Te3n

કોલમઃ ફિલ્મ રિવ્યૂ

ફિલ્મઃ તીન

હેડિંગઃ બિગ બચ્ચન, સ્મૉલ સિક્રેટ

ઇન્ટ્રોઃ ઠંડું સસ્પેન્સ અને ધીમી ગતિ છતાં સુપર્બ અભિનયને કારણે વન ટાઇમ વૉચ બની રહેલી ફિલ્મ.

ક્યારેક એવું બને કે સામેવાળા વડીલ આપણને લાંબી લાંબી વાતો કરીને બોર કરતા હોય, આપણને બગાસાંનો અટેક આવી રહ્યો હોય, પરંતુ વડીલનું માન જાળવીને આપણે એમની વાતમાં રસ લેતા રહીએ. બસ, એવું જ કંઇક અમિતાભ બચ્ચન સ્ટારર ‘તીન’માં બને છે. એક પણ તબક્કે સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ જેવી ઉત્તેજના અનુ16apr_te3nભવાતી નથી. અંતે તમે એવું કહીને બહાર નીકળો કે, ‘સસ્પેન્સ તો સમજ્યા, પણ બચ્ચન સાહેબ માટે તો એક વાર જોવી જ પડે.’

અવિરત પ્રતીક્ષા

આઠ વર્ષ પહેલાં કોલકાતામાં રહેતા જૉન બિશ્વાસ (અમિતાભ બચ્ચન)ની પૌત્રી કિડનેપ થઈ ગયેલી. એમાં જ પૌત્રીનો જીવ ગયો, પરંતુ કિડનેપર કોણ હતો એ ક્યારેય ખબર પડી નહીં. એ પછી જૉન બિશ્વાસની જિંદગી એ જ ક્ષણ પર અટકી ગઈ. રોજ રાત્રે જાગતા રહે, રડતા રહે અને પૌત્રીના કિડનેપરને શોધવા પોલીસ સ્ટેશનના આંટાફેરા માર્યા કરે. એ કૅસની તપાસ કરતો ઇન્સ્પેક્ટર માર્ટિન દાસ (નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી) પણ આજે પાદરી બની ગયો છે. આઠ વર્ષ પછી એ જ કોલકાતામાં એવો જ કિડનેપિંગનો કૅસ બન્યો. કૅસની તપાસ કરતાં પોલીસ અધિકારી સરિતા સરકાર (વિદ્યા બાલન)ને લાગ્યું કે આ બંને કૅસ વચ્ચે કોઈ સામ્યતા છે. બસ, એક બાજુ જૉન પોતાની પૌત્રીના કિડનેપરના સગડ મેળવવા દોડાદોડ કરે, જ્યારે બીજી બાજુ અત્યારે કિડનૅપ થયેલા બાળકને છોડાવવા માટે પોલીસ ઉધામા કરે. કોણ હતું આખરે એ ગુનાઓની પાછળ?

એકલા ચાલો રે

દક્ષિણ કોરિયન ફિલ્મ ‘મોન્ટાજ’ની રિમેક એવી ડિરેક્ટર રિભુ દાસગુપ્તાની આ ફિલ્મ ‘તીન’નાં બે સૌથી સ્ટ્રોંગ પાસાં છે. એક તો ખુદ બચ્ચનની ઇમોશનલી ચાર્જ્ડ ઍક્ટિંગ અને બીજું છે સિનેમેટોગ્રાફર તુષાર કાંતિ રૅના કેમેરામાં ઝીલાયેલું એકદમ ઑથેન્ટિક કોલકાતા. પહેલાં વાત બચ્ચન મોશાયની.

‘પિકુ’ પછી ફરી પાછા અમિતાભ કોલકાતાના બૅકગ્રાઉન્ડમાં દેખાયા છે. પરંતુ તેઓ આ શહેર સાથે એવા ભળી ગયેલા દેખાય છે કે અલગ પાડવા શક્ય નથી. વેદના, વિરહ નીતરતી એમની ભાવવાહી આંખો, પૌત્રી ગુમાવ્યાનું દુઃખ, તેને સાચવી ન શક્યાનું ગિલ્ટ, એક કોમનમેન તરીકેની એમની નિઃસહાયતા, સિસ્ટમ સામેનો એમનો શાંત સંઘર્ષ, છતાં એક ડ્યુટીફુલ હસબંડ આ બધા જ મનોભાવો… આ બધું જ એમના ચહેરા અને બૉડીલૅંગ્વેજ પરથી દેખાઈ આવે છે. એમની ટ્રિમ થયેલી અત્યંત આછી દાઢી, ખોખલો અડધી બાંયનો શર્ટમાંથી એમનું જે કૃષકાય શરીર દેખાય છે તે એમની જદ્દોજહદની ચાડી ખાય છે. ઇવન કોઈ ડાયલોગ ન હોય, ત્યારે માત્ર શૂન્યતામાં તાકીને પણ એ પોતાની પીડા શારડીની જેમ તમારા હૃદયમાં ટ્રાન્સફર કરી દે છે.

આ ફિલ્મના એક પ્રોડ્યુસર ‘કહાની’વાળા સુજોય ઘોષ છે (એ જ ફિલ્મની યાદ અપાવતાં બે સ્ટાર વિદ્યા બાલન અને નવાઝુદ્દીન પણ અહીં છે). કદાચ એટલે હોય કે ગમે તેમ, પરંતુ અહીં એક ડરામણું છતાં ઑથેન્ટિક કોલકાતા ઝીલાયું છે. ટિપિકલ સાંકડી ગલીઓ, જૂની પુરાણી ઇમારતો, પીળી ટૅક્સીઓ, ટ્રામ, ફેરી, હુગલી નદી અને તેના પરનો હાવડા બ્રિજ, દીવાલ પર લાગેલાં જાતભાતનાં પોસ્ટરો, બૅકગ્રાઉન્ડમાં સતત સંભળાતો કંઇક એનાઉન્સમેન્ટ અને લોકોના અવાજનો ઘોંઘાટ, મા દુર્ગાની મૂર્તિઓ… આમાંનું બધું જ હુગલીના શાંત પાણીની જેમ આવ્યા કરે છે. ક્યાંય પરાણે કોલકાતા ઠૂંસ્યું હોય એવું લાગતું નથી. બલકે ઘણે ઠેકાણે ડરામણું ભાસતું આ શહેર ફિલ્મનું એક પાત્ર બની ગયું છે. ડિટ્ટો ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચનને જ્યાં રહેતા બતાવ્યા છે તે ઘર પણ એવું જ જરીપુરાણી વસ્તુઓથી ભરચક અને ખાસ્સું ભયાવહ લાગે છે. જોઇને ચોખ્ખી ખબર પડે કે એ ઘરમાં છેલ્લાં આઠ વર્ષથી સમય થંભી ગયો છે અને હવામાં એક પીડા તરી રહી છે. ઇવન પોલીસ સ્ટેશન, ચર્ચ, કબ્રસ્તાન, ટેપ રેકોર્ડર ઑડિયો કસેટ્સ વગેરેનાં દૃશ્યો જાણે કોઈ અલગ જ કાળખંડની ફીલ આપે છે.

કોલકાતાની ગલીઓની જેમ જ આમથી તેમ ફરતો હોવા છતાં આ ફિલ્મનો પ્લોટ થકવી નાખે છે. ફિલ્મ અકળાવી નાખે તેવી ધીમી ગતિએ આગળ વધે છે. એક સસ્પેન્સ થ્રિલરમાં જે ટેન્શન, સ્પીડ અને ભય હોવા જોઇએ તે અહીં ક્યાંય વર્તાતાં જ નથી. કિડનેપ થયેલું બાળક કઈ સ્થિતિમાં હશે, તેને છોડાવવા રેસ અગેઇન્સ્ટ ટાઇમ વગેરેનું ટેન્શન પણ આપણા સુધી પહોંચતું નથી. ફિલ્મમાં ભાગ્યે જ કોઈ કોમિક રિલીફ છે. ગીતો સાંભળવાં ગમે એવાં છે, પરંતુ તે બૅકગ્રાઉન્ડમાં વાગ્યા કરે છે. આ બધાના સરવાળા રૂપે ફિલ્મની સવા બે કલાકની લંબાઈ ખાસ્સી વધારે લાગે છે.

‘હુ ડન ઇટ’ પ્રકારની સસ્પેન્સ-મિસ્ટરી ફિલ્મોમાં ફિલ્મનાં પાત્રોની સાથોસાથ આપણું દિમાગ પણ સતત અટકળો કર્યા કરે છે. પરંતુ આ ફિલ્મનું કદાચ સૌથી નબળું કે જોખમી પાસું એ છે કે સિક્રેટ છતું થયા પછી આપણે જે અટકળો કરી હોય તેમાંથી જ એકાદા ખાનામાં જઇને પડે છે. એવું થાય ત્યારે આપણને આઘાત કે આશ્ચર્યની લાગણી થતી જ નથી. ઇવન જે રીતે વાર્તા પૂરી કરાઈ છે એ પણ ખાસ કન્વિન્સિંગ નથી.

કૅચી વનલાઇનરો કે ધારદાર ડાયલોગ્સના અભાવ છતાં ‘તીન’ તેની સ્ટારકાસ્ટના જોર પર ઘણે અંશે આપણો રસ ટકાવી રાખે છે. નવાઝુદ્દીન અને વિદ્યા બાલન પોતાના ફુલ ફોર્મમાં તો નથી, છતાં બંનેની કેમિસ્ટ્રી રસપ્રદ છે. એક તો એમનાં પાત્રોની ફરતે અમુક રહસ્યનાં વલય ફરતાં રહે છે. બીજી બાજુ જે રીતે વિદ્યા ‘ફાધર’ પર ભાર મૂકીને નવાઝુદ્દીનને સંબોધે છે ત્યારે આપણને એમના ભૂતકાળ વિશે પ્રશ્નો થાય છે. લેકિન ડિરેક્ટરે એમાં ઊંડાણમાં જવાનું મુનાસિબ લાગ્યું નથી. અન્ય સ્ટારકાસ્ટમાં પણ સબ્યસાચી ચક્રવર્તી જેવાં દમદાર નામ છે, એટલે પર્ફોર્મન્સની બાબતમાં જરાય કહેવાપણું નથી.

સિર્ફ નામ હી કાફી હૈ

એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ થ્રિલર તરીકે આ ઢીલીઢાલી ફિલ્મ નિરાશ કરી શકે, પરંતુ ઍક્ટિંગના મામલે ફુલ માર્ક્સ છે. એટલે એક વાર જોવા માટે આ ફિલ્મ પાસે પૂરતાં કારણો છે. આ ફિલ્મ જોયા પછી તમને પાછલા નવ મહિનામાં આવેલી આવી જ બે ફિલ્મો પણ યાદ આવી જાય એવી પૂરી શક્યતા છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s