રાબતા

બે ભવનો કંટાળો

***

૧૦૦ ટકા શુદ્ધ કંટાળો કોને કહેવાય તેનો અનુભવ કરવો હોય તો આ ફિલ્મ જોઈ આવો.

***

thequint2f2017-042f38b61631-20fe-4ed8-830e-6c941ccb7d392fraabta20first20look‘રાબતા’ એટલે જોડાણ-કનેક્શન. ફિલ્મનું સ્લોગન પણ છે ‘એવરીથિંગ ઇઝ કનેક્ટેડ’. ફિલ્મ જોયા પછી સમજાય છે કે તે એવરિથિંગ એટલે બેહદ કંટાળો, માથાનો દુખાવો, સાઉથની ફિલ્મમાંથી ઉઠાંતરી, એક ટકો પણ ક્રિએટિવિટીનો અભાવ, અઢી કલાકનું કચુંબર અને પૈસાનો બગાડ. વળી, ફિલ્મના પોસ્ટરમાં આપેલા ‘ઇન્ફિનિટી-અનંત’ના સિમ્બોલની જેમ આ બધું સતત ચાલ્યા જ કરે છે.

હમારી અધૂરી કહાની

અગાઉ ‘ધોની’ બનીને રિટાયર થયેલો શિવ (સુશાંત સિંઘ રાજપુત) બુડાપેસ્ટ-હંગેરીમાં બૅન્કની નોકરી કરવા જાય છે. જોકે ત્યાં જઇને એ સુશાંત સિંઘમાંથી રણવીર સિંઘ બનીને રૂપાળી છોકરીઓ પટાવવા માંડે છે તે અલગ વાત છે. આ જ ક્રમમાં એને સાયરા સિંઘ (ક્રિતી સેનન) મળે છે. બે જ દિવસમાં બંનેનો પ્રેમ બૅડરૂમ સુધી પહોંચી જાય છે. એમની પ્રેમ-પ્રેમની રમત ચાલુ હોય છે ત્યાં જ એક લિકર કિંગ ઝાકિર મર્ચન્ટ ઉર્ફ ‘ઝૅક’ (‘નીરજા’ ફૅમ જિમ સાર્ભ)ની એન્ટ્રી થાય છે. શિવ સાથે કમિટેડ હોવા છતાં સાયરા સાઇકો ઝૅક સાથે લટુડી પટુડી થાય છે. દારૂનો નશો ઊતરે ત્યારે સાયરાને ટ્યુબલાઇટ થાય છે કે ઝૅક તો આઠસો વર્ષથી એની પાછળ પડ્યો છે. મીન્સ કે, એ ગયા ભવનો અધૂરો પ્રેમ પામવા પાછો આવ્યો છે. ઇવન પોતે અને શિવ પણ પ્રેમની બીજી ઇનિંગ્સ રમવા પૃથ્વી પર આવ્યાં છે.

૮૦૦ વર્ષ જૂની મગજમારી

બૉલીવુડમાં ‘શાયરા’ અને ‘કાયરા’ના ઉપદ્રવ પછી હવે ‘સાયરા’ તરીકે આવેલી ક્રિતી બુડાપેસ્ટમાં ‘ચૉકલેટિયર’ છે. પણ એક તો એ ગ્લવ્સ પહેર્યા વિના ચૉકલેટ બનાવે છે અને પોતાની જ ચૉકલેટમાં આંગળી ખેંસીને ચાટે છે. સુશાંત બૅન્કર છે, પણ એની પાસે બૅન્કિંગ સિવાય બધું જ કરવાનો સમય છે. ક્રિતી એની ઑફિસમાં બૉસ હોય ત્યારે એના ટૅબલ પર પણ બેસે છે. પ્રોડ્યુસરમાંથી ડિરેક્ટર બનેલા દિનેશ વિજનનું વિઝન કેટલું ક્લિયર (યાને કે બ્લર) છે તે આટલી નાની ડિટેઇલમાંથી પણ ખબર પડી જાય છે. જોકે ડિરેક્ટરની હિંમતને દાદ દેવી પડે. એમણે સીધો ‘બાહુબલિ’ના ડિરેક્ટર એસ. એસ. રાજમૌલિના ઘરે જ હાથ માર્યો છે. એમની ૨૦૦૯માં આવેલી ફિલ્મ ‘મગધીરા’ની જ વાર્તા બેઠ્ઠી લઈ લીધી છે. આ મુદ્દે કૉર્ટમાં કૅસ પણ થયેલો. એક જમાનામાં ઘરે દરજી બેસાડતા એમ સિદ્ધાર્થ-ગરિમા નામની લેખકજોડીને મગધીરાની વાર્તામાં ‘બેફિકરે’, ‘એ દિલ હૈ મુશ્કિલ’, ‘લવ આજકલ’, ‘મિર્ઝયા’નો મસાલો ઉમેરીને એક ભેળપુરી તૈયાર કરવાનું કામ સોંપ્યું છે. પરિણામે અઢી કલાકની આ ફિલ્મ રૂપે જે કંઈ બન્યું છે તે આપણે કોઈ કરુણ ઘટનાના મૂક સાક્ષી બનતા હોઇએ એવી પીડા સાથે સહન કરતા રહીએ છીએ.

‘રાબતા’માં લગભગ બધું જ ઇલ્લોજિકલ અને કંટાળાજનક છે. સુશાંત બૅન્કર અને ક્રિતી ચૉકલેટિયર નથી લાગતી. એક સાદી દેશીહિસાબ પણ ન વેચી શકે એવો સાઇકો માણસ અહીં ‘લિકર બૅરન’ છે. સુશાંત આસ્થા ચૅનલમાંથી ડાઉનલોડ કર્યો હોય એવો સંસ્કારી પ્લેબોય લાગે છે. બંનેની લવસ્ટોરી પણ હૉસ્પિટલના ભોજન જેવી ફિક્કી છે. કશા જ કારણ વિના બંને ભેગાં થાય, છૂટાં પડે, ફરી પાછાં ભેગાં થાય, ફરી છૂટાં થાય… બસ, એક આપણો જ છૂટકારો નથી થતો.

જાણે કંટાળાની કોટડીમાં પૂરી દીધા હોય એવી હાલત થાય એટલે આપણું દિમાગ પણ જથ્થાબંધ સવાલો પૂછવા પર ચડી જાય છે. જેમ કે, ધૂમકેતુ અહીં ઉલ્કાપાત જેવો કેમ દેખાય છે? શહેર સાથે કશું જ કનેક્શન ન હોવા છતાં ફિલ્મની સ્ટોરી બુડાપેસ્ટમાં શા માટે આકાર લે છે? દર બીજી મિનિટે હંગેરી ટુરિઝમની જાહેરાત કરતા હોય એમ બુડાપેસ્ટ-દર્શન જ કેમ કરાવવામાં આવે છે? ક્રિતી સેનન એને મળતા દરેક પુરુષના પ્રેમમાં કેમ પડી જાય છે? અજાણ્યા પુરુષને એ પોતાના ઘરમાં કેમ આવવા દે છે? જળોની જેમ ચોંટતો હોવા છતાં ક્રિતી સુશાંતના પ્રેમમાં શું કામ પડે છે? ક્રિતી સહિત સૌ ક્રિતીનું જ સાઇકોઍનાલિસિસ શા માટે કર્યા કરે છે? પુનર્જન્મની સ્ટોરી છે તે ખબર હોવા છતાં સૌ ‘હમ પહલે કભી મિલ ચૂકે હૈ’ એવી ક્લિશૅ લાઇનો શા માટે બોલ્યા કરે છે? ૮૦૦ વર્ષ પહેલાંની આગલા ભવની સ્ટોરીમાં સુશાંત ફરહાન અખ્તર જેવા હસ્કી અવાજમાં શા માટે બોલે છે? એ લોકોની ભાષા ‘મોહેંજો દારો’ જેવી કેમ લાગે છે? તેમાં કશું સમજાતું ન હોવા છતાં સબટાઇટલ્સ કેમ નથી? એ બધું ‘ગૅમ ઑફ થ્રોન્સ’ જેવું કેમ લાગે છે? ગયા ભવનાં ક્રિતી-સુશાંત જંગલમાં શા માટે દોડાદોડી કરે છે? રાત્રે સરખું ઊંઘી ન શકતી ક્રિતી પાણીની અંદર આખો આગલો ભવ કઈ રીતે યાદ કરી લે છે અને ત્યાં સુધી એ જીવતી કઈ રીતે રહી શકે છે? ૧૦૦-૨૦૦ ફૂટ ઊંચેથી પટકાવા છતાં એને કેમ કશું થતું નથી? રાજકુમાર રાવ ૮૦૦ વર્ષથી મૅકઅપ કરાવતો બેઠો હોય એમ ‘રામસે બ્રધર્સ’ના ભૂત જેવો કેમ દેખાય છે? માંડ બસ્સો વર્ષ પહેલાં થઈ ગયેલા ગાબિલનો શૅર ૮૦૦ વર્ષ પહેલાંનો રાજકુમાર રાવ કઈ રીતે મારી શકે છે? એક મિનિટ, એ ફિલ્મમાં જ શા માટે છે? સાવ નિર્જન સ્થળે સુશાંત મિનરલ વૉટરની બૉટલ કેવી રીતે શોધી લાવે છે? દીપિકા જૂની ફિલ્મનું ગીત ગાવા શા માટે આવે છે? વરુણ શર્મા (ઉર્ફ ‘ફુકરે’નો ‘ચૂચો’) બધા કલાકારોનો દોસ્તાર કઈ રીતે હોઈ શકે? આપણે આ ફિલ્મમાં શા માટે બેઠા છીએ?

જેનું ધડ-માથું-મગજ એકેયનો મેળ ન પડતો હોય તેવી કાળાડિબાંગ અંધકાર જેવી આ ફિલ્મમાં ઝબૂકતા તારા જેવી ગણીગાંઠી પૉઝિટિવ બાબતો પણ છે. જેમ કે, ભલે અહીં તહીંથી ઊસેટીને ભેગાં કર્યાં હોય, પરંતુ ફિલ્મનાં મોટા ભાગનાં ગીતો સહ્ય છે. અરિજિત સિંઘે ગાયેલું ‘ઇક વારી આ’ સોંગ તો રિલીઝ થયું ત્યારથી જ હિટ છે. જ્યારે ફિલ્મનું ટાઇટલ સોંગ ‘કુછ તો હૈ તુઝસે રાબતા’ છેક ‘ઍજન્ટ વિનોદ’ના જમાનાથી હિટ છે. ‘મૈં તેરા બૉયફ્રેન્ડ’ ગીત હની સિંઘની ઝેરોક્સ જેવા દેખાતા પંજાબી ગાયક જે સ્ટારે ગાયું ત્યારથી હિટ છે. ફિલ્મમાં ‘એક લડકી ભીગી ભાગી સી’નું ક્લબ મિક્સ પણ ઘુસાડાયું છે. જે કિશોર કુમાર-મધુબાલાના યુગથી હિટ છે. ટૂંકમાં બીજું ગમે તે હોય, આ ફિલ્મનું મ્યુઝિક હિટ છે. પરંતુ બે ગીતોની વચ્ચે ચાલતી ફિલ્મ એટલી બોરિંગ છે કે ગીતો અલગથી જ સાંભળી લેવાં. ક્યાંક ડાયલોગ્સમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા દેખાય છે, ત્યાં જ સેક્સિસ્ટ અને હોમોફોબિક કોમેડી એમાંય પંક્ચર પાડી દે છે.

ટ્રેલરથી પણ દૂર રહેજો

‘રાબતા’માં આ ભવ કે આગલો ભવ બેમાંથી એકેયમાં ભલીવાર નથી. એના કરતાં ઑરિજિનલ કૃતિ ‘મગધીરા’ કે પછી ‘મધુમતી’, ‘મિલન’થી લઇને ‘કર્ઝ’ જેવી પુનર્જન્મની થીમ પર બનેલી ફિલ્મો વધુ એકવાર જોઈ લેવી વધુ ફાયદાનો સોદો છે. હા, તમને સુશાંત કે ક્રિતી ક્યુટ લાગતાં હોય તો ભગવાન તમારું ભલુ કરે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

M S Dhoni – The Untold Story

હૅલિકોપ્ટર શૉટ, ફૅન ફિલ્મ

***

નીરજ પાંડેના ખંતીલા ડિરેક્શનથી સજેલી આ લાંબી ફિલ્મ એક બાયોપિક કરતાં ફૅન ફિલ્મ વધારે લાગે છે.

***

1471862258_sushant-singh-rajputs-m-s-dhoni-untold-story-movie-poster‘બાયોપિક’ પ્રકારની ફિલ્મનું કામકાજ આત્મકથા લખવા જેવું છે. જો જરાય શેહશરમ રાખ્યા વિના ઉઘાડેછોગ બધું જ આત્મકથામાં લખી નાખવામાં આવે તો વિવાદના મધપૂડાને કચકચાવીને લાત મારવા જેવું થાય. પરંતુ ફિલ્મ જો મહેન્દ્ર સિંહ ધોની જેવા સેલિબ્રેટેડ અને હજીયે ઍક્ટિવ ક્રિકેટર પર બનતી હોય, તો તેમાં દેવો આકાશમાંથી પુષ્પવર્ષા કરે છે એટલું જ બતાવવાનું બાકી રહે. કાબેલ ડિરેક્ટર નીરજ પાંડેએ બનાવેલી ‘એમ. એસ. ધોની- ધ અનટોલ્ડ સ્ટોરી’ સરસ મનોરંજક ફિલ્મ હોવા છતાં તેમાં ધોનીના જય જયકાર સિવાય ભાગ્યે જ કશું દેખાય છે.

સ્મૉલ ટાઉન બિગ ડ્રીમ્સ

રાંચીના ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં પમ્પમેનની નોકરી કરતા પાન સિંહ ધોની (અનુપમ ખેર)ના દીકરા મહેન્દ્ર સિંહ ધોની (સુશાંત સિંહ રાજપૂત)ને નાનપણથી જ ક્લાસરૂમ કરતાં મેદાન વધારે આકર્ષે. સ્કૂલની ફૂટબૉલ ટીમમાંથી ક્રિકેટમાં શિફ્ટ થયેલા આ છોકરાનું ટૅલેન્ટ અને એનાં સપનાં ધીમે ધીમે એવાં મોટાં થતાં ગયાં કે આખા દેશને એણે ફરી એકવાર વર્લ્ડકપ જીત્યાની ખુશી અપાવી. પરંતુ એમ કંઈ નૅશનલ ક્રિકેટ ટીમમાં સ્થાન મેળવવું સહેલું થોડું છે? ‘માહી’એ ‘કૅપ્ટન કૂલ’ બનવા માટે પોતાનાં પૅપર અધૂરાં છોડવા પડ્યાં, ખડગપુર સ્ટેશન પર ટિકિટ કલેક્ટરની નોકરી કરવી પડી, થકવી દેનારી નોકરી પછી પણ સતત પ્રૅક્ટિસ અને મૅચો રમવી પડી અને સતત પોતાની જાતને સાબિત કરવી પડી. આ સફરમાં એની સાથે મહા ટ્રૅજિક ઘટના પણ બની. તેમ છતાં ધોનીની લાઇફ સ્ટોરી એ વાત સાબિત કરે છે કે તમારામાં ટૅલેન્ટ હોય, પૂરી ધગશ અને નિષ્ઠાથી મંડ્યા રહો તો સફળતા આપોઆપ તમને શોધતી આવે છે.

બહેતરીન શૉટ

એક જમાનો હતો જ્યારે ‘મુઘલ એ આઝમ’ અને ‘શોલે’ જેવી ફિલ્મો ત્રણ કલાક ઉપર ચાલે તો લોકો ઇડરિયો ગઢ જીત્યો હોય એવી ઉપલબ્ધિની જેમ ગણાવે. જ્યારે હવે ફિલ્મ બે કલાકની ઉપર જાય તોય લોકો મોબાઇલ ખોલીને ચૅટિંગ ચાલુ કરી દે. એવા ADHDના જમાનામાં નીરજ પાંડેની આ ફિલ્મ પૂરી ૧૯૦ મિનિટ એટલે કે ૩:૧૦ કલાક લાંબી છે. તેમ છતાં લોકો ભાગ્યે જ મોબાઇલ કાઢવા માટે ખિસ્સામાં હાથ નાખે છે. તેનું મુખ્ય કારણ છે નીરજ પાંડેનું સ્ટોરી ટેલિંગ અને ડિટેલિંગ. એમના આ જ ખંતને કારણે ફિલ્મનો ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ફર્સ્ટ હાફ કોહલીની ફિટનેસ જેવો ચુસ્ત અને ધોનીની રનિંગ બિટવિન ધ વિકેટ્સ જેવો ફાસ્ટ બન્યો છે.

સૌપ્રથમ તો આ ફિલ્મ સાથે હિન્દી સિનેમામાં વર્ષો પછી ઉર્દૂમાં ફિલ્મનું ટાઇટલ જોવા મળ્યું છે. રાંચીના એક સીધાસાદા પમ્પમેનની લાઇફ નીરજ પાંડેએ બખૂબી કૅપ્ચર કરી છે. મોબાઇલ-ઇન્ટરનેટના આગમન પહેલાંની સિમ્પલ લાઇફ, નાનકડા સ્ટાફ ક્વાર્ટરમાં રહેતો મિડલક્લાસ પરિવાર, એમનાં મિડલક્લાસ સપનાં વગેરે બધું જ ખરેખર કોઇના ઘરમાં કેમેરા ગોઠવી દીધો હોય એ હદે વાસ્તવિક લાગે છે. ફિલ્મનું ડિટેલિંગ કેવું બારીક છે એ જુઓઃ સાચુકલા ધોનીની ડાબી આંખ નીચે નાનકડો મસો છે. અહીં સ્ક્રીન પરના ધોની એવા સુશાંતના ચહેરા પર પણ એ બર્થમાર્ક દેખાય એ ધ્યાન રખાયું છે. એ વખતનું કોલકાતાનું દમ દમ એરપોર્ટ, ઘરમાં રાખેલું જૂના મૉડલનું TV, નેવુંના દાયકામાં લોકપ્રિય એવી ‘અતારી’ વીડિયો ગૅમ, પૅજર, ધોનીની ‘યામાહા’ બાઇક અને તેની નંબર પ્લૅટ પરનું ‘The One’ લખાણ, પૂર્વ ભારતમાં સમોસા માટે વપરાતો ‘શિંગાડા’ શબ્દ એટ સેટરા. ધોનીના કૉચ બંગાળી હોય તો એમના જૂનવાણી સ્કૂટરનો નંબર પણ ‘WB’થી શરૂ થતો હોય. ઇવન દડાને બૅટ વડે ફટકારતી વખતે જે સાઉન્ડ આવે એ પણ એટલો જ ઑથેન્ટિક લાગે છે. કેમેરા પણ ફિલ્મમાં ધોનીના શૉટ્સની જેમ જ હવામાં તરતો હોય એ રીતે ફરે છે, જે આપણને સીધા ધોનીની લાઇફમાં ટેલિપોર્ટ કરી આપે છે.

પાવિત્ર્ય ઔર ભક્તિરસ સે ભરપુર

ધોનીની આ બાયોપિક એના મૅકિંગ પાછળના લોકોને અંજલિ જેવી વધારે છે. એના માતા-પિતા, એની બહેન, એના મિત્રો, એના કોચ, ટૅલેન્ટ પારખીને ચાન્સ આપતા રેલવેના અને કૉલ ઇન્ડિયાના ઉચ્ચ અધિકારીઓ, સાથે નોકરી કરતા લોકો, ટીમ મેનેજમેન્ટ, એનાં પ્રિયપાત્રો વગેરે બધા જ લોકો અહીં ધોનીની લાઇફમાં કશુંક કન્સ્ટ્રક્ટિવ કામ કરે છે. ધોનીને શરાબથી નફરત છે, એ નજીકના લોકોની સામે પણ પોતાનાં ઇમોશન્સ વ્યક્ત કરતો નથી, સફળતા મળવા છતાં એના દિમાગમાં રાઈ ભરાઈ નથી, એનામાં ક્વિન્ટલના હિસાબે કૉન્ફિડન્સ છે, દેશ માટે ગમે તેવાં આકરાં પગલાં લેતાં પણ ખચકાતો નથી… ટૂંકમાં રાંચીમાં ધોનીનું મંદિર બનશે તો તેમાં પ્રસાદ તરીકે આ ફિલ્મની DVD વહેંચવામાં આવશે.

આખો દેશ જાણે છે કે ધોનીની સાથે ઘણા બધા વિવાદો જોડાયેલા છે, પરંતુ આ ફિલ્મમાં એ બધું જ પૉલિટિક્સ વાળીચોળીને જાજમ નીચે ધરબી દેવામાં આવ્યું છે. માત્ર એક ઠેકાણે ‘ત્રણ’ સિનિયર ખેલાડીઓને ટીમની બહાર કાઢવાની વાત છે, ત્યાં પણ એમનાં નામ મ્યુટ કરી દેવાયાં છે. ફિલ્મમાં ધોનીની આઇડેન્ટિટી બની ગયેલો ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ ક્યાંથી આવ્યો એ વાત છે, પરંતુ ‘થપ્પડ શૉટ’માંથી તે ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ કેવી રીતે બન્યો તેની કોઈ ચોખવટ નથી. આખી ફિલ્મમાં ધોની માત્ર બાઉન્ડરી કૂદાવી દેતા શૉટ્સ જ મારે છે અને વિકેટકીપિંગ પણ ભાગ્યે જ કરે છે. ફિલ્મ ધોની-ધ મૅન પર એટલી બધી ફોકસ્ડ છે કે મૅચનાં ઑરિજિનલ દૃશ્યોને બાદ કરતાં એના સિવાયના કોઈ ખેલાડી ભાગ્યે જ દેખાય છે. ફર્સ્ટ ક્લાસ ક્રિકેટમાં પહેલી વાર જ્યારે ધોની યુવરાજ સિંહને મળે છે એ સિક્વન્સને બાદ કરતાં ધોનીના દિમાગની અંદર પણ ભાગ્યે જ ડોકિયું કરાયું છે. અરે, ધોનીના મોટાભાઈ નરેન્દ્ર સિંહનું પાત્ર પણ ફિલ્મમાં નથી.

ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટીની જેમ ભાગતો ફર્સ્ટ હાફ ઇન્ટરવલ પછી સીધો ટેસ્ટ મૅચમાં તબદીલ થઈ જાય છે. કેમ કે અહીં ક્રિકેટર ધોની પણ સીધો બૉલીવુડ સ્ટાર ધોનીમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. એ એકદમ ફિલ્મી સ્ટાઇલમાં પ્રેમમાં પડે, વિદેશમાં ગીતો ગાય, સાથ જીને-મરને કી કસમેં ખાય વગૈરહ. નો ડાઉટ, ધોનીના બંને લવ ટ્રૅક ક્યુટ છે, પરંતુ તે ફિલ્મની લંબાઈમાં વધારો જ કરે છે.

મેન-વિમેન ઑફ ધ મૅચ

આ ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ એટલું જબરદસ્ત છે કે તેમાં ક્યાં રિયલ લાઇફ પૂરી થાય અને ક્યાં રીલ લાઇફ સ્ટાર્ટ થાય એ તમને ખબર જ ન પડે. મૅચનાં દૃશ્યોમાં તો જાણે કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સથી સુશાંતનો ચહેરો સુપર ઇમ્પોઝ કરાયો છે, પરંતુ ખુદ ધોનીથી લઇને યુવરાજ સિંહ અને જગમોહન દાલમિયા જેવાં પાત્રો માટે પણ એવાં પર્ફેક્ટ કલાકારો સિલેક્ટ કરાયા છે કે તે ઑરિજિનલ જ લાગે. ખાસ કરીને યુવીના પાત્રમાં એનો ડુપ્લિકેટ હૅરી ટાંગરી આપણા ચહેરા પર સ્માઇલ લાવી દે એ હદે ઑરિજિનલ લાગે છે.

ફિલ્મની કરોડરજ્જુ છે સુશાંત સિંહ રાજપૂત. અહીં એ બધી જ ફ્રેમમાં ધોની છે. ક્રિકેટર ધોનીની બૅટિંગ સ્ટાઇલ, એની બૉડી લૅંગ્વેજ, ફિઝિક, ધોનીની હૅલમેટમાંથી પરસેવો લૂછવાની કે દાંતવડે નખ કરડવાની ટેવ, ટીશર્ટ પહેરવાની-ચાલવાની ઢબ ડિટ્ટો ધોની. દીકરાના કરિયર વિશે સતત ચિંતા કરતા પિતા તરીકે અનુપમ ખેર, બોલ્યા વગર જ બધું સમજી જતી બહેન તરીકે ભૂમિકા ચાવલા, પહેલા કોચ તરીકે રાજેશ શર્મા, કુમુદ મિશ્રા વગેરે બધા કલાકારો મૅચમાં કોમેન્ટરીની જેમ પર્ફેક્ટ્લી ઓગળી ગયા છે. ધોનીની પ્રિયતમાઓ બનતી કિયારા અડવાણી અને દિશા પટ્ટણી અનબિલિવેબલી ક્યુટ લાગે છે. અરે હા, ‘ચીની કમ’ ફિલ્મની ટબુડી સ્વિની ખારા પણ અહીં છે, ઓળખી બતાવો તો જાણીએ.

ધોની… ધોની…

દેખીતી વાત છે, આ ફિલ્મ ધોનીના ફૅન્સને ધ્યાનમાં રાખીને જ બનાવાઈ છે. એટલે જ ધોનીને પહેલી વાર ટીમ ઇન્ડિયાનું બ્લ્યુ જર્સી મળે ત્યારથી લઇને વર્લ્ડ કપની ફાઇનલ સિક્સ સુધી સંખ્યાબંધ ચિયરવર્ધી મોમેન્ટ્સ મુકાઈ છે. સતત ચાલતી રવિ શાસ્ત્રીની કમેન્ટ્રીમાં ક્યારે થિયેટરનું રૂપાંતર ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં થઈ જાય એ પણ ખબર ન પડે. ધોનીની લાઇફની ચૂંટેલી મોમેન્ટ્સને પેશ કરતી આ ફિલ્મ પર્ફેક્ટ બાયોપિક નથી જ. લેકિન અસહ્ય લાંબી હોવા છતાં તે એક સરસ મનોરંજક ફિલ્મ જરૂર છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

ADHD= અટેન્શન ડેફિસિટ હાઇપરઍક્ટિવિટી ડિસઑર્ડર

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ડિટેક્ટિવ બ્યોમકેશ બક્ષી

કુછ તો ગડબડ હૈ, બક્ષીબાબુ

***

સ્ટાઇલ, સેટિંગ ઇન્ટરેસ્ટિંગ. ફિલ્મ? બોરિંગ.

***

detectivebyomkeshbakshy1‘બ્યોમકેશ બક્ષી’ નામ પડે એટલે જાસૂસી વાર્તાશોખીનોના કાન સરવા થઈ જાય. કેમ કે, નેવુંના દાયકામાં બાસુ ચેટર્જીએ રજિત કપૂરને લઇને જે ટેલિવિઝન સિરીઝ બનાવેલી તે આજે યુટ્યૂબ પર પણ એટલી જ પોપ્યુલર છે. શરદિંદુ બંદોપાધ્યાય નામના બંગાળી લેખકે આર્થર કોનન ડોયલના ‘શેરલોક હોમ્સ’ પરથી પ્રેરણા લઇને ડિટેક્ટિવ પાત્ર સર્જેલું, ‘બ્યોમકેશ બક્ષી.’ (જોકે બ્યોમકેશ પોતાની જાતને ‘ડિટેક્ટિવ’ નહીં, બલકે ‘સત્યાન્વેશી’ કહેવડાવવાનું વધારે પસંદ કરે છે.) આ પાત્ર આજે આઠ દાયકા પછીયે એટલું પોપ્યુલર છે કે બંગાળીમાં તેની ત્રણ ફિલ્મોની ટ્રિલજી ચાલી રહી છે, જ્યારે બે વર્ષ પહેલાં ટેલેન્ટેડ ફિલ્મકાર ઋતુપર્ણો ઘોષ તેના પર ‘સત્યાન્વેશી’ ફિલ્મ બનાવીને ગુજરી ગયેલા. હવે ખબર પડે કે હિન્દી ફિલ્મોમાં ટેલેન્ટનો તરખાટ મચાવનારા દિબાકર બેનર્જી પણ બ્યોમકેશ બક્ષી પર ફિલ્મ બનાવી રહ્યા છે, ત્યારે ચાહકો ‘દયા ટપુ કે પાપા ગડા’ની જેમ ગરબાનો એક આંટો મારી લે. શુક્રવારે ફર્સ્ટ ડે ફર્સ્ટ શૉમાં ફિલ્મ જોયા પછી બે તદ્દન વિરોધાભાસી પ્રતિક્રિયાઓ સામે આવે. વિવેચકો ‘ખૂબ ભાલો, ખૂબ ભાલો’ કરતાં ફિલ્મ પર ઓવારી ગયા હોય, જ્યારે થિયેટરમાં શૉ ચાલુ કરવા પૂરતા પાંચ જણા પણ મળતા ન હોય. ત્યારે આપણે ‘દયા’ને બદલે ‘એસીપી પ્રદ્યુમ્ન’ની જેમ પૂછી બેસીએ કે, ‘કુછ તો ગરબડ હૈ, બાબુમોશાય.’

ક્લુ મિલતે ગયે, સિક્રેટ ખૂલતા ગયા

વાત છે, ઈ.સ. ૧૯૪૨ના કોલકાતાની. અજિત બેનર્જી (આનંદ તિવારી) નામનો જુવાનિયો બીજા એક જુવાનિયા બ્યોમકેશ બક્ષી (સુશાંત સિંઘ રાજપૂત) પાસે આવીને કહે છે કે મારા પપ્પા બે મહિનાથી ગાયબ છે, શોધી આપ. એટલે શીખાઉ જાસૂસ એવા બ્યોમકેશનું દિમાગ કામે લાગી જાય છે. એ એક પછી એક અંકોડા મેળવવા માંડે છે, પરંતુ એક જવાબ નવા સવાલો અને હત્યાઓ લઇને સામે આવે છે. છેલ્લે જ્યારે આખી બાજી છત્તી થાય છે, ત્યારે ખબર પડે છે કે આખાયે ખૂની ખેલની ચોપાટ બહુ મોટી હતી.

આમાર શોનાર કલકત્તા

આપણે ભલે ઝાઝી હૉલીવુડની ફિલ્મો જોતા ન હોઇએ, પરંતુ જાણવા જેવી વાત એ છે કે ત્યાં ગાય રિચી નામના ટેલેન્ટેડ ડિરેક્ટરે ‘આયર્ન મેન’ ફેમ અભિનેતા રૉબર્ટ ડાઉની જુનિયરને લઇને ‘શેરલોક હોમ્સ’ની ફિલ્મસિરીઝ ફરીથી શરૂ કરી છે. આ ફિલ્મોમાં અત્યારના યુગની સ્ટાઇલો સાથે વિક્ટોરિયન યુગનું ઇંગ્લેન્ડ જીવંત કરવામાં આવ્યું છે. કંઇક આવી જ ગણતરી ‘ડિટેક્ટિવ બ્યોમકેશ બક્ષી’ના ડિરેક્ટર દિબાકર બેનર્જીના દિમાગમાં પણ ચાલતી લાગે છે. દિબાકરનો બ્યોમકેશ બીજા વિશ્વયુદ્ધના ગાળામાં કેસ સોલ્વ કરે છે, પરંતુ વચ્ચે આવતાં ગીતો અને બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક અત્યારની કોઈ સ્ટાઇલિશ થ્રિલરની જ યાદ અપાવે છે. થિયેટરની સીટ જાણે કોઈ ટાઇમ ટ્રાવેલ મશીન હોય એ રીતે આપણે સાત દાયકા પહેલાંના કોલકાતામાં પહોંચી જઇએ છીએ. ટ્રામ, ઘોડાગાડી, માણસ દ્વારા ખેંચાતી રિક્ષા, વિન્ટેજ ગાડીઓ, મિલનાં ભૂંગળાં, હવાઈ બોમ્બમારા પહેલાં વાગતી સાઇરનો, ‘લાઇફ’ અને ‘ઇન્સાઇડ ડિટેક્ટિવ’ જેવાં મેગેઝિનો, એ સમયની જાહેરખબરો-ફિલ્મો આ બધાંથી છલકાતું ઑથેન્ટિક કલકત્તા. ફિલ્મનો સ્ક્રીન જાણે કેનવાસ હોય એ રીતે બેનર્જીએ વીતેલા યુગનું કલકત્તા ચીતર્યું છે. એટલે આર્ટ ડિરેક્શનને ફુલ માર્ક્સ. અલગ અલગ એન્ગલ્સથી શૉટ્સ ઝીલતી સિનેમેટોગ્રાફી પણ એકદમ મસ્ત છે.

થ્રિલ કિધર હૈ, બાંગડુ?

આજે તમે ૧૯૯૩માં આવેલી બાસુ ચેટર્જીની ‘બ્યોમકેશ બક્ષી’ સિરિયલનો કોઈ પણ હપ્તો યુટ્યૂબ પર જોવાનું શરૂ કરો એટલે પાંચેક મિનિટમાં તો તમે રીતસર તેમાં ખૂંપી જાઓ. અફસોસ, કે બેનર્જીની આ ફિલ્મમાં એવું કશું થતું નથી. ફિલ્મની શરૂઆતમાં એક ગુનો થતો બતાવાય, પરંતુ ત્યારપછી ફિલ્મ આપણે ફ્રસ્ટ્રેટ થઈ જઇએ એટલી ધીમી ગતિએ આગળ વધે છે. વચ્ચે એક્સાઇટમેન્ટના છુટાછવાયા ચમકારા આવે, પરંતુ અઢી કલાક લાંબી આ ફિલ્મ ભારે પીડાદાયક સાબિત થાય છે. આ પ્રકારની મર્ડર મિસ્ટ્રી ફિલ્મમાં હોવી જોઇએ એવી થ્રિલ અહીં જરાય અનુભવાતી નથી. ક્લાઇમેક્સ આવતાં સુધીમાં રહસ્ય શું હતું તે જાણવાની આપણી ઈચ્છા લગભગ મરી પરવારે છે. ફિલ્મને રિયલિસ્ટિક બનાવવાની લાલચમાં ઘણાં બધાં દૃશ્યોમાં કોઈપણ જાતનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક મુકાયું નથી. તેને કારણે ફિલ્મ ઓર શુષ્ક લાગે છે.

જાસૂસી વાર્તાઓની મજા એ હોય છે કે જાસૂસની સાથોસાથ દર્શક પણ સતત વિચારતો રહે. જ્યારે અહીં બેનર્જીએ અને એમની સહલેખિકા ઉર્મિ જુવેકરે શરદિંદુ બંદોપાધ્યાયની પહેલી વાર્તા ‘સત્યાન્વેશી’ પર એટલા બધા ઇન્ટરનેશનલ વળ ચડાવ્યા છે કે કયો છેડો ક્યાં અડે છે એ પૂરેપૂરું સમજવા માટે તમારે આખી ફિલ્મ બીજી વાર જોવી પડે. છતાંય કેટલાક સવાલો તો વણઉકલ્યા જ રહી જાય. ઉપરથી યાદ રહી જાય એવા સ્માર્ટ વનલાઇનર્સ પણ અહીં શોધ્યા જડતાં નથી.

યે વોહ બ્યોમકેશ નહીં હૈ

ડિરેક્ટર દિબાકર બેનર્જીના કહેવા પ્રમાણે આ બ્યોમકેશ બક્ષીની ‘કમિંગ ઑફ એજ’ એટલે કે મુખ્ય પાત્ર બાળસહજમાંથી મૅચ્યોર થાય તેવી ફિલ્મ છે. કંઇક અંશે ‘મૅકિંગ ઑફ બ્યોમકેશ બક્ષી’ જેવી. પરંતુ આપણે જે બ્યોમકેશને જોયો છે (ખાસ કરીને સુપર્બ રજિત કપૂર તરીકે), એ સ્માર્ટ છે, ડૅશિંગ છે, બહાદૂર છે અને બેવકૂફ તો જરાય નથી. જ્યારે આ સુશાંત સિંઘવાળા બ્યોમકેશને તો લાશ જોઇને જ ઊલટી થવા માંડે છે. એક ઝાપટભેગો જમીનદોસ્ત થઈ જાય છે. એને કોઈ આરામથી ગેરમાર્ગે દોરી શકે છે. અને રામજાણે આ બ્યોમકેશની આઇબ્રો આટલી ગંદી રીતે જોડાયેલી શા માટે રાખી હશે? કોઈ ગમે તે કહે, એક ડિટેક્ટિવ જેવો તેજસ્વી હોવો જોઇએ એવું તેજ સુશાંત સિંઘના ચહેરા પરના એકેય ખૂણેથી ટપકતું નથી. તોય પોતાનું નામ બોલે ત્યારે ‘જેમ્સ બોન્ડ’ની સ્ટાઇલ મારીને કહે, ‘બક્ષી, બ્યોમકેશ બક્ષી.’ દિબાકર બેનર્જીએ કહ્યું છે કે મારે વીતેલા જમાનાના સોશિયો-પોલિટિકલ માહોલ પર કોઈ ટિપ્પણી નથી કરવી. તેમ છતાં ફિલ્મમાં બ્યોમકેશ બક્ષી પહેલું જ વાક્ય ગાંધીજીની વિરુદ્ધનું બોલે છે કે, ‘ગાંધીજી જેલમાં જાય કે બહાર રહે, એનાથી મને કશો ફરક પડતો નથી.’ શા માટે ભઈ?

શેરલોક અને એનો આસિસ્ટન્ટ ડૉ. વૉટસન હોય કે બાસુ ચેટર્જીના રજિત કપૂરના આસિસ્ટન્ટ બનેલા ટેલેન્ટેડ કે. કે. રૈના હોય, એ બંને વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી એકદમ પરફેક્ટ હતી. જ્યારે અહીં ‘બ્યોમકેશ’ અને ‘અજિત’ વચ્ચે કોઈ મેલજોલ દેખાતો નથી. આ કંઈ ડિટેક્ટિવ સિરિયલ થોડી છે કે આગળના હપ્તાઓમાં એ કેમિસ્ટ્રી વિકસવાનો ટાઇમ મળે? ‘અજિત બેનર્જી’ બનેલા અદાકાર આનંદ તિવારીનું કોમિક ટાઇમિંગ અને એક્ટિંગ સુપર્બ છે, પણ અહીં એમાંનું કશું જ દેખાતું નથી.

એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં માત્ર એક જ વ્યક્તિ યાદ રહે છે, અને તે છે અદાકાર નીરજ કવિ. નીરજભાઇને આપણે ગુજરાતી આનંદ ગાંધીની ‘શિપ ઑફ થિસિયસ’માં જૈન સાધુના પાત્રમાં જોયેલા. એક્ચ્યુઅલી, ઓછાં દૃશ્યો છતાં એમનું પાત્ર એટલું સશક્ત રીતે લખાયું છે કે તે ખુદ બ્યોમકેશ કરતાં પણ વધારે સ્માર્ટ અને જાંબાઝ લાગે છે. ઉપરથી કસાયેલા અભિનેતા નીરજે જે શૅડ્સ ઉપસાવ્યા છે, એની સામે બિચારા સુશાંતની હાલત વાવાઝોડામાં સૂકા પાંદડા જેવી થઈ છે. ફિલ્મમાં સ્ટાઇલ ઉમેરવા માટે દિબાકર બેનર્જીએ સ્નેહા ખાનવલકર તથા અન્ય સંગીતકારો પાસેથી એક્સપરિમેન્ટલ મ્યુઝિક તૈયાર કરાવ્યું છે, જે ઘણા લોકોને શીખંડમાં કોકમ નાખ્યું હોય એવું વિચિત્ર લાગશે.

ડિફેક્ટિવ ડિટેક્ટિવ

વિવેચકો ભલે આ ફિલ્મને સૂંડલા ભરી ભરીને સ્ટાર્સની લહાણી કરે, પરંતુ આપણા માટે ચુકાદો સ્પષ્ટ છે. ભલે આ ફિલ્મ ટેલેન્ટેડ દિબાકર બેનર્જીની હોય, નખશિખ જાસૂસી ફિલ્મ હોય, ભલે તેમાં વીતેલા યુગના કલકત્તાની મસ્ત ટાઇમટ્રાવેલ હોય, પરંતુ આખી ફિલ્મ અત્યંત ધીમી, કન્ફ્યુઝિંગ અને લાંબી છે. એના કરતાં બાસુ ચૅટર્જીની રજિત કપૂર સ્ટારર ‘બ્યોમકેશ બક્ષી’ સિરિયલ આજે પણ એટલી જ પાવરફુલ છે. હજી તો આ ફિલ્મની સિક્વલનું પણ ગાજર પણ લટકાવી રાખ્યું છે. આશા રાખીએ તેમાં બ્યોમકેશ બક્ષી મૅચ્યોર થઈ ગયો હોય.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

pk

મનોરંજન પર હાવી થયો મેસેજ

***

આ ફિલ્મ આપણને સૌને સવાલ પૂછે છે કે માણસને બનાવનારો ઈશ્વર સાચો કે માણસે બનાવેલો ઈશ્વર સાચો?

***

pk-movie-aamir-khan-and-anushka-sharma-new-poster-imagesઈશ્વર કોણ છે? ક્યાં છે? ધર્મ એટલે શું? કોનો ધર્મ સાચો? ઈશ્વર ક્યારેય ડરાવે ખરો? નિર્દોષોની હત્યા કરવાની છૂટ આપે ખરો? અને આપણે કયા ઈશ્વરને માનવું, જેણે માણસને, આ પૃથ્વી-બ્રહ્માંડને બનાવ્યા છે એને કે પછી માણસે જેને પોતાની રીતે સર્જ્યો છે એવા ઈશ્વરને? અત્યારે દુનિયાને કઠી રહ્યા છે તેવા આ પાયાના સવાલો પૂછે છે રાજકુમાર હિરાણી, આમિર ખાન આણિ મંડળીની લેટેસ્ટ ફિલ્મ, પીકે. ફિલ્મ ખાસ્સી ઢીલી છે, પ્રીડિક્ટેબલ છે, પણ એ જે વાત કહે છે એ તો કાન દઈને સાંભળવા જેવી અને શાંતિથી વિચારીને જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે.

ઈશ્વરની શોધમાં

પીકે (આમિર ખાન) એક ભેદી માણસ છે, જે ક્યાંથી આવ્યો છે એની કોઈને ખબર નથી. આ દુનિયાની રીત-રસમો એને સમજાતી નથી, પરંતુ એ જે સવાલો પૂછે છે તે આપણી સ્થાપિત વિચારસરણીના પાયામાં ઘા કરે છે. આ પીકે કશુંક શોધી રહ્યો છે, જે એને એના ઘરે પાછા જવામાં મદદ કરી શકે એમ છે. તે વસ્તુની શોધમાં એ રાજસ્થાનના ભૈરોસિંહ (સંજય દત્ત)ને મળે છે અને પછી ટપકે છે દિલ્હીમાં. ત્યાં એને ભેટી જાય છે, જગત જનની ઉર્ફ જગ્ગુ (અનુષ્કા શર્મા). જગ્ગુ એક ન્યૂઝ ચેનલમાં પત્રકાર છે અને પીકેમાં એને દેખાય છે એક મસાલેદાર સ્ટોરી. પીકેની સ્ટોરી જાણતાં જાણતાં ખબર પડે છે કે એ જે વસ્તુ શોધી રહ્યો છે તે તપસ્વી બાબા (સૌરભ શુક્લા) નામના એક પાખંડી બાબા પાસે છે. એ તપસ્વી બાબાથી તો આ જગ્ગુ પણ પરેશાન છે. બસ, વાર્તાનું ફાઇનલ એક્ટ એટલે પીકે વર્સસ તપસ્વી બાબા.

આસમાં પે હૈ ખુદા ઔર ઝમીં પે હમ

ફિલ્મમેકર કરણ જૌહરે હમણાં એક ટીવી ઈન્ટરવ્યૂમાં રાજકુમાર હિરાણીને જીનિયસ, સાધુ કહેલા. જૌહરની વાત ઘણે અંશે સાચી છે. કેમ કે જીવનનાં મૂળભૂત મૂલ્યોને એક મનોરંજક વાર્તામાં ભેળવીને ગરમાગરમ શીરાની જેમ ગળે ઊતરી જાય એ રીતે પિરસવાની જે આવડત હિરાણીમાં છે, તે અત્યારના ભાગ્યે જ બીજા કોઈ ફિલ્મમેકર પાસે છે. મેડિકલ ફિલ્ડમાં માનવીય સ્પર્શ, અત્યારે ગાંધીવિચારની પ્રસ્તુતતા અને એજ્યુકેશનલ સિસ્ટમમાં લાગેલી ઉધઈ પર માઇક્રોસ્કોપ ધર્યા પછી હવે હિરાણીભાઈએ ધર્મના નામે ચાલતા પાખંડો પર ફોકસ કર્યું છે.

ધારો કે એક માણસ એવો આવે કે જેના પર આપણે ત્યાંનાં ધર્મ-કોમ-જાત-દુનિયાદારી-લુચ્ચાઈનાં કલેવર ચડેલાં જ ન હોય, અને એ આપણને બિલકુલ પાયાના સવાલો પૂછે તો આપણે તેના જવાબો આપી શકીએ ખરા? જો બધા ધર્મો એક જ વાત કહેતા હોય તો વિશ્વમાં સૌ એને નામે ઝઘડે છે કેમ? જો બધા ધર્મો ખરેખર અલગ હોત તો ઉપરવાળો બાળકને ધર્મનો સિક્કો મારીને જ દુનિયામાં ન મોકલતો હોત? ઈશ્વરના એજન્ટ બનીને બેઠેલા ધર્મગુરુઓ પાસે જો બધા જ પ્રશ્નોનાં સોલ્યૂશન હોય તો એ લોકો ચપટી વગાડીને બધાંનાં દુઃખો દૂર કેમ કરી નથી નાખતા? આ જ વાતો બે વર્ષ પહેલાં ગુજરાતી સર્જક ઉમેશ શુક્લાની ફિલ્મ ‘ઓહ માય ગોડ’માં પુછાયેલા. અહીં રાજકુમાર હિરાણી અને સહલેખક અભિજાત જોશી એ જ બધા અણિયાળા સવાલો એમની એકદમ પારેવાની પાંખ જેવી હળવી સ્ટાઇલમાં આપણને પૂછે છે. ખાસ કરીને પેશાવરમાં જે રાક્ષસી કૃત્ય થયું એવા માહોલમાં આ સવાલોના જવાબો સ્વસ્થ મને શોધવા અત્યંત જરૂરી બની જાય છે.

પરંતુ આમિર ખાનનાં ભળતા-સળતા લુક અને ફિલ્મની વાર્તા શું છે તેના સસ્પેન્સનાં કુંડાળાની વચ્ચે રહેલી આ ફિલ્મ હિરાણીની બેસ્ટ ફિલ્મ છે? જવાબ છે, ના. ફિલ્મમાં કહેવાયેલી વાત તદ્દન સાચી છે. કહો કે, સો ટચના સોના જેવી છે. પરંતુ એ વાત એટલી લંબાઈ ગઈ છે કે લગભગ શરૂઆતની અડધી ફિલ્મ ખાઈ જાય છે. એક ઉદાહરણ આપીને નિયમ સમજાઈ જતો હોય, તો પછી ફરી ફરીને નવાં નવાં ઉદાહરણો આપ્યા કરવાનો શો અર્થ? જ્યારે ઈન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ આખી વાર્તાને એક લોજિકલ એન્ડ સુધી પહોંચાડવાની મથામણમાં પૂરી થઈ જાય છે. જેમ જેમ ફિલ્મ આગળ વધતી જાય તેમ તેમ આપણી ધારણા પ્રમાણેના જ ટિપિકલ બોલિવુડિયન ટ્રેક પર ફિલ્મ આગળ વધતી જાય. આખી સ્ટોરીમાં આવતા ટ્વિસ્ટ એન્ડ ટર્ન પણ જાણે જિગસો પઝલની જેમ ચિત્ર પૂરું કરવા માટે એકબીજા સાથે જોડી કાઢ્યા હોય એવાં સગવડિયા છે.

૧૫૩ મિનિટની પીકેનું બીજું સૌથી નબળું પાસું છે એનું કંગાળ સંગીત. એક-બે નહીં, પણ ચાર ચાર સંગીતકારો હોવા છતાં ફિલ્મમાં એકેય ગીત જલસો કરાવી દે તેવું બન્યું નથી. ત્યારે આ ફિલ્મમાં કેટલાંક ગીતો અને ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાતાં દૃશ્યો પર કાતર ચલાવીને ફિલ્મને થોડી ક્રિસ્પ કરવાની જરૂર હતી. આ કામ ફિલ્મના ડિરેક્ટર રાજુ હિરાણી જ કરી શક્યા હોત, કેમ કે એ પોતે જ ફિલ્મના એડિટર પણ છે.

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

mork_mindy_tv_series-685149461-largeલોકોને પીકે જોવા માટે ખેંચતું સૌથી મોટું ચુંબક હતું, આમિર ખાન. મિસ્ટર પરફેક્શનિસ્ટ તરીકે જાણીતા આમિર માટે કહેવાય છે કે એ એના કેરેક્ટરમાં ડીપલી ઘૂસ કે એક્ટિંગ કરે છે. રાઇટ, પણ અહીંયા સતત એવું લાગ્યા કરે છે કે એના પાત્ર પાસે વધારે શક્તિઓ હોવા છતાં આમિર ખાન જાણી જોઇને ડમ્બ-બબૂચક જેવી એક્ટિંગ કરે છે. આ પીકે ફિલ્મમાં એનું પાત્ર ૧૯૭૮માં આવેલી અમેરિકન કોમેડી સિરિયલ ‘મોર્ક એન્ડ મિન્ડી’માં રોબિન વિલિયમ્સે ભજવેલું. તે પાત્ર આમિરના પીકે કરતાં ક્યાંય વધારે નેચરલ અને જીવંત લાગતું હતું.

અનુષ્કા શર્મા એના ટિપિકલ બબલી રોલમાં છે. આ પ્રકારનું કેરેક્ટર આજકાલ દર બીજી અર્બન ફિલ્મમાં જોવા મળે છે. ફિલ્મમાં આમિર પછી સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે એવું પાત્ર હોય તો તે નિર્મલ બાબા સ્ટાઇલની દુકાન ચલાવતા તપસ્વી બાબા બનતા સૌરભ શુક્લાનું છે. પરંતુ આવું જ પાત્ર એમણે લગે રહો મુન્નાભાઈમાં પણ ભજવેલું. એનાથી આગળ વધીને આ પાત્રમાં કશી જ નવીનતા ઉમેરાઈ નથી. મુન્નાભાઈ સંજય દત્તની એન્ટ્રી પડે છે ત્યારે આપણો કોઈ જૂનો દોસ્તાર આવ્યો હોય એવો ઉમળકો જાગે છે, પરંતુ એનું પાત્ર પણ ખાસ કશા શૅડ બતાવ્યા વિના મિસ્ટર ઈન્ડિયાની જેમ ગાયબ થઈ જાય છે.

હા, આ ફિલ્મમાં હિરાણી જેમને લકી ચાર્મ માને છે એવા બમન ઈરાની પણ છે, પરંતુ અલપ ઝલપ દૃશ્યોને બાદ કરતાં ફિલ્મમાં તેઓ તદ્દન વેડફાયા છે. એવું જ સુશાંત સિંહ રાજપુતનું છે. એ બિચારો શરૂઆતમાં એક રોમેન્ટિક સોંગ ગાયા પછી નૌ દો ગ્યારહ થાય છે, તે છેક ક્લાઇમેક્સમાં મોઢું બતાવે છે. પરંતુ ઓવરઓલ જોઇએ તો રાજકુમાર હિરાણી જે નાનાં નાનાં પરંતુ યાદ રહી જાય તેવાં પાત્રો સર્જવામાં માહેર છે, એવાં કોઈ પાત્રો અહીં સર્જાતાં નથી.

ક્યા કિયા જાયે?

સાફ વાત છે, પીકેમાં રાજકુમાર હિરાણીની અગાઉની ફિલ્મોની જેમ મેસેજ પ્લસ મનોરંજનનું તોફાની કોમ્બિનેશન નથી. આ વખતે મેસેજનો મસાલો વધારે પડી ગયો છે અને ફિલ્મ ચવાયેલી રેસિપી પર આગળ વધીને પૂરી થઈ જાય છે. તેમ છતાં એ મેસેજ સો ટચના સોના જેવો છે અને દરેકે શાંતિથી વિચારવા જેવો છે. આ સાફસૂથરી ફિલ્મમાં પીકે જે વાત કહેવા માગે છે તે જો વિશ્વમાં બધા સમજી જાય તો પેશાવર જેવી કોઈ ઘટના બને જ નહીં. ટિકિટોના ભાવ વધારીને રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને જો એન્ટરટેઇનમેન્ટ ટેક્સ ફ્રી કરી દેવામાં આવે તો તે ઓર વધારે દર્શકો સુધી પહોંચી શકે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ

શુદ્ધ દેસી કન્ફ્યુઝન

***

હીરો પર હાવી થઇ જતી બે હિરોઇનવાળી આ ફિલ્મમાં અસલી હીરો છે લેખક જયદીપ સાહની.

***

shuddh20desi20romance202013એક છોકરી બે છોકરા અથવા તો બે છોકરી અને એક છોકરો અને ત્રણેય વચ્ચે સર્જાતો પ્રણય ત્રિકોણ. આ એક જ થીમ પર અત્યાર સુધીમાં અનેક ફિલ્મો બની રહી છે, પરંતુ છેલ્લે જબ વી મેટ પછીની આવી એકેય ફિલ્મ અદભુત છાપ છોડી જવામાં સફળ નથી રહી. બેન્ડ બાજા બારાત ફેમ ડિરેક્ટર મનીષ શર્મા અને ચક દે ઇન્ડિયા ફેમ લેખક જયદીપ સાહનીની ફિલ્મ શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ તાજી હવાની લહેરખી સમાન છે.

પ્યાર વહી, અંદાઝ નયા

ફિલ્મના પહેલા જ સીનમાં હીરો સુશાંત સિંઘ રાજપુત પ્રેક્ષકો સામે જોઇને કહે છે કે પોતે કેવો કન્ફ્યુઝ અને નર્વસ છે. પછીની પાંચ જ મિનિટમાં આપણને ખબર પડે છે કે ભાઇના તો લગ્ન થઇ રહ્યા છે, એ પણ બેહદ ખૂબસૂરત એવી (નવોદિત અભિનેત્રી) વાણી કપૂર સાથે. મંડપ ડેકોરેટર અને બેન્ડ બાજાવાળાનું કામ કરતા ઋષિ કપૂર ભાડૂતી જાનૈયા સપ્લાય કરવાનું પણ કામ કરે છે. આઇએએસની તૈયારી કરવા રાજસ્થાન આવેલી પરિણીતી ચોપરા આવી જ એક ભાડૂતી બારાતી છે. સુશાંત ભલે પરણવા જતો હોય, પણ પરિણીતીને જોતાં જ એને એની સાથે પહેલી નજરનો પ્રેમ થઇ જાય છે અને એની અસર હેઠળ એ પોતાના જ લગ્નમાંથી બાથરૂમ જવાનું બહાનું કાઢીને ભાગી છૂટે છે.

જયપુરમાં ટુરિસ્ટ ગાઇડ તરીકેનું કામ કરતા સુશાંતને ત્રણેક અઠવાડિયાં પછી ફરી પાછી પરિણીતી મળી જાય છે અને એક કપ કોફી અને ગુલાબજાંબુ ખાતાં ખાતાં બંને નક્કી કરી લે છે કે આપણે લિવ ઇનમાં રહીએ. પરિણીતી પાછી બિનધાસ્ત છોકરી છે. એના પપ્પા ગુવાહાટીમાં છે અને આ બહેન અહીં એકલાં રહે છે. બેફામ સિગારેટ્સ અને દારૂ પીવે છે. ત્રણ ત્રણ બોયફ્રેન્ડ્સ બનાવી ચૂકી છે, એકમાં તો છેક પ્રેગ્નન્સી સુધી વાત પહોંચેલી. બસ, આ જ ભૂતકાળ ખોતરવા જતાં પરિણીતી નારાજ થઇ જાય છે. પરંતુ આખરે બંનેને લાગે છે કે આપણે લગ્ન કરી લઇએ તો સારું. લગ્નની બધી જ તૈયારીઓ થઇ જાય છે, પણ છેક છેલ્લી ઘડીએ પરિણીતી ભાગી જાય છે. ત્યાં જ ‘બાથરૂમ બ્રેક’ના નામે ઇન્ટરવલ પડે છે અને ઇન્ટરવલ પછી ફરી પાછી પહેલી કન્યા વાણી કપૂર (જેની સાથેના લગ્નમંડપમાંથી અગાઉ સુશાંત ભાગી છૂટેલો એ) સુશાંતને દેખાઇ જાય છે અને શરૂ થાય છે કન્ફ્યુઝન પે કન્ફ્યુઝન.

કન્ટેન્ટ ઇઝ કિંગ

આ ફિલ્મનું સરપ્રાઇઝ પેકેજ છે જયદીપ સાહનીનો સુપર્બ સ્ક્રીનપ્લે અને એનાં હટ કે શબ્દોવાળાં ગીતો. અહીં જે મસ્ત ઓરિજિનલ વનલાઇનર્સ અને શબ્દપ્રયોગો છે એનાં કેટલાંક ઉદાહરણઃ જાન ના પહેચાન ફ્રી કી સંતાન, બારાત તો ગેહને ચેક કરને કે લિયે હોતી હૈ, હમારી ઇન્ડિયન શાદીયોં મેં ઝૂઠ ઔર ડબલ સ્ટાન્ડર્ડ્સ કી બહાર આ જાતી હૈ, એક કોફી પીને મેં કૌન સી તુમ્હારી વર્જિનિટી ભ્રષ્ટ હો જાયેગી, એક ચમાટ મારેગી ઘુમા કે તો નાડા મુંહ મેં ઘુસ જાયેગા, તુમ પૈદા હી ચાલુ હુએ થે યા કોઉ ઇન્ફેક્શન લગ ગયી થી, બર્ગર મેં ટિક્કી ડાલને સે વો હેમ્બર્ગર નહીં બન જાતી, રહતી તો વો ટિક્કી બર્ગર હી હૈ… અહીં વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ દોબારાની જેમ માત્ર શબ્દરમત કરીને પરાણે બનાવાયેલાં વનલાઇનર્સ નથી, બલકે જયદીપ સાહનીનું ભારતીય સોસાયટી અને ભાષાનું શાર્પ ઓબ્ઝર્વેશન દેખાઇ આવે છે.

મોટે ભાગે આપણી ફિલ્મોમાં હિરોઇનોનું કામ માત્ર ફિલ્મમાં ગ્લેમર ઉમેરવાનું જ હોય છે. હિરોઇનની સશક્ત ભૂમિકા હોય એવું ભાગ્યે જ બને છે. અહીં (કાઇ પો છે ફેમ) સુશાંત સિંઘ રાજપૂતની દમદાર ભૂમિકા છે, પણ તમારા પર અસર તો ફિલ્મની બે લીડિંગ લેડીઝ એવી પરિણીતી ચોપરા અને વાણી કપૂર જ છોડી જાય છે. ફિલ્મમાં અતિશય ખૂબસૂરત દેખાતી પરિણીતી ચોપરાની એક્ટિંગ પણ ભારે કોન્ફિડન્ટ અને દમદાર છે. ઇમોશનલ સીનમાં પણ વેવલાવેડાં કર્યા વિના ઇમોશન દેખાડવા એ કાચાપોચા એક્ટરનું કામ નથી. એ રીતે આ ફિલ્મ ખાસ્સી વાસ્તવિક અને જીવંત લાગે છે.

ફિલ્મમાં ઠેકઠેકાણે બેકગ્રાઉન્ડમાં જૂની ફિલ્મોનાં હિટ ગીતો વગાડવામાં આવ્યાં છે. એનું પ્લેસમેન્ટ અને પસંદગી એટલાં મજેદાર છે કે આપણે આપણું હસવું રોકી જ ન શકીએ.

બટ ઓલ ઇઝ નોટ વેલ

પહેલી વાત, આ ફિલ્મનું નામ ‘શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ’ શા માટે છે? આપણી (ભલે સો કોલ્ડ) ‘શુદ્ધ દેસી લવ સ્ટોરીઝ’માં તો એવું હોય છે કે લડકા લડકી મિલે, ગાને વાને ગાયે અને શાદી વાદી કરે એન્ડ ધે લિવ્ડ હેપ્પીલી એવર આફ્ટર. જ્યારે અહીં તો એવું કશું જ નથી. તો ફિર કાયકુ યે નામ?!

આ ફિલ્મનાં પાત્રો એટલા બધા કન્ફ્યુઝ બતાવાયાં છે કે એમની સાથે આપણે પણ કન્ફ્યુઝ થઇ જઇએ કે ભઇ, આખિર યે હો ક્યા રહા હૈ? જો કે આ જ વાતને પોઝિટિવલી લઇએ તો એ ફિલ્મમાં કુતૂહલનું તત્ત્વ બરકરાર રાખે છે.

જયપુર જેવા રૂઢિચુસ્ત અને પ્રમાણમાં નાના શહેરમાં છોકરો છોકરી આ રીતે ખુલ્લે આમ લિવ ઇનમાં રહે અને પોતાની દીકરીને જાણવા છતાં પરિણીતીના પપ્પા (એનાં લગ્ન થતાં હોય તો પણ) એને મળવા સુદ્ધાં ન આવે એ તો કાયમચૂર્ણ ખાઇને ફિલ્મ જોઇએ તો પણ હજમ ન થાય. વળી, નાનાં શહેરોમાં લગ્નની બારાતમાં ભાડુતી જાનૈયાઓ હોય તો કોઇને ખબર પણ ન પડે?

લડકી (યાની કિ પરિણીતી) ગમે તેટલી મોડર્ન હોય, ગમે તેટલાં બ્રેક અપ્સ થયાં હોય, પણ એ છોકરાને આખી બસની વચ્ચે (ભલે બધાં સૂતાં હોય) કિસ કરે ખરી? એ પણ લગ્ન કરવા જઇ રહેલા દુલ્હાને? વ્હાય?

અન્ટ ડિપાર્ટમેન્ટ્સ

આગળ કહ્યું એમ ફિલ્મમાં ફુલ માર્ક્સ તો જયદીપ સાહનીના રાઇટિંગને જ આપવા પડે. એ અને ડિરેક્ટર મનીષ શર્માના મેજિક ટચને કારણે જ ફિલ્મ આટલી તરોતાજા લાગે છે. જોકે મનીષ શર્મા હજી પોતાની અગાઉની ફિલ્મો બેન્ડ બાજા બારાત અને લેડીઝ વર્સસ રિક્કી બહલની અસરમાંથી બહાર આવ્યા હોય એવું લાગતું નથી, કેમ કે એ બંનેની ઘેરી અસર આ ફિલ્મ પર દેખાઇ આવે છે.

પરિણીતી ચોપરા જેટલી સારી દેખાય છે એટલી જ મસ્ત એક્ટિંગ પણ એ કરી જાણે છે. કાય પો છેમાં ઇન્ટેન્સ ભૂમિકા ભજવનારા સુશાંત સિંઘ રાજપુતે પણ અહીં એક કન્ફ્યુઝ્ડ પ્રેમીની અને વિદેશી પ્રવાસીઓને ઉલ્લુ બનાવતા ટુરિસ્ટ ગાઇડ તરીકેની ભૂમિકાને આત્મસાત્ કરી છે. નવોદિત વાણી કપૂરનું આગમન પણ સોડાબોટલની જેમ આત્મવિશ્વાસથી ફાટફાટ થાય છે. અને લાસ્ટ બટ નોટ ધ લીસ્ટ, ઋષિ કપૂર. આ માણસે પોતાની કારકિર્દીની સેકન્ડ ઇનિંગ્સમાં એકથી એક ચડિયાતી ભૂમિકાઓ ભજવવાનું નક્કી કર્યું હોય એમ અહીં પણ એ પોતાના પાત્રમાં છવાઇ ગયા છે. આ ઉપરાંત દમદાર અભિનેતા એવા રાજેશ શર્મા બિચારા નાનકડા રોલમાં વેડફાયા છે.

જયદીપ સાહનીએ લખેલાં ગીતોને સચિન-જિગરે સારી રીતે કમ્પોઝ કર્યાં છે અને ફિલ્મમાં એ ક્યાંય ગતિને અવરોધતાં નથી કે માથા પર વાગતાં પણ નથી.

કુલ મિલા કે

લવ ટ્રાયેંગલના જૂના પ્લોટની વાર્તાને પણ અનોખી તરોતાજા રીતે કેવી રીતે કહી શકાય એ જોવા માટે આ ફિલ્મ જોવી પડે. પરંતુ ફિલ્મને અંતે આ ફિલ્મમાં લિવ ઇન રિલેશનશિપની કોઇ દેખિતા કારણ વિના તરફેણ કરવામાં આવી છે, જે આંખને ખટકે છે. પ્રેમની બાબતમાં કન્ફ્યુઝ યુવાનો લિવ ઇન રિલેશનશિપ પસંદ કરે એ માનવું અજૂગતું છે. આ કારણોસર ફિલ્મના રેટિંગમાંથી અડધો સ્ટાર કાપી લઇએ તો પણ ફિલ્મ મસ્ટ વોચની કેટેગરીમાં તો આવે જ છે. અને હા, જયદીપ સાહની પાસે કોઇ વધારે ફિલ્મો લખાવો, યાર!

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.