ઇત્તેફાક

ન્યુ બૉટલ, ઓલ્ડ વાઇન, નોટ સો ફાઇન

***

રાઇટિંગનો જ કમાલ છે કે 48 વર્ષ પહેલાં આવેલી ફિલ્મ આજે પણ મૅચ્યોર લાગે છે અને 2017માં રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ આઉટડૅટેડ.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

ittefaq-poster‘મિ. લૉર્ડ, આજે ઘણા સમય બાદ આપની સિને-કૉર્ટમાં એક ઇન્ટરેસ્ટિંગ મુકદ્દમો આવ્યો છે. આ વખતે કૅસ ફરી સો કૉલ્ડ રિમેકનો છે.’

‘હમ્મ… આમેય અત્યારે જૂનું ભુલાવી દઇને નવું રિ-ક્રિએટ કરવાની ફેશન ચાલે છે. યુ મૅ પ્રોસીડ.’

‘થૅન્ક યુ મિ. લૉર્ડ.વાત આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ની છે. આ ફિલ્મ આમ તો ઈ.સ. 1969માં આવેલી આ જ નામની રાજેશ ખન્ના સ્ટારર ફિલ્મની ઓલમોસ્ટ રિમેક છે.’

‘ઓલમોસ્ટ રિમેક?’

‘હા, એટલે મૂળ પ્લોટ યથાવત રાખીને તેનું બહારનું કલેવર બદલી નાખવામાં આવ્યું છે.’

‘સરકારી યોજનાઓમાં થાય છે એવું?’

‘સર, વાત પોલિટિકલ થઈ જશે અને આમેય આચાર સંહિતા ચાલુ છે.’

‘ઓહ, યસ યસ. પ્લીઝ કન્ટિન્યુ.’

‘તો સર, વિકિપીડિયાનાં પાનાં ફેરવનારાઓ જાણે છે કે આ ઇત્તેફાકનું મૂળ જૂની ઇત્તેફાકમાં અને તેનાં મૂળ ‘ધુમ્મસ’ નામના એક ગુજરાતી નાટકમાં છે. વધુ ઊંડા ઊતરીએ તો એક હૉલિવૂડ ફિલ્મ અને એક પરદેશી નાટક પણ મળી આવે છે.’

‘ઇન્ટરેસ્ટિંગ. એવું તે શું છે આ સ્ટોરીમાં કે પાંચ દાયકાથી ફરી ફરીને બનતી રહે છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, વાત એક નઠારા કોઇન્સિડન્સની છે. પત્નીની હત્યા કરીને ભાગતો એક માણસ પોલીસથી બચવા એક ઘરમાં આશરો લે છે. પરંતુ એ ઘરમાં પહેલેથી જ પોતાનાં ડીપ ડાર્ક સિક્રેટ્સ છુપાયેલાં છે.’

‘વ્હોટ? મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર, મારી કૉર્ટમાં સ્પોઇલર કહી દેવા એ કન્ટેમ્પ્ટ ઑફ કૉર્ટનો ગંભીર ગુનો બને છે. ડૉન્ટ યુ નૉ ધેટ?’

‘રિલેક્સ,યૉર ઑનર. ઑરિજિનલ સ્ટોરીની આ જ તો બ્યુટિ છે કે વાત દેખાય છે એટલી સિમ્પલ નથી. સત્યને આડે કેટલાંય પડળ છે.જોકે આ મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મમાંબે દાયકા જૂની બીજી એક હિન્દી મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મનું સિક્રેટ બડી બેશર્મીથી છત્તું કરી નાખવામાં આવ્યુંછે. એ વિશે તો હું પોતે જ એક સિને ઇન્ટરેસ્ટલિટિગેશન કરવાનો છું.’

‘ઇટ્સ પથેટિક. સિને-કૉર્ટ આ વાતની ગંભીર નોંધ લે છે.લેકિન સિને-કૉર્ટમાં આ ફિલ્મને ઘસડી લાવવાનો મુખ્ય આશય શો છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, ટિકિટના ભાવ જ્યારે ફિલ્મની લંબાઈ કરતાં બમણા થઈ જાય અને દર્શકો પર અધકચરા રિવ્યુઝનો મારો ચાલવા લાગે ત્યારે ઑથેન્ટિસિટીનું મહત્ત્વ વધી જાય છે.’

‘કૉપી ધેટ.પણ આ કૅસ એક પક્ષીય છે? ડિફેન્સ ક્યાં છે?’

‘હિઅર આઈ એમ, મિ. લૉર્ડ.ઇફ યુ પરમિટ, કેન આઈ સ્ટાર્ટ?’

‘યસ પ્લીઝ. ગો અહેડ.’

‘થેન્ક યુ, મિ. લૉર્ડ. ફર્સ્ટ ઑફ ઑલ ‘હુ ડન ઇટ’ પ્રકારની સસ્પેન્સ-મિસ્ટરી ફિલ્મ બનાવવી તે ઓલમોસ્ટ સુસાઇડલ મિશન છે. કેમ કે, એક વખત સિક્રેટ છત્તું થયા પછી એમાં કશી ઉત્તેજના રહેતી નથી ને ફિલ્મની રિપીટ વેલ્યુ ઑલમોસ્ટ ખતમ થઈ જાય છે. એમાંય અત્યારે તો પરાણે ઇરોટિક ને ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળાં આઇટેમ સોંગ્સ ઘુસાડીને ફિલ્મ વેચવાનો ધંધો કરાય છે.અમે એવું કશું જ કર્યું નથી. એ જ બતાવે છે કે અમારો ઇરાદો નેક છે.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘યૉર ઑનર. ક્લિશૅ ભાષામાં કહું તો ‘મારા કાબિલ દોસ્ત’ એ ભૂલી જાય છે કે પોતાને મ્યુઝિક ડિરેક્ટર તરીકે ઓળખાવતા તનિશ્ક બાગચી નામના એક શખ્સ પાસે ‘રાત બાકી બાત બાકી’ જેવા ક્લાસિક સોંગનું સો કૉલ્ડ ‘રિમિક્સ’કરાવીને ફિલ્મને પ્રમોટ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો જ છે. એ તનિશ્ક બાગચી પર તો જૂનાં સોંગ્સનું ‘સિરિયલ કિલિંગ’ કરવાનો એક અલગ કૅસ લઇને હું નામદાર કૉર્ટ પાસે આવવાનો છું. લેકિન સોનાક્ષી સિંહાના ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળા આ ‘રિમિક્સ’ જેવી જ હાલત આખી ફિલ્મની છે.’

‘એન્ડ વ્હોટ્સ ધેટ?’

‘બંનેમાં ઍનર્જી જ નથી, સર.’

‘ઑબ્જેક્શન ફ્રોમ માય સાઇડ એઝ વેલ.’

‘એન્ડ સસ્ટેઇન્ડ ટૂ.’

‘આભાર, નામદાર. અમારી ફિલ્મ માત્ર 107 મિનિટની જ છે. કોઈ ખોટી ચરબી નહીં, સીધી ખૂન કૅસથી જ સ્ટોરી સ્ટાર્ટ થાય અને છેક સુધી તેને જ વળગી રહે.’

‘વાત સાચી, મિ. લૉર્ડ. પણ ફિલ્મની પૅસ એટલી સ્લો છે કે આટલી ઓછી લંબાઈ પણ વધુ લાગે છે. અર્જન્સી ઊભી કરવા માટે કૅસને કોઈ જ લોજિક વિના ત્રણ દિવસમાં સોલ્વ કરવાની ડૅડલાઇન અપાય છે. એ પછીયે ફિલ્મમાં એક ફાસ્ટ પૅસ્ડ સસ્પેન્સ થ્રિલરને છાજે એવી સ્પીડ તો આવતી જ નથી.’ ફિલ્મ એટલી સ્લો પૅસમાં આગળ વધ્યા કરે કે ખરેખર કાતિલ કોણ છે અને કત્લ શી રીતે થયાં તે જાણવાની આપણી ઉત્કંઠા જ મરી જાય.’

‘ઓહ, ઇઝ ધેટ સો?’

‘યસ મિ. લૉર્ડ. ફિલ્મના યંગ ડિરેક્ટર અભય ચોપરાએ-જેઓ ખુદ સદગત રવિ ચોપરાના દીકરા છે, તેમણે-આ ફિલ્મને સિમ્પલ રીતે કહેવાને બદલે ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ વાપરી છે.’

‘રશોમોન ઇફેક્ટ?’

‘યૉર ઑનર, ઈ.સ. ૧૯૫૦માં દિગ્ગજ જૅપનીઝ ફિલ્મમૅકર અકિરા કુરોસાવાએ ‘રશોમોન’ નામની ફિલ્મ બનાવેલી. તેમાં વગડામાં થયેલા એક બળાત્કાર અને હત્યા કૅસની વાત હતી. આખી ફિલ્મમાં તે કૅસ સાથે સંકળાયેલા લોકો એક જ ઘટનાને પોતપોતાના દૃષ્ટિકોણથી જુએ ત્યારે સમગ્ર ઘટના અને આરોપી ધરમૂળથી બદલાઈ જાય તેની વાત હતી. જૅપનીસ સિનેમાને રાતોરાત આખી દુનિયામાં જાણીતું કરી દેનારી આ ફિલ્મ વર્લ્ડ સિનેમાની વન ઑફ ધ ગ્રેટેસ્ટ મુવીઝ ગણાય છે. એ ફિલ્મની સફળતાને પગલે જ ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ શબ્દ અસ્તિત્વમાં આવ્યો છે. છેલ્લે આપણે ત્યાં ‘તલવાર’ ફિલ્મમાં એ પ્રકારના સ્ટોરીટેલિંગનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. એમ તો આ ફિલ્મને ‘અનરિલાયેબલ નૅરેટર’ની કેટેગરીમાં પણ મૂકી શકાય, જેમાં વાર્તાના સૂત્રધાર જ વાર્તા જોનાર-સાંભળનારને અવળે પાટે ચડાવી દે. જોકે એ વિશે વધુ ચર્ચા કરીશું તો ફરી પાછો સ્પોઇલરનો પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થશે.’

‘વેરી ઇન્ટરેસ્ટિંગ. પણ પોતાની પહેલી જ ફિલ્મમાં એ છોકરા અભય ચોપરાએ સ્ટોરી ટેલિંગની આવી અનોખી ટેકનિક વાપરી હોય, તો એ સારું જ કહેવાય ને?’

‘યસ, બટ જો સ્ક્રીનપ્લે પર્ફેક્ટ્લી ન લખાયેલો હોય તો ઓછી લંબાઈની ફિલ્મ પણ લાંબી, કંટાળાજનક અને રિપિટિટિવ લાગવા માંડે. જોકે આ વાતની ફિલ્મના રાઇટરલોગને પણ ખબર છે જ. એટલે જ એમણે હ્યુમરનો પૂરતો ડોઝ ઉમેર્યો છે.’

‘જેમકે?’

‘જેમકે, પહેલાં તો ફિલ્મનો નાયક ‘મશહૂર રાઇટર’ છે અને એનું નામ રખાયું છે ‘વિક્રમ સેઠી’. સૌ જાણે છે એમ રિયલ લાઇફમાં પણ ‘અ સ્યુટેબલ બૉય’થી જાણીતા વિક્રમ સેઠ નામના રાઇટર છે જ. અને આ રાઇટરને ન વાંચવા બદલ ફિલ્મનું એક પાત્ર બીજા પાત્ર વિશે કહે છે, ‘યે તો સિર્ફ ચેતન કે ભગત હૈ.’એક બીજો ચાબખા જેવો ડાયલોગ પણ છે, કે ‘આજકલ તો ઇન્ડિયા મેં ક્રાઇમ કર કે NRI બન જાને કા ફૅશન ચલ રહા હૈ.’ યાને કે મૅટા હ્યુમર-સટાયર, મિ. લૉર્ડ!પ્લસ પુલિસવાલાઓજ્યાં મર્ડર થયું હોય ત્યાં-ક્રાઇમ સીન પર ચા બનાવીનેએકબીજાને પીરસતા હોય,સિક્યોરિટી ગાર્ડ પોતાના ખરાબ પેટનું એકદમ ડિટેઇલમાં વર્ણન કરે, ઇન્વેસ્ટિગેશન રૂમમાં લબુક ઝબુક થતી ટ્યુબલાઇટ બદલવા માટે ખુદ આરોપીની જ મદદ લેવામાં આવે…આવી ઘણી કોમિક મોમેન્ટ્સ છે, જે ફિલ્મને સાવ ડલ બનતાં રોકે છે.’

‘ગુડ, પણ તો પછી તમારા અવાજમાંથી મને નિરાશાનો ટોન કેમ સંભળાય છે?’

‘કેમકે પહેલાં તો આ ફિલ્મના કાસ્ટિંગમાં જ લોચો છે. સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા સૂટિંગ-શર્ટિંગના મૉડલ તરીકે સરસ છે, પણ એક્ટર? નો મિ. લૉર્ડ. એના ચહેરા પર કોઈ કહેતા કોઈ એક્સપ્રેશન આવતું જ નથી. ફિલ્મમાં એના પર ‘ક્રાઇમ ઑફ પૅશન’નો આરોપ છે, પણ એના પાત્રમાં કોઈ પૅશન દેખાતું નથી. એ રડે, ફ્રસ્ટ્રેટ થાય, નિરાશ થાય, ગુસ્સે થાય… બધું જ ચાવી ભરેલા રમકડાની જેમ. સોનાક્ષીનું પણ એવું જ છે. આ બંનેનાં પાત્રો-ઍક્ટિંગ એ હદે ફિક્કાં છે કે એમના કરતાં તો પોલીસ કોન્સ્ટેબલનાં કેરેક્ટર્સક્યાંય વધુ જીવંત લાગે છે. હા, અક્ષય ખન્ના આ ફિલ્મનું ઓલમોસ્ટ સરપ્રાઇઝિંગ ઍલિમેન્ટ છે. ગંભીર રહીને ઇમોશન્સ ચૅન્જ કરવાની અને કરડાકી બતાવવાની એની કાબેલિયતને દાદ દેવી જોઇએ.છતાં અંગત રીતે એવું લાગે છે કે અક્ષય ખન્નાને બદલે ફિલ્મમાં ઇરફાન, નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી કે કે.કે. મેનન હોત, સિદ્ધાર્થને બદલે રાજકુમાર રાવ, ઇમરાન હાશ્મી કે આયુષ્માન ખુરાના હોત, અને સોનાક્ષીને બદલે રાધિકા આપ્ટે કે તાપસી પન્નુ હોત, તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ જોવાલાયક બની હોત.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર માત્ર એઝમ્પ્શન-જો અને તો વાળી ધારણાઓ પર દલીલો કરી રહ્યા છે. એ ભૂલી રહ્યા છે કે ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ મૅકર્સનો અધિકાર હોય છે.’

‘રાઇટ. આ વાત હું માત્ર મારા અભિપ્રાય, અનુભવ અને ઑબ્ઝર્વેશનને આધારે જ કહી રહ્યો છું. પરંતુ એ વાતનો કોઈ ઇનકાર થઈ શકે તેમ નથી કે આ મિસ્ટરી ફિલ્મ ખાસ્સી આઉટડેટેડ છે.’

‘આઉટડેટેડ?’

‘યસ, યૉર ઑનર, આઉટડેટેડ. તમે જ કહો કે અત્યારે જ્યાં ‘ક્રાઇમ પેટ્રોલ’ના પોણા ભાગના કૅસ પણ શકમંદોની કૉલ ડિટેલ્સ અને એમનું મોબાઇલ લોકેશન ટ્રેસ કરીને સોલ્વ કરાય છે. અહીં તેનો ઉલ્લેખ સુદ્ધાં નહીં. આવી ફિલ્મ બનાવતાં પહેલાં ફિલ્મના રાઇટર્સે જો ‘શેરલૉક’ જેવી ટેલિવિઝન સિરીઝ જોઈ હોય તો એમને ખ્યાલ આવે કે ‘હુ ડન ઇટ’ ટાઇપની વાર્તાઓ કેટલી આગળ વધી ચૂકી છે. એવી જ બીજી એક ઇલ્લોજિકલ સિક્વન્સમાં ટૅક ઑફ થતું વિમાન રોકવા માટે ફિલ્મનું પોલીસ સાથે સંકળાયેલું એક પાત્ર કોઈ જ લોજિક વિના દોડાદોડ કરી મૂકે છે. જ્યારે રિયલ લાઇફમાં એક ચક્રમ માણસે મૂકેલી ચિઠ્ઠીથી આખી ફ્લાઇટ ડાઇવર્ટ થઇને ઇમર્જન્સી લૅન્ડિંગ કરી શકતી હોય ત્યારે પોલીસના ફોનથી ફ્લાઇટ શા માટે થોડા સમય સુધી ડિલે ન થઈ શકે? શોધવા બેસીએ તો આવી બીજી બાબતો પણ મળી શકે તેમ છે. પરંતુ તેનું ડિસ્કશન કરવા જતાં સ્પોઇલર આવી જાય તેમ છે. રાઇટર્સે ફિલ્મને ટ્વિસ્ટ ઍન્ડિંગ આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે, પરંતુ સસ્પેન્સ ફિલ્મો જોવા ટેવાયેલા લોકોને અંદાજ આવી જ જાય કે આ સિક્રેટ શું હશે. યાને કે સિક્રેટ છત્તું થાય ત્યારે ભાગ્યે જ કોઈ સરપ્રાઇઝ કે શૉકની ફીલિંગ આવે છે.’

‘હમ્મ. ડિફેન્સને આ મુદ્દે કોઈ સફાઈ પેશ કરવી છે?’

‘નો, યૉર ઑનર.’

‘તો બંને પક્ષની દલીલો-પ્રતિદલીલો સાંભળ્યા બાદ નવોદિત ફિલ્મમૅકર અભય ચોપરાની ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ વિશે આ સિને-કૉર્ટ એ નિર્ણય પર પહોંચી છે કે ફિલ્મ મર્ડર-મિસ્ટરી વાર્તાઓના શોખીનોને પણ માઇલ્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ આપે તેવી છે. ફિલ્મ રાઇટર્સને આ સિને-કૉર્ટ તાકીદ કરે છે કે તેઓ નવી, ફ્રેશ અને મૅચ્યોર સ્ટોરીઝ લખવાની ચૅલેન્જ ઉપાડે, કેમ કે હવે દુનિયાભરનું નમૂનેદાર કન્ટેન્ટ એક જ ક્લિક પર અવેલેબલ છે. એટલે જૂનો માલ ફરીથી વઘારીને પેશ કરવાની ટ્રિક લાંબો સમય કામ નહીં કરે. અને હા, અક્ષય ખન્નાને તાકીદ કરવામાં આવે છે કે તે પૂરેપૂરું હેર ટ્રાન્સપ્લાન્ટ કરાવીને વધુ ને વધુ ફિલ્મોમાં દમદાર ભૂમિકાઓ ભજવે. ધ સિને-કૉર્ટ ઇઝ ઍડજર્ન્ડ ટિલ નેક્સ્ટ રિલીઝ.’

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

Advertisements

Force 2

ફોર્સ નહીં, આ છે ફાર્સ

***

ઍક્શન પૅક્ડ સ્પાય થ્રિલર બનવા નીકળેલી આ ફિલ્મ એવી જ ફિલ્મોની હાસ્યાસ્પદ પૅરોડી બનીને રહી ગઈ છે.

***

 

force-2-poster-ft-john-sonakshi-tahir-in-intense-looks-1
Btw, આ ફિલ્મનું નામ ‘ફોર્સ 2’ છે કે ‘ફોર્સ સ્ક્વેર’, જે સિગારેટની બ્રાન્ડ યાદ કરાવે છે!

આપણે ત્યાં સ્પૂફ કે પૅરડી પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાનો રિવાજ નથી. જ્યારે હૉલીવુડમાં ‘ઑસ્ટિન પાવર્સ’ કે તાજેતરમાં આવેલી ‘સ્પાય’, ‘મેન ફ્રોમ U.N.C.L.E.’, ‘કિંગ્સમેન’ જેવી ફિલ્મોએ જૅમ્સ બોન્ડની બરાબરની ખિલ્લી ઉડાવી છે. આપણા ફિલ્મમૅકરો એવી સ્પૂફ બનાવવામાં માનતા નથી, એ લોકો માત્ર ફિલ્મ બનાવે છે, જે એની મેળે જ સ્પૂફ બની જાય છે. જ્હોન અબ્રાહમની ‘ફોર્સ 2’માં આવું જ થયું છે, કરવા ગયા થ્રિલ અને થઈ ગયું હાસ્યાસ્પદ થૂલું.

 

હંગેરીમાં સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક

ચીનમાં રહેલા ભારતની જાસૂસી સંસ્થા ‘રૉ’ના જાસૂસોની વન બાય વન હત્યા થઈ રહી છે. તેની પાછળ કોણ જવાબદાર છે તેનો એક સંકેત મુંબઈના સટકેલા ACP યશવર્ધન (જ્હોન અબ્રાહમ)ને મળે છે. રૉના હૅડ પાસે પણ ન હોય એવી ખૂફિયા માહિતી લઇને એ સીધો રૉ પાસે પહોંચી જાય છે. રૉ એને જ આ મિશન પર વળગાડી દે છે. સાથે ફાજલ પડેલી એક અધિકારી કમલજિત કૌર ઉર્ફ કે.કે. (સોનાક્ષી સિંહા)ને પણ હંગેરી મોકલી આપે છે. અડધું બુડાપેસ્ટ ઊલેચ્યા પછી અને ત્યાંની મોટાભાગની અગાશીઓ પરથી કૂદકા માર્યા પછી તેની પાછળ જવાબદાર માણસ તો પકડાય છે, પરંતુ ઍજન્ટોની હત્યાઓ ચાલુ જ રહે છે. આખરે કોણ અને શા માટે કરાવી રહ્યું છે આ બધું?

લૉજિકનું ડિમોનેટાઇઝેશન

પ્રધાનમંત્રીની યાત્રા વખતે જ જોવા-સાંભળવા મળે એવા ચીનનાં ચકાચક શાંઘાઈ, બીજિંગ, ગ્વાંગ્ઝુ જેવાં લૉકેશનો સાથે ફિલ્મ સ્ટાર્ટ થાય છે. કેમેરા પણ પોતાની ચીનયાત્રાથી મોજમાં આવીને ઊડાઊડ કરી મૂકે છે. ધડાધડ આપણા સ્પાય લોકોની હત્યાઓ થાય છે. ફિલ્મની પૅસ જોઇને બેઘડી આપણને પણ થઈ જાય છે કે આજે તો આ ફિલ્મ ભુક્કા બોલાવી દેશે. ત્યાં જ સ્પોન્સર કંપનીના સિમેન્ટથી બનેલા XXXL સાઇઝના જ્હોન અબ્રાહમની ઍન્ટ્રી પડે છે. દૈત્ય જેવો એક ગુંડો જ્હોનની છાતીમાં ખીલી ખોડી દે છે, છતાંય એના ચહેરા પર એકેય એક્સપ્રેશન નથી આવતું. વન બાય વન ગુંડાઓની હલત 500-1000ની જૂની નોટ જેવી થઈ જાય છે. પાર્ટ-1માં જ્હોને મૉટરસાઇકલ ઊંચકેલી, પરંતુ હવે એનું શરીર વધ્યું છે, એટલે ઘાયલ હોવા છતાં એ આખેઆખી મર્સિડિઝ કાર ઊંચકી લે છે. લેકિન અફસોસ, એ ફિલ્મ ઊંચકી શકતો નથી. (એ કાર જઇને એક પિલર સાથે અથડાય છે છતાં પિલર અકબંધ રહે છે. એ પિલર પર ફિલ્મના એક સ્પોન્સર એવા ‘બાંગર સિમેન્ટ’નું પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ દેખાય છે. ફાઇન. પરંતુ આખી ફિલ્મમાં બિલકુલ એક્સપ્રેશન લેસ જ્હોનને જોઇને એવું લાગે છે કે એનો મૅકઅપ પણ એ જ બાંગર સિમેન્ટથી કર્યો હોવો જોઇએ!)

કદાચ પહેલીવાર આપણી કોઈ ફિલ્મમાં ચીનને ભારતના દુશ્મન તરીકે ચીતરવામાં આવ્યું છે. એટલે જ ફિલ્મની શરૂઆતમાં ‘અમે તો ખાલી ખોટું ખોટું ફિલમ ફિલમ’ રમીએ છીએ, ડૉન્ટ માઇન્ડ હં’ એવી લાંબી ચોખવટ કરવામાં આવી છે, એ પણ બબ્બે વખત. ‘ફૉર્સ-2’ ગુમનામીમાં કે દેશદ્રોહીમાં ખપી જતા ‘રૉ’ના ભારતીય જાસૂસોની વ્યથાને વાચા આપવાનો પ્રયાસ કરે છે. સારું થયું કે અન્ય ગીતોની સાથે તેમાં જાસૂસો દ્વારા ‘સૂન રહા હૈ ના તૂ, RAW રહા હૂં મૈં’ જેવું દર્દીલું ગીત નથી ગવડાવાયું. પરંતુ જે પ્રકારનું રૉ અને જેવા ઍજન્ટો આ ફિલ્મમાં બતાવાયા છે, એ જોઇને તો એવું લાગે કે જાસૂસી તો દૂરની વાત છે, આ લોકો ATMમાંથી કૅશ વિથડ્રો કરવામાં કે લૉકલ ટ્રેનમાં સીટ મેળવવામાં પણ ચાલે તેમ નથી. જેમ કે, રૉના ચીફને એક પોલીસ અધિકારી મિનિસ્ટરની સામે દબડાવી જાય છે. પોતાના જાસૂસો ડૅન્ગીના મચ્છરની જેમ મરી રહ્યા છે, પણ રૉ ચીફ જાણે ઍગ્રોફોબિયાથી પીડાતા હોય તેમ એક પણ વખત રૂમમાંથી બહાર નીકળતા નથી. એમના ઍજન્ટો કેવા છે તેનું પર્ફેક્ટ એક્ઝામ્પલ છે, સોનાક્ષી સિંહા.

સોનાક્ષી પાસે અહીં પોતાના ‘અકીરા’વાળા રોલના હૅન્ગઑવરમાં હાથ-પગ ઉલાળવાની તક હતી, પણ એને બદલે એ આખો વખત બ્યુટિ પાર્લરમાં જ ગાળતી હોય એવું જ લાગે છે. ગમે તે, રિપીટ ગમે તે સ્થિતિ હોય, ગાડીઓ ઊલળતી હોય, ગોલિયોં કી બૌછાર થતી હોય, ટાઇગર શ્રોફ પણ ડરી જાય એવી કૂદાકૂદ કરવાની હોય, પણ હરામ બરાબર એકપણ વખત એનો પર્ફેક્ટ મૅકઅપ, પર્ફેક્ટ લિપસ્ટિક, પર્ફેક્ટ આઇબ્રો અને સુપર સ્ટ્રેઇટ વાળમાં જરાસરખો પણ ઘસરકો પડે તો. આમ તો એ રૉ ઍજન્ટ છે, પણ આખી રાત કાગળિયાં ઊલેચ્યાં પછીયે એ શકમંદને શોધી શકતી નથી. પરંતુ જ્હોન આખી રાત પાર્ટી-શાર્ટી કરીને આવ્યો હોય, તોય રોકડી પોણા ત્રણ સૅકન્ડમાં કહી દે છે કે, ‘તું જેને ગોતતી’તી એ કાળોતરો આ જ છે.’ દર વખતે સોનાક્ષીનું જજમેન્ટ ખોટું પડે. મૅન્ટલ ટ્રૉમાને કારણે બચાડી બંદૂકની ગોળી પણ ચલાવી શકતી નથી. બસ, એનું કામ એક જ, મોડે મોડેથી આવીને ક્રિકેટના હિન્દી કોમેન્ટેટરની જેમ આપણને જે સ્ક્રીન પર દેખાતું હોય એ જ રિપીટ કરવાનું, ‘યશ, હમારે પાસ અગલે ઍજન્ટ કો બચાને કે લિયે સિર્ફ દસ મિનટ હૈ’, ‘યશ, હમેં યે આદમી ઝિંદા ચાહિયે’, ‘યશ, રિએક્ટ મત કરના’, ‘યશ, નહીં, યશ….’ કોઈ બીજા દેશમાં ઘૂસીને સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક કરવાની હોય ત્યારે આપણી ફિલ્મી ‘રૉ’ને પોતાની સંસ્થામાંથી સારા ઍજન્ટો કેમ નથી મળતા તેનું કારણ આ ફિલ્મમાં સોનાક્ષીને જોયા પછી સમજાયું.

ફિલ્મમાં જ્હોન-સોનાક્ષીની ઍન્ટ્રી સાથે જ લૉજિક રજા પર ઊતરી જાય છે. એટલે જ એક તરફ જે જાસૂસોને મરેલાં જાહેર કરી દેવાયાં હોય, તે બિનધાસ્ત બધે રખડતાં હોય. એ લોકો બધી જ માહિતી મુખ્ય આરોપીની સાથે પણ શૅર કરતા હોય અને એ આરોપી જે કહે તે માની પણ લેતા હોય. ‘દા વિન્ચી કૉડ’વાળા ડૅન બ્રાઉનના સિમ્બોલોજિસ્ટ ‘રૉબર્ટ લૅન્ગડન’ કરતાં પણ વધુ ઝડપથી જ્હોન-સોનાક્ષી ઉખાણાં સોલ્વ કરી લેતાં હોય. અરે, હંગેરિયન ખબરી હંગેરીમાં ‘કાટે નહીં કટતે’ જેવું હિન્દી ગીત ગાતી હોય અને માહિતીના બદલામાં ‘એક રાત જ્હોન સાથે સાથ’ વીતાવવા માગતી હોય. ખૂની શોધવાને બદલે સોનાક્ષીને ખોટી પાડવાના મિશન પર આવ્યો હોય એમ જ્હોન એક તબક્કે એને કહી દે છે કે, ‘ઉસકા પતા મિલે તો વ્હોટ્સએપ કર દેના.’ ભારતના ઍજન્ટો વિદેશમાં ઑપરેશન પાર પાડવા જાય એટલે ત્યાંની સ્થાનિક પોલીસ તો ગાયબ જ થઈ જાય. જાણે કહી દીધું હોય કે, ‘આ ઇન્ડિયનો અહીં સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક કરવા આવશે તો અમે નથી રમતા, જાવ.’ આઇ મીન, યે ક્યા હો રહા હૈ?

જ્હોન હવે એવા જ રોલ કરે છે, જેમાં ચહેરાનું કામ બાવડાં પાસેથી લેવાનું હોય. અહીં તો એ ગ્રીન કલર વિનાનો ‘હલ્ક’ અને કપડાં વિનાના ‘જૅમ્સ બૉન્ડ’નું કોમ્બિનેશન છે. ગમે તેટલું દોડે, ગમે ત્યાંથી કૂદે-પડે એને કશું જ ન થાય. જ્યારે સોનાક્ષીનો મૅકઅપ મસ્ત છે. એટલે જ ફિલ્મમાં તાહિર રાજ ભસીન ખાસ્સું ફૂટેજ ખાઈ ગયો છે. અલબત્ત, એણે પોતાનો ‘મર્દાની’નો રોલ પ્લસ ઍક્ટિંગ જ રિપીટ કર્યાં છે. બાકી નરેન્દ્ર ઝા, આદિલ હુસૈન જેવા અચ્છા ઍક્ટરો સાવ કોમેડિયન બનીને રહી ગયા છે. આમ તો આખી ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી સરસ છે, પણ છેલ્લે અચાનક તે ફર્સ્ટ પર્સન વીડિયોગેમ જેવી બની જાય છે, જે ભયંકર ઇરિટેટ કરે છે. આ ફિલ્મમાં એક ઇત્તુ સા સસ્પેન્સ પણ છે, જે કન્વિન્સિંગ પણ નથી અને આપણને જાણવામાં રસ પણ પડે તેમ નથી.

ફોર્સ નહીં, ફુસ્સ

ખરેખર જોવા જેવી સ્પાય થ્રિલર ફિલ્મો પાર વિનાની છે, જેની પંગતમાં આ ‘દિલ્હી બેલી’વાળા અભિનય દેવે ડિરેક્ટ કરેલી ‘ફોર્સ-2’ દૂર દૂર સુધી પણ બેસે તેવી નથી. જો સ્પાય ફિલ્મોની મસ્ત પૅરોડી જોવી હોય, તો તેનાં નામ શરૂઆતમાં ગણાવ્યાં જ છે. ટૂંકમાં તમારું ફોર્સ બચાવીને રાખો, ATM-બૅન્કોની બહાર લાઇનો લગાવીને કૅશ લેવાના કામમાં આવશે.

રૅટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

અકિરા

અગ્નિકુંડમાં ઊગેલું ગુલાબ

***

જો નબળા સૅકન્ડ હાફનો અભિશાપ ન નડ્યો હોત તો સૌ આ ફિલ્મનાં ઓવારણાં લેતાં હોત.

***

akira-posterઆપણે ત્યાં હીરોની આસપાસ જ ગરબા લેતી ફિલ્મો બનાવવાનો રિવાજ છે. ફિલ્મનાં પુરુષપાત્રોને ફીણાં લાવી દે તેવા પાવરફુલ ફિમેલ કેરેક્ટરની આસપાસ લખાયેલી ફિલ્મો ચોમાસામાં તૂટ્યા વિનાના રસ્તાઓની જેમ ભાગ્યે જ જોવા મળે છે. ત્યારે (‘ગજિની’ અને ‘હૉલિડે’ ફેમ) એ. આર. મુરુગાદૌસ જેવા દક્ષિણ ભારતના ડિરેક્ટર એક તમિળ ફિલ્મ ‘મૌન ગુરુ’ની હિન્દી રિમેક બનાવે અને તેમાં પુરુષને બદલે સ્ત્રીને ‘હીરો’ બનાવે ત્યારે આપણને ગાડું ભરીને હરખ થાય. એમાંય જ્યારે ટ્રેલરમાં જોઇએ કે અગાઉ જેને ‘થપ્પડ સે નહીં પ્યાર સે ડર’ લાગતો હતો એવી સોનાક્ષી જૅકી ચૅન સ્ટાઇલમાં ગુંડાલોગનાં જડબાં તોડી રહી છે અને પડદા પાછળ તરખાટ મચાવનારા અનુરાગ કશ્યપ હવે પડદા પર હાહાકાર મચાવી રહ્યા છે, ત્યારે આખો ટુવાલ પલળી જાય એવાં હરખનાં આંસુડાં આવી જાય.

અકિરા સે જો ટકરાયેગા, ચૂર ચૂર હો જાયેગા

જોધપુરની અકિરા શર્મા (સોનાક્ષી સિંહા) નાનપણથી જ આકરે પાણીએ છે. ક્યાંય પણ અન્યાય થતો જુએ એટલે એનું લોહી લાવારસની પેઠે ઊકળી ઊઠે. એમાંય એ જુડો-કરાટે શીખી, એટલે અન્યાયનો જવાબ એ પોતાના પંચ અને કિકથી આપવા માંડી. આ સ્વભાવને કારણે એને એવું ભોગવવાનું આવ્યું કે મોટાં થયા પછી વતન છોડીને ભાઇને ત્યાં મુંબઈ આવવું પડ્યું. પરંતુ આફતો અકિરાનું સરનામું શોધતી જ આવે છે. અહીં પણ એ આફત નામે ACP ગોવિંદ રાણે (અનુરાગ કશ્યપ) સાથે એનો ભેટો થઈ ગયો. પોતે કરેલા એક કાંડનો ઢાંકપિછોડો કરવાની ફિરાકમાં નિર્દોષ અકિરા અડફેટે ચડી ગઈ. હવે અકિરા સામે બે ચૅલેન્જ છે, પોતાનો જીવ બચાવવો અને પોતાની જાતને નિર્દોષ સાબિત કરવી.

પહેલાં જમાવટ પછી ગિરાવટ

દેશ-વિદેશની ફિલ્મો જોવા ટેવાયેલા લોકોને ‘અકિરા’ નામ પડે એટલે પ્રખ્યાત જૅપનીઝ ફિલ્મમૅકર અકિરા કુરોસાવા જ યાદ આવે. કદાચ એટલે જ આ ફિલ્મની શરૂઆતમાં કોંકણા સેન શર્મા આપણને વોઇસ ઑવરમાંથી ‘અકિરા’ શબ્દનો અર્થ સમજાવે છે ‘ઠસ્સાદાર સામર્થ્ય.’ સોનાક્ષી સિંહાએ પોતાની છ વર્ષની ફિલ્મી કારકિર્દીમાં પહેલીવાર આવો ઠસ્સો અને સામર્થ્ય બતાવ્યાં છે. એક થપ્પડનો જવાબ બે થપ્પડથી આપવાની ફિલસૂફીમાં માનતા ડિરેક્ટર મુરુગાદૌસ શરૂઆતમાં જ આપણને મેસેજ આપી દે છે કે આ દેશમાં જો સ્ત્રીઓને સુરક્ષિત કરવી હશે તો એમને આત્મરક્ષણની ટેક્નિક શીખવ્યા વિના છૂટકો નથી. આપણે ત્યાં કોઈ અડકતું નથી એવા ઍસિડ અટેકના મુદ્દાને પણ એમણે સ્પર્શ્યો છે. હા, જોકે એ વાર્તામાં એમાંથી શો ધડો લેવાનો છે એવું કંઈ કહેવાનું મુરુગાદૌસને જરૂરી લાગ્યું નથી.

ઍની વે, પરંતુ સરસ વાત એ છે કે ગોળમટોળ સોનાક્ષી ઍક્શન સિક્વન્સીસમાં તદ્દન નૅચરલ દેખાય છે અને ક્યાંય પરાણે હાથ-પગ ઉલાળતી હોય એવું નથી લાગતું. ગુંડાલોગને ઠમઠોરતી અકિરાને આપણા તરફથી પણ બે-ચાર થપ્પડ રસીદ કરી દેવાનો પાનો ચડાવવાનું મન થાય, તો બીજી બાજુ અનુરાગ કશ્યપને જોઇને ધોળે દહાડે લખલખું આવી જાય એવી એની કડક એક્ટિંગ છે. આમ જુઓ તો ‘અકિરા’માં સનકી, ખૂંખાર, ભ્રષ્ટ, ગાંજા ઍડિક્ટ ACPનો રોલ કરતા અનુરાગ ઍક્ટિંગ કરે છે એમ કહેવું વધારે પડતું છે. એ નૉર્મલ લાઇફમાં જે રીતે આંખમાં તોફાની દરિંદગી આંજીને ફરતા હોય છે એવા જ અહીં દેખાય છે. એ ડરાવે છે, ડરે છે, ફ્રસ્ટ્રેટ થાય છે, હિંસા આચરે છે, પણ જરાય ફિલ્મી થયા વિના. આજથી એમને ત્યાં બીજા ડિરેક્ટરો ‘સર, આપકે લિયે એક ફૅન્ટાસ્ટિક રોલ હૈ’ કહેતા લાઇનો લગાવશે એ નક્કી છે.

બે ફાઇટથી સોનાક્ષીનું પાત્ર જામી જાય, એક સનકી હરકતથી અનુરાગનું પાત્ર એસ્ટાબ્લિશ થઈ જાય, લાલચમાં આવીને પોલીસ લોચો મારે અને પછી પોતાનો જીવ બચાવવા ઘાંઘી થાય, નવાં નવાં પાત્રો ઇન્ટ્રોડ્યુસ થાય, આ બધું જ બને ત્યાં સુધી ફિલ્મ કોઈ જ નોનસેન્સ વગર થ્રિલર વાર્તાને વફાદાર રહીને આગળ વધતી રહે છે. આપણે જ્યારે એકી-પાણી પતાવી, નાસ્તાનાં પડીકાં લઇને ફરી પાછા સીટ પર ગોઠવાઇએ ત્યારે બધા લોચા શરૂ થાય છે. સૌથી પહેલાં જ એક તદ્દન વણજોઇતું ગીત ટપકી પડે છે. બીજું, ક્યારેક અનુરાગ પડદા પરથી ગાયબ થઈ જાય, તો ક્યારેક કૅસની તપાસ કરી રહેલી પોલીસ અધિકારી કોંકણા ક્યાંક જતી રહે છે. ઇન્ટરવલ પછી અચાનક જ ડિરેક્ટર લોજિકને ફિલ્મવટો આપી દે છે. એટલે જ ગમે તેવા ગુના થાય, ગમે તેનાં મર્ડર થાય, કરોડો રૂપિયા ગાયબ થાય, ધોળે દહાડે એક યુવતીને પાગલ જાહેર કરીને મેન્ટલ હૉસ્પિટલ મોકલી દેવાય, ઇવન પોલીસ કમિશનર બોલે પણ ખરા કે ‘આ મુદ્દો હવે નેશનલ ઇશ્યૂ બની ગયો છે’ પરંતુ આમાંનું ક્યાંય કશે જ ચર્ચાય નહીં. આપણે બધું ચૂપચાપ સ્વીકારી લેવાનું. ઇન્ટરવલ પહેલાં જે સસ્પેન્સનું તત્ત્વ ઊભું કરાયેલું એ પણ નબળી રીતે ફુસ્સ થઈ જાય છે.

પૂરા મહિનાની પ્રેગ્નન્ટ છતાં ઇન્વેસ્ટિગેશન કરતી કોંકણાનું પાત્ર પણ અત્યંત શાંત છતાં ભારે મક્કમ રીતે ઊપસીને આવે છે. અથવા તો કોંકણાની ઍક્ટિંગને કારણે એ આપણને યાદ રહી જાય છે. લેકિન ડિરેક્ટરે કોંકણા સહિત અમિત સાધ, સ્મિતા જયકર, (આલોક નાથ જેવા રોલમાં) અતુલ કુલકર્ણી જેવા અદાકારોનો રીતસર વેડફાટ કર્યો છે.

પણ હા, ડિરેક્ટર મુરુગાદૌસ બહુ ચપળ ડિરેક્ટર છે. એટલે જ ફિલ્મમાં માત્ર કેમેરાથી બતાવાયેલી સિનેમેટિક મોમેન્ટ્સ પણ ઘણી છે. જેમ કે, શરૂઆતમાં મવાલીથી દબાયેલી નાનકડી અકિરા પાછળ ખસે છે અને કરાટે શીખીને સશક્ત થયા બાદ એ મવાલીને પાછળ ખસવા મજબૂર કરે છે. આ બંને વખતે કેમેરા માત્ર બંનેના પગ પર જ ફોકસ થાય છે. એક દૃશ્યમાં કોંકણાને અત્યંત શાંતિથી એક રૂમ તપાસી રહેલી બતાવાય છે અને બીજી જ સૅકન્ડે એની બાજુમાં એક લાશ પંખા સાથે લટકી રહેલી દેખાય છે. લોકોની ભલાઈ માટે ઇશુ ખ્રિસ્તની જેમ અકિરાનો ભોગ લેવાય છે ત્યારે ઇશુ ખ્રિસ્તની જેમ એના બાવડે પણ ખિલાને બદલે ઇન્જેક્શન ભોંકવામાં આવે છે. ત્યારે કશું જ બોલ્યા વગર ઇન્જેક્શનનાં સંખ્યાબંધ ટપકાં જોઇને આપણને એના પર ગુજારાયેલા ત્રાસનો ખ્યાલ આવે છે. પ્રોસ્ટિટ્યુટના ઘરની દીવાલો પર ગણિકાનાં પાત્રો ધરાવતી હિન્દી ફિલ્મોનાં પોસ્ટરો ફ્રેમ કરેલાં દેખાય છે, જેમાં ખુદ કશ્યપના ‘દેવ ડી’નો પણ સમાવેશ થઈ જાય છે.

લેકિન અફસોસ, આવી મોમેન્ટ્સ ગણીગાંઠી જ છે. બાકીની ફિલ્મમાં વાર્તા અહીંથી તહીં ફંગોળાતી રહે છે. અગાઉ ગુના કરવામાં જાણે PhD કર્યું હોય એવી સ્માર્ટ પોલીસ લોચા પર લોચા માર્યા કરે, ખરે ટાણે જ એમની ગોળીઓ ખાલી થઈ જાય, અંદર અંદર ફાટફૂટ પડે, ગમે તેવી યાતના છતાં મર્દાની હિરોઇન ‘રિવાઇટલ’ની બ્રૅન્ડ એમ્બેસેડરની જેમ ક્યાંકથી શક્તિ મેળવી જ લે… આવી બધી ફિલ્મી સિચ્યુએશન્સ નાખવાની લાલચ મુરુગાદૌસ રોકી નથી શક્યા.

ઔર દિખાઓ, ઔર દિખાઓ

પૂરા ૧૩૮ મિનિટની ‘અકિરા’ એક ડિસન્ટ વન ટાઇમ વૉચ મુવી છે. પરંતુ એ જોયા પછી આપણને અમુક પ્રકારની લાલચો જરૂર થઈ આવે. જેમ કે, અનુરાગ કશ્યપે સિરિયસલી વધારે ઍક્ટિંગ કરવી જોઇએ, સોનાક્ષીએ ‘સાડી કે ફૉલ’ ટાઇપનાં મૅનિકિન જેવાં રોલને બદલે આવી દમદાર ભૂમિકાઓ પર વધારે ભાર મૂકવો જોઇએ, ઇવન બૉલીવુડમાં પણ સશક્ત સ્ત્રીપાત્રો ધરાવતી વધુ ને વધુ ફિલ્મો બનવી જોઇએ અને આપણે હળવેકથી સ્વીકારી લેવું જોઇએ કે બૉસ, ભારતમાં ખરેખરી ફિલ્મો તો બૉલીવુડમાં નહીં બલકે મરાઠી, બંગાળી અને દક્ષિણની ભાષાઓમાં બને છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

તેવર

અર્જુન તેરા તેવર પુરાના

***

હિરોગીરીના તમામ તામસિક મરીમસાલાથી ફાટફાટ થતી આ ફિલ્મ એટલિસ્ટ એક દાયકા જેટલી વાસી લાગે છે.

***

tevar51એક ઓરિજિનલ કાગળની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સ કાઢો તો એ નકલ કેવી હોય? બસ, આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી અર્જુન કપૂર-સોનાક્ષી સિંહાની ‘તેવર’ જેવી, તદ્દન આઉટડેટેડ. ‘તેવર’ દરઅસલ મૂળ ૨૦૦૩માં બનેલી મહેશબાબુ-ભૂમિકા ચાવલાની ફિલ્મ ‘ઓક્કાડુ’ની પાંચમી રિમેક છે. એક દાયકામાં તો બે વાર દેશની સરકાર બદલાઈ જાય, ત્યારે આવી એકની એક સ્ટોરી લોકોની માથે મારવા પાછળ શું લોજિક હશે? યકીન માનો, એક ભાંગફોડિયા દબંગ હીરો, માથાભારે બાહુબલી નેતા અને પારેવા જેવી ગભરૂ હિરોઈનની મગજમારી સિવાય આ ફિલ્મમાં કશું જ નવીન નથી.

રાધા, કૃષ્ણ અને કંસ

મથુરા નગરીમાં એક લજામણીના છોડ જેવી ગભરુ બાળા રાધિકા (સોનાક્ષી સિંહા) પર ત્યાંના કંસ જેવા બાહુબલી નેતા ગજેન્દ્ર સિંહ (મનોજ બાજપાઈ) મોહી જાય છે. એ સીધું કન્યા પાસે જ માગું નાખી દે છે કે હવે તો તને પરણ્યે જ છૂટકો કરું. એનાથી બચવા ભાગતી ફરતી એ લજામણીકુમારી મારફાડ હીરો ઘનશ્યામ ઉર્ફ પિન્ટુ (અર્જુન કપૂર)ને ભટકાઈ જાય છે. ગામ આખાની મદદ કરવાનો હોલસેલ કોન્ટ્રેક્ટ લઇને બેઠેલો પિન્ટિયો આ બાળાને પણ બચાવવા નીકળી પડે છે.

વહી પુરાના ‘ફારમૂલા’

આ ‘તેવર’ જેવી ફિલ્મો ટિપિકલ મસાલા ફિલ્મોની કેટેગરીમાં આવે છે, જેમાં ઓલમોસ્ટ બધું જ એક નક્કી કરેલી ફોર્મ્યૂલા પ્રમાણે જ થાય. કોઇનાયે બાપાની સાડાબારી રાખ્યા વિના ઢીકાપાટું વળગાડતો હીરો હોય અને દેશ આખાની સિસ્ટમને બાપીકી જાગીર સમજીને ખિસ્સામાં લઈને ફરતો વિલન હોય. એ બંનેને ગમે તે કારણ ઊભું કરીને એકબીજા સાથે ભિડાવી દેવાના. અહીં એ કારણ છે હિરોઇન સોનાક્ષી સિંહા. પછી આગળની ફોર્મ્યૂલા પ્રમાણે બંનેની એન્ટ્રી પડે એટલે એક એક ગીત નાખવાનું. પછી સેવન કોર્સ ડિનરમાં જેમ સૂપ, સ્ટાર્ટર, મેઇનકોર્સ, ડિઝર્ટ વગેરે આવે એમ અહીં પણ એક આઇટેમ સોંગ, એક પાર્ટી સોંગ, એક લવ સોંગ, એક વિરહ ગીત ભભરાવાનાં. આપણે જોતાં થાકીએ પણ માર ખાઇનેય ન થાકે એવો ફોલાદી હીરો વિલનની આખી સેનાને ક્લિન બોલ્ડ કરી દે. અંતે ખાધું પીધું ને રાજ કર્યું જેવું હેપી એન્ડિંગ.

છતાં એવી ફિલ્મો સો-બસ્સો કરોડનો બિઝનેસ કરે છે એનાં મેઇન કારણ છે ફિલ્મના હીરોનો સ્ટાર પાવર અને વાર્તા કહેવાની સ્ટાઇલમાં નવીનતા. આ ‘તેવર’ પિક્ચરમાં હીરોગીરી નાના ગાદલામાં ઝાઝું રૂ ભરીએ એમ ઠાંસવામાં આવી છે, પરંતુ અર્જુન કપૂર બિચારો સલમાન, શાહરુખ કે આમિર નથી. એણે સિક્સ પૅક એબ્સ બનાવ્યા છે, પણ આખી ફિલ્મ એકલો ઉપાડી શકે એવા મજબૂત એના ખભા નથી. વળી એના દાઢીધારી ચહેરા પર રડ્યાંખડ્યાં બે-ચાર એક્સ્પ્રેશન્સ સિવાય ખાસ કશું આવતું પણ નથી.

હા, આ ફિલ્મમાં દિલ્હી-મુંબઈનાં ટિપિકલ લોકેશનોને બદલે આગ્રા-મથુરાનું બેકગ્રાઉન્ડ લેવામાં આવ્યું છે. એમાં થોડી નવીનતા લાગે છે. આ બેકગ્રાઉન્ડને છાજે એવા યુપીની માટીમાંથી ખોદી કાઢેલા (અને ઘણી વાર અશ્લીલ બની જતા) ડાયલોગ ફ્રેશ લાગે છે. ટીવીમાં ‘ઓરિયો’ બિસ્કિટની જાહેરખબરમાં રણબીર કપૂરની બહેન બનતી ચશ્મિસ્ટ છોકરી અહીં અર્જુન કપૂરની બટકબોલી બહેન બની છે. આ બંને ભાઈ-બહેનની નોંકઝોંકના સીન ઠંડીમાં તાપણાંની જેમ આહલાદક લાગે છે. ધેટ્સ ઑલ.

વિલન ફિલ્મને ખાઈ જાય તો?

અર્જુન કપૂરની કમનસીબી એ છે કે આ ફિલ્મમાં એની સામે વિલન તરીકે મનોજ બાજપાઈ છે. ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીમાં મુઠ્ઠીભર એવા એક્ટરો પણ છે જેમને પોતાની તાકાતનો પરચો બતાવવા માટે સિક્સ પૅક એબ્સ બનાવવાની જરૂર પડતી નથી. મનોજ બાજપાઈ એમાંનો એક છે. એની ધારદાર આંખો, ઠંડી ક્રૂરતાથી બોલાતા ડાયલોગ્સ અને જ્વાળામુખીની જેમ ક્યારે ફાટશે તેની અનિશ્ચિતતાવાળો એટિટ્યૂડ સ્ક્રીન પર એની હાજરીને જ ખોફનાક બનાવી નાખે છે. આ ફિલ્મમાં અર્જુન કપૂરને જીતતો જોવાને બદલે મનોજ બાજપાઈને હારતો જોવાની વધારે મજા પડે છે. ઈવન ફિલ્મમાં હીરો-હિરોઇન પ્રેમમાં પડે એ પહેલાં વિલન બડે આરામ સે હિરોઇનના પ્રેમમાં પડે છે. જ્યારે અર્જુન-સોનાક્ષીને પ્રેમમાં પાડવા માટે એટલો સમય મળ્યો જ નથી. બલકે એ પ્રેમમાં હોય એવુંય લાગતું નથી.

ગુંડાલોગ પાછળ પડ્યા હોય અને હિરોઇન ડરીને હીરોની સોડમાં ભરાઈ જાય એ પ્રકારના ગુડ ફોર નથિંગ રોલ કરવામાં એને એવી તો માસ્ટરી આવી ગઈ છે કે કાલે ઊઠીને એ એના પર આખું પુસ્તક પણ લખી શકશે. હા, આ ફિલ્મમાં સોનાક્ષી માટે એટલું કહી શકાય કે મનોજ બાજપાઈ એને પ્રપોઝ કરવા આવે છે એ સીનમાં એણે ઈજિપ્શિયન પ્રિન્ટવાળું શ્રગ સારું પહેર્યું છે!

આ ઓલમોસ્ટ આખી ફિલ્મમાં હીરો, હિરોઇન અને વિલનની જ ભાંજગડ ચાલ્યા કરે છે. એમાં સપોર્ટિંગ કાસ્ટના ભાગે સાવ ચટણી જેવું કામ આવ્યું છે. એવી ચટણીમાં રાજ બબ્બર, દીપ્તિ નવલ, રાજેશ શર્મા સરીખાં અદાકારોનું કચુંબર થઈ ગયું છે. એના કરતાં તો ‘કાકડા’ જેવું વિચિત્ર નામ ધરાવતો વિલનના આદમી (અભિનેતા સુબ્રત દત્તા)ને વધારે સ્ક્રીન સ્પેસ મળી છે.

આ ફિલ્મથી સંજય કપૂર પહેલી વાર પ્રોડ્યુસર બન્યા છે, તો અમિત શર્મા પહેલીવાર ડિરેક્ટરની ખુરશી પર બેઠા છે. પરંતુ અમિતભાઈ અગાઉ નવસો જેટલી ટેલિવિઝન જાહેરખબરો બનાવી ચૂક્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં પણ એમણે બડી ચાલાકીથી જાહેરખબરો ઘુસાડી દીધી છે. બે ગીતને બાદ કરતાં સાજિદ-વાજિદના સંગીતે આ ફિલ્મને લાંબી કરવામાં સક્રિય ફાળો આપ્યો છે. એમણે પણ જૂનો માલ જ રિસાઇકલ કર્યો હોય એમ ‘મૅડમિયા’ સોંગમાં ‘દબંગ-૨’ના ‘ફેવિકોલ સે’ ગીતની અને ‘મૈં તો સુપરમેન’માં ‘જય હો’ના ‘અપના કામ બનતા ભાડ મેં જાયે જનતા’ની જ ગંધ આવ્યા કરે છે.

તેવરની ત્રેવડ કેટલી?

જુઓ, લગભગ આ જ પ્રકારની સ્ટોરી અને ટ્રીટમેન્ટ ધરાવતી ફિલ્મ આપણે શાહિદ કપૂરની ‘આર.. રાજકુમાર’માં અને સલમાનભાઈની ‘વૉન્ટેડ’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ (જે અગેઇન દક્ષિણની ‘પોકિરી’ની રિમેક હતી). સ્પીડબ્રેકરની જેમ વારેવારે આવતાં ભંગાર ગીતો અને પોણા ત્રણ કલાક જેટલી લાંબી ફિલ્મમાંથી બહાર નીકળીએ ત્યારે આપણા ચહેરા પર પણ અર્જુન કપૂર જેવી જ દાઢી ઊગવા માંડી હોય એવું ફીલ થાય છે (લેડીઝલોગના નખ પણ વધી જશે, ડૉન્ટ વરી!). મનોજ બાજપાઈની સિમેન્ટ જેવી મજબૂત એક્ટિંગ માટે આપણને માન છે, પરંતુ સાથોસાથ ટિકિટના તોતિંગ ભાવનું પણ આપણને સુપેરે ભાન છે. એટલે ટીવી-ડીવીડી પર આવે ત્યાં સુધી આ તેવરને હોલ્ડ પર મૂકવામાં જ સાર છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હોલિડે

અક્ષય જેક્સન શો

 ***

અક્ષય કુમારની આ એક્શન પેક્ડ થ્રિલર ત્રણ કલાકની તોસ્તાન લંબાઈ છતાં જકડી રાખે છે.

***

poster2‘ગજિની’વાળી ડિરેક્ટર એ. આર. મુરુગાદોસની અક્ષયકુમાર સ્ટારર ‘હોલિડે’ આમચી મુંબઈમાંથી પસાર થતી એવી થ્રિલ ટ્રેઇન છે જેમાં દરેક તબક્કે રોમાંચનું નવું સ્ટેશન આવે છે. આ ટ્રેઇનની રાઇડની મજા લેવાની છે, પણ જો એમાં લોજિકની સાંકળ ખેંચશો તો મનોરંજનના પાટા પરથી ઊથલી પડશો!

મિશન મુંબઈ

કેપ્ટન વિરાટ બક્ષી (અક્ષય કુમાર) ભારતીય આર્મીનો સભ્ય છે અને સાથોસાથ ‘ડિફેન્સ ઈન્ટેલિજન્સ એજન્સી’ (ડીઆઈએ)નો પણ અંડરકવર એજન્ટ છે. ચાલીસ દિવસના વેકેશનમાં એ જ્યારે ફૌજી ભાઈઓ સાથે પોતાના ઘરે મુંબઈ આવે છે ત્યારે એક પોકેટમારને શોધવામાં અકસ્માતે તે બોમ્બબ્લાસ્ટ કરનારા એક આતંકવાદીને પકડી લે છે. આતંકવાદીની પોતાની આગવી સ્ટાઈલમાં પૂછપરછ કરતાં બહાર આવે છે કે એક આતંકવાદી જૂથ મુંબઈમાં એકસાથે બાર ઠેકાણે બોમ્બ બ્લાસ્ટ કરવાનું પ્લાનિંગ કરી ચૂકી છે. હવે અક્ષય કુમારની સામે ચેલેન્જ છે કે એક જ સમયે થનારા બાર બોમ્બ વિસ્ફોટોને કેવી રીતે રોકવા. બીજું, સરહદની પેલે પાર બેઠેલા આ આતંકવાદી જૂથના માસ્ટરમાઇન્ડ જ્યાં સુધી પકડાય નહીં ત્યાં સુધી આ સિલસિલો અટકે નહીં. એટલે એક ઓપરેશન પાર પડે ત્યાં સુધીમાં તો બીજી અને એના કરતાં પણ વધારે ખતરનાક ચેલેન્જ તેની સામે આવીને ઊભી રહે છે. આ જીવસટોસટના માહોલમાં અક્કીનાં મમ્મી-પપ્પા એને એક મારકણી કુડી સાયબા (સોનાક્ષી સિંહા) સાથે એનાં લગ્ન કરાવી આપવાની ફિરાકમાં છે. અક્ષયે એ ‘ઓપરેશન લવ સ્ટોરી’ પણ સફળતાપૂર્વક પાર પાડવાનું છે.

ઓન્લી થ્રિલ, નથિંગ એલ્સ

છેલ્લાં બે-ચાર વર્ષમાં સાઉથની એટલી બધી બીબાંઢાળ ફિલ્મોની રિમેક આપણા માથે મારવામાં આવી છે કે વધુ એક રિમેકનું નામ સાંભળીને જ આપણે માથું નમાવીને બે હાથ જોડીએ. કેમ કે એ જ રંગબેરંગી કપડાં પહેરીને નાચગાના અને ગુરુત્વાકર્ષણની ઐસીતૈસી કરી દે તેવી ટિપિકલ ફાઇટ્સ. પરંતુ આમિર ખાન સાથે ‘ગજિની’ બનાવનારા ડિરેક્ટર એ. આર. મુરુગાદોસ જ્યારે આપણી સામે આવી સાઉથ ઈન્ડિયન ડિશ પેશ કરે ત્યારે આપણે એક ચાન્સ તો લેવો પડે. ગઈ કાલે રિલીઝ થયેલી અક્ષય કુમાર સ્ટારર ‘હોલિડે’ એમની જ તમિળ ફિલ્મ ‘થુપ્પક્કી’ (અર્થાત્ બંદૂકડી)ની રિમેક છે. મુરુગાદોસ મસાલા એન્ટરટેનર વાનગી બનાવવામાં પાવરધા રસોઇયા છે. આ વખતે એમણે ટેરરિઝમ, હીરોઈઝમ, સ્પાયિંગ (જાસૂસી), દેશભક્તિ, થ્રિલ, એક્શન, (ચપટીક) લવસ્ટોરી જેવા મસાલા નાખીને એક ખરેખર ટેસ્ટી વાનગી તૈયાર કરી છે. હા, એમાં લોજિક નામનો વિવેચકોના સ્વાદને માફક આવે એવો મસાલો ઈરાદાપૂર્વક નાખ્યો નથી.

અક્ષય કુમાર અહીં હીરો છે પણ સુપરહીરો જેવાં (હવામાં ઊડવા સિવાયનાં) લગભગ બધાં જ કામ એણે કર્યાં છે. એ એકલે હાથે સિરિયલ બ્લાસ્ટ્સને અટકાવે છે અને ખૂનખાર આતંકવાદીઓના દાંત ખાટા કરી દે છે. એ જેમ્સ બોન્ડની જેમ જાસૂસી કરે છે, બ્રૂસ લી અને જેકી ચેન જેવી માર્શલ આર્ટથી ભરપુર ફાઈટ કરે છે, મિલ્ખા સિંઘને પણ લઘુતાગ્રંથિ થઈ જાય એવી ઝડપે દોડીને ચેઝ કરે છે અને આતંકવાદીઓને કમકમાં આવી જાય (અને નબળાં હૃદયવાળાંઓને અરેરાટી થઈ જાય) એવાં ઠંડા કલેજે આતંકખોરોને વેતરી પણ નાખે છે. અક્ષય કુમારના અભિનયની ખૂબી કહો કે મુરુગાદોસનું સુપર્બ ડિરેક્શન, આમાંનાં મોટા ભાગનાં કામ અવાસ્તવિક હોવા છતાં સહેલાઈથી પચી જાય છે.

‘હોલિડે’ને લોજિકનાં ચશ્માંમાંથી જોઇએ તો આખો ડાયનોસોર પસાર થઈ જાય એટલાં મોટાં છિંડાં દેખાય છે. જેમ કે, એક આર્મીમેન હોવા છતાં એના વાળ વારેવારે લટો સરખી કરવી પડે એટલા લાંબા છે શા માટે છે? સરેઆમ બોમ્બ વિસ્ફોટ કરનારો આતંકવાદી ગાયબ થઈ જાય અને છેક સુધી કોઇને ગંધ સુદ્ધાં ન આવે? એક સાથે બાર બાર સિરિયલ બ્લાસ્ટ્સનું પગેરું મળે પણ તેનો છેડો ક્યારેય હીરો સુધી ન પહોંચે? એટલું જ નહીં, ખૂનખાર આતંકવાદી સાથે ખુદ ડિફેન્સનો એક ઉચ્ચ અધિકારી ભળેલો હોય? વળી, અક્ષય એક ખૂફિયા સુરક્ષા સંગઠનનો સભ્ય હોય, પણ એનો કોઈ બોસ ન હોય? (ખુદ જેમ્સ બોન્ડને પણ પોતાના બોસ ‘એમ’ને જવાબ દેવો પડે છે!) પરંતુ આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મ લોજિક માટે નહીં, ડિરેક્ટરના મેજિક માટે જોવાની છે.

આ ફિલ્મ ત્રણ કલાક જેટલી એનાકોન્ડા સાઇઝની લાંબી છે. તેમ છતાં દર થોડી વારે ડિરેક્ટર એક નવી જ થ્રિલિંગ સિક્વન્સનું કાર્ડ ઊતર્યે રાખે છે અને આપણો રસ જળવાઈ રહે છે. સતત એ ઈંતેજારી રહે છે કે હવે આ ચેલેન્જને અક્ષય કેવી રીતે પાર પાડશે, અને ત્યાં જ ફિલ્મ દર વખતે ફ્રી હિટ પર સિક્સ ફટકારે છે. પણ હા, વારે વારે લવ સ્ટોરીના ટ્રેક પર ચડી જતી આ ફિલ્મ અને અમુક સોંગ્સ પર કાતર ચલાવી હોત તો ફિલ્મ ઓર ધારદાર બનત.

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

અક્ષય કુમારની ખૂબી એ છે કે તેની ફિલ્મ રિલીઝ થયા પહેલાં નહિવત્ હાઇપ ઊભો કરે છે, પણ પછી અફલાતૂન પરફોર્મન્સ ડિલિવર કરે છે. જેમ કે, ‘સ્પેશિયલ 26’. હોલિડેમાં પણ એવું જ છે. આ કમ્પ્લિટ અક્ષય એક્શન શો છે. એનો એકેએક પંચ, દરેક સ્ટાઇલ, બધી જ ફાઇટ્સ પ્રેક્ષકોને ટટ્ટાર થઈ જવા પર મજબૂર કરે છે.

ફિલ્મમાં સોનાક્ષી સિંહા પણ છે, જે એના પોતાના પપ્પાને થપ્પડ મારે છે, વિશ્વની લગભગ બધી જ રમતો રમે છે (છતાં જાડીપાડી લાગે છે), ગીતો પણ ગાય છે… પરંતુ અફસોસ, ફિલ્મની મૂળ વાર્તા સાથે એને કશી જ લેવાદેવા નથી! દર વખતની જેમ એ ફિલ્મની પૂરપાટ ભાગતી સ્ટોરીમાં અચાનક બ્રેક મારવા સિવાય કશું જ કામ કરતી નથી.

ગોવિંદા આ ફિલ્મમાં ‘સ્પેશિયલ અપિયરન્સ’માં છે, પણ બિચારો કોમેડિયન બનીને રહી ગયો છે (એના નવા ઉગાડેલા વાળ કંઈક વિચિત્ર લાગે છે). ગોવિંદા કરતાં વધારે ફૂટેજ તો અક્ષયના દોસ્તાર બનતા એક્ટર સુમિત રાઘવનને મળ્યું છે! ઝાકિર હુસૈન જેવો અફલાતૂન એક્ટર અહીં તદ્દન વેડફાયો છે. આતંકવાદીઓનો મુખિયા બનતો આપણો હુરટી પોયરો ફ્રેડી દારૂવાલા ઉર્ફે ફરહાદ ધ્યાન જરૂર ખેંચે છે, પણ જોઈએ એટલો ખૂનખાર-ડરામણો લાગતો નથી.

પ્રીતમ અને ઈર્શાદ કામિલે મળીને મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં ખાસ કશું ઉકાળ્યું નથી. ગીતો સરેરાશ છે. જો પરાણે હિરોઇનને નાખવાની લાલચ રોકી શકાઈ હોત તો ગીતોનું સ્પીડબ્રેકર છાપ અટામણ નાખવાની પણ જરૂર ન પડી હોત.

હોલિડે હો જાય?

બેશક. આખો પરિવાર એકસાથે મળીને જોઈ શકે એવી આ હોલિડેમાં એક કમ્પ્લિટ મસાલા થ્રિલર ફિલ્મમાં હોય એવા બધા જ રસ મોજુદ છે. ફિલ્મ જોયા પછી આપણા ફૌજી ભાઈઓ દેશ માટે કેવી કુરબાની આપે છે એનું માન થઈ આવશે એ લટકામાં. વળી, શરૂઆતના ટાઇટલ ક્રેડિટ્સથી લઈને છેક સુધી મુંબઈના મેટ્રો અને મોનોરેલ સહિતના લેન્ડમાર્ક્સ આહલાદક ફીલિંગ આપે છે. જઈ આવો તમતમારે ઝાઝું વિચાર્યા વિના. ફિલ્મને વધુ એન્જોય કરવાની એક ટિપઃ ‘આવું કંઈ થોડું હોય?’ એવું વિચારવાને બદલે ‘ધારો કે આવું થયું હોય તો?’ એવું વિચારીને ફિલ્મ જોશો તો વધારે મજા આવશે! એન્જોય યોર હોલિડે!

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

આર… રાજકુમાર

અરરર… રાજકુમાર!

***

રંગ રંગ વાદળિયાં જેવી પ્રભુદેવાની વધુ એક બીબાંઢાળ ફિલ્મ જોવા કરતાં ચ્યવનપ્રાશનો એક ડબ્બો ખરીદીને ખાવો વધારે ફાયદાકારક છે!

***

એક જમાનો હતો જ્યારે પ્રભુદેવા ભારતના માઇકલ જેક્સન ગણાતા અને શરીરમાં જાણે હાડકાંને બદલે ઇલાસ્ટિકવાળું રબર ફિટ કરેલું હોય એવો ડાન્સ કરતા. ડાન્સ તો એ હજી કરે છે, પરંતુ પછીથી એમને ફિલ્મો ડિરેક્ટ કરવાનો ચેપ લાગી ગયો. દક્ષિણથી શરૂ થયેલો એમનો ચેપ હવે બોલિવૂડ સુધી પહોંચ્યો છે. જાણે ઝેરોક્સની દુકાન ખોલી હોય એમ એક પછી એક સરખી જ બીબાંઢાળ ફિલ્મો આપ્યે જાય છે. શાહિદ કપૂર અને સોનાક્ષી સિંહા (બીજું તો કોણ હોય!)ને લઇને બનાવેલી ‘આર… રાજકુમાર’ પ્રભુદેવાની વધુ એક રંગ રંગ વાદળિયાં છાપ ઝેરોક્સ કોપી છે, જેમાં કશું જ નવું કે ઇવન જોવા જેવું પણ નથી.

પિક્ચર પ્રભુદેવા સ્ટાઇલ

ધરતીપુર નામનું એક ગામ છે. એ ભારતના કયા ભાગમાં આવેલું છે એ તો ખબર નથી, પણ ત્યાં ખુલ્લેઆમ અફીણની ખેતી અને અફીણનો કારોબાર થાય છે. અહીંનું અફીણ વિદેશ રવાના કરાય છે. અફીણના એ કારોબાર પર કબજો જમાવવા માટે શિવરાજ (સોનુ સૂદ) અને માનિક પરમાર (આશિષ વિદ્યાર્થી) વચ્ચે દુશ્મની ચાલે છે. એ માથાકૂટમાં કોઇ લેવાદેવા વગર રોમિયો રાજકુમાર (શાહિદ કપૂર) સામેલ થઇ જાય છે. શાહિદ સોનુ સૂદનો વિશ્વાસ જીતીને એના માટે કામ કરવા માંડે છે. ત્યાં જ ગામાં જ્યાં ત્યાં આંટાફેરા કરતી અને મવાલીઓનાં માથાં પર બાટલીઓ ફોડતી ચંદા (સોનાક્ષી સિંહા) શાહિદને દેખાઇ જાય છે. શાહિદ ઇન્સ્ટન્ટ્લી એના પ્રેમમાં પડી જાય છે અને બે-ત્રણ ગીતો ગાઇ નાખે છે. એ સોનાક્ષી આશિષ વિદ્યાર્થીની ભત્રીજી નીકળે છે.

પરંતુ કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ એવો આવે છે કે સોનુ પણ સોનાક્ષીના પ્રેમમાં પડી જાય છે. એટલે સોનાક્ષી માટે સોનુ અને આશિષ બંને એક થઇ જાય છે. પરંતુ સોનાક્ષી કહે છે કે હું તો શાહિદને જ પરણવાની, જે કરવું હોય તે કરી લો. એટલે શાહિદ અને સોનુ બંને એકબીજાને ખતમ કરવા અને સોનાક્ષીને ખુશ કરવામાં પડી જાય છે. અને આ ભાંજગડમાં જ પિક્ચર પૂરું થઇ જાય છે!

પ્રભુદેવાનાં રોમિયો-જુલિયેટ?

આ ફિલ્મ કંઇક અંશે રોમિયો જુલિયેટની સ્ટોરીનું પ્રભુદેવા સ્ટાઇલનું એડપ્ટેશન લાગે. અહીં શાહિદનું નામ પણ ‘રોમિયો રાજકુમાર’ છે. અને ઇન્ટરવલ પછી તો ફિલ્મ બિલકુલ ‘વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ દોબારા’ જેવી જ બની જાય છે. એમાં પણ સોનાક્ષીને કારણે અક્ષય અને ઇમરાન ઝઘડેલા, જ્યારે અહીં  એ જ સોનાક્ષીને કારણે શાહિદ અને સોનુ એકબીજાના ખૂનના પ્યાસા બની જાય છે.

પ્રભુદેવાની ફિલ્મ હોય એટલે અમુક બાબતો લ.સા.અ.ની જેમ એકસરખી જ રહેવાનીઃ સ્ટોરી એવી હોય કે જો મગજ લઇને થિયેટરમાં ગયા તો મગજ ખરાબ થવાની પૂરેપૂરી શક્યતા, રંગબેરંગી પેન્ટ પહેરીને જ્યાં ત્યાં ડાન્સ કરતા હીરો, નજીવી બાબતે થતી માથાકૂટમાં ગુરુત્વાકર્ષણની ઐસીતૈસી કરીને ફાઇટિંગ કરતા હિરોલોગ, જેને માત્ર સુંદર દેખાવા સિવાય કશું જ ન કરવાનું હોય એવી હિરોઇન (જે મોટેભાગે સોનાક્ષી સિંહા જ હોય!), રાધર આખી ફિલ્મ જ પુરુષોની હોય, એમાં સ્ત્રીઓનું કશું કામ જ ન હોય, અને હા, બે-ચાર કેચી અને સુપર્બ ડાન્સવાળાં ગીતો હોય. આ બધું એક તપેલામાં નાખીને હલાવો એટલે પ્રભુદેવાની કોઇપણ ફિલ્મ તૈયાર થઇ જાય!

નો સ્ટફ, ઓન્લી મસાલા

આર.. રાજકુમારની સ્ટોરી એટલી જરીપુરાણી અને બાલિશ છે કે નાનું બચ્ચું પણ એમાં આગળ શું થશે એ કહી શકે. ઉપરથી આપણને હસાવવા માટે મેકર્સ એટલી બધી મહેનત કરે છે, અરે, એમાં અમુક વર્ગને મજા પડે એટલા માટે ડબલ મીનિંગવાળાં વાક્યો પણ ઠપકારે છે, પણ ભાગ્યે જ હસવું આવે છે.

મોટે ભાગે વચ્ચે વચ્ચે આવતાં ગીતો ફિલ્મની સ્ટોરી અને ગતિમાં પંક્ચર પાડતાં હોય છે, જ્યારે અહીં તદ્દન ઊલટું છે. ફિલ્મ સાવ બોરિંગ છે અને પ્રીતમનાં ગીતો એકદમ કેચી અને ધમ્માલ છે. એટલે ગીતો ફિલ્મને અસહ્ય બનતી અટકાવે છે. એમાંય ‘ગંદી બાત’, ‘સાડી કે ફોલ સા’ અને ‘મત મારી’ તો યંગ ક્રાઉડમાં રીતસર સીટીઓ ઉઘરાવી લાવે તેવાં છે. એટલે ફિલ્મમાં સંગીતકાર પ્રીતમની મહેનત દેખાઇ આવે છે.

બીજો સિન્સિયર પ્રયાસ છે શાહિદ કપૂરનો. આ બંદો એક્ટિંગ સરસ કરે છે, કોમેડી માટે એને ગાંડાવેડા કરતો જોવો પણ ગમે છે, પરંતુ એ ફિલ્મોની પસંદગી કરવામાં માર ખાય છે, અથવા તો નસીબ એનો સાથ આપતું નથી. એટલે પોતાના પાર્ટમાં સેન્ચુરી મારવા છતાં આખું ટીમવર્ક કંગાળ હોઇ, અંતે તો મેચ હારી જ જાય છે. મતલબ કે ફિલ્મ પિટાઇ જાય છે.

અગાઉ ‘બુલેટરાજા’ વખતે કહેલું એમ, સોનાક્ષી જો આવા ગુડ ફોર નથિંગ રોલ જ કરતી રહેશે તો એની એક્ટિંગ ટેલન્ટ (જો હોય તો) ક્યારેય બહાર નહીં આવે, અને એ હાલતીચાલતી મેનિકિન બનીને જ રહી જશે.

હા, ફિલ્મમાં સોનુ સૂદનું કામ સરસ છે, પણ અગેઇન એ પણ દરેક ફિલ્મમાં એકસરખો જ રોલ કરે છે એટલે બીબાંઢાળ થઇ ગયો છે. અહીં ભરત દાભોળકર પણ છે, પરંતુ તદ્દન વેડફાયા છે.

‘ગુસ્સે સે બોલેગી તો નહીં જાઉગા, પ્યાર સે બોલેગી તો મર ભી જાઉગા’, ‘સાયલન્ટ હો જા વરના મૈં વાયલન્ટ હો જાઉગા’ જેવાં છૂટાંછવાયાં વનલાઇનર્સ ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે, પણ અફસોસ, એ છૂટાંછવાયાં જ છે!

ઇન શોર્ટ

માત્ર પહેલા વીકએન્ડના ખીલે કૂદવા માટે બનાવાતી આવી એકસરખી બીબાંઢાળ અને બોરિંગ ફિલ્મોનો ટ્રેન્ડ પૂરો થાય તો સારી વાત છે. એક ડાન્સર તરીકે પ્રભુદેવા પ્રત્યે આપણને માન છે, પરંતુ તેનો ગેરલાભ ઉઠાવીને એ આપણી માથે આવી ભંગાર ફિલ્મો મારે એ તો જરાય ન ચલાવી લેવાય. માસ માટેનું મુવી હોય એટલે એમાં જાતભાતના મસાલા ભભરાવેલા હોય એ સમજી શકાય, પરંતુ માસનો પણ એક ક્લાસ હોવો જોઇએ. માત્ર મસાલાથી જ ફિલ્મ ન બને એ પ્રભુજીએ સમજવું જોઇએ. અને હા, શાહિદ અને સોનાક્ષી માટે તો હવે કારકિર્દીમાં મનોમંથનનો સમય પાકી ગયો છે. એટલે જે લોકો ખરેખરા સાહસિકો હોય અથવા તો શાહિદના ફેન હોય કે પછી ટીવી-રેડિયો પર હિટ એવાં બે-ત્રણ ગીતોને મોટા પડદે જોવામાં રસ ધરાવતા લોકોએ જ આ ફિલ્મ જોવા જવાની તસદી લેવી. બાકીના લોકો ટિકિટના પૈસા બચાવીને ચ્યવનપ્રાશ ખરીદીને ખાશે તો આ શિયાળે વધારે ફાયદો થશે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બુલેટ રાજા

ઓન્લી સાઉન્ડ, નો માઇલેજ!

***

તિગ્માંશુ ધુલિયાની ઇન્ટરેસ્ટિંગ પેકેટમાં પેક થયેલી બુલેટ રાજાની ફીલ મસ્ત છે, પણ આખી ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી.

***

bullettraja4તિગ્માંશુ ધુલિયાની ફિલ્મ હોય એટલે આપણને ઉત્કંઠા જાગવી સ્વાભાવિક છે. એમાંય ખાસ કરીને સૈફ અલી ખાન એના ફુલ ફોર્મમાં દેખાતો હોય, ત્યારે ચટ ટિકિટ ખરીદીને પટ સ્ક્રીનિંગ જોવા પહોંચી જઇએ એ પણ સ્વાભાવિક છે. લેકિન આ વખતે તિગ્માંશુ નિશાન ચૂક્યા છે. હા, ફિલ્મનું રાઇટિંગ સ્માર્ટ છે અને અમુક સીન્સ પણ મસ્ત છે, પરંતુ આખી ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી.

યુ.પી.-ગુંડા-પોલિટિક્સ અને ગોલિયોં કી બૌછાર

રાજા મિશ્રા (સૈફ અલી ખાન) યુ.પી.નો એક માથાકૂટિયો દબંગ છે. એકવાર ગુંડાટોળકીથી ભાગતાં એ રુદ્ર (જિમ્મી શેરગિલ)ની બહેનનાં લગ્નમાં ઘુસી જાય છે. ત્યાં ગુંડાઓનો અટેક થાય છે અને એનો સામનો કરવામાં સૈફ-જિમ્મીની જય-વીરુ જેવી પાક્કી દોસ્તી થઇ જાય છે. એમની દિલેરી જોઇને બંનેને મિનિસ્ટર રામ બાબુ (રાજ બબ્બર) માટે કામ કરવાની ઓફર મળે છે, જે સ્વીકારીને બંને બાહુબલી બની જાય છે. પરંતુ એક મીટિંગમાં દોઢ ડહાપણ કરવા જતાં બિઝનેસમેન બજાજ (ગુલશન ગ્રોવર) બંનેનું અપમાન કરી બેસે છે. એ અપમાનનો બદલો લેવા બંને ગુલશન ગ્રોવરને કિડનેપ કરે છે. એ વખતે ગુલશન ગ્રોવર અભિનેત્રી બનવા ઇચ્છુક મિતાલી (સોનાક્ષી સિંહા) સાથે હળવી પળો માણવા બેઠા હોય છે. બસ, ગુલશનની સાથે ગુલ એટલે કે સોનાક્ષી પણ કિડનેપ થાય છે. ગુલશન તો પાંચ કરોડ આપીને છૂટી જાય છે, પણ સોનાક્ષી સૈફના પ્રેમની કેદમાં કાયમ માટે ફસાઇ જાય છે.

બે બદામના ગુંડાઓ પોતાને કિડનેપ કરીને પૈસા પડાવી જાય એ વાતનો બદલો લેવા ગુલશન બંનેને સબક શીખવવા શાર્પ શૂટર યાદવ (રવિ કિસન)ને સુપારી આપે છે. પરંતુ પછી એવી ઘટના બને છે, જેથી સૈફ માથે કફન બાંધીને ગુલશન-રવિ કિસન એન્ડ કંપનીનો ઘડો લાડવો કરવા નીકળી પડે છે. અને આ માતેલા સાંઢ જેવા સૈફને જેર કરવા મુન્ના (વિદ્યુત જામવાલ) જેવા બાહોશ ઇન્સ્પેક્ટરને કામે લગાડાય છે.

પાસિંગ વિથ ડિસ્ટિંક્શન

હીરો અને એનો સાથીદાર ભેગા મળીને ધમાલ મચાવતા હોય એવી ફિલ્મને ‘બડ્ડી મુવી’ કહે છે. હોલિવૂડમાં ‘બચ કેસિડી સનડાન્સ કિડ’થી લઇને આપણી શોલે, સુહાગ જેવી ફિલ્મો પ્રખ્યાત બડ્ડી મુવીઝ છે. અહીં બુલેટ રાજામાં સૈફ અને જિમ્મી શેરગિલની જોડી પરફેક્ટ મેચિંગમાં લાગે છે. અભિનેતા શશી કપૂરે બહુ બધી બડ્ડી મુવીઝમાં કામ કર્યું છે. એમને અંજલિ આપતા હોય એમ એક સીનમાં સૈફ જિમ્મીને ‘અરે મેરે શશી કપૂર’ કહીને પણ બોલાવે છે. બંનેની મસ્ત કેમેસ્ટ્રી આ ફિલ્મનું સૌથી પહેલું સ્ટ્રોંગ પાસું છે. વળી, ગુચ્છાદાર વાળવાળા સૈફ અને લચ્છેદાર મૂછવાળા જિમ્મીએ પોતપોતાના રોલને બખુબી જીવી જાણ્યા છે.

ફિલ્મનું બીજું સ્ટ્રોંગ પાસું છે સ્માર્ટ રાઇટિંગ. તિગ્માંશુ ધુલિયાએ કલમ ઉપાડી હોય એટલે એમાં ચમકારા ન હોય તો જ નવાઇ. એમણે લેખક અમરેશ મિશ્રા સાથે મળીને કેટલાક બહેતરીન ડાયલોગ્સ લખ્યા છે, જે અગાઉની સાઉથ ઇન્ડિયન સ્ટાઇલવાળી ગેંગસ્ટર ફિલ્મોની જેમ માત્ર પ્રાસ બેસાડવા માટે લખાયેલા નથી લાગતા. ફિલ્મના સૌથી અસરદાર ડાયલોગ્સનાં એક્ઝામ્પલ્સ જુઓઃ બ્રાહ્મણ ભૂખા તો સુદામા, સમઝા તો ચાણક્ય ઔર રુઠા તો રાવણ!; ક્યા કરેં, બડી બુરી આદત હૈ, નર્ક કે દરવાઝે પર ખડે હો કે પાપ કરતે હૈં; આપ હમેં સપોર્ટ કીજિયે, હમ વિસ્ફોટ કરેંગે; હિન્દી મેં બાત કરેંગે તો અચ્છા રહેગા, થોડી દેશભક્તિ અભી બાકી હૈ હમ મેં; હમારે યહાં બદલા લેને કી પરંપરા હૈ, કોઇ કોર્પોરેટ કલ્ચર નહીં કિ અગલી ડીલ મેં નુક્સાન એડજસ્ટ કર લેંગે…

બુલેટ રાજાનું ત્રીજું મજબુત પાસું છે, તેનો હળવો ટોન. સૈફ અને જિમ્મીના મોઢે બોલાયેલા સ્માર્ટ ડાયલોગ્સ અને બંનેનું કોમિકલ ટાઇમિંગ ધડાધડીવાળી આખી ફિલ્મને માથાનો દુખાવો બનતી અટકાવે છે. વળી, ફિલ્મની સ્ટારકાસ્ટ પણ જબરદસ્ત છે. સૈફ-જિમ્મી ઉપરાંત નાના મોટા રોલમાં દેખાયેલા ચંકી પાન્ડે, ગુલશન ગ્રોવર, વિદ્યુત જામવાલ, શરત સક્સેના, રાજ બબ્બર બધાનું કામ પોતપોતાની જગ્યાએ પરફેક્ટ છે. મજાની વાત એ છે કે આટલા બધા સાઇડ એક્ટર્સ હોવા છતાં બધાની આવન જાવન સ્મૂધ રીતે ચાલતી રહે છે, જેથી સ્ટોરીમાં કલાકારોનો ખીચડો નથી લાગતો. હા, એક ગીત અને એક સીનમાં આવેલી માહી ગિલ તદ્દન વેડફાઇ છે.

પરંતુ આટલા વિષયમાં નાપાસ

આટઆટલાં મજબુત પાસાં હોવા છતાં આખી ફિલ્મ જસ્ટ અનધર એક્શન મુવી બનીને રહી ગઇ છે. એનું પહેલું સૌથી નબળું કારણ છે ચીલાચાલુ સ્ટોરી. રાજકારણીઓનો હાથો બનતા અને પછી બદલો લેવા નીકળતા હીરોની સંખ્યાબંધ ફિલ્મો આપણે જોઇ છે. બુલેટ રાજા એમાં કશું નવું પેશ કરતી નથી. બીજું, જે કારણથી સૈફ-જિમ્મી આખી માથાકૂટ ઊભી કરે છે એ સાવ ક્ષુલ્લક છે, જે આખી સ્ટોરીને રિવેન્જ સાગા બનાવી શકવા માટે પૂરતું નથી.

તિગ્માંશુ ભાઇએ બીજો લોચો માર્યો છે, જથ્થાબંધ ગીતો નાખવામાં. લગભગ સવા બે કલાકની ફિલ્મમાં દર થોડી વારે એક ગીત આવે છે. હા, તેના શબ્દો રસપ્રદ છે, પણ એ ફિલ્મને ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લાંબી બનાવે છે અને થ્રીલને કિલ કરી નાખે છે. ખબર નહીં, નક્કામાં ગીતો નાખવાના લાલચમાંથી આપણા ફિલ્મમેકર્સ ક્યારે મુક્ત થઇ શકશે?

પૂરેપૂરી સૈફ અને જિમ્મીની જ આ ફિલ્મમાં સોનાક્ષી સિંહાનું કંઇ કહેતા કંઇ જ કામ નથી. પ્રશ્ન એ થાય કે હિરોઇનના પ્રેમમાં પડ્યા વગરનો હીરો ન હોઇ શકે?! ‘લૂટેરા’ સિવાય એક પણ એક્ટિંગ ઓરિયેન્ટેડ ફિલ્મમાં કામ ન કરનારી સોનાક્ષી ઝડપથી નોન-એક્ટિંગ ગ્લેમ ડોલ બનવા જઇ રહી છે. બાય ધ વે, રાઉડી રાઠોડ, લૂટેરા, વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ દોબારા અને હવે બુલેટ રાજા, આ સોનાક્ષી દર બીજી ફિલ્મમાં ગુંડા-મવાલીઓના પ્રેમમાં જ કેમ પડતી હશે?

બુલેટ રાજા એ બુલેટ ફેરવતા અને બુલેટ (બંદૂકની ગોળીઓ)નો ધાણીફૂટ વરસાદ કરતા પાત્રોની સ્ટોરી છે. ફિલ્મની શરૂઆત જ ડાયલોગથી નહીં, બલકે ગોળીઓની ધણધણાટીથી થાય છે. પરંતુ આખી ફિલ્મમાં એટલી બધી ગોળીઓ છૂટે છે અને એટલી હત્યાઓ થાય છે કે કોઇ પાત્ર પ્રત્યે સહાનુભૂતિ કે ઘૃણા જેવું કશું જ આપણને ફીલ થતું નથી. ગામની વચ્ચે આખલા બાધતા હોય અને આપણે જોઇ રહીએ એવી જ હાલત થાય છે. સૈફ-જિમ્મીની દોસ્તી સિવાય કોઇપણ ઇમોશનલ એન્ગલ આ ફિલ્મ ક્રિયેટ કરી શકી નથી. જેથી આપણે કોઇ સામસામી હત્યાઓ કરવાની વીડિયો ગેમ જોતા હોઇએ એવી સ્થિતિ સર્જાય છે.

તો, ફિલ્મ જોવી કે ન જોવી?

જો તમને ઉત્તર પ્રદેશના ખરબચડા માહોલમાં ધડાધડી બોલાવતાં પાત્રોની ફિલ્મ જોવી ગમતી હોય, થોડા સ્માર્ટ ડાયલોગ્સ અને સીન્સ એન્જોય કરવા માટે આખી ફિલ્મ જોવામાં કશો વાંધો ન હોય, દર થોડી વારે વિચિત્ર શબ્દોવાળાં ગીતો આવતાં હોય તો પણ તમને કંટાળો ન આવતો હોય, તો પછી આ ફિલ્મ તમે બિન્દાસ જોઇ શકો છો. પરંતુ જો તમને તિગ્માંશુ ધુલિયાનું નામ વાંચીને બહુ બધી અપેક્ષાઓ સાથે ફિલ્મ જોવા જવાના હો તો આ બુલેટ રાજાથી દૂર રહેજો. કેમ કે આ બુલેટમાં ખાલી ધણધણાટી છે, માઇલેજ નથી!

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.