ગોલમાલ અગેઇન

કુછ ભી ચલેગા

***

આ બાલિશ ફિલ્મમાં પણ હસવું જ હોય તો તમને કોણ રોકી શકવાનું છે?!

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

golmal-again-2દિવાળીના દિવસોમાં આપણે ત્યાં ફૂડ સેફ્ટી ખાતું અચાનક હાઇપર એક્ટિવ મોડમાં આવી જાય છે. મીઠાઇની દુકાનો અને રેસ્ટોરાંમાં દરોડા પડે, ભેળસેળિયા વાનગીઓનાં સેમ્પલ એકઠા કરવામાં આવે અને અખાદ્ય વસ્તુઓનો નાશ કરવામાં આવે. ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આવી વાનગીઓ ઝાપટનારા લોકોને એનાથી કશો જ ફરક પડતો નથી. એમને માવા, ચીઝ, પનીરના નામે કુછ ભી ખવડાવી દો, એ લોકો બડે આરામ સે ખાઈ જશે. દિવાળીના ટાઇમે રિલીઝ થતી ‘ગોલમાલ અગેઇન’ જેવી ફિલ્મોનું પણ એવું જ છે. લોકો માત્ર એટલું જ પૂછશે, ‘કોમેડી છે?’ ‘નંગુપંગુ જોક્સ તો નથી ને?’ ‘લાવો ત્યારે, આપો દસ ટિકિટ!’

ભૂતિયાપા

ફોર અ ચૅન્જ રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ગોવાને બદલે ઊટીમાં આકાર લે છે (જોકે આ રોહિત શેટ્ટીનું ઊટી છે, એટલે ત્યાં જઇને ખૂણેખૂણો ફેંદી મારશો તોય તમને આ ફિલ્મ જેવું ઊટી તો નહીં જ દેખાય). બી. આર. ચોપરાના ‘મહાભારત’માં હરીશ ભીમાણીએ ‘સમય’ તરીકે જેટલી કોમેન્ટરી કરેલી, એના કરતાં સહેજ જ ઓછી કોમેન્ટરીમાં તબુ આપણને કહે છે કે ઊટીના અનાથાશ્રમમાં પાંચ બાળકો ઊછરીને મોટાં થયાં છે અને હવે અલગ અલગ ટીમો પાડીને બિલ્ડર લોકો માટે જમીનો ખાલી કરાવવાનું કામ કરે છે. તે ગેંગમાં એક છે ‘અંગુલિમાલ’ અજય દેવગણ (સ્પેલિંગ પ્રમાણે ‘દેવજ્ઞ’), અલગ અલગ ઍન્ગલથી આશ્ચર્ય પામતો રહેતો અર્શદ વારસી, જીભને ઊટીનું સાઇટસીઇંગ કરાવતો રહેતો શ્રેયસ તળપદે, માત્ર ‘ગોલમાલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં અને સૈફના ઘરના પ્રસંગોએ જ દેખાતો કુણાલ ખેમુ અને ગોવિંદા પછી ‘અ આ ઈ’ની ભાષા બોલતો એકમાત્ર એક્ટર(?) તુષાર કપૂર. હજી આમાં ડુંગર પર ડંગરી પહેરીને ફરતી થાકેલી પરિણીતી ચોપરા, પાર્ટ ટાઇમમાં વોઇસ ઓવર આપતી તબુ અને અન્ય અડધો ડઝન કલાકારોનો પણ સમાવેશ થાય છે. એક મોત આ બધાં રખડતાં પાત્રોને એક છત નીચે લાવે છે. ત્યાં ખબર પડે છે કે એ મોતની પાછળ હત્યા અને એક ભટકતી આત્માનો ઍન્ગલ પણ છે.

ચાલો, ભૂત ભૂત રમીએ

આરોપીઓ ધરપકડથી બચવા આગોતરા જામીન મેળવી લે છે, એ જ રીતે રોહિત શેટ્ટીએ પણ ‘ઇસ દિવાલી, લોજિક નહીં, સિર્ફ મેજિક’ જેવી ટૅગલાઇન લખીને આગોતરા મેળવી લીધા છે. એ પછી એમને હસાવવાના નામે કુછ ભી ઠપકારવાની છૂટ મળી જાય છે. માત્ર ટાઇમપાસાર્થે આવેલા લોકોના ખિખિયાટા ઉઘરાવી લે એટલે સર્કિટ પૂરી પણ થઈ જાય છે (આમેય ભેળસેળિયા હવા, પાણી, ખોરાક, રાજકારણીઓ બધું જ પચાવી જતી ઑડિયન્સને બીજું શું જોઇએ, હેં?).

એક્ચ્યુઅલી, રોહિત શેટ્ટીએ અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં પાંચેક પાત્રો સફળતાપૂર્વક ડેવલપ કરેલાં. હવે એ એમને લઇને કુછ ભી રિમિક્સ ખીચડી પકાવ્યા કરે છે. આ સિરીઝની ફિલ્મોની મજા એ છે કે તેની દરેક લેટેસ્ટ રિલીઝને ‘અગાઉની ફિલ્મો કરતાં સારી’નું બિરુદ આપી શકાય છે! અત્યાર સુધીની તમામ ગોલમાલ ફિલ્મો ઉછીની સ્ટોરી પર આધારિત હતી (‘ગોલમાલ-1’ ગુજરાતી નાટક ‘અફલાતૂન’, ‘ગોલમાલ-2’ કિરણ કુમાર સ્ટારર ‘આજ કી તાઝા ખબર’, ‘ગોલમાલ-3’ જૂની હિંદી ફિલ્મ ‘ખટ્ટામીઠા’). હવે આ લેટેસ્ટ ફિલ્મ શેના પર આધારિત છે તેનો પુરાવો ન મળે ત્યાં સુધી તેને ઑરિજિનલ માનવામાં આવી રહી છે. પરંતુ એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ કંઇક અંશે ‘ગોલમાલ’+‘એન્ટરટેનમેન્ટ’+‘ફિલ્લૌરી’ ટાઇપની ચાઇનીઝ ભેળ જેવું કંઇક છે.

ઑડિયન્સના IQને ‘ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ’ લઇને હસાવવા માટે રોહિત શેટ્ટી અને લેખકોએ દરેક પાત્રને અલાયદાં સિટકોમ ટાઇપની પર્સનાલિટી આપી દીધી છે. કોઈ આંગળી મરોડે, કોઈ ‘ઉં..આં’માં બોલે, કોઈ વારેવારે ભૂલીને ગાંડા કાઢવા માંડે, કોઈ જીભના વિશિષ્ટ મરોડ થકી ફની ઉચ્ચારો કાઢે વગેરે. બાકી જ્યાં કોમેડીનો મસાલો ઓછો પડતો લાગે ત્યાં ‘જોડકણાં સમ્રાટ’ રાઇટર બેલડી સાજિદ-ફરહાદને કામે લગાડવામાં આવે. જે આવા ‘સાંભાર હૈ તૌ ચટની હૈ, ઝ્યાદા ફૈલોગે તો પેન્ટ ફટની હૈ’, ‘નકલી ભૂતોં કે રામ ગોપાલ વર્મા, ચૂહોં કે જિમી શેરગિલ, ભૂતનિયોં કી બિપાશા બસુ’, ‘વાસ્તા… સડા હુઆ પાસ્તા’, ‘કલ્ટી નહીં, મૈં તો આજ-ટી પીઉંગા…’ ટાઇપની લાઇન્સનું એસેમ્બલી લાઇન પ્રોડક્શન કરી દે છે. આ લાઇનોને ફાસ્ટફૂડ પરના ચીઝની જેમ ભભરાવીને કામ ચલાવવામાં આવે છે.

હજી આ ઑલરેડી ક્રાઉડેડ ફિલ્મમાં ગિર્દી કરવા માટે અન્ય કલાકારો પણ ઠાંસવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, પોતે હજી સ્ક્રિપ્ટ વિના પણ હસાવી શકે છે તેની ખાતરી કરાવતો જ્હોની લીવર, હું સિરિયસ એક્ટિંગ માત્ર સાઉથની ફિલ્મોમાં જ કરીશ (અને હિન્દીમાં તો ઑવરએક્ટિંગ જ કરીશ) એવી પ્રતિજ્ઞા લઇને આવેલો પ્રકાશ રાજ, વિશ્વનો એકમાત્ર ઇચ્છાધારી સાપ વ્રજેશ હિરજી, એક ‘મસાન’ એક ‘આંખો દેખી’ની સામે હું દસ ‘ગોલમાલ’ કરીશ એવી થિયરીમાં માનતા સંજય મિશ્રા, ‘મારે જેટલી એક્ટિંગ કરવાની હતી એ મેં પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં કરી લીધી’ એવું સાબિત કરતો ‘વસૂલી ભાઈ’ મુકેશ તિવારી, ‘ગેમ ઑફ થ્રોન્સ’ને બદલે સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મોમાં પોતાનું ટેલેન્ટ પ્રદર્શિત કરનારો ત્રિનામધારી નીલ નીતિન મુકેશ, સરકારી આંખની હૉસ્પિટલમાંથી ચોરેલાં ડાર્ક ચશ્માં પહેરીને ફરતા સચિન ખેડેકર… સહિતના એટલા બધા કલાકારો છે કે ‘ગોલમાલ ઇલેવન’ વર્સસ ‘વર્લ્ડ ઇલેવન’ની મૅચ રમાડો તો ચિયર લીડર્સ અને ઑડિયન્સ સહિતના લોકો ભેગા થઈ જાય!

આમ તો લોજિક વાપરવાની મનાઈ છે, તેમ છતાં ભૂલથીયે સહેજ લોજિક વપરાઈ જાય તો ખ્યાલ આવે કે બદલો લોવા માટે ભટકતી પ્રેતાત્માએ ધાર્યું હોત તો તે પાંચેક મિનિટમાં જ વિલનલોગ અને ફિલ્મનો ખેલ ખતમ કરી ચૂકી હોત. પરંતુ એવું થાય તો આ ઑવરક્રાઉડેડ ફિલ્મનું શું થાય? વળી, આ ફિલ્મની ભટકતી પ્રેતાત્મા પણ ગજબ છે. તે ગુજરાતના ‘વિકાસ’ની જેમ માત્ર ‘જુબાં કેસરી’ ધરાવતા લોકોને જ દેખાય છે, બાકીના લોકો માટે તે સાબિતી વિના જ સ્વીકારી લેવાનો પ્રમેય બનીને રહી જાય છે. એક સીનમાં અજય દેવગણને ડરાવવા માટે બાકીના કલાકારો અમેરિકાના રાઇટ વિંગ એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ ભાંગફોડિયા ગ્રૂપ ‘કુ ક્લક્સ ક્લાન’નો કોશ્ચ્યુમ પહેરીને આવે છે, જે ઑફેન્ડિંગ બની શકે, લેકિન નો. કારણ? આગોતરા જામીન! આમ તો રોહિત શેટ્ટી પોતે પણ અલગ પ્રકારનો ‘એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ’ જ છે. એની આ ફિલ્મમાં (પણ) બધું એક્સ્ટ્રીમ જ છે. એશિયન પેઇન્ટ્સના શૅડકાર્ડ કરતાં પણ વધુ એક્સ્ટ્રીમ રંગો, એક્સ્ટ્રીમલી લાઉડ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, એક્સ્ટ્રીમલી ભંગાર રીતે રિમિક્સ કરાયેલાં ‘આતે જાતે’ અને ‘નીંદ ચુરાઈ મેરી’ જેવાં સોંગ્સ, એક્સ્ટ્રીમ ઑવરએક્ટિંગ અને અઢી કલાક ઉપરની ફિલ્મની એક્સ્ટ્રીમલી લોંગ લોંગર લોંગેસ્ટ લંબાઈ.

રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ખાસ્સી સેલ્ફ અવૅર પણ છે. એટલે કે તેમાં રિયલ લાઇફનાં, પોતે જે ભવાડા કરે છે તેનાં એક્ચ્યુઅલ રેફરન્સ પણ આવતા રહે. જેમ કે, અજય દેવગણ ‘સિંઘમ’ની સ્ટાઇલો મારે અને બીજા કલાકારો એને રોકે, અજય પરિણીતી પાછળ લટ્ટુ થાય ત્યારે બાકીના કલાકારો એના ઍજ ડિફરન્સને દર્શાવવા માટે ‘ફાધર+ફિગર-‘ચીની કમ’’ના જોક્સ મારે, અજય દેવગણ પોતાની જૂની ફિલ્મોની જેમ બે કાર પર ઊભો રહીને એન્ટ્રી મારે, ટાઇટલ સોંગમાં ખુદ રોહિત શેટ્ટી કાર ડ્રાઇવ કરતો હોય, નાના પાટેકરના જોક્સ+મિમિક્રી આવે… મીન્સ એ લોકોને ખબર છે કે તેઓ માત્ર ટાઇમપાસ મનોરંજન જ પીરસી રહ્યા છે. એટલે આપણે પણ ઝાઝા ઇમોશનલ થવાની જરૂર નથી. કેમ કે, બડી બેશર્મીથી પ્રોડ્યુસર લોકોએ ફિલ્મમાં ‘ઇન્ટેક્સ’, ‘ફિનોલેક્સ’, ‘બ્રાઇટ આઉટડૉર લાઇટ્સ’, ‘ચિંગ્સ સિક્રેટ’, ‘પેટીએમ’, ‘ક્વૉલિટી વૉલ્સ આઇસક્રીમ’, ‘બીઇંગ હ્યુમન બાઇસિકલ્સ’ વગેરેની આપણા માથા પર વાગે એ રીતે જાહેરખબરો લઈ લીધી છે. યાને કે ફિલ્મનો ખર્ચો નીકળી ચૂક્યો છે, આપણે તો બસ તેમને નફો જ કરાવી રહ્યા છીએ!

વ્હોટ્સ યૉર IQ?

એક્ચ્યુઅલી, ‘ગોલમાલ સિરીઝ’ હવે ‘સિક્વલ ફટીગ’થી પીડાવા લાગી છે. તેનાં પાત્રો શું કરશે તે આપણને ખબર જ છે, એટલે એમની હરકતો આપણને હસાવતી નથી. છતાં રોહિત શેટ્ટીની આ ‘બાળફિલ્મ’માં હસવું જ છે એવું નક્કી કરીને ગયા હો તો છૂટક છૂટક દૃશ્યોમાં હસવું આવી શકે. પરંતુ ગંભીરતાથી વિચારીએ તો સમજાય છે કે ઑડિયન્સ તરીકે આપણે વધુ સારી અને મૅચ્યોર કોમેડી ફિલ્મો મેળવવાને હદકાર છીએ, સાવ આવી ફૂવડ, ચાઇલ્ડિશ, ઇમ્મૅચ્યોર ફિલ્મો નહીં. ‘ગોલમાલ અગેઇન’ને અંતે દર્શાવાતી ગૅગ રીલ પત્યા પછી રોહિત શેટ્ટી અને એમની ટીમ જે આત્મવિશ્વાસથી ‘સી યુ સૂન’નું પાટિયું બતાડે છે એ જોતાં ભવિષ્યમાં એ ‘ગોલમાલ વન્સ અગેઇન’, ‘ગોલમાલ વન મોર ટાઇમ’ કે ‘ગોલમાલ ઇન્ફિનિટી’ લઇને આવશે જ!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

OK Jaanu

નૉટ ઓકે, મણિ સર

***

તમિળમાંથી હિન્દીમાં આવતાં સુધીમાં આ ફિલ્મમાં રહેલો મણિ રત્નમ અને એ. આર. રહેમાનનો મૅજિકલ ટચ ક્યાંય ખોવાઈ ગયો છે.

***

ok-jaanu-new-posterડિયર મણિ સર,

ભારતમાં ફિલ્મ જોનારાઓની એક આખી પેઢીની જેમ અમે પણ તમારી ફિલ્મો જોઈ જોઈને મોટા થયા છીએ. જે રીતે તમે અઘરામાં અઘરી વાતને પણ હળવાશથી કહી દો છો, જે રીતે 24 ફિલ્મો બનાવ્યા પછીયે તમને ‘ક્રિએટિવ ફટિગ’ નથી લાગ્યો, જેવું પેશન તમારી એકેક ફિલ્મમાં દેખાય છે, એ જોતાં તમને ભારતીય સિનેમાની જીવતી જાગતી ઇન્સ્ટિટ્યુશન કહેવામાં એક ટકોય અતિશયોક્તિ નથી. પરંતુ તમે જ્યારે તમારી પોતાની ફિલ્મને હિન્દીમાં બીજા કોઈ ડિરેક્ટરને બનાવવા સોંપી દો ત્યારે અમને જોનારાઓને તો સગી માએ પોતાનું સંતાન બીજા કોઇને દત્તક આપી દીધું હોય એવું દુઃખ થાય. એવું દુઃખ અમને શાદ અલીએ તમારી ‘અલાઈપાયુથે’ને ‘સાથિયા’ના નામે બનાવેલી ત્યારે થયેલું. હવે એ જ દુઃખનું રિપિટેશન બે વર્ષ પહેલાં તમે જ તમિળમાં બનાવેલી ‘ઓ.કે. કન્મની’ની હિન્દી રિમેક ‘ઓકે જાનુ’ જોઇને અત્યારે થઈ રહ્યું છે. એટલે જ તમને આ ઑપન લૅટર લખવાની નોબત આવી છે.

તમારી ઘણી ફિલ્મોમાં અમે જોયું છે કે હીરો-હિરોઇનને તમે શરૂઆતમાં જ પરણાવી દો. પરંતુ ‘ઓ.કે. કન્મની’ની વાત અલગ હતી. અમને યાદ છે, તેની રિલીઝ વખતે તમે કહેલું કે એ ફિલ્મમાં તમે એવું બતાવવા માગતા હતા કે અત્યારના યુવાનો બહારથી ભલે મૉડર્ન થયા હોય, પરંતુ અંદરથી તો હજીયે એવા જ ટ્રેડિશનલ છે. તેમાં તમે મલયાલમ સુપરસ્ટાર મમૂટીના હોનહાર દીકરા દુલ્કર સલમાન અને નમણી નિત્યા મેનનની એકદમ ફ્રેશ જોડીને કાસ્ટ કરેલી. સ્ક્રીન પર એ બંને ‘મેઇડ ફોર ઇચ અધર’ લાગતાં હતાં. એ બંને ઉપરાંત પોતાની અલ્ઝાઇમર્સ ડિસીઝથી પીડાતી પત્નીની કાળજી લેતા પ્રકાશ રાજ અને યાદદાસ્ત ગુમાવી રહેલાં પરંતુ પ્રેમ અકબંધ રાખીને રહેતાં એમનાં પત્ની તરીકે લીલા સૅમ્સનની જોડીમાં પણ એવી જ ઉષ્મા દેખાતી હતી.

અફ કોર્સ, ‘ઓકે જાનુ’ પણ રિમેક છે એટલે ફ્રેમ બાય ફ્રેમ સરખી છે. અમેરિકા જવાનું સપનું લઇને મુંબઈ આવેલો વીડિયો ગેમ ડિઝાઇનર યુવાન આદિત્ય (આદિત્ય રૉય કપૂર) પૅરિસ જઇને આર્કિટેક્ચર ભણવાનું સપનું લઇને ફરતી યુવતી તારા (શ્રદ્ધા કપૂર)ને મળે. બંનેની કેમેસ્ટ્રી ક્લિક થાય, એકબીજા સાથે ફરે-હરે, ગીતો ગાય અને પ્રેમમાં પડે. લગ્ન અને બાળકોની બબાલમાં ન માનતાં આ બંને છૂટાં પડતાં પહેલાં સાથે રહેવા માટે લિવ ઇનમાં રહે અને ત્યાં જ નસિરુદ્દીન શાહ-લીલા સૅમ્સનનો સંબંધ જોઇને સાથે રહેવાનાં અને એકબીજાની જવાબદારી ઉપાડવાનાં પાઠ શીખે. ફાઇન. વાત સરસ છે, પરંતુ હિન્દી અવતરણની પ્રક્રિયામાં તે મૂળ મૅજિક ક્યાંક વરાળ થઇને ઊડી ગયો છે.

તમિળ વર્ઝનનું નામ તમે કેવું મસ્ત રાખેલું, ‘ઓ કાધલ કન્મની’, એટલે કે ‘ઓ પ્રિયે, આંખ જેવી અ0e09a8adb1855f1820fdf1d42477e131ણમોલ’. જ્યારે
હિન્દીમાં એના જેવું જ નામ રાખવાની લાલચમાં ‘ઓકે જાનુ’ જેવું તદ્દન ફિલ્મી મિનિંગલેસ ટાઇટલ આપી દેવાયું. એ રીતે તો ‘ઓકે ટાટા બાય બાય’ રાખ્યું હોત તોય શું ફરક પડવાનો હતો?

‘આશિકી-2’ની હિટ જોડી આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરને રિપીટ કરવાનો આઇડિયા માર્કેટિંગની રીતે પર્ફેક્ટ છે. પરંતુ ‘આશિકી-2’ની સફળતામાં એ બંને વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી કરતાં તેના જબરદસ્ત સંગીતનો ફાળો વધારે હતો. અહીં આ જોડી પોતાનું એ જૂનું બૅગેજ લઇને સાથે આવે છે અને એટલે જ પબ્લિકમાંથી હજીયે ‘આરોહી’ના નામની બૂમો પડે છે. શ્રદ્ધા કપૂર ઍક્ટિંગ કરતાં પોતાની ક્યુટનેસ જ વટાવતી હોય તેવું વધારે લાગે છે. ‘ગૅમર’ લખેલું મોબાઇલનું કવર અને લૅપટોપની ‘સ્ટાર વૉર્સ’ની સ્કીનને બાદ કરતાં આદિત્ય રૉય કપૂર એકેય ઍન્ગલથી વીડિયો ગૅમ ડિઝાઇનર લાગતો નથી. ફિલ્મમાં એનો ‘મુંબઈ 2.0’ ગૅમનો કન્સેપ્ટ પણ તદ્દન ડમ્બ ડાઉન થઈ ગયો છે. ઑરિજિનલ વર્ઝનમાં તમે એસ્ટાબ્લિશ કરેલું કે એક ઝાકઝમાળ, ગ્લેમરથી ભરેલું અપર મુંબઈ હોય અને કોન્ટ્રાક્ટ કિલર્સ, ડ્રગ્સ, હવાલા, બ્લૅક મનીથી ભરેલું બીજું લૉઅર મુંબઈ હોય. અપર મુંબઈથી શરૂ થતી ગૅમ લૉઅર મુંબઈમાં જાય એ કન્સેપ્ટનો છેદ જ અહીં ઊડી ગયો છે. સર, તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી એ અમને ખબર છે, પણ જેમના માટે આ ફિલ્મ છે તે અહીંના યુવાનો દુનિયાભરની વીડિયો ગૅમ્સ રમે છે.

‘ઓ.કે. કન્મની’નું મ્યુઝિક સુપરહીટ હતું અને બે વર્ષ પછી આજેય એટલું જ ફ્રેશ લાગે છે. તમે એ.આર. રહેમાન સાથે મળીને જે કમાલ કરેલો છે તે અમે છેક ‘રોજા’થી અને એમાં ગુલઝાર સાહેબને ઉમેરીએ તો ‘દિલ સે’ અને ‘સાથિયા’ના જમાનાથી જોતા આવ્યા છીએ. કમનસીબે એ જાદુ અહીં દેખાતો નથી. નો ડાઉટ, ઑરિજિનલ ‘ઓ.કે. કન્મની’નાં મૂળ ગીતોનાં હિન્દી વર્ઝન (‘ઓકે જાનુ’, ‘કારા ફનકારા’ અને ‘જી લે’) સાંભળવામાં તો મજા પડે છે, પણ તેના શબ્દોમાં ઑરિજિનલમાં હતું એવું કાવ્યતત્ત્વ ખોવાઈ ગયું છે. ઑરિજિનલમાં અફલાતૂન લવ સોંગ હોવા છતાં તેને બદલે તમારા અને રહેમાનના ‘હમ્મા હમ્મા’નું બાદશાહને લઇને જે અત્યંત કંગાળ રિમિક્સ કર્યું છે એમાંથી માત્ર નાણાંકીય હેતુસર આ રિમેક બનાવાઈ છે તેની બદબૂ આવે છે. નહીંતર આ જ એ. આર. રહેમાન પોતાના ‘ઉર્વશી ઉર્વશી’નું ‘MTV અનપ્લગ્ડ’ માટે જે રિમિક્સ બનાવે તે એટલું જ અદભુત બને અને આમાં આવો દાટ વળે એ કઈ રીતે માની લઇએ? અરિજિતે ગાયેલું ‘ઇન્ના સોણા’ જેવું ઠીકઠાક ગીત પણ ધીમી પડી ગયેલી ફિલ્મની ગતિને ઓર ધીમું પાડે છે.

અહીં સ્ક્રીનપ્લેમાં તમારું નામ છે, પરંતુ અમને ખબર છે કે અમારા તમિળ જેવું જ તમારું હિન્દી છે. ડાયલોગ્સમાં ગુલઝાર સાહેબનું નામ દેખાય છે. નસિરુદ્દીન શાહના મોઢે બોલાયેલા ‘આસ્તિન ચઢા દેના ઝરા મેરી’, ‘હિમાકત-એ-નાઉમ્ર’, ‘મરીઝ-એ-ઇશ્ક’ જેવા શબ્દપ્રયોગોમાં એ દેખાઈ પણ આવે છે. પરંતુ બાલકૃષ્ણ દોશી જેવા દિગ્ગજ ગુજરાતી આર્કિટેક્ટ માટે તમારી ફિલ્મમાં ‘ઠરકી’ જેવો હલકો શબ્દ વપરાય? એમના ગેસ્ટ અપિયરન્સમાં ‘અમદાવાદની ગુફા’ની રચના વિશે બોલાતી બે લાઇન પણ મહત્ત્વની હતી, જ્યારે તે આખો કેમિયો અહીં માત્ર નામનો જ બનીને રહી ગયો છે. ફિલ્મમાં ‘ઇતના તંગ આ ગયે હો તો છોડ ક્યું નહીં દેતે?’ એ લાઇન તો આ જ શાદ અલીવાળી ‘સાથિયા’માં પણ હતી. મતલબ કે ટ્રાન્સલેશન સિવાય ખાસ કોઈ ક્રિએટિવિટી ઉમેરાઈ નથી. ઉપરથી તમારો પૅશનેટ-મૅજિકલ ટચ પણ નથી. એટલે જ દુલ્કર સલમાન-નિત્યા મેનનની જેમ આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરના પ્રેમમાં અમે પડી શકતા નથી. વળી, ખોટી જગ્યાએ સ્પોન્સરનું પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ મુકાયું હોય પૈસા કમાવવા માટે આ ફિલ્મ બનાવાઈ હોવાનું વધારે સ્પષ્ટ થાય.

તમારી ઑરિજિનલ ફિલ્મથી વિપરિત અહીં મુંબઈ એક પાત્ર તરીકે ઊપસતું નથી, બસ એક બૅકડ્રોપ બનીને રહી જાય છે. ઑરિજિનલ આદિ-તારાની નિર્દોષતા પણ અહીં ગાયબ છે. મુંબઈને, અમદાવાદને, પોતાની સ્વતંત્રતાને, ખરેખરા પ્રેમને માણતાં ક્યુટ છતાં મૅચ્યોર પ્રેમીઓને બદલે અહીં એમનામાંથી વાસના ટપકતી વધારે દેખાય છે (કર્ટસીઃ ‘હમ્મા હમ્મા’ ગીતનું પિક્ચરાઇઝેશન). શૃંગાર રસને નજાકત અને મર્યાદાથી ફિલ્માવવામાં ન આવે તો તેને વાસનામાં પલટાઈ જતાં વાર નથી લાગતી તે તફાવત ઑરિજિનલ અને આ હિન્દી વર્ઝન જોતાં બરાબર સમજાઈ જાય છે.

અમને ખબર છે કે તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી, પરંતુ જસ્ટ જણાવવાનું કે હમણાં જ અમે આદિત્ય ચોપરાની મહાકંગાળ ‘બેફિક્રે’ જોઈ છે, જેમાં આવી જ સ્ટોરી હતી. તે આ ફિલ્મની રિલીઝનું કમનસીબ ટાઇમિંગ ગણી શકાય. લેકિન અગાઉ પણ આવી જ થીમ ધરાવતી અનેક ફિલ્મો આવી ગઈ છે. તમારો ટચ ‘ઓ.કે. કન્મની’ને એ ફિલ્મોથી અને ‘ઓ.કે. જાનુ’થી અલગ પાડતો હતો. તે અહીં નથી, એટલે અમારા માટે તો તમારા પ્રોડક્શનની આ ફિલ્મ એક સરેરાશ માઇલ્ડ એન્ટરટેનિંગ ફિલ્મ બનીને રહી ગઈ છે.

એટલે પ્લીઝ, તમારી હવે પછીની અદિતી રાવ હૈદરી સ્ટારર ફિલ્મ ‘કાત્રુ વેલિયિદાઈ’ને હિન્દીમાં બનાવો તો ડિરેક્શનનું સુકાન તમારી પાસે જ રાખશો.

બસ એ જ,
તમારા કરોડો ચાહકો પૈકીનો એક.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

P.S. મણિ રત્નમની ઑરિજિનલ તમિળ ‘ઓ.કે. કન્મની’નો અને દુલ્કર સલમાનની મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે અહીં ક્લિક કરોઃ
https://jayeshadhyaru.wordpress.com/2016/04/11/kali-malayalam/

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Kali (Malayalam)

– એક વર્ષથી જેના વિશે લખવાનું રહી જતું’તું, તેનો મેળ હવે પડ્યો. રીઝન? ગઈ કાલે જોયેલી મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ.’ રીઝન? એનો સુપર હૉટ ડુપર ક્યુટ હેન્ડસમ હીરો દુલ્કર સલમાન. આપણા સલીમપુત્ર વાંઢા સલમાનનો તો હું જરાય ફૅન નથી, પણ આ મમૂટીપુત્ર દુલ્કર સલમાન માટે મારા દિલમાં એક સ્પેશ્યલ વેલ્વેટ કોર્નર છે. અગેઇન, રીઝન? કરો રિવાઇન્ડ અને ચાલો, મણિ રત્નમની એક્ઝેક્ટ એક વર્ષ પહેલાં આવેલી તમિળ ફિલ્મ ‘ઓકે કન્મની’ જોવા.

મણિ રત્નમની દુલ્કર સલમાન-નિત્યા મેનન સ્ટારર ‘ઓ કાધલ કન્મની’નું પોસ્ટર. હવે આ ફિલ્મની આદિત્ય રોય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂર સ્ટારર હિન્દી રિમેક ‘ઓકે જાનુ’ના નામે બની રહી છે.

– મણિસરની ૨૦૧૩ની મુવી ‘કડલ’ (મીનિંગઃ દરિયો) મેં મિસ કરેલી (ધિક્કાર હૈ!). એટલે પ્રાયશ્ચિત માટે જેવી ‘ઓ કાધલ કન્મની’ (મીનિંગઃ ઓ=O, કાધલ= પ્રેમ, કન્મની= આંખ જેવી અણમોલ) રિલીઝ થઈ એટલે સ્લોમોશનમાં ફાસ્ટ દોડ મૂકી અને PVRમાં હું ને વાઇફી સજોડે થપ્પો કરી આવ્યાં. બૉસ, એ માણસ નામે મણિ રત્નમની એ ૨૪મી ફિલ્મ હતી એ, પણ જરાય ક્રિએટિવ ફટીગ નહીં. એવી યુથફુલ કે આપણા ચેતન ભગત, અયાન મુખર્જી કે અભિષેક કપૂર માથે બબ્બે બેડાં મૂકીને રીતસર પાણી ભરે. મણિસરની ફિલ્મમાં હિરોઇન હોય એના કરતાંય વધુ બ્યુટિફુલ લાગે (ફિલ્મોગ્રાફી જોઈ લો). અહીં હતી નિત્યા મેનન. ‘ક્રાઇમ માસ્ટર ગોગો’નેય રમવાનું મન થઈ જાય એવી મસ્ત ગોળમટોળ લખોટી જેવી આંખો અને દેશી ગોળના દડબા જેવી મીઠડી પર્સનાલિટી. સાથે હતો દુલ્કર સલમાન. આ મારા કીબૉર્ડ કી કસમ, અત્યારે હિન્દીમાં પણ આના જેવો સુપરહૉટ યંગ એક્ટર એકેય નથી. મતલબ કે હિલ સ્ટેશનની સવારની ઠંડક જેવી ફ્રેશ જોડી. આમેય મણિસરની ફિલ્મોની પૅરને જોઇને ઑડિયન્સને એનાં પ્રેમમાં પડવાનું મન થાય, થાય ને થાય જ! (અંગૂઠા લગવા લો!)

અને સ્ટોરી? કમ્પ્લિટલી મુંબઈમાં બૅઝ્ડ. મુંબઈ આ ફિલ્મ જેટલું રોમેન્ટિક છેલ્લે ક્યારે લાગેલું એ મને યાદ નથી. આર્કિટેક્ટ છોકરી અને વીડિયોગેમ ડિઝાઇનર છોકરો. આપણા મોહનિશ બહલે કહેલું કે ‘લડકા-લડકી દોસ્ત નહીં હો સકતે’, એટલે આ બંનેય પ્રેમમાં પડે. લેકિન લગન જેવી ચિપકુ સિસ્ટમમાં કોણ પડે? એટલે ઑવર ટુ લિવ-ઇન. પણ જે ઘરમાં એ બંને PG તરીકે રહે એના માલિક પ્રકાશ રાજ અને (સૅન્સર બૉર્ડ ફેમ) લીલા સૅમ્સનનો પ્રેમ એમની રિલેશનશિપમાં F5 પ્રેસ કરી દે! (આ પ્રકાશ રાજ એકદમ લુચ્ચો છે, પૈસા કમાવા માટે જંક ફૂડ જેવા જોકરિયા રોલ અહીં કરશે અને ખરેખરા ઝન્નાટેદાર-સૅન્સિટિવ-પર્ફોર્મન્સ ઑરિએન્ટેડ રોલ એ ત્યાંની ફિલ્મો માટે અનામત રાખશે!) અહીં એ આધેડ કપલની મૅચ્યોર લવ સ્ટોરી પણ એટલી જ ઇફેક્ટિવ છે.

છેલ્લાં પાંચ વર્ષમાં આવેલી તમામ રોમકોમ નોવેલ્સની હિટલર સ્ટાઇલમાં હોળી કરવાનું મન થાય એવી ફ્રેશ આ ‘ઓ કાધલ કન્મની’માં એક ટ્રેક આપણા અમદાવાદનો પણ છે. એમાં બાલકૃષ્ણ દોશી (યસ, ધ B V Doshi હિમસેલ્ફ) હિરોઇનને અમદાવાદની ગુફા બતાવીને તેનું સ્ટ્રક્ચર સમજાવતા હોય, હિરો-હિરોઇન અડાલજની વાવમાં લોંગ ડિસ્ટન્સ વાતો કરતાં હોય અને રાતે માણેકચોકની પાઉંભાજી ખાતાં હોય… અને બૅકગ્રાઉન્ડમાં રહેમાનનું મ્યુઝિક! ઔર જીને કો ક્યા ચાહિયે?!

– એઝ એક્સપેક્ટેડ હમણાં જ મેં વાંચ્યું કે આ ‘ઓકે કન્મની’ની હિન્દી રિમેક બની રહી છે, આદિત્ય રૉય કપૂર અને શ્રદ્ધા કપૂરને લઇને. બિલિવ મી, મારો જીવ બળીને ઍશટ્રે થઈ ગયો. એક તો એ ઑવરએક્સપોઝ્ડ પૅરને બદલે કોઈ નવા ચહેરા લેવા જેવા હતા, અને બીજું એનું ડિરેક્શન શાદ અલીને અપાયું છે (મને હજી સપનામાં ક્યારેક વિવેક ઓબેરોય પીળો શર્ટ પહેરીને ‘સાથિયાઆઆઆ’ સાથે કૂદતો દેખાય છે ને હું ઝબકીને જાગી જાઉં છું!). ત્યારથી મેં તો એક્સ્ટ્રા બે દીવા કરવાના ચાલુ કરી દીધા છે કે એ હિન્દી રિમેક અભેરાઈ પર ચડી જાય. જોવી હોય તો ઑરિજિનલ જ જુઓ, આવી ઝેરોક્સ કૉપીઓમાં પછી રાતની ઠંડી ખીચડી સવારે વઘારીને ખાતા હોઇએ એવી જ ફીલ આવે છે.

– હવે એક વર્ષનો જમ્પ અને વાત ગઈકાલે (રાજહંસ મલ્ટિપ્લેક્સમાં) જોયેલી દુલ્કર સલમાનની ગરમા ગરમ રિલીઝ ‘કલિ’ (મીનિંગઃ કંટ્રોલ ન થાય એવો કાળઝાળ ગુસ્સાનો જ્વાળામુખી). લોચો શું થયો ખબર છે? એ મલયાલમ ફિલ્મમાં ઇંગ્લિશ સબટાઇટલ્સ જ નહોતાં! અને મજા શું આવી ખબર છે? ક્યાંય કશું મિસ થયું હોય એવું ન લાગ્યું! આ પણ છે તો લવ સ્ટોરી, લેકિન સેન્ટરમાં છે દુલ્કરના હાઇપર એન્ગરનો જ્વાળામુખી. પળવારમાં હિંસક થઈ જતો અતિશય શૉર્ટટેમ્પર્ડ હિરો અને એના પ્રેમમાં પડીને પરણેલી પારેવા જેવી હિરોઇન સાઈ પલ્લવી. આ મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ’ અંગ્રેજી ‘ઍન્ગર મેનેજમેન્ટ’થી શરૂ થઇને હિન્દી ‘NH10’ને અડીને પસાર થઈ જાય છે. પણ અહીં એકેએક સીનમાંથી પોતીકી ઑથેન્ટિસિટીનો રણકાર સંભળાય છે. આ ફિલ્મની લીડ પૅર પણ ‘પૅર નેક્સ્ટ ડૉર’ જેટલી રિયલિસ્ટિક અને એ બંને જે પણ સિચ્યુએશન્સમાંથી પસાર થાય એય ATMમાંથી નીકળેલી નવી નોટ જેવી ફ્રેશ, ઑથેન્ટિક. અહીં હિરોઇન સાઈ પલ્લવીને બંને ગાલે એકદમ રિયલ લાગે તેવાં પિમ્પલ્સ પણ બતાવાયાં છે, માનશો? (એવી એકાદી હિન્દી ફિલ્મની હિરોઇન યાદ કરો તો?) ઍક્ટિંગ, સિનેમેટોગ્રાફી અને સૂધિંગ મ્યુઝિક ઉપરાંત આ કલિનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક અને સાઉન્ડ ડિઝાઇન ખરેખર ગજ્જબ છે!

– હવે તમે આ બંને ફિલ્મો જુઓ, ન જુઓ, ઇટ્સ અપ ટુ યુ. પણ અસલી ફિલ્મો તો બાકી મરાઠી, બંગાળી ને સાઉથની ચાર ભાષાઓમાં બને છે, બાકી તો…! (અતિશયોક્તિ? હઇમ્જા હવે!)

– હા, ગયા વર્ષે ‘ઓકે કન્મની’ ને ગઇકાલે ‘કલિ’ (રિસ્પેક્ટિવલી, તમિળ અને મલયાલમ ઑડિયન્સ સાથે) જોયાં ત્યારે એક વાત નૉટિસ કરી. બચ્ચાં-કચ્ચાં સાથે આવ્યાં હોવા છતાં એક પણ માણસે વચ્ચે અવાજ નહોતો કર્યો, ફોન પર વાત નહોતી કરી. ઑડિયન્સ તરીકે અને કળાની કદરદાનીમાં પણ આપણે હજી ઘણું શીખવાનું બાકી છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

એન્ટરટેનમેન્ટ

એન્ટરટેનમેન્ટ કે લિયે કુછ ભી કરેગા!

*** 

જો દિમાગને ડીપ ફ્રીજમાં મૂકવાનો વાંધો ન હોય, તો આ ફિલ્મ ટાઇમપાસ ફેમિલી વીક એન્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ બની શકે તેવી છે.

***

04-its-entertainmentએવી એક સનાતન (અને વાજબી) ફરિયાદ છે કે આપણે ત્યાં બાળકોની ફિલ્મો બનતી નથી. એક્ચ્યુઅલી, આપણે ભારતીયો કરકસરિયા સ્વભાવના છીએ એટલે બાળકો માટે સ્પેશિયલી અલાયદી ફિલ્મો બનાવવાને બદલે મોટાઓની ફિલ્મો જ એવી બાલિશ બનાવીએ છીએ કે જેથી તેમાં મોટાઓની સાથોસાથ બાળકોને પણ એટલી જ મજા પડે. વન્ડર ડોગ ‘જુનિયર’ ઉર્ફ ‘એન્ટરટેનમેન્ટ’ને ચમકાવતી આ ફિલ્મ જોવા માટે બચ્ચાલોગ તો મમ્મી-પપ્પાલોગને થિયેટર સુધી ખેંચી જ લાવવાના છે, પરંતુ પેરેન્ટ્સલોગને પણ એન્જોયમેન્ટ મળી રહે એટલે ફિલ્મમાં અક્ષયકુમાર આણિ સિનિયર મંડળી પણ છે.

હર કુત્તે કા દિન આતા હૈ

અખિલ લોખંડે (અક્ષય કુમાર) એક નંબરનો કડકો બાલુસ માણુસ છે, જે નાનાં મોટાં કામ કરીને ફાઇવસ્ટાર હોસ્પિટલની ખટિયા પર પડેલા એના પિતાનો ઈલાજ કરે છે. પાર્ટટાઇમમાં એ સફેદી કી ચમકાર જેવી સોપ ઓપેરાની એક્ટ્રેસ એવી સાક્ષી (તમન્ના ભાટિયા) સાથે ઈલુ ઈલુ કરે છે. પરંતુ જ્યારે લગ્નની વાત આવે છે, ત્યારે સાક્ષીના પપ્પા (મિથુન ચક્રવર્તી) આલોકનાથમાંથી અમરીશ પુરી બની જાય છે, અને કહે છે કે તારા જેવા કડકા સાથે મારી દીકરી ન પરણાવું. મારા જમાઈ બનવું હોય તો બિલ ગેટ્સ જેટલા પૈસા કમાઈને લાવ.

 

ત્યાં જ અક્ષય કુમારને ખબર પડે છે કે હકીકતમાં તો એ બેંગકોકના મશહુર ઝવેરી પન્નાલાલ જોહરી (દલીપ તાહિલ)નો ડીએનએ છે, એટલે કે ડેડી કી નાજાયઝ ઔલાદ છે. બરાબર એ જ વખતે પન્નાલાલ પોતાની ત્રણ હજાર કરોડની જાયદાદ એમના વફાદાર કૂતરા એન્ટરટેનમેન્ટ (જૂનિયર – ધ વન્ડર ડોગ)ના નામે કરીને આ દુનિયામાંથી કલ્ટી થઈ જાય છે. બસ, એ જાયદાદ મેળવવા માટે અક્કી બેંગકોક જઈને કુત્તાને રાસ્તામાંથી હટાવવાની કોશિશ શરૂ કરી દે છે. પરંતુ કૂતરો ડેઢ શાણો છે, એ દર વખતે બચી જાય છે.

 

વળી, આ કહાનીમાં બીજો ટ્વિસ્ટ આવે છે. પન્નાલાલના બે બદમાશ કઝિન્સ કરણ (પ્રકાશ રાજ) અને અર્જુન (સોનુ સૂદ) બેંગકોકની જેલમાંથી સજા કાપીને બહાર નીકળે છે. એમનું કહેવું છે કે કઝિન હોવાને નાતે એ જાયદાદ એમને મળવી જોઇએ. એટલે અક્કી કુત્તે કે પીછે, ઔર કઝિન્સ અક્કી કે પીછે,  લાસ્ટ મેં કુત્તા ઔર અક્કી દોનો કઝિન્સ કે પીછે… ટૂ મચ ફન!

બાઉ વાઉ, દિમાગ કો સાથ મેં મત લાઓ!

આમ તો ટ્રેલર્સ જોઇને જ ખબર પડી જાય છે કે આ ફિલ્મ જોવા માટે દિમાગને સ્લીપિંગ મોડમાં મૂકીને જવાનું છે. કેમ કે દિમાગ લઈને સાજિદ ખાનની ફિલ્મ હમશકલ્સ જોવા ગયેલા લોકો ભારોભાર પસ્તાયેલા, જ્યારે આ ફિલ્મ તો સાજિદ ખાનની બે ફિલ્મો લખી ચૂકેલા ભાઈઓ સાજિદ-ફરહાદની છે. સાજિદ ખાનને જેમ પોતાની ફિલ્મોમાં પીજે (પૂઅર જોક્સ) ઘુસાડવાનો શોખ છે, એ જ રીતે આ સાજિદ-ફરહાદે પણ પોતાની અગાઉની ફિલ્મો (ગોલમાલ2-3, સિંઘમ, ચેન્નઈ એક્સપ્રેસ વગેરે)ની જેમ ચાર હાથે પીજે ઠપકાર્યા છે. સેમ્પલ તરીકે આ જુઓ, અક્ષયકુમારનો દોસ્તાર જુગનુ (કૃષ્ણા) વીડિયો લાઇબ્રેરી ચલાવે છે, જેનું નામ છે, ‘મેરે પાસ સિને-મા હૈ!’ અને એ બધા જ ડાયલોગ્સ ફિલ્મો અને ફિલ્મસ્ટાર્સનાં નામવાળાં જ બોલે છે. મતલબ કે ‘આઈ રજનીકાંટ બિલીવ ઈટ’,  ‘એક બાર ગિરા તો ઈસકી અનુપમ ખેર નહીં!’ વગેરે.

ટેક્નિકલી જોવા જઇએ તો આ ફિલ્મ ફુવડ-સ્લેપસ્ટિક કોમેડીથી ભરપુર છે, જેમાં લગભગ કશું જ અનએક્સ્પેક્ટેડ કે શોકિંગ બનતું નથી. ફિલ્મમાં અક્ષય કુમાર કૂતરા સાથે વાતો કરે છે, કૂતરાની આંખમાંથી આંસુ નીકળી આવે છે, કૂતરા મલ્ટિપ્લેક્સમાં શોલે જોવા જાય છે, હિરોઇનનો બાપ પોતાની દીકરીને કૂતરા સાથે લગ્ન કરવાની સલાહ આપે છે, બંને વિલન વાતેવાતે ઈમોશનલ થઈ જાય છે અને આવું તો ઘણું બધું છે જેને લોજિક સાથે કશી જ લેવાદેવા નથી. ફિલ્મના ડાયલોગ્સ લખતી વખતે જોક્સ ખૂટી પડ્યા હશે, એટલે સાજિદ-ફરહાદે વર્ષો જૂના ચવાયેલા જોક્સ પણ ઠપકારી દીધા છે. અરે, જૂની હિન્દી ફિલ્મ ‘પ્યાર કિયે જા’નો મહેમૂદ-ઓમપ્રકાશવાળો સીન પણ બેઠ્ઠો મૂકી દેવાયો છે. પરંતુ આ બધાનો સરવાળો કરો, તો લગભગ અઢી કલાકની આ ફિલ્મ હસાવે છે, વચ્ચે જરા ઢીલી પણ પડે છે, પરંતુ કંટાળો તો જરાય આપતી નથી.

એક્શનવેક્શન કર લો જી!

મજાની વાત એ છે કે લોકોને થિયેટર સુધી ખેંચી લાવવા માટે અહીં હીરો અક્ષયકુમાર છે, પણ સૌથી વધુ લાફ્ટર ઉઘરાવી જાય છે, કૃષ્ણા, જ્હોની લિવર, પ્રકાશરાજ અને ક્યુટ ડોગી એન્ટરટેનમેન્ટ. આ ઉપરાંત ફિલ્મમાં પોણો ડઝન જેટલા મહેમાન કલાકારો છે, જે ખાલી એકએક સીનમાં હાઉકલી કરીને જતા રહે છે. અરે હા, ફિલ્મમાં રૂડીરૂપાળી હિરોઇન તમન્ના ભાટિયા પણ છે, પરંતુ એ બિચારી કરતાં ફિલ્મમાં પેલા ડોગીના સીન વધારે છે!  એક્ટિંગની બાબતમાં પણ એવું જ છે. તમન્ના કરતાં પેલો ડોગી વધારે વિવિધતાવાળાં એક્સપ્રેશન્સ આપે છે. અને નોટ ટુ ફર્ગેટ, પ્રકાશરાજ. આ માણસ ગજબ એક્ટર છે. એ જેટલી સ્વાભાવિકતાથી વિલનગીરી કરી શકે છે એટલી જ સહજતાથી લોકોને હસાવી પણ શકે છે.

ડોગી લોકોને સૂસૂ લાગે, તો એ લોકો થાંભલો શોધે. જ્યારે આપણી ફિલ્મોમાં પણ લોકોની આ જરૂરિયાતને ધ્યાનમાં રાખીને જરૂર હોય કે ન હોય, વચ્ચે વચ્ચે ગીતો મૂકવામાં આવે છે, જેથી લોકો બચ્ચાં-કચ્ચાંને લઈને બાથરૂમ યાત્રા કરી આવે. અહીં આપણા ગુજ્જુભાઈ મયૂર પુરીએ લખેલા અને બીજા ગુજ્જુભાઈઓ સચિન-જિગરે કમ્પોઝ કરેલાં ગીતો છે. આમ તો ગીતોમાં ખાસ કશો ભલીવાર નથી, પરંતુ ‘જ્હોની જ્હોની’ અને ‘વીરે દી વેડિંગ હૈ’ પોપ્યુલર થયાં છે.

ટાઇમપાસ એન્ટરટેનમેન્ટ

શરૂઆતમાં કહ્યું એમ આ ફિલ્મ બાળકોને મજા કરાવશે. ‘આપણે તો ખાલી ટેન્શન ફ્રી થવા માટે જ ફિલ્મો જોઈએ છીએ’ એવું કહેતાં મોટેરાંને પણ આ ફિલ્મ જોઇને આનંદ થશે. હા, વચ્ચે વચ્ચે જરાતરા બિલો ધ બેલ્ટ કહી શકાય એવી સિચ્યુએશન્સ છે, પરંતુ કમનસીબે હવે તો એ પણ ‘ફેમિલી ફિલ્મ’ની વ્યાખ્યામાં જ આવે છે. એટલે નાના ગલૂડિયા જેવી શોર્ટ એન્ડ સ્વીટ વાત એ છે કે આ ફિલ્મ માઇન્ડલેસ વીકએન્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ છે, બચ્ચાંકચ્ચાંને લઈને જોઈ આવો.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હીરોપન્તી

એક્ટિંગવાલે પાપા કા એક્શનવાલા બેટા

***

પ્રોજેક્ટ ટાઈગર (શ્રોફ) જેવી આ ફિલ્મમાં બોરિંગ લવસ્ટોરીએ અદભુત એક્શનનો શિકાર કર્યો છે.

***

05-heropantiઆજથી 31 વર્ષ પહેલાં વાંસળીની જે ટ્યૂન પર પાપા જેકી શ્રોફે સ્ટારડમ મેળવેલું, એ જ ટ્યૂન પર આજે એનો દીકરો ટાઈગર ડાન્સ કરી રહ્યો છે. જેકીપુત્ર ટાઈગર અને નવોદિત કૃતિ સેનનને ચમકાવતી ફિલ્મ ‘હિરોપન્તી’ તેલુગુ ફિલ્મ ‘પરુગુ’ની રિમેક છે, જે હિરો-હીરોઈન અને થોડીક અદભુત ફાઈટ્સને બાદ કરતાં કશું જ નવું ઓફર કરતી નથી.

વહી પુરાના, પ્યાર કા દુશ્મન ઝમાના

હીરોપન્તી હરિયાણા નામના ભારતના એવા પ્રદેશની વાર્તા છે, જ્યાં ગમે તે કરો તો ચાલે પણ પ્રેમ કરો તો ત્રીજું વિશ્વયુદ્ધ ફાટી નીકળે. તોય ત્યાંના એક માથાભારે ચૌધરી સૂરજ સિંઘ (પ્રકાશરાજ)ની દીકરી રશ્મિ પ્રેમમાં પડે છે અને બરાબર લગ્નના દિવસે પોતાના પ્રેમી સાથે ભાગી છૂટે છે. ચૌધરીના મોભાદાર પરિવારમાં એક એન્કાઉન્ટર સ્પેશિયલિસ્ટ, એક બાઉન્સર સપ્લાયર, પોતાની જ પેરેલલ આર્મી ચલાવતો ફાટેલ મગજનો ગગો વગેરે બાવડેબાજ માથાભારે લોકોનો કાફલો ભર્યો છે. અરે, ખુદ ચૌધરી સાહેબનો બાયોડેટા કહે છે કે એકવાર એમણે એક રાતમાં અઢાર લોકોને ઠાર મારેલા! આ કાફલો ભાગેલી દીકરી અને એના પ્રેમીને શોધવા નીકળે છે. એ લોકો ક્યાં હશે એની એના પ્રેમીના દોસ્તારોને જરૂર ખબર હશે એમ માનીને તાઉની સેના દોસ્તારોને કિડનેપ કરીને પોતાના ગાંવમાં પૂરી રાખે છે. એ સેનામાં એક છે બબલુ (ટાઈગર શ્રોફ), જે વાઘની જેમ તરાપ મારે છે, સિક્સપેક એબ્સ ધરાવે છે અને (એક્ટિંગની જેમ) એને કોઈનાથી ડરતાં આવડતું નથી.

જીભ અને મગજનું કામ હાથ પાસેથી લેતા ચૌધરીના ભાઈલોગ ટાઈગરને વોશિંગ મશીનમાં કપડાં ધોવાતાં હોય એ રીતે ધોઈ નાખે છે પણ એ ભાગેલાં પ્રેમીપંખીડાંનું લોકેશન જણાવતો નથી. આ ભાંજગડમાં ટાઈગરબાબાને ખબર પડે છે કે જેને જોઈને એને પહેલી નજર મેં પહલા પ્યાર થઈ ગયેલો એ છોકરી ડિમ્પી (કૃતિ સેનન) તો આ જ ચૌધરી સૂરજ સિંઘની નાની દીકરી છે.

આખરે દોસ્તારોને મારી નાખવાની ધમકીને વશ થઈને ટાઈગર કહે છે કે પ્રેમીપંખીડાં દિલ્હીમાં છે. તાઉનો આખો કાફલો જાન જોડીને દિલ્હી જાય છે, સાથે ડિમ્પીબેનને પણ લે છે. આ દિલ્હીદર્શન દરમિયાન ટાઈગર-કૃતિ વચ્ચે પણ લાગણીનાં વાવેતરથી પ્રેમનાં અંકુર ફૂટી નીકળે છે. ફરી પાછો ગ્લોબલ વોર્મિંગ જેવો પાપા પ્રકાશરાજનો ગુસ્સો ફાટે છે અને ડિમ્પીનાં લગ્ન બીજે ઠેકાણે ગોઠવાઈ જાય છે. હવે આ બંનેને માત્ર એક જ ચીજ ભેગાં કરી શકે છે, ધ ગ્રેટ ઈન્ડિયન ઈમોશનલ ડ્રામા!

ઓછી એક્શન, ઝાઝાં ઈમોશન

અગાઉ અક્ષયકુમાર અને કરીના કપૂર સ્ટારર ‘કમ્બખ્ત ઈશ્ક’ બનાવી ચૂકેલા ડિરેક્ટર શબ્બીર ખાનની આ ફિલ્મ ‘હીરોપન્તી’ જેકી શ્રોફના દીકરા ટાઈગરને લૉન્ચ કરવા માટે જ બનાવાઈ હોય એવું સ્પષ્ટ દેખાઈ આવે છે. ફિલ્મનું નામ પણ પાપા જેકીને જેનાથી સ્ટારડમ મળેલું એ ‘હીરો’ પરથી જ રખાયું છે. એટલું જ નહીં, દીકરો હીરો ફિલ્મની સિગ્નેચર ટ્યૂન પર જ આખી ફિલ્મમાં જાતભાતના કરતબ કરે છે. છેલ્લા થોડા દિવસથી ટાઈગરના નામ અને એના સફચટ ચહેરા વિશે ટ્વિટર પર જોક્સનું ઘોડાપુર વહી રહ્યું છે, પણ એટલું તો માનવું પડે કે એણે બોડી બિલ્ડિંગ માટે જિમ્નેશિયમમાં સારો એવો પરસેવો પાડ્યો છે. જે સ્ફૂર્તિથી એ કુદાકૂદ કરે છે એટલી જ સરળતાથી હૃતિક રોશન છાપ ડાન્સ પણ કરી શકે છે. પરંતુ હીરો બનવા માટે આટલાથી જ જો કામ ચાલતું હોત તો અત્યારે હર્મન બવેજાએ હૃતિકને રિટાયર કરી દીધો હોત! ટાઈગર એક્ટિંગમાં અત્યંત કાચો પડે છે. ઈવન એની સિગ્નેચર લાઈન ‘સબ કો આતી નહીં, મેરી જાતી નહીં’ બોલવામાં પણ એ જાણે કબજિયાત મટાડવાની દવા વેચતો હોય એવું લાગે છે!

ટાઈગરબાબાને એક્ટિંગમાં એટીકેટી આવે છે. તો હિરોઈન બનતી કૃતિબેબી દેખાવમાં સરસ ફેર એન્ડ લવલી છે, પણ એક્ટિંગમાં તો એ પણ કંઈ યાદ રહી જાય એવું ઓફર કરતી નથી. અહીં વિલનગીરી કરવા માટે પ્રકાશરાજ છે, જે હવે એકસરખા રોલ કરવા માટે કદાચ ગિનેસ બુકમાં પોતાનું નામ નોંધાવશે! અહીં ફરી પાછા ફરી પાછા એના એ જ જયકાંત શિક્રે ટાઈપના પાત્રમાં આવ્યા છે. પણ હા, એટલું માનવું પડે કે એવી કડક એક્ટિંગ એમને પરફેક્ટ આવડે છે. આ સિવાય આખી ફિલ્મમાં એક પણ પાત્રનો ઉલ્લેખ કરી શકાય એવું વેઈટેજ કોઈને મળ્યું નથી. માત્ર એક સીનમાં (કોમેડી નાઈટ્સની ‘ગુત્થી’ ફેઈમ) સુનીલ ગ્રોવર આવે છે, અને ખરેખર યાદ રહી જાય છે.

પ્રેમીઓને પકડીને ધોકાવવા સિવાય બીજો કોઈ કામધંધો ન હોય એવી સ્ટોરીવાળી ફિલ્મોની આપણે ત્યાં નવાઈ નથી. જ્યારે એ જ લાઈન પર ફિલ્મ બનાવવી હોય ત્યારે ફિલ્મમાં કંઈક તો નવું જોઈએ ને. અરે, હીરો હિરોઈનને ગુંડાઓથી બચાવે અને એ જોઈને હિરોઈન હીરોના પ્રેમમાં પડી જાય એ ટ્રેક તો કદાચ ડાયનોસોરના જમાનામાં પણ આઉટડેટેડ ગણાતો હશે! આટલી હદે એસેમ્બલી લાઈન પ્રોડક્શન જેવી બીબાંઢાળ ફિલ્મ હોવા છતાં તે લગભગ અઢી કલાક જેટલી તોતિંગ લાંબી છે. જો વિપશ્યના કે મેડિટેશન કરવાનો અનુભવ હોય તો જ આટલો સમય ધીરજ રાખીને બેસી શકીએ.

તેમ છતાં

એક્શન ક્રેઝી યંગસ્ટર્સને મજા પડે એવી એક્શન અને ચેઝ સિક્વન્સીસમાં ટાઈગરબાબા ફુલ માર્ક્સે પાસ થાય છે. પરંતુ એની આ ખૂબીનો ઝાઝો ઉપયોગ કર્યો હોત તો આ ટાઈગરની એક્ટિંગની ઊણપ ઢંકાઈ જાત. હા, ફિલ્મમાં સાજિદ-વાજિદે સારું મ્યુઝિક આપ્યું છે. ખાસ કરીને ‘જિયા લાગે ના’ તથા ‘હો જાઉંગા તબાહ’ તો મોબાઈલમાં ફરી ફરીને સાંભળવાની ઈચ્છા થાય એવાં સરસ બન્યાં છે.

પ્રોજેક્ટ ટાઈગરમાં જોડાવું કે નહીં?

બ્રૂસ લી અને જેકી ચેનની યાદ અપાવી દે એવી ફાઈટ્સ કરતા ટાઈગર શ્રોફને જોવો હોય, તો આ ફિલ્મ જોવા જઈ શકાય. પરંતુ એની થોડી ફાઈટ્સ જોવા માટે બાકીની લાંબી કંટાળાજનક ફિલ્મ સહન કરવાની તૈયારી રાખવી પડે. બાકી સારાં સોંગ્સ માટે સ્માર્ટ ફોન તો છેજ ને. હવે ચોઈસ ઈઝ યોર્સ!

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

સિંઘ સા’બ ધ ગ્રેટ

સની સિંઘમ દેઓલ!

***

માત્ર સન્ની દેઓલના ફેન ફોલોઇંગને એનકેશ કરવા માટે જ બનાવાયેલી આ ફિલ્મમાં એમની સુપરહીરો છાપ ફાઇટિંગ સિવાય બીજું કશું જ નથી.

***

singh-saab-great-poster_138295835400‘ગદર’ ફેઇમ અનિલ શર્મા અને ‘ઢાઇ કિલો કા હથૌડાવાલા હાથ’ ફેઇમ સન્ની દેઓલ ‘સિંઘ સા’બ ધ ગ્રેટ’ સાથે ફરી પાછા ત્રાટક્યા છે. એ બંનેએ સાથે મળીને ફિલ્મમાં મ્યુનિસિપાલિટીની ડિમોલિશન શાખાનાં બુલડોઝર કરતાં પણ વધારે તોડફોડ કરી છે! પરંતુ એમનું આ આગમન એટલું બધું મોડું છે કે ફિલ્મમાં બધું જ આઉટડેટેડ અને વાસી લાગે છે.

સન્ની સિંઘમ સ્ટાઇલ

આમ તો આ આખી ફિલ્મ ન્યૂઝ ચેનલની રિપોર્ટર અમ્રિતા રાવના નરેશનવાળા ફ્લેશબેકમાં રજૂ થાય છે, પરંતુ આપણે એવી બધી બબાલમાં પડ્યા વિના ફટાફટ ફિલ્મની સ્ટોરીલાઇન જોઇ લઇએ. સરનજિત સિંઘ તલવાર ઉર્ફ સન્ની (સન્ની દેઓલ) ભદૌરી ગામના કલેક્ટર છે. એ અત્યંત પ્રામાણિક છે એટલે એમની દર થોડા સમયાંતરે બદલીઓ થઇ જાય છે. એ પોતાના બંગલાની બહાર જરૂરિયાતમંદ લોકોની લોકઅદાલત યોજે છે અને યોગ્ય કાર્યવાહી કરે છે. એમાં વાત બહાર આવે છે કે શહેર પર સૈકાઓથી રાજ કરતા આવેલા ખાનદાનના વર્તમાન વંશજ ભૂદેવ સિંહ (પ્રકાશ રાજ) ગુનાખોરીની ડિક્શનેરીમાં હોય એવા બધા જ ગુના કરે છે. એમના લાખોના એક્સાઇઝની વસૂલી માટે સિંઘસા’બ એને નોટિસ મોકલે છે. એટલે અકળાયેલા ભૂદેવ સિંઘસા’બ પાસે આવીને એમની બહેન વિશે એલફેલ બોલે છે અને સિંઘસા’બ પોતાના ખાસ અંદાજમાં એમને એક તમાચો રસીદ કરે છે. સમસમી ઊઠેલા ભૂદેવ ‘કર્મા’ ફિલ્મના ડોક્ટર ડેન્ગની જેમ સિંઘસા’બની જિંદગી બરબાદ કરી દેવાનાં કસમ ખાય છે.

પહેલાં તો એ સિંઘસા’બની પત્ની (ઉર્વશી રૌતેલા)ને મરાવી નાખે છે અને પછી કરપ્શન સહિત જાતભાતના ચાર્જિસ લગાવીને એમને સોળ વર્ષની જેલમાં મોકલી દે છે. પરંતુ સારી ચાલચલગત અને પોતાના એક જૂના આઇપીએસ મિત્ર (રજિત કપૂર)ની મદદથી એ સાત જ વર્ષમાં બહાર આવી જાય છે. બહાર આવીને એ ફરી પાછા ભદૌરી આવીને ભ્રષ્ટાચાર તથા અન્યાય સામે ‘પીપલ્સ બીટ’ નામે ચળવળ શરૂ કરે છે. આ સાથે પ્રકાશ રાજ અને સન્ની દેઓલ બંને આમને સામને આવી જાય છે.

ઓન્લી સન્ની દેઓલ શો

આ ફિલ્મ માત્ર અને માત્ર સન્ની દેઓલના ડાઇ હાર્ડ ફેન્સ માટે જ છે. એમના માટે એ ફરી પાછા પોતાની ઘાતક, ઝિદ્દી જેવી ફિલ્મોની સ્ટાઇલમાં પાછા ફર્યા છે. અનિલ શર્મા અને સન્ની દેઓલને કદાચ એવું લાગ્યું હશે કે એમના પછી આવેલા અક્ષય કુમાર, સલમાન જેવા સ્ટાર્સ જો સાઉથ ઇન્ડિયન એક્શન ફિલ્મોની સ્ટાઇલમાં ધબાધબી બોલાવી શકતા હોય તો અમે શા માટે રહી જઇએ?! એટલે આ ફિલ્મમાં તેઓ એક્શનનો એક પણ મોકો ચૂકતા નથી. આ વખતે સન્નીપાજી હલ્ક અને ક્રિશને પણ લઘુતાગ્રંથિ આવી જાય એવા અવતારમાં છે. એ એક મુક્કા સાથે હવામાં જ ઘઉંની બોરી તોડી નાખે છે, છ ફૂટિયા પહેલવાનને એક હાથે ઊંચકીને ફેંકી દે છે, એક હાથે કાર રોકી દે છે, જિપને ફેરવી નાખે છે, ટ્રકના પૈડા નીચેથી પોતાનો હાથ સહીસલામત બહાર કાઢી લે છે… જો તમને આ બધું વધારે પડતું લાગતું હોય તો ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ એની ચોખવટ કરી દેવાય છે કે અગાઉ એમનો હાથ ઢાઇ કિલોનો હતો, હવે ભારતની વસ્તી વધીને 127 કરોડ થઇ ગઇ છે એટલે એમના હાથની કેપેસિટી પણ વધી ગઇ છે!

પરંતુ ગુડ વર્સસ ઇવિલની આ રિવેન્જ સ્ટોરીમાં કશું જ નવું નથી. બલકે અજય દેવગનને સ્થાને સન્ની દેઓલને લઇને સિંઘમ ફરીથી બનાવી હોય એવું લાગે છે. એટલે સુધી કે સિંઘમના જયકાંત શિકરે યાને કે પ્રકાશ રાજ પણ એવી જ એક્ટિંગ સાથે અહીં હાજર છે.

હકીકતમાં આ બંને સ્ટાર સિવાય અહીં બીજા કોઇની જરૂર જ નથી, પરંતુ પછી કિડનેપ કોને કરવા, કોની હડ્ડીપસલી એક કરવી એવા પ્રશ્નના ઉત્તર સ્વરૂપે અન્ય પાત્રો ભભરાવવામાં આવ્યાં છે. એવાં પાત્રોમાં અહીં નવોદિત અભિનેત્રી ઉર્વશી રૌતેલા, અમ્રિતા રાવ, જ્હોની લીવર, સંજય મિશ્રા વગેરે કલાકારોને લેવાયાં છે, જેમનું લગભગ કશું જ કામ નથી.

બીજા બધા ડિપાર્ટમેન્ટ્સની ઐસીતૈસી

સિંઘસા’બ ધ ગ્રેટમાં માત્ર એક્શન ડિપાર્ટમેન્ટમાં જ મહેનત કરવામાં આવી છે. સન્ની દેઓલની ગળું ફાટી જાય એવી ચિલ્લાચિલ્લી અને પ્રકાશ રાજની સનકી વિલનગીરી સિવાય કોઇનું કામ અહીં નોંધમાં આવતું નથી. સોનુ નિગમે કમ્પોઝ કરેલું ટાઇટલ સોંગ ‘સિંઘસા’બ ધ ગ્રેટ’ ગીત ટેક્સી સર્કિટમાં હિટ થયું હશે, બાકી આનંદ રાજ આનંદનાં બધાં ગીતો આ બોરિંગ ફિલ્મને વધુ બોરિંગ બનાવવાનું જ કામ કરે છે. ફિલ્મી પડદે આવ્યા વિના રહી ગયા હોય એમ ધર્મેન્દ્ર અને બોબી દેઓલ પણ એક ગીતમાં દેખાય છે. દાઢી વિના ઓલ્ડી લાગતા સન્ની દેઓલે કદાચ પહેલી વાર પડદા પર કિસિંગ સીન કર્યો હશે.

ઇન શોર્ટ

જો તમે (હજી) સન્ની દેઓલના સખ્ખત ફેન હો અથવા તો તમે સિંઘમ કે રાઉડી રાઠૌર જેવી ફિલ્મો જોઇ જ ન હોય કે પછી તમારી યાદદાસ્ત બહુ બધાં વર્ષો પછી અચાનક પાછી ફરી હોય, તો જ આ ફિલ્મ જોવાની હિંમત કરજો. અને હા, તમારી સાથે માથાના દુખાવાની ટિકડી રાખવાનું ભૂલશો નહીં!

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ઝંજીર

કમજોર કડી

***

જૂની ક્લાસિક ફિલ્મના નામે ફરીથી પૈસા રળવાના આવા ભંગાર ટ્રેન્ડને રોકવા માટે સત્વરે એક ફિલ્મ સિક્યોરિટી બિલ ઇન્ટ્રોડ્યુસ કરવું જોઇએ.

***

zanjeer1‘હિમ્મતવાલા’, ‘ચશ્મે બદ્દુર’ અને હવે ‘ઝંજીર’. એક જમાનામાં સુપરહીટ પુરવાર થયેલી ફિલ્મોની સફળતાને ફરીથી વટાવવાનો શોર્ટકટ હવે અટકે તો સારી વાત છે એવું અપૂર્વ લાખિયાની ઝંજીરની રિમેક જોયા પછી દૃઢપણે લાગે. ઓરિજિનલ ફિલ્મની મેલીઘેલી નબળી ઝેરોક્સ કોપી જેવી આ ફિલ્મો મૂળ ફિલ્મનો ચાર્મ પણ મારી નાખે છે.

જૂનો દારૂગોળો

સલીમ-જાવેદે ઝંજીર ફિલ્મથી અમિતાભ બચ્ચન રૂપે ભારતીય દર્શકોને એક ‘એન્ગ્રી યંગ મેન’ આપ્યો. આ ક્લાસિક ફિલ્મ ન જોઇ હોય એવા લોકો ભાગ્યે જ હોય. છતાં ધારી લઇએ કે તમારી યાદદાસ્ત જતી રહી હોય અથવા તો તમારો જન્મ ગ્લોબલાઇઝેશન પછીના યુગમાં થયો હોય અને તમે ઓરિજિનલ ઝંજીર ફિલ્મ નથી જોઇ. તો એની સ્ટોરી ટૂંકમાં જાણી લઇએ. એસીપી વિજય ખન્ના (રામ ચરન તેજા) એક નખશિખ પ્રામાણિક પોલીસમેન છે અને દુનિયાની સૌથી મહાન જોક પણ એને ન હસાવી શકે એવો એ સિરિયસ માણસ છે. નાની નાની વાતમાં એ ગુસ્સે થઇ જાય છે અને જીભનું કામ હાથ પાસેથી લે છે એટલે શોલેના અંગ્રેજ કે જમાને કે જેલરની જેમ વારેવારે એની ટ્રાન્સફર થયા કરે છે. હૈદરાબાદના એક એમએલએને ધોકાવવા બદલ એની ટ્રાન્સફર મુંબઇ થઇ જાય છે. વિજયની સ્ટોરી એવી છે કે એ જ્યારે આઠ વર્ષનો હતો ત્યારે એની નજર સામે જ એનાં માતાપિતાનું એક અજાણ્યા માણસે ખૂન કરી નાખેલું. એ માણસના હાથ પરનું ઘોડાનું ટેટૂ એને આજેય સપનાંમાં આવીને હેરાન કરે છે.

માલા (પ્રિયંકા ચોપરા) એક એનઆરઆઇ ગુજ્જુ છોકરી છે, જે એક લગ્ન અટેન્ડ કરવા મુંબઇ આવે છે અને એક વ્યક્તિની હત્યા થતી જુએ છે. પોલીસનો કોન્ટેક્ટ કરીને એ હત્યારાને પકડાવવામાં મદદ પણ કરે છે. પરંતુ એ હત્યારો ઓઇલ માફિયા તેજા (પ્રકાશ રાજ)નો માણસ છે એટલે માલાને પતાવી નાખવાનો પ્રયાસ થાય છે. આખરે વિજય સેકન્ડ હેન્ડ કાર ડીલર શેર ખાન (સંજય દત્ત)ની મદદથી એ આરોપીને પકડી પાડે છે. પરંતુ એ આરોપીનું વિજયની કસ્ટડીમાં જ મોત થઇ જાય છે અને એના આરોપસર વિજયને સસ્પેન્ડ કરવામાં આવે છે. આ રીતે વિજય અને ઓઇલ માફિયા તેજા બંને સામસામે આવી જાય છે. આ કામમાં વિજયને એક પત્રકાર જયદેવ (અતુલ કુલકર્ણી)ની પણ મદદ મળે છે. અંતે વિજયને ખબર પડે છે કે…

આખિર વોહી હુઆ જિસકા ડર થા

આ ફિલ્મમાં ગણ્યા ગાંઠ્યા દેખીતા ફેરફારોને બાદ કરતાં આખી ફિલ્મ બેઠ્ઠી ઓરિજનલની ઝેરોક્સ જ છે. જો એવું જ કરવું હતું તો રિમેક કરવાની જરૂર જ શી હતી? ઓનેસ્ટ પોલીસમેન વર્સસ કરપ્ટ સિસ્ટમની વાત સિત્તેરના દાયકાની શરૂઆતમાં નવી હતી, જ્યારે અત્યારની દબંગ, રાઉડી રાઠોડ કે સિંઘમ જેવી ફિલ્મોમાં આપણે જોઇ જ ચૂક્યા છીએ. અને બીજું, આ ફિલ્મનું ટાર્ગેટ ઓડિયન્સ શું છે? જૂની ઝંજીરના ચાહકો તો આજેય એ ફિલ્મના પ્રેમમાં હશે. જ્યારે નવી જનરેશનને સિંઘમ ગમે છે. તો પછી અહીં નવું શું છે? એમાંય પ્રકાશ રાજની ભૂમિકા અને એક્ટિંગ તો અદ્દલ સિંઘમના જયકાંત શિક્રે જેવી જ છે, તો અગેઇન, કોઇ આ ફિલ્મ શું કામ જુએ?

ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ સરસ છે. રામ ચરન, પ્રિયંકા, સંજય દત્ત, પ્રકાશ રાજ, અતુલ કુલકર્ણી અને માહી ગિલ, બધા જ પોતપોતાની જગ્યાએ સરસ છે, પણ ફિલ્મ એટલી બધી પ્રીડિક્ટેબલ છે દર્શક માટે ભાગ્યે જ કશું નવું બચે છે. આટલું પૂરતું ન હોય એમ ઇન્ટરવલ પહેલાં કુલ પાંચ ગીતો આવે છે, જે ફિલ્મની ગતિમાં પંક્ચર પાડવા માટે પૂરતાં છે. પાછું એકેય ગીતમાં કશી ભલીવાર નહીં. મૂળ ફિલ્મમાં જયા બચ્ચના પાત્રના ઇન્ટ્રોડક્શન માટે વપરાયેલું ‘ચપ્પુ છુરિયાં તેઝ કરા લો’ ગીત અહીં ‘પિંકી હૈ પૈસેવાલોં કી’ જેવા સસ્તા આઇટેમ સોંગમાં કન્વર્ટ કરી નંખાયું છે એ જોઇને આપણા હૃદય પર ચપ્પુ છુરિયાં ચાલે એવું દુઃખ થાય.

હજી આટલું પૂરતું ન હોય એમ ફિલ્મમાં લોજિકનાં એટલાં મોટાં ગાબડાં છે કે એમાંથી આખા ડાયનોસોર પસાર થઇ જાય. જેમ કે, મૂળ ફિલ્મમાં અજિતના હાથમાં રહેલી ઘોડાવાળી સાંકળ વિજયને સપનાંમાં દેખાય છે અને એટલે ફિલ્મનું નામ ઝંજીર રખાયું હતું. જ્યારે અહીં તો એ સાંકળને સ્થાને ઘોડાનું ટેટૂ આવી ગયું છે, તો પછી ફિલ્મનું નામ ઝંજીર શા માટે છે એનું કોઇ લોજિક ખરું? ક્રાઇમ રિપોર્ટર જયદેવ જૂની ફાઇલો ઉથલાવીને વિજયના પપ્પાની હત્યાની વિગતો શોધી કાઢે છે, તો એસીપી જેવી ઊંચી પોસ્ટ પર હોવા છતાં એ વિચાર ખુદ વિજય એટલે કે રામ ચરનને કેમ નહીં આવ્યો હોય? પોતે ખૂનખાર ઓઇલ માફિયા સાથે ટક્કર લઇ રહ્યો છે એ જાણવા છતાં પત્રકાર જયદેવ એને ખુલ્લા પડકારો ફેંકતો શા માટે ફરતો હશે?

પોતે જાણે મોટે ઉપાડે જૂની ફિલ્મને ટ્રિબ્યુટ આપતા હોય એમ ફિલ્મના એક સીનમાં પ્રકાશ રાજ અને મોના ડાર્લિંગને ઓરિજિનલ ઝંજીરમાં પોતાનો જ સીન જોતા બતાવ્યા છે! અને આ જ સીનમાં તેજાની અને એના ગુરુની બેકસ્ટોરી ઊભડક સમાવી દીધી છે. ફિલ્મમાં પ્રિયંકા ચોપરાનો પ્રયાસ સિન્સિયર છે, પણ એનું કામ પેલી મોના ડાર્લિંગ જેવું જ બનીને રહી જાય છે. સૌથી મોટા આઘાતની વાત તો એ છે કે ફિલ્મના અંતે મુખ્ય પાત્રોની વાત પરથી આપણને એવો અણસાર આપવામાં આવે છે કે હજી આ ઝંજીરની સિક્વલ પણ બનવાની છે.

આ આખી રેઢિયાળ ફિલ્મમાં શાતા આપનારી વાત એક જ છે કે ક્રાઇમ રિપોર્ટર જયદેવના પાત્ર તરીકે ‘મિડ ડે’ના બાહોશ પત્રકાર જે. ડેને ગરિમાપૂર્ણ અંજલિ અપાઇ છે. એટલું જ નહીં, જે. ડેની હત્યા બાદ બનાવાયેલું અમૂલનું હોર્ડિંગ પણ અહીં ડિસ્પ્લે થાય છે.

કુલ મિલા કે

જૂની ફિલ્મોની સફળતાને વટાવીને એની રિમેકના નામે ચરી ખાવાને બદલે આપણા ફિલ્મવાળાઓ કશુંક ઓરિજિનલ બનાવે તો સારું. આ ફિલ્મ તેલુગુમાં ‘તૂફાન’ના નામે પણ બનાવાઇ છે. ત્યાંના લોકોએ આ ફિલ્મ ન જોઇ હોય તો ત્યાં ચાલી જાય, પરંતુ અહીં તો આ ભંગાર ટ્રેન્ડ બંધ થાય એ જ આશા રાખીએ.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.