OK Jaanu

નૉટ ઓકે, મણિ સર

***

તમિળમાંથી હિન્દીમાં આવતાં સુધીમાં આ ફિલ્મમાં રહેલો મણિ રત્નમ અને એ. આર. રહેમાનનો મૅજિકલ ટચ ક્યાંય ખોવાઈ ગયો છે.

***

ok-jaanu-new-posterડિયર મણિ સર,

ભારતમાં ફિલ્મ જોનારાઓની એક આખી પેઢીની જેમ અમે પણ તમારી ફિલ્મો જોઈ જોઈને મોટા થયા છીએ. જે રીતે તમે અઘરામાં અઘરી વાતને પણ હળવાશથી કહી દો છો, જે રીતે 24 ફિલ્મો બનાવ્યા પછીયે તમને ‘ક્રિએટિવ ફટિગ’ નથી લાગ્યો, જેવું પેશન તમારી એકેક ફિલ્મમાં દેખાય છે, એ જોતાં તમને ભારતીય સિનેમાની જીવતી જાગતી ઇન્સ્ટિટ્યુશન કહેવામાં એક ટકોય અતિશયોક્તિ નથી. પરંતુ તમે જ્યારે તમારી પોતાની ફિલ્મને હિન્દીમાં બીજા કોઈ ડિરેક્ટરને બનાવવા સોંપી દો ત્યારે અમને જોનારાઓને તો સગી માએ પોતાનું સંતાન બીજા કોઇને દત્તક આપી દીધું હોય એવું દુઃખ થાય. એવું દુઃખ અમને શાદ અલીએ તમારી ‘અલાઈપાયુથે’ને ‘સાથિયા’ના નામે બનાવેલી ત્યારે થયેલું. હવે એ જ દુઃખનું રિપિટેશન બે વર્ષ પહેલાં તમે જ તમિળમાં બનાવેલી ‘ઓ.કે. કન્મની’ની હિન્દી રિમેક ‘ઓકે જાનુ’ જોઇને અત્યારે થઈ રહ્યું છે. એટલે જ તમને આ ઑપન લૅટર લખવાની નોબત આવી છે.

તમારી ઘણી ફિલ્મોમાં અમે જોયું છે કે હીરો-હિરોઇનને તમે શરૂઆતમાં જ પરણાવી દો. પરંતુ ‘ઓ.કે. કન્મની’ની વાત અલગ હતી. અમને યાદ છે, તેની રિલીઝ વખતે તમે કહેલું કે એ ફિલ્મમાં તમે એવું બતાવવા માગતા હતા કે અત્યારના યુવાનો બહારથી ભલે મૉડર્ન થયા હોય, પરંતુ અંદરથી તો હજીયે એવા જ ટ્રેડિશનલ છે. તેમાં તમે મલયાલમ સુપરસ્ટાર મમૂટીના હોનહાર દીકરા દુલ્કર સલમાન અને નમણી નિત્યા મેનનની એકદમ ફ્રેશ જોડીને કાસ્ટ કરેલી. સ્ક્રીન પર એ બંને ‘મેઇડ ફોર ઇચ અધર’ લાગતાં હતાં. એ બંને ઉપરાંત પોતાની અલ્ઝાઇમર્સ ડિસીઝથી પીડાતી પત્નીની કાળજી લેતા પ્રકાશ રાજ અને યાદદાસ્ત ગુમાવી રહેલાં પરંતુ પ્રેમ અકબંધ રાખીને રહેતાં એમનાં પત્ની તરીકે લીલા સૅમ્સનની જોડીમાં પણ એવી જ ઉષ્મા દેખાતી હતી.

અફ કોર્સ, ‘ઓકે જાનુ’ પણ રિમેક છે એટલે ફ્રેમ બાય ફ્રેમ સરખી છે. અમેરિકા જવાનું સપનું લઇને મુંબઈ આવેલો વીડિયો ગેમ ડિઝાઇનર યુવાન આદિત્ય (આદિત્ય રૉય કપૂર) પૅરિસ જઇને આર્કિટેક્ચર ભણવાનું સપનું લઇને ફરતી યુવતી તારા (શ્રદ્ધા કપૂર)ને મળે. બંનેની કેમેસ્ટ્રી ક્લિક થાય, એકબીજા સાથે ફરે-હરે, ગીતો ગાય અને પ્રેમમાં પડે. લગ્ન અને બાળકોની બબાલમાં ન માનતાં આ બંને છૂટાં પડતાં પહેલાં સાથે રહેવા માટે લિવ ઇનમાં રહે અને ત્યાં જ નસિરુદ્દીન શાહ-લીલા સૅમ્સનનો સંબંધ જોઇને સાથે રહેવાનાં અને એકબીજાની જવાબદારી ઉપાડવાનાં પાઠ શીખે. ફાઇન. વાત સરસ છે, પરંતુ હિન્દી અવતરણની પ્રક્રિયામાં તે મૂળ મૅજિક ક્યાંક વરાળ થઇને ઊડી ગયો છે.

તમિળ વર્ઝનનું નામ તમે કેવું મસ્ત રાખેલું, ‘ઓ કાધલ કન્મની’, એટલે કે ‘ઓ પ્રિયે, આંખ જેવી અ0e09a8adb1855f1820fdf1d42477e131ણમોલ’. જ્યારે
હિન્દીમાં એના જેવું જ નામ રાખવાની લાલચમાં ‘ઓકે જાનુ’ જેવું તદ્દન ફિલ્મી મિનિંગલેસ ટાઇટલ આપી દેવાયું. એ રીતે તો ‘ઓકે ટાટા બાય બાય’ રાખ્યું હોત તોય શું ફરક પડવાનો હતો?

‘આશિકી-2’ની હિટ જોડી આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરને રિપીટ કરવાનો આઇડિયા માર્કેટિંગની રીતે પર્ફેક્ટ છે. પરંતુ ‘આશિકી-2’ની સફળતામાં એ બંને વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી કરતાં તેના જબરદસ્ત સંગીતનો ફાળો વધારે હતો. અહીં આ જોડી પોતાનું એ જૂનું બૅગેજ લઇને સાથે આવે છે અને એટલે જ પબ્લિકમાંથી હજીયે ‘આરોહી’ના નામની બૂમો પડે છે. શ્રદ્ધા કપૂર ઍક્ટિંગ કરતાં પોતાની ક્યુટનેસ જ વટાવતી હોય તેવું વધારે લાગે છે. ‘ગૅમર’ લખેલું મોબાઇલનું કવર અને લૅપટોપની ‘સ્ટાર વૉર્સ’ની સ્કીનને બાદ કરતાં આદિત્ય રૉય કપૂર એકેય ઍન્ગલથી વીડિયો ગૅમ ડિઝાઇનર લાગતો નથી. ફિલ્મમાં એનો ‘મુંબઈ 2.0’ ગૅમનો કન્સેપ્ટ પણ તદ્દન ડમ્બ ડાઉન થઈ ગયો છે. ઑરિજિનલ વર્ઝનમાં તમે એસ્ટાબ્લિશ કરેલું કે એક ઝાકઝમાળ, ગ્લેમરથી ભરેલું અપર મુંબઈ હોય અને કોન્ટ્રાક્ટ કિલર્સ, ડ્રગ્સ, હવાલા, બ્લૅક મનીથી ભરેલું બીજું લૉઅર મુંબઈ હોય. અપર મુંબઈથી શરૂ થતી ગૅમ લૉઅર મુંબઈમાં જાય એ કન્સેપ્ટનો છેદ જ અહીં ઊડી ગયો છે. સર, તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી એ અમને ખબર છે, પણ જેમના માટે આ ફિલ્મ છે તે અહીંના યુવાનો દુનિયાભરની વીડિયો ગૅમ્સ રમે છે.

‘ઓ.કે. કન્મની’નું મ્યુઝિક સુપરહીટ હતું અને બે વર્ષ પછી આજેય એટલું જ ફ્રેશ લાગે છે. તમે એ.આર. રહેમાન સાથે મળીને જે કમાલ કરેલો છે તે અમે છેક ‘રોજા’થી અને એમાં ગુલઝાર સાહેબને ઉમેરીએ તો ‘દિલ સે’ અને ‘સાથિયા’ના જમાનાથી જોતા આવ્યા છીએ. કમનસીબે એ જાદુ અહીં દેખાતો નથી. નો ડાઉટ, ઑરિજિનલ ‘ઓ.કે. કન્મની’નાં મૂળ ગીતોનાં હિન્દી વર્ઝન (‘ઓકે જાનુ’, ‘કારા ફનકારા’ અને ‘જી લે’) સાંભળવામાં તો મજા પડે છે, પણ તેના શબ્દોમાં ઑરિજિનલમાં હતું એવું કાવ્યતત્ત્વ ખોવાઈ ગયું છે. ઑરિજિનલમાં અફલાતૂન લવ સોંગ હોવા છતાં તેને બદલે તમારા અને રહેમાનના ‘હમ્મા હમ્મા’નું બાદશાહને લઇને જે અત્યંત કંગાળ રિમિક્સ કર્યું છે એમાંથી માત્ર નાણાંકીય હેતુસર આ રિમેક બનાવાઈ છે તેની બદબૂ આવે છે. નહીંતર આ જ એ. આર. રહેમાન પોતાના ‘ઉર્વશી ઉર્વશી’નું ‘MTV અનપ્લગ્ડ’ માટે જે રિમિક્સ બનાવે તે એટલું જ અદભુત બને અને આમાં આવો દાટ વળે એ કઈ રીતે માની લઇએ? અરિજિતે ગાયેલું ‘ઇન્ના સોણા’ જેવું ઠીકઠાક ગીત પણ ધીમી પડી ગયેલી ફિલ્મની ગતિને ઓર ધીમું પાડે છે.

અહીં સ્ક્રીનપ્લેમાં તમારું નામ છે, પરંતુ અમને ખબર છે કે અમારા તમિળ જેવું જ તમારું હિન્દી છે. ડાયલોગ્સમાં ગુલઝાર સાહેબનું નામ દેખાય છે. નસિરુદ્દીન શાહના મોઢે બોલાયેલા ‘આસ્તિન ચઢા દેના ઝરા મેરી’, ‘હિમાકત-એ-નાઉમ્ર’, ‘મરીઝ-એ-ઇશ્ક’ જેવા શબ્દપ્રયોગોમાં એ દેખાઈ પણ આવે છે. પરંતુ બાલકૃષ્ણ દોશી જેવા દિગ્ગજ ગુજરાતી આર્કિટેક્ટ માટે તમારી ફિલ્મમાં ‘ઠરકી’ જેવો હલકો શબ્દ વપરાય? એમના ગેસ્ટ અપિયરન્સમાં ‘અમદાવાદની ગુફા’ની રચના વિશે બોલાતી બે લાઇન પણ મહત્ત્વની હતી, જ્યારે તે આખો કેમિયો અહીં માત્ર નામનો જ બનીને રહી ગયો છે. ફિલ્મમાં ‘ઇતના તંગ આ ગયે હો તો છોડ ક્યું નહીં દેતે?’ એ લાઇન તો આ જ શાદ અલીવાળી ‘સાથિયા’માં પણ હતી. મતલબ કે ટ્રાન્સલેશન સિવાય ખાસ કોઈ ક્રિએટિવિટી ઉમેરાઈ નથી. ઉપરથી તમારો પૅશનેટ-મૅજિકલ ટચ પણ નથી. એટલે જ દુલ્કર સલમાન-નિત્યા મેનનની જેમ આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરના પ્રેમમાં અમે પડી શકતા નથી. વળી, ખોટી જગ્યાએ સ્પોન્સરનું પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ મુકાયું હોય પૈસા કમાવવા માટે આ ફિલ્મ બનાવાઈ હોવાનું વધારે સ્પષ્ટ થાય.

તમારી ઑરિજિનલ ફિલ્મથી વિપરિત અહીં મુંબઈ એક પાત્ર તરીકે ઊપસતું નથી, બસ એક બૅકડ્રોપ બનીને રહી જાય છે. ઑરિજિનલ આદિ-તારાની નિર્દોષતા પણ અહીં ગાયબ છે. મુંબઈને, અમદાવાદને, પોતાની સ્વતંત્રતાને, ખરેખરા પ્રેમને માણતાં ક્યુટ છતાં મૅચ્યોર પ્રેમીઓને બદલે અહીં એમનામાંથી વાસના ટપકતી વધારે દેખાય છે (કર્ટસીઃ ‘હમ્મા હમ્મા’ ગીતનું પિક્ચરાઇઝેશન). શૃંગાર રસને નજાકત અને મર્યાદાથી ફિલ્માવવામાં ન આવે તો તેને વાસનામાં પલટાઈ જતાં વાર નથી લાગતી તે તફાવત ઑરિજિનલ અને આ હિન્દી વર્ઝન જોતાં બરાબર સમજાઈ જાય છે.

અમને ખબર છે કે તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી, પરંતુ જસ્ટ જણાવવાનું કે હમણાં જ અમે આદિત્ય ચોપરાની મહાકંગાળ ‘બેફિક્રે’ જોઈ છે, જેમાં આવી જ સ્ટોરી હતી. તે આ ફિલ્મની રિલીઝનું કમનસીબ ટાઇમિંગ ગણી શકાય. લેકિન અગાઉ પણ આવી જ થીમ ધરાવતી અનેક ફિલ્મો આવી ગઈ છે. તમારો ટચ ‘ઓ.કે. કન્મની’ને એ ફિલ્મોથી અને ‘ઓ.કે. જાનુ’થી અલગ પાડતો હતો. તે અહીં નથી, એટલે અમારા માટે તો તમારા પ્રોડક્શનની આ ફિલ્મ એક સરેરાશ માઇલ્ડ એન્ટરટેનિંગ ફિલ્મ બનીને રહી ગઈ છે.

એટલે પ્લીઝ, તમારી હવે પછીની અદિતી રાવ હૈદરી સ્ટારર ફિલ્મ ‘કાત્રુ વેલિયિદાઈ’ને હિન્દીમાં બનાવો તો ડિરેક્શનનું સુકાન તમારી પાસે જ રાખશો.

બસ એ જ,
તમારા કરોડો ચાહકો પૈકીનો એક.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

P.S. મણિ રત્નમની ઑરિજિનલ તમિળ ‘ઓ.કે. કન્મની’નો અને દુલ્કર સલમાનની મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે અહીં ક્લિક કરોઃ
https://jayeshadhyaru.wordpress.com/2016/04/11/kali-malayalam/

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

તેરા સુરૂર

– આમ તો આ ફિલ્મની ટૅગલાઇનમાં ‘અ લિથલ લવસ્ટોરી’ જેવી ચેતવણી હતી જ, કે જોવા ગ્યા તો મર્યા સમજજો. અગાઉની હિમેશ સ્ટારર ફિલ્મોનો ઘા હજીયે દર શિયાળે દુખે છે. તોય બોસ, એક બાર અપુનને ભી કમિટમેન્ટ કર દિયા કે, ફિલમ જોવાની એટલે જોવાની. એટલે સવારે વહેલા ઊઠી લાઇફ ઇન્સ્યોરન્સની પૉલિસી ચૅક કરી લીધી. ખિસ્સામાં મંત્રેલું માદળિયું ને હનુમાન ચાલીસા પણ મૂકી દીધી. મારું ‘હિમેશપ્રૂફિંગ’ જોઇને મારાં મમ્મીને પણ દયા આવી ગઈ ને મને દહીં ખવડાવ્યું ને ‘બીક લાગે તો નીકળી જજે. બળ્યો એવો રિવ્યૂ’ એવી સૂચનાય ચિંતાતુર ચહેરે આપી દીધી.

– અંકે તેરમી મિનિટે હું ‘તેરા સુરૂર’માં બેઠો હતો. એક્ટિંગ સાથે તેરનો આંકડો ધરાવતા ખુદ હિમેશભાઇએ પણ ફિલ્મના સ્ટાર્ટિંગમાં શ્રીનાથજીબાવાનો ફોટો આપીને ધરપત આપેલી, કે શ્રીજી બાવા સત્ય છે, ચિંતા ન કરશો. ત્યાં જ આકાશમાંથી ડ્રિલિંગ થતું હોય એવા અવાજે ‘તેરા સુરૂઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉર…’ શરૂ થયું, જે ઓલમોસ્ટ ફિલ્મની પૂરેપૂરી ૧૦૮ મિનિટ સુધી ચાલુ રહ્યું, તમે માનશો? (રાતે તેલમાં લસણ ગરમ કરીને કાનમાં ટીપાં નાખવાનાં છે!) {આ આખા રિવ્યૂમાં બૅકગ્રાઉન્ડમાં પણ ‘સુરૂઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉઉર…’ સંભળાય છે એવી કલ્પના કરો. (વ્હાય શુડ આઈ હેવ ઓલ ધ પેઇન?!)}

– આ ફિલ્મની સ્ટોરી, મ્યુઝિક, બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, પ્રોડ્યુસિંગ, એક્ટિંગ, વોઇસ ઓવર બધું એમણે પોતે જ કર્યું છે (જોઈ બી એમણે જાતે જ નાખી હોત તો?!). ફિલ્મમાં હિમેશ ગૅન્ગસ્ટર છે (એવું એ જાતે જ કહે છે એટલે આપણે માની લઇએ). પણ એ એવો ગૅન્ગસ્ટર છે, જે દેશી તમંચો લઇને આયર્લેન્ડમાં ભડાકા કરી આવે છે. ‘નૈનં છિન્દન્તિ શસ્ત્રાણિ’ની જેમ કોઈ ગોળી એમને વીંધી શકતી નથી, પોલીસ એમને પકડી શકતી નથી, કોઈ એમની સામે મગજ ચલાવી શકતું નથી ને કોઈ એક્સપ્રેશન એમના ચહેરા પર એન્ટ્રી મારી શકતું નથી (કપિલને કહીએ આમને હસાવી દે તો જાણું કે તું શાણો!).

– જોકે કહેવું તો પડે, બાકી હિમેશભાઇએ મહેનત સખત કરી છે બૉડી બનાવવામાં. અમદાવાદમાં જેટલા ખાડા નથી, એટલા તો એમના બૉડી પર સ્નાયુઓના ગઠ્ઠા જામ્યા છે. પરંતુ એમાં માથું ભુલાઈ ગયું લાગે છે અને ખાલી બૉડીની જ એક્સરસાઇઝ થઈ છે. એટલે આમાં હિમેશભાઈ મોટા માટલા પર નાનું બુઝારુ મૂક્યું હોય એવા લાગે છે. એ કૂદે, દોડે, મર્ડર કરે, ગમ્મે તે કરે, પણ મજાલ છે કે એમના જસ્ટિન બીબરની ફોર્મર હેરસ્ટાઇલ જેવા વાળનો એક ગુચ્છો પણ આમ તેમ થાય?!

– આ તેરા સુરૂરમાં એટલા બધા સ્લો મોશન અને એરિયલ શોટ્સ છે કે સીધા ડ્રોનની જાહેરખબર માટે વાપરી શકાય. (વર્ટિગોની તકલીફવાળાઓએ તો દૂર જ રહેવું!)

– ગઈ સુરૂરમાં વારેઘડીએ બધા બોલતા હતા કે ‘આ જર્મની છે’, આમાં ‘આ આયર્લેન્ડ છે’ એવું સંભળાવે છે (એટલી હદ સુધી કે લખનૌનો એક કાર બ્લાસ્ટ પણ આયર્લેન્ડમાં થાય છે બોલો! ગુનાખોરીનુંય આઉટસોર્સિંગ! યુપી મેં હૈ દમ, જુર્મ હૈ યહાં કમ, હંય!). ઇવન એવુંય બોલે કે, ‘આ આયર્લેન્ડ છે, એટલે જેલમાંથી ભગાય નહીં. ઇન્ડિયા હોત તો…’

– આ ‘મુજિકલ’ ફિલ્મ છે, એટલે બે ગીતની વચ્ચે જરાતરા સ્ટોરી ચાલે છે. ઇવન ગેંગસ્ટરેય વચ્ચે વચ્ચે ગિટાર ખંજવાળી લે. અને ફિલ્મમાં જેવી લાઉડ એક્ટિંગ છે, એવી તો લોકસભામાં પણ નહીં થતી હોય!

– અરે હા, આ ફિલ્મમાં નસિરુદ્દીન શાહ, શેખર કપૂર ને તાજા વરઘોડિયા એવા કબીર બેદી પણ છે. નસિરભાઇને આ ફિલ્મમાં હોવાની શરમ આવતી હોય કે આપણી બે આંખની નડતી હોય કે કેમ, પણ એકેય સીનમાં એ ઊંચું જોતા જ નથી. કાગળ પર કશુંક ચીતર્યા કરે છે (તેમને હિમેશ જેલમાં કૉફીનો મગ લઇને જેટલી વાર મળે છે, એટલું તો કોઈ પંખીડાં CCDમાં પણ મળતાં નહીં હોય). નસિર આ ફિલ્મમાં ભાગવામાં માહેર એસ્કેપ આર્ટિસ્ટ છે (તોય દાઉદ, લલિત મોદી, માલ્યાને ન પહોંચે!) તો એમણે દર્શકોનેય એવી એકાદી ટ્રિક શીખવી હોત તો?! એવું જ શેખર કપૂરનું પણ છે. ચપટીક રોલમાં દેખાતા તેઓશ્રી આયર્લેન્ડ ખાતે ભારતના એમ્બેસેડર છે અને ગુનેગારને ભાગવામાં મદદ પણ કરે છે (કદાચ એવું કે અમારે ત્યાંથી લલિત મોદીઓ અને માલ્યાઓ ભાગી જાય છે તો એકાદું ગુંડું વિદેશથી ભગાડીને ભારત મોકલી આપીએ. વાટકી વહેવાર!).

– આ ફિલ્મમાં ફારાહ કરીમી નામની પાછી કોક ચાઇનીઝ હિન્દી બોલતી નવી છોકરી આવી છે. મને એ સમજાતું નથી કે આવા બતક જેવા હોઠ ધરાવતી છોકરીઓ ઑર્ગેનિકલી જન્મતી હશે કે એની કોઈ સ્પેશ્યલ ‘ચીપિયા પ્રોસેસ’ હશે?!

– હું એકવાર માની લઉં કે માલ્યાસાહેબે કોઇનું એક પૈસાનું ય ફુલેકું ફેરવ્યું નથી, યમુનાને કોઈ નુકસાન પહોંચ્યું નથી ને આ દેશ સહિષ્ણુ છે, પણ આ ફિલ્મ એક ટકોય કન્વિન્સિંગ હોય એવું હું ધોળે ધરમેય માનું નહીં. હિમેશ કોઈ બીજી સ્ત્રી સાથે રાત્રે ડિંગડોંગ સિંગસોંગ કરે, તોય એ સચ્ચો આશિક હોય. રોકડી વીસ મિનિટમાં એને આયર્લેન્ડ છોડી દેવાનું હોય, તોય એ આખો ફ્લૅશબેક કહે, વિલનની સાથે ‘પાગલ-પાગલ’ રમે (ખરેખર), એની ગેમ ઓવર કરે (એમ કે, જવાય છે હવે ઇન્ડિયા, શું ઉતાવળ છે?) ને એમને કોઈ ટચ બી ન કરે (કદાચ એમની અગાઉની ફિલ્મો આયર્લેન્ડની પોલીસે જોઈ હોય તો ખબર નહીં!). આ થ્રિલર પ્રકારની ફિલ્મમાં તમારે થ્રિલ જોઇતી હોય, તો તમારી ગર્લફ્રેન્ડ (કે બૉયફ્રેન્ડ)ને સાથે લઈ જવા સિવાય કોઈ છૂટકો નથી (પરણેલાઓને આ કામમાં ડબલ થ્રિલ મળશે!).

– બટ સિરિયસલી, આ ફિલ્મ અને હિમેશભાઈ નખશિખ દેશપ્રેમી છે. એ ભલે ગેન્ગસ્ટર હોય, લેકિન ગુન્ડાને પણ ‘ભારત માતા કી જય’ બોલાવ્યા પછી જ શૂટ કરે! (એમને વહેલી તકે JNU મોકલી આપો, હેં ને!)

– એટલે આ ફિલ્મને તેની રાષ્ટ્રભક્તિ માટે એક સ્ટારથી નવાજવામાં આવે છે. ‘તેરા સુરૂર’ની હવે પછીની સિક્વલમાં એ માલ્યા, લલિત મોદી કે બ્લૅક મનીને પાછા લઈ આવશે, જોજો તમે! બોલો, ભારત માતા કી…. જય!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ચાર્લી કે ચક્કર મેં

સસ્પેન્સની ચોપાટ પર કન્ફ્યુઝનનાં મહોરાં

***

જો નસીરુદ્દીન શાહના નામે પણ આ સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મમાં ભરાયા તો દિમાગ હૅંગ થવાની પૂરી શક્યતા છે.

***

charlie-kay-chakkar-mein-movie-reviewઇન્દ્રાણી મુખરજીનું ફેમિલી ટ્રી તમને સમજાય છે? ‘વ્યાપમ કૅસ’ સાથે સંકળાયેલા લોકોની ભેદી રીતે હત્યાઓ શા માટે થઈ જાય છે? છોટા રાજન અત્યારે અચાનક બૅક ટુ ઇન્ડિયા કેવી રીતે આવી ગયો? માની લો કે આ તમામ સવાલોના જવાબો તમારી પાસે હોય, તોય આ ‘ચાર્લી કે ચક્કર મેં’ ફિલ્મમાં એક્ઝેક્ટ્લી શું બને છે તેનો તાગ મેળવવો મુશ્કિલ હી નહીં, નામુમકિન હૈ. વાર્તાને પરાણે વળ ઉપર વળ ચડાવવામાં અને હેન્ડિકેમથી શૂટ થયેલાં ફાઉન્ડ ફૂટેજ ભેગા કરીને વાર્તા કહેવાના પ્રયોગમાં આ ફિલ્મ ભયંકર કન્ફ્યુઝિંગ બની ગઈ છે.

કન્ફ્યુઝનનો કુંભમેળો

એક ભેદી જગ્યાએ એકસાથે ચાર હત્યાઓ થાય છે, બે યુવક અને બે યુવતીઓની. મૌકા એ વારદાત પરથી એક હેન્ડિકેમ મળી આવે છે, જેમાં આ હત્યાકાંડ શૂટ થયેલો છે. લેકિન કમબખ્ત હત્યા કરનારો કેમેરાની રેન્જથી બહાર છે. હવે એ કેમેરાની તલાશી લેતાં તેમાંથી પચાસેક મિનિટનું ફૂટેજ મળી આવે છે. આ ફૂટેજને પોલીસ અધિકારી સંકેત પુજારી (નસીરુદ્દીન શાહ) નિરાંતે જુએ છે અને તેમાં જ અડધી ફિલ્મ કાઢી નાખે છે. એ ફૂટેજ જોતાં આપણને કંઇક એવું સમજાય છે કે દારૂ, ડ્રગ્સ, સિગારેટના રવાડે ચડી ગયેલાં ચાર જુવાનિયાં ભૂલથી કોઇની હત્યા કરી બેસે છે અને તેમાંથી છટકવા માટે તેમને ડ્રગ્સની હેરાફેરી કરવાની નોબત આવે છે. ઇન્ટરવલ પછી ધીમે ધીમે ખબર પડે છે કે એ જુવાનિયાઓને કોઇક રમાડતું હતું. થોડી વાર પછી ખ્યાલ આવે છે કે તેને પણ કોઇક રમાડતું હતું. અગેઇન, એને પણ કોઇક રમાડતું હતું. વધુ એક વળ, એ રમાડનારને પણ કોઇક રમાડતું હતું અને સૌને રમાડનાર પણ કોઇક હતું. અંતે આ ‘રમાચકડી’માંથી બહાર આવીએ ત્યારે લાગે કે ખરેખર તો આપણને આ લોકો રમાડી ગયા.

દિખાવોં પે ન જાઓ અપની અકલ લગાઓ

સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મોની એક ખાસિયત હોય છે કે મોટાભાગની વાર્તામાં આપણા ભેજામાં ન ઊતરે એવી એક પછી એક ઘટનાઓ બનતી રહે. છેલ્લે અચાનક એવું રહસ્યોદ્ઘાટન થાય કે જાણે અચાનક અંધારા ઓરડામાં ટ્યુબલાઇટ થાય અને તમામ વસ્તુઓ સાફસાફ દેખાવા માંડે. જો એવું ન થાય, તો સમજવું કે કુછ તો ગરબડ હૈ, દયા. ડિરેક્ટર મનીષ શ્રીવાસ્તવની ‘ચાર્લી કે ચક્કર મેં’ ફિલ્મમાં નસીરુદ્દીન શાહનો ચહેરો બતાવીને આપણને લલચાવવામાં આવેલા. હવે મુદ્દે વાત એવી છે કે નસીરભાઈનું કામ ફિલ્મમાં ચપટીકથી વધારે નથી. એ દર થોડીવારે આવે છે, વીડિયો જુએ છે, સિગારેટ ફૂંકે છે અને એકાદી લાઇન બોલીને પાછા ગાયબ થઈ જાય છે. એ સિવાય એ લિટરલી કશું જ કરતા નથી.

હૉલીવુડમાં ‘બ્લેરવિચ પ્રોજેક્ટ’ અને ‘પેરાનોર્મલ એક્ટિવિટી’ જેવી હોરર ફિલ્મોથી ‘ફાઉન્ડ ફૂટેજ’ પ્રકારની ફિલ્મોનો દોર શરૂ થયેલો, જેને આપણે ત્યાં દિબાકર બેનર્જીએ ‘લવ, સેક્સ ઔર ધોખા’માં વાપરેલો. આ ફિલ્મમાં ઇન્ટરવલ સુધીની ફિલ્મમાં એવાં હેન્ડહેલ્ડ કેમેરાથી શૂટ કરેલાં દૃશ્યો જ ચાલ્યા કરે છે. જાણે ઊંટ પર બેસીને શૂટ કર્યું હોય એવાં હલકડોલક થતાં દૃશ્યો જોઇને ત્રાસ છૂટે છે.

યકીન માનો, સેકન્ડ હાફમાં દર થોડી વારે ઇન્ટ્રોડ્યુસ થતાં નવાં નવાં પાત્રો એટલી બધી કન્ફ્યુઝન પેદા કરે છે કે તમે ટિકુ તલસાણિયાની સ્ટાઇલમાં વાળ ખેંચીને પૂછી બેસો, ‘એક્ઝેક્ટ્લી યે ક્યા હો રહા હૈ?’ ડુંગળીની જેમ એક પછી એક ખૂલતાં પડમાંથી એટલું ક્લિયર થાય છે કે તમામ પાત્રોનો દોરીસંચાર કોઈ બીજાં પાત્રોના હાથમાં છે, પરંતુ તે ભાંજગડમાં કેટલાય સવાલો છેક સુધી અનુત્તર રહી જાય છે. જે મેળવવા માટે તમારે નવેસરથી ફિલ્મ જોવી પડે, પરંતુ એવું જોખમ લેવા જેવું નથી.

ખરેખર તો આ ફિલ્મને કાગળ-પેન લઇને મેન્ટલ એક્સરસાઇઝની જેમ જોવી જોઇએ. એક ચાર્ટ બનાવવાનો અને કોણ કોને રમાડે છે, કોણે શું કામ કર્યું, ડ્રગ્સની હેરાફેરી ક્યાંથી ક્યાં થઈ વગેરે સવાલોના જવાબો શોધવામાં આ ફિલ્મ કરતાં પણ વધારે મસ્ત ટાઇમપાસ થઈ જશે.

વળી, આ ફિલ્મમાં સ્કિન શૉ, ગંદી ગાળો, અપશબ્દો, અશ્લીલ હરકતો, ડ્રગ્સ, દારૂ, સિગારેટની તદ્દન બિનજરૂરી રેલમછેલ છે. એટલે સેન્સર બૉર્ડે આ ફિલ્મને પુખ્ત વયનાઓ માટેનું ‘A’ સર્ટિફિકેટ આપ્યું છે. પરંતુ આપણા સેન્સર બૉર્ડનું લોજિક સમજાતું નથી. ગયા અઠવાડિયે આવેલી ‘A’ સર્ટિફિકેટવાળી ‘તિતલી’માં છૂટથી ગાળો રહેવા દીધેલી, જ્યારે અહીં તમામ અપશબ્દો મ્યુટ કરી દીધા છે. તો શું ‘A’ સર્ટિફિકેટમાં પણ પુખ્ત અને નોન-પુખ્ત ટાઇપનું વર્ગીકરણ હશે? આ સવાલ પણ આ ફિલ્મ જેટલો જ કન્ફ્યુઝિંગ છે.

નસીરુદ્દીન શાહ ભારતીય સિનેમાના દિગ્ગજ અભિનેતા છે, પરંતુ તેનો અર્થ એ નથી કે તેઓ ગમે તેવી ગાંડીઘેલી ફિલ્મો કરે તોય આપણે પૂરા ભક્તિભાવથી તેને જોવા હડી કાઢવી. અહીં એમણે સેટ પર આવીને એમને અપાયેલી લાઇનો બોલવા સિવાય ખાસ કશું કર્યું નથી. ફિલ્મમાં માત્ર આનંદ તિવારી અને ગયા અઠવાડિયે ‘તિતલી’માં વચલા ભાઈ તરીકે દેખાયેલા અમિત સિઆલ એ બે જ જાણીતા ચહેરા છે. આનંદ તિવારી અગાઉ ‘ગો, ગોવા, ગોન’ જેવી ફિલ્મોમાં સાબિત કરી ચૂક્યો છે કે તેનું કોમિક ટાઇમિંગ જબરદસ્ત છે, પણ અહીં એને એવી કોઈ તક મળી નથી. જ્યારે અમિત સિઆલે અહીં વાર્તા લખવામાં પણ યોગદાન આપ્યું છે અને બાવાનાં બેય બગડ્યાં છે.

ઇસ ચક્કર સે બચકર

આ ફિલ્મના ટ્રેલરમાં નસીરુદ્દીન શાહને ઑરિજિનલ ‘શેરલોક હૉમ્સ’ની પ્રસિદ્ધ લાઇન બોલતા બતાવ્યા છે કે, ‘જો કોઈ વાતમાંથી અશક્યને બાદ કરી નાખો તો જે બચે છે તે ભલે ગમે તેટલું વિચિત્ર હોય, પણ તે સત્યની નજીક જ હશે.’ આ સસ્પેન્સ કહેવાતી ફિલ્મની કરુણતા એ છે કે આ લાઇનને અનુસરીને તમે દિમાગ પર સહેજ જોર લગાવો, તો ફિલ્મ જોયા વિના પણ તેનું સસ્પેન્સ પામી શકો. બાકી, આ ફિલ્મ જોવી કે ન જોવી તેનો જવાબ ખુદ નસીર સાહેબે ફિલ્મમાં જ આપી દીધો છે કે, ‘પૂરી કી પૂરી ફિલ્મ છોડ ગયે હૈ લેકિન ફિર ભી સમઝ નહીં આ રહા કિ કહાની ક્યા હૈ?’ તમે સમજી ગયા ને?

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

વેલકમ બૅક

પ્લીઝ, ગો બૅક

***

છુટાછવાયાં વનલાઇનર્સને બાદ કરતાં આ ચ્યુઇંગમછાપ ફિલ્મ અઢી કલાકના ભવાડાથી વિશેષ કશું જ નથી.

***

poster_h1આ વર્ષે ‘MSG’, ‘મિસ્ટર એક્સ’ અને ‘કુછ કુછ લોચા હૈ’ જેવી ફિલ્મો આવી ત્યારે થયેલું કે હવે આ વર્ષનો ક્વોટા પૂરો. આનાથી વધારે બાલિશ અને રેઢિયાળ ફિલ્મ થોડી આવવાની? પણ ના. આપણા બૉલીવુડે જાયન્ટ સાઇઝનો હથોડો ઝીંકવા માટે ‘વેલકમ બૅક’ને બચાવી રાખેલી. જો ટીવી-ઇન્ટરનેટ પર બાબા રામરહીમની ‘MSG-2’નાં ટ્રેલર શરૂ ન થઈ ગયાં હોત તો ‘વેલકમ બૅક’ને આ વર્ષની સૌથી હાસ્યાસ્પદ ફિલ્મનો અવૉર્ડ આપી શકાત.

ભવાડાની સિક્વલ

દુબઈમાં રહેતા ડૉ. ઘૂંઘરુ (પરેશ રાવલ)ને એમની બૉયકટ પત્ની (સુપ્રિયા કર્ણિક) અચાનક બ્રૅકિંગ ન્યૂઝ આપે છે કે લગ્ન પહેલાંની ઇતર પ્રવૃત્તિથી એમને એક જુવાન દીકરો છે, જે મુંબઈમાં ડૉન અજ્જુભાઈ (જ્હોન અબ્રાહમ) તરીકે સૅટ છે. બીજી બાજુ ડૉનમાંથી શરીફ થઈ ગયેલા મજનુભાઈ (અનીલ કપૂર) અને ઉદય શેટ્ટી (નાના પાટેકર)ને એમના પપ્પા (સિનિયર નાના પાટેકર) સાઉથ ઇન્ડિયન લૅંગ્વેજમાં શૉક આપે છે કે તારી ત્રીજી મમ્મીથી તને એક જુવાન બહેન રંજના (શ્રુતિ હાસન) છે, જેનાં તારે લગ્ન કરવવાનાં છે.

આ ઉદય અને મજનુ બંને હજી વાંઢા છે. ગઈ ફિલ્મની મલ્લિકાની જેમ આ ફિલ્મમાં ચોટ્ટી મા-દીકરી (ડિમ્પલ કાપડિયા-નવોદિત અંકિતા શ્રીવાસ્તવ) આ બેય ભાઇઓને પ્રેમ કા ગેમમાં ફસાવીને બાટલીમાં ઉતારવાની ફિરાકમાં છે. ત્રીજી બાજુ ખૂનખાર અને સિલેક્ટિવ અંધ ડૉન વૉન્ટેડ ભાઈ (નસીરુદ્દીન શાહ)નો જુવાન દીકરો હની (શાઇની આહુજા) ઘરમાં બેઠો ગાંડા કાઢે છે કે પરણું તો ઓલી શ્રુતિ હાસનને જ પરણું વર્ના આપઘાત કરી લઉં.

ત્રિરંગી ઢોકળા નાખેલી આ ચાઇનીઝ ભેળમાં હજી કેટલાય નમૂનાઓ આવ-જા કરે છે, ગરબડ ગોટાળા થાય છે, ગીતો આવે છે. એક માત્ર પિક્ચર જ પૂરું થવાનું નામ નથી લેતું.

બાલિશોત્સવ

ડિરેક્ટર અનીસ બઝ્મી ફિલ્મોના નામે સુરતી ગોટાળા પિરસવા માટે કુખ્યાત છે. અગાઉ તેઓ ‘નૉ એન્ટ્રી’, ‘વેલકમ’, ‘સિંઘ ઇઝ કિંગ’, ‘નો પ્રોબ્લેમ’, ‘રેડી’, ‘થેન્ક યુ’ જેવી ફિલ્મો બનાવવાની જુર્રત કરી ચૂક્યા છે (જેવાં એમની ફિલ્મોનાં ટાઇટલ હોય છે, એ જોતાં આગળ જતાં તેઓ ‘હૉર્ન ઑકે પ્લીઝ’, ‘ઓકે ટાટા બાય બાય’, ‘બૂરી નઝર વાલે તેરા મૂંહ કાલા’, ‘કીપ સેફ ડિસ્ટન્સ’, ‘હમ દો હમારે દો’ જેવી ફિલ્મો પણ બનાવે તો નવાઈ નહીં).  પરંતુ હવે તેઓ સિક્વલના રવાડે ચડ્યા છે.

‘વેલકમ બૅક’ જેવી ફિલ્મમાં તમને મજા આવશે કે નહીં, તેનો આધાર તમે કઈ અપેક્ષા લઇને ફિલ્મ જોવા જાઓ છો તેના પર છે. જો તમને પાંચ-પચ્ચીસ ચબરાકિયાં સાંભળીને ખીખીયાટા છૂટી જતા હોય, ડબલ મીનિંગ ડાયલોગથી રોમરોમમાં ગલગલિયાં થવા માંડતાં હોય, ઢેકા ઉલાળતી બાઇઓનાં શરીરના વળાંકો જોઇને સીટીઓ મારવાનું મન થઈ જતું હોય, અને બહાર નીકળીને કોઈ પૂછે, તો જવાબમાં ‘આપણને તો બે ઘડી મોજ કરાવીને ફ્રેશ કરી દ્યે એવી ફિલ્મો બવ ગમે’ એવી વાયડાઈ કરવી ગમતી હોય, તો કસમ મજનુભૈયા કી, આ ફિલ્મ તમને હસાવી હસાવીને તમારા ગાભા કાઢી નાખશે.

‘વેલકમ બૅક’ને સિક્વલ તરીકે પ્રમોટ કરાઈ છે, પરંતુ હકીકતમાં તેની પ્રિક્વલ એવી અક્ષય કુમાર સ્ટારર ‘વેલકમ’ની રિમેક જ છે. અહીં એ જ રીતે ઉદય-મજનુ એક લેભાગુ લલનાના ઝાંસામાં આવે છે, એ જ રીતે ભાઈ વર્સસ-ઘૂંઘરુ અને ભાઈ વર્સસ બડે ભાઈની તડાફડી બોલે છે અને એવા જ ઘોંઘાટિયા ગરબડ ગોટાળા સાથે ફિલ્મ (માંડ) પૂરી થાય છે. ફિલ્મના એક સીનમાં એક પાત્ર નાના પાટેકર-અનીલ કપૂર માટે કહે છે, ‘ઓ ગુંડો કે લૉરેલ-હાર્ડી.’ ડિટ્ટો જો તમે એવી જ સિલી, સ્લૅપસ્ટિક ફિલ્મ તરીકે આ ફિલ્મને લો, તો તે તમને છૂટક છૂટક હસાવવામાં સફળ થાય છે ખરી. થેન્ક્સ ટુ, તેના ત્રણ ડિપેન્ડેબલ કલાકારો, નાના પાટેકર, અનીલ કપૂર અને પરેશ રાવલ. આ ત્રણેય કલાકારોનું કોમિક ટાઇમિંગ ગજબનાક છે. ગમે તેવા ફાલતુ સીનમાં પણ તેઓ પોતાની એક્ટિંગથી તમને હસાવી દે. જેમ કે, એક સીનમાં નાના-અનીલ કબ્રસ્તાનમાં ભૂતો સાથે અંતાક્ષરી રમે છે. માત્ર એક્ટિંગના જોરે જ એ સીન કોમેડીની પંગતમાં ગોઠવાયો છે. પરેશભાઇના ચહેરા પર હવે થોડી ઉંમર દેખાય છે, પરંતુ નાના પાટેકર અને અનીલ કપૂરને તો સત્વરે ‘સંતૂર’ સાબુના બ્રૅન્ડ એમ્બેસેડર બનાવી દેવા જોઇએ. એ બંનેને જોઇને એમની ઉમ્ર કા પતા હી નહીં ચલતા.

આ ફિલ્મનું ચોથું સરપ્રાઇઝ એલિમેન્ટ છે, તેનાં ઘણે ઠેકાણે દ્વિઅર્થી અને ક્યાંક સ્માર્ટ એવાં વનલાઇનર્સ. ‘વો ઇતને શરીફ હૈ કિ ઉનકે ઘર કી મખ્ખિયાં ભી દુપટ્ટા ઓઢ કે ઊડતી હૈ’ જેવાં સિલી વનલાઇનર્સથી લઇને ખાડો ખોદતો અનીલ બોલે છે, ‘યે તો દુબઈ હૈ ઇસલિયે ખોદના પડ રહા હૈ, ઇન્ડિયા હોતા તો વહાં ઇતને ખડ્ડે હૈ કિ…’ પહેલી ફિલ્મના ફિરોઝ ખાન પાછા થયા એટલે એમને ઠેકાણે અહીં નસીરુદ્દીન આવ્યા છે. એમણે પોતાની જૂની મૂડી ધોઈ નાખવાનો નિર્ધાર કર્યો હોય તેમ તેઓ એકથી એક વાહિયાત રોલ કરી રહ્યા છે. અહીં તેઓ બ્લાઇન્ડ ડૉન બન્યા છે. એમને બ્લાઇન્ડ માત્ર એટલા માટે જ બનાવાયા છે, જેથી તેઓ ક્લાઇમેક્સમાં એક સ્માર્ટ લાઇન બોલી શકે કે, ‘યહાં કાનૂન ભી હમ હૈ, ઔર અંધે ભી હમ હૈ.’

આ એક અનઅપેક્ષિત ફિલ્મ છે. અહીં ગમે ત્યારે ગમે તે આવતું રહે છે, ‘ધ એન્ડ’ સિવાય. બદ સે બદતર ગીતો, કાગડા, ઊંટ, જથ્થાબંધ હૅલિકોપ્ટર, ટૂંકાં કપડાંવાળી છોકરીઓ, પીકેની મિમિક્રી કંઇ પણ. અને કલાકારો તો જાણે ચુરમાના લાડુ પર ખસખસ ભભરાવ્યું હોય એટલા બધા છે. ખાલી નામ જ વાંચી લોઃ ડિમ્પલ કાપડિયા, રણજિત, રાજપાલ યાદવ, નીરજ વોરા, શાઇની આહૂજા, અદી ઇરાની, સ્નેહલ ડાભી, લૉરેન ગોટ્ટલિબ, સુરવીન ચાવલા, વિજય રાઝનો વોઇસઓવર ઉફ્ફ.

જ્હોન અબ્રાહમ માટે અનીલ કપૂર એક સીનમાં કહે છે, ‘યે સાલા, જિમ મેં પૈદા હુઆ લગતા હૈ.’ ખરેખર, બાવડાં બનાવવાની ફિરાકમાં જ્હોન બિચારો ભૂલી જ ગયો છે કે ઢીકાપાટું ઉલાળવા સિવાય એક્ટિંગમાં બીજું ઘણુંય કરવાનું હોય છે. અને એક સવાલઃ શ્રુતિ હાસન ખરેખર કમલ-સારિકાની જ દીકરી હશે? તો એને ગળથૂથી કોણે પાઈ હશે? મમ્મી પપ્પાની એક્ટિંગની એક ટકોય ટૅલેન્ટ એનામાં ઊતરી નથી.

ઇન્ટરવલ પછી આ ફિલ્મમાં ખરેખર કોઈ નક્કર ટ્રેક જ નથી. પરાણે ફિલ્મને અઢી કલાક ઉપર ખેંચી છે અને પછી અચાનક પૂરી થયેલી જાહેર કરી દેવાઈ છે. ખરેખર તો આ ફિલ્મમાં બફૂનરીનો માસ્ટર એવો અક્ષય કુમાર હોત, ફિલ્મને કાપીકૂપીને બે કલાકમાં સમેટી લેવાઈ હોત, ગીતો કંઇક ઠેકાણાંસરનાં હોત (આવાં તે કંઈ ગીત હોતાં હશેઃ ‘તુ બન્ટી હુઆ, મૈં બબલી હુઈ, ફિર બંદ કમરે મેં ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટી હુઈ’), સસ્તા દ્વિઅર્થી જોક્સનું પ્રમાણ ઓછું હોત, તો આ ‘વેલકમ બૅક’ પ્લેઝર રાઇડ બની શકી હોત. આના મૅકર્સને ખબર છે કે તેઓ બાલિશ ફિલ્મ બનાવે છે, એટલે જ ફિલ્મમાં શક્ય તેટલી હાસ્યાસ્પદ સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ પણ ઠપકારાઈ છે.

નો એન્ટ્રી

આમ તો અનીસ બઝમીની ફિલ્મો થિયેટર સુધી લાંબા થવા જેવી હોતી જ નથી. આ ‘વેલકમ બૅક’નું પણ એવું જ છે. ગિલ્ટી પ્લેઝર તરીકે ટાઇમપાસમાં ટીવી પર આવતી હોય ત્યારે જોવાય. થિયેટરમાં પૈસા ન બગાડાય.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધરમ સંકટ મેં

ધરમ કરમ

***

‘ઓહ માય ગોડ’ અને ‘પીકે’ની ફીલ આપતી આ સ્માર્ટ ફિલ્મ સેકન્ડ હાફના ધબડકાનો ભોગ બની છે.

***

dharam-sankat-mein_movie-posterકેટલીક બાબતો ઑપન સિક્રેટની કેટેગરીમાં આવતી હોય છે. જાણતા બધા હોય, પણ બોલે કોઈ નહીં. જેમ કે ધર્મ. અંદરખાને સૌ જાણે છે કે વિશ્વના બધા જ ધર્મો અલ્ટિમેટલી તો પ્રેમ, કરુણા, સદભાવ, ભાઈચારો, શાંતિ, અહિંસા જ શીખવે છે, પણ તોય ધર્માંધતાના મહોરા પાછળના દંભને બેનકાબ કરવાની હિંમત કોઈ નહીં કરે. પરંતુ કેટલાક એવા ફિલ્મમેકરો છે, જે આવો સળગતો વિષય હાથમાં લે છે. જેમ કે, ઉમેશ શુક્લાએ ‘ઓહ માય ગોડ’ બનાવીને ધરમનો ધંધો માંડીને બેઠેલાઓનાં છોતરાં કાઢી નાખ્યાં. પછી રાજુ હિરાણી આણિ મંડળીએ ‘પીકે’ બનાવીને બાકીની કસર પૂરી કરી. હવે વારો આવ્યો છે ફવાદ ખાન નામના જુવાનડા ડિરેક્ટરનો. એમણે બનાવી છે ‘ધરમ સંકટ મેં’. ધર્મને લગતી બાબતો પર હળવી મજાકોથી લઇને ધર્માંધતાનાં હિપ્નોટિઝમમાં ફરતા લોકોને ગરમાગરમ ડામ પણ દીધા છે.

એક્ચ્યુઅલી, ‘ધરમ સંકટ મેં’ ૨૦૧૦માં આવેલી બ્રિટિશ કોમેડી ફિલ્મ ‘ઇન્ફિડેલ’ની સત્તાવાર રિમેક છે (મતલબ કે અમે રિમેક બનાવી છે તેવું જાહેર કરીને બનાવાયેલી ફિલ્મ છે. ઊઠાંતરી કરીને પછી ઑરિજિનલ હોવાનો દંભ નથી). ‘ઇન્ફિડેલ’માં મુસ્લિમ અને યહૂદી ધર્મની વાત હતી, જ્યારે અહીં એને એકદમ બિલિવેબલ ભારતીય વાઘાં પહેરાવીને હિન્દુ અને મુસ્લિમનાં બીબાંમાં ઢાળી છે.

જન્મ મહાન કે કર્મ?

ધરમપાલ ત્રિવેદી (પરેશ રાવલ) અમદાવાદનો ખાધેપીધે સુખી કેટરર છે. એનું નામ ભલે ધરમ રહ્યું, પણ ધરમ એને ઠેકાણે અને એ પોતે પોતાની જગ્યાએ સુધી છે. એ ભગવાનને ઝાઝો હેરાન નથી કરતો, પણ મુસ્લિમોની વાત આવે એટલે એની અંદર રહેલો સરેરાશ કોમવાદી આત્મા જાગ્રત થઈ જાય છે. ઉશ્કેરાટમાં આવીને એ પણ ‘બધા મુસ્લિમો ત્રાસવાદી જ હોય છે’ જેવાં નિવેદનો કરી બેસે છે અને એમના પાડોશમાં રહેતા મુસ્લિમ વકીલ મહેમૂદ નઝીમ અલી ખાન (અન્નુ કપૂર)ને પણ એવું કહી બેસે છે કે, ‘જાને, તારા મુસ્લિમ મહોલ્લામાં જઈને રહે ને.’ ભલે ગુજરાતમાં રહેતો હોય, પણ એ ક્યારેક છાંટોપાણી પણ કરે છે અને નોન-વેજ પણ ઝાપટી આવે છે. પણ યુ નૉ, એમના કહેવા પ્રમાણે ‘એ એમની હૉબી છે, એમના સંસ્કાર નથી.’

હવે એક દિવસ એમને ખબર પડે છે કે એનાં મા-બાપે એને એક મુસ્લિમ પરિવાર પાસેથી દત્તક લીધેલો. મીન્સ કે પોતે કર્મે ભલે હિન્દુ હોય, પણ જન્મે તો મુસ્લિમ છે. એમને તીવ્ર ઈચ્છા થાય છે કે એને જન્મ આપનારા સગા પિતાને એક વાર મળીએ. પરંતુ છેલ્લા દિવસો ગણી રહેલા પિતાને મળવા આડે એક મૌલવી (મુરલી શર્મા) વિલન બનીને ઊભો છે. એ કહે છે કે તું ખરેખરો મુસ્લિમ બનીને બતાવે તો મળવા દઉં. એટલે હિન્દુ ધરમપાલ પોતાના મુસ્લિમ પાડોશી નઝીમની મદદ લઇને નમાઝ, વૂઝૂ, કલમા, ઉર્દૂ ઉચ્ચારો, તહઝીબ વગેરે શીખે છે.

બીજી બાજુ પરેશ રાવલનો દીકરો એક ઢોંગી બાબાજી નીલાનંદ (નસીરુદ્દીન શાહ)ના ચક્કરમાં છે. કારણ કે દીકરો જેને પરણવા માગે છે કે છોકરીના પપ્પા આ નીલાનંદના એકદમ રાઇટ હેન્ડ છે. એટલે ધરમપાલ પર પ્રેશર આવે છે કે પપ્પા તમે થાઓ થોડા સત્સંગી. ધરમપાલનું હિન્દુ સંસ્કારોનું ટ્યૂશન શરૂ થાય છે. એ બે વચ્ચે સૅન્ડવિચ થયેલા ધરમપાલની સામે બે સવાલ આવીને ઊભા રહેઃ શું ધરમપાલ પોતાના બાયોલોજિકલ પિતાને મળી શકશે? દીકરાને મનગમતી છોકરી સાથે પરણાવી શકશે?

હાઇ જમ્પ પછી નોઝ ડાઇવ

ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટીની મૅચની જેમ ‘ધરમ સંકટ મેં’ પહેલા જ સીનથી જામી જાય છે, પણ પછી સૅકન્ડ હાફમાં અચાનક તે કારણ વગર ચાલ્યે રાખતી બોરિંગ ટેસ્ટમેચમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. આપણે પહેલાં તેના પ્લસ પોઇન્ટ્સ જોઈ લઇએ.

નંબર વન- પરેશ રાવલઃ સળંગ ઇન્ટરવલ સુધી પરેશ રાવલ કોઈ માથાભારે બેટ્સમેન જેવી ફટકાબાજી ચાલુ રાખે છે. ધરમપાલ બનેલા પરેશભાઈ અહીં પણ ‘ઓહ માય ગોડ’ના ‘કાનજી લાલજી મહેતા’ જ છે. (આ ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ‘ઓહ માય ગોડ’ની સીડી બતાવીને આપણને ઈશારો કરાય છે કે ભઈ, આપણે આગળ ઉપર શેની અપેક્ષા રાખવાની છે.) પરંતુ પરેશભાઈ અહીંયા એકદમ કૂલ ડેડી બન્યા છે. બાથરૂમમાં ગીતો ગાઇને ડાન્સ કરતા, જુવાન દીકરા સાથે એકદમ દોસ્તારો જેવી કમેન્ટો મારતા અને દીકરાની પ્રેમિકાનેય બિનધાસ્ત સંસ્કારોના નામે જૂનવાણી વેદિયાવેડા ફગાવી દેવાની સલાહ આપી દે છે. ઇવન આયખાની ફિફ્ટી માર્યા પછીયે એમની ઇશ્કમિજાજી ઓછી થઈ નથી. મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ એવા પરેશભાઈ આ ફિલ્મની મજબૂત બેકબોન છે.

નંબર ટુ- પરેશ રાવલ-અન્નુ કપૂરની કેમિસ્ટ્રીઃ કસાયેલા એક્ટર્સ કેવા હોય એનું સેમ્પલ જોવું હોય, તો આ ફિલ્મમાં પરેશ રાવલ અને અન્નુ કપૂરના સાથે જેટલા પણ સીન છે એ જોઈ લેવા. એકદમ ધારદાર લાઇન્સ અને એને ડિલિવર કરતા બે સિઝન્ડ ખેલાડીઓ. ‘(ઝિંદગી કે બદલે) જિંદગી બોલુંગા તો ક્યા છોટી હો જાયેગી?’ જેવા ધારદાર વાક્યોથી ભરચક આ બધા જ સીન ક્યાંય આપણને કંટાળો આવવા દેતા નથી.

નંબર થ્રી- બોલ્ડ ડાયલોગ્સઃ સેન્સર બૉર્ડની (વધુ પડતી) ધારદાર કાતર ફરી હોવા છતાં ઠેકઠેકાણે આવતા હિન્દુ-મુસ્લિમ ધર્મના નામોલ્લેખ, એમની વિવિધ ખાસિયતો પરની કમેન્ટ્સ વગેરે બધું જ આપણા ‘લાગણી દુભાવો સાવધાન’ ટાઇપના સિનારિયોમાં સુખદ આશ્ચર્ય લાગે છે. જો પોઝિટિવ ચશ્માંમાંથી જોઇએ તો આપણને એવો વિચાર પણ આવે છે કે આપણે વિધર્મી વ્યક્તિને શા માટે ધિક્કારીએ છીએ એના વિશે ક્યારેય વિચારીએ છીએ ખરા? એમના ધર્મ, સંસ્કૃતિ, રીત-રિવાજો વિશે ક્યારેય સૂગને બદલે કુતૂહલથી નજર નાખી છે ખરી? સીધી વાત છે, કોઈ વ્યક્તિ આપણાથી જુદી હોવામાત્રથી એ આપણી દુશ્મન નથી બની જતી.

ઇન્ટરવલ આવતાં સુધીમાં તો આપણને થાય કે આ તો આ વર્ષની સૌથી પાવરફુલ ફિલ્મ બની રહેશે. ત્યાં જ ઇન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ શરૂ થાય અને આખી ફિલ્મ પત્તાંના મહેલની જેમ ધસી પડે. એક તો કહેવા માટે કશું જ નવું નહીં. ઉપરથી નસીરુદ્દીન શાહની આપણા માથા પર હથોડાની જેમ ટિપાય એવી એક્ટિંગ. ખબર નહીં, એ કઈ રીતે આવા રોલ સ્વીકારતા હશે? પછી જાણે ફિલ્મ પૂરી કરવી હોય એ રીતે ફિલ્મમાંથી લોજિકને ગળેટૂંપો દઈ દેવાય છે. ફિલ્મમાં ચપટીક ગીતો નાખ્યાં છે, પણ એ એટલાં હોરિબલ છે કે અલતાફ રાજા પર પણ માન થઈ આવે. હા, અમદાવાદીઓને પોતાના શહેરનાં વિવિધ લૅન્ડમાર્ક્સ જોઇને ‘આને કહેવાય વિકાસ’ ટાઇપની ફીલિંગ થઈ આવશે.

જાણો, માણો અને પામો

આ પ્રકારની ફિલ્મો માત્ર આપણી ધર્માંધતા પર કટાક્ષ કરવા માટે જ નહીં, બલકે આપણે જરા મોકળા મનના, થોડા ઉદાર બનીને બહાર આવીએ એ માટે પણ હોય છે. જો તમને ‘ઓહ માય ગોડ’ અને ‘પીકે’માં મજા પડી હોય, તો કમ્પ્લિટ ફેમિલી એન્ટરટેનર એવી આ ફિલ્મ પણ તમને આનંદ કરાવશે જ. આ ફિલ્મ થિયેટરમાં જોઇએ કે ચેનલ પર આવે તેની રાહ જોઇએ, પણ થોડા ઉદાર મનના બનીએ અને બાવા-સાધુ કરતાં માણસમાં ઈશ્વરને શોધતા થઇએ તે વધારે મહત્ત્વનું છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ડર્ટિ પોલિટિક્સ

ડર્ટી પિક્ચર

***

ચેતવણીઃ જો ભૂલેચૂકેય તમે આ ફિલ્મમાં ઘૂસી ગયા, તો તમને આત્મઘાતી વિચારો આવવાની પૂરેપૂરી શક્યતા છે. ઇવન ફિલ્મ જોઇને સાંગોપાંગ બહાર નીકળી જાઓ, તો પણ તમને રિહેબિલિટેશનની જરૂર પડી શકે છે.

***

dirty-politics-movie-posterઆમ તો મલ્લિકા શેરાવત શરીર ઢાંકવા માટે તિરંગો ઓઢીને લાલ બત્તીવાળી કાર પર બેઠી હોય એવું પોસ્ટર જોઇને જ ફિલ્મમાં કેવા પ્રકારની સામગ્રી હશે તેનો અછડતો ખ્યાલ આવી જાય. પરંતુ સવા બે કલાકની આ ફિલ્મ જોયા પછી આપણને પહેલો સવાલ એ આવે કે અભિવ્યક્તિની સ્વતંત્રતાના નામે આવી થર્ડ રેટ ફિલ્મ બને એ તો જાણે સમજ્યા, પરંતુ ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીના ધરખમ કલાકારોને આટલી રેઢિયાળ ફિલ્મમાં કામ કરવું પડે એવી તો કઈ મજબૂરી હશે?

સેક્સ-પોલિટિક્સનું ડર્ટી કોકટેલ

ઉત્તેજક ગીતો પર ડાન્સ કરતી એક નૃત્યાંગના અનોખી દેવી (મલ્લિકા શેરાવત) પર વયોવૃદ્ધ રાજકીય નેતા દીનાનાથ (ઓમ પુરી) ફિદા થઈ જાય છે. અનોખીની કાયાનાં કામણમાં કેદ થયેલા દીનાનાથ એને રાજકારણમાં ખેંચી લાવે છે. પરંતુ રાજકારણની કિંગમેકર બનવા લાગેલી અનોખીની વધતી દાદાગીરી દીનાનાથ બાબુને સૂડી વચ્ચે સોપારી જેવી સ્થિતિમાં મૂકી દે છે. એટલે બસ, એક દિન અચાનક અનોખી ગાયબ. સામાજિક કાર્યકર મનોજ સિંઘ (નસીરુદ્દીન શાહ)ના પ્રેશરથી આખો કૅસ સીબીઆઈને સોંપાય છે. સીબીઆઈના બાહોશ ઑફિસર સત્યપ્રકાશ મિશ્રા (અનુપમ ખેર) બે પોલીસ અધિકારી નિર્ભય સિંઘ (અતુલ કુલકર્ણી) અને નિશ્ચય સિંઘ (સુશાંત સિંઘ)ની મદદથી કૅસ સોલ્વ કરી નાખે છે. પરંતુ ત્યાં સુધીમાં તમે થિયેટરની બહાર ભાગી છૂટવાના રસ્તા શોધવામાં પડી જાઓ એવી સ્થિતિ આવી જાય છે.

આખિર ક્યોં?

આ ‘ડર્ટી પોલિટિક્સ’ ફિલ્મની શરૂઆતની ગણતરીની મિનિટોમાં જ એટલા બધા એક્ટરોનો ઢગલો થઈ જાય છે કે આપણે મુંઝાઇને ટીકુ તલસાણિયા જેવો ડાયલોગ બોલી નાખીએ કે, ‘આખિર યે ક્યા હો રહા હૈ?’ જાણે એટીએમમાંથી ચલણી નોટો બહાર નીકળતી હોય એ રીતે ધડાધડ જૅકી શ્રોફ, અતુલ કુલકર્ણી, સુશાંત સિંઘ, નસીરુદ્દીન શાહ, ઓમ પુરી, આશુતોષ રાણા, અનુપમ ખેર, રાજપાલ યાદવ, ગોવિંદ નામદેવ અને મલ્લિકા શેરાવત જેવાં કલાકારોનો ખડકલો થવા માંડે છે. એક સિમ્પલ સ્ટોરીને અલગ અંદાજમાં કહેવાની લાલચમાં ડિરેક્ટર કે. સી. બોકાડિયાએ ‘નોન લિનિઅર’ સ્ટાઇલમાં અધવચ્ચેથી સ્ટોરી શરૂ કરી છે, જે આપણા દિમાગમાં ઊતરવામાં થોડો ટાઇમ લગાડે છે. પરંતુ એક વાર સ્ટોરી સમજમાં આવ્યા પછી ક્લિક થાય છે કે અમાં યાર, આ વાર્તામાં નવું શું છે? અગાઉ પ્રકાશ ઝાની ‘રાજનીતિ’ જેવી  ફિલ્મમાં શ્રુતિ શેઠ અને અર્જુન રામપાલનાં પાત્રો વચ્ચે જોવા મળેલા એક ટાંકણીના ટોપકા જેવા નાનકડા ટ્રેકને અહીં ખેંચી-તાણીને પરાણે આખી ફિલ્મનું સ્વરૂપ આપી દેવાયું હોય એવું જ લાગે છે.

કહેવાય છે કે આ ફિલ્મ રાજસ્થાનનાં ભંવરી દેવી અને કોંગ્રેસી નેતા મહિપાલ મદેરણાના અશ્લીલ સીડીકાંડ પરથી બની છે. પરંતુ વાર્તાની દૃષ્ટિએ તેમાં કશું જ નવું નથી. ઉપરથી રાઇટર-ડિરેક્ટર કે. સી. બોકાડિયાની ટ્રીટમેન્ટ પણ એટલી જરી પુરાણી છે કે ક્યાંય એવું લાગતું જ નથી કે આ નવી ફિલ્મ છે. જાણે કૅબલ ટીવી પર કોઈ વાસી સસ્તી ભોજપુરી ફિલ્મ જોઈ રહ્યા હોઇએ એવી વાસ સતત ફિલ્મમાંથી આવ્યા કરે છે. તદ્દન નકલી લાગે એવી ફાઇટ, શરાબ-સુંદરી અને સત્તાના નશામાં રત રહેતા ભ્રષ્ટ નેતાઓ, ગુંડાઓ અને પોલીસ સાથે એમનું નેક્સસ, સાસ-બહુની સિરિયલો જેવા ઝૂમ અને ફ્રીઝ થઈ જતા શોટ્સ, તદ્દન નાટકીય અને શીખાઉ લાગે તેવી એક્ટિંગ… યકીન માનો, આ બધું જ આપણી ફિલ્મોમાંથી એક્સપાયરી ડેટ વટાવી ચૂક્યું છે.

સૌથી વધુ ગુસ્સો આપણને આલા દરજ્જાના અદાકારોને આ ફિલ્મમાં રાષ્ટ્રીય સંપત્તિની જેમ વેડફાતા જોઇને આવે. નસીરુદ્દીન શાહ જેવા અભિનેતાને કોઈ નાની કોલેજના એકાંકીમાં બોલાતા હોય એ પ્રકારના શીખાઉ સંવાદો બોલતા જોઇને ચોખ્ખી ખબર પડે છે કે તેઓ આ ફિલ્મમાં જરાય ઓતપ્રોત નથી. આખી ફિલ્મમાં સતત પીધેલા લાગતા ઓમ પુરીને મલ્લિકા શેરાવત સાથે બેડરૂમ સીન આપતા કે એના પગના નખ રંગી દેતા જોઇને અરેરાટી થઈ આવે છે. માત્ર અમુક વર્ગના પ્રેક્ષકોને ગલગલિયાં કરાવવા માટે જ આવા સીન નખાયા છે એ ચોખ્ખી ખબર પડી જાય છે.

શટલકોકની જેમ અહીંથી તહીં ફંગોળાતી આ ફિલ્મમાં અતુલ કુલકર્ણી, સુશાંત સિંઘ, જેકી શ્રોફ કે રાજપાલ યાદવના ભાગે નક્કર કહી શકાય એવું કશું કામ આવ્યું નથી. આ ફિલ્મને થોડી ઘણી સહ્ય બનાવે છે અનુપમ ખેરની ‘અ વેન્સડે’ સ્ટાઇલની મારફાડ નો-નોનસેન્સ એક્ટિંગ અને વારેઘડીએ રંગબેરંગી કોટી પહેરતા મુચ્છડ આશુતોષ રાણા. અને હા, આટલા ધરખમ અદાકારો હોવા છતાં આ નબળી ફિલ્મને વેચવા માટે જેની જરૂર પડી એ મલ્લિકા શેરાવતને તો કેમ ભુલાય? વધારે પડતા મેકઅપમાં પણ મલ્લિકા હૉટ લાગે છે, પરંતુ એનું ગ્લેમર આ ડૂબતી ફિલ્મને તારી શકે એમ નથી. અરે, ઇન્ટરવલ પછી વીસેક મિનિટમાં પતી જાય એવી સ્ટોરીને એટલી બધી ખેંચીને છેક નોનસેન્સપુર નામના સ્ટેશન સુધી લઈ જવાઈ છે. જાણે ડિરેક્ટર આપણને ચેલેન્જ આપતા હોય, કે તાકાત હોય તો છેક સુધી બેસીને બતાવો તો જાણીએ.

દુઃખ સાથે નોંધવા જેવી બીજી એક વાત એ છે કે કથળી ગયેલી વર્તમાન પરિસ્થિતિના વર્ણન માટે હમણાંથી ગાંધીજીને વચ્ચે લાવવાનો જાણે ટ્રેન્ડ બની ગયો છે. નોટ પરના ગાંધીજીને સંબોધીને કમેન્ટો પાસ કરીને કે બાપુના પૂતળા-તસવીર સામે અસામાજિક હરકતો થતી બતાવીને જાણે ગાંધીજી હવે વ્યર્થ છે એ બતાવવાનો અત્યંત હલકો પ્રયાસ થઈ રહ્યો છે. નવી પેઢીના મનમાં ગાંધીજી પ્રત્યે પરાણે અણગમો પેદા કરવાના પ્રયાસ કરવાનો કોઈ હેતુ ખરો?

બચીને રહેજો, સ્વાઇન ફ્લુ અને આ ફિલ્મ બંનેથી

હોળી જેવો તહેવાર હોય, ક્રિકેટનો વર્લ્ડકપ ચાલતો હોય, વીકએન્ડ હોય, ત્યારે પરિવારજનો સાથે ગમતીલો સમય પસાર કરવાને બદલે જો આવી મહાકંગાળ ફિલ્મ જોવા ગયા તો જનતા માફ નહીં કરેગી. સ્વાઇન ફ્લુથી બચવા માટે જેવી કાળજી રાખો છે, એટલી જ કાળજી આ ફિલ્મ જોવાઈ ન જાય તેની પણ રાખજો.

રેટિંગઃ અડધો સ્ટાર

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ફાઇન્ડિંગ ફેની

ફાઈન્ડિંગ ફન્ની!

***

 

ફેનીની તલાશમાં નીકળેલાં પાંચ પાત્રોની આ ફિલ્મ ખોટા રસ્તે ચડી ગયેલી કંટાળાજનક મુસાફરી જેવી બોરિંગ છે.

*** 

poster-2-finding-fanny01ઈમેજિન કરો એક ફોરેન મેઇડ વિન્ટેજ કાર. તમને કહેવામાં આવે કે આપણે આ કારમાં ફરવા જવાનું છે. પરંતુ ફરવા જતાં પહેલાં કારના માલિકશ્રી આપણને એ કારના એકેએક પાર્ટ વિશે એટલું બધું વર્ણન કરે કે આપણે કંટાળીને કહીએ કે ભાઈ હવે તારે ગાડી સ્ટાર્ટ કરવી છે કે નહીં? પછી ધીમે ધીમે બળદગાડાની જેમ કાર સ્ટાર્ટ થાય. જેમતેમ કાર અડધા રસ્તે પહોંચે. વચ્ચે આવતાં કેટલાંક સ્થળો જોવાની મજા પણ પડે. ત્યાં જ અચાનક કારમાલિક જાહેર કરે કે ભાઈઓ અને બહેનો, આપણે ખોટા રસ્તે ચડી ગયાં છીએ. પરંતુ ડોન્ટ વરી, હવે આપણે જ્યાં જવાનું હતું એ મંજિલને મૂકો તડકે, અને એવું માની લો કે અત્યારે આપણે જ્યાં પહોંચ્યા છીએ એ જ આપણી મંજિલ છે! ત્યારે આપણી જે સ્થિતિ થાય, બસ એવી જ ફીલિંગ હોમી અડાજણિયાની ‘ફાઇન્ડિંગ ફેની’ જોઇને થાય છે.

પ્રેમની શોધમાં

ગોવાના ખોબા જેવડા ગામ પોકોલીમાં ફર્ડિનાન્ડ નામનો એક પોસ્ટમેન (નસીરુદ્દીન શાહ) રહે છે. છેક 46 વર્ષ પહેલાં એણે પોતાની પ્રિયતમા સ્ટેફની ફર્નાન્ડિઝ ઉર્ફ ફેની ને પ્રપોઝ કરતો પ્રેમ નીતરતો પત્ર લખેલો, જે એને પહોંચ્યા વિના અચાનક પાછો આવ્યો. એટલે ફર્ડિનાન્ડને દેવદાસ જેવો અટેક આવે છે. ફર્ડિનાન્ડ સાથે લગાવ ધરાવતી નાજુકડી એન્જેલિના (દીપિકા પાદુકોણ)થી એનું દુ:ખ જોવાતું નથી. એટલે એ નક્કી કરે છે કે ફર્ડિનાન્ડને એની ફેની શોધી કાઢવામાં મદદ કરવી.

હવે આ એન્જેલિનાની પણ સ્ટોરી છે. એનો પતિ ગાબો (રણવીર સિંઘ) લગ્નના જ દિવસે ઢબી ગયેલો. ત્યારથી એ વિધવા બનીને પોતાની સાસુ રોઝેલિન ઉર્ફ રોઝી (ડિમ્પલ કાપડિયા) સાથે રહે છે. રોઝીનો પતિ પણ વર્ષો પહેલાં ગુજરી ગયો હોવાનું કહેવાય છે. ત્યાં વાર્તામાં એન્ટ્રી થાય છે ચિત્રકાર દોન પેદ્રો (પંકજ કપુર)ની. પેદ્રો એક પરફેક્ટ પેઇન્ટિંગ માટે સ્ત્રી શરીરની શોધમાં છે, જે એને ડિમ્પલ કાપડિયામાં દેખાય છે. એટલે એ ચિત્રની લાલચે એ પણ ફેનીની તલાશમાં જોડાય છે. જોકે એનું મહત્ત્વનું કારણ એ છે કે એની પાસે કાર છે! હવે એ કાર ચલાવે કોણ? એટલે ડ્રાઇવર તરીકે દીપિકાના અને એના સદગત પતિના જૂના દોસ્તાર સાવિઓ (અર્જુન કપૂર)નો પ્રવેશ થાય છે. સાવિઓ હૃદયના એક નાનકડા ખૂણામાં દીપિકા પ્રત્યેનો પ્રેમ લઇને ફરતો હતો. અચાનક વર્ષો પછી એ પ્રેમ ફરી પાછો અંકુરિત થવા માંડે છે. પાંચ જણાંનો આ કાફલો ફેનીની શોધમાં નીકળે છે. પરંતુ લગભગ અડધી સદી પછી ફેની ક્યાં હશે, કેવી હશે? વેલ, ઓવર ટુ મુવી…

કોમેડીના નામે કંટાળો

અગાઉ ‘કોકટેઇલ’ જેવી મસાલા રોમ-કોમ ફિલ્મ આપ્યા પછી ડિરેક્ટર હોમી અડાજણિયા ફરી પાછા પોતાની પહેલી ફિલ્મ ‘બીઇંગ સાયરસ’ જેવી વિચિત્ર ફિલ્મ લઈને આવ્યા છે. પ્રોમો જોઇને એવી ફીલ આવતી હતી કે આ ફિલ્મમાં તો નસીરુદ્દીન શાહ અને પંકજ કપુર જેવા ધુરંધર કલાકારો એકસાથે છે અને લટકામાં નમણી દીપિકા પાદુકોણ પણ છે. તો ખરેખર મજા પડશે. પરંતુ અમુક મજેદાર સીન્સને બાદ કરતાં આ આખી ફિલ્મ એટલી બધી બોરિંગ છે કે રૂંવેરૂંવે કંટાળાની કીડીઓ ચટકા ભરવા માંડે!

ઇવન ફિલ્મ શરૂ થાય ત્યારે શરૂઆતની દસેક મિનિટ એવી આશાઓ પણ બાંધે છે કે હવે તો હસાહસીનો હાહાકાર ફેલાઈ જશે. ત્યાં જ દીપિકાના વોઇસઓવરમાં દરેક પાત્રની ઓળખપરેડ શરૂ થાય, જે લગભગ છેક ઈન્ટરવલ સુધી પૂરી થવાનું નામ જ ન લે. આખી ફિલ્મ માંડ 105 મિનિટની છે એટલે કે પૂરા બે કલાકની પણ નથી. તેમ છતાં ફિલ્મની મુખ્ય થીમ એટલે કે ફેની કી તલાશ છેક ઈન્ટરવલ સુધી શરૂ જ નથી થતી.  ફિલ્મને ઈન્ટેલિજન્ટ ફીલ આપવા માટે તેને 16 એમએમના કેમેરાની જેમ નાનકડી સ્ક્રીન પર પેશ કરાઈ છે.

નો ડાઉટ, ફિલ્મમાં સિઝન્ડ એક્ટર્સ નસીરુદ્દીન, પંકજ કપુર, ડિમ્પલ અને દીપિકાની સુપર્બ એક્ટિંગ છે. વળી, અમુક અમુક સીન્સ ખરેખર લાજવાબ છે. જેમ કે, પંકજ કપૂર ડિમ્પલ કાપડિયાનું ચિત્ર દોરે છે એ દૃશ્ય. પરંતુ એવા સીન્સ અત્યંત ઓછા છે અને કોઇ ક્લાસિક બ્રિટીશ કોમેડીની જેમ અત્યંત સૂક્ષ્મ છે. આપણી જાડું હ્યુમર જોવા ટેવાયેલી આંખોને તો તેમાંથી હાસ્ય શોધવા માટે માઇક્રોસ્કોપ આપવું પડે. બાકી હતું તે સેન્સર બોર્ડે દીપિકાના એક સેક્સ સીન પર કાતર ફેરવી દીધી છે. પરંતુ ઓવરઓલ ફિલ્મ સ્ટેટ ટ્રાન્સપોર્ટની બસની બોરિંગ રાઇડ જેવી છે. સૌ જાણે છે તેમ આ ફિલ્મ મૂળ અંગ્રેજીમાં બનાવાઈ છે, અને તેને વધુ ઓડિયન્સ સુધી પહોંચાડવા માટે હિન્દીમાં ડબ કરાઈ છે. આ ભાષાંતરમાં કેટલાય જોક્સનું દુ:ખદ અવસાન થઈ જાય છે. કશુંક શોધવા નીકળ્યા હોય એવી ટ્રેઝર હન્ટની થીમમાં છેલ્લે કશુંક આશ્ચર્યજનક રહસ્ય ખૂલે એ અપેક્ષિત હોય છે. જ્યારે એવું ન થાય, ત્યારે અધૂરા ભાણે ઊભા થઈ ગયા હોઇએ એવું લાગે. અહીં ફાઇન્ડિંગ ફેનીમાં કંઇક એવું જ થાય છે.

હા, એટલું સ્વીકારવું પડે કે ફિલ્મનું ટાઇટલ સોંગ ‘ઓ ફેની રે’ એકદમ મસ્ત બન્યું છે. બાકી છેલ્લે આવતું ‘શેક યૉર બુટિયા’ જોવા જેટલી ધીરજ લોકોમાં બચશે તેવું માનવું વધારે પડતું છે!

આ ફેનીને શોધવા જવાય?

જો તમને ગ્રીન ટી જેવી માઇલ્ડ ટેસ્ટવાળી કોમેડી ગમતી હોય, તો કદાચ તમને આ ફિલ્મ ગમી શકે. અથવા તો ફિલ્મની સ્ટોરી અને પાત્રોમાંથી જીવનમાં પ્રેમની તલાશ, જે છૂટી ગયું છે તેને બદલે જે છે તેનો ઓચ્છવ મનાવવો જોઇએ કે માત્ર ઈચ્છા કરવાથી કશું ન મળે, શોધવા નીકળીએ તો મળે… એવા બધા મેટાફર શોધવા ગમતા હોય તો કદાચ તમને આ ફિલ્મ થોડી ગમી શકે. નહીંતર આ ફિલ્મ પોણા બે કલાકનો કંટાળોત્સવ જ છે!

રેટિંગ: ** (બેસ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.