ગોલમાલ અગેઇન

કુછ ભી ચલેગા

***

આ બાલિશ ફિલ્મમાં પણ હસવું જ હોય તો તમને કોણ રોકી શકવાનું છે?!

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

golmal-again-2દિવાળીના દિવસોમાં આપણે ત્યાં ફૂડ સેફ્ટી ખાતું અચાનક હાઇપર એક્ટિવ મોડમાં આવી જાય છે. મીઠાઇની દુકાનો અને રેસ્ટોરાંમાં દરોડા પડે, ભેળસેળિયા વાનગીઓનાં સેમ્પલ એકઠા કરવામાં આવે અને અખાદ્ય વસ્તુઓનો નાશ કરવામાં આવે. ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આવી વાનગીઓ ઝાપટનારા લોકોને એનાથી કશો જ ફરક પડતો નથી. એમને માવા, ચીઝ, પનીરના નામે કુછ ભી ખવડાવી દો, એ લોકો બડે આરામ સે ખાઈ જશે. દિવાળીના ટાઇમે રિલીઝ થતી ‘ગોલમાલ અગેઇન’ જેવી ફિલ્મોનું પણ એવું જ છે. લોકો માત્ર એટલું જ પૂછશે, ‘કોમેડી છે?’ ‘નંગુપંગુ જોક્સ તો નથી ને?’ ‘લાવો ત્યારે, આપો દસ ટિકિટ!’

ભૂતિયાપા

ફોર અ ચૅન્જ રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ગોવાને બદલે ઊટીમાં આકાર લે છે (જોકે આ રોહિત શેટ્ટીનું ઊટી છે, એટલે ત્યાં જઇને ખૂણેખૂણો ફેંદી મારશો તોય તમને આ ફિલ્મ જેવું ઊટી તો નહીં જ દેખાય). બી. આર. ચોપરાના ‘મહાભારત’માં હરીશ ભીમાણીએ ‘સમય’ તરીકે જેટલી કોમેન્ટરી કરેલી, એના કરતાં સહેજ જ ઓછી કોમેન્ટરીમાં તબુ આપણને કહે છે કે ઊટીના અનાથાશ્રમમાં પાંચ બાળકો ઊછરીને મોટાં થયાં છે અને હવે અલગ અલગ ટીમો પાડીને બિલ્ડર લોકો માટે જમીનો ખાલી કરાવવાનું કામ કરે છે. તે ગેંગમાં એક છે ‘અંગુલિમાલ’ અજય દેવગણ (સ્પેલિંગ પ્રમાણે ‘દેવજ્ઞ’), અલગ અલગ ઍન્ગલથી આશ્ચર્ય પામતો રહેતો અર્શદ વારસી, જીભને ઊટીનું સાઇટસીઇંગ કરાવતો રહેતો શ્રેયસ તળપદે, માત્ર ‘ગોલમાલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં અને સૈફના ઘરના પ્રસંગોએ જ દેખાતો કુણાલ ખેમુ અને ગોવિંદા પછી ‘અ આ ઈ’ની ભાષા બોલતો એકમાત્ર એક્ટર(?) તુષાર કપૂર. હજી આમાં ડુંગર પર ડંગરી પહેરીને ફરતી થાકેલી પરિણીતી ચોપરા, પાર્ટ ટાઇમમાં વોઇસ ઓવર આપતી તબુ અને અન્ય અડધો ડઝન કલાકારોનો પણ સમાવેશ થાય છે. એક મોત આ બધાં રખડતાં પાત્રોને એક છત નીચે લાવે છે. ત્યાં ખબર પડે છે કે એ મોતની પાછળ હત્યા અને એક ભટકતી આત્માનો ઍન્ગલ પણ છે.

ચાલો, ભૂત ભૂત રમીએ

આરોપીઓ ધરપકડથી બચવા આગોતરા જામીન મેળવી લે છે, એ જ રીતે રોહિત શેટ્ટીએ પણ ‘ઇસ દિવાલી, લોજિક નહીં, સિર્ફ મેજિક’ જેવી ટૅગલાઇન લખીને આગોતરા મેળવી લીધા છે. એ પછી એમને હસાવવાના નામે કુછ ભી ઠપકારવાની છૂટ મળી જાય છે. માત્ર ટાઇમપાસાર્થે આવેલા લોકોના ખિખિયાટા ઉઘરાવી લે એટલે સર્કિટ પૂરી પણ થઈ જાય છે (આમેય ભેળસેળિયા હવા, પાણી, ખોરાક, રાજકારણીઓ બધું જ પચાવી જતી ઑડિયન્સને બીજું શું જોઇએ, હેં?).

એક્ચ્યુઅલી, રોહિત શેટ્ટીએ અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં પાંચેક પાત્રો સફળતાપૂર્વક ડેવલપ કરેલાં. હવે એ એમને લઇને કુછ ભી રિમિક્સ ખીચડી પકાવ્યા કરે છે. આ સિરીઝની ફિલ્મોની મજા એ છે કે તેની દરેક લેટેસ્ટ રિલીઝને ‘અગાઉની ફિલ્મો કરતાં સારી’નું બિરુદ આપી શકાય છે! અત્યાર સુધીની તમામ ગોલમાલ ફિલ્મો ઉછીની સ્ટોરી પર આધારિત હતી (‘ગોલમાલ-1’ ગુજરાતી નાટક ‘અફલાતૂન’, ‘ગોલમાલ-2’ કિરણ કુમાર સ્ટારર ‘આજ કી તાઝા ખબર’, ‘ગોલમાલ-3’ જૂની હિંદી ફિલ્મ ‘ખટ્ટામીઠા’). હવે આ લેટેસ્ટ ફિલ્મ શેના પર આધારિત છે તેનો પુરાવો ન મળે ત્યાં સુધી તેને ઑરિજિનલ માનવામાં આવી રહી છે. પરંતુ એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ કંઇક અંશે ‘ગોલમાલ’+‘એન્ટરટેનમેન્ટ’+‘ફિલ્લૌરી’ ટાઇપની ચાઇનીઝ ભેળ જેવું કંઇક છે.

ઑડિયન્સના IQને ‘ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ’ લઇને હસાવવા માટે રોહિત શેટ્ટી અને લેખકોએ દરેક પાત્રને અલાયદાં સિટકોમ ટાઇપની પર્સનાલિટી આપી દીધી છે. કોઈ આંગળી મરોડે, કોઈ ‘ઉં..આં’માં બોલે, કોઈ વારેવારે ભૂલીને ગાંડા કાઢવા માંડે, કોઈ જીભના વિશિષ્ટ મરોડ થકી ફની ઉચ્ચારો કાઢે વગેરે. બાકી જ્યાં કોમેડીનો મસાલો ઓછો પડતો લાગે ત્યાં ‘જોડકણાં સમ્રાટ’ રાઇટર બેલડી સાજિદ-ફરહાદને કામે લગાડવામાં આવે. જે આવા ‘સાંભાર હૈ તૌ ચટની હૈ, ઝ્યાદા ફૈલોગે તો પેન્ટ ફટની હૈ’, ‘નકલી ભૂતોં કે રામ ગોપાલ વર્મા, ચૂહોં કે જિમી શેરગિલ, ભૂતનિયોં કી બિપાશા બસુ’, ‘વાસ્તા… સડા હુઆ પાસ્તા’, ‘કલ્ટી નહીં, મૈં તો આજ-ટી પીઉંગા…’ ટાઇપની લાઇન્સનું એસેમ્બલી લાઇન પ્રોડક્શન કરી દે છે. આ લાઇનોને ફાસ્ટફૂડ પરના ચીઝની જેમ ભભરાવીને કામ ચલાવવામાં આવે છે.

હજી આ ઑલરેડી ક્રાઉડેડ ફિલ્મમાં ગિર્દી કરવા માટે અન્ય કલાકારો પણ ઠાંસવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, પોતે હજી સ્ક્રિપ્ટ વિના પણ હસાવી શકે છે તેની ખાતરી કરાવતો જ્હોની લીવર, હું સિરિયસ એક્ટિંગ માત્ર સાઉથની ફિલ્મોમાં જ કરીશ (અને હિન્દીમાં તો ઑવરએક્ટિંગ જ કરીશ) એવી પ્રતિજ્ઞા લઇને આવેલો પ્રકાશ રાજ, વિશ્વનો એકમાત્ર ઇચ્છાધારી સાપ વ્રજેશ હિરજી, એક ‘મસાન’ એક ‘આંખો દેખી’ની સામે હું દસ ‘ગોલમાલ’ કરીશ એવી થિયરીમાં માનતા સંજય મિશ્રા, ‘મારે જેટલી એક્ટિંગ કરવાની હતી એ મેં પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં કરી લીધી’ એવું સાબિત કરતો ‘વસૂલી ભાઈ’ મુકેશ તિવારી, ‘ગેમ ઑફ થ્રોન્સ’ને બદલે સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મોમાં પોતાનું ટેલેન્ટ પ્રદર્શિત કરનારો ત્રિનામધારી નીલ નીતિન મુકેશ, સરકારી આંખની હૉસ્પિટલમાંથી ચોરેલાં ડાર્ક ચશ્માં પહેરીને ફરતા સચિન ખેડેકર… સહિતના એટલા બધા કલાકારો છે કે ‘ગોલમાલ ઇલેવન’ વર્સસ ‘વર્લ્ડ ઇલેવન’ની મૅચ રમાડો તો ચિયર લીડર્સ અને ઑડિયન્સ સહિતના લોકો ભેગા થઈ જાય!

આમ તો લોજિક વાપરવાની મનાઈ છે, તેમ છતાં ભૂલથીયે સહેજ લોજિક વપરાઈ જાય તો ખ્યાલ આવે કે બદલો લોવા માટે ભટકતી પ્રેતાત્માએ ધાર્યું હોત તો તે પાંચેક મિનિટમાં જ વિલનલોગ અને ફિલ્મનો ખેલ ખતમ કરી ચૂકી હોત. પરંતુ એવું થાય તો આ ઑવરક્રાઉડેડ ફિલ્મનું શું થાય? વળી, આ ફિલ્મની ભટકતી પ્રેતાત્મા પણ ગજબ છે. તે ગુજરાતના ‘વિકાસ’ની જેમ માત્ર ‘જુબાં કેસરી’ ધરાવતા લોકોને જ દેખાય છે, બાકીના લોકો માટે તે સાબિતી વિના જ સ્વીકારી લેવાનો પ્રમેય બનીને રહી જાય છે. એક સીનમાં અજય દેવગણને ડરાવવા માટે બાકીના કલાકારો અમેરિકાના રાઇટ વિંગ એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ ભાંગફોડિયા ગ્રૂપ ‘કુ ક્લક્સ ક્લાન’નો કોશ્ચ્યુમ પહેરીને આવે છે, જે ઑફેન્ડિંગ બની શકે, લેકિન નો. કારણ? આગોતરા જામીન! આમ તો રોહિત શેટ્ટી પોતે પણ અલગ પ્રકારનો ‘એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ’ જ છે. એની આ ફિલ્મમાં (પણ) બધું એક્સ્ટ્રીમ જ છે. એશિયન પેઇન્ટ્સના શૅડકાર્ડ કરતાં પણ વધુ એક્સ્ટ્રીમ રંગો, એક્સ્ટ્રીમલી લાઉડ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, એક્સ્ટ્રીમલી ભંગાર રીતે રિમિક્સ કરાયેલાં ‘આતે જાતે’ અને ‘નીંદ ચુરાઈ મેરી’ જેવાં સોંગ્સ, એક્સ્ટ્રીમ ઑવરએક્ટિંગ અને અઢી કલાક ઉપરની ફિલ્મની એક્સ્ટ્રીમલી લોંગ લોંગર લોંગેસ્ટ લંબાઈ.

રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ખાસ્સી સેલ્ફ અવૅર પણ છે. એટલે કે તેમાં રિયલ લાઇફનાં, પોતે જે ભવાડા કરે છે તેનાં એક્ચ્યુઅલ રેફરન્સ પણ આવતા રહે. જેમ કે, અજય દેવગણ ‘સિંઘમ’ની સ્ટાઇલો મારે અને બીજા કલાકારો એને રોકે, અજય પરિણીતી પાછળ લટ્ટુ થાય ત્યારે બાકીના કલાકારો એના ઍજ ડિફરન્સને દર્શાવવા માટે ‘ફાધર+ફિગર-‘ચીની કમ’’ના જોક્સ મારે, અજય દેવગણ પોતાની જૂની ફિલ્મોની જેમ બે કાર પર ઊભો રહીને એન્ટ્રી મારે, ટાઇટલ સોંગમાં ખુદ રોહિત શેટ્ટી કાર ડ્રાઇવ કરતો હોય, નાના પાટેકરના જોક્સ+મિમિક્રી આવે… મીન્સ એ લોકોને ખબર છે કે તેઓ માત્ર ટાઇમપાસ મનોરંજન જ પીરસી રહ્યા છે. એટલે આપણે પણ ઝાઝા ઇમોશનલ થવાની જરૂર નથી. કેમ કે, બડી બેશર્મીથી પ્રોડ્યુસર લોકોએ ફિલ્મમાં ‘ઇન્ટેક્સ’, ‘ફિનોલેક્સ’, ‘બ્રાઇટ આઉટડૉર લાઇટ્સ’, ‘ચિંગ્સ સિક્રેટ’, ‘પેટીએમ’, ‘ક્વૉલિટી વૉલ્સ આઇસક્રીમ’, ‘બીઇંગ હ્યુમન બાઇસિકલ્સ’ વગેરેની આપણા માથા પર વાગે એ રીતે જાહેરખબરો લઈ લીધી છે. યાને કે ફિલ્મનો ખર્ચો નીકળી ચૂક્યો છે, આપણે તો બસ તેમને નફો જ કરાવી રહ્યા છીએ!

વ્હોટ્સ યૉર IQ?

એક્ચ્યુઅલી, ‘ગોલમાલ સિરીઝ’ હવે ‘સિક્વલ ફટીગ’થી પીડાવા લાગી છે. તેનાં પાત્રો શું કરશે તે આપણને ખબર જ છે, એટલે એમની હરકતો આપણને હસાવતી નથી. છતાં રોહિત શેટ્ટીની આ ‘બાળફિલ્મ’માં હસવું જ છે એવું નક્કી કરીને ગયા હો તો છૂટક છૂટક દૃશ્યોમાં હસવું આવી શકે. પરંતુ ગંભીરતાથી વિચારીએ તો સમજાય છે કે ઑડિયન્સ તરીકે આપણે વધુ સારી અને મૅચ્યોર કોમેડી ફિલ્મો મેળવવાને હદકાર છીએ, સાવ આવી ફૂવડ, ચાઇલ્ડિશ, ઇમ્મૅચ્યોર ફિલ્મો નહીં. ‘ગોલમાલ અગેઇન’ને અંતે દર્શાવાતી ગૅગ રીલ પત્યા પછી રોહિત શેટ્ટી અને એમની ટીમ જે આત્મવિશ્વાસથી ‘સી યુ સૂન’નું પાટિયું બતાડે છે એ જોતાં ભવિષ્યમાં એ ‘ગોલમાલ વન્સ અગેઇન’, ‘ગોલમાલ વન મોર ટાઇમ’ કે ‘ગોલમાલ ઇન્ફિનિટી’ લઇને આવશે જ!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

જોલી LLB-2

વકીલોં કા ખિલાડી

***

સ્ટારકાસ્ટ, રાઇટિંગ, ઍક્ટિંગ બધા મામલે સરસ હોવા છતાં આ કોર્ટરૂમ ડ્રામાની સિક્વલ નવીનતાના અભાવે તેના અગાઉના વર્ઝનની સરખામણીએ થોડી ફિક્કી લાગે છે.

***

jolly-llb-2-poster-1મજબૂત રાઇટિંગ અને ખમતીધર એક્ટિંગ એક એવરેજ ફિલ્મને પણ કેવી રીતે ઊંચકી શકે છે તેનું પર્ફેક્ટ ઉદાહરણ એટલે રાઇટર ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરની સિક્વલ ફિલ્મ ‘(ધ સ્ટેટ વર્સસ) જોલી LLB 2’. આમ જોવા જાઓ તો આ સિક્વલ ૨૦૧૩માં અર્શદ વારસીને જગદીશ ત્યાગી ઉર્ફ ‘જોલી’ તરીકે ચમકાવતી પ્રિક્વલની ઝેરોક્સ કૉપી જેવી જ છે. છતાં ફિલ્મની ઑવરઑલ ટ્રીટમેન્ટ મનોરંજનનું લેવલ ઓછું થવા દેતી નથી.

ઇન્સાફ કૌન કરેગા

મોટા ભાગની કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ફિલ્મોમાં હોય છે એવી જ સ્ટોરી અહીં છે. એક તરફ છે પૈસા અને પાવરના હાથીની અંબાડીએ બેઠેલા લોકો. બીજી તરફ છે એ જ હાથી નીચે કચડાઈ જનાર ભારતનો કોઇપણ આમઆદમી. એક જ આશા છે સાડાત્રણ કરોડ કૅસોના ભાર નીચે દબાયેલી આપણી કૉર્ટ. પરંતુ ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ, મની પ્લસ મસલ પાવરથી આરોપી છટકી જાય. તો છે કોઈ એમને બચાવનાર? જી હા. ઍન્ટર, જગદીશ્વર મિશ્રા ઉર્ફ ‘જોલી’ (અક્ષય કુમાર). એક મોટા ઍડવોકેટને ત્યાં પટાવાળો બનીને રહી ગયેલા જોલીને પણ ઇચ્છા છે કે એય તે નામીચો વકીલ બને. પરંતુ એનો સ્વાર્થ એના અંતરાત્મા પર એવો ઘા કરે છે એ અંબાડીએ બેઠેલા લોકોની સામે જીવના જોખમે બાથ ભીડવા તૈયાર થઈ જાય છે. તમને શું લાગે છે એ નિષ્પક્ષ ન્યાય અપાવી શકશે? સોચ લો ઠાકુર, એમના હરીફ વકીલ પ્રમોદ માથુર (અન્નુ કપૂર) પહોંચેલી માયા છે. જ્યારે જસ્ટિસ સુંદરલાલ ત્રિપાઠી (સૌરભ શુક્લા) માટે કહેવાય છે કે એ ભલે ટેડી બૅર જેવા દેખાતા હોય, પણ ખડૂસ આદમી છે. ચુકાદો જાણવા માટે તમારે બસ ૨ કલાક ને ૧૮ મિનિટ જ ઇન્વેસ્ટ કરવાની છે.

મેરે કાબિલ દોસ્ત

‘જોલી LLB’ના સાચા હીરો હતા રાઇટર-ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂર. અહીં તેની સિક્વલમાં પણ એમના રાઇટિંગ, ડિટેલિંગ અને તમામ કલાકારો પાસેથી લીધેલી ઍક્ટિંગ બદલ મૅન ઑફ ધ મૅચનો અવૉર્ડ તો સુભાષ કપૂરને જ આપવો પડે. એમણે સર્જેલું જોલી એક એવું પાત્ર છે જે મહત્ત્વાકાંક્ષી છે, ભયંકર પ્રેક્ટિકલ છે અને કોઇનું ‘કરી નાખવામાં’ એનું રૂંવાડુંય ન ફરકે એવો સ્ટ્રીટ સ્માર્ટ લુચ્ચો છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ડિરેક્ટરે આ વાત આપણને બૉર્ડની પરીક્ષાના માસ કૉપીઇંગ સીનમાં બતાવી દીધી છે. જો આપણી અંદર સહેજ પણ પ્રામાણિકતા બચી હોય, તો એ સીન જોઇને ‘હાય હાય’ નીકળી જાય, પરંતુ બે વર્ષ પહેલાં બિહારથી આવેલાં સામુહિક ચોરી કરો અભિયાનનાં દૃશ્યો યાદ કરીએ એટલે થાય કે વાસ્તવિકતા આનાથી કંઈ ખાસ અલગ તો નથી જ.

સુભાષ કપૂરે જે કૉર્ટ અને તેનાં પાત્રો સરજ્યાં છે તે આપણે જોવા ટેવાયેલા છીએ તેનાથી ક્યાંય અલગ અને વધુ રિયલ છે.saurabh-shukla-759 તેમાં ટિપિકલ કૉર્ટરૂમ ટર્મિનોલોજીની ફેંકાફેંક નથી. અત્યંત ગંભીર વાત છતાં એક હળવો ટોન સતત બરકરાર રહે છે. અહીં કૉર્ટ ફાઇલોથી લદાયેલી છે, ખુદ જજ માટે લાઇટિંગની યોગ્ય વ્યવસ્થા નથી. એ જજ (ધ બેસ્ટ સૌરભ શુક્લા) પણ દિલ્હીથી ટ્રાન્સફર થઇને આવ્યા છે. એ સતત મજાકમસ્તીના મૂડમાં હોય છે. દીકરીનાં લગ્નમાં કરવાનો ડાન્સ કરતાં કરતાં કે ક્યારેક જોગિંગ કરતાં કરતાં કૉર્ટમાં પ્રવેશે છે. ડ્રાયફ્રૂટ્સ અને હાર્ટની ગોળીઓ ગળતા રહે છે. દર થોડી વારે ટેબલ પરના છોડને પાણી આપતા રહે છે. દીકરીનાં લગ્નની કંકોતરીનું પ્રૂફરીડિંગ પણ કૉર્ટમાં બેસીને જ કરે છે. પરંતુ ભયંકર અનપ્રીડિક્ટેબલ છે. કોઇની સાડાબારી રાખતા નથી અને પોતાની કૉર્ટમાં પોતાના સિવાય કોઇનેય હાવી થવા દેતા નથી. જસ્ટિસ ત્રિપાઠીનું અત્યંત બારીક ડિટેલિંગથી લખાયેલું પાત્ર અને તેમાં સૌરભ શુક્લાનું ટેરિફિક પર્ફોર્મન્સ આ ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ પાસું છે.

પહેલી ફિલ્મમાંથી અર્શદ વારસીની જગ્યાએ અક્ષય કુમારને લેવાનો નિર્ણય પૂરેપૂરો માર્કેટ ઑરિએન્ટેડ હોવાનું દેખાઈ આવે છે. નો ડાઉટ, અક્ષય અહીં પણ ફુલ ફોર્મમાં છે અને બરાબરનો ખીલ્યો છે. મારો પર્સનલ ઓપિનિયન અક્ષયના ચાહકોને કદાચ નહીં ગમે, પરંતુ સૌરભ શુક્લા અને બમન ઇરાની જેવાં ધરખમ અદાકારોની વચ્ચે ઘેરાયેલા હોવા છતાં અર્શદે અલગ તરી આવવા માટે પોતાનો અવાજ ઊંચો કરવાની જરૂર નહોતી પડી. અહીં અક્ષયે એ જ સૌરભ શુક્લા અને અન્નુ કપૂરની વચ્ચે પોતે સ્ટાર છે પુરવાર કરવા માટે સતત ઘોંઘાટ કરતા રહેવું પડે છે. જ્યારે એ જ સીનમાં ઊભેલા અન્નુ કપૂર પણ પોતાની સ્ટાઇલમાં ડાયલોગ બોલે છે અને સીન ખાઈ જાય છે.

‘જોલી-૧’માં હિટ એન્ડ રન કૅસ હતો જ્યારે અહીં ફેક એન્કાઉન્ટર છે. એ સિવાય લગભગ સરખા જ રસ્તેથી પસાર થતી આ ફિલ્મ સુભાષ કપૂરના બારીક કોતરણીવાળાં પાત્રોને લીધે જીવંત લાગે છે. અક્ષયનો લુક હોય, સતત પાન ખાવાને લીધે લાલ થયેલા દાંત હોય, દારૂ પીતી વખતે એ જનોઈ કાન ઉપર ચડાવતો હોય, બહાર ગામનું કરી નાખતો હોય પણ ઘરે પત્નીથી થોડો ડરતો હોય અને એને રસોઈ બનાવીને જમાડતો હોય, પત્ની પણ બ્રૅન્ડેડ કપડાંની દીવાની હોય, આલ્કોહોલિક હોય, પહોંચેલા વકીલને ત્યાં ઇન્ટરનેટ-કૅબલની જેમ કૅસ લડવાનાં પણ અલગ અલગ પૅકેજ હોય, કૉર્ટમાં ચૅમ્બરોની સોદાબાજી થતી હોય અને ખર્ચો કાઢવા માટે વકીલો સાઇડમાં પાન બનાવીને પણ વેચતાં હોય, ક્યાંક ઘૂંઘટ ઇલેવન વર્સસ બુરખા ઇલેવનની ક્રિકેટ મૅચ ચાલતી હોય… આ બધાને લીધે ફિલ્મ એકદમ ભરચક લાગે છે, પાત્રો કાર્ડબોડિયાં બની જવામાંથી બચી ગયાં છે અને ફિલ્મની ઘણી ત્રુટિઓ ઢંકાઈ ગઈ છે. જેમ કે, ફિલ્મનાં ગીતો અત્યંત નબળાં છે અને ફિલ્મની ગતિને ભયંકર રીતે બ્રેક મારે છે. કૅસમાં અહીં તહીંથી નવાં નવાં પાત્રો આવતાં રહે છે અને ગાયબ થતાં રહે છે. જેમાં ખાસ ટેન્શન અનુભવાતું નથી. જ્યાં જ્યાં હીરોનો પનો ટૂંકો પડતો લાગે, ત્યાં ત્યાં કોઈ નવું પાત્ર હાજર કરીરીને થીગડું મારી દેવાયું છે. વધુ પડતી હળવાશ ઊભી કરવાની લ્હાયમાં ફિલ્મ ખાસ્સી ઑવર ડ્રામેટિક પણ બની ગઈ છે. ગીતો અને અમુક સીન કાપીને આ ફિલ્મને ચુસ્ત બનાવવા જેવી હતી.

મુખ્ય પાત્રો ઉપરાંત કુમુદ મિશ્રા, માનવ કૌલ, સયાની ગુપ્તા, ઇનામુલ હક, વિનોદ નાગપાલ, બ્રિજેન્દ્ર કલા, ગુરપાલ, રાજીવ ગુપ્તા અને સંજય મિશ્રા જેવા પોણો ડઝન કલાકારો છે. સ્વાભાવિક છે, બધાને યોગ્ય ફૂટેજ મળ્યું નથી. ‘જોલી-૧’માં અર્શદના અંતરાત્માને ઢંઢોળવાનું કામ હિરોઇન અમ્રિતા રાવનું હતું. જ્યારે આ જોલી પાર્ટ ટુ તો સ્ટાર છે, એટલે એમનો અંતરાત્મા જગાડવા માટે કોઈ ડિવાઇન ઇન્ટરવેન્શન જોઇએ. આમાં જ હુમા કુરેશીના ભાગે એક પણ નક્કર સીન નથી આવ્યો. પહોંચેલા વકીલની ભૂમિકામાં અન્નુ કપૂર પર્ફેક્ટ છે, પરંતુ જે ખોફ બમન ઇરાનીએ ઊભો કરેલો એ અન્નુ કપૂરમાં નથી દેખાતો. ઓવરઓલ ભયનો જે ઓથાર ‘પિંક’માં હતો તે પણ અહીં ગાયબ છે. શાહરુખ-સલમાન-સની દેઓલથી લઇને આલિયા ભટ્ટ અને ઑરિજિનલ ‘જોલી’ને પણ ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરે હ્યુમરસ અંજલિઓ આપી છે. જોકે ગનીમત છે કે ‘જોલી-૨’નો કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ‘રૂસ્તમ’ની જેમ સાવ ફારસ નથી બની ગયો.

મઝા-એ-મનોરંજન

‘જોલી LLB 2’ એક બુદ્ધુ, શીખાઉ, ચલતા પુર્જા ટાઇપ વકીલનું માનવતાવાદી અને પ્રામાણિક લડવૈયામાં રૂપાંતર બતાવતી સ્ટોરી હોવી જોઇતી હતી. તેને બદલે એક સ્ટાર કેવી રીતે જીવનું જોખમ ખેડીને હીરો બને છે એ વાત જ આ ફિલ્મમાંથી બહાર આવે છે. એટલે આપણા ન્યાયતંત્ર પર અમુક યોગ્ય કમેન્ટ્સ અને હિન્દુ-મુસ્લિમ ભાઈચારાના મેસેજને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ મેઇનસ્ટ્રીમ મનોરંજન માટે જ જુઓ તો વધુ બહેતર રહેશે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ગુડ્ડુ રંગીલા

પકાઉ હરિયાણવી બિરિયાની

***

માત્ર મંજાયેલા કલાકારોને કારણે સહ્ય બનેલી આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી.

***

guddu-rangeela-posterઆપણો દેશ વિરોધાભાસોનો દેશ છે. એક બાજુ ‘ડિજિટલ ઇન્ડિયા’ની વાતો થતી હોય અને બીજી બાજુ ‘ખાપ પંચાયત’ જેવી તાલિબાની સંસ્થાઓ જાત-બિરાદરીના નામે ઑનર કિલિંગની ઘૃણાસ્પદ દાદાગીરી ચલાવતી હોય. એની સામે બે છટે હુએ બદમાશ અને એક ફૂટડી યુવતી બંદૂકડીઓ ધણધણાવતી નીકળી પડે એટલે બને આ અઠવાડિયાની ફિલ્મ ‘ગુડ્ડુ રંગીલા’. પરંતુ જો ફિલ્મમાંથી રાઇટર-ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરનું નામ હટાવી દો તો કલ્પના પણ ન આવે કે આ એ જ ડિરેક્ટરની ફિલ્મ છે જેણે ‘ફંસ ગયે રે ઓબામા’ અને ‘જોલી એલએલબી’ જેવી અફલાતૂન ફિલ્મો બનાવી હશે.

હરિયાણવી જય-વીરુ

ગુડ્ડુ (અમિત સાધ) અને રંગીલા (અર્શદ વારસી) બંને હરિયાણા બાજુના ઑર્કેસ્ટ્રાવાળા છે. પરંતુ જાતભાતનાં મ્યુઝિકલ ફંક્શનોના નામે બંને જણા શેઠિયાઓનાં ઘરમાં ડોકિયાં કાઢી આવે છે અને પછી ચોરલોકોને બાતમી આપીને પોતાની મલાઈ કાઢી લે છે. પરંતુ એક વખત બંગાલી (દિવ્યેન્દુ ભટ્ટાચાર્ય) નામનો એક ખબરી બંનેને બાતમી આપે છે કે બેબી (અદિતી રાવ હૈદરી) નામની એક છોકરીને ઉઠાવવાની છે, જેના ગાડું ભરીને પૈસા મળશે. હવે ઉઠાવ્યા પછી ખબર પડે છે કે એ છોડી તો હરિયાણાની ખાપ પંચાયતના માથાભારે નેતા બિલ્લુ પહલવાન (રોનિત રૉય)ની સાળી છે. એટલે પહેલવાલ ભુરાયો થઈને આ બંનેની પાછળ પડી જાય છે. ઉપરથી પેલી છોડી પણ કોથળામાંથી એવો વાઘ કાઢે છે કે પહેલવાનથી લઇને ગુડ્ડુ રંગીલા સુધીના લોકોને ઘોડાનો જુલાબ લાગી જાય છે.

નયા ક્યા હૈ મેરે પ્યારે?

કહેવાય છે કે આ ફિલ્મ હરિયાણાનાં મનોજ-બબલી ઑનર કિલિંગ કાંડ પરથી પ્રેરિત છે. જે હોય તે, પણ છેલ્લાં થોડાં વર્ષોમાં હરિયાણાની પૃષ્ઠભૂમાં અને એમાંય ઑનર કિલિંગની થીમ પર એટલી બધી ફિલ્મો આવી ગઈ છે કે હવે પાત્રોને હરિયાણવી બોલી બોલતાં સાંભળીને જ બકારી આવે છે. છતાં ચલો અગાઉ ‘હિટ એન્ડ રન’ જેવા અત્યંત ગંભીર મુદ્દા પર અત્યંત મૅચ્યોર તથા વર્ષો સુધી યાદ રહી જાય એવી કોર્ટરૂમ ડ્રામા ફિલ્મ બનાવ્યાની ગુડવિલ પર આપણે આ ફિલ્મની પોઝિટિવ વાતો પર ફોકસ કરીએ.

ફિલ્મની શરૂઆતને મૂળ વાર્તા સાથે ખાસ કશો સંબંધ નથી, પરંતુ પહેલી વીસેક મિનિટ ખરેખર ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે. એક તો સુભાષ કપૂરે પોતે બનાવેલું ‘માતા કા ઈ-મેલ’ ગીત. ઉપરથી ફૂટબૉલ રમતા ભગવાધારી સાધુઓ, ફૂટબૉલ સ્ટાર્સ મૅસ્સી અને મારાડોનાના માસ્ક પહેરીને કરાતી ડકૈતી… આ બધું એકદમ કલરફુલ લાગે છે. એમ તો દર થોડી વારે નવું સસ્પેન્સ પેદા કરતો ફર્સ્ટ હાફ પણ ઘણે અંશે ગ્રિપિંગ છે. લેકિન અફસોસ, ત્યાર પછી આ ‘બડ્ડી મુવી’માં ખરેખર જેને નવું ને મજેદાર કહી શકાય એવું લગભગ કશું જ બનતું નથી. જે કંઈ આનંદ આપે છે તે મંજાયેલા કલાકારોની એક્ટિંગ જ છે.

ફિલ્મની સૌથી મોટી હૂક છે તેનો વિલન રોનિત રૉય. ટીવીના પડદે ‘અદાલત’ જેવી સિરિયલમાં એ ભલે શુદ્ધ હિન્દી સાથે કાનૂનની રખેવાળી કરતો હોય. પરંતુ મોટા પડદે તો એ ભયંકર ડરામણો શેતાન લાગે છે. ‘ઉડાન’, ‘બૉસ’, ‘ટુ સ્ટેટ્સ’, ‘અગ્લી’ જેવી ફિલ્મોમાં એણે ભલે એકસરખાં પરંતુ ભારતીય સિનેમાનાં સૌથી સશક્ત વિલનમાં સ્થાન પામે એવાં પાત્રો ભજવ્યાં છે. અહીં પણ એણે એવો જ ગબ્બરછાપ ભય ફેલાવ્યો છે.

બીજો હૂક છે અન્ડરરેટેડ એક્ટર એવો અર્શદ વારસી. અહીં એના ભાગે ‘જોલી એલએલબી’ કરતાં ‘મુન્નાભાઈ’ના ‘સર્કિટ’ જેવી એક્ટિંગ વધારે આવી છે. પરંતુ એની એક્ટિંગમાં ક્યાંય સિન્સિયારિટીની ઊણપ દેખાતી નથી. ઑર્કેસ્ટ્રા સિંગર, ચોર, મવાલી, પ્રેમી અને બદલો લેવા નીકળેલા હીરો, પોતાના પાત્રના આ બધા જ રંગો એણે બરાબરના ઉપસાવ્યા છે. ફિલ્મમાંથી જો ત્રીજું સૌથી મોટું પાત્ર ઊપસીને આવ્યું હોય તો તે છે ફિલ્મમાં કોન્સ્ટેબલ બનતા શાનદાર એક્ટર રાજીવ ગુપ્તાનું. ફિલ્મની મોટા ભાગની કોમિક મોમેન્ટ્સ એ જ મેળવી ગયા છે. તેમાંય ખાસ કરીને સંડાસની બહાર અંતાક્ષરી રમવાવાળો સીન તો ખરેખર લાજવાબ બન્યો છે. અગાઉ ‘બી.એ. પાસ’ ફિલ્મમાં મસ્ત એક્ટિંગ કરનારા એક્ટર દિવ્યેન્દુ ભટ્ટાચાર્યની એક્ટિંગ સરસ છે, પણ એનું ડફોળ પાત્ર જોઇને એક સૅકન્ડ માટે પણ એ અન્ડરવર્લ્ડનો ખબરી લાગતો નથી.

આવી પોઝિટિવિટીને બાદ કરતાં ફિલ્મ હવા નીકળેલા ટાયરની જેમ તદ્દન ફ્લેટ છે. ચવાયેલા વલ્ગર જોક્સ, ડબલ મિનિંગ ડાયલોગ્સ, માત્ર બે કલાકની હોવા છતાં પણ ધીમી લાગતી ફિલ્મની ગતિ, એકદમ પ્રીડિક્ટેબલ સ્ટોરી, અમિત સાધ અને અદિતી રાવ હૈદરીની બિલકુલ પરાણે ઘુસાડેલી લવસ્ટોરી અને તદ્દન બિનજરૂરી ગીતો, સાવ ફારસ બની જતો ક્લાઇમેક્સ… આ બધું જ ભેગું મળીને સેકન્ડ હાફનો તો કચ્ચરઘાણ વાળી દે છે. ગોરીચિટ્ટી અદિતી રાવ હૈદરી સરસ લાગે છે, પણ બચાડીના ભાગે ખાસ કશું આવ્યું નથી. જ્યારે અમિત સાધના ભાગે રોલ આવ્યો છે, તો એણે ખાસ કશું ઉકાળ્યું નથી. એકરસપ્રદ ઑબ્ઝર્વેશન એવું છે કે ફિલ્મમાં માત્ર રોનિત રૉય જ હરિયાણવી બોલે છે, બાકીનાં પાત્રોએ તો રાષ્ટ્રભાષા ઝિંદાબાદ જ કરી છે. એટલે એ જોતાં કોઇને હરિયાણવી બોલીનો ક્રેશ કૉર્સ કરવો હોય, તો આ ફિલ્મના રોનિત રૉયના ડાયલોગ્સનું કમ્પાઇલેશન બતાવી દેવાય.

આખી ફિલ્મમાં ભારતીય તાલિબાન જેવી ‘ખાપ’નો તાપ બતાવ્યો છે અને આખી વાતને બૅલેન્સ કરવા માટે ખાપની વિરુદ્ધની વાત કરતો માત્ર એક સીન નાખી દીધો છે. વાત સાચી છે પણ આખો વખત પોલીસથી લઇને હાઇકૉર્ટ અને મુખ્યમંત્રી સુધીના લોકોની નિષ્ક્રિયતાનું વરવું પ્રદર્શન કર્યા પછી એક નાનકડો સીન જરાય પલ્લું બૅલેન્સ કરતો નથી.

લખતાં અમારા હાથ ધ્રૂજે છે, પણ આપણા ગુજરાતી હોનહાર સંગીતકાર અમિત ત્રિવેદીના મ્યુઝિકમાં પણ આ વખતે એવી જમાવટ નથી. બહાર નીકળીએ ત્યારે માત્ર એક જ ગીત યાદ રહી જાય છે, ‘માતા કા ઈ-મેલ’. પરંતુ એ ગીત અમિત ત્રિવેદીએ નહીં, પણ સુભાષ કપૂર અને ગાયક ગજેન્દ્ર ફોગટનું સર્જન છે.

ક્યા કિયા જાયે?

સુભાષ કપૂરની અગાઉની ફિલ્મો મનોરંજક હોવા છતાં વાસ્તવિક લાગતી હતી, તેવું અહીં થતું નથી અને ‘ગુડ્ડુ રંગીલા’ એક ટાઇમપાસ ફિલ્મ બનીને રહી જાય છે. એટલે જીવનની આપાધાપીઓથી કંટાળ્યા હો અને ફિલ્મો એકમાત્ર રસ્તો દેખાતો હોય અથવા તો તમે રોનિત રૉય કે અર્શદ વારસીના ફૅન હો, તો આંટો મારી આવો. પણ હા, વાસી છતાં ગંદા જોક્સ સાંભળવાની તૈયારી રાખજો.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

વેલકમ ટુ કરાચી

કંટાળાનું ઠેકાણું

***

આ ફિલ્મ તમને એક જ રીતે ખડખડાટ હસાવી શકે, જો થિયેટરમાં લાફિંગ ગૅસ છોડવામાં આવ્યો હોય તો.

***

welcome-to-karachi-first-look-poster-stills-upcoming-movie-of-arshad-warsi-2015પ્રોમો કે ટ્રેલર કહેતા ફિલ્મની જાહેરખબર જોઇને એ ફિલ્મ વિશે મનમાં આશાનાં તોરણિયાં બંધાય અને આપણે જોવા માટે હડી કાઢીએ. આ પ્રક્રિયામાં આંખે પાટા બાંધીને કાર ચલાવવા જેટલું જોખમ છે. પ્રોમો જોઇને લાગતું હોય કે આ ફિલ્મ તો હસાવી હસાવીને આપણા ગાભા કાઢી નાખશે, પણ થિયેટરમાં ઘૂસ્યા પછી ખબર પડે કે ખરેખર તો ટ્રેલરમાં હતું એટલું જ હસવાનું હતું. બાકી આખી ફિલ્મમાં બગાસાં સિવાય કશું જ નથી. બસ, એવી જ મહાબોરિંગ દાસ્તાન છે આ ‘વેલકમ ટુ કરાચી’ની.

મૂર્ખ મીટ્સ મહામૂર્ખ

ઉપરવાળાએ જેમને બનાવીને બીબું તોડી નાખ્યું હોય એવા બે નમૂના શમ્મી ઠાકુર (અર્શદ વારસી) અને કેદાર પટેલ (જૅકી ભગનાણી) બંને દોસ્તાર છે. ભારતીય નૌકાદળમાં પોતાની અક્કલનું પ્રદર્શન કરવા બદલ શમ્મીને કોર્ટમાર્શલ કરી દેવાયો છે. જ્યારે અક્કલનો ઓથમીર કેદાર એક રેગ્યુલર ગુજરાતીની જેમ અમેરિકા જવાનાં સપનાં જુએ છે અને એના પપ્પા મિતેષ પટેલ (દલીપ તાહિલ)નો ઇવેન્ટ મેનેજમેન્ટનો બિઝનેસ ડૂબાડવાના પૂરા પ્રયાસો કરે છે. જામનગરના દરિયામાં બોટપાર્ટી કરવાના આવા જ એક પ્રયાસમાં બંને નમૂના ભૂલથી કરાચી પહોંચી જાય છે. ઘરે પાછા ફરવાના પ્રયાસમાં આ બંને નમૂના કરાચીના ગુંડાઓથી લઇને વઝિરિસ્તાનના તાલિબાનીઓ વાયા અમેરિકન સૈન્ય સુધીના લોકોની અડફેટે ચડી જાય છે. પોતાની સિરિયલ મુર્ખામીઓને લીધે આ બંને એવું કમઠાણ ઊભું કરે છે કે ઠેઠ પાકિસ્તાની સંસદ સુધી પહોંચી જાય છે.

વેલકમ ટુ બોરડમપુર

કોઈપણ સ્ટેન્ડઅપ કોમેડિયન કે હાસ્યકારનું સૌથી મોટું દુઃસ્વપ્ન શું હોય છે ખબર છે? એ સ્ટેજ પરથી એક પછી એક જોક્સ ફેંકતો જાય અને લોકો હસવાને બદલે જાણે બેસણામાં આવ્યા હોય એમ મોં વકાસીને બેઠા રહે. અમુક સીનને બાદ કરતાં ‘વેલકમ ટુ કરાચી’ની હાલત એવી જ છે. ૧૩૧ મિનિટની ફિલ્મમાં પહેલા અડધા કલાક સુધી જેને ખરેખર કોમિક કહી શકાય એવો કોઈ સીન જ નથી. એક પછી એક પાત્રો ઇન્ટ્રોડ્યુસ થતાં જાય  અને હસવાને બદલે આપણે મનમાં બોલતા રહીએ, ‘ઓકે, નેક્સ્ટ’.

જેને આઇક્યૂની ટેસ્ટમાં પણ પાસિંગ માર્ક્સ આવતા હોય એવાં ડફોળ પાત્રોની ફિલ્મો આપણે ‘લૉરેલ એન્ડ હાર્ડી’થી લઇને હૉલીવુડની જિમ કેરી સ્ટારર ‘ડમ્બ એન્ડ ડમ્બર’ વાયા ‘પિંક પેન્થર’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ. પરંતુ જો એ પેંગડામાં પગ ઘાલવો હોય તો એકદમ શાર્પ સ્ક્રિપ્ટ અથવા તો સુપર્બ કોમિક ટાઇમિંગ સાથેની સ્લેપસ્ટિક એટલે કે સ્થુળ કોમેડી જોઇએ. અહીં એવું કોમિક ટાઇમિંગ માત્ર અર્શદ વારસી પાસે જ છે, પરંતુ એ કંઈ ક્રિસ ગેલ નથી કે આખી ફિલ્મ પોતાના ખભે ઊંચકી લે. આ ફિલ્મનો રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટ આપણા ગુજરાતી હાસ્ય અભિનેતા વ્રજેશ હિરજીએ સંભાળ્યો છે, પરંતુ એ જો સદેહે ફિલ્મમાં અવતર્યા હોત તો ફિલ્મને કંઇક ફાયદો થાત.

જેના નામે ડફોળનું સર્ટિફિકેટ ફાડી શકાય એવો એક નમૂનો પાકિસ્તાનમાં સલવાઈ જાય, એવી સ્ટોરી ધરાવતી ફિલ્મ ગયા વર્ષે આપણે ‘ફિલ્મીસ્તાન’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ. અહીં બે નમૂના છે એટલું જ. પરંતુ ‘ફિલ્મીસ્તાન’માં બે મુખ્ય એક્ટર્સ શારીબ હાશમી અને ઇનામુલ હકની સુપર્બ કેમિસ્ટ્રી અને દમદાર એક્ટિંગે ફિલ્મમાં એન્ટરટેન્મેન્ટના રંગો ભર્યા હતા. અહીંયા બિચારો અર્શદ વારસી એકલો હવામાં એક્ટિંગના પીંછડા ફેરવ્યા કરે છે. જૅકી ભગનાણીને તો ઠીક છે કે એના પપ્પા ફિલ્મના પ્રોડ્યુસર છે એટલે એને ફિલ્મની મુખ્ય ભૂમિકામાં વાઇલ્ડ કાર્ડ એન્ટ્રી મળી જાય, પરંતુ એક્ટિંગનું શું? એ જેવું ગુજરાતી છાંટવાળું હિન્દી બોલવાનો પ્રયત્ન કરે છે, એ કોઈ ગુજ્જુ ચાર પેગ પેટમાં પધરાવીને બોલતો હોય એવું જ સંભળાય છે.

પ્રયત્નપૂર્વક હોય કે જોગાનુજોગ હોય, પણ આ ફિલ્મમાં બીજી કેટલીયે ફિલ્મોની અસર દેખાયા કરે છે. હૉલીવુડની ‘ડમ્બ એન્ડ ડમ્બર’ અને આપણી ‘ફિલ્મીસ્તાન’ તો ગણાવી. પાકિસ્તાનમાં બેસીને ભારતની જીતનો જશ્ન મનાવવાની સિક્વન્સ પણ ડિટ્ટો ‘ફિલ્મીસ્તાન’વાળી છે. પરંતુ જૅકી ભગનાણીનો વિઝા ઇન્ટરવ્યૂવાળો સીન સીધો જ ગુજરાતી ફિલ્મ ‘કેવી રીતે જઈશ’ની યાદ અપાવે છે. પાકિસ્તાની રાજકારણી એક દૃશ્યમાં હૉલીવુડની સુપર સટાયરિકલ ફિલ્મ ‘ડિક્ટેટર’ના હીરો સાચા બૅરન કોહેનની જેમ વર્તે છે. દુશ્મન દેશમાં ભરાઈ ગયેલા બે નવાણિયાને કાઢવાની મથામણ ગયા વર્ષાંતે આવેલી વિવાદાસ્પદ અંગ્રેજી કોમેડી ફિલ્મ ‘ધ ઇન્ટરવ્યૂ’ને ખો આપે છે. જ્યારે ખોટા પાસપોર્ટથી છુપાવેશે પ્લેનમાં બેસીને બહાર નીકળવાનો આખો ટ્રેક આપણે હમણાં જ અક્ષય કુમારની ‘બૅબી’માં જોયેલો, જે મૂળે હૉલીવુડ ફિલ્મ ‘આર્ગો’ પરથી પ્રેરિત હતો. પરંતુ આ જેટલી ફિલ્મોનાં નામ ગણાવ્યાં એ બધી જ એટલી અફલાતૂન છે, કે આ વીકએન્ડમાં જોઈ પાડશો તો ઘરમાં મસ્ત ફિલ્મ ફેસ્ટિવલ જેવો માહોલ થઈ જશે.

વિષમ પરિસ્થિતિઓમાં સમય ધીમો પડી જાય છે, તેના અનુભવમાં આ ‘વેલકમ ટુ કરાચી’ના સેકન્ડ હાફમાં પાકિસ્તાની ઘૂસણખોરોની જેમ ઘૂસી આવતાં ગીતો ઓર ઉમેરો કરે છે. ત્યાં કોઈ કારણ વગર અચાનક ટેલેન્ટેડ એક્ટર પવન મલ્હોત્રા ફૂટી નીકળે છે અને એટલી જ ઝડપથી પાછા ગાયબ થઈ જાય છે. કદાચ હીરોલોગની હસાવવાની કાબેલિયત પર શંકા હોય કે કેમ, પણ પત્રકાર દીપક ચૌરસિયા પણ ન્યૂઝ એન્કર તરીકે યથાશક્તિ કોમેડી કરવાનો (નિષ્ફળ) પ્રયાસ કરે છે.

હા, એટલું કહી શકાય કે ફિલ્મમાં અમુક સિક્વન્સીસ ખરેખર સારી છે. જેમ કે, ઇન્ડિયન એમ્બેસી પાસે એક ગોળીબાર ભારત, પાકિસ્તાન, નેપાળ, ચીન, રશિયા, યુક્રેન, ઇઝરાયેલ, પેલેસ્ટાઇન વચ્ચે જંગ છેડી દે છે. ‘કોક સ્ટુડિયો કી પૈદાઇશ’ અને ‘તાલિબાન સે ખાલિબાન હો ગયા’ જેવાં છૂટક વનલાઇનર્સ પણ ક્રિયેટિવ છે. પરંતુ આ ક્રિયેટિવિટી મ્યુનિસિપાલિટીના નળની જેમ જરા સરખી આવીને જતી રહે છે.

બીજી એક નાનકડી પણ ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે ફિલ્મમાં સેન્સર બૉર્ડે ‘એર ઇન્ડિયા’નાં વિમાનોનાં ગંદા ટોઇલેટ્સ અને બુઢ્ઢી એરહોસ્ટેસો પરની એક જોકમાં ‘એર ઇન્ડિયા’નું નામ મ્યુટ કરી દીધું છે. સર્વિસ સુધારવાને બદલે સરકાર હર્ટ થઈ જાય, બોલો!

ડૉન્ટ ક્રોસ ધીસ બૉર્ડર

‘વેલકમ ટુ કરાચી’ના  ડિરેક્ટર આશિષ આર. મોહન અગાઉ ‘ખિલાડી ૭૮૬’ જેવી મહા હથોડાછાપ ફિલ્મ બનાવી ચૂક્યા છે. જ્યારે પ્રોડ્યુસર વાશુ ભગનાણી દીકરા જૅકીને લાઇને લગાડવા માટે આ ફિલ્મની સિક્વલ પણ બનાવશે. પરંતુ આપણા પપ્પાની અટક ‘ભગનાણી’ નથી. એટલે આપણે આ ફિલ્મ પાછળ રૂપિયાનું આંધણ કરવાની જરૂર નહીં.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits

ડેઢ ઇશ્કિયા

ઢાઇ ઘંટે કા મુશાયરા

***

તબિયતથી લખાયેલી હોવા છતાં આ ફિલ્મ શાયરાના મિજાજી અને ડાર્ક હ્યુમર પસંદ કરતા લોકોને જ વધારે પસંદ આવશે.

***

naseeruddin-shah-madhuri-dixit-arshad-warsi-and-huma-qureshi-in-dedh-ishqiya-movie-posterહઝરાત, એક શેર અર્ઝ કરને જા રહે હૈં, મુલાયઝા ફરમાઇયેગા… કિ ‘વો આયે મુશાયરા-એ-ફિલ્મ લે કર, વિશાલ ભારદ્વાજ કી કુદરત હૈ; કભી હમ માધુરી કો કભી નસીર મિયાં કો દેખતે હૈં..!’ તો જનાબ, વાત એવી છે કે વિશાલ ભારદ્વાજની ઇન્ટેલેક્ચ્યુઅલ મહેફિલમાંથી અભિષેક ચૌબે નામના ફનકાર એમની ‘ઇશ્કિયા’ની જુગલ જોડી નાસિર-અર્શદ સાથે ફરી એકવાર ‘ડેઢ ઇશ્કિયા’ લઇને હાજર થયા છે. પ્રેમ કરતાં છળ કપટ અને દગાખોરીથી ભરેલી આ ફિલ્મ તબિયતથી શાયરાના અને ડાર્ક હ્યુમરના આશિકોને જ પલ્લે પડશે.

બડે ધોખે હૈં ઇસ રાહ મેં

પહેલા ભાગ (ઇશ્કિયા) પરથી આપણે જાણીએ છીએ કે ઇફ્તિખાર હુસૈન ઉર્ફ ખાલુજાન (નસીરુદ્દીન શાહ) અને રઝ્ઝાક હુસૈન ઉર્ફ બબ્બન (અર્શદ વારસી) દોનોં છટે હુએ બદમાસ છે. દુનિયામાં કોઇ એમના પર વિશ્વાસ મૂકે એ વાતમાં માલ નથી. અરે, ખુદ એ બંનેને પણ એકબીજા પર વિશ્વાસ નથી. ફિલ્મ શરૂ થાય છે, અર્શદ માટે ખોદાયેલી કબરથી, જ્યાં બબ્બનના જિજુ મુશ્તાકભાઇ (સલમાન શાહિદ) એના પર બંદૂક તાકીને એની આખરી ખ્વાહિશ પૂછતા ઊભા છે. પરંતુ પોતાની ટ્રેડમાર્ક ચાલાકી વાપરીને બબ્બન ત્યાંથી ભાગી છૂટે છે. એ શોધમાં છે, પોતાના જોડીદાર ખાલુજાનની, જે એક બેશકીમતી હાર લઇને ગાયબ થઇ ગયા છે. ત્યાં બબ્બનને ખબર પડે છે કે ખાલુજાન તો મહારાજા બનીને મહમુદાબાદ અવધની વિધવા મહારાની બેગમ પારા મિરઝાદા (માધુરી દીક્ષિત)ને પરણવા પહોંચી ગયા છે.

બેગમ પારા પણ અજીબ શખ્સિયત છે. પોતાના મરહુમ શૌહરની આખરી ખ્વાહિશ પૂરી કરવા એ સાલાના મુશાયરાનું આયોજન કરે છે, જેમાં એમને જે શાયર પર દિલ આવી જાય, એની સાથે એ નિકાહ પઢવાની જાહેરાત કરે છે. આ શાયરાના સ્વયંવરમાં ભાગ લેવા માટે અન્ય શાયરોની સાથે નસીર તો મહારાજા બનીને આવી પહોંચ્યા છે, સાથોસાથ કરોડપતિ એમએલએ જાન મોહમ્મદ (વિજય રાઝ) પણ આવી પહોંચ્યા છે. શેર-ઓ-શાયરીનો દૌર ચાલે છે અને નસીરમિયાં રદીફ-કાફિયાની જાદુગરીથી બેગમ પારાના દિલમાં ઘૂસણખોરી કરી લે છે અને ઇશ્ક કરી બેસે છે. આ ઇશ્કની આગમાં પોતાની બિરિયાની પકાવવા માટે અર્શદ પણ જોડાઇ જાય છે અને એનું દિલ બેગમ પારાની હસીન સાથીદાર મુનિયા (હુમા કુરેશી) પર આવી જાય છે.

પરંતુ આ શાયરી અને ઇશ્કના પરદાની પાછળ ગદ્દારી અને અહેસાનફરામોશીની ગંદી સાઝિશો રચાઇ રહી છે. ખાલુજાન અને બબ્બન તો સ્વભાવે દગાખોર છે જ, જાન મોહમ્મદ પણ પારા સાથે કોઇપણ ભોગે નિકાહ કરીને મહમુદાબાદનો નવાબ બનવા માગે છે. આ બધા ઉપરાંત બેગમ પારાનું કિડનેપિંગ કરીને પૈસા એંઠવાની પણ એક ચાલબાજી ગોઠવાઇ રહી છે.

ઇશ્ક મિજાજી થ્રિલર

આપણે ત્યાં આમ પણ મેચ્યોરિટીથી લખાયેલી કથાઓની પ્રામાણિક નેતાઓની જેમ તંગી જ રહે છે. ઉપરથી ફ્રેન્ચાઇઝ અને સિક્વલના નામે એવી બાલિશ અને બીબાંઢાળ ફિલ્મો આપણી માથે ઠપકારવામાં આવે છે કે થોડી સારી ફિલ્મ આવે તો કડકડતી ઠંડીમાં ગરમ ધાબળો ઓઢીને ગરમાગરમ મસાલાવાળી ચા પીધા જેવી હૂંફ મળે. અભિષેક ચૌબેની ‘ડેઢ ઇશ્કિયા’ આવી જ ઘણે અંશે હુંફાળી ફિલ્મ છે. વિશાલ ભારદ્વાજ અને અભિષેક ચૌબેએ મળીને લખી છે એટલે ફિલ્મનું રાઇટિંગ ખાસ્સું મેચ્યોર છે. ઉપરથી ખુદ વિશાલબાબુ પોતે શેર-ઓ-શાયરી અને ક્લાસિકલ મ્યુઝિકના શોખીન આદમી છે, એટલે ફિલ્મમાં એ ક્લાસિકલ ટચ પણ સુપેરે ઠલવાયો છે. પરંતુ શરૂઆત કરીએ માધુરી દીક્ષિતથી.

માધુરી દીક્ષિત નેનેએ ઘણા સમય પછી મોટા પડદે પુનરાગમન કર્યું છે, અને આ રોલ બિલકુલ એમને છાજે એવો છે. એમની એક્ટિંગ ફુલમાર્ક્સ આપવા પડે એવી અફલાતુન છે. હા, ચહેરા પર થોડી ઉંમરની અસર વર્તાય છે ખરી, પરંતુ જ્યારે આ મરાઠી મુલગી નાચવાનું શરૂ કરે છે, ત્યારે આપણી આંખો એમના પર લોહચુંબકની જેમ સ્થિર થઇ જાય છે.

નસીરુદ્દીન શાહ પર સાજિદ ખાન જેવા ઘણા લોકો મીઠો આરોપ મૂકે છે કે તેઓ ગમે તેવા ભંગાર રોલ પણ સ્વીકારી લે છે. તાજેતરમાં આવેલું ‘જેકપોટ’ એ વાતની સાબિતી પર આપે છે. પરંતુ ‘ડેઢ ઇશ્કિયા’ જેવી ફિલ્મો પાછી એ ફરિયાદ દૂર પણ કરી દે છે. પડદા પર મિર્ઝા ગાલિબની યાદ અપાવી દે એવા ગેટઅપમાં નસીરસા’બને માધુરી સાથે ઇશ્ક ફરમાવતા જોવા એ લહાવો છે.

આંખમાં સુરમો લગાડીને ફરતા અર્શદની આ બેક ટુ બેક બીજી ફિલ્મ આવી છે. અહીં પણ એ પોતાની ટ્રેકમાર્ક ચલતાપુર્જાની ભૂમિકામાં બરાબર ખીલ્યો છે. હુમા કુરેશીએ પણ પોતાની ‘હમ સે પંગા મત લેના’ ટાઇપની ભૂમિકા જ રિપીટ કરી છે.

પરંતુ સૌથી વધુ મજા કરાવી હોય તો તે છે વિજય રાઝ. એ એક જ સમયે ચક્રમ, ક્રૂર, ખૂનખાર અને ઇશ્કમિજાજી લાગી શકે છે એ પૂરેપૂરી તેની આવડતનો કમાલ છે. પછી એ બંદૂકની અણીએ શાયરને કિડનેપ કરીને શાયરીઓ કઢાવવાની હોય કે પછી ઇટાલિ જઇને પોતાના ડીએનએ બદલાવવાની વાત હોય.

ઇશ્કિયા સિરીઝનું સૌથી યાદગાર પાત્ર એટલે જીજાજી મુશ્તાક બનતા સલમાન શાહિદનું એમના ભાગે તદ્દન ઓછો સ્ક્રીન ટાઇમ અને ગણ્યા ગાંઠ્યા ડાયલોગ આવે છે. પરંતુ એક વાક્ય બોલીને એ છવાઇ જાય છે કે ‘જો જોકર જ ન રહે તો બેટમેન શું કામનો?!’

ધેટ મીન્સ આ ફિલ્મ ક્લાસિક છે? ના રે ના. એક તો ફિલ્મની ગતિ એટલી બધી ધીમી છે કે અઢી કલાકનો સમય આપણને અઢી દિવસ જેટલો લાંબો લાગે. શાયરાના અને અદબથી કરવાની લાલચમાં ટ્વિસ્ટ્સ એન્ડ ટર્ન્સ પણ એટલા સ્લો થઇ ગયા છે કે ત્યાં સુધીમાં આપણા મગજમાં એક-બે ઓપ્શન્સ ફૂટી નીકળ્યા હોય અને એમાંથી જ કશુંક નીકળે. નતીજા? આશ્ચર્યની બાદબાકી અને બગાસાં. ફિલ્મનો ક્લાઇમેક્સ પણ ડેઢ પછી હવે ઢાઇ ઇશ્કિયા કાઢવાની ઇચ્છા હોય એમ પરાણે લટકતો છોડી દેવામાં આવ્યો છે.

આ આખી ફિલ્મ હિન્દીમાં નહીં બલકે ઉર્દૂમાં છે. એટલે જ ડાયલોગ્સ સમજવા માટે તેમાં અંગ્રેજી સબટાઇટલ્સ મુકાયાં છે. એટલે જો તમને ઉર્દૂ સાંભળવામાં મજા પડતી હોય તો આ ફિલ્મ તમને જલસો કરાવશે. કેમ કે, અહીં કોઇ ‘પ્રેમ’માં નથી પડતું, ‘ઇશ્ક’ કરે છે! મોહબ્બતના સાત પડાવ (દિલકશી, ઉન્સ, મોહબ્બત, અકીદત, ઇબાદત, જુનૂન અને મૌત) ઉપરાંત, રક્સ, બઝ્મ, પૈશાની, ઇન્તેકાલ ફરમા ગયે, શમશીર, સુર્ખ, રંજિશ જેવા શબ્દોની ભરમાર છે.

ઇશ્કિયા પાર્ટ વનની જેમ અહીં જીભે ચડી જાય એવું એકેય ગીત નથી, પણ હા, બેગમ અખ્તરની યાદ અપાવી દે તેવું ‘હમરી અટરિયા પે’ જરૂર કાનમાં મધ રેડે એવું કર્ણપ્રિય બન્યું છે. અત્યારના ઘોંઘાટિયાં ગીતોના સમયમાં આવાં શાંત મેલોડિયસ ગીતો ખરેખર આનંદ આપે તેવાં લાગે છે. હા, ફિલ્મના અંતે અનોખો પ્રયોગ કરાયો છે. બેગમ અખ્તરના અવાજમાં ‘વોહ જો તુમ મેં હમ મેં કરાર થા’ ગઝલ વાગે છે અને સાથે ફાઇટિંગની ધબાધબી પણ બોલે છે. એ ખાસ માર્ક કરજો!

તો આ મહેફિલમાં જવું કે નહીં?
જુઓ, તમને યો યો હની સિંઘ કરતાં બેગમ અખ્તરમાં વધારે રસ હોય, માધુરીનો અફલાતૂન ડાન્સ જોવો હોય, નસીરુદ્દીન શાહની એક્ટિંગ માણવી હોય, શેર-ઓ-શાયરી સાંભળીને તમારા મોંમાંથી વાહ વાહ નીકળી જતી હોય, એકદમ ક્રૂર અને ડાર્ક હ્યુમરમાં પણ ‘હાય હાય’ કરવાને બદલે હસવું આવતું હોય હોય અને યશ ચોપરાની ફિલ્મોથી તદ્દન વિપરિત પ્રેમમાં દગાખોરીની વાતોમાં રસ પડતો હોય તો આ ‘ડેઢ ઇશ્કિયા’ તમારા માટે છે. બાકી આવા ઇશ્કમાં પડવાનું દોઢ ડહાપણ કરવું નહીં.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

મિસ્ટર જો બી કરવાલો (Mr. Joe B Carwalho)

કુછ બી ઠપકારો

***

કોમેડીના નામે પિરસાયેલી કોઇ એબ્સર્ડ વાનગી જેવી આ ફિલ્મમાં ઘૂસી ગયા તો ખુદ ગબ્બર પણ તમને નહીં બચાવી શકે!

***

mr-joe-b-carvalho-poster_138356271400આજની રેસિપીઃ ઇન્ટરનેશનલ હાફ બેક્ડ ભેળપુરી. સૌપ્રથમ એક મોટા વાસણમાં ગઇકાલની વધેલી દાળ લો. તેમાં બે સ્કૂપ ગરમાગરમ બ્રાઉની વિથ ચોકલેટ સોસ ઉમેરો. હવે તેમાં થોડો સોયા સોસ, થોડો ચિલી સોસ અને એક ચમચો વિનેગર નાખો. પછી તેમાં રંગબેરંગી પાસ્તા ઉમેરો. હવે ફ્રિજમાં નજર ફેરવો. ગુલાબજાંબુ કે સ્ટ્રોબેરી કે પછી કોઇપણ સ્વીટ પડી હોય તે ઉમેરો. નોનવેજના શોખીન હો તો એકાદી એવી આઇટેમ પણ ઉમેરી શકાય. ત્યારબાદ આ મિશ્રણને ગેસ પર ધીમા તાપે પકાવવા મૂકો. તેમાં સ્વાદ અનુસાર નમક ઉમેરો. જો તમને તીખું ખાવાની ટેવ હોય તો કાળા મરી પણ ઉમેરી શકાય. જો કબજિયાતનો પ્રોબ્લેમ રહેતો હોય તો થોડું કાયમચૂર્ણ અથવા તો જમાલગોટો પણ ભભરાવો. દસેક મિનિટ પકાવ્યા બાદ આ મિશ્રણને ગેસ પરથી ઉતારીને ઠંડું થવા મૂકો. પછી તેને અવન સેફ બાઉલમાં કાઢો. પછી તેમાં ગાર્નિશિંગ માટે ખાઇ શકાય એવું કશું પણ ઉમેરીને 180 ડિગ્રીએ બે કલાક માટે અવનમાં મૂકી દો. આ રીતે તૈયાર થશે આપણી ઇન્ટરનેશનલ હાફ બેક્ડ ભેળપુરી!

તમને લાગશે કે આ શું ગાંડાઘેલા જેવું ચાલી રહ્યું છે, રાઇટ? એક્ઝેક્ટ્લી આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ ‘મિ. જો બી. કરવાલો’ જોતી વખતે અદ્દલ આવું જ ફીલ થાય છે! જથ્થાબંધ કલાકારો અને સ્ક્રિપ્ટના નામે મનમાં જે આવ્યું તે ઢસડી નાખીને બનાવી નખાયેલી આ ફિલ્મ તદ્દન બેસ્વાદ વિચિત્ર વાનગી છે.

પિંક પેન્થર ગોઝ ગંદા ગોબરા

મિ. જો બી. કરવાલો જેવું દ્વિઅર્થી નામ ધરાવતો અર્શદ વારસી જેના નાક પરથી માખી પણ ન ઊડી શકે એવો નક્કામો પ્રાઇવેટ ડિટેક્ટિવ છે. એક દિવસ એને મિસ્ટર ખુરાના (શક્તિ કપૂર) પોતાની નોકર રામલાલ સાથે ભાગી ગયેલી દીકરીને પકડી લાવવાનું કામ સોંપે છે. બીજી બાજુ ફેસબુક ફ્રોડ જનરલ કોપા ભાલેરાવ કબાના (સ્નેહલ ડાભી) પોતાના સાથીદારો એમ.કે. (વિજય રાઝ), વ્રજેશ હીરજી (હીરા) વગેરેને ગેહના (ગીતા બસરા)ને એના પ્રેમી લોહા સાથે પરણતી રોકવા માટે કામે લગાડે છે. આ ભાંજગડમાં ઇન્ટરનેશનલ ટેરરિસ્ટ કાર્લોસ (જાવેદ જાફરી) પણ ઉમેરાય છે અને ખાલીખોટો બધે અથડાતો રહે છે. સતત લોલીપોપ ચૂસતો કાર્લોસ મલ્ટિપલ પર્સનાલિટી ડિસઓર્ડરથી પીડાય છે, જે લોલીપોપ સાથે વાતો કરે છે. કારણ કે એ સમજે છે કે લોલી એની મમ્મી છે અને પોપ એના પોપ યાને કે પપ્પા છે, અને જાવેદ દર થોડીવારે કોમેડી સર્કસમાં ભાગ લેતો હોય એમ ગેટઅપ ચેન્જ કરી કરીને આવતો રહે છે. આ કાર્લોસને પકડવા માટે ઇન્સ્પેક્ટર શાંતિપ્રિયા ફડનિસ (સોહા અલી ખાન) પણ રિવોલ્વર લઇને નીકળી પડે છે. કાયમ શર્ટનાં બે બટન ખૂલ્લાં રાખીને ફરતી શાંતિપ્રિયા ડિટેક્ટિવ જો બી કરવાલોની ભૂતપૂર્વ પ્રેમિકા છે. વર્ષો પહેલાં બંનેનું એક વિચિત્ર એક્સિડેન્ટને કારણે બ્રેકઅપ થઇ ગયેલું. આ બધાં પાત્રો આંધળોપાટો રમતા હોય એમ છેક સુધી એકબીજાં સાથે બાખડ્યા કરે છે અને આપણે માથું ખંજવાળતા રહીએ છીએ કે ‘યે ક્યા હો રહા હૈ, ભાઇ?’

કોમેડી કે નામ પર

જેને દિમાગના નામે ઠળિયો હોય અને દરેક કામમાં કોઇને કોઇ ગરબડો કર્યે રાખતો હોય એવા જાસૂસની ફિલ્મસિરીઝ ‘પિંક પેન્થર’ હોલિવૂડમાં ભારે લોકપ્રિય છે. પીટર સેલર્સ અને સ્ટિવ માર્ટિન (અને એક ફિલ્મમાં ઐશ્વર્યા રાય) જેવાં આલા દરજ્જાના કલાકારોએ આ કોમેડીને એક ઉંચાઇ સુધી પહોંચાડી છે. અગાઉ સંજય દત્તે ‘ચતુર સિંઘ ટુ સ્ટાર’ નામની ગંદી ફિલ્મમાં આ પિંક પેન્થરની કોપી મારેલી. હવે અર્શદ વારસીનો વારો છે. પરંતુ મુર્ખામી કરીને લોકોને હસાવવા માટે પણ બુદ્ધિ જોઇએ, જે આ ફિલ્મમાં ક્યાંય દેખાતી નથી. લેખક મહેશ રામચંદાણી અને નવોદિત દિગ્દર્શક સમીર તિવારી ભૂલી ગયા લાગે છે કે ફિલ્મમાં સ્ક્રિપ્ટ નામની પણ એક વસ્તુ હોય છે.

કલાકારો અને ધડમાથાં વિનાની સ્ટોરીનો ત્રાસ ઓછો ન હોય તેમ આ ફિલ્મમાં ડબલ મીનિંગ જોક્સ ને વલ્ગર ડાયલોગ્સનો પણ છૂટથી ઉમેરો કરવામાં આવ્યો છે. જેમ કે, ફિલ્મનું નામ. એક સીનમાં વરિષ્ઠ અભિનેતા રણજિત પણ આવે છે, પણ એ હોમોસેક્સ્યુઆલિટી તરફ ઇશારા કરતા વલ્ગર ડાયલોગ બોલીને જતા રહે છે.

આ ફિલ્મમાં એટલા બધા કલાકારો છે, કે કોણ શું છે એ જ ભૂલી જઇએ. હજી તો રણજિત આવીને ગયા ન હોય ત્યાં, ગાયક બાબુલ સુપ્રિયો શાર્પ શૂટર બનીને આવે, ત્યાં મનોજ જોશી કમિશનર બનીને ત્રાસ વર્તાવે. અરે, નવની પરિહાર પણ ગંદા ડાયલોગ બોલવા માટે અહીં છે. અરે એક શોટમાં તો કુણાલ ખેમુ પણ કૂદકો મારી જાય છે, બોલો!

ખીચડો કરવા માટે આ ફિલ્મમાં શાહરુખની ‘બાદશાહ’ ફિલ્મની મિસ્ટેકન આઇડેન્ટિટી ઉમેરી છે, હિચકોકની ‘સાઇકો’ ફિલ્મનો બાથરૂમ સીન પણ ઠપકાર્યો છે અને ‘જેમ્સ બોન્ડ’ની બોલપેનની ટકાટકી કરો તો બ્લાસ્ટ થાય એવું ગિમિક પણ ભભરાવ્યું છે, ‘કોઇ મિલ ગયા’નો ‘જાદુ’ પણ છે અને ‘થ્રી ઇડિયટ્સ’નો ‘ઓલ ઇઝ વેલ’ બોલો તો બાળક લાત મારે એ સિક્વન્સ પણ છે.

સોહા અને અર્શદ વચ્ચેની કેમેસ્ટ્રી તો ઝીરો છે, પણ સોહા સતત પોતાનું ફિઝિક્સ અને જ્યોમેટ્રી બતાવવા માટે બિકિની અને એનાં જેવાં ટૂંકાં કપડાં પહેરીને અર્શદને સિડ્યુસ કરવાનો પ્રયાસ કરતી રહે છે. અને સોહા માટે અર્શદ બોલે છે, ‘તુમ તો હવસ કા નંગા નાચ કરનેવાલી બાઝારૂ ઔરત હો…!’

લોકોને હસાવવા માટે અહીં બધાએ એટલી બધી મહેનત કરી છે કે પડદાની બહાર હાથ કાઢીને આપણને ગલીપચી કરવાનું જ બાકી રાખ્યું છે. પરંતુ અમુક વનલાઇનર્સને બાદ કરતાં ક્યાંય હસવું નથી આવતું. આપણને હેરાન કરવામાં ફિલ્મમેકર્સને હજી આટલેથી સંતોષ ન થયો હોય એમ ફિલ્મમાં હિમાની શિવપુરી પણ છે, જેમણે અંધ સ્ત્રીનો રોલ કર્યો છે. અને પ્રજ્ઞાચક્ષુઓ પર એટલી ગંદી, સિક મજાકો કરી છે કે આપણને કોલર પકડી લેવાની ઇચ્છા થાય.

ફિલ્મમાં ત્રણેક ગીતો પણ છે. પરંતુ એના શબ્દો ‘આઇ લવ સૈંયાજી કી લેઇટ નાઇટ પાર્ટી, પર પાર્ટી મેં આઇ હેટ ચુમ્મા ચાટી’ જેવા દિમાગ ચાટી જાય એવા છે.

ઇન શોર્ટ

આ ફિલ્મની સૌથી સારી વાત એ છે કે તે માત્ર બે જ કલાકની છે. આટલો કકળાટ વાંચીને તમે સમજી જ ગયા હશો કે આ ફિલ્મથી પચાસ પચાસ કોસ દૂર રહેવામાં જ સાર છે. જો આ વીકએન્ડ પર ફિલ્મ જોવા જ જવું હોય તો બચ્ચાંપાર્ટીને લઇને ‘શોલે થ્રીડી’માં જવું વધારે હિતાવહ છે! બાકી આ ફિલ્મમાં ઘૂસી ગયા તો તમને ખુદ ગબ્બર પણ નહીં બચાવી શકે!

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.