Life

  • vkeottiગ્રેટ ફિલ્મમૅકર સત્યજિત રાયે દાયકાઓ પહેલાં એક વાર્તા લખેલી. બંગાળીમાં તેનું નામ હતું, ‘બૃહચ્ચંચુ’. વાર્તા એવી કે કથાના નાયક દંડકારણ્યમાંથી એક નાનકડું ક્યુટ પંખીડું પોતાની સાથે પોતાના ઘરે લેતા આવે છે. પરંતુ એ પંખીડું લિટરલી દિવસે ન વધે એટલું રાત્રે વધવા લાગ્યું. ઉપરથી એણે આસપાસનાં પ્રાણી-પંખીઓનો શિકાર કરવાનું પણ શરૂ કરી દીધું. કેમ કે, નાયક મહાશયને ખબર નહોતી કે તે પંખીડું વાસ્તવમાં ‘ટેરર બર્ડ’ હતું. લાખો વર્ષ પૂર્વે આ ટેરર બર્ડ આપણી પૃથ્વી પર ડાયનોસોર જેવો જ આતંક વેરતાં હતાં. ‘માણેક દા’ ઉર્ફે સત્યજિતમોશાયે તે પંખીડાને જંગલમાં ક્યાંક ગાયબ કરીને વાર્તાનો ઍન્ડ ઑપન રાખેલો.
  • હવે આ અઠવાડિયાની હૉલિવૂડ રિલીઝ ‘લાઇફ’ પર. ફ્રેન્ક્લી ‘લાઇફ’ જોવા ગયો તે પહેલાં મેં તેનું ટ્રેલર સુદ્ધાં નહોતું જોયું. માત્ર એટલું જ માર્ક કરેલું કે આમાં તો રાયન રેનોલ્ડ્સ અને જૅક ગાયલેન્હાલ છે અને ‘બુક માય શૉ’માં 80 ટકા લોકોએ તેને ‘દલડું’ આપેલું. ફિલ્મ 3D પણ નહોતી, એટલે ઘોડાનાં ડાબલાં નહીં પહેરવા પડે તે વધુ એક આનંદ હતો. એટલે થયું કે ‘ફિર તો સ્વાગત બનિયાન હી લેની ચાહિયે!’ અમે હડી કાઢી અને સજોડે PVR પહોંચી ગયાં.
  • ‘લાઇફ’ વિશે મારી ઇમ્પ્રેશન એવી જ હતી કે આ કંઇક ‘ગ્રેવિટી’, ‘માર્શિયન’ના હૅંગઑવરમાં બનેલી એ જ ટાઇપની સાયન્સ ફિક્શન હશે, જેમાં કોઈ નવો થૉટ મુકાયો હશે. સ્ટોરી ‘ઇન્ટરનેશનલ સ્પૅસ સ્ટેશન’માં જ સ્ટાર્ટ થઈ એટલે શક યકીન મેં બદલ ગયા. પણ ધીમે ધીમે વાત આગળ વધતી ગઈ ત્યારે ખબર પડી કે આ તો સાયન્સ ફિક્શનની બાટલીને ધોયા વિના જ એમાં હોરરનું દ્રવ્ય ભરી દીધું હોય એવી ભેળસેળિયા ફિલ્મ છે. પ્લોટ ડિટ્ટો એ જ સત્યજિત રાયની ‘બૃહચ્ચંચુ’નો કે રિડલી સ્કોટની ક્લાસિક ‘ઍલિયન’નો. તમે જેને શરૂઆતમાં ક્યુટ-નિર્દોષ માનતા હો, તે એવું વિકરાળ બની જાય અને આખરે તમારી જ વાટ લગાવી દે. ‘મેન વર્સસ નૅચર’ના આ જ પ્લોટમાં ડાયનોસોર નાખી દો તો ‘જુરાસિક પાર્ક’ બની જાય. વળી, અહીં ‘સ્ટક ઇન ધ સ્પૅસ’વાળો ‘ગ્રૅવિટી’ ઍન્ગલ પણ ખરો.
  • અહીં સુધી મને વાંધો નહોતો. પરંતુ ડિરેક્ટર (ડૅનિયલ ઍસ્પિનોસા)ને કોઈ નવી વાત નવી રીતે કહેવામાં રસ જ નથી ત્યાં મને વાંકું પડ્યું. એમણે આપણને ડરાવવાની ‘રામસે બ્રધર્સ’ ટાઇપ તદ્દન ક્લિશે ‘શૉક ટ્રીટમેન્ટ’ની જ મદદ લીધી છે. પહેલીવાર આપણે ઊંઘતા ઝડપાઇએ એટલે ઝબકી જઇએ, પણ પછી ખબર જ હોય કે સ્ક્રીન પર શાંતિ છવાય એટલે ‘પેલું’ ગમે ત્યાંથી ત્રાટકવાનું જ છે.
  • વળી, ‘તે’ પણ જાણે સ્ટારફિશ અને ઑક્ટોપસની સંકર ઔલાદ હોય એવું કંઇક. આખી ફિલ્મ ‘ઝેનોફોબિયા’ એટલે કે અજાણી-ભેદી વસ્તુના ડરથી અને ટિપિકલ માર્શિયનની જમાના જૂની કલ્પનાથી ફાટફાટ થાય છે. વાર્તા છ અવકાશયાત્રીઓના પોઇન્ટ ઑફ વ્યૂથી કહેવાઈ છે એટલે તે ઍલિયન ટાઇપનું સજીવ શું છે, કઈ રીતે અચાનક મોટું થઈ જાય છે, એના મોઢાનાં ઠેકાણાં નથી તો તે ઇન્ટેલિજન્ટ શી રીતે બની જાય છે અને શા માટે એ ‘માણસ ગંધાય માણસ ખાઉં’ પર ઊતરી આવે છે એમાંથી કશું જ જણાવવામાં મૅકર્સને રસ નથી. એમને તો બસ ‘ભાંગી નાખું, તોડી નાખું, ભુક્કો કરી નાખું’માં જ ઇન્ટરેસ્ટ છે. સગવડ ખાતર એવું જાહેર કરી દેવાનું કે આ જીવડું તો મારું બેટું ભારે ખેપાની છે, હોં!
  • આખી ફિલ્મ ISSમાં છે એટલે સખત ક્લસ્ટરોફોબિક છે. શરૂઆતમાં પાંચેક મિનિટનો એક સિંગલ ટૅક સીન છે. એ પછી કેમેરા એવો ઊંધો ચત્તો થતો રહે છે કે ઘરે આવીને ગરદન પર આયોડેક્સ ઘસવો પડે. ઉપરથી એક ટિપિકલ હૉરર ફિલ્મને છાજે એવો ઘોંઘાટિયો બૅકગ્રાઉન્ડ સ્કોર (એટલે કાનમાં પણ ગરમ તેલનાં ટીપાં નાખવાં પડે!).
  • એક ટિપિકલ હૉલિવૂડિયન ડિઝાસ્ટર ફિલ્મની જેમ જ કટોકટીની ક્ષણે સેન્સિટિવ કાર્ડ પ્લે કરવાનું અને લાઇફની ફિલોસોફીની કે ફેમિલીની-બાળપણની કોઈ વાત માંડીને બેસવાનું. ફોર એક્ઝામ્પલ, હિમેશ રેશમિયાનું મુવી જોતી વખતે આપણી ભેગા આવેલાને ટિકિટ આપીને કહેવાનું કે જો હું આ ફિલ્મમાં ખપી જાઉં તો આ ટિકિટ મારા ઘરે પહોંચાડી દેજે… એવું કંઇક. આવું અહીં પણ છે. પરંતુ આપણે આ ફિલ્મનાં પાત્રો સાથે જરાય કનેક્ટ જ ન થઇએ એટલે એવી વાતોમાંય રસ નપડે. પ્લસ, એ લોકોની ભાષા, ગાળોનો ઉપયોગ, ઑવરઑલ બૉડી લૅંગ્વેજ, બિહેવિયર, એમનાં ડિસિઝન, તરત જ ઊછળતી ઍંક્ઝાયટી વગેરે જોઇને એક પણ તબક્કે એવું લાગતું નથી કે આ લોકો એસ્ટ્રૉનૉટ છે. પાછા આપણા બૉલિવૂડની જેમ વચ્ચે રોમેન્ટિક ટ્રેક પણ ખરો. ટૂંકમાં વિક્રમ ભટ્ટ માટે આ ફિલ્મની (નૅચરલી, અનઑફિશિયલ) હિન્દી રિમેક બનાવવાનો પૂરેપૂરો મસાલો છે.
  • ‘લાઇફ’માં રાયન રેનોલ્ડ્સ સરીખો એક્ટર છે પણ હરામ જો સેન્સ ઑફ હ્યુમરનો છાંટો હોય તો. સેન્સ ઑફ હ્યુમરના નામે આવી કમેન્ટ છેઃ ‘અલ્યા તું તો અહીં ગુડાણો છો, તો નીચે જન્મેલા તારા છોકરાનો બાપ કોણ છે?!’
  • માંડ ૧૦૦ મિનિટની હોવા છતાં આ ફિલ્મ પૂરી કરવામાં મને નાકે દમ આવી ગયો અને રાત્રે એક વાગ્યો હોવા છતાં બહાર નીકળીને ચા પીવી પડી. હવે સાંભળ્યું છે કે આ ફિલ્મની સિક્વલ પણ આવવાની છે. માથું, કાન, ગરદન અને કલ્પનાશક્તિ માટે હાનિકારક એવી આ ફિલ્મની સિક્વલ જોતાં પહેલાં ‘સેટ મૅક્સ’ પર દસેક વખત ‘સૂર્યવંશમ’ જોઇને ‘ફિલ્મપ્રતિકારકશક્તિ’ વધારવી પડશે!

P.S. ‘બુક માય શૉ’માં ફિલ્મની ટકાવારી જોઇને ફિલ્મ વિશે અભિપ્રાય બાંધવો નહીં. એમ તો ‘MSG-2’માં ‘બુક માય શૉ’માં 90 ટકા ઉપર લોકોએ સુપર્બ મુવી છે એવું કહેેલું!

રૅટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Train To Busan

  • train_to_busan-p1કુછ તો બાત હૈ સાઉથ કોરિયન મુવીઝ મેં. બાકીના દેશોની ફિલ્મો કરતાં અલગ હોય, સ્ટોરી આઇડિયા, ટ્રીટમેન્ટ બધું જ એકદમ રિચ લાગે, હિંસા હોય કે ઇમોશન્સ એકદમ તીવ્ર હોય અને એકવાર જોવા બેસીએ એટલે એવી જકડી લે કે ચસકી જ ન શકીએ. થોડાં અઠવાડિયાં પહેલાં PVRમાં ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’નું પોસ્ટર જોયેલું અને એ પોસ્ટરે જ મને એકદમ કૉલરથી પકડી લીધેલો. ત્યારે અંદરખાને થોડાં ગલગલિયાં એ વાતે થયેલાં કે આ રીતે બધી મસ્ત કોરિયન ફિલ્મો આપણે ત્યાં રિલીઝ થવા માંડે તો? આ ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ તો હિન્દી અને ઇંગ્લિશમાં ડબ કરી છે, એવું ન કરે અને માત્ર ઇંગ્લિશ સબટાઇટલ્સ સાથે સીધેસીધી રિલીઝ કરે તોય ‘XXL’ સાઇઝનો જલસો પડી જાય. (પણ જોકે એવું થાય તો બિચારા આપણા ફિલ્મમૅકરો પછી ‘ઇન્સ્પાયર’ થવા ક્યાં જાય? પછી ‘ઝિન્દા’, ‘એક વિલન’, ‘જઝબા’, ‘રૉકી હેન્ડસમ’, ‘મર્ડર-2’ કે ઇવન ‘રૉક ઑન’ ક્યાંથી બને?!)
  • પછી ઘરે આવીને ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’નું ટ્રેલર જોયું (હમરે મોબાઇલ મેં ‘જિયો’ નાહીં હૈ, બબુઆ!) ત્યારે ખબર પડી કે હાઇલા આ તો ઝોમ્બી અપૉકલિપ્સ હૉરર ટાઇપની ફિલ્મ છે. ઝોમ્બી મુવીઝનું લિસ્ટ કાઢો તો તરત જ ઢગલો હાજર થઈ જાય, પણ એમાં લોચો એ હોય છે કે મોસ્ટ્લી એ કૅટ એન્ડ માઉસ પ્રકારની પકડદાવની જ ફિલ્મ હોય છે. આપણી ‘સાંકળી સાત તાળી’ ગેમની જેમ સાજા લોકો ભાગે અને ઝોમ્બી એમની પાછળ પડે, જે ‘આઉટ’ થયો એ ઝોમ્બી બનીને એમની ટોળકીમાં જોડાઈ જાય અને બાકીના લોકોની પાછળ પડે. ‘આ રીતે ઝોમ્બી જુડતે ગયે, અપૉકલિપ્સ બનતા ગયા!’ લેકિન બૉસ, આ ‘ટ્રેન ટુ બુસાન’ એનાથી થોડી આગળ છે.
  • સ્ટોરી એવી કે દક્ષિણ કોરિયામાં કોઇક એવો ભેદી રોગચાળો ફેલાયો છે, જેનાથી લોકો ટપોટપ હાફ ડૅડ એટલે કે ઝોમ્બી બની રહ્યા છે. એમાં એક ડિવોર્સી પિતા પોતાની સાતેક વર્ષની દીકરીના બર્થડે પર એની મમ્મીને મળાવવા સોલથી બુસાન જઈ રહ્યો છે. ટ્રેનની એકાદ કલાકની જર્ની ગણો ને. ટ્રેનમાં એમની સાથે એક પ્રેગ્નન્ટ લૅડી પોતાના પતિ સાથે જઈ રહી છે, બે મિડલ ઍજેડ બહેનો છે, એક બૅઝબૉલની ટીમ છે. ફિલ્મના પહેલા અડધા કલાક સુધી મસ્ત શાંત માહોલમાં એક અજ્ઞાત ભય તોળાઈ રહે છે (એમાંય પહેલી પાંચ મિનિટ તો ખતરનાક!). અચાનક ટ્રેનમાં એ ઝોમ્બી ઍન્ટર થાય છે અને આપણી ‘ધ બર્નિંગ ટ્રેન’ની જેમ આ આખી ટ્રેન ‘ઝોમ્બી ટ્રેન’માં કન્વર્ટ થઈ જાય છે.
  • ફિલ્મો-વાર્તાઓની બાબતમાં પણ રિયલ લાઇફ જેવું જ હોય, કે જે પાત્રને આપણી સામે ઇન્ટ્રોડ્યુસ કરવામાં આવ્યું હોય, જેનાં બીજાં ઇમોશનલ પાસાં આપણને બતાવાયાં હોય, એની સાથે કશુંક નરસું બને એટલે આપણે હચમચી જઇએ. નહીંતર કેટલાય લોકો વધેરાઈ જાય તોય થોડી અરેરાટી સિવાય આપણું રૂંવાડુંય ન ફરકે. અહીંયે અલપ ઝલપ દેખાતાં ટ્રેનનાં અટેન્ડન્ટ, પોલીસ અધિકારી, આર્મીમેન વગેરે ‘ઝોમ્બીફાય’ થઈ જાય તો આપણને દુઃખ ન થાય, પણ આપણે જેમની સાથે ઇમોશનલી કનેક્ટ થયા એને કશુંક થાય એટલે આપણને ‘મૈં આ રહા હૂં’ બોલીને કૂદકો મારીને સ્ક્રીનમાં ઘૂસી જવાની સોલિડ ઇચ્છા થઈ જાય. અહીં એવું ઘણું બધું છે! (સ્પોઇલર સ્પોઇલર, ના નાના ના ના!)
  • હેલિકોપ્ટરમાંથી કે ઉપરથી કીડા-મંકોડાની જેમ પછડાતા માણસોને જોઇને આપણને સહેજે ‘વર્લ્ડ વૉર ઝી’ યાદ આવી જાય. પરંતુ આ ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’માં આવતો એક જ સીન આપણને પૂરેપૂરા વાઇબ્રેટ મૉડમાં મૂકી દેવા માટે પૂરતો છે. આખો દિવસ મોબાઇલમાં માથું નાખીને ફરતા, સાચા માણસોને-પરિવારને અવગણીને વર્ચ્યુઅલ દુનિયામાં મંડ્યા રહેતા, પૈસા-પાવર-પૉઝિશનની પાછળ ગાંડાની જેમ દોડતા, કોઇને મદદ કરવાને બદલે માત્ર આપણા સ્વાર્થનું જ વિચારતા આપણે પણ એક પ્રકારના ‘ઝોમ્બી’ નથી? હાડમાંસના માણસના સ્પર્શને બદલે આપણને મોબાઇલના ‘ટચ’માં વધુ મજા આવવા માંડી છે! એ વાત આ ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ જોશો તો બરાબર સમજાઈ જશે.
  • ખુશવંત સિંઘની ‘ટ્રેઇન ટુ પાકિસ્તાન’ જેવું ટાઇટલ ધરાવતી આ ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ની સાથોસાથ વીર દાસની ઈ.સ. ૧૯૮૪નાં શીખ રમખાણો પર બનેલી ’31 ઑક્ટોબર’ પણ રિલીઝ થઈ છે. વિચાર એ આવે કે આવાં રમખાણો વખતે હિંસાનાં ચશ્માં પહેરેલાં માણસો પણ નિર્દોષોને ભરખી જવા માટે લોહી તરસ્યા ઝોમ્બી જ નથી બની જતાં? મારાથી અલગ પડે તેવો મત-વિચાર વ્યક્ત કરનાર, મારાથી અલગ ધર્મ-કપડાં-રંગ-જાતિ-ખાણીપીણી ધરાવનાર બધા જ મારા દુશ્મન. ‘મેલુહા’ ફૅમ અમીશની ‘શિવ ટ્રિલજી’માં પણ એ જ વાત હતી અને ગયા અઠવાડિયે આવેલી બૅન એફલેકની ‘ધ અકાઉન્ટન્ટ’માં પણ એક સૂર એવો જ હતો. ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’માં અમુક સીન તો એવા છે જ્યાં તમે કહી જ ન શકો કે આમાંથી ખરેખર ઝોમ્બી કોણ છે અને માણસ કોણ છે અથવા તો માણસાઈ ચૂકેલા માણસમાં અને ઝોમ્બીમાં શો ફેર છે! રિયલ લાઇફમાં કદાચ ‘ઝોમ્બી અપોકલિપ્સ’ ક્યારનોયે આવી ચૂક્યો છે અથવા તો સૈકાઓથી ચાલતો જ રહ્યો છે. સિનેમાના પડદા પર તો એનું પ્રતિબિંબ માત્ર છે.
  • લગભગ બે કલાકની ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’માં ટિપિકલ મૅકઅપ ધરાવતા ઝોમ્બી હોવા છતાં એ અમુક વખતે એટલા બધા ડરાવી દે છે કે બહાર નીકળ્યા પછી ઘરે ટૉમેટો કૅચઅપ જોઇને પણ બીક લાગવા માંડે! થિયેટરના સ્ક્રીનમાં એક જ ‘ઍક્ઝિટ’ ગેટ જોઇને મને થયું કે અહીં ઝોમ્બી આવી ચડ્યા હોય, તો ભાગવું કેવી રીતે? ‘વિકિપીડિયા’ કહે છે કે આ ફિલ્મનું ૨૦૧૬ના ‘કાન ફિલ્મ ફેસ્ટિવલ’માં મિડનાઇટ સ્ક્રીનિંગ હતું (બીજા દિવસે થિયેટર ધોવડાવવું પડ્યું હશે!).
  • ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ની એક બ્યુટી એ પણ છે કે એમાં એકેય કેરેક્ટર પરાણે ઘુસાડેલું નથી લાગતું. હા, મૅલ પ્રોટગોનિસ્ટ થોડા હીરોગીરી કરે છે, પણ તોય હૉલિવૂડ-બૉલિવૂડની ફિલ્મો જેવા ફિલ્મી સ્ટિરિયોટાઇપ નથી. ક્યાંક કોઈ સલામત જગ્યાએ કંટ્રોલ-કમાન્ડ સૅન્ટરમાં બુદ્ધિશાળીઓ બધું મૅનેજ કરી રહ્યા હોય કે હાઇટેક લૅબમાં સાયન્ટિસ્ટો કસનળીઓમાં રંગીન પ્રવાહીઓ રેડીને દવા તૈયાર કરી રહ્યા હોય એવી ડિઝાસ્ટર ફિલ્મ-સાયન્સ ફિક્શન ટાઇપની વાત પણ અહીં નથી. મનોજ શ્યામલનની વધુ પડતી વગોવાઈ ગયેલી સુપર્બ ડરામણી ફિલ્મ ‘ધ હૅપનિંગ’ની જેમ અહીં સૌ સારાંવાનાં થઈ જશે એવો કોઈ આશાવાદ નથી, કેમ કે કોઇની પાસે અપૉકલિપ્સ રોકવાનો ઇલાજ જ નથી (કદાચ ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ની સિક્વલમાં શોધી લાવે તો કહેવાય નહીં).
  • ટ્રેનની અંદરના સીન આપણને થોડા ક્લસ્ટરોફોબિક લાગી શકે, પરંતુ ક્યાંય સ્પેશિયલ ઇફેક્ટ્સ ફિલ્મ પર હાવી થતી નથી કે આર્ટિફિશિયલ લાગતી નથી. ધોળે દહાડે આકાર લેતું હોવા છતાં આ હોરર એટલું જ ઇફેક્ટિવ છે.
  • આમ તો આ ફિલ્મ વાર્તા, સુપર્બ એક્ઝિક્યુશન, મૅલોડ્રામા વિનાની ઍક્ટિંગ અને થ્રિલિંગ સિક્વન્સીસને કારણે
    ebb680ec82b0ed9689_ecb9b8_eab5adeca09c_ec9881ed9994eca09c_ecb488ecb2ad_ebb0b0ec9ab0_eab090ec82acec9db8ec82ac_ec9881ec8381_eba788eb8f99
    સાઉથ કોરિયન એક્ટર મા ડૉન્ગ સિઓક

    આપણને જરાય ચસકવા દેતી નથી (હા, વચ્ચે ચોરપોલીસ જેવી ચૅઝ થોડી મોનોટોનસ થાય છે ખરી), તેમ છતાં ખાસ કરીને સૅકન્ડ લીડમાં રહેલો એક્ટર મા ડૉન્ગ સિઓક એની મસ્ત તોફાની આંખો અને કૅર ફ્રી ઍક્ટિંગને કારણે મને સૌથી વધુ ગમી ગયો (ખબર નહીં, પણ મને તો આ કલાકાર બીજા એક કોરિયન એક્ટર ચોઈ મિન સિક જેવો જ લાગ્યો, જે ‘લ્યુસી’, ‘આઈ સૉ ધ ડૅવિલ’ અને ‘ઑલ્ડબૉય’માં વિલન હતો).

  • જો અપૉકલિપ્ટિક અને ઝોમ્બી હોરર ફિલ્મો જોવી ગમતી હોય તો ‘ટ્રેઇન ટુ બુસાન’ ખરેખર જોવા જેવી છે. જરાય કંજૂસ થયા વગર આ ફિલ્મને ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર) આપી શકાય.

 

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ખામોશિયાં

બેવકૂફિયાં

***

ડરાવવાને બદલે હસાવતી, મગજને દેશવટો આપતી અને હૉલીવુડમાંથી બેશરમ ઊઠાંતરી કરતી વિક્રમ ભટ્ટની વધુ એક કહેવાતી હોરર ફિલ્મ.

***

366290xcitefun-khamoshiyan-film-posterમૃત્યુ પછીનું જીવન અને ભટકતા શાપિત આત્માઓની વાતો કરીને આપણને બીવડાવતી હોરર ફિલ્મોનો એક વફાદાર દર્શકવર્ગ છે. એટલે જ આ વર્ગને સંતોષવા માટે દર થોડા સમયાંતરે કોઈ ને કોઈ હોરર ફિલ્મ આવતી જ રહે છે. પરંતુ ખબર નહીં કેમ, છેક ‘રામસે બ્રધર્સ’ની ભૂતિયા ફિલ્મોના જમાનાથી આપણે ત્યાં એવું વાહિયાત સમીકરણ ઘૂસી ગયું છે કે ભૂતપ્રેતની વાર્તા કહેતી ફિલ્મ હોય એટલે એમાં અમુક ચોક્કસ ફોર્મ્યૂલા અને વલ્ગર બેડરૂમ સીન જ ભર્યા હોય. વિક્રમ ભટ્ટે લખેલી અને નવા ડિરેક્ટર કરણ દારાની ફિલ્મ ‘ખામોશિયાં’ આવી જ ભંગારિયા ફિલ્મોમાં વધુ એક ઉમેરો છે.

મેન વર્સસ વાઇલ્ડ

કબીર મલ્હોત્રા (અલી ફઝલ) એક ‘દેવદાસ’ ટાઇપ નિષ્ફળ પ્રેમી અને નિષ્ફળ લેખક છે. લેખક હોવાની સાબિતી રૂપે એણે ‘એપલ’ કંપનીનું મોંઘુંદાટ લેપટોપ પણ વસાવી રાખ્યું છે, પરંતુ એ લેપટોપ પર ભગવાનનાં સ્ટિકર લગાવવા સિવાય તેનો કશો ઉપયોગ કરતો નથી. નવી વાર્તાની શોધમાં એ છેક કાશ્મીરના જંગલમાં આવેલી એક અંતરિયાળ હૉટેલમાં રહેવા જાય છે. ખબર નહીં કેમ પણ આ ભેદી હૉટેલમાં એક ખૂબસૂરત યુવતી મીરાં (સપના પબ્બી) સિવાય કોઈ નથી. એટલે કબીરભાઈ એ મીરાં પાછળ અને એક ભૂતડું કબીર પાછળ હેરાન થવા માંડે છે. હવે એ ભૂતડું કોણ છે અને પેલી મારકણી કાયાવાળી માદક મીરાં અહીં એકલી કેમ ગુડાણી છે એ જાણવા માટે આખી ફિલ્મ સહન કરવાની તૈયારી રાખવી પડે.

વાસી માલ

હજુ થોડા મહિનાઓ પહેલાં જ વિક્રમ ભટ્ટની બિપાશા બસુ સ્ટારર હોરર ફિલ્મ ‘ક્રીચર’ આવેલી. જાણે એ જ ફિલ્મના સેટ પર આ ફિલ્મનું પણ શૂટિંગ આટોપી લીધું હોય એ હદે આ ફિલ્મ ‘ખામોશિયાં’ સેકન્ડ હેન્ડ લાગે છે. આપણે એક પછી એક હોરર ફિલ્મો ‘છાપતા’ જઇએ છીએ, પરંતુ લોકોને ડરાવવાની પદ્ધતિઓમાં કશું જ પરિવર્તન આવ્યું નથી. એ જ અચાનક ક્યાંકથી સ્ક્રીન પર આવી જતો ભૂતિયો ચહેરો, તેની સાથે જ કાન વીંધી નાખે એવું ડરામણું સંગીત, અનાજ દળવાની ઘંટીમાં નહાઈને નીકળ્યું હોય એવું ધોળુંધબ ભૂત, કૂતરાંના અવાજો, સ્ત્રીની ચીસો, આપણી સામે આંખો કાઢતાં જંગલી પ્રાણીઓ વગેરે જ ફરી ફરીને આવતાં રહે છે. હા, આ ફિલ્મમાં નવીનતાના નામે માત્ર એટલું જ છે કે અહીં સ્ત્રીભૂતને બદલે પુરુષભૂત છે.

the-silence-of-the-lambsમાત્ર અડધા-પોણા કલાકમાં કહી શકાય એવી વાર્તાને અહીં સ્પીડબ્રેકરની જેમ આવતાં ગીતો નાખી નાખીને પરાણે બે કલાક સુધી ખેંચી છે. પરંતુ તેનાથીયે મોટો ક્રાઇમ એ છે કે આ ફિલ્મમાં અલ્ફ્રેડ હિચકોકની ‘સાઇકો’ જેવી ઑલ ટાઇમ ક્લાસિક ફિલ્મમાંથી નિરાંતે ઉઠાંતરી કરવામાં આવી છે. ફિલ્મનું પતંગિયાવાળું પોસ્ટર હૉલીવુડની કલ્ટ સાઇકોલોજિકલ થ્રિલર ફિલ્મ ‘સાઇલન્સ ઑફ ધ લેમ્બ્સ’માંથી બઠાવી લેવાયું છે! એમાંય નકલમાં અક્કલ ન હોય એ વાત પુરવાર કરવા માટે ભેદી તાંત્રિક, પ્રાણીઓના બલિ, આ દુનિયા અને બીજી દુનિયા વચ્ચેના સાત પડાવ જેવા તદ્દન બેતુકા ટ્રેક ઘુસાડીને આપણી સહનશક્તિની તબિયતથી કસોટી કરાઈ છે.

એમાં જો ભૂલેચૂકેય તમારું મગજ ચાલુ રહી ગયું, તો તમને જથ્થાબંધ સવાલો થવા માંડશે. જેમ કે, આ હીરોભાઈ લેખક છે તો લખવાને બદલે પારકી સ્ત્રીઓ સાથે વીંટળાવામાં જ એમને કેમ રસ પડે છે? હિટ એન્ડ રન જેવો અકસ્માત કર્યા પછી પણ હિરોઇનને કેમ કોઈ પકડવાની તસદી લેતું નથી? પતંગિયાંને લાંબો સમય બરણીમાં પૂરી રાખે તોય તે કેમ જીવતાં રહે છે? આ તાંત્રિક સેલ્સની નોકરીએ જવા નીકળ્યો હોય એમ ઇસ્ત્રીટાઇટ કપડાંમાં કેમ ફરે છે? જાણે રેડીમેઇડ ગાર્મેન્ટના શોરૂમમાં કપડાંની વેરાયટી બતાવતાં હોય એમ ક્લાઇમેક્સમાં દર બીજી મિનિટે એક નવું ભૂત કેમ પ્રગટ થાય છે? ફિલ્મનું સૌથી વધુ પ્રમોટ કરાયેલું ટાઇટલ ગીત સાવ છેલ્લે અને વણજોઇતી જગ્યાએ કેમ આવે છે? ભૂત રાઇટર હીરોનું લખેલું ભૂંસી નાખે છે તોય એને કેમ ખબર પડતી નથી? હીરોની પહેલી બુકનું નામ હિન્દી છે, તો એ અંગ્રેજીમાં શું કામ લખે છે અને વાચકોને પોતાની બુકમાંથી પેરેગ્રાફ સંભળાવે છે એ પાછા હિન્દીમાં કેમ છે? ઉફ્ફ, ઉઠા લે રે દેવા!

ભૂતિયા ફિલ્મના માણસો

જો હીરો અલી ફઝલને તમે જાણીતો ચહેરો ગણો તો એને બાદ કરતાં ફિલ્મમાં કોઈ જાણીતાં કલાકારો નથી. આ અલી ફઝલને આપણે ‘થ્રી ઇડિયટ્સ’, ‘બોબી જાસૂસ’, ‘ફુકરે’ જેવી ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ અને બધી જ ફિલ્મોમાં એણે દુઃખી થવાનું સાતત્ય જાળવી રાખ્યું છે. અનીલ કપૂરની ટીવી સિરીયલ ‘૨૪’માં દેખાયેલી હિરોઇન સપના પબ્બી દેખાવે સારી લાગે છે, પરંતુ એની એક્ટિંગને બદલે દિગ્દર્શક આપણને એના શરીરનાં અંગ-ઉપાંગો જ બતાવ બતાવ કરે છે. હજી એક ગુરમીત ચૌધરી નામનો ફેશન મૉડલ જેવો અભિનેતા પણ ફિલ્મમાં છે, પરંતુ એ જીવતા કરતાં મરેલાની એક્ટિંગમાં વધારે સારો લાગે છે.

ખામોશિયાંથી રાખો દૂરિયાં

જુઓ, આપણી જિંદગી અત્યંત અણમોલ છે અને આપણો સમય એનાથીયે વધુ કીમતી છે. એટલે જીવનની મૂલ્યવાન બે કલાક આવી ગાંડીઘેલી ફિલ્મ પાછળ બગાડીએ તો પેલા અલ્ફ્રેડ હિચકોક કબરમાંથી બેઠા થઇને એમની ફિલ્મની સીડી લઇને આપણી પાછળ દોડે અને કહે કે, ‘મારી ઓરિજિનલ માસ્ટર પીસ ફિલ્મ જોવાને બદલે તમે આવો ડુપ્લિકેટ માલ જુઓ છો? ધિક્કાર છે તમને.’. આવું ન થવા દેવું હોય તો ખામોશિયાંથી કીપ સૅફ ડિસ્ટન્સ.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

અલોન

બાળ હોરર ફિલ્મ

***

આ ફિલ્મમાં કોન્જોઇન્ડ ટ્વિન્સ બનેલી બિપાશા બસુનાં બે ધડ છે અને બે માથાં છે, પરંતુ આખી ફિલ્મ બિલકુલ ધડમાથાં વિનાની છે. ડરાવવાને બદલે હસાવતી આવી ફિલ્મો માટે ‘બાળ હોરર’ જેવો નવો પ્રકાર શરૂ કરવો જોઇએ.

***

alone-hindi-horror-movie-2015-bipasha-basuએકબીજાંની સાથે જોડાયેલાં શરીરવાળાં (કન્જોઇન્ડ ટ્વિન્સ) બાળકોને લઇને હોરર ફિલ્મ બનાવવાનો વિચાર અત્યંત રોમાંચક છે. આ વિચાર પરથી ડિરેક્ટર ભૂષણ પટેલે બિપાશા બસુને લઇને ફિલ્મ બનાવી ‘અલોન’. પરંતુ આ વિચાર એમનો નથી. આઠ વર્ષ પહેલાં થાઇલેન્ડમાં આ જ વાર્તા સાથે બનેલી આ જ નામની ફિલ્મનું હિન્દી રૂપાંતરણ માત્ર છે. પણ જો વિચાર કરવાથી જ ધાર્યું પરિણામ મળી જતું હોત તો ભારત દેશ ક્યારનોયે સુપરપાવર બની ગયો હોત. એક લીટીની વાર્તાને બાદ કરતાં આ ફિલ્મનું એક્ઝિક્યુશન એટલું નબળું છે કે ફિલ્મમાં ગણીને છ જ ડરામણી મોમેન્ટ્સ છે, એ પણ ટાંકણીના ટોપકાં જેવડી. એમાંય તે ભયને બદલે હસવું આવે છે.

શરીર બે, (ભટકતો) આત્મા એક

સંજના અને અંજના (બિપાશા બસુ) પેટેથી જોડાયેલી સિયામિઝ ટ્વિન્સ બહેનો છે. બંને બહેનને એક જ યુવાન કબીર (નવોદિત કરણ સિંઘ ગ્રોવર) સાથે પ્રેમ થઈ જાય છે. પરંતુ કબીરને માત્ર સંજનામાં જ રસ પડે છે. એટલે બંને બહેન વચ્ચે તડ પડે છે અને ધડ છૂટાં પાડવાનું ઑપરેશન થાય છે. આ ઑપરેશનમાં એક બહેન અંજના શ્રીજી ચરણ પામે છે. હવે સાત વર્ષ પછી અંજના ભૂત બનીને કેરળની માલીપા કાળો કેર વર્તાવવા આવી પહોંચે છે.

કન્સેપ્ટના ફુલ માર્ક્સ
ફાંટાબાજ કુદરતની કારીગરીથી ધડથી જોડાયેલાં બાળકો જન્મે. ભલે એમનાં શરીર જોડાયેલાં હોય, પણ લાગણીઓ તો નોખી હોય ને. કંઈક આવી જ લાગણીઓની વાત કહેતું દિશા વાકાણી ઉર્ફ ‘દયા ટપુ કે પાપા ગડા’ને લઇને એક સુપરહીટ ગુજરાતી નાટક પણ બનેલું. પરંતુ કોન્જોઇન્ડ ટ્વિન્સના લવ ટ્રાયેંગલને હોરરનો ટ્વિસ્ટ આપી દઇએ તો? આ વિચાર માટે પેલી થાઇલેન્ડની આ જ નામની ફિલ્મના સર્જકોને વિથ ડિસ્ટિંક્શન પાસ કરવા પડે. પરંતુ થાઇથી લઇને કોઇપણ વાનગી ભારતમાં આવે એટલે એનું એવું વરવું ભારતીયકરણ થઈ જાય કે ખુદ ઓરિજિનલનાં સર્જકો પણ તેને ઓળખી ન શકે. એટલું જ નહીં, એક દિશામાં જતી આ વાર્તામાં છેલ્લી દસ મિનિટમાં સારો એવો રોમાંચક ટ્વિસ્ટ આવે છે, જેનાથી આખી વાર્તા શીર્ષાસન કરતી હોય એમ અવળી થઈ જાય છે.

દર્શકોની આંખે વસે એવો બીજો પ્લસ પોઇન્ટ છે કેરળનાં બૅકવૉટર્સનાં નયનરમ્ય લોકેશન્સ. આ અગાઉ ચારેકોર પાણી, નાળિયેરી, લાંબી હોડીઓ અને હાઉસબોટોથી ભરચક આવાં લોકેશનોનો ભાગ્યે જ કોઈ હિન્દી ફિલ્મમાં ઉપયોગ થયો છે. લેકિન અફસોસ પ્લસ પોઇન્ટની નૌકા અહીં જ અટકી જાય છે.

વાસી કઢી જેવી ટ્રીટમેન્ટ

ભૂતપ્રેતની ફિલ્મ હોય એટલે આપણને અંદાજ હોય જ કે હમણાં અંધારી રાત, કિચૂડાટ કરતા દરવાજા, કારણ વિના ભસ્યે રાખતાં કૂતરાં, મચ્છરની જેમ આખા જ્યાં ત્યાં ભટકતો રહેતો આત્મા અને મચ્છર અગરબત્તીના ધુમાડાથી મચ્છરો ભાગે એમ ભગવાનની છબી જોઇને દૂર ભાગી જતું ભૂતડું, જાણે પિત્ઝા પર વિવિધ પ્રકારનાં ટોપિંગ્સ કર્યાં હોય એવાં ચિત્રવિચિત્ર મેકઅપવાળી ચુડેલ, એ ભૂત કરતાં વધારે ડરામણો લાગતો તાંત્રિક, ડૉક્ટર હોવા છતાં આત્મા-તાંત્રિકની વાતો કરતો તબીબ… આ બધું જ એટલું ચવાઈ ગયેલું છે કે હવે ‘ક્લિશે’ની કેટેગરીમાં આવે છે. વળી, લોકોને થિયેટર સુધી ખેંચી લાવવા માટે પરાણે નાખવામાં આવતાં બેડરૂમ સીન અને જાણે અંતઃવસ્ત્રોની જાહેરખબર કરતી હોય એમ ટૂંકાં કપડાં પહેરીને ફર્યે રાખતી હિરોઇન. આ બધો જ વાસી મસાલો ફિલ્મના સરસ કન્સેપ્ટને બેરહેમીથી રહેંસી નાખે છે.

વળી, ડિરેક્ટરને પોતાની ફિલ્મની વાર્તામાં વિશ્વાસ ન હોય એમ લોકોને ડરાવવા માટે જમાના જૂની શૉક થેરપી જ અજમાવે છે. અચાનક ક્યાંકથી ભૂત દેખાઈ ચડે અને લાઉડ મ્યુઝિક સાથે આપણે આંચકો ખાઈ જઈએ એવી ડરામણી મોમેન્ટ્સ પણ આખી ફિલ્મમાં કુલ મળીને છ જ છે.

કોઈ ફિલ્મ પરથી પ્રેરણા લઇએ એટલે તેની બેઠ્ઠી નકલ કરવી એવો નિયમ જરાય નથી. આ ફિલ્મમાં બિપાશા બસુ કોન્જોઇન્ડ ટ્વિન્સ છે તે વાતને ફિલ્મનાં ટ્રેલરોમાં જ કહી દેવાને બદલે અડધી ફિલ્મ સુધી તેને સસ્પેન્સ રાખી હોત તો આ ‘અલોન’ પાથબ્રેકિંગ ફિલ્મ બની શકી હોત.

ભૂતિયા ડિપાર્ટમેન્ટ

એક પછી એક હોરર ફિલ્મોમાં દેખાતી જતી બિપાશા બસુ અત્યારના સમયની લેડી હેમંત બિરજે કે દિપક પરાશર બની જાય તો નવાઈ નહીં. પરંતુ તેનાથી એની કૃત્રિમ એક્ટિંગ ઢંકાઈ જતી નથી. આ ફિલ્મથી ટેલિવિઝન સિરિયલોનો જાણીતો ચહેરો કરણસિંહ ગ્રોવર ફિલ્મોમાં પ્રવેશ્યો છે, પરંતુ એની એક્ટિંગ પણ નાયલોનની ફેક્ટરીના સિન્થેટિક કાપડ જેટલી જ કૃત્રિમ લાગે છે. આપણા પર થોડી દયા ખાવા માટે ફિલ્મમાં ઝાકિર હુસૈન જેવા મજબૂત એક્ટરને લીધા છે, એટલું સારું છે. એમ તો નીના ગુપ્તા પણ એક જમાના પછી ફિલ્મોમાં દેખાયાં છે, પરંતુ અફસોસ પ્રજાનાં નાણાંની જેમ એમનોય સદંતર વેડફાટ થયો છે.

જમવામાં સ્વીટ ડિશની જેમ ફિલ્મમાં જરૂર હોય કે ન હોય ગીતો નાખવાં એવું માનતા આપણા ફિલ્મમેકરો ગીતને કારણે ફિલ્મની ગતિની ઘોર ખોદી નાખે છે એના પર કેમ ધ્યાન નહીં આપતા હોય? આ ફિલ્મમાં ભલે અંકિત તિવારી, મિથુન અને જીત ગાંગુલી જેવા ત્રણ સંગીતકારોને લીધા છે, પરંતુ એકેય ગીતમાં કશો ભલીવાર નથી અને ફિલ્મની ઓલરેડી બેસ્વાદ દાળમાં પાણી રેડવાનું જ કામ કરે છે.

જેમ સાત વર્ષ સુધી કોઈ મૃતદેહ ગંધ માર્યા વિના રહી શકે નહીં એવું લોજિક અહીં તદ્દન ગેરહાજર છે, એ જ રીતે ફિલ્મના ડબિંગમાં પણ લોચા દેખાઈ આવે છે. ઘણાં દૃશ્યોમાં હોઠ ચીનમાં ફફડતા હોય અને ડાયલોગ જપાનમાં બોલાતા હોય એવું લાગ્યા કરે છે.

એકલા ન ચાલો રે

હોરર ફિલ્મો જોઇને પોતાના રૂંવાડા ઊભા કરનારો મોટો વર્ગ આપણે ત્યાં છે. એમના લાભાર્થે એટલું કહી શકાય કે ક્યાંકથી ખાંખાખોળાં કરીને આ જ નામની થાઈ ફિલ્મ અથવા તો થોડાં અઠવાડિયાં અગાઉ આવેલી હોલીવુડ ફિલ્મ ‘જેઝબેલ’ જોઈ પાડો. આ ફિલ્મ ‘અલોન’ જેટલી નિરાશા તો નહીં જ થાય. બાકી આપણી ‘અલોન’ જોવા જઇને થિયેટરમાં અલોન એટલે કે એકલા બેસીને બગાસાં ખાવા કરતાં તેની ડીવીડી બહાર પડે તેની રાહ જુઓ.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

ક્રીચર 3D

ક્રીચરની સ્ટોરીમાં વેઠનું પંક્ચર

 ***

ડરામણી હિન્દી ફિલ્મોની યાદીમાં એક નવા દૈત્યની એન્ટ્રી થઈ છે, બ્રહ્મરાક્ષસ. પરંતુ આ નવો કન્સેપ્ટ ભંગાર ટ્રીટમેન્ટમાં તદ્દન વેડફાઈ ગયો છે.

***

creature-3d1ડરામણી ભૂતિયા, થ્રિલર ફિલ્મોનો આપણે ત્યાં એક આગવો દર્શકવર્ગ રહ્યો છે. એટલે જ તો જે ફિલ્મ થિયેટરમાં ચાલે કે ન ચાલે, પરંતુ ડીવીડી લાઇબ્રેરીઓમાંથી લોકો નિયમિતપણે તેને જોવા લઈ જતા હોય છે. આપણને ડરાવવા માટે ડિરેક્ટર વિક્રમ ભટ્ટ એક નવું પ્રાણી લઈ આવ્યા છે, ‘બ્રહ્મરાક્ષસ’. એ પણ થ્રીડીમાં! નો ડાઉટ, પડદા પર આ દૈત્ય ભારે ડરામણો લાગે છે, પરંતુ આખી ફિલ્મમાં પહેલો ભોગ લોજિકનો લેવાઈ જાય છે. પછી બાકી જે બચે છે એમાં પણ વિક્રમ ભટ્ટે એટલી વેઠ ઉતારી છે કે એક ચીલો ચાતરવાની ક્ષમતા ધરાવતી ફિલ્મ હાસ્યાસ્પદ બનીને રહી ગઈ છે.

માણસ વર્સસ બ્રહ્મરાક્ષસ

આહના દત્ત (બિપાશા બસુ) હિમાચલ પ્રદેશના જંગલમાં એક ફોરેસ્ટ હોટલ શરૂ કરે છે. પરંતુ એક રહસ્યમય પ્રાણી એક પછી એક તેની હોટલના મહેમાનો અને કર્મચારીઓનો કોળિયો કરવા માંડે છે. પહેલાં તો તેને દીપડો કે વાઘ જેવું કોઈ રાની પશુ માનીને કોઈ ગંભીરતાથી લેતું નથી, પણ પછી એક દિવસ એ દૈત્ય બધાને સાક્ષાત્ દર્શન આપે છે. ગોડઝિલા જેવું વિકરાળ શરીર, ઉપર અત્યંત ખોફનાક ચહેરો અને પ્રચંડ શક્તિશાળી. મુંબઈથી એક ઝૂલોજિસ્ટ પ્રોફેસર (મુકુલ દેવ) આવીને પ્રકાશ પાડે છે કે આ તો બ્રહ્મરાક્ષસ છે, જેને બ્રહ્માનો શાપ મળ્યો છે. આવી અતિગંભીર ઘટનાઓને કારણે બિપાશાને હોટલ બંધ કરવાની નોબત આવે છે. પણ બિપાશા કહે છે કે કાં તો હું નહીં, કાં આ બ્રહ્મરાક્ષસ નહીં. પછી શરૂ થાય છે, બિપાશા બસુ વર્સસ બ્રહ્મરાક્ષસ વચ્ચેની જીવસટોસટની ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટી જેવો રોમાંચક મુકાબલો.

લવ સ્ટોરીએ દાટ વાળ્યો

એક દૈત્ય કે ભૂત આવીને માણસોને રંજાડે અને તેનાથી છૂટકારો મેળવવા માટે અમુક લોકો ભેગા થઈને કોઈ ઉપાય કરે એ આવી ફોર્મ્યૂલા ફિલ્મોની ટિપિકલ રેસિપી છે. આ જ રેસિપી પર આ ક્રીચર ફિલ્મ બનાવાઈ છે. એટલે સ્વાભાવિક છે કે મગજનો તો જાણે ઉપયોગ કરવાનો રહેતો જ નથી. કેમ કે મગજને તસદી આપીએ તો પછી દર બીજી મિનિટે આપણને જે સવાલો ઊભા થાય, તેનો કોઈ જવાબ જડે નહીં અને માથામાં નકામો દુખાવો શરૂ થઈ જાય.

પરંતુ આપણા બોલિવૂડિયા ફિલ્મમેકરો બધા જ વર્ગના પ્રેક્ષકોને મજા કરાવવા માટે ફિલ્મમાં જરૂર હોય કે ન હોય, પરાણે એક લવસ્ટોરી ઘુસાડે. એ લવસ્ટોરી જાણે ગીતડાં ગાયાં વિના પૂરી ન થવાની હોય એમ દર થોડી વારે કૂકરની સિટીની જેમ ગીતો વાગ્યાં જ કરે. પરિણામે માંડ ફિલ્મમાં આપણે નખ ચાવવા માંડીએ એવું થ્રિલ ક્રિયેટ થયું હોય, ત્યાં ગીતડું આવે અને થ્રિલમાં પંક્ચર પાડી દે. માત્ર એક ગીત અરિજિત સિંહે ગાયેલું ‘સાવન આયા હૈ’ કંઇક સાંભળવું ગમે તેવું છે. બાકી બધાં ગીતો ઈલ્લે.

બાકી એટલું તો માનવું પડે ગોડઝિલા કમ ડાયનોસોર જેવો આ બ્રહ્મરાક્ષસનો કન્સેપ્ટ છે ઈન્ટરેસ્ટિંગ. વળી, થ્રીડીમાં અને જાણે કોઈ ગાડીનું એક્સલરેટર દબાવતું હોય એવો અવાજ કરે છે ત્યારે તે રૂંવાડા ઊભા કરી દે છે.

બોલિવૂડમાં ‘રાઝ’થી (ભલે ઉઠાઉ) હોરર નવો ચીલો ચાતરનાર ભટ્ટ કેમ્પના વિક્રમ ભટ્ટે હવે ફિલ્મની ટ્રીટમેન્ટમાં રીતસર વેઠ ઉતારવાની શરૂઆત કરી દીધી હોય તેવું લાગે છે. જેમ કે, આ ફિલ્મમાં કલાકારોની આસપાસની પ્રોપર્ટીઝ, જંગલની ગુફા વગેરે એટલું નકલી લાગે છે કે જાણે કોઈ રામસે બ્રધર્સની સસ્તી હોરર ફિલ્મ જોતા હોઇએ એવું લાગે. ઉપરથી બ્રહ્મરાક્ષસ સામે બાથ ભીડવા માટે જે નુસખા અપનાવાય છે તે સાવ નિર્મલ બાબા પોતાના દરબારમાં ઉપાયો સૂચવતા હોય એવા છે. જેમ કે, પીપળાના પાનની રાખ ચોપડેલાં અને પુષ્કર સરોવરમાં ડૂબાડેલાં હથિયાર હોય તો જ બ્રહ્મરાક્ષસ મરે!

વિક્રમ ભટ્ટને બિપાશા બસુ પર વધુ પડતો વિશ્વાસ હોય કે કેમ, પણ આખી ફિલ્મ બિચારીના નાજુક ખભા પર નાખી દીધી છે. અને બિપાશા બસુ ક્યારેય પોતાની એક્ટિંગ માટે વખણાઈ નથી એ હકીકત છે. હીરોના નામે પાકિસ્તાની એક્ટર ઇમરાન અબ્બાસને લીધો છે, જે બિચારાના ભાગે ગીતો ગાવાં અને દોડાદોડી કરીને દુ:ખી થવા સિવાય કશું આવ્યું નથી. આ ફિલ્મમાં સપોર્ટિંગ કાસ્ટમાં પણ જબ્બર ખાલીપો વર્તાય છે. મુકુલ દેવ અને મોહન કપૂર જેવા કલાકારો વચ્ચે આંટાફેરા કરી જાય છે, પરંતુ ફિલ્મને જકડી રાખે એવું કોઈ ચુંબકીય તત્ત્વ એમનામાં નથી.

એક વાતનો ખાસ ઉલ્લેખ કરવો પડે કે ફિલ્મમાં એક તબક્કે કોઈ કારણ વિના દીપડાનો શિકાર થતો બતાવાય છે. એટલું જ નહીં, લોકો એ શિકાર પર ખુશ પણ થાય છે. દેશમાં જ્યારે પ્રાણીઓનો બેફામ શિકાર થતો હોય, ત્યારે આવું બતાવવું બિલકુલ વખોડવાલાયક છે. વળી, આ દૃશ્ય ફિલ્મની સ્ટોરીમાં પણ તદ્દન બિનજરૂરી છે.

આ ફિલ્મને ત્રાસદાયક બનાવવામાં તેની લંબાઈ પણ છે. 135 મિનિટ્સ એટલે કે સવા બે કલાકની આ ફિલ્મને આરામથી કાપીને 90-100 મિનિટ્સમાં પૂરી કરી શકાઈ હોત. અફસોસ. હવે કોઇએ વિક્રમ ભટ્ટને કાતર ગિફ્ટમાં આપવી જોઇએ!

ક્રીચરના પિક્ચરમાં જવાય?

એટલું ખરું કે વિક્રમ ભટ્ટે આ ફિલ્મમાં એની ટેવ પ્રમાણે કોઈ ગરમાગરમ બેડરૂમ દૃશ્યો બતાવ્યાં નથી. એટલે તે પરિવાર સાથે જોઈ શકાય તેવું સાફસૂથરું તો છે જ. જો આવી થ્રિલર ફિલ્મો જોવી ગમતી હોય અને વચ્ચે આવતી નક્કામી લવસ્ટોરી, ગીતો અને ધડમાથા વિનાની સિક્વન્સિસમાં કશો વાંધો ન હોય, તો આ ફિલ્મ જોવાનું જોખમ લઈ શકાય ખરું.

રેટિંગ: **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

પિત્ઝા 3D

આ પિત્ઝા ડિલિશિયસ છે!

***

થ્રીડીના ટોપિંગ સાથે આવેલો આ મસાલેદાર પિત્ઝા જોયા પછી તમને પિત્ઝા જોઈને જ બીક લાગશે!

***

હોરર ફિલ્મોના નામે આપણે ત્યાં મોટે ભાગે એ જ ઘિસીપિટી ફિલ્મો રજૂ થતી હોય છે. ચીતરી ચડે એવા ચહેરા ધરાવતા ભૂતો, છૂટ્ટાવાળવાળી ચૂડેલ, ભૂતબંગલો, ભેદી તાંત્રિક અને અચાનક આવીને ડરાવતી શોકિંગ મોમેન્ટ્સ. આનાથી આગળ લગભગ હિન્દી હોરર ફિલ્મોમાં કશું હોતું નથી. આ ઉપરાંત એક હોરર ફિલ્મને બીજી હોરર ફિલ્મથી જુદી પાડવા માટે એમાં દમદાર સ્ટોરી હોવી જોઈએ તેવું આપણા ફિલ્મકારો ભૂલી જાય છે. આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી તમિળ ફિલ્મની રિમેક એવી હોરર ફિલ્મ ‘પિત્ઝા’માં એ બધાં જ ટિપિકલ એલિમેન્ટ્સ હોવા ઉપરાંત તેમાં એક દમદાર સસ્પેન્સફુલ સ્ટોરી પણ છે.

બોન ચિલિંગ પિત્ઝા

કુણાલ (અક્ષય ઓબેરોય) અને નિકિતા (પાર્વતી ઓમનાકુટ્ટન) એક ક્યુટ પતિપત્ની છે. કુણાલ એક પિઝેરિયામાં પિત્ઝા ડિલિવરીનું કામ કરે છે, જ્યારે નિકિતા રાઇટર છે અને ઘરે બેઠી બેઠી હોરર સ્ટોરીઝ લખ્યા કરે છે. એક દિવસ કુણાલને એક બંગલામાં પિત્ઝા ડિલિવર કરવા જવાનું થાય છે. પરંતુ છુટ્ટા પૈસા લેવા ગયેલી બંગલાની પ્રેગ્નન્ટ માલિકણ (દિપાનિતા શર્મા)ની ઉપરના માળે અત્યંત ભયાનક હત્યા થઈ જાય છે. અધૂરામાં પૂરું ભેદી રીતે કુણાલ પણ એ બંગલામાં લોક થઈ જાય છે. ત્યાં જ બંગલામાં જાતભાતના અવાજો આવવા શરૂ થાય છે. એક નાની બેબીનું ભૂત પણ કુણાલને કનડવા આવી જાય છે. ત્યાં જ બહારથી બંગલાનો માલિક (અરુણોદય સિંહ) આવે છે અને બહારથી દરવાજો ખખડાવવા માંડે છે. પરંતુ થોડી વાર પછી એની લાશ પણ એ જ બંગલાના બાથરૂમમાં મળી આવે છે. કુણાલ ઘરની બહાર નીકળી શકે એમ નથી અને ફોનનું નેટવર્ક પણ મળી રહ્યું નથી. આખરે જેમ તેમ કરીને એ બંગલાની બહાર નીકળે છે, ત્યાં એને ખબર પડે છે કે એની પત્ની ગાયબ છે. ક્યાં ગઈ એની પત્ની? એવું તે શું હતું એ બંગલામાં? એ માટે કરોડરજ્જુમાંથી એક ધ્રુજારી પસાર થઈ જાય એવું સસ્પેન્સ સૌની રાહ જોઈને બેઠું હોય છે.

ડરના મના હૈ!

બિજોય નામ્બિઆર અને યુટીવીએ પ્રોડ્યુસ કરેલી આ ફિલ્મમાં (સ્પેશ્યલ 26 ફેઇમ) રાજેશ શર્મા અને અરુણોદય સિંહ સિવાય કોઈ જાણીતા કલાકારો નથી, પરંતુ અર્બન સેટઅપમાં એક સરસ સ્ટોરીને હોરરના તાંતણે કેવી રીતે બાંધી શકાય તેનો આ ફિલ્મ પુરાવો છે. આમ જોવા જાઓ તો આ ફિલ્મમાં પેલી ટિપિકલ ભૂતિયા ફિલ્મોમાં હોય છે એવું બધું જ છે. અરે, અમુક સીન્સમાં તો ઝોમ્બી પણ આંટા મારી જાય છે. પરંતુ માંડ બે કલાકની આ ફિલ્મમાં આપણી આંખો સામે જે કંઈ થતું રહે છે, તેને કારણે આપણે છેક સુધી વિચારતા રહીએ કે આનો તોડ શું નીકળશે. પડદા પર જે કંઈ થઈ રહ્યું છે તેમાં હવે આગળ શું શું થઈ શકે તેના વિકલ્પો આપણે વિચારતા જઈએ. ત્યાં તો છેલ્લી વીસેક મિનિટ્સમાં આખી ફિલ્મની સ્ટોરીનું શીર્ષાસન થઈ જાય છે. આખા હોરર ટોપિંગ્સવાળા પિત્ઝામાં સસ્પેન્સનું એલિમેન્ટ નીકળે અને આપણને થાય કે હાઇલા આવો વિચાર તો આપણને આવ્યો જ નહીં! આ માટે મૂળ તેલુગુ ફિલ્મના લેખક-ડિરેક્ટર કાર્તિક સુબ્બારાજ અને આ હિન્દી રિમેકના ડિરેક્ટર અક્ષય અક્કીનેનીને ક્રેડિટ આપવી રહી.

મુખ્ય ભૂમિકામાં રહેલો અક્ષય ઓબેરોય ડબ્બુ જેવો લાગે છે, પણ ફિલ્મમાં એના આ રોલને એ પરફેક્ટ સૂટ થાય છે. 2008ની મિસ ઈન્ડિયા રહી ચૂકેલી પાર્વતી ઓમનાકુટ્ટન મોટા કાચવાળાં ચશ્માંમાં ક્યૂટ દેખાય છે, પણ એના ચહેરા પર એક્સ્પ્રેશન્સ લાવતાં એને હજી વાર લાગશે. રાજેશ શર્મા પિઝેરિયાના માલિકના રોલમાં છે, જેમણે પોતાની રૂટિન એક્ટિંગથી ખાસ કશું હટ કે કર્યું નથી. જોકે એ આવી ઓફ બીટ ફિલ્મો કરતા રહે છે એ મજાની વાત છે. પરંતુ આ ફિલ્મમાં સૌથી વધુ મજા કરાવે છે સતત હવામાં ઝળુંબતા રહેતો પ્રશ્ન, હવે શું થશે? જે છેક સુધી તમારી સાથે રહે છે.

ફિલ્મમાં બેએક સોંગ્સ છે, પણ થેન્ક ગોડ, તે ફિલ્મની ગતિને સ્પીડબ્રેકરની જેમ રૂંધી નાખતાં નથી. થ્રીડી ઈફેક્ટ્સ ઓકે ઓકે છે. એકાદ-બે સીન્સને બાદ કરતાં ફિલ્મના પડદા પરથી ભૂતડાં આપણા પર આવી જતા હોય એવી થ્રિલિંગ ફીલિંગ આવતી નથી. એટલે વધારાનો ખર્ચો કર્યા વિના ટુ-ડીમાં પણ ફિલ્મ જોશો તો કંઈ ગુમાવવા જેવું નથી.

આ પિત્ઝા ઓર્ડર કરાય?

બેશક. જેમ ઈન્ડિયન ટેસ્ટના નામે આપણાં એ જ રૂટિન શાકભાજીને મસ્ત ટોપિંગ તરીકે પિત્ઝા પર ભભરાવીને આપણને પેશ કરવામાં આવે અને ખાવાની પણ મજા પડે એવું આ ફિલ્મમાં છે. હોરરની સાથોસાથ સસ્પેન્સની પણ મજા આપતી આ ફિલ્મ આ વીકએન્ડમાં જોવાનો પ્લાન બનાવી શકાય. પણ હા, આ ફિલ્મ જોયા પછી પિત્ઝા ખાવા તો દૂર ડિલિવરી બોયને જોઈને પણ ડર લાગશે. એટલું જ નહીં, ડિલિવરી બોય્ઝ આ ફિલ્મ જોશે તો એ લોકો તો રાજીનામાં આપી દે એવું પણ બને!

રેટિંગઃ *** (થ્રી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ડર એટ ધ મૉલ

ડરના મના હૈ!

***

અમુક ડરામણી મોમેન્ટ્સને બાદ કરતાં આ હોરર ફિલ્મ એટલી બધી બોરિંગ છે કે તેનું ભૂત પણ ડરાવવાને બદલે કંટાળો આપે છે!

***

કંટ્રોલ્ડ સ્થિતિમાં આપણને ડરવું ગમે છે. પછી તે એમ્યુઝમેન્ટ પાર્ક હોય કે બન્જી જમ્પિંગ જેવાં એડ્વેન્ચર સ્પોર્ટ્સ હોય કે પછી હોરર ફિલ્મ હોય. ‘રાગિણી એમએમએસ’ બનાવી ચૂકેલા પવન કૃપાલાણી આ વખતે શોપિંગ મૉલમાં થતા ભૂતની સ્ટોરી લઇને આવ્યા છે. પરંતુ આ સ્ટોરીમાં થ્રિલ, ડર, લોજિક તથા ક્રિયેટિવિટીનો અભાવ છે, જે આખી ફિલ્મને ખાલી મૉલ જેવી ખોખલી બનાવી દે છે.

વોહ કૌન થી?

શહેરના એક વિશાળ અમિટી મૉલમાં છેલ્લા થોડા મહિનાઓમાં ભેદી રીતે નવ માણસોનાં કમોત થઇ ચૂક્યાં છે. કોઇ સિક્યોરિટી ગાર્ડ હવે ત્યાં નોકરી કરવા પણ તૈયાર નથી. એવામાં એક રિટાયર્ડ ફૌજી વિષ્ણુ (જિમ્મી શેરગિલ) ત્યાં સિક્યોરિટી ઓફિસર તરીકે જોઇન થાય છે. એ જ દિવસે મૉલને રિલૉન્ચ કરવા માટે એક મોટી ઇવેન્ટનું આયોજન કરવામાં આવ્યું છે. પરંતુ આગલી રાત્રે જિમ્મી શેરગિલની હાજરીમાં જ વધુ એક સિક્યોરિટી ગાર્ડનું ભેદી સંજોગોમાં મોત થઇ જાય છે. અધૂરામાં પૂરું એ પાર્ટીમાં એકઠા થયેલા મૉલના માલિકોનાં સંતાનોનાં પણ એક પછી એક મોત થવા માંડે છે. દરેકને એક ભૂતિયા સ્ત્રી દેખાય છે, તો કોઇને એક નાનકડું ભૂતિયા બાળક દેખાય છે.

આ આખી સિલસિલાબંધ ઘટનાઓ પાછળનું રહસ્ય શોધી કાઢવા માટે જિમ્મી શેરગિલ ખાંખાખોળાં શરૂ કરે છે, પરંતુ આખરે સુપર નેચરલ પાવર માણસની મર્યાદા પર પોતાનો શેતાની પડછાયો પાડીને જ રહે છે.

ન ડર, ન લોજિક

ભૂતિયા ફિલ્મોમાં અમુક પ્રકાર હોય છે. જેમ કે, હોન્ટેડ પ્લેસ, ઇવિલ વુમન, ઇવિલ ચાઇલ્ડ, અનએક્સપ્લેઇન્ડ ફિનોમેનન વગેરે. આ ફિલ્મ ‘ડર એટ ધ મૉલ’ હોન્ટેડ પ્લેસના પ્રકારમાં આવે છે. આ ફિલ્મનો લોચો એ છે કે તેમાં જરા પણ નવું કે કંઇ ક્રિયેટિવ કરવાનો પ્રયાસ સુદ્ધાં કરવામાં નથી આવ્યો. એક જગ્યાએ કોઇ ભૂતિયા આત્મા ભટકે છે કારણ કે ભૂતકાળમાં એ જગ્યાએ કશુંક એવું થયેલું જેનું પરિણામ અત્યારે નિર્દોષ લોકો ભોગવી રહ્યા છે. આવી સ્ટોરીલાઇન વાળી સંખ્યાબંધ ભૂતિયા ફિલ્મો આપણે અગાઉ જોઇ ચૂક્યા છીએ.

હોરર ફિલ્મોમાં પ્રેક્ષકોને ડરાવવા માટે અચાનક ત્રાટકતો ભયાનક ચહેરો ધરાવતો ભૂતિયા ચહેરો, કરોડરજ્જુમાં રોમાંચ પસાર થઇ જાય એવું મ્યુઝિક, રૂંવાડા ઊભા થઇ જાય એવી ફોટોગ્રાફી… આ બધાનું પરફેક્ટ કોમ્બિનેશન હોય છે. જોકે એટલું માનવું પડે કે બે-ચાર જગ્યાએ આ રીતે આપણને ડરાવવામાં ફિલ્મ સફળ પણ થાય છે. પરંતુ ફિલ્મની શરૂઆતમાં અમુક વાર ભૂતે ડોકિયાં કાઢ્યાં બાદ પછી છેક કલાકેક સુધી ભૂત પણ ડોકાતું નથી. આપણે હમણાં કશુંક થશે એવી આશા રાખીને બેઠા હોઇએ, ત્યાં ચાર મિત્રોનો બોરિંગ લવટ્રેક અને એક તદ્દન ભંગાર આઇટેમ સોંગ સ્ટાર્ટ થઇ જાય છે. છેક ઇન્ટરવલ પછી સ્ટોરી ફરી પાછી પાટે ચડે છે.

પરંતુ ઇન્ટરવલ પછી પાત્રોને બચવા માટે ભૂતિયા મૉલમાં અહીંથી તહીં ભાગવા સિવાય બીજો કોઇ ઓપ્શન રહેતો નથી. ભૂત અને માણસોના આ પકડદાવમાં આખી વાત તદ્દન પ્રિડિક્ટેબલ બની જાય છે. મતલબ કે તમે આસાનીથી કલ્પી શકો કે હવે આગળ શું થવાનું છે. એનું પણ એક સિક્રેટ છેઃ ભૂતિયા ફિલ્મોમાં ફિલ્મમેકરને થાપ આપવી હોય, તો જે ઠેકાણે કેમેરા તમને જોવાનું કહે, તેની તદ્દન વિરુદ્ધ દિશામાં જોવાનું, ભૂત ત્યાંથી જ ત્રાટકશે!

ઇન્ટરવલ પછી તો એવી હાલત થાય છે કે તમને એ ભૂતનો ડર લાગવાનું જ બંધ થઇ જાય છે. એ પછ આખી ફિલ્મનો સૌથી બેવકૂફ ટ્રેક શરૂ થાય છે. આજે જ્યાં એ ભૂતિયા મૉલ ઊભો છે, ત્યાં વર્ષો પહેલાં શું થયેલું એ ફ્લેશબેક કહેવા એક ભૂત આવે છે, તમે માનશો!

ફિલ્મના અંતે પણ જિમ્મી શેરગિલની અપીલ ભૂત સાંભળે છે અને ભૂત લોજિકથી વિચારીને આગળ વધે છે. (પરંતુ ભૂતને એવું લોજિક સમજાવવા માટે ફિલ્મની શરૂઆતમાં જિમ્મી શેરગિલ નથી હોતો એટલે કેટલા નિર્દોષ લોકોના જાન જાય છે!) જ્યારે રહસ્ય તમારી સામે આવે છે ત્યારે તમારા ભેજામાં ન ઊતરે એવા ઘણા સવાલો પણ થાય છે, જેનો કોઇ જવાબ મળતો નથી.

પૈસા ખર્ચીને ડરવા જેવું ખરું?

અમુક અચાનક આવતી ડરામણી મોમેન્ટ્સને બાદ કરતાં બે કલાક ઉપરની આ ફિલ્મ સાવ બોરિંગ છે. એટલે ટાઇમ પાસ માટે નીકળ્યા હો અને જવું હોય તો ઠીક છે, બાકી પૈસા બગાડવા જેવું નથી. હા, જો તમે નબળા હૃદયના હો તો તમને ખાલી પડેલા શોપિંગ મૉલ્સનો ફોબિઆ થઇ જાય એવું બની શકે!

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.