવા લાગે! આ ઝેરોક્સગીરીને કારણે બંનેની લાઇફમાં ડબલ ટ્રબલ પેદા થાય છે ખરી, પરંતુ ડૉન્ટ વરી, ડિરેક્ટરે બંનેને સૅપરેટ ગર્લફ્રેન્ડો (તાપસી અને જૅકલિન) ફાળવી છે એટલે પ્રેમના કોઇપણ પ્રકારના ભૌમિતિક આકારો સર્જાતા નથી. હા, વિલનલોગની બબાલ છે ખરી. પરંતુ અગેઇન ઇતિહાસ ગવાહ છે કે ડૅવિડ ધવનની ફિલ્મો પોતે જ ઘીના ઠામમાં બને છે. એટલે ઘી પણ ઑબ્વિયસલી ઘીના ઠામમાં જ પડી રહેવાનું.

અનવૉન્ટેડ રિમેક

ઉત્ક્રાંતિનો એક નિયમ છે કે સમય વીતતો જાય તેમ પ્રાણીઓનાં બુદ્ધિ-શક્તિ-શરીર વિકસતાં જાય અને નકામી વસ્તુઓ નાશ પામવા લાગે. તે ઉત્ક્રાંતિ પ્રમાણે અત્યારે જૂની (એટલે કે માત્ર બે દાયકા પહેલાંની જ) ‘જુડવા’ જુઓ તો અત્યારે તમને હાડોહાડ સેક્સિસ્ટ અને ઑફેન્સિવ લાગે. એટલે જ આજે જ્યારે તેની રિમેક બનતી હોય અને આજે પણ આપણો હીરો છોકરીઓને જોઇને ‘કૂલે કૂલે થાપલીનો દાવ’ રમતો હોય, તો કોમેડીના નામે એવું ભાણામાં શા માટે પીરસાય છે તે વિશે નવેસરથી વિચારવું જોઇએ.

અફ કૉર્સ, અમને ખબર છે કે આ એક ટાઇમપાસ, માઇન્ડલેસ, ચાઇલ્ડિશ, એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. એમાં આવું આળું ન થવાનું હોય. પરંતુ દિમાગ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકીને ફિલ્મ જોઈ હોવા છતાં હિરોઇનો માત્ર પૃષ્ઠ ભાગ પર ટપલીઓ ખાવા, પરાણે થતી પપ્પીઓ લેવા, શરીરના વળાંકો બતાવવા કે હેરાન કરવા માટે જ હોય, જુવાન દીકરીને એની મમ્મી જ સેક્સ ઑબ્જેક્ટ બનાવી રહી હોય, મમ્મીને પણ આપણો હીરો ‘ખટારો’ કહીને એની સાથે ભળતા ચેનચાળા કરતો હોય (અરે, પપ્પી ઠોકી લેતો હોય) અને બ્લૅક લોકોને ‘વેસ્ટ ઇન્ડિઝ કી ક્રિકેટ ટીમ’ કહેવામાં આવતી હોય, તો જનાબ યે એક્સેપ્ટેબલ નહીં હૈ! હા, અમને ખ્યાલ છે કે આની સામે એવી દલીલ થઈ શકે કે આમાંનું કશું જ સિરિયસલી લેવા માટે નથી અને માત્ર હસી નાખવા માટે જ છે. રાઇટ. તો હવે હસવાની વાત કરીએ.

ગરબાનું એક ચક્કર મારીને સ્વીકારવી પડે એવી એક કોન્ક્રિટ હકીકત એ છે કે વરુણ ધવનનું કોમિક ટાઇમિંગ જપાનની બુલેટ ટ્રેન જેવું પર્ફેક્ટ છે. એનો ફેરનેસ ક્રીમના મૉડલ જેવો ચહેરો, ટૂથપેસ્ટના મૉડલ જેવું સ્માઇલ, ચડ્ડી-બનિયનના મૉડલ જેવું ગઠ્ઠેદાર બૉડી, સૉફ્ટ ડ્રિંક્સના મૉડલ જેવી ખાલીપીલી ડાન્સિંગ-એક્શન અને ડિઑડરન્ટના મૉડલ જેવી હરકતો… યાને કે કમ્પ્લિટ સોલ્ડ આઉટ મટિરિયલ છે બંદો. મજાની વાત એ છે કે એ ‘બદલાપુર’ જેવી ઇન્ટેન્સ એક્ટિંગ અને ‘જુડવા-2’ જેવી બફૂનરી બંને એકસરખી સરળતાથી કરી શકે છે.

લેકિન ડૅન્જરસ વાત એ છે કે આ ફિલ્મને હસાવવાની મોટી જવાબદારી જેના પર છે તેવા તેના ડાયલોગ્સ જોડકણાં સમ્રાટ સાજિદ-ફરહાદે લખ્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં ‘મેરી ઇઝ્ઝત સૌંદર્ય સાબુન કી ટિકિયા નહીં’, ‘કબ તક તેરે સાઇડકિક્સ કો કિક કરતા રહૂંગા’, ‘દુઆ મેં ઔર મુઆહ (કિસિંગ) મેં યાદ રખના’, ‘એ બોર્ન ફાયર મતલબ જનમજલી’, ‘હેય, સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ ફિઅર’… જેવા PJ (પૂઅર જોક્સ) વનલાઇનર્સનો વોલ્કેનો ફાટ્યો છે. હા, એમાં ક્યાંક ક્યાંક હસવું આવે પણ ખરું, પણ ક્યાંક ક્યાંક! (રસ, રુચિ ને ટેસ્ટ અનુસાર!)

સબસે બડા પ્રોબ્લેમ એ છે કે રિમેક હોવા છતાં આ ફિલ્મને નવા જમાનાને અનુરૂપ અપડૅટેડ બનાવવામાં કોઈ જ મહેનત કરાઈ નથી (કમ ઑન, હવે તો આઈ ફોન પણ અપડૅટ થઈ ગયો છે!). એટલે જ ફિલ્મના જોક્સ, સ્ટોરી પ્રોગ્રેશન, ઍક્ટિંગ, વિલનલોગની વિલનગીરી, એમના દાવપેચ બધું જ ફૂગ ચડી ગયેલા જૂના અથાણા જેવું વાસી લાગે છે. અરે, હવે તો સેન્સર સર્ટિફિકેટમાં ફિલ્મની અઢી કલાકની તોતિંગ લંબાઈ જોઇને  જ ઑડિયન્સમાંથી સામુહિક ‘હાય હાય’ના ઉદગારો નીકળવા માંડે છે.

આમ તો આ ફિલ્મમાં જૂની ‘જુડવા’નાં પાત્રોનાં રિપ્લેસમેન્ટ જ બેસાડી દેવાયાં છે (સલમાનની જગ્યાએ વરુણ, કરિશ્મા-રંભાની જગ્યાએ જૅકલિન-તાપસી, દલિપ તાહિલની જગ્યાએ સચિન ખેડેકર, રીમા લાગુની જગ્યાએ પ્રાચી શાહ, તક્તી કપૂલ સોરી, શક્તિ કપૂરને સ્થાને રાજપાલ યાદવ, બિંદુની જગ્યાએ ઉપાસના સિંહ, કાદર ખાનને બદલે અનુપમ ખેર, મુકેશ રિશિને સ્થાને વિવાન ભતેના…). હજી આમાં ઝાકિર હુસૈન, જ્હોની લીવર, મનોજ પાહવા, પવન મલ્હોત્રા ઍટસેટરા લોકોનાં નામ તો ગણાવ્યાં જ નથી! (બ્રીધ ઇન… બ્રીધ આઉટ!) પ્રોબ્લેમ કલાકારોની આ વસ્તીગીચતાનો નહીં, પણ એમના દ્વારા કરાયેલી જાલિમ ઑવરઍક્ટિંગનો છે. જાણે એમને કહી દેવાયું હોય કે કુછ ભી કરો, લેકિન હસાઓ! (બાય ધ વે, અલી અસગર કોણ જાણે કેટલા યુગો પછી પુરુષ તરીકે જ સ્ક્રીન પર દેખાયો છે!)  ડેવિડ ધવનની આ આઉટડેટેડ, જુવેનાઇલ અને ઑફેન્સિવ ફિલ્મની કોમેડી માટે રમકડાંના બૉક્સ પર છપાતી સૂચના લખવી જોઇતી હતી, ‘5થી 10 વર્ષનાં બાળકો માટે!’

એક તો ફિલ્મ ઑલરેડી લાંબી છે, તેમાં પોપકોર્ન-સમોસાનો કારોબાર ચાલતો રહે તે માટે ગીતો પણ નાખવામાં આવ્યાં છે. રિમિક્સ ગીતો તો બે દાયકાથી હિટ છે, એટલે એમાં વાંધો નથી. પ્રોબ્લેમ છે નવાં ગીતોનો. નવાં ગીતો ફિલ્મ સાથે સીધી સ્પર્ધામાં છે કે વધુ કંગાળ શું છે, ફિલ્મ કે ગીતો?

જૂની ‘જુડવા’ જોઇને ખુશ થયેલા લોકોને પોતાના ‘વૃદ્ધત્વ’નો અહેસાસ કરાવવા માટે ફિલ્મમાં એક સરપ્રાઇઝ ગેસ્ટ અપિયરન્સ મુકાયું છે. એ સીનનું સાઉન્ડ રેકોર્ડિંગ એટલું ગંદું છે કે પાછળથી થીગડું મારવામાં આવ્યું હશે તેવું ચોખ્ખું ફીલ થાય છે.

ઑલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ

સવાલ એ છે કે કાયકુ બનાઈ યે ફિલ્મ? સલમાન હજી બૉક્સ ઑફિસ ધમધમાવે છે અને જૂની જુડવા જોનારાં છોકરાંવ હજી હેર ડાઈના ઘરાક બન્યાં નથી. તો આખિર ક્યોં, જજ સા’બ, આખિર ક્યોં?! ઇન શૉર્ટ, વરુણ માટે તમારા દિલના (ધ)વનમાં ‘ઑઑઑઑ, ચો ચ્વીટ…’ ટાઇપનાં ફૂલો ન ખીલતાં હોય, તો બેસ્ટ રસ્તો એ જ છે કે વધુ એક વખત જૂની ‘જુડવા’ અથવા તો જૅકી ચેનની ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ જોઈ કાઢો. અત્યારે બંને ફ્રીમાં અવેલેબલ છે!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

P.S. વરુણ ધવનની ‘મૈં તેરા હીરો’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે ક્લિક કરો અહીં.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

તમ્મા તમ્મા, જુમ્મા ચુમ્મા, હમ્મા હમ્મા… ખમ્મા ખમ્મા!

હની સિંઘ, બાદશાહ આણિ મંડળીએ અન્નુ મલિક-કોપીતમદાના કસમ ખાધા લાગે છે કે અમ ૯૦ના દાયકામાં ઊછરેલાઓની ગોલ્ડન યાદો પર રેસ્ટોરાંનું ગંદું વાસ મારતું પોતું ફેરવીને જ રહેશે. ‘ધીરે ધીરે’ અને ‘હમ્મા હમ્મા’નું બમ્બુ ફિટ કર્યા પછી હવે ‘તમ્મા તમ્મા’નાં નામનાં તમ્મર ચડાવ્યાં છે. એક તો મને એ સમજાતું નથી કે નાઇન્ટીઝનો જમાનો એવો તે કેવો જરીપુરાણો થઈ ગયો છે કે ત્યારનાં ગીતોને ‘રિક્રિએટ’ કરવાં પડે? અને ‘મિલેનિયલ્સ’ કહેવાતા યંગસ્ટર્સ બે દાયકા પહેલાંનાં સોંગ્સ યુટ્યુબ એટસેટરા પરથી ઍન્જોય ન કરી શકે? કમ ઓન, નાઇન્ટીઝ અને અત્યારના પહેરવેશ-રહેણીકરણીમાં કંઈ એવું પરિવર્તન નથી આવ્યું કે શાહરુખ-કાજોલ શરીરે કેળનાં પાન લપેટીને આદિવાસી ડાન્સ કરતાં હોય એવું લાગે! એ સોંગ્સમાં અત્યારે આલિયા-વરુણો-શ્રદ્ધા-આદિત્યોને નચાવીએ અને વચ્ચે બાદશાહ-હની સિંઘની અલતાફ રાજા છાપ લવારી નાખો તો જ યંગસ્ટર્સને મજા આવે? એન્ડ વર્સ્ટ ઑફ ઑલ, આપણે જે ગીતો સાથે મોટાં થયા હોઇએ, એ અત્યારે સો કૉલ્ડ ‘પાર્ટી ઍન્થમ’ તરીકે ‘રિક્રિએટ’ થયેલાં જોઇને સાલી ઘરડા થઈ ગયાની ફીલ આવે છે! અભી ઇતને બુઢ્ઢે ભી નહીં હુએ યાર, કે અત્યારની જનરેશનની સાથે રહેવા માટે, લેખક તરીકે ‘ટાર્ગેટ ઑડિયન્સ’ જાળવી રાખવા માટે 15-20 વર્ષનાં ટાબરિયાંવની કદમબોસી કરવી પડે!

આ કકળાટ વાંચીને રખે કોઈ માને કે હું બહુ મોટો મરજાદી પ્યોરિસ્ટ છું અને રિમિક્સ ગીતોથી મને રાતી કીડીઓ ચડે છે. જરાય નહીં. બશર્તે એ સોંગ્સ સરસ રીતે ‘રિમિક્સ’ થયેલાં હોય. તમે ‘ઇન્સ્ટન્ટ કર્મા’નાં ‘ડાન્સ મસ્તી’ સિરીઝનાં ગીતો સાંભળો, મારી વાત સમજાઈ જશે. ‘રિમિક્સ’-‘રિક્રિએશન’ વ્હોટએવરની સામે એક દલીલ એ થાય છે કે એ તો જૂનાં સોંગ્સને જીવંત રાખે છે. પરંતુ ‘રિક્રિએશન’-‘રિપ્રાઇઝ’ના નામે મસ્ત ગીતોનું ‘હમ્મા હમ્મા’ કરીને કામ તમામ કરી નાખવું હોય, તો કાઉન્ટ મી આઉટ પ્લીઝ. એક ઑબ્ઝર્વેશન હું એ જોઉં છું કે અત્યારે બધું જ મ્યુઝિક, ફિલ્મો લિટરલી એક ક્લિક પર અવેલેબલ હોવા છતાં કોઇને જોવાની તસદી નથી લેવી. ‘બઝફીડ’ કે ‘સ્કૂપવૂપ’ ટાઇપની ‘માધુકરી વેબસાઇટો’ પોતાની ‘ક્લિક બેઇટ’વાળી લિંક્સથી ‘ફલાણા વિલ બ્લો યોર માઇન્ડ’ ટાઇપની લિંકોમાં ‘લિસ્ટિકલ’ બનાવીને અધકચરું જ્ઞાન પિરસે ત્યારે યંગસ્ટર્સને ખબર પડે. એ પછીયે, ‘વ્હોટેવર…’ કહીને સ્નૅપચેટ-ટિન્ડર પર બિઝી થઈ જાય.

***

લૅટ્સ ગેટ બેક ટુ લેટેસ્ટ સેન્સેશન ‘તમ્મા તમ્મા’. અત્યારે ‘બદ્રીનાથ કી દુલ્હનિયા’માં ‘તમ્મા તમ્મા અગેઇન’ના નામે ફરી પાછું એ જ ‘તમ્મા તમ્મા’ સોંગ (‘ઓ.કે. જાનુ’માં ‘હમ્મા હમ્મા’નો ખુરદો બોલાવનારા) બાદશાહ-તનિશ્ક બાગચી પાસે રિમિક્સ કરાવાયું છે.

‘તમ્મા તમ્મા અગેઇન’ (‘બદ્રીનાથ કી દુલ્હનિયા’)

***

મને યાદ છે, સંજય દત્ત-માધુરી સ્ટારર ‘થાનેદાર’ રિલીઝ થયું ત્યારે અમે વેકેશનમાં કૅબલ પર કઝિનો સાથે મળીને એક બપોરે જોયેલું. અને ‘તમ્મા તમ્મા’ અમારા આઠેક વર્ષના દિમાગ પર છવાઈ ગયેલું. એક તો એનું ધમાકેદાર મ્યુઝિક. અને એનાથીયે સુપ્પક ડાન્સ. અત્યારે માધુરી વરુણ-આલિયાને ‘તમ્મા તમ્મા’નાં સ્ટેપ્સ શીખવતી હોય એવો વીડિયો વાઇરલ થાય છે. પરંતુ એ વખતે સેટેલાઇટ ચેનલોની ગેરહાજરીમાં લિમિટેડ વ્યુઇંગ સાથે બે-ચાર સ્ટેપ્સ અમેય શીખી લીધેલા. ધરપત એવી કે જો સંજય દત્ત ડાન્સ કરી શકતો હોય, વ્હાટ કાન્ટ અસ?! એ વખતે સૌ માધુરી દીક્ષિતની દિલધડક બ્યુટીમાં હિપ્નોટાઇઝ્ડ હતા. એનાં ક્યુટ લુક્સ, એનો ડાન્સ, એનો વિન્ડ ચાઇમ્સ જેવો રણકતો અવાજ, એક્ટિંગ… મીન્સ ધ કમ્પ્લિટ એક્ટર. ઉપરથી ‘તમ્મા તમ્મા’ના બળવાખોર શબ્દોઃ ‘તુ રાઝી… મૈં રાઝી… ફિર ક્યા ડેડી ક્યા અમ્મા…’ આઈ વૉઝ લાઇક, વ્હોટ? અહીંયા સાડાત્રણ રૂપિયાનું ‘ચંપક’ લેવા માટે પણ મમ્મી-પપ્પાને મસ્કા મારવા પડતા હોય, ત્યાં ‘ફિર ક્યા ડેડી ક્યા અમ્મા’? ધીસ ઇઝ ક્રેઝી, મૅન! અને અમે દોસ્તારો એવી ઇમ્પ્રેશનમાં હતા કે ‘તમ્મા તમ્મા’ એ કોઇક ખૂફિયા પ્રવૃત્તિ માટેનો કોડવર્ડ છે. ઇવન ફિલ્મના છેલ્લા સીનમાં જયાપ્રદા જીતેન્દ્રને પૂછે છે પણ ખરી કે ‘યે તમ્મા તમ્મા ક્યા હૈ?’ અને જવાબમાં જીતેન્દ્ર કહે છે, ‘ઇધર આઓ, બતાતા હૂં!’ પાછી ગીતમાં એવી લાઇન પણ હોય કે, ‘દોનોં મિલકર જો હોના હૈ હો ગયા…’ આઈ મીન, વ્હોટ હો ગયા?!

***

એ જ અરસામાં બીજા એક ગીતે તરખાટ મચાવેલો. અમિતાભ બચ્ચનનું ‘જુમ્મા ચુમ્મા દે દે’. ત્રીજા ધોરણના ક્લાસમાં બાજુની બૅન્ચ પર બેસતી છોકરી પાસેથી પૅન્સિલનું શાર્પનર માગવામાં પણ ટેન્શનમાં અડધું વૉટરબૅગ પાણી પી જવું પડતું હોય, એવા ઇન્ટ્રોવર્ટ કાન પર બચ્ચનમોશાય સુદેશ ભોસલેના અવાજમાં ખુલ્લે આમ ઉઘરાણી કરતા હતા, ‘અરે ઓ જુમ્મા, મેરી જાનેમન, બાહર નિકલ, તૂને બોલા થા, પિછલે જુમ્મે કો, ચુમ્મા દૂંગી, અગલે જુમ્મે કો, આજ જુમ્મા હૈ….!’

શરૂઆતમાં ‘દૂરદર્શન’ પર ‘ચિત્રહાર’માં અવાજ વિના એ ગીત જોયું ત્યારે તો લાગેલું કે આ કોઈ ડિટર્જન્ટ પાઉડરની ઍડ છે! એટલે જ બધાના હાથમાં રહેલા મગમાંથી ફીણ નીકળે છે. બચ્ચન કિમી કાટકરને બોલાવે છે કે, ‘ગયા અઠવાડિયે તેં મારાં મેલાંઘેલાં કપડાં ધોઈ દેવાનું કહેલું, હવે તું જલ્દી આવ અને આ ગાભાં ધોઈ દે, જો હું નવો ડિટર્જન્ટ પાઉડર પણ લાવ્યો છું, ખુશ્બુદાર ઝાગવાલા.’ ત્યાં કિમી કાટકર પોતાનો ઘાઘરો ઉલાળતી આવીને કહે છે કે, ‘હું કંઈ નવરી બેઠી છું? આ મારો ઘાઘરો ધોઉં કે તારાં મસોતાં જેવાં લૂગડાં ધોઉં? ને આ આખી જાન જોડીને આવ્યો છો તે મેં કંઈ ધોબીઘાટ ખોલ્યો છે?!’ પછી ક્લિયર થયું કે આ તો જુમ્માબેન પાસેથી ગાભા કાઢી નાખે એવા ચુમ્મા માગી રહ્યો છે! એ વખતે ‘બધા ભારતીયો મારાં ભાઈ-બહેન છે’વાળા ટાઇમમાંય તે એટલું તો સમજાઈ ગયેલું કે આમાં અમિતાભ જે રીતે પેલ્વિક થ્રસ્ટ કરે છે અને કિમી કાટકર જે રીતે ઘાઘરો 90 અંશના ખૂણે ઉલાળે છે, એનો અર્થ કંઇક ભળતો જ થાય છે! એ અમારા ‘સ.ઉ.ઉ.કાર્ય’ના સિલેબસની બહારનો વિષય હતો! (એ ગીતમાં જે રીતે કિમી કાટકર સિક્કો પોતાના સૅન્ડલ નીચે દબાવી દે છે અને બચ્ચન પોતાના પૅન્ટની અંદર ઝીલી લે છે, એ દૃશ્ય અત્યારના અસહિષ્ણુ ટાઇમમાં ફિલ્માવાયું હોય તો હાહાકાર મચી જાય!)

***

અર્લી નાઇન્ટીઝમાં એટલું તો અમારા વાંચવામાં આવેલું કે અમિતાભ બચ્ચને ‘જુમ્મા ચુમ્મા ઇન લંડન’ નામનો ધમાકેદાર કૉન્સર્ટ કરેલો. વર્ષો પછી સાત સમુંદર પારથી ઇન્ટરનેટ નામનો જાદુઈ ચિરાગ અમારી પાસે આવ્યો અને રાતોની રાતો જાગીને અમે મનગમતાં મોતી ઊલેચવા માંડ્યાં. ત્યારે દિમાગમાં ‘ટોઇંગ’ થયું કે હાઇલા, આ ‘તમ્મા તમ્મા’ ને ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ બંને તો આયાતી માલ છે! વેસ્ટ આફ્રિકન દેશ ગિનીના સિંગર મોરી કાન્તેના ‘અકવાબા બીચ’ આલ્બમનાં ‘યે કે યે કે’ અને ‘તમા તમા લોગે તમા’ની બેઠ્ઠી ઉઠાંતરી છે. તેમ છતાં આપણા ગ્રેટ બૉલિવૂડની બલિહારી જુઓ એ વખતે આ ગીત કોણે પહેલાં બનાવ્યું એની કોન્ટ્રોવર્સી સર્જાયેલી! લક્ષ્મીકાંત-પ્યારેલાલની છાવણી કહે કે અમારું ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ પહેલાં સર્જાયેલું, જ્યારે બપ્પી લાહિરી કહે કે, ‘ના, હમ તમ્મા તમ્મા ગાન પહેલે બનાયા. લક્ષ્મીકાંત-પ્યારેલાલ હમારા ગાન કૉપી કિયા…’ યાને કે કોણે પહેલાં ચોરી કરી એ બાબતે પણ વિવાદ! સો રી ટુ સે, પણ અત્યારે હાઇન્ડસાઇટમાં જોઇએ તો એવું જ લાગે કે આ તો દુકાળગ્રસ્ત એરિયામાં ફૂડપૅકેટની ઝૂંટાઝૂંટ જેવો જ મામલો છે. આ કોન્ટ્રોવર્સી અંગે ‘યુટ્યુબ’માં અમિતાભ બચ્ચનની પણ એ વખતની એક બાઇટ અવેલેબલ છે, જેમાં એ પોતાની ચિત-પરિચિત પોલિટિકલી કરેક્ટ સ્ટાઇલમાં ડિપ્લોમેટિક આન્સર આપે છે (અને બંને હિન્દી ગીત ચોરાઉ માલ હતો એ મુદ્દો સફાઈથી ચાતરી જાય છે).

***

પછી તો મેં મારા ફેવરિટ ટાઇમપાસ તરીકે આ ગીતોની ઉઠાંતરીનાં અને તેની સાથેની રસપ્રદ વિગતોનાં શક્ય તેટલાં રેકોર્ડ્સ એકઠા કર્યા. સમય હોય તો એ બધા વન બાય વન જોવા-સાંભળવાની મજા પડે તેમ છે. સૌથી પહેલાં આપણાં બંને હિન્દી સુપર ડુપર હીટ ‘ઑરિજિનલ’ સોંગ્સ જોઈ લોઃ

‘જુમ્મા ચુમ્મા દે દે’ (ફિલ્મઃ હમ, અમિતાભ બચ્ચન, કિમી કાટકર)

‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ (ફિલ્મઃ થાનેદાર, સંજય દત્ત, માધુરી દીક્ષિત)

આ બંને ગીત જેના પરથી ‘ઇન્સ્પાયર્ડ’ છે તે ખરેખર ઑરિજિનલ ગીત
‘તમા તમા લોગે તમા’ (મોરી કાન્તે)

‘યે કે યે કે’ (મોરી કાન્તે)

‘યે કે યે કે’ (મોરી કાન્તે, મ્યુઝિક વીડિયો વર્ઝન)

***

આ પાંચ ગીતો સાંભળ્યા પછી એટલો ખ્યાલ આવશે કે એક તો પાંચેય સોંગ્સ સરખાં જ મસ્ત છે. ગમે તેવા ઔરંગઝેબને થિરકવા પર મજબૂર કરી દે તેવાં. બીજું, આપણાં બંને હિન્દી ગીતોમાં અમેઝિંગ કોરિયોગ્રાફી-ડાન્સ છે. અમિતાભ બચ્ચનનો તો આખા કરિયરનો વન ઑફ ધ બેસ્ટ હાઈ ઍનર્જી ડાન્સ છે ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ ગીતમાં. જૂની લિંક્સ ઊલેચતાં માલુમ પડે છે કે કોરિયોગ્રાફર સરોજ ખાનને સંજય દત્તને નચાવતાં નાકે દમ આવી ગયેલો અને કંઇક ૪૮ રિટેક થયેલાં. એમાંય ‘તમ્મા તમ્મા’ સોંગમાં (બરાબર 4-01 મિનિટથી 4-46 મિનિટ સુધી ચાલતી 45 સેકન્ડની) ખુરશીવાળી સિંગલ ટેક સિક્વન્સમાં છેક સુધી સંજય દત્તને ટપ્પી પડી નહીં. આખરે સંકટ સમયની સાંકળ તરીકે સુપર્બ ડાન્સર એવા જાવેદ જાફરીને બોલાવાયો અને એણે આ સિક્વન્સ ફટ્ટાક સે ઓકે કરી આપી એ જાણીતી વાત છે. એટલી સિક્વન્સ પૂરતો જાવેદ જાફરી સંજય દત્તનો બૉડી ડબલ છે એટલે જ એટલો પોર્શન ‘લોંગ શૉટ’માં (દૂરથી) જ શૂટ થયો છે. વધુ ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે એ સિક્વન્સ બેઠ્ઠી જૅનેટ જેક્સનનાં ‘મિસ યુ મચ’માંથી સરોજબેને બેઠ્ઠી તફડાવી લીધી છે. સીધી વાત છે, ‘થાનેદાર’ પોતે તમિલ-તેલુગુ ફિલ્મની ‘રિમેક’ હોય, ગીત ઉઠાંતરી હોય, તો ડાન્સ શા માટે રહી જાય?

આ રહી જૅનેટ જેક્સનના ‘મિસ યુ મચ’ સોંગની ચેર રુટિન સિક્વન્સઃ

(જૅનેટના સોંગમાં ઑડિયન્સમાંથી પુછાય છે, ‘ધેટ્સ ઇટ?’ તો ‘તમ્મા તમ્મા’માં પણ પુછાય છે, ‘એય, ખતમ હો ગયા ક્યા?’ બોલે તો, કમ્પ્લિટ ચિપકાઓઇંગ!)

‘જુમ્મા ચુમ્મા’ વર્સસ ‘તમ્મા તમ્મા’માં એટલું સમજાય છે કે લક્ષ્મી-પ્યારેએ નવું લાગે તેવું ગીત સર્જવાની મહેનત કરી છે. જ્યારે બપ્પીદાએ બે ગીતોનું મિક્સિંગ જ કર્યું છે. પરંતુ પોતાના ગીત બાબતે એ લોકો કેવા ઉત્સાહી હશે કે ‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ના રેકોર્ડિંગ વખતનો વ્યવસ્થિત વીડિયો પણ શૂટ કરાયો છે. એમાં નવાં નવાં આવેલાં કમ્પ્યુટરને કેવી દિલકશીથી ડિસ્પ્લે કરાયાં છે તે જુઓ. એ પણ માર્ક કરો કે આવું ધમ્માલ સોંગ પણ અનુરાધા પૌંડવાલ કેવી ભક્તિગીતની નિઃસ્પૃહતાથી ગાઈ શકે છે!

‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ના રેકોર્ડિંગનો વીડિયો

***

વધુ ખણખોદ કરતાં એવું પણ જાણવા મળ્યું કે ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ સોંગમાં ‘ચુમ્મા દે, દે દે ચુમ્મા’ ઝિલાય છે, તેના પર વધુ એક વિદેશી ગીતની અસર છે. ઍડી ગ્રાન્ટ નામના બ્રિટિશ ગાયકના ઈ.સ. 1978ના ગીત ‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’નું મુખડું એ જ ઢાળમાં ગવાયેલું છે (‘ચુમ્મા દે, દે દે ચુમ્મા’ને બદલે ‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’ મૂકીને ગાઈ જુઓ!) ઑરિજિનલ ગીતની લિંક પર ક્લિક કરીને સાંભળી જ લોઃ

‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’ (ઍડી ગ્રાન્ટ) (0-45 સેકન્ડથી એ લાઇન આવે છે)

***

મોરી કાન્તેનું ‘યે કે યે કે’ ગીત મુકુલ એસ. આનંદના જ અમિતાભ સ્ટારર ‘અગ્નિપથ’માં પણ વાપરવામાં આવેલું. વિજય દીનાનાથ ચૌહાણ જ્યારે કાંચા ચીના સાથે ‘બિઝનેસ ડીલ’ કરવા મૉરેશિયસ જાય છે, તે વખતે બૅકગ્રાઉન્ડમાં આ ગીત સિમ્પ્લી પ્લે જ કરી દીધું છે. હેવ અ લુક…

***

ઉઠાઉ ગીતો, પ્લેજરિઝમ-ઇન્સ્પિરેશનની વાત નીકળે અને અન્નુ મલિકનું નામ ન લઇએ એ તો કેમ ચાલે?! ‘બાઝીગર’ના સુપરહીટ સોંગ ‘યે કાલી કાલી આંખે’માં (એક્ઝેક્ટ 5-18મી મિનિટથી) આવતું કોરસગાન ‘યા યા યા યા યય્યા…’ પણ ડિટ્ટો ‘યે કે યે કે’ના જ ઢાળમાં છે. નીચેની લિંક ક્લિક કરીને ચૅક કરી જુઓ.

‘યે કાલી કાલી આંખે’ ગીતમાં સતત ગવાતી ‘તુ રુ રુ… તુ રુ રુ’ લાઇન ડીન માર્ટિનના 1957ના ગીત ‘ધ મેન હુ પ્લેય્સ ધ મેન્ડોલિનો’માંથી લીધેલી છે અને આખું બાઝીગર મુવી ‘અ કિસ બિફોર ડાઇંગ’ની ઇન્ડિયન ઍડિશન છે એ પાછી અલગ વાત થઈ.

‘ધ મેન હુ પ્લેય્સ ધ મેન્ડોલિનો’ (ડીન માર્ટિન)

***

‘હમ’નું જ બીજું એક અત્યંત જાણીતું ગીત ‘એકદુસરે સે કરતે હૈં પ્યાર હમ’ પણ આ જ મોરી કાન્તેના ‘અકવાબા બીચ’ના જ બીજા એક ગીત ‘Inch’ Allah’થી પૂરેપૂરું ‘પ્રેરિત’ છે.

‘Inch’ Allah’ (મોરી કાન્તે)

***

હિન્દી ફિલ્મોની ઉઠાંતરીની આખી દાસ્તાન જ્યાં આલેખાયેલી છે તે પ્રસિદ્ધ વેબસાઇટ itwofs.comમાં આંટો મારતાં અમને જાણવા મળ્યું કે ‘મોરી કાન્તે’ના ‘યે કે યે કે’નું એક સાઉથ ઇન્ડિયન વર્ઝન પણ છે. 1997માં આવેલી વેંકટેશ-અંજલા ઝવેરી (‘પ્યાર કિયા તો ડરના ક્યા’માં અરબાઝ ખાનની અપોઝિટ હતી એ)ની તેલુગુ ફિલ્મ ‘પ્રેમીંચુકુંદમ રા’નું એક ગીત પણ આ ‘યે કે યે કે’ને જરા મોડિફાય કરીને બનાવાયું છે. એ પણ સાંભળી લો ભેગાભેગું…

***

અમિતાભના ‘જુમ્મા ચુમ્મા’નો ક્રેઝ એવો જબરદસ્ત હતો કે ઍડવર્ટાઇઝિંગ પણ એમાંથી બાકાત નહોતું. અમિતાભના જ ડુપ્લિકેટને લઇને એ ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ના ઢાળમાં ‘તુલસી મિક્સ આયા… લો અસલી મઝા લાયા તુલસી મિક્સ’ જિંગલ ધરાવતી ઍડ ‘દૂરદર્શન’માં આવતી થયેલી (એ વખતે અત્યારના જેવી સરોગેટ ઍડ્સનો ત્રાસ નહોતો, એટલે સીધું ‘તુલસી મિક્સ ગુટખા’ તરીકે જ માર્કેટિંગ થતું હતું). ઇવન ‘અમુલ’ના ‘અટર્લી બટર્લી’ કેમ્પેઇને પણ આ ગીતના ક્રેઝની નોંધ લઇને એક પોતાની સ્ટાઇલમાં એક હૉર્ડિંગ બનાવેલું. આ રહ્યું એ કાર્ટૂનઃ

amul-hits-1074

***

આમ તો ‘તમ્મા તમ્મા’ અને ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ની ‘પ્રેરણા’ કથા એટલી ફેમસ છે કે એની વાત જ ન કરવાની હોય. તેમ છતાં આ પારાયણ માંડવાનો એક હેતુ અમારી પોતાની ખુજલી ઉપરાંત વો ભૂલી દાસ્તાં ફિર સે યાદ કરાવવાનો છે. સાથોસાથ એ કહેવાનો પણ છે કે આવાં બાદશાહ-તનિશ્ક બાગચી એટસેટરાનાં વર્ઝનો કરતાં ક્યાંય વધુ તોફાની, વધુ રોમેન્ટિક, વધુ સારા ડાન્સ સાથે ઑલરેડી આવી ચૂક્યાં છે એ કોઈ ન ભૂલે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ઢિશૂમ

ધવન કરેંગે ધવન કરેંગે
***
ટિપિકલ બડ્ડી કૉપ ફિલ્મોની ફોર્મ્યૂલા પર ચાલતી ધવનપુત્રોની આ ફિલ્મ ફાસ્ટફૂડિયું મનોરંજન માત્ર છે.
***
dishoom-movie-posterએક જગ્યાએ ક્રાઇમ બને. તેને સોલ્વ કરવા માટે બે હીરો આયાત કરવામાં આવે. એમાં એક હાથેથી નાળિયેર વધેરી નાખે એવો કડક હોય. જ્યારે બીજો થોડો પાવલી કમ અથવા તો ડેઢ શાણો હોય. એમની લૉરલ એન્ડ હાર્ડી જેવી નોકઝોક આપણને હસાવે પણ ખરી અને વિલનની પાછળ જિંજર પુડિંગ ખાઈને પડી જાય એમાં આપણને બે ઘડી પેટમાં પતંગિયાં પણ ઊડવા માંડે. છેવટે ખાધું પીધું ને ફ્રેન્ડશિપ બૅન્ડ બાંધીને રાજ કીધું જેવો ઍન્ડ આવે. ‘બડ્ડી કૉપ’ એટલે કે ‘દોસ્તાર પોલીસવાળા’ પ્રકારની ફિલ્મોની આ સ્ટાન્ડર્ડ રૅસિપી જૅપનીઝ ડિરેક્ટર અકીરા કુરોસાવાએ છેક ઈ.સ. ૧૯૪૯માં ‘સ્ટ્રે ડૉગ’ નામની ફિલ્મમાં તૈયાર કરેલી. તેનો ઉપયોગ કરીને હૉલીવુડમાં ‘લીથલ વૅપન’, ‘રશ અવર’ કે આપણે ત્યાં ‘મૈં ખિલાડી તુ અનાડી’થી લઇને ‘ધૂમ’ જેવી અનેક વાનગીઓ બની ચૂકી છે. હવે દાદી અમ્માના વખતની આ રૅસિપી પર બડે પાપા ડૅવિડ ધવનના દીકરા ફિલ્મ બનાવે એ કેવી હોય? વેલ, એ ડિશ ‘ઢિશૂમ’ જેવી હોય. બસ, એમાં સ્વાદાનુસાર પણ લોજિક નામનું તત્ત્વ નહીં નાખવાનું.

હિટવિકેટ ક્રિકેટર, રનર પોલીસ
અબુ ધાબીમાં ભારત-પાકિસ્તાનની ફાઇનલ મૅચની પહેલાં ક્રિકેટર વિરાટ, સોરી, વિરાજ શર્મા (શાકિબ સલીમ) કિડનૅપ થઈ ગયો છે. જો કિડનૅપરની માગ પૂરી ન થાય, તો વિરાજનું બોટીકબાબ બનવાનું નક્કી. સુષમા સ્વરાજ જેવું સ્વેટર પહેરીને ફરતાં ભારતનાં વિદેશ મંત્રિણી (મોના અંબેગાંવકર) સિગારેટથી ચાલતા એક કડક પોલીસવાળાને પાર્સલ કરી આપે છે. એ પોલીસવાળો એટલે કબીર શેરગિલ (જૉન અબ્રાહમ). કબીરનો પનારો પડે છે ખોવાયેલો ડૉગી શોધવામાં પણ ફેલ થતા જુનિયર ઇન્સ્પેક્ટર જુનૈદ અન્સારી (વરુણ ધવન) સાથે. એક પછી એક અંકોડા મેળવતાં આ બંને જણા ઇશિકા (જૅકલિન ફર્નાન્ડિઝ) નામની પૉકેટમારની મદદથી વિલન વાઘા (અક્ષય ખન્ના) સુધી પહોંચે છે. પણ એક મિનિટ, એ વાઘો પેલા ક્રિકેટર વિરાજને ક્લિન બોલ્ડ કરી નાખશે તો? આ ‘તો’નો જવાબ મેળવવા તમારે શું કરવાનું છે એ તમે જાણો છો.

ફિલ્મ કા ચાર્જર
ટીવી પર વરુણ ધવન ભલે ‘ફેસ કા ચાર્જર’ જેવો ફેરનેસ ક્રીમ વેચતો હોય, પણ અહીં એ આખી ફિલ્મનું ચાર્જર છે. એની એન્ટ્રી સાથે જ પાર્ટીમાં રોનક આવી જાય છે. જૉન અબ્રાહમે તો જાણે હવે ઍક્ટિંગ ન કરવાની અને ચહેરા પર કોઈ એક્સપ્રેશન ન આપવાની બાધા લીધી છે. એનો પૂરેપૂરો ફાયદો વરુણ ધવનને મળ્યો છે. એનો ચોકલેટી ચાર્મ, ચેપ લાગી જાય એવું સ્માઇલ, પ્લીઝિંગ પર્સનાલિટી, વિટ્ટી વનલાઇનર્સ અને પર્ફેક્ટ કોમિક ટાઇમિંગ ફિલ્મને સતત હળવીફુલ રાખે છે. એક્ચ્યુઅલી, જૉનના પાત્રને થોડું ઓર આકર્ષક બનાવવાની જરૂર હતી. અહીં તો બિચારો વરુણ કાળમીંઢના પથ્થર સાથે માથું પછાડતો હોય એવું જ લાગે છે.

દિમાગ કી બત્તી બુઝા દે
‘ધૂમ’ સ્ટાઇલમાં લખાયેલું ફિલ્મનું નામ અને એ નામ સાથેના પાર્ટી સોંગ સાથે ફિલ્મ સ્ટાર્ટ થાય. એ સાથે જ ‘મૅન્ટોસ’ ખાધા વગર પણ આપણા દિમાગમાં બત્તી થઈ જાય કે અહીં દિમાગ ચલાવવાનું નથી. બસ, બે કલાક આનંદ કરવાનો છે. છતાંય તમારું દિમાગ ક્યારેક સળવળી ઊઠે તો આવા સવાલો વરસાદી દેડકાંની જેમ કૂદાકૂદ કરવા માંડે કે, વાત વાતમાં લોકોને ભડાકે દેતા પોલીસ અધિકારીને કૅસ સોલ્વ કરવા વિદેશ મોકલાય? વિદેશ ગયા પછી એ એવી તે કઈ મોટી કારીગરી કરે છે જે ત્યાંની પોલીસ ન કરી શકે? વિલન કહે અને બીજી જ સૅકન્ડે સરકાર ૫૦૦ કરોડ રૂપિયા આપી પણ દે? એ પણ સલામતીની ખાતરી કર્યા વગર? ક્રિકેટરનો ખભો ફોલ્ડિંગ છે? જો સેવમમરા ખાતા હોય એવી આસાનીથી બોમ્બ ડિફ્યુઝ થઈ શકતો હોય તો વિલનને પૈસા આપવાની જરૂર ખરી? માત્ર 36 કલાકમાં આટલું બધું થઈ શકતું હોય, તો શું અબુ ધાબીમાં સમય અટકી ગયો હશે? આવું બધું વિચારવા માંડો એટલે તરત તમારે દિમાગની બત્તી બંધ કરવી પડે.

પાપા ધવન પાસેથી ટ્યુશન લીધા પ્રમાણે ડિરેક્ટર રોહિત ધવનનો ફન્ડા ક્લિયર છે, પબ્લિક ખુશ હોની ચાહિયે, બસ. એક તો ફિલ્મની વાર્તા રેસ અગેન્સ્ટ ટાઇમ પ્રકારની છે, એટલે કે સતત માથા પર ઘડિયાળ ચાલતી રહે છે. તેને કારણે જ ઇન્ટરવલ પહેલાં ફિલ્મ ફૂટબૉલની મૅચની જેમ ફટાફટ ભાગતી રહે છે. ધડાધડ પાત્રો ઇન્ટ્રોડ્યુસ થાય અને સ્ટોરી આગળ વધતી રહે. લેકિન ઇન્ટરવલ પછી સ્ટૉરી કોઈ અજાણ્યા મુલકમાં પહોંચે અને ફિલ્મની બૅટરી ડાઉન થવાનું શરૂ થાય. ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ ગીત ‘સૌ તરહ કે’ એટલા ભંગાર પોઇન્ટ પર મુકાયું છે ગીતની ફીલ અને ફિલ્મની થ્રિલ બંનેનું ઢિશૂમ થઈ જાય છે.

અક્ષય ખન્ના લાંબા સમયે પડદા પર દેખાયો છે. અત્યારે હૉલીવુડના એક્ટર જૅસન સ્ટેધામ જેવા લુકમાં આવેલા અક્ષયનું પાત્ર સખત ભેદી લાગે છે. પરંતુ જેમ જેમ એની આડેનાં આવરણો હટતાં જાય, તેમ આપણને તેનો ખોફ લાગવાનું બંધ થઈ જાય. ક્લાઇમેક્સ આવતાં સુધીમાં તો એના ઉદ્દેશમાં પણ ખાસ કશો ભલીવાર નથી એ પરખાઈ આવે. એમાંય રાઇટર-ડિરેક્ટર રોહિતે સ્ટોરીમાં એવાં સગવડિયાં લાકડે-માંકડાં વળગાડ્યાં છે કે ફિલ્મ બાળ-થ્રિલર લાગવા માંડે. આમેય ફિલ્મનું ઑડિયન્સ ટીનેજર-યંગસ્ટર્સ જ છે. એટલેસ્તો ફિલ્મમાં વનલાઇનર્સ પણ એવા જ રખાયાં છે, અને ચકાચક ગાડીઓ, બાઇક, હૅલિકૉપ્ટર, લક્ઝરી બૉટ, ફોર્મ્યૂલા વન રૅસિંગ સર્કિટ વગેરેનો ઉદારતાથી છંટકાવ કરાયો છે.

ક્યુટ જૅકલિનના ભાગે ટૂંકાં કે ફાટેલાં કપડાં પહેરીને ફરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી. એ જ રીતે ‘અઝહર’ જેવી ક્રિકેટિંગ ફિલ્મનો અનુભવ ધરાવતી હોવાને નાતે નરગિસ ફખરીને પણ બિકિનીની મૉડલની જેમ લીધી છે. જાણે ‘ધવન ટ્રાવેલ્સ’ની ‘ચોક્કસ ઊપડે છે’ પ્રકારની બસ કરી હોય એમ અહીં જથ્થાબંધ લોકોનાં ગેસ્ટ અપિયરન્સ છે. અંબોડાવાળો અક્ષય કુમાર, ઝીરો ફિગરવાળી પરિણીતી ચોપરા, મોટી ઝુલ્ફોવાળા વિજય રાઝ, માત્ર સાઉન્ડવાળા સતીષ કૌશિક, ક્રિકેટવાળા મોહિન્દર અમરનાથ, આકાશ ચોપરા, રમીઝ રાજા વગેરે. સંગીતકાર પ્રીતમે માત્ર એક જ ગીતમાં મહેનત કરી છે. જ્યારે બાકીનાં ગીતો માત્ર સ્ટાઇલ મારવા અને કૂલ દેખાવા સિવાય ખાસ કશા ખપનાં નથી. ફિલ્મમાં અમુક ઠેકાણે બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક તરીકે ‘ABBA’ના વિખ્યાત ગીત ‘મામા મિયા’ના (જેના પરથી આપણે ત્યાં તેરે લિયે, ઝમાના તેરે લિયે’ ગીત બનેલું) સ્ટાર્ટિંગની ટ્યૂનનો ઉપયોગ કરાયો છે.

સોચો મત, બસ દેખતે જાઓ
આ બડ્ડી કૉપ મુવીમાં નવું કહી શકાય તેવું એક ગ્રામ મટિરિયલ પણ નથી. તેમ છતાં આ ફિલ્મ લગભગ ક્યાંય બોર કરતી નથી. ઇન ફૅક્ટ, ‘ધૂમ’ જેવી સિરીઝ બનાવી શકાય એવો મસાલો પણ આમાં છે. બસ, માત્ર રાઇટિંગમાં મહેનત કરવાની જરૂર છે. આ ‘ઢિશૂમ’ને કોઇપણ જાતની અપેક્ષા વિના માત્ર ફાસ્ટફૂડિયા મનોરંજનાર્થે એકાદ વખત જોઈ શકાય.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ABCD-2

ડાન્સ ઇન્ડિયા ડાન્સ

***

એક ટિપિકલ ફોર્મ્યૂલાવાળી અન્ડરડૉગ સ્ટોરી, જોવા-સાંભળવાં ગમે એવાં ગીતો અને ખૂબ બધો ડાન્સ રિયાલિટી શૉનો મસાલો. બસ, આ જ છે અઢી કલાકની આ ફિલ્મમાં.

***

cckhoyew8aajjwyબે વર્ષ પહેલાં કોરિયોગ્રાફર રેમો ડિસોઝાએ બીજા જાણીતા ડાન્સ ડિરેક્ટરો અને રિયાલિટી શોઝથી સ્ટાર બની ગયેલા ડાન્સરોને લઇને ‘એબીસીડીઃ એનીબડી કેન ડાન્સ’ ફિલ્મ બનાવેલી ત્યારે એ જોઇને ડાન્સદીવાનાઓ પુલકિત પુલકિત થઈ ગયેલા. કારણ કે ‘એબીસીડી-1’ એ સરપ્રાઇઝિંગલી સારી ફિલ્મ હતી. એક તો અત્યારના યુથને અપીલ કરે તેવી પૂરેપૂરી ડાન્સ ઓરિએન્ટેડ મસ્સાલેદાર અર્બન ફિલ્મ, ઉપરથી પ્રભુદેવા- કે. કે. મેનન જેવા સ્ટાર્સ, હૉલીવુડની આવી જ ફિલ્મ સિરીઝ ‘સ્ટેપ અપ’ જેવી ફીલ અને ઑવરઑલ શરીરની પેચોટી ખસી જાય તેવાં ધમાકેદાર ડાન્સ પરફોર્મન્સ. ઉપરથી યંગસ્ટર્સને આકર્ષવા માટે થ્રીડીનો વઘાર. એટલે જ તો એબીસીડી-1માં બધાને મજા પડી ગયેલી. પરંતુ સિક્વલ બનાવવા માટે કોઇક નવી અને નક્કર સ્ટોરી જોઇએ. બાપડા-બિચારા થઈ પડેલાં પાત્રોને સફળ કરાવવાની ‘અન્ડરડૉગ’ ટાઇપની સ્ટોરીમાં પણ કંઈ નવું ન હોય, તો શું મજા આવે? એકલાં સોંગ એન્ડ ડાન્સથી તો અઢી કલાકનો ‘ડાન્સ ઇન્ડિયા ડાન્સ’ શૉ જોતા હોઇએ એવું લાગે.

નચ બલિયે

નાલાસોપારાનાં સુરેશ (વરુણ ધવન), વિની (શ્રદ્ધા કપૂર) અને એમના ડાન્સિંગ સાથીદારો એક ડાન્સ રિયાલિટી શૉમાં પરફોર્મ તો મસ્ત કરે છે, પણ જજીઝને ખબર પડે છે કે આ લોકોએ તો ડાન્સનાં સ્ટેપ્સની પેલા સંગીતકાર પ્રીતમની જેમ ઉઠાંતરી કરેલી છે. બસ, શૉમાંથી ટીમ ડિસ્ક્વોલિફાય થયાં અને ચારેકોર ‘ચોર ચોર’ તરીકેની બદનામી થઈ એ અલગ. હવે આ કલંકને ધોવા માટેના ડિટર્જન્ટ જેવો એક શૉ અમેરિકાના લાસ વેગસમાં થવાનો છે, વર્લ્ડ હિપહોપ ડાન્સ કોમ્પિટિશન. હુપાહુપની આ સ્પર્ધામાં નસીબ અજમાવવા માટે એક નવી ટીમ બને છે, જેમાં સૌથી પહેલાં તો ગુરુ પિતામહ વિષ્ણુસર (પ્રભુદેવા)ની વરણી થાય છે. ત્યારબાદ ધર્મેશ ઉર્ફ ‘ડી’(ધર્મેશ યેલન્ડે) તથા વિનોદ (પુનિત પાઠક) જેવા ઇલાસ્ટિક બૉડીવાળા ડાન્સરોની એન્ટ્રી થાય છે. હવે, લાસ વેગસ ગયા પછી એ લોકો જીતે છે કે ત્યાંના જુગારીઓની જેમ ધોતિયું ફાડીને રૂમાલ કરે છે એ જાણવા માટે તમારે થિયેટરનો ધક્કો ખાવો પડે.

ઑન્લી નાચના-ગાના

આ ફિલ્મ થ્રીડીમાં છે, મતલબ કે થ્રીડી ચશ્માં પહેરીને જોવાની ફિલ્મ છે. એટલે આપણે પણ ચશ્માં પહેરીને વાત કરીએ. પહેલા પોઝિટિવિટીનાં ચશ્માં પહેરીને સારી સારી વાતો જોઇએ. રેમો ડિસોઝા પોતે એક અચ્છો ડાન્સર અને કોરિયોગ્રાફર છે. આ ફિલ્મની બધી જ ડાન્સ સિક્વન્સીઝ એણે જાતે જ કોરિયોગ્રાફ કરી છે. અને શું ડાન્સ છે, બોસ? ડાન્સના ઔરંગઝેબોના પગ પણ થિરકવા માંડે. સૌથી પહેલાં એકદમ અંધારામાં માત્ર અલ્ટ્રાવાયોલેટ લાઇટમાં પરફોર્મ કરતા ‘ઇલ્યૂમિનાટી’ ગ્રૂપનું પર્ફોર્મન્સ અને પછી આપણી જુગલજોડીની ધમાલ. જે લોકો ટીવી પરના ડાન્સ શોઝને બ્રશ કરવા જેટલી નિયમિતતાથી જોતા હોય અથવા તો ગલી-કૂંચામાં ચાલતા ડાન્સ ક્લાસિસમાં જતા હોય એમને તો આ બધાં જ પર્ફોર્મન્સીસ પોતાનાં ફેમિલી ફંક્શન્સ જેવાં લાગશે.

આપણી ગુજ્જુ સંગીતકાર જોડી સચિન-જિગરનું મ્યુઝિક તો ફિલ્મ રિલીઝ થઈ એ પહેલાંથી જ હિટ થઇને લોકોના રિંગટોનમાં આવી ગયું છે. એમાંય ‘બેઝુબાં ફિર સે’, ‘નાચ મેરી જાં નાચ’, ‘સૂન સાથિયા’ તો વીડિયો વગર હેડફોનમાં પણ સાંભળવાની મજા પડી જાય તેવાં બન્યાં છે. જ્યારે બાકીનાં ગીતો એનાં પિક્ચરાઇઝેશનને કારણે જોવાં ગમે છે. જેમ કે, ‘વંદે માતરમ’ ગીતમાં મયુર પૂરી (અગેઇન ગુજ્જુ)ના રમતિયાળ શબ્દો તથા એકદમ ક્રિયેટિવ ડાન્સ સ્ટેપ્સને કારણે મજા કરાવે છે (ખાસ કરીને હવામાં છૂટતા રંગોથી તિરંગો બને છે ત્યારે). ‘ઇફ યુ હોલ્ડ માય હૅન્ડ’ ગીત સરસ આંખ ઠરે એવા લોકેશનમાં શૂટ થયું છે. એવા જ રમતિયાળ શબ્દોવાળું ‘હેપ્પી અવર્સ’ સોંગ મીકાએ ગાયેલું હોવા છતાં પ્રભુદેવાના ડાન્સને કારણે જોવું ગમે છે.

બીજી એક મજાની વાત એ છે કે લીડ પૅર એવાં વરુણ અને શ્રદ્ધા આ ફિલ્મમાં નવી એન્ટ્રી છે. પરંતુ પ્રેક્ષકોનો બીજાં પાત્રો સાથેનો ઘરોબો (ટીવી શોઝને કારણે) એબીસીડી-1થીયે જૂનો છે. એટલે જ વરુણ કે શ્રદ્ધાની એન્ટ્રી વખતે શાંત રહેતી પબ્લિક પ્રભુદેવા, (વડોદરાના ડાન્સર) ધર્મેશ, પુનિત પાઠક, રાઘવ જુયાલ, લૉરેન ગોટ્ટલિબની એન્ટ્રીને ચિક્કાર હુરિયો બોલાવીને વધાવે છે. વળી, એ લોકો પ્રોફેશનલ ડાન્સર્સ છે. એટલે વરુણ-શ્રદ્ધા સારાં ડાન્સર હોવા છતાં આપણું ધ્યાન તો પેલા ડાન્સરોનાં ગુરુત્વાકર્ષણની ઐસીતૈસી કરતા ડાન્સ પર જ રહે છે. વળી, ફિલ્મમાં સતત વહેતું કોમેડી-ડ્રામાનું કોમ્બિનેશન પણ આપણો રસ સાવ સુકાવા દેતું નથી.

હવે પહેરીએ નેગેટિવ ચશ્માં. આ ફિલ્મમાં કલાકેકનાં ડાન્સ પરફોર્મન્સીસને બાદ કરો તો એ એકદમ ચવાયેલી અન્ડરડૉગ સ્ટોરી જ બચે છે. અગાઉ આપણે આવી અઢળક ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ કે એક ટીમ બને એમાં થોડી માથાકૂટો થાય, દગો થાય, કોઈ વળી ટાણે માંદું પડે, ક્યાંકથી જૅલસી-ઇર્ષ્યા ફૂટી નીકળે, અચાનક દેશપ્રેમ જાગ્રત થઈ જાય, કરુણાની સરવાણીઓ ફૂટી નીકળે. અન્ડરડૉગ ફિલ્મોની આ દાદીમાની રૅસિપી જેવી જૂની ફોર્મ્યૂલા છે. પરંતુ એ રૅસિપી પરની આ ફિલ્મમાં આપણી ધારણા બહારનું ખાસ કશું બનતું જ નથી. ઇવન ફિલ્મનાં મુખ્ય પાત્રોની સામે ખરેખર કરો યા મરો ટાઇપની કોઈ ચેલેન્જ પણ ફીલ થતી નથી. ‘એબીસીડી-1’ જેવી શિદ્દત અનુભવાતી નથી. બસ, કલાકારો નાચ્યા કરે છે અને ફિલ્મ ધીમે ધીમે આગળ વધતી રહે છે. અઢી કલાક ઉપરની આ ‘એબીસીડી-2’ જાણે કોઈ લાંબો ડાન્સ રિયાલિટી શૉ જોતા હોઇએ એવું જ લાગવા માંડે છે. ખાસ કરીને ઇન્ટરવલ પછી તો કોઈ જ દેખીતા કારણ વગર ફિલ્મને તાણીતૂસીને લાંબી કરી છે.

રિઝલ્ટ બોલે તો?

આ ફિલ્મ ડાન્સ ઓરિએન્ટેડ છે એટલે વરુણ-શ્રદ્ધાએ પણ ચિત્ર-વિચિત્ર કપડાં પહેરીને ક્યુટ દેખાવાનું અને ડાન્સ કરવાનું જ આવ્યું છે. પ્રભુદેવાની તો આમેય એક્ટિંગ કરતાં લોકોને એનો ડાન્સ જોવામાં જ વધારે રસ હોય છે. એટલે કુલ મિલા કે બાત યે હૈ, કિ તમે ડાન્સ રિયાલિટી શૉઝના ચરસી જેવા વ્યસની હો, પ્રભુદેવાને જોઇને તમારા મોંમાંથી પણ ‘વિષ્ણુ સર’ નીકળી જતું હોય, રેમો-ટેરેન્સ-ધર્મેશ-રાઘવ-પુનિત-લૉરેન ગોટ્ટલિબ-ગણેશ આચાર્ય તમને તમારાં ફેમિલી મેમ્બર્સ જેવાં લાગતાં હોય અથવા તો તમારા હૃદયના કોઈ ખૂણે એક ડાન્સરનો આત્મા સળવળતો હોય, તો જ આ ફિલ્મ તમારા માટે છે. બાકી, હિપહોપ જેવા હાડકાંતોડ ડાન્સ તમને નાચકણાં-કૂદકણાં લાગતાં હોય, તો મહેરબાની કરીને લાંબા ન થતા.

અને હા, આ ફિલ્મને માત્ર એક ગિમિક માટે જ થ્રીડી બનાવવામાં આવી છે. એવી કોઈ મહાન થ્રીડી ઇફેક્ટ આ ફિલ્મમાં છે નહીં. એટલે ટિકિટોના અત્યંત વધી ગયેલા ભાવ જોતાં પ્રમાણમાં ઓછી કિંમતે ટુડીમાં જ જોવાનું રાખજો.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બદલાપુર

વેદનાનું ઘોડાપુર

***

શ્રીરામ રાઘવનની ‘બદલાપુર’ સીધો સવાલ પૂછે છે કે જો ગુનો ક્યારેય ફળતો ન હોય, તો બદલો-વેર ક્યારેય ફળે ખરું?

***

badlapur_ver2_xxlg‘બદલાપુર’ ફિલ્મની સ્ટોરી ઇટાલિયન ક્રાઇમ કથાઓના લેખક માસિમો કાર્લોત્તોની એક વાર્તા પરથી લેવામાં આવી છે. આ લેખકે એક મુલાકાતમાં કહ્યું છે કે, ‘(વાર્તાને અંતે) સારાં પાત્રો જીતે ને ખરાબ પાત્રો હારે જ એમાં મને જરાય રસ નથી. મને રસ છે વાસ્તવિકતામાં.’ આવી જ ગડમથલમાં મૂકી દે છે અગાઉ ‘એક હસીના થી’, ‘જ્હોની ગદ્દાર’ જેવી અફલાતૂન ફિલ્મો બનાવી ચૂકેલા શ્રીરામ રાઘવનની નવી પેશકશ ‘બદલાપુર’. આ ફિલ્મ જોઇને આપણને પહેલો સવાલ જ એ થાય કે સાચે જ વેરથી વેર શમે ખરું? બદલો લીધા પછી નાયક અને ખલનાયક, સારા અને નરસા વચ્ચે કોઈ ભેદ રહે છે ખરો?

કુહાડી પોતાનો ઘા ભૂલે, પણ ઝાડ ભૂલે ખરું?

પુણેમાં બે ગુનેગાર લાએક (નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી) અને હર્મન (વિનય પાઠક) બંને એક બૅંક લૂંટીને ભાગી રહ્યા છે. એમાં રાઘવ ઉર્ફ રઘુ (વરુણ ધવન)ની પત્ની મીશા (યામી ગૌતમ) અને ટેણિયો દીકરો અડફેટે આવી જાય છે. એક જ પળમાં બધું જ ગુમાવી બેઠેલો રઘુ બદલો લેવા નીકળી પડે છે. મુંબઈની સેન્ટ્રલ લાઇન પરના ‘બદલાપુર’ સ્ટેશન પર ઊતરીને ત્યાં એક ઘર રાખીને રહી પડે છે. આ તરફ નવાઝુદ્દીન પકડાય છે. એને વીસ વર્ષ જેલની સજા થાય છે, પણ રઘુ કશું ભૂલતો નથી કેમકે હિસાબ અધૂરો છે. વર્ષો વીતે છે. નવાઝુદ્દીન જેલમાંથી છૂટે છે અને રઘુના વેરનું તીર પણ પણછમાંથી છૂટે છે. ખૂબ બધું લોહી વહે છે, પણ આખરે કોના હાથમાં શું આવે છે?

દૂઝતો ઘા, ટપકતી વેદના

અગાઉનાં વર્ષોમાં ફિલ્મની જાહેરખબર સાથે એવું લટકણિયું આવતું કે, ‘શરૂઆત ચૂકશો નહીં, ને અંત કોઈને કહેશો નહીં.’ ‘બદલાપુર’ની ટૅગલાઇન પણ એ જ છે, ‘ડૉન્ટ મિસ ધ બિગિનિંગ’. ફિલ્મના પહેલા જ સીનમાં, શરૂ થયાની પહેલી ત્રણેકે મિનિટમાં જ આપણને આખી ફિલ્મનો સૌથી મોટો આઘાત લાગે છે. આ આઘાતની વેદના ફિલ્મના દરેક સીનમાંથી લોહીની જેમ સતત ટપકતી રહે છે. સ્વજનોને ગુમાવવાનો દુઝતો ઘા લઇને હીરો વરુણ આખી ફિલ્મમાં ભટકતો રહે છે, અને એની સાથે ઇમોશનલી જોડાવા માટે આપણે પણ આ ફિલ્મને છેક ‘નંબરિયાં પડે’ ત્યારથી જોવી ફરજિયાત છે.

‘બદલાપુર’ ગુડ વર્સસ ઇવિલનો જંગ હોવા છતાં તેનાથી એક ડગલું આગળ છે. અંત આવતાં સુધીમાં શેતરંજની બાજી પલટાઈ જાય અને આપણે ત્રિશંકુની જેમ કન્ફ્યુઝનમાં રહી જઇએ કે આમાં સારું કોણ ને નઠારું કોણ? હીરો જીતે તો ખુશ થઇએ, પણ વિલન હારે તેનો આપણને આનંદ ન થાય તો? ફ્રેન્ચમાં જેના માટે ‘નિઓ નુઆર’ એટલે કે ‘ન્યૂ બ્લૅક’ શબ્દપ્રયોગ થાય છે, તેવી આ બદલાપુર ફિલ્મ જોવા માટેનાં એકથી વધુ કારણો છે.

કારણ નં. ૧. નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી. આ અદાકાર જો દક્ષિણ ભારતમાં જન્મ્યો હોત તો અત્યાર સુધીમાં એનાં દોઢેક ડઝન જેટલાં મંદિરો બની ચૂક્યાં હોત. એક વિકૃત, અડિયલ, ક્રૂર, સનકી ક્રિમિનલના પાત્રમાં એ એટલો ડીપલી ઘૂસી ગયો છે કે તમારું રોમેરોમ એને ધિક્કારવા માંડે. એને ક્યાંય પોતાના કર્યા પર પસ્તાવો થતો નથી. પોતાની જિદ્દ, પોતાની ટણી એ છેક સુધી છોડતો નથી. ‘શમિતાભ’ ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચન કહે છે કે ‘હાથ-પગ, મ્યુઝિક, સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સથી તો કોઈ પણ એક્ટિંગ કરી જાણે. માત્ર બોલીને એક્ટિંગ કરે એ સાચો અભિનેતા.’ એ વ્યાખ્યા શબ્દશઃ ‘બદલાપુર’ના નવાઝુદ્દીનને લાગુ પડે છે. ફિલ્મના મોટાભાગના સીનમાં જ્યાં તાળીઓ પડે છે, તે નવાઝુદ્દીનના ખાતે જ જમા થાય છે.

કારણ નં. ૨. શ્રીરામ રાઘવન. આ માણસ પાસે દર વર્ષે કાન પકડીને એકથી એક ચડિયાતી ફિલ્મો બનાવડાવવી જોઇએ. એક સિમ્પલ ક્રાઇમ થ્રિલરમાં બારીક નકશીકામ કરીને તેને મનોવૈજ્ઞાનિક સ્તરે લઈ ગયા છે રાઘવન અન્ના. ગયા વર્ષે આવેલી મોહિત સૂરીની ફિલ્મ ‘એક વિલન’ જે કોરિયન ફિલ્મ પરથી બનેલી તે ‘આઈ સૉ ધ ડેવિલ’ પણ આ જ પ્રકારની રિવેન્જ સાગા હતી. તેમાં વિલનને મારવા માટે મરણિયા થયેલા હીરોને કહેવામાં આવે છે કે, ‘જો ભાઈ, રાક્ષસને મારવા માટે આપણે રાક્ષસ બનવાની જરૂર નહીં.’ પરંતુ ક્રિમિનલની સાઇકોલોજી સમજવા માટે સર્જકે તો વિલનની જેમ વિચારવું જ પડે. ડિરેક્ટરે હીરો પાસે એવાં કામ કરાવ્યાં છે, જે જોઇને આપણું ટ્રેડિશનલ દિમાગ કકળી ઊઠે. ઝાઝી બકબક કર્યા વિના એક માણસ લોહી નિંગળતો છરો ધોતો હોય એ જોઈને આપણને ખબર પડી જાય કે હવે પછી આપણને શું જોવા મળવાનું છે. આવા બોલ્યા વિના કહી જતા ઘણાં દૃશ્યો ફિલ્મમાં વેરાયેલાં પડ્યાં છે. ઉપરાંત દરેક પાત્રની પાછળ રહેલી પોતીકી બૅકસ્ટોરી અને એમનાં આંતરસંબંધો. માશાઅલ્લાહ! ઇવન એમણે ફિલ્મમાં મ્યુઝિક પણ ફિલ્મ વેચવા માટે નહીં, બલકે સચિન-જિગર પાસેથી ફિલ્મની સ્ટોરીને આગળ ધપાવવા માટે લીધું હોય એ રીતે પરફેક્ટ્લી બ્લૅન્ડ કરીને મૂક્યું છે.

કારણ નં. ૩. એક્ટિંગ. સારો ડિરેક્ટર એને જ કહેવાય જે પથ્થર પાસેથી પણ ઈમોશન્સ ઓકાવી શકે. અહીં શ્રીરામ રાઘવને સ્વીટ, ઇનોસન્ટ, ચાર્મિંગ વરુણ ધવનને હળવેકથી એક સાઇકોપેથમાં કન્વર્ટ થતો બતાવ્યો છે. એ પૂરેપૂરો કન્વિન્સિંગ નથી લાગતો છતાં તદ્દન મિસકાસ્ટ પણ નથી જ. ફિલ્મમાં બધાં જ ફીમેલ કેરેક્ટર્સઃ પારેવા જેવી નિર્દોષ ગૃહિણી-મા (યામી ગૌતમ), એક ક્રિમિનલને ગળાડૂબ પ્રેમ કરતી ગણિકા (હુમા કુરેશી), પતિના ભૂતકાળથી અજાણ અને તેમ છતાં એને બચાવવા કોઈ પણ હદ સુધી જતી પત્ની (રાધિકા આપ્ટે), એ જ ક્રિમિનલને બહાર કાઢવા મથતી કાર્યકર (દિવ્યા દત્તા), દીકરો સાવ ખોટો સિક્કો છે એ જાણવા છતાં એને બચાવવા સંઘર્ષ કરતી પ્રૌઢા (પ્રતિમા કાઝ્મી), પોતે આખા દિવસમાં જેટલું કમાય છે એના કરતાં વધારે તો એક ગણિકા બે કલાકમાં કમાઈ લે છે એવું બેધડક સ્વીકારી લેતી ડિટેક્ટિવ (અશ્વિની પાંડે)… આ બધી જ સ્ત્રીઓના એકેએક સીનના હાવભાવ પર નજર રાખવા જેવી છે, જે ક્યાંય નકલી નથી લાગતા. ફિલ્મમાં ઇન્સ્પેક્ટર બનતા કુમુદ મિશ્રાનું સાધારણ લાગતું પાત્ર પણ ફિલ્મના અંતે જે રંગ બદલે છે અને જ્યારે તે ઊંધું વાગે છે ત્યારના તેના એક્સપ્રેશન્સ માર્ક કરજો. ઉમદા અભિનેતા વિનય પાઠકના ભાગે ઝાઝું કામ નથી આવ્યું, પણ એની લાચારી બયાન કરતો એક સીન- જે આપણા માટે બ્લેક કોમેડી સર્જે છે- તેમાં તેની હાજરી વસૂલ થઈ જાય છે.

કારણ નં. ૪. અનિલ મહેતાની સિનેમેટોગ્રાફી. સિનેમેટોગ્રાફી આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય વાર્તા પર હાવી નથી થતી. પરંતુ તેને વાસ્તવિક ટચ આપવા માટે હલનચલન વગરના દૂરથી લેવાયેલા લૉ લેવલ લૉંગ શોટ્સ, સીસીટીવી કેમેરાની જેમ રૂમના કોઈ ખૂણેથી નજર રાખતા અને ટૉપ એન્ગલ કેમેરા એન્ગલ્સ ફિલ્મના ભયમાં વધારો કરે છે. ફિલ્મના પહેલા અને એક દૃશ્યમાં જેલમાંથી ભાગતા પાત્રને દૂરથી એક જ પ્રયત્નમાં દીવાલ ચડતો, કૂદતો બતાવ્યો છે, તે આખો સીન પણ એકેય કટ માર્યા વિના સળંગ ફિલ્માવ્યો છે, તે સિનેમેટોગ્રાફર અને ડિરેક્ટર બંનેની હિંમતનો એક પુરાવો માત્ર છે. ઈવન મુંબઈ-પુણે હાઈવેની આસપાસનું ધુમ્મસી-વરસાદી વાતાવરણ પણ ફિલ્મના હીરોની માનસિક સ્થિતિનું જ પ્રતિબિંબ પાડે છે.

કારણ નં. ૫. ડિટેઇલિંગ. બદલાપુર જોવા જાઓ તો માર્ક કરજો કે શરૂઆતની સ્ટોરી આજથી પંદર વર્ષ પહેલાંની છે એટલે ત્યારે વરુણ ધવન પાસે નોકિયાનો પથરાછાપ જૂનો ફીચર ફોન છે. પછી એ જ્યારે ‘બદલાપુર’ રહેવા જાય છે ત્યારે એના રૂમમાં એના જીવન જેવો જ ખાલીપો છે. એની રૂટિન લાઇફની ચાડી ખાતાં લૉન્ડ્રીમાંથી આવેલાં કપડાં પૅક થઇને પડ્યાં છે, બ્રેડનું પેકેટ પડ્યું છે, લાઇટોનાં ઠેકાણાં નથી એટલે મીણબત્તીઓ ટેબલ પર અને વાંચવા કાઢેલી બુક્સ પર ચોંટાડેલી છે. એ પણ એની પત્ની મીશાની જેમ ક્રાઇમ થ્રિલરો વાંચે છે એની એ ચાડી ખાય છે (અને કદાચ ખૂન કરતી વખતે રાખવાની સાવધાનીઓ પણ એ એમાંથી જ શીખ્યો હોઈ શકે). અહીં રાઘવને બ્રિટિશ લેખિકા ડેફની ડુ મોરિયેને અંજલિ આપી છે (પાત્રોને એની બુક ‘ડૉન્ટ લુક નાઉ’ વાંચતાં બતાવીને). ‘જ્હોની ગદ્દાર’માં નીલ નીતિન મુકેશ ‘જેમ્સ હેડલી ચેઝ’ વાંચતો હતો એ તો યાદ છેને?

પહેલીવાર જ્યારે વરુણ ધવન રાધિકા આપ્ટેને રૂમમાં લઈ જાય છે ત્યારે રાધિકા આપ્ટેના ચહેરા પરનાં એક્સપ્રેશન્સ, હુમા કુરેશીને પહેલીવાર ડાન્સ કરાવે છે ત્યારના પરાણે ડાન્સ કરતી વખતે એનાં એક્સપ્રેશન્સ, ઇન્સ્પેક્ટર દિવ્યા દત્તાને ‘આ કામ અઘરું નથી લાગતું?’ પૂછે છે ત્યારનાં દિવ્યાનાં એક્સપ્રેશન્સ અને એ જ ઇન્સ્પેક્ટરના હાથમાંથી જ્યારે એક દલ્લો સરકી જાય છે ત્યારે જીવ પર આવી જતી વખતે એનાં એક્સપ્રેશન્સ… નવાઝના પાત્રના દિમાગમાં આવતું પરિવર્તન, ઝાકિર હુસૈન ગૅલરીમાંથી જવાનું નામ લેતો નથી, જે રીતે વરુણનાં મમ્મી-પપ્પા વરુણનાં ઇન લૉઝ વિશે વાત કરે છે ત્યાં એમનાં પ્રેમલગ્ન પ્રત્યે ડોકાતો છૂપો-હળવો અણગમો, વીતી ગયેલાં વર્ષોને પાછાં વાળવાનાં નવાઝનાં હવાતિયાં… આ બધું જ ડિરેક્ટરની પ્રો-પરફેક્શન નજર જ બતાવે છે.

ટિકિટ ટુ બદલાપુર?

પુખ્ત વયના લોકો માટેનું સેન્સર સર્ટિફિકેટ ધરાવતી ‘બદલાપુર’માં આપણે જે જોવા ટેવાયેલા છીએ, તેવું કશું જ નહીં થાય. પાત્રો આપણા ધાર્યા પ્રમાણે વર્તશે નહીં અને ફિલ્મ જોઇને બહાર નીકળ્યા પછી જંગ જીત્યા જેવો આનંદ પણ નહીં થાય. બીજો એક મુદ્દો એ છે કે ઇન્ટરવલ પછી સ્ટૉરી ‘બદલાપુર’ને બદલે ‘દિલ-બદલાપુર’ તરફ ફંટાઈ જાય છે અને ફિલ્મ થોડી ધીમી પડે એવી ફીલ આવે છે. આ ઉપરાંત લોજિકની એરણે અમુક સવાલો પણ વણઉકલ્યા રહે છે.

તેમ છતાં જો ફિલ્મ જોયા પછી ડિરેક્ટર પર ગુસ્સો આવે (કે હીરો આવું થોડો કરે? વિલનનું આમ કેમ થઈ ગયું?), તો સમજવું કે આપણે પણ ફિલ્મના હીરોની જેમ ‘બદલાપુર’ નામના માનસિક સ્ટેશનમાં કેદ થઈ ગયા છીએ અને આપણે જેને ધિક્કારતા હતા, એ વિલન તો ક્યારનોયે તેમાંથી આઝાદ થઈ ગયો છે. બંને પક્ષે જીત તો ફિલ્મ બનાવનારની જ થાય છે. એટલે સારા-ખરાબનાં લેબલ વગર સંજોગો અને આવેશને વશ થઈ જતાં પાત્રોની ડાર્ક થ્રિલર કથામાં રસ હોય તો આ ‘બદલાપુર’ તમારી રાહ જોઈ રહ્યું છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હમ્પ્ટી શર્મા કી દુલ્હનિયા

ફેસબુક જનરેશનની DDLJ

 ***

હજુ તો મુંબઈના મરાઠા મંદિરમાંથી DDLJની વિદાય થઈ નથી અને લો, એની રિમેક પણ આવી ગઈ!

***

354722xcitefun-humpty-sharma-ki-dulhania-poster-1પર્યાવરણવાદીઓ રિસાઇકલિંગ પર બહુ જોર મૂકે છે. જૂની વસ્તુઓનો કચરાપેટીમાં નિકાલ કરવાને બદલે જો તેને રિસાઇકલ કરીને ફરીથી વાપરવામાં આવે તો પર્યાવરણની ભારે બચત થાય. દેશના મેંગો પીપલ એટલે કે આમ જનતા આ વાત સમજે કે ન સમજે, પરંતુ બોલિવૂડવાળાઓ આ મંત્ર બરાબર સમજી ગયા છે. એટલે જ આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી વરુણ ધવન અને આલિયા ભટ્ટ સ્ટારર ‘હમ્પ્ટી શર્મા કી દુલ્હનિયા’ એ બીજું કશું નહીં, બલકે ‘દિલવાલે દુલ્હનિયા લે જાયેંગે’ (ડીડીએલજે)ની રિસાઈકલ્ડ આવૃત્તિ જ છે.

મહોબ્બત કા નામ આજ ભી મહોબ્બત હૈ!

રાકેશ શર્મા ઉર્ફ હમ્પ્ટી (વરુણ ધવન) એક મિડલ ક્લાસ પપ્પા (કેનેથ દેસાઈ)નો પાસ ક્લાસ પણ ન લાવતો કોલેજિયન બચ્ચો છે. દારૂ, સિગારેટ, પાર્ટી વગેરેમાંથી ન પરવારતો હમ્પ્ટી પરીક્ષાના દિવસે પણ કોલેજના ટોઇલેટમાં ઘૂસીને કુડી સાથે પપ્પી-ઝપ્પી કરતો રહે છે. પછી પાસ થવા માટે પ્રોફેસરને શોલેના ઠાકુરની જેમ બાંધી દે છે અને લાંચ પણ ઑફર કરે છે.

કાવ્યા પ્રતાપ સિંહ (આલિયા ભટ્ટ) અંબાલાના એક ટ્રાન્સપોર્ટ ઓપરેટર (આશુતોષ રાણા)ની બિન્દાસ દીકરી છે. કાવ્યાના નાળિયેર જેવા કડક પપ્પાએ એનાં લગ્ન એક અમેરિકન મુરતિયા અંગદ (બાલિકા વધૂ ફેઈમ સિદ્ધાર્થ શુક્લા) સાથે નક્કી કરી દીધાં છે. ફિલ્મી ડિઝાઈનર લહેંગો ખરીદવાના ચક્કરમાં કાવ્યા દિલ્હી આવે છે અને આ હમ્પ્ટી સાથે ભટકાઈ જાય છે. એક પછી એક મુલાકાતો, દારૂ-શારૂ અને પાર્ટીમાં એન્જોય કર્યા બાદ કાવ્યા-હમ્પ્ટી લવ સોંગ્સ ગાતાં થઈ જાય છે. ત્યાં જ અચાનક કાવ્યાને યાદ આવે છે કે હાઈલા મારાં લગ્ન તો અમેરિકન મુંડા અંગદ સાથે ફિક્સ થઈ ગયાં છે. એટલે બંને ખાનગીમાં ‘ગંદી બાત’ પતાવીને પોતપોતાને ઘેર રવાના થઈ જાય છે.

સચ્ચા પ્યાર હમ્પ્ટીને કાવ્યા પાસે ખેંચી લાવે છે, પરંતુ કાવ્યાના અમરીશ પુરી કરતાંય અનુભવી પપ્પા એક જ સેકન્ડમાં પકડી લે છે કે સીન શું છે. બરાબરનો મેથીપાક ખાધા પછી પણ હમ્પ્ટી ફેવિકોલની જેમ અંબાલામાં જ ચોંટ્યો રહે છે. એટલે કંટાળીને પપ્પાજી શરત મૂકે છે કે જો તું મારા પસંદ કરેલા મુરતિયામાંથી એક પણ ખામી શોધી બતાવે તો કાવ્યાનાં લગ્ન તારી સાથે કરાવી આપું. હમ્પ્ટી સારી એવી ડ્યુટી બજાવ્યા પછી પણ એ મુરતિયામાંથી ખામી શોધી શકતો નથી. મતલબ કે હવે હમ્પ્ટી અને કાવ્યાનાં લગ્નનો નો ચાન્સ. આખરે ક્લાઈમેક્સમાં શું થાય છે એ જાણવા માટે તમારે આઈન્સ્ટાઈનબાબાનું દિમાગ ઉછીનું લેવાની જરાય જરૂર નથી!

નવી બોટલમાં જૂની અને ખૂબ બધી મદિરા

ખબર નહીં, આપણા ફિલ્મમેકર્સને કદાચ એવું હશે કે ડીડીએલજે રિલીઝ થયાને તો બે દાયકા થઈ ગયા, એ પછી તો એક આખી પેઢી ઘૂઘરા મૂકીને મોબાઈલથી રમતી થઈ ગઈ. એટલે એનો એ જ જૂનો માલ ફરીથી વેચવામાં વાંધો નહીં. એ ન્યાયે આ ફિલ્મમાં ડીડીએલજે કરતાં ભાગ્યે જ કશું જૂદું છે. એટલે બંને ફિલ્મો વચ્ચે સરખામણી અને તફાવત ઊડીને આંખે વળગે છે. આ બે દાયકા પછીયે હીરો સિગારેટ-દારૂ પીવે જ છે, પરંતુ હિરોઈન તો પીવાની બાબતમાં હીરોને પણ હરાવી દે છે.  અગાઉ હીરો હિરોઈનને એવું કહેતો કે પ્રિમેરિટલ સેક્સ તો ભારતીય સંસ્કૃતિની વિરુદ્ધ કહેવાય, જ્યારે આજે છોકરો પોતાની ગર્લફ્રેન્ડને પપ્પાની હાજરીમાં ઘરે લઈ આવે છે અને બંને બિન્દાસ ઘરમાં સેક્સ માણે છે! એટલે જો ફિલ્મોને સમાજનું પ્રતિબિંબ ગણીએ અને આ ફિલ્મને લોકો વધાવી લે, તો આપણો સમાજ કઈ દિશામાં શિફ્ટ થયો છે તે વિચારી શકાય.

મજેદાર કેમિસ્ટ્રી

130 મિનિટ્સની આ ફિલ્મ લગભગ પૂરેપૂરી પ્રીડિક્ટેબલ છે, પરંતુ વરુણ ધવન અને આલિયા ભટ્ટની સુપર્બ કેમિસ્ટ્રી તેને ધબાય નમઃ થતાં બચાવી લે છે. નવોદિત ડિરેક્ટર શશાંક ખૈતાનનું સ્માર્ટ રાઈટિંગ ફિલ્મને સતત દોડતી રાખે છે. દેખીતી રીતે જ ફિલ્મનું ટાર્ગેટ ઓડિયન્સ યંગિસ્તાન છે, એટલે જુવાનિયાંવને મજા પડે એવા તમામ મસાલા એમાં ઠપકારવામાં આવ્યા છે. ફોર એક્ઝામ્પલ, લગ્ન પહેલાં જ ‘ગોટ મેરિડ’નું સ્ટેટસ અપડેટ કરી નાખતી હિરોઈન પોતાની વર્જિનિટી તોડવા માટે એક સેકન્ડનો પણ વિચાર નથી કરતી, પરંતુ પિતાજીનું દિલ ન તૂટે એ માટે પોતાનાં તમામ સપનાં તોડી નાખવા તૈયાર થઈ જાય છે! વળી, આ ફિલ્મ કરણ જૌહરના ધર્મા પ્રોડક્શનની છે એટલે એમાં શાદી-બ્યાહ, નાચગાના ઉપરાંત ગે  જોક્સ વગેરે તો હોય જ.

આલિયા અને વરુણનો ચાર્મ લગભગ બધા જ સીન્સમાં ક્લિક થાય છે અને મોટા ભાગની જોક્સ મજા કરાવે છે. ઘણાં વર્ષોથી અજ્ઞાતવાસમાં જતા રહેલા આશુતોષ રાણા કડક પિતાજીના રોલમાં જમાવટ કરે છે, પરંતુ એમના ટ્રેડમાર્ક શુદ્ધ હિન્દીને બદલે પંજાબી બોલે છે ત્યારે જરા વિચિત્ર લાગે છે. પરંતુ જે રીતે એમણે કશું બોલ્યા વિના પણ માત્ર આંખોથી જ જે રીતે ખોફ પેદા કર્યો છે એ જ એમની એક્ટિંગની તાકાત બતાવે છે. ખબર નહીં શા માટે એ અત્યંત ઓછી ફિલ્મો કરતા હશે! નાનકડા રોલમાં આપણા ગુજ્જુભાઈ કેનેથ દેસાઈને ફન લવિંગ પપ્પા તરીકે જોવા ગમે છે. મોટા પડદે પહેલી મોટી એન્ટ્રી કરી રહેલા સિદ્ધાર્થ શુક્લાને જોઈને લાગે કે એણે એક્ટિંગ કરતાં જિમમાં વધારે મહેનત કરી છે. હીરો-હિરોઈનની કેમિસ્ટ્રીની ખીચડીમાં હીરોના દોસ્ત પણ સારો સાથ આપે છે.

બડે બડે દેશો મેં બડે બડે લોચે

આ ફિલ્મનો પહેલો સૌથી મોટો લોચો એ છે કે તે ડીડીએલજેની રિમેક છે. ઉપરથી ટ્રિબ્યૂટ આપતા હોય એ રીતે એના કેટલાય સીન અને ડાયલોગ્સ પણ રિપીટ કરાયા છે. એટલે ડીડીએલજેના હાડોહાડ ચાહકો આ વાત સ્વીકારી શકે કે કેમ તે જોવું રહ્યું. હા, ડીડીએલજે વખતે જે બચ્ચાઓ ડાઇપર્સ પહેરીને ફરતા હશે એમને બહુ વાંધો નહીં આવે. પરંતુ એટલું તો ચોક્કસ છે કે બે દાયકા જૂનો માલ પિરસતી આ ફિલ્મ એકેય એન્ગલથી ડીડીએલજેના સ્તરે પહોંચી શકે એ માંહ્યલી નથી. બીજો મોટો લોચો છે, તેનું નબળું સંગીત. માત્ર ‘સેટરડે’ અને ‘સમજાવાં’ સિવાય એક પણ ગીતમાં ઝાઝો ભલીવાર નથી.

જા સિમરન જા

‘હમ્પ્ટી શર્મા…’ નિઃશંકપણે એક ટાઈમપાસ ફિલ્મ છે, જે યંગસ્ટર્સને તો મજા કરાવશે જ. અને અપેક્ષાઓનું પોટલું બાંધીને નહીં જાય એવી કોઈપણ વ્યક્તિને નિરાશ નહીં કરે. હા, શરત માત્ર એટલી જ કે તમારે ડીડીએલજે સાથે સરખામણી નહીં કરવાની!

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

મૈં તેરા હીરો

ધવન કરેંગે, ધવન કરેંગે, ધવન કરેંગે!

***

લોજિકને મારો ગોળી, ફુલ્ટુ વેકેશન એન્ટરટેઇનર ફિલ્મ અને નેક્સ્ટ જનરેશન ગોવિંદા ઇઝ હિઅર!

***

03-main-tera-heroઇતિહાસ ગવાહ છે, જ્યારે હૈયું ભારતમાં પ્રામાણિકતાની જેમ તળિયે જઇને બેઠું હોય, મૂડ દેવદાસ જેવો થઇ ગયો હોય, કે. એલ. સાયગલ કે દર્દભરે નગ્મે ગાવાની ઇચ્છાઓ થતી હોય અને જીવતર રાજકારણીઓની ભાષાની જેમ કડવું ઝેર જેવું લાગતું હોય, ત્યારે તેમાંથી બહાર આવવાનો એક જ રસ્તો હોય છે (ના, માંકડ મારવાની દવા નહીં), ડેવિડ ધવનની કમ્માલ ધમ્માલ કોમેડી એન્ટરટેઇનિંગ ફિલ્મો! અને વક્ત કે સાથ એમની કોમેડી પરની ધાર (વિરોધીઓની અપેક્ષાથી વિપરિત) જરા પણ બુઠ્ઠી થઇ નથી. બલકે હવે તો તેઓ એમના નવા હથિયાર શહેઝાદા વરુણ ધવન સાથે આવ્યા છે!

કિસ કો પ્યાર કરું, કૈસે પ્યાર કરું?!

શ્રીનાથ પ્રસાદ ઉર્ફ ‘સીનુ’ (વરુણ ધવન) ઊટીનો બડો શેતાન જુવાનિયો છે. એ પોતે જ કહે છે કે આમ તો એ સ્વીટ, ઇનોસન્ટ, સ્વામી ટાઇપનો દેખાય છે, પણ અસલમાં છે એકદમ (બીપ!) ટાઇપનો. આમ ભગવાનથી ડરે, પણ પરીક્ષામાં પાસ થવા માટે એ પોતાના પ્રોફેસરની છોકરીને લગ્નમંડપમાંથી કિડનેપ કરી લે એવો ચાલુ કિસમનો માણસ છે. પરંતુ એના પપ્પા (મનોજ પાહવા)નો ટોણો સાંભળીને એ ભરેલી થાળીએ ઊભો થઇ જાય છે અને નક્કી કરે છે કે હવે હું બેંગલુરુ જઇશ અને કાગડા-કૂતરાના મોતે મરીશ પણ ડિગ્રી લીધા વિના પાછો નહીં આવું.

બેંગલુરુ જતી ટ્રેનમાં કેટલાક ગુંડા લડકીઓની છેડતી કરે છે અને એકદમ હીરો સ્ટાઇલમાં સીનુ એ ગુંડાઓનો ભાજીપાલો કરી નાખે છે. બેંગલુરુ પહોંચીને ક્લાસ અટેન્ડ કરે એ પહેલાં તો એને સુનૈના (ઇલિયાના ડી’ક્રૂઝ) મળી જાય છે અને એની સાથે પહલી નજરનો પ્રેમ થઇ જાય છે!  સુનૈનાને પણ આ દિલફેંક આશિક ગમી જાય છે, પણ કબાબમાં હડ્ડી એવી છે કે ઇન્સ્પેક્ટર અંગદ નેગી (અરુણોદય સિંહ) નામનો એક ખૂંટિયો વિલન સુનૈનાની પાછળ નહાઇ-ધોઇને પડી ગયો છે.

સીનુ પોતાના દિમાગથી અંગદ નામના કાંટાને રસ્તામાંથી હટાવે છે, ત્યાં જ કહાનીમાં હેલિકોપ્ટર સાથે નવો ટ્વિસ્ટ આવે છે. ટ્રેનમાં જ્યારે સીનુ ગુંડાલોગને નાળિયેરની જેમ વધેરતો હોય છે, ત્યારે એક છોકરી આયેશા (નરગિસ ફખરી) એ ફાઇટને મોબાઇલમાં શૂટ કરતી કરતી એના પ્રેમમાં પડી ગયેલી હોય છે. એ આયેશા વાસ્તવમાં થાઇલેન્ડના ડોન વિક્રાંત (અનુપમ ખેર)ની દીકરી છે. આયેશા હેલિકોપ્ટરમાં ઇલિયાનાને કિડનેપ કરીને પિત્ઝાની જેમ બેંગકોક મંગાવી લે છે. એની પાછળ વરુણ પણ બેંગકોક પહોંચી જાય છે. હવે વરુણની સામે બે ચેલેન્જ છે, ડોનલ્ડ ડક જેવા હોઠવાળી નરગિસ ફખરીથી છૂટકારો મેળવવો અને એના ગેંગસ્ટર બાપના પંજામાંથી પોતાની ઇલિયાનાને સહીસલામત બહાર કાઢવી.

ધવન એન્ડ ઓન્લી, વરુણ!

પપ્પા ડેવિડ ધવન દીકરા વરુણ માટે કહેતા હશે, ‘વો તો મેરી જાન હૈ!’ (એટલે જ કદાચ પહેલી વાર, ફિલ્મના હીરોને એટલે કે વરુણને શરૂઆતમાં સ્પેશિયલ થેન્ક્સ કહેવાયું છે!) પરંતુ વરુણ લિટરલી ‘મૈં તેરા હીરો’ની જાન છે. એનો ક્યૂટ ચહેરો, ચહેરા પર રમતિયાળ સ્માઇલ, એનું સિક્સપેક એબ્સવાળું ગઠીલું બોડી, કોમિક ટાઇમિંગ, એક્શન સીન્સ કરવાની ફાવટ, એનર્જેટિક પરફોર્મન્સ… આ બધું જ એને એક કમ્પ્લિટ એન્ટરટેનિંગ હીરો મટિરિયલ બનાવે છે. આ ફિલ્મમાં બબ્બે હોટ હિરોઇન્સ છે; અનુપમ ખેર, સૌરભ શુક્લા, રાજપાલ યાદવ, મનોજ પાહવા, અરુણોદય સિંહ જેવી સપોર્ટિંગ સ્ટારકાસ્ટ છે, પણ તમારું ધ્યાન વરુણ ધવન પરથી હટે નહીં. ‘સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર’નો આ હોનહાર વિદ્યાર્થી અહીં ફુલ માર્ક્સ સાથે પાસ થયો છે. જો વરુણ આ જ એનર્જીથી ભરપુર, (અને ખાસ તો) વેરાયટીવાળી ફિલ્મો આપતો રહેશે તો રણબીર, રણવીર, અર્જુન અને આદિત્ય રોય જેવા કપૂરો તથા કેટલાક જૂના જોગીઓને બ્લડપ્રેશરની ગોળીઓ ગળવી પડે એવી સિચ્યુએશન આવશે!

પાપા ડેવિડ કે બાકી સિપાહી

કોઇ મસાલેદાર કોમિક્સ જેવા પેકિંગમાં પેશ થયેલી ‘મૈં તેરા હીરો’ વાસ્તવમાં 2011માં આવેલી તેલુગુ ફિલ્મ ‘કન્દિરીગા’ની રિમેક છે. જોકે આખી ફિલ્મમાં પૂરેપૂરી ડેવિડ ધવનની ફિંગરપ્રિન્ટ સ્ટાઇલ વર્તાય છે. હિરોઇન ઇલિયાના એની આ પહેલાંની ફિલ્મ ‘ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો’ કરતાં સારી દેખાય છે, પણ ફસાદ કી જડ બનવા સિવાય એની પાસે ખાસ કશું કામ આવ્યું નથી. નરગિસ ફખરી પાસે હાલ બીજું કશું કામ નથી એ દેખાઇ આવે છે, કેમ કે એણે આવો ડમ્બ જેવો રોલ સ્વીકાર્યો છે.

અનુપમ ખેર, રાજપાલ યાદવ, મનોજ પાહવા એ બધા જે પાત્રો ભજવતા આવ્યા છે, એનું જ અહીં રિપીટેશન કર્યું છે. અરુણોદય ગુસ્સૈલ દિમાગવાળા રોલમાં અને પછીથી બુદ્ધુ બનતા આશિકના રોલમાં પરફેક્ટ લાગે છે. પરંતુ સ્પેશિયલ મેન્શન ફોર, સૌરભ શુક્લા. એ માણસ કોઇપણ રોલ ગજ્જબ સ્વાભાવિકતાથી ભજવી શકે છે. એટલે સુધી કે અહીં એક તબક્કે એણે માત્ર આંખો અને ચહેરાથી એક્ટિંગ કરવાની આવે છે, એ પણ કોઇ આખા રેન્જીપેન્જી એક્ટરને ભારે પડે એવી ધાંસૂ છે! ફિલ્મમાં બે સીન પૂરતા ‘આઉ…’ શક્તિ કપૂર પણ આવે છે, જે માત્ર ફિલ્મોનાં નામ જ બોલે છે. સ્ટાર્ટિંગના સીન પૂરતા અનુપમના ભાઈ રાજૂ ખેર પણ છે. આ બંને સિનિયર એક્ટર્સની હાજરીની નોંધ લેવી ઘટે. અરે હા, આ ફિલ્મમાં સલમાન ખાન પણ છે, પણ એ ફિલ્મમાં શું છે અને ક્યાં છે એ શોધવાનું કામ તમારું!

થેન્ક ગોડ, 128 મિનિટ્સની આ ફિલ્મમાં ફાલતૂ બિનજરૂરી ગીતોનું ટ્રેક્ટર ઠાલવ્યું નથી. સાજિદ-વાજિદે ટાઇટલ ટ્રેક ‘પલટ… તેરા હીરો ઇધર હૈ’ અને ‘બેશર્મી કી હાઇટ’ સારાં બનાવ્યાં છે. ફિલ્મમાં એક મસ્તીભર્યું પેરોડી સોંગ પણ છે! આખી ફિલ્મ વધારે ચટપટી બની છે આપણા ગુજરાતી એવા મિલાપ ઝવેરીના ચબરાકિયા ડાયલોગ્સને લીધે. ફિલ્મ વચ્ચે વચ્ચે ડોલ્ફિનની જેમ ડૂબકીઓ ખાય છે, પણ ધવન એન્ડ ધવન કંપની બાજી સંભાળી લે છે.

એ હીરો, કિતને સ્ટાર?

જુઓ, બચ્ચાંલોગની પરીક્ષા પૂરી થઇ ગઈ છે, આઇપીએલ શરૂ થયું નથી, ટીવી પર ચૂંટણી સિવાય બીજી કોઇ વાત નથી… ઇન શોર્ટ, એક ફુલ્ટુ એન્ટરટેઇનિંગ ફિલ્મ જોવા માટે મૌકા ભી હૈ, દસ્તૂર ભી હૈ; ડેવિડ ભી હૈ, વરુણ ભી હૈ! એક ફિલ્મની રીતે આ કોઇ ગ્રેટ પીસ ઓફ સિનેમા નથી, પણ કમ્પ્લિટ ફેમિલી એન્ટરટેનર છે, જે તમને જરાય નિરાશ નહીં કરે, એની ગેરન્ટી! (અને ડેવિડ ધવનની ફિલ્મ છે એટલે એમાં લોજિક શોધવા જશો તો દિવેલ પીધા જેવું ડાચું કરીને પાછા આવશો, એની પણ ગેરન્ટી!)

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.