બૅન્ક ચોર

ચોર કરે બોર

***

કોમેડીનું ટ્રેલર બતાવીને થ્રિલર પકડાવી દેનારી આ ફિલ્મમાં નથી સરખી કોમેડી કે નથી ઠેકાણાસરનું થ્રિલ.

***

bankchor-2કુંદન શાહની કલ્ટ કોમેડી ફિલ્મ ‘જાને ભી દો યારો’ના ક્લાઇમેક્સનો ‘મહાભારત’વાળો સીન યાદ છે? સ્ટેજ પર ‘મહાભારત’નું નાટક ભજવાતું હોય અને દર થોડી વારે નવાં નવાં પાત્રોની ઍન્ટ્રી થયા કરે. ગરબડ-ગોટાળા અને એવા ભવાડા થાય કે સિંહાસન પર બિરાજેલા ધૃતરાષ્ટ્ર બિચારા દર થોડીવારે બોલ્યા કરે, ‘યે સબ ક્યા હો રહા હૈ?’ ડિટ્ટો એવી જ સ્થિતિ આ ફિલ્મ ‘બૅન્ક ચોર’ જોતી વખતે થાય છે. એક તો ટ્રેલરમાં આપણને બતાવવામાં આવેલું કે આ ફિલ્મ આઉટ એન્ડ આઉટ કોમેડી ઑફ ઍરર્સ હશે. ડબલ મીનિંગ ટાઇટલ પરથી એવી પણ બીક હતી કે આ ફિલ્મ અશ્લીલ જોક્સની ભરમાર ધરાવતી પણ હોઈ શકે. લેકિન નો. આ ફિલ્મ બેમાંથી કશું જ નથી. સ્ટાર્ટિંગની થોડીવાર પછી આ ફિલ્મ એક સિરિયસ ક્રાઇમ થ્રિલરમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે અને આપણું માથું ચૂલા પર મૂકેલા પ્રેશર કૂકરમાં, જે ગમે ત્યારે ફાટી શકે છે.

બૅન્કનું નહીં, બુદ્ધિનું ઊઠમણું

ચંપક ચંદ્રકાંત ચિપલુણકર (રિતેશ દેશમુખ) નામનો મરાઠી માણુસ પોતાના બે ભાડુતી સાગરિતો સાથે એક બૅન્કમાં ઘૂસે છે. ઘોડા અને હાથીના માસ્ક પહેરીને આવેલા આ ત્રણેય વાસ્તવમાં બુદ્ધિના બળદિયા છે. એટલે બૅન્ક લૂંટવામાં લોચા પર લોચા મારે છે. બહાર મીડિયા, પોલીસ, CBIનું ‘પીપલી લાઇવ’ શરૂ થઈ જાય છે. બૅન્કમાં ધાડ પડ્યાના સમાચાર સાંભળીને રાજ્યના ગૃહ મંત્રીની પણ હવા ટાઇટ થઈ જાય છે. ગભરાયેલા ચોરલોકો નક્કી કરે છે કે ચૂલામાં ગઈ બૅન્ક રોબરી, પતલી ગલી સે છટકો અહીંથી. બહાર CBI ઑફિસર અમજદ ખાન (વિવેક ઓબેરોય) મૂછો મરડતો રહી જાય છે અને બૅન્કનું ઑપરેશન પાર પણ પડી જાય છે. બટ વેઇટ. બૅન્કમાંથી શું ચોરાયું? કોણે ચોર્યું? કેવી રીતે ચોરાયું? શા માટે ચોરાયું? જો તમારું દિમાગ ચોરાયું નહીં હોય તો ફિલ્મના અંતે આવતા ટ્વિસ્ટમાં આ સવાલોના જવાબ મળી જશે.

બમ્પી રાઇડ

આ ફિલ્મના ડિરેક્ટરનું નામ બમ્પી છે. એમના નામ કરતાં ક્યાંય વધુ બમ્પ આ ફિલ્મમાં છે અને એમાં જ ફિલ્મ ક્યાંય આગળ વધતી નથી. ફિલ્મની શરૂઆત ટિપિકલ ગૂફી કોમેડીથી અને સીધી બૅન્ક રોબરીથી જ થાય છે. બૅન્કનું નામ ‘બૅન્ક ઑફ ઇન્ડિયન્સ’ છે. ત્રણમાંથી બે ચોર દિલ્હી-NCRના છે અને એક ચોર બમ્બૈયા મરાઠી છે. ત્રણેય વચ્ચે સતત દિલ્હી વર્સસ મુંબઈ અને ‘સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ’ની ‘માયા સારાભાઈ’ની સ્ટાઇલમાં ‘ફરિદાબાદ વર્સસ ગાઝિયાબાદ’ની નોકઝોક ચાલે છે. એક તબક્કે એ લોકો મુંબઈમાં આઉટસાઇડરો પર થતા હુમલાના મુદ્દે પણ સળી કરી લે છે. એકેય બૅન્ક લૂંટારૂની ગનમાં સરખી ગોળીઓ નથી, તો એક ચોર વાસ્તુશાસ્ત્ર અને જ્યોતિષમાં માને છે. બૅન્કમાં બંધક બનાવાયેલા લોકોમાં બાબા સેહગલ પણ છે, એઝ હિમસેલ્ફ. એ પોતાની સ્ટાઇલમાં રૅપ સોંગ પણ ગાય છે અને અત્યારના ‘યો યો’ કરતા ગાયકોની પટ્ટી પણ ઉતારે છે. બહાર સતત મૂછે તાવ દીધે રાખતા CBI ઑફિસર અમજદ ખાનને પુછાય છે, ‘કિતને આદમી થે?’ હાઈ હીલ અને વધુ પડતું લૉ કટ ટૉપ પહેરીને રિપોર્ટિંગ કરતી ન્યુઝ ચૅનલની રિપોર્ટરનું નામ છે ગાયત્રી ગાંગુલી, જે પોતાને ‘ગાગા’ (એઝ ઇન લૅડી ગાગા) તરીકે ઓળખાવે છે. એનો રોલ મૉડલ છે ‘આર્ગો’ યાને કે અર્નબ ગોસ્વામી.

એટલું સ્વીકારવું પડે કે શરૂઆતની આ સિક્વન્સીસ આપણને હસાવે છે. આપણા મગજમાં સિતારના બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સાથે આપણને એવાય વિચારો આવવા માંડે કે જો આમ જ ચાલતું રહ્યું તો આ ફિલ્મ હૉલિવૂડની ‘ડૉગ ડે આફ્ટરનૂન’ જેવી સિરિયસ ફિલ્મની મસ્ત સ્પૂફ બની શકશે. ત્યાં જ ડિરેક્ટર બમ્પી એક બમ્પ લાવે છે. ફિલ્મમાં એક ભ્રષ્ટ નેતા (ઉપેન્દ્ર લિમયે) અને સાહિલ વૈદ્યની એન્ટ્રી થાય છે. ‘હમ્પ્ટી શર્મા’ અને ‘બદ્રીનાથ’ની દુલ્હનિયાઓમાં વરુણ ધવનનો ભાઇબંધ બનનારો સાહિલ અહીં વાળને બદલે દાઢી વધારીને આવ્યો છે. ઉપરથી કોમેડીને બદલે ગુંડાગીરી કરે છે. એ સાથે જ ફિલ્મ પ્યોર ક્રાઇમ થ્રિલરની ગલીમાં ઘૂસી જાય છે. લિટરલી કોઈ ભળતી સ્ક્રિપ્ટનાં પાનાં પર ભૂલથી શૂટિંગ થઈ ગયું હોય એવો ની જર્ક ટર્ન છે આ.

વધુ ઇરિટેશનની વાત એ છે કે ફિલ્મની સ્ટોરી આગળ વધવાને બદલે સીન બૅન્કની અંદર ને બહાર શટલકૉક થયા કરે છે. અને આપણે અગેઇન, ‘અરે ભાઈ, યે ક્યા હો રહા હૈ?’ નો ડાઉટ, સાહિલ વૈદ્ય એકદમ કૉન્ફિડન્સથી પોતાનો નેગેટિવ રોલ ભજવે છે, પરંતુ ફિલ્મના વચ્ચેના પોર્શનમાં એ એટલો બધો છવાઈ જાય છે કે રિતેશ દેશમુખ રીતસર સાઇડમાં ધકેલાઈ જાય છે. ફિલ્મનો સબપ્લોટ એવો કન્ફ્યુઝિંગ છે કે શું એક્ઝેક્ટ્લી શું થઈ રહ્યું છે, કોણ કોના માટે કામ કરે છે અને કોણ શું ચોરવા આવ્યું છે તે સમજાવવા માટે એક અલગ ગાઇડ બહાર પાડવી પડે.

પડદા પર થ્રિલ કે કોમેડી બંનેના અભાવે આપણું મન વિચારે ચડી જાય છે કે, રેગ્યુલર બૅન્ક રોબરીના કૅસમાં CBI શું કરે છે? અને CBI ક્યારથી મૌકા-એ-વારદાત પર ભડાકા કરવા માંડી? (જોકે, હવે CBIનો KRA બદલાયો છે એટલે હોઈ શકે કદાચ.) એક બાહોશ ગણાતો CBI ઑફિસર TV રિપોર્ટર પાસેથી હોસ્ટેજ ક્રાઇસિસ સોલ્વ કરવાની ટિપ્સ લે? જાણીતી ન્યુઝ ચૅનલ પર કોઇપણ વ્યક્તિ આવીને રિપોર્ટિંગ કરી જાય અને કોઇને ખબર પણ ન પડે? CBIવાળા બિનધાસ્ત કોઇપણ નેતા પર મીડિયા સમક્ષ આરોપ મૂકી શકે? મીડિયા પર્સનને ક્રાઇમ સીનમાં ઘુસાડી શકે? ગુનેગાર કોણ છે તે કોઇનેય છેક સુધી ખબર પણ ન પડે? બાબા સેહગલ હસાવતો હોવા છતાં શા માટે એને અધવચ્ચેથી જ વિદાય કરી દેવાયો?

આવા સવાલો અને ફિલ્મના લોજિક વિશે ચિંતન કરતા બેઠા હોઇએ ત્યારે જ ડિરેક્ટર વધુ એક બમ્પ લઈ આવે, ‘ટ્વિસ્ટ ઍન્ડિંગ’. રાઇટર લોગની મહત્ત્વાકાંક્ષા તમે જુઓ કે ટ્વિસ્ટ પણ સીધો હૉલિવૂડની ‘યુઝવલ સસ્પેક્ટ્સ’ કે ‘નાઉ યુ સી મી’ જેવી સુપર સ્માર્ટ ક્રાઇમ ફિલ્મોની યાદ અપાવે તેવો. એ ટ્વિસ્ટ જોઇને આપણા ચહેરા પર વધુ એક સ્મિત આવે. ત્યાં જ ટ્વિસ્ટની સમજૂતિ જોઇને ફરી પાછા કેટલાક સવાલો થવા માંડે. એ જ વખતે આપણા સદનસીબે ફિલ્મ પૂરી જાહેર કરી દેવામાં આવે અને આપણે પણ ફિલ્મના બંધકોની જેમ સહી સલામત બહાર આવી જઇએ, વેલ ઑલમોસ્ટ.

આખિર ક્યોં?

‘નેશન વૉન્ટ્સ ટુ નૉ’ જેવા સવાલ તો એ પણ છે કે શા માટે કરોડોના ખર્ચે આવી બાલિશ ફિલ્મો બને છે? અને શા માટે રિતેશ જેવો ટેલેન્ટેડ એક્ટર આવી વાહિયાત ફિલ્મોમાં પોતાની ટેલેન્ટ વેડફે છે? જોકે રાઇટિંગ ઑન ધ વૉલ ક્લિયર છે કે આ ફિલ્મથી સલામત અંતર જાળવવું. જોવી જ હોય તો ભવિષ્યમાં જ્યારે ટેલિવિઝન પર કે ઑનલાઇન જોવા મળે ત્યારે ગિલ્ટી પ્લેઝરના ભાગરૂપે જોઈ શકાય, પોતાના હિસાબે ને જોખમે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Headshot (Indonesian Movie)

  • tiff-2016-headshot-posterએક્શન ફિલ્મોના દીવાનાઓ રિસ્પેક્ટિવલી 2011 અને 2014માં આવેલી ઇન્ડોનેશિયન મુવીઝ ‘ધ રેઇડઃ રિડેમ્પ્શન’ અને ‘રેઇડ-2’ પર સ્વાભાવિક રીતે જ બ્રુસ લી-જૅકી ચેન ઓવારી ગયેલા. એ પછી (મારા સહિત!) બહુ બધા લોકોનો તામસિક રસ વોલ્કેનોની જેમ ઊછળી ઊઠેલો કે આવી બીજી ફિલ્મો હોય તો શોધો. એ તમામ ‘લોહિયાળ ફિલ્મપ્રેમી’ઓએ વહેલી તકે આ વર્ષે માર્ચમાં આવેલી (અગેઇન) ઇન્ડોનેશિયન ફિલ્મ ‘હેડશોટ’ (Headshot) ડાઉનલોડમાં મૂકી દેવી જોઇએ. ‘ટોરેન્ટ’ પર આ ફિલ્મની સબટાઇટલ્સ સાથેની ચકાચક પ્રિન્ટ આવી ગઈ છે (લૂટ લો!). [ઑરિજિન મળે તો ક્યા કહેને!] અને બેસ્ટ પાર્ટ, આ ફિલ્મનો હીરો પણ ‘રેઇડ’ સિરીઝમાં હતો એ જ ઇકો ઉવૈસ છે. સો, એક્સાઇટેડ?!

***

  • પ્રવાસીઓથી ભરેલી એક બસ છે, પરંતુ બધી સીટો પર લાશો ઢળેલી છે. થોડી વાર પહેલાં જ બેફામ શબ્દ પણ નાનો પડે એવા ગોળીબારથી આખી બસ લોહીઝાણ થઈ ગઈ છે. પાછળથી આવેલો હીરો તે બસમાં પ્રવેશે છે. કોઇકને શોધવા માટે. ત્યાં જ પાછળથી બે આતંકી અંદર પ્રવેશે છે અને ફરી પાછું લોહી રેડાય છે. ત્યાં જ બસમાં કેરોસીન છાંટી ને આગ લગાવી દેવાય છે. દરવાજો પણ લૉક. આપણો હીરો અંદર. એ ઓલરેડી ઘવાયેલો છે. હવે એનાં કપડાંને પણ ઝાળ લાગી ચૂકી છે. છતાં જોશભેર પાટું મારીને એ બસનો પાછળનો કાચ તોડીને નીચે કૂદે છે. એકેય કટ વગર કેમેરા પણ એની સાથે જ બસમાંથી જમ્પ લગાવે છે. હજી એનું જૅકેટ સળગી રહ્યું છે અને કેમેરાના કટ વિના જ એ પોતાનું સળગતું જૅકેટ કાઢે છે. એનો શ્વાસ હજી હેઠે બેઠો નથી, ત્યાં ફરી પાછા કેટલાક દૈત્યો એના પર હુમલો કરી દે છે. {હીરોની સાથે જ કેમેરા પણ જમ્પ મારે તેવો સીન કોરિયન ફિલ્મ ‘અ મેન ફ્રોમ નોવ્હેર’ અને તેના પરથી બનેલી ‘રૉકી હેન્ડસમ’માં પણ હતો.}
  • ‘હૅડશોટ’ ફિલ્મમાં તમે કેવા પ્રકારની ઍક્શન એક્સપેક્ટ કરી શકો તેનું આ અત્યંત માઇલ્ડ અને ભારતનાiko-uwais સેન્સર બૉર્ડમાંથી પણ પાસ થઈ જાય તેવું સેમ્પલ વાંચ્યું. સાઉથ કોરિયન ફિલ્મોની જેમ એક્સ્ટ્રીમ વાયોલન્સથી ભરેલી અમુક ઇન્ડોનેશિયન ક્રાઇમ ફિલ્મો કશું જ છુપાવવામાં કે આપણી કલ્પના પર છોડવા માગતી નથી. જેની ડિક્શનેરીમાં દયા-માણસાઈ જેવા શબ્દો જ ન હોય એવા ક્રૂર-અતિ ક્રૂર લોકો જ્યારે ખૂન કી હોલી ખેલે ત્યારે કેવી સિચ્યુએશન થાય તે આ ‘રેઇડ’ કે ‘હેડશૉટ’ જેવી ફિલ્મો બધું જ ડિસેક્ટ કરીને આપણી સામે મૂકી દે છે.
  • ‘હેડશૉટ’માં સ્ટોરી છે એક યુવાનની. ઇન્ડોનેશિયાના કોઈ દરિયા કિનારે તણાતો આવી પહોંચે છે. એના માથા પર ગોળી વાગી છે (એટલે જ ટાઇટલ છે, ‘હેડશૉટ’), પરંતુ જીવતો છે. બે મહિના કોમામાં રહ્યા બાદ એ ભાનમાં આવે છે, પણ એની યાદશક્તિ ડિલીટ થઈ ગઈ છે. પોતાનું નામ પણ એને યાદ નથી. માત્ર કેટલાક અલપ ઝલપ દૃશ્યો જ એની આંખ સામે આવે છે, એટલું જ. આ બે મહિના દરમ્યાન એક યંગ ફિમેલ ડૉક્ટર એની સારવાર કરી રહી છે. અફ કોર્સ, એને આ યંગ પેશન્ટ પ્રત્યે ફીલિંગ પણ ક્રિએટ થઈ છે. અઠંગ વાચક અત્યારે અમેરિકન રાઇટર હર્મન મેલવિલની નોવેલ ‘મોબિ-ડિક’ વાંચી રહી છે. એટલે તેના મુખ્ય પાત્રની જેમ આ રહસ્યમયી પેશન્ટને પણ એ નામ આપે છે ‘ઇશ્માઇલ’.બીજી બાજુ, ભયાનક બ્લડબાથ પછી જેલમાંથી એક ડ્રગ લૉર્ડ નામે ‘લી’ને ભગાડી દેવામાં આવે છે. હવે લી પોતાના માણસોને આ ઇશ્માઇલને પતાવી દેવા માટે મોકલે છે (‘બૉર્ન’ સિરીઝ યાદ આવી ને?!). ધીમે ધીમે એની યાદદાસ્ત પાછી આવે છે અને એ સાથે એને એ પણ યાદ આવે છે કે હજી જૂનો હિસાબ પતાવવાનો છે ને એક અમૂલ્ય ચીજ પણ છોડાવવાની છે. થોડી મિનિટોની રોમેન્ટિક પળો સિવાયની આ આખી ફિલ્મમાં ઍક્શન-ઍક્શન અને ઍક્શન જ ભરી છે.
  • વેલ, ‘હેડશૉટ’માં ઘણે ઠેકાણે ક્લિશૅ ફિલ્મી લિબર્ટીઝ લેવાઈ છે. જેમ કે, ટાણે જ વિલનલોગની બંદૂકોની ગોળીઓ ખાલી થઈ જાય, ઑટોમેટિક ગન્સમાંથી સૅકન્ડના ડઝનબંધના હિસાબે ગોળીઓ વછૂટતી હોય પણ સાહેબોને એકેય ન લાગે, નાની અમથી વાતમાં માણસોને મૂળાની જેમ સમારી નાખતો વિલન અણીના સમયે કશું રિએક્ટ ન કરે, ટાણે વિલનલોગ બંદૂકો ફગાવીને મુષ્ટિયુદ્ધ-લાતયુદ્ધ કરવાનો ફેંસલો કરે, ગોળીઓના વરસાદમાં માણસની ડૅડબૉડીની આડશ લઇને ફરતી વ્યક્તિને એકેય ગોળી ન વાગે વગેરે. સ્ટોરી પણ ઘણે અંશે પ્રીડિક્ટેબલ છે અને ‘બૉર્ન’ સિરીઝ જોયેલી હોય તો તેના જેટલી સ્માર્ટ પણ ન લાગે. છતાં બે કલાક કરતાં પણ ઓછા સમયની ‘હેડશૉટ’ પાંચ મિનિટ માટે પણ આપણને જગ્યાએથી ચસકવા દેતી નથી. તેનું કારણ છે આ ફિલ્મની ટ્રીટમેન્ટ અને એક પછી એક સતત ચાલ્યા કરતી અનબિલિવેબલ ઍક્શન સિક્વન્સીસ.
  • જૅકી ચૅનની જેમ આ ઇન્ડોનેશિયન સ્ટાર ઇકો ઉવૈસ પણ પોતાની ઍક્શન જાતે જ કોરિયોગ્રાફ કરે છે અને પોતાની સ્ટન્ટ ટીમને પણ સાથે રાખે છે. એટલે જ અહીં સતત એક રિધમમાં ચાલતી અફલાતૂન માર્શલ આર્ટ જોવા મળે છે. આગળ કહ્યું તેમ, આ ફિલ્મમાં એટલી બ્રુટાલિટી છે કે ગમે તેવું કઠણ કાળજું હોય તોય બે-એક ઠેકાણે આપણે પણ આંખો બંધ કરી દેવાની ઇચ્છા થાય. હિંસામાં પણ કેવું ઇમેજિનેશન હોઈ શકે તેનું આ ફિલ્મ મસ્ત એક્ઝામ્પલ છે. અહીં ગરદનમાં ધારદાર ચપ્પુ કે ચોપસ્ટિક ઘુસાડી દેવામાં આવે તો લોહીના ફુવારા છૂટે છે, હાડકું ભાંગે તો હાથ કે પગ બૅન્ડ થતાં દેખાય, માથામાં ટાઇપરાઇટર છૂટ્ટું મારવામાં આવે તો આંખમાં તેની કીઝ ખૂંપેલી હોય, બંદૂકની છૂટ્ટી ગોળી આંખમાં ધરબી દેવાય, કોઇની ગરદનમાં છરો વાગે તો છરો ગરદન-ચામડીની આરપાર નીકળતો દેખાય, હાથમાં લોઢાનો સળિયો ખૂંપેલો હોય અને મહાશય ફાઇટ કરતા હોય, માણસના ચહેરા પર મુક્કા મારવાનું શરૂ થાય તો ચહેરાનો છુંદો ન થઈ જાય ત્યાં સુધી બ્લોઝ ચાલુ રહે… રિમેમ્બર, આ બધાં સૅમ્પલ માત્ર છે!
  • ‘હેડશૉટ’ને એકદમ ફ્રેશ બનાવતું તેનું વધુ એક સ્ટ્રોંગ પાસું છે તેનું કેમેરા વર્ક. મોટાભાગની ફિલ્મ સ્ટેડીકેમ એટલે કે હાથમાં પકડીને હલકડોલક થતા કેમેરાથી શૂટ થઈ છે. મોટાભાગી ફાઇટ સિક્વન્સીસ વખતે પણ હૉલિવૂડની ફિલ્મોની જેમ દર સેકન્ડે કટ્સ વાગવાને બદલે સીન સળંગ ચાલતો રહે. એટલું જ નહીં, હીરો-વિલન અને ફંગોળાતા મનુષ્યોની સાથેસાથે કેમેરા પણ ફંગોળાતો અને વિવિધ ઠેકાણે ફોકસ થતો રહે. એટલે આપણને ત્યાં એમની વચ્ચે રહીને જ જોતા હોઇએ એવી જ ફીલ આવે.
  • આટલી બ્રુટલ અને મસાલા ફિલ્મ હોવા છતાં તેમાં મૅટાફર અને સિમ્બોલ પણ શોધી શકો (જોકે તે કહેવામાં સ્પોઇલરનું જોખમ છે!). મિનિમમ ડાયલોગ્સ સાથે માત્ર સીનની મદદથી જ સ્ટોરી કહેવાની કળા પણ આ ફિલ્મમાં તમે જોઈ શકો.
  • ઓલમોસ્ટ આખી ફિલ્મમાં હીરો ઇકો ઉવૈસ જેટલી ફાઇટ કરે છે એ દરમ્યાન એ ઘવાયેલો છે, ઇજામાંથીheadshot-movie-poster-2-india-release-2017 બહાર નથી આવ્યો અને છતાં વધુ ને વધુ લોહી રેડતો રહે છે. બે ફાઇટ વચ્ચે જરાય સમય આપ્યા વિના સતત ચાલતી રહેતી ‘હેડશૉટ’ જોઇને હીરો થાકતો કેમ નથી એવો સવાલ થાય તો તે તદ્દન સ્વાભાવિક છે. હીરોની સામે એવી ચૅલેન્જ ઊભી કરો અને એવો વિલન એની સામે લાવીને મૂકી દો, જેને પરાસ્ત કર્યા પછી આપણને પણ એક તામસિક સંતોષ મળે. એવો જ ખૂંખાર વિલન અહીં પણ છે. એ શાંત હોય ત્યારે પણ એની અનપ્રીડિક્ટેબિલિટી આપણને ડરાવતી રહે.
  • રિમેમ્બર, ‘હેડશૉટ’ એ ‘રેઇડ’ નથી. છતાં તેનાથી ખાસ ઊતરતી પણ નથી. ભયંકર ક્રૂરતા અને લોહીની નદીઓ જોવામાં ચીતરી ન ચડતી હોય કે ધ્રૂજી ન ઊઠતા હો તો આ ફિલ્મ તમારા માટે છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડાત્રણ સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રાબતા

બે ભવનો કંટાળો

***

૧૦૦ ટકા શુદ્ધ કંટાળો કોને કહેવાય તેનો અનુભવ કરવો હોય તો આ ફિલ્મ જોઈ આવો.

***

thequint2f2017-042f38b61631-20fe-4ed8-830e-6c941ccb7d392fraabta20first20look‘રાબતા’ એટલે જોડાણ-કનેક્શન. ફિલ્મનું સ્લોગન પણ છે ‘એવરીથિંગ ઇઝ કનેક્ટેડ’. ફિલ્મ જોયા પછી સમજાય છે કે તે એવરિથિંગ એટલે બેહદ કંટાળો, માથાનો દુખાવો, સાઉથની ફિલ્મમાંથી ઉઠાંતરી, એક ટકો પણ ક્રિએટિવિટીનો અભાવ, અઢી કલાકનું કચુંબર અને પૈસાનો બગાડ. વળી, ફિલ્મના પોસ્ટરમાં આપેલા ‘ઇન્ફિનિટી-અનંત’ના સિમ્બોલની જેમ આ બધું સતત ચાલ્યા જ કરે છે.

હમારી અધૂરી કહાની

અગાઉ ‘ધોની’ બનીને રિટાયર થયેલો શિવ (સુશાંત સિંઘ રાજપુત) બુડાપેસ્ટ-હંગેરીમાં બૅન્કની નોકરી કરવા જાય છે. જોકે ત્યાં જઇને એ સુશાંત સિંઘમાંથી રણવીર સિંઘ બનીને રૂપાળી છોકરીઓ પટાવવા માંડે છે તે અલગ વાત છે. આ જ ક્રમમાં એને સાયરા સિંઘ (ક્રિતી સેનન) મળે છે. બે જ દિવસમાં બંનેનો પ્રેમ બૅડરૂમ સુધી પહોંચી જાય છે. એમની પ્રેમ-પ્રેમની રમત ચાલુ હોય છે ત્યાં જ એક લિકર કિંગ ઝાકિર મર્ચન્ટ ઉર્ફ ‘ઝૅક’ (‘નીરજા’ ફૅમ જિમ સાર્ભ)ની એન્ટ્રી થાય છે. શિવ સાથે કમિટેડ હોવા છતાં સાયરા સાઇકો ઝૅક સાથે લટુડી પટુડી થાય છે. દારૂનો નશો ઊતરે ત્યારે સાયરાને ટ્યુબલાઇટ થાય છે કે ઝૅક તો આઠસો વર્ષથી એની પાછળ પડ્યો છે. મીન્સ કે, એ ગયા ભવનો અધૂરો પ્રેમ પામવા પાછો આવ્યો છે. ઇવન પોતે અને શિવ પણ પ્રેમની બીજી ઇનિંગ્સ રમવા પૃથ્વી પર આવ્યાં છે.

૮૦૦ વર્ષ જૂની મગજમારી

બૉલીવુડમાં ‘શાયરા’ અને ‘કાયરા’ના ઉપદ્રવ પછી હવે ‘સાયરા’ તરીકે આવેલી ક્રિતી બુડાપેસ્ટમાં ‘ચૉકલેટિયર’ છે. પણ એક તો એ ગ્લવ્સ પહેર્યા વિના ચૉકલેટ બનાવે છે અને પોતાની જ ચૉકલેટમાં આંગળી ખેંસીને ચાટે છે. સુશાંત બૅન્કર છે, પણ એની પાસે બૅન્કિંગ સિવાય બધું જ કરવાનો સમય છે. ક્રિતી એની ઑફિસમાં બૉસ હોય ત્યારે એના ટૅબલ પર પણ બેસે છે. પ્રોડ્યુસરમાંથી ડિરેક્ટર બનેલા દિનેશ વિજનનું વિઝન કેટલું ક્લિયર (યાને કે બ્લર) છે તે આટલી નાની ડિટેઇલમાંથી પણ ખબર પડી જાય છે. જોકે ડિરેક્ટરની હિંમતને દાદ દેવી પડે. એમણે સીધો ‘બાહુબલિ’ના ડિરેક્ટર એસ. એસ. રાજમૌલિના ઘરે જ હાથ માર્યો છે. એમની ૨૦૦૯માં આવેલી ફિલ્મ ‘મગધીરા’ની જ વાર્તા બેઠ્ઠી લઈ લીધી છે. આ મુદ્દે કૉર્ટમાં કૅસ પણ થયેલો. એક જમાનામાં ઘરે દરજી બેસાડતા એમ સિદ્ધાર્થ-ગરિમા નામની લેખકજોડીને મગધીરાની વાર્તામાં ‘બેફિકરે’, ‘એ દિલ હૈ મુશ્કિલ’, ‘લવ આજકલ’, ‘મિર્ઝયા’નો મસાલો ઉમેરીને એક ભેળપુરી તૈયાર કરવાનું કામ સોંપ્યું છે. પરિણામે અઢી કલાકની આ ફિલ્મ રૂપે જે કંઈ બન્યું છે તે આપણે કોઈ કરુણ ઘટનાના મૂક સાક્ષી બનતા હોઇએ એવી પીડા સાથે સહન કરતા રહીએ છીએ.

‘રાબતા’માં લગભગ બધું જ ઇલ્લોજિકલ અને કંટાળાજનક છે. સુશાંત બૅન્કર અને ક્રિતી ચૉકલેટિયર નથી લાગતી. એક સાદી દેશીહિસાબ પણ ન વેચી શકે એવો સાઇકો માણસ અહીં ‘લિકર બૅરન’ છે. સુશાંત આસ્થા ચૅનલમાંથી ડાઉનલોડ કર્યો હોય એવો સંસ્કારી પ્લેબોય લાગે છે. બંનેની લવસ્ટોરી પણ હૉસ્પિટલના ભોજન જેવી ફિક્કી છે. કશા જ કારણ વિના બંને ભેગાં થાય, છૂટાં પડે, ફરી પાછાં ભેગાં થાય, ફરી છૂટાં થાય… બસ, એક આપણો જ છૂટકારો નથી થતો.

જાણે કંટાળાની કોટડીમાં પૂરી દીધા હોય એવી હાલત થાય એટલે આપણું દિમાગ પણ જથ્થાબંધ સવાલો પૂછવા પર ચડી જાય છે. જેમ કે, ધૂમકેતુ અહીં ઉલ્કાપાત જેવો કેમ દેખાય છે? શહેર સાથે કશું જ કનેક્શન ન હોવા છતાં ફિલ્મની સ્ટોરી બુડાપેસ્ટમાં શા માટે આકાર લે છે? દર બીજી મિનિટે હંગેરી ટુરિઝમની જાહેરાત કરતા હોય એમ બુડાપેસ્ટ-દર્શન જ કેમ કરાવવામાં આવે છે? ક્રિતી સેનન એને મળતા દરેક પુરુષના પ્રેમમાં કેમ પડી જાય છે? અજાણ્યા પુરુષને એ પોતાના ઘરમાં કેમ આવવા દે છે? જળોની જેમ ચોંટતો હોવા છતાં ક્રિતી સુશાંતના પ્રેમમાં શું કામ પડે છે? ક્રિતી સહિત સૌ ક્રિતીનું જ સાઇકોઍનાલિસિસ શા માટે કર્યા કરે છે? પુનર્જન્મની સ્ટોરી છે તે ખબર હોવા છતાં સૌ ‘હમ પહલે કભી મિલ ચૂકે હૈ’ એવી ક્લિશૅ લાઇનો શા માટે બોલ્યા કરે છે? ૮૦૦ વર્ષ પહેલાંની આગલા ભવની સ્ટોરીમાં સુશાંત ફરહાન અખ્તર જેવા હસ્કી અવાજમાં શા માટે બોલે છે? એ લોકોની ભાષા ‘મોહેંજો દારો’ જેવી કેમ લાગે છે? તેમાં કશું સમજાતું ન હોવા છતાં સબટાઇટલ્સ કેમ નથી? એ બધું ‘ગૅમ ઑફ થ્રોન્સ’ જેવું કેમ લાગે છે? ગયા ભવનાં ક્રિતી-સુશાંત જંગલમાં શા માટે દોડાદોડી કરે છે? રાત્રે સરખું ઊંઘી ન શકતી ક્રિતી પાણીની અંદર આખો આગલો ભવ કઈ રીતે યાદ કરી લે છે અને ત્યાં સુધી એ જીવતી કઈ રીતે રહી શકે છે? ૧૦૦-૨૦૦ ફૂટ ઊંચેથી પટકાવા છતાં એને કેમ કશું થતું નથી? રાજકુમાર રાવ ૮૦૦ વર્ષથી મૅકઅપ કરાવતો બેઠો હોય એમ ‘રામસે બ્રધર્સ’ના ભૂત જેવો કેમ દેખાય છે? માંડ બસ્સો વર્ષ પહેલાં થઈ ગયેલા ગાબિલનો શૅર ૮૦૦ વર્ષ પહેલાંનો રાજકુમાર રાવ કઈ રીતે મારી શકે છે? એક મિનિટ, એ ફિલ્મમાં જ શા માટે છે? સાવ નિર્જન સ્થળે સુશાંત મિનરલ વૉટરની બૉટલ કેવી રીતે શોધી લાવે છે? દીપિકા જૂની ફિલ્મનું ગીત ગાવા શા માટે આવે છે? વરુણ શર્મા (ઉર્ફ ‘ફુકરે’નો ‘ચૂચો’) બધા કલાકારોનો દોસ્તાર કઈ રીતે હોઈ શકે? આપણે આ ફિલ્મમાં શા માટે બેઠા છીએ?

જેનું ધડ-માથું-મગજ એકેયનો મેળ ન પડતો હોય તેવી કાળાડિબાંગ અંધકાર જેવી આ ફિલ્મમાં ઝબૂકતા તારા જેવી ગણીગાંઠી પૉઝિટિવ બાબતો પણ છે. જેમ કે, ભલે અહીં તહીંથી ઊસેટીને ભેગાં કર્યાં હોય, પરંતુ ફિલ્મનાં મોટા ભાગનાં ગીતો સહ્ય છે. અરિજિત સિંઘે ગાયેલું ‘ઇક વારી આ’ સોંગ તો રિલીઝ થયું ત્યારથી જ હિટ છે. જ્યારે ફિલ્મનું ટાઇટલ સોંગ ‘કુછ તો હૈ તુઝસે રાબતા’ છેક ‘ઍજન્ટ વિનોદ’ના જમાનાથી હિટ છે. ‘મૈં તેરા બૉયફ્રેન્ડ’ ગીત હની સિંઘની ઝેરોક્સ જેવા દેખાતા પંજાબી ગાયક જે સ્ટારે ગાયું ત્યારથી હિટ છે. ફિલ્મમાં ‘એક લડકી ભીગી ભાગી સી’નું ક્લબ મિક્સ પણ ઘુસાડાયું છે. જે કિશોર કુમાર-મધુબાલાના યુગથી હિટ છે. ટૂંકમાં બીજું ગમે તે હોય, આ ફિલ્મનું મ્યુઝિક હિટ છે. પરંતુ બે ગીતોની વચ્ચે ચાલતી ફિલ્મ એટલી બોરિંગ છે કે ગીતો અલગથી જ સાંભળી લેવાં. ક્યાંક ડાયલોગ્સમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા દેખાય છે, ત્યાં જ સેક્સિસ્ટ અને હોમોફોબિક કોમેડી એમાંય પંક્ચર પાડી દે છે.

ટ્રેલરથી પણ દૂર રહેજો

‘રાબતા’માં આ ભવ કે આગલો ભવ બેમાંથી એકેયમાં ભલીવાર નથી. એના કરતાં ઑરિજિનલ કૃતિ ‘મગધીરા’ કે પછી ‘મધુમતી’, ‘મિલન’થી લઇને ‘કર્ઝ’ જેવી પુનર્જન્મની થીમ પર બનેલી ફિલ્મો વધુ એકવાર જોઈ લેવી વધુ ફાયદાનો સોદો છે. હા, તમને સુશાંત કે ક્રિતી ક્યુટ લાગતાં હોય તો ભગવાન તમારું ભલુ કરે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Wonder Woman

  • wonder_woman_ver8_xlgગયા વર્ષે ‘બૅટમેન વર્સસ સુપરમેન’ જોતી વખતે ક્લાઇમેક્સમાં જ્યારે બૅટમેનની ગાડી ખોટકાયેલી અને એની બરાબરની વાટ લાગેલી ત્યારે આકાશમાંથી વીજળી પડે એમ એક બાનુની એન્ટ્રી થઈ હતી. એને જોઇને ઑડિયન્સે જાણે ‘બાહુબલિકા’ પાછી મળી હોય એમ ચિચિયારીઓ બોલાવેલી. ‘બાહુબલિ બાહુબલિ’ની જેમ ‘વન્ડર વુમન’ના પોકારો પણ થયેલા. ત્યારે થયેલું કે મારી બેટી છે તો જોરદાર બાકી! બૅટમેન ને સુપરમેન પોતપોતાના ‘ક્રાઇમ માસ્ટર ગોગો’ જેવા ‘ઘાઘરા’ સાચવીને પાછળ ઊભા હોય અને બંનેની આગળ મોરચો સંભાળીને ઊભેલી વન્ડર વુમનને જોઇને મારીય આંખ પર બરફના ક્યુબ મૂક્યા હોય એવી ટાઢક થયેલી. હવે કટ ટુ 2017ની ‘વન્ડર વુમન’.
  • અહીં વન્ડર વુમન બનેલી ઇઝરાયેલી એક્ટ્રેસ ગાલ ગડોટ એટલી બધી ક્યુટ, બ્યુટિફુલ અને વન્ડરફુલ છે કે
    screen-shot-2017-03-20-at-4-28-28-pm
    ‘મિસ ઇઝરાયેલ’ રહી ચૂકેલી ગાલ ગડોટ

    એની દિલધડક બ્યુટિની શાનમાં આખો શબ્દકોશ ઊલેચી નાખવાનું મન થાય. જો ‘વન્ડર વુમન’માં કોઈ જ સ્ટોરી ન હોત અને અઢી કલાક સુધી એ કેમેરા સામે સ્માઇલ જ કરતી રહી હોત તોય મારા જેવાને એટલી જ મજા પડી હોત (કદાચ વધુ મજા આવી હોત)! એ જો ‘મોસાદ’માં હોય તો પોતાની બ્યુટિથી જ દુશ્મનોનો ખેલ ખતમ કરી શકે!

  • લગાતાર ઘણી બધી સુપરહીરો મુવીઝ જોયા પછી નવી ફિલ્મ જોવાના ઉત્સાહમાં થોડી ઓટ આવે છે. કેમ કે, એક તો બધી ફિલ્મોના પાયામાં એ જ જમાના જૂની ‘ગુડ વર્સસ ઇવિલ’ની બબાલ હોય. ક્યાંકથી કોઈ પડછંદ દૈત્ય આવીને વિનાશનું સુનામી વેરવા માંડે. એટલે દુનિયાને બચાવવાની જવાબદારી સુપરહીરોલોગ પર આવી પડે. પાછું સુપરહીરોઝની નાતમાં પણ ‘માર્વેલ’ અને ‘DC’ એમ બે ચોકા હોય અને દરેકની બૅકસ્ટોરી અને ઇન્ટર્નલ કોન્ફ્લિક્ટ્સ. એટલે દર વખતે નવી સુપરહીરો ફિલ્મ જોવા જતાં પહેલાં થોડું ‘હોમવર્ક’ કરવું પડે. આખી ફિલ્મ આર્ટિફિશ્યલ-અંધારિયા CGIથી ઊભરાતી હોય અને છેલ્લે કાન ફાડી નાખે એવા ધડાકા-ભડાકા સાથે ફિલ્મ પૂરી થાય. પરંતુ થૅન્ક ગૉડ ઑફ ઑલ ગૉડ્સ, ‘વન્ડર વુમન’માં એવું નથી. વેલ, મોસ્ટ્લી!
  • ‘બૅટમેન વર્સસ સુપરમેન’માં દેખાયેલા એક ફોટોગ્રાફથી શરૂઆતમાં જ આખી ફિલ્મ એક સૈકા પહેલાંના ફ્લૅશબેકમાં સરી પડે છે. એ સાથે જ શરૂ થાય છે ‘વન્ડર વુમન’ના ઑરિજિનની સ્ટોરી. દુનિયાના હોકાયંત્રમાં ક્યાંય પકડાય નહીં એવા એક ટાપુ નામે ‘થેમિસ્કિરા’ પર માત્ર સ્ત્રીઓનું જ રાજ છે. ‘એમેઝોન’ પ્રજાતિની એ સ્ત્રીઓની અને એ ટાપુની રચના ખુદ ભગવાને કરેલી છે અને એમનું નામ ઈશ્વરના વંઠેલ સંતાન એવા ‘એરિસ’થી માનવજાતને બચાવવાનું છે. જબરદસ્ત લડાયક એવી આ એમેઝોન સ્ત્રીઓની રાણી ‘ક્વીન હિપોલિતા’એ માટીમાંથી એક દીકરી બનાવેલી, જેમાં ખુદ ઈશ્વર ‘ઝિયસે’ પ્રાણ પૂરેલા. એ દીકરી એટલે ‘પ્રિન્સેસ ડાયાના’. પોતાની માતાની મરજી વિરુદ્ધ ડાયાના પોતાની માસી ‘એન્ટિઓપી’ પાસે યુદ્ધની તાલીમ લે.વર્ષો પછી એક દિવસ આ ટાપુ પર એક પુરુષની એન્ટ્રી થાય, એની સાથે આવેલા કટકની સાથે ભીષણ યુદ્ધ કર્યા બાદ ડાયાનાને ખ્યાલ આવે કે આ ટાપુની બહાર પણ એક દુનિયા છે, જ્યાં વધુ એક ભીષણ યુદ્ધ ચાલી રહ્યું છે. એ યુદ્ધ એટલે ‘ધ ગ્રેટ વૉર’, જેને આપણે ‘પહેલું વિશ્વયુદ્ધ’ કહીએ છીએ. ત્યારપછી ‘પુરુષોની દુનિયા’માં ‘પ્રિન્સેસ ડાયાના’ પ્રેમ, વિરહ, ભય, ભૂખ, પીડા, મૃત્યુ, યુદ્ધ, સારા-નરસા માણસો બધાનો અનુભવ કરે અને એક બાળસહજ ‘પ્રિન્સેસ’માંથી મૅચ્યોર ‘વન્ડર વુમન’માં કન્વર્ટ થાય. અને હા, પેલો એરિસ પણ ક્યાંક છે, પણ કોણ છે એ? અને એ શું કરવાની ફિરાકમાં છે?
  • લગભગ અઢી કલાકની ‘વન્ડર વુમન’ છેલ્લાં થોડાં વર્ષોમાં આવેલી બેસ્ટ સુપરહીરો મુવી છે (અફ કોર્સ, બિસાઇડ્સ ‘ડૅડપૂલ’!). પહેલી રિફ્રેશિંગ વાત છે રોલ રિવર્સલ. નૅચરલી અહીં સુપરહીરોને બદલે ‘સુપરહીરોઇન’ કેન્દ્રમાં છે. એટલે જ જ્યારે હીરો મુશ્કેલીમાં હોય ત્યારે એને દરિયાના પેટાળમાંથી પણ હિરોઇન બહાર ખેંચી લાવે. પોતાના પર કે નિર્દોષ લોકો પર હુમલો થાય ત્યારે સ્ત્રીઓ આગેવાની લઇને યુદ્ધે ચડે. જ્યારે સૈનિકો મચ્છરોની જેમ મરતા હોય ત્યારે તમામ જોખમોને અવગણીને પણ આ વન્ડર વુમન મોરચો સંભાળે અને યુદ્ધ પર શાંતિનું બરાબરનું બૂચ મારી દે.
  • આ ફિલ્મમાં સુપરહિરોઇનની સ્ટોરી છે અને ફિલ્મની ડિરેક્ટર પણ એક સ્ત્રી (પૅટી જેનકિન્સ)એ ડિરેક્ટ કરેલી છે. એટલે નૅચરલી તેમાં ફેમિનિઝમની પણ હિન્ટ છે. પહેલા વિશ્વયુદ્ધ વખતે બ્રિટિશ રાજનેતાઓની ચર્ચામાં એક સ્ત્રીની હાજરી માત્રથી એ લોકો બેબાકળા થઈ ઊઠે અને એમાંય સ્ત્રી જ્યારે પોતાનો એકદમ ફ્રેન્ક ઑપિનિયન વ્યક્ત કરે એટલે તો હાહાકાર! ડાયાના માટે જ્યારે પ્રોપર કપડાં ખરીદવાનાં થાય તે વખતે સ્ત્રીઓનાં શરીરને કોર્સેટમાં બાંધીને એક ચોક્કસ ફિગર મેન્ટેઇન રાખવાની માનસિકતા પર પણ એક કમેન્ટ છે. પુરુષો જ્યારે પોતાની તાકાત પર મુસ્તાક હોય ત્યારે અચાનક એક સ્ત્રી આવીને એમને ભોંય ભેગા કરી દે ત્યારે આપણનેય થાય કે અમારા તરફથી પણ એક ઊંધા હાથની ચોડી દે! પોતાને જે યોગ્ય-સાચું લાગે તે કરવામાં પ્રિન્સેસ ડાયાના કોઈ પુરુષની પરવાનગીની રાહ જોતી નથી.
  • મોટા ભાગની ફિલ્મનો ટૉન હળવો છે, એટલે ક્યાંય કંટાળવા જેવી મોમેન્ટ્સ નથી. સ્ટોરી પ્રોગ્રેશન એટલું મસ્ત છે કે ખાસ્સી લાંબી હોવા છતાં ક્યાં ઇન્ટરવલ આવે એય ખ્યાલ રહેતો નથી. હા, ઇન્ટરવલ પછી ફિલ્મ થોડી લાંબી લાગે છે ખરી. CGIથી ભરેલા ક્લાઇમેક્સના સીનને બાદ કરતાં ફિલ્મની બધી જ ઍક્શન સિક્વન્સ ખરેખર થ્રિલિંગ છે. એમાંય થેમિસ્કિરા ટાપુ પર સ્ત્રીઓ દ્વારા થતી ઍથ્લેટિક ફાઇટ (જેમાં આપણને ‘બાહુબલિ’ યાદ આવ્યા વિના રહે નહીં!) અને યુદ્ધ વખતની સિક્વન્સીસ તો ખાસ.
  • પ્રિન્સેસ ડાયાના ‘ટારઝન’, ‘જ્યોર્જ (ઑફ ધ જંગલ)’, ‘મોર્ક એન્ડ મિન્ડી’ના રોબિન વિલિયમ્સ કે એના પરથી આવેલા આપણા ‘પીકે’ની જેમ બહારની પ્રેક્ટિકલ દુનિયા અને તેની રીતરસમોથી અજાણ છે. એ ક્લૅશ ઑફ કલ્ચર્સમાંથી પણ હળવીફૂલ કોમેડી પેદા કરાઈ છે.
  • ઔદ્યોગિક ક્રાંતિના નામે ચારેકોર આવેલી ફેક્ટરીઓ-મિલોમાંથી ધુમાડો ઓકતા ઓગણીસમી સદીના લગભગ ડિસ્ટોપિયન લંડનને જોઇને ડાયાના કહે છે, ‘હિડિયસ’ યાને કે અત્યંત કદરૂપું (વિચારો, અત્યારે આપણે તો એના કરતાંય ક્યાંય વધુ પ્રદૂષિત અને ગંદા વાતાવરણમાં જીવીએ છીએ!). ‘ધ ગ્રેટ વૉર’ વિશે ફિલ્મમાં કહેવાય છે કે એ ‘ધ વૉર ટુ એન્ડ ઑલ વૉર્સ’. ત્યારે આપણને કડવું હસવું પણ આવે કે માનવજાતને ક્યારેય યુદ્ધ વગર ચાલ્યું છે? ઘરથી લઇને વિશ્વ સુધી કોઇપણ ઠેકાણે આપણે ‘લડ, નહીં તો લડનારો દે’ ટાઇપની ફિલોસોફીમાં જ વિશ્વાસ કરતા આવ્યા છીએ.
  • પૌરાણિક કથાઓ આપણી હોય કે ગ્રીક, ક્યાંક તો છેડા અડતા જ હોય. જેમ કે, અહીં વન્ડર વુમનના જન્મની સ્ટોરી આપણે ત્યાં પાર્વતીએ ગણેશનું સર્જન કરેલું એવી જ છે. પ્રિન્સેસ ડાયાના જ્યારે યુદ્ધક્ષેત્રમાં જાય છે અને ત્યાં પહેલીવાર એ હાથ-પગ ગુમાવેલા, લોહી નીંગળતા સૈનિકો, ભૂખે-તરસે તરફડતી સ્ત્રીઓ-બાળકો, મરતા લોકો જુએ છે ત્યારે હચમચી ઊઠે છે. આ એની ડિટ્ટો ‘સિદ્ધાર્થ’માંથી ‘બુદ્ધ’ બનવા જેવા જ રિયલાઇઝેશનની સફર છે.
  • ડિરેક્ટરની સૂઝ કહો કે અભિનેત્રી ગાલ ગડોટની દિલધડક બ્યુટિનો કમાલ કહો, ક્યાંય આપણને ‘વન્ડર વુમન’ પુરુષોની નજરે જોવાતા સેક્સ સિમ્બોલ જેવી લાગતી નથી. એને બદલે એ જ્યારે સ્ક્રીન પર હોય ત્યારે આપણને એક અજીબ ધરપત રહે છે.
  • અહીં વન્ડર વુમને લીડમાં રહેવાનું હતું અને એટલે જ ફિલ્મના લીડ એક્ટર ક્રિસ પાઇનની ભૂમિકા ખાસ્સીthis_is_as_good_as_it_gets_in_that_trailer-850x560 ટ્રિકી હતી. એ નબળો કે ડબ્બુ પણ ન દેખાવો જોઇએ કે વન્ડર વુમન પર છવાઈ જનારો પણ ન લાગવો જોઇએ. છતાં એની બહાદૂરી પણ બહાર આવવી જોઇએ. અહીં એ બધી જ વાતોનું બરાબર ધ્યાન રખાયું છે. ઇવન ડાયાના અને ક્રિસની લવસ્ટોરી પણ પરાણે ઠૂંસી હોય એવું લાગ્યા વિના આકાર લે છે. બાય ધ વે, ક્રિસ પાઇનની બ્લ્યુ આંખો, જાણે ચમકતા બ્લ્યુ LED!
  • દર સુપરહીરો ફિલ્મમાં મને એક કુતૂહલ રહ્યા કરે કે સુપરહીરોઝ તો અમર્ત્ય છે, વન્ડર વુમન પણ. આપણને ખબર છે કે એ ક્યારેય હારવાના નથી, તો પછી એમની સામે લડવા માટે હવે કેવા નવા વિલન લાવશે? વિલન શું કરશે, જેથી ‘મૅચ ફિક્સ’ હોવા છતાં આપણી થ્રિલ બરકરાર રહે? અહીં એક ઇવિલ જર્મન આર્મી જનરલ માનવજાતનો ખાત્મો બોલાવી દેવા માટે પોતાની સહયોગી ‘ડૉક્ટર ઇઝાબેલ મારુ’ ઉર્ફ ‘ડૉક્ટર પોઇઝન’ પાસે ઝેરી-અતિશય ઝેરી ગૅસ બનાવડાવી રહ્યો છે. હજી એ ઓછું હોય તેમ એક સિક્રેટ વિલન પણ છે, જેને અત્યારે સિક્રેટ જ રહેવા દઇએ.
  • સુપરહીરો ફિલ્મોમાં પોતાનાં લોજિક હોય છે, આપણો સિલેબસ ત્યાં કામ ન કરે. જેમ કે, મને સવાલ થાય કે વન્ડર વુમન પાસે એક પ્રચંડ ધડાકો કરવાની તાકાત છે, તો પછી એ આપણા ‘શહેનશાહ’ની જેમ હાથ પર ગોળીઓ ઝીલવાની મહેનત શા માટે કરે છે? એક ધડાકે વાત કેમ પૂરી કરતી નથી? ચારેકોર ઝેરી ગૅસ ફેલાયો હોય તો એ બાજુમાં જ ઊભેલાં અન્ય પાત્રોને કેમ અસર ન કરે?
  • ઇવન સેન્સર બૉર્ડનાં પણ પોતાનાં લોજિક છે. જેમ કે, એક દૃશ્યમાં ક્રિસ પાઇનના નંગુપંગુ શરીર પર એવું ગંદુગોબરું કાળું ધાબું માર્યું છે કે છૂટ્ટું ખાસડું ફેંકવાની ઇચ્છા થાય. આખી ફિલ્મની સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ એક તરફ અને એ ફાટેલા કપડા પર કોન્ટ્રાસ્ટ મૅચિંગવાળું થીગડું માર્યું હોય એવું ધાબું બીજી તરફ. મોટા અક્ષરોમાં લખાયેલી ‘સ્મોકિંગ કિલ્સ’ની ઍડવાઇઝરી પણ એટલી બધી વખત આવે છે કે ઘણી વાર તો સ્ક્રીન પર કોણ સિગારેટ પીવે છે એ શોધવું પડે (મોસ્ટ્લી તો એ દેખાતું પણ નથી) {નિહલાની સાહેબે એવું લોજિક લગાવ્યું હશે કે આ હીરો તો અગાઉ સિગારેટ પીતો’તો એટલે અહીંયે એના ખિસ્સામાં પણ સિગારેટ તો પડી જ હશે ને? ભલેને દેખાતી ન હોય, એય નુકસાન તો કરે જ ને!}.
  • ગાલ ગડોટ ‘વન્ડર વુમન’ બનીને જ્યારે હવામાં જમ્પ લગાવે છે, જે સ્ફૂર્તિથી-સ્ટાઇલથી એ દીવાલ તોડીને એક હાથમાં તલવાર અને બીજા હાથમાં ઢાલ લઇને ઍન્ટ્રી મારે છે, જે રીતે એ પોતાનો સુપરહિરોઇન ગણવેશ ધારણ કરે છે, જે રીતે એ લલકાર કરે છે ‘આઈ એમ ડાયાના, પ્રિન્સેસ ઑફ ધ એમેઝોન્સ’ અને જે કાતિલાના અદાથી એ સ્માઇલ કરે છે… આઈ જસ્ટ લવ ધિસ વન્ડર વુમન.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

A Death In The Gunj

  • a-death-in-the-gunj-2‘ડૉન્ટ જજ અ બુક બાય ઇટ્સ કવર’ એવું અંગ્રેજીમાં કહે છે. ગુજરાતીમાં કોઇએ કહ્યું નથી એટલે હું કહું છું કે, ‘ડૉન્ટ જજ અ ફેમિલી બાય ઇટ્સ લાફ્ટર’. એક પરિવાર એક છત નીચે એકઠો થઇને સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મની જેમ હસતો હોય તો તેમાં ઑલ ઇઝ વેલ છે એવું માનીને ચાલતા થાઓ તો ઊંધે માથે પટકાઓ એવી શક્યતા છે. જો સપાટી પરના હાસ્યને સહેજ ખોતરો તો અંદર ચાલતાં અન્ડરકરન્ટ્સ મળી આવે. કેટલીયે અધૂરી ઇચ્છાઓ, અપેક્ષાભંગ, ગુસ્સો, ફ્ર્સ્ટ્રેશન, ઇર્ષ્યા, એકલતા, પીડા, દુઃખ અને ડર.
  • હવે કટ ટુ, મૅકક્લુસ્કીગંજ. એક વખતના બિહારમાં અને અત્યારના ઝારખંડમાં આવેલા આ નાનકડા ડુંગરાળ ગામમાં ત્રીસના દાયકામાં ચારસો જેટલા ઍન્ગ્લો ઇન્ડિયન પરિવારો વસતા હતા. બીજા વિશ્વયુદ્ધ પછી તેમાંથી મોટાભાગના જતા રહ્યા અને આજે ત્યાંની લીલોતરી વચ્ચે એકલતા અને સન્નાટાની બહુમતી છે. ઈ.સ. 1979ના ડિસેમ્બરના છેલ્લા અઠવાડિયામાં આ ગામમાં એક પરિવાર, મિત્રો ન્યુ યરની રજાઓ ગાળવા એકઠા થયેલા. તે અઠવાડિયામાં એમની સાથે જે કંઈ થયું તેની કાલ્પનિક સ્ટોરી એટલે કોંકણા સેન શર્માની બ્યુટિફુલી હૉન્ટિંગ ફિલ્મ ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’. કોંકણા જેવી સુપ્રીમલી ટેલેન્ટેડ ઍક્ટર ડિરેક્ટરની કૅપ પહેરે ત્યારે આનાથી વધુ સારી ફિલ્મ હોઈ જ ન શકે.
  • કોંકણાના પપ્પા મુકુલ શર્મા એને નાનપણમાં એક વાર્તા સંભળાવતા. એ જ વાર્તાને પોતાની રીતે ડૅવલપ કરીને કોંકણાએ ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’ તરીકે આપણી સામે પેશ કરી છે. આ ફિલ્મ ઑલરેડી ‘ટોરોન્ટો’, ‘બુસાન-સાઉથ કોરિયા’, ‘MAMI’ જેવા ફિલ્મ ફેસ્ટિવલોમાં પોતાનું કૌવત બતાવી ચૂકી છે અને હવે આપણે બસ એક ટિકિટ ખર્ચીને જોવા જઇએ એટલી વાર છે.
  • ફિલ્મનું ટાઇટલ જોઇને એટલું તો નક્કી છે કે ‘ગંજ’ એટલે કે અહીં મૅકક્લુસ્કીગંજમાં એક ડૅથ થાય છે તેની વાત છે. પણ એ ડૅથ કોનું છે, કયા સંજોગોમાં થાય છે અને તેના માટે કોણ જવાબદાર છે? ઇન ફૅક્ટ, ટ્રેલરમાં અને ફિલ્મના પહેલા જ સીનમાં કારની ડિકિમાં એક મૃતદેહને પ્રોપર્લી ગોઠવવાની વેતરણમાં પડેલા બે માણસ (ગુલશન દેવૈયા અને ‘નીરજા’, ‘રાબતા’ ફૅમ જિમ સાર્ભ) દેખાય છે.
  • આ ફિલ્મમાં જથ્થાબંધ પાત્રો/કલાકારો છે. ઓમ પુરી, તનુજા, રણવીર શોરી, ગુલશન દેવૈયા, કલ્કિ કેકલાં, તિલોત્તમા શોમ, જિમ સાર્ભ અને અબોવ ઑલ વિક્રાંત મૅસી. એક ક્યુટ ટેણી પણ ખરી. આ બધાં પાત્રોનાં નામ એમની વચ્ચેનાં રિલેશન વગેરેની ગડ બેસાડતાં થોડી વાર લાગે, પણ પહેલા જ સીનથી ફિલ્મ આપણને વૅક્યુમ ક્લીનરની જેમ અંદર ખેંચી લે.
  • આગળ કહ્યું તેમ 1979ના ડિસેમ્બરના છેલ્લા અઠવાડિયામાં એક પરિવાર-મિત્રો મૅકક્લુસ્કીગંજમાં ન્યુ યર મનાવવા આવે છે. મિસ્ટર એન્ડ મિસિસ બક્ષી (ઓમ પુરી અને તનુજા) મૅકક્લુસ્કીગંજમાં જ રહે છે. એમને ત્યાં મહેમાનોનું ધાડું આવે એટલે ઘર માણસો, અવાજો અને ઍક્ટિવિટીથી ભરાઈ જાય. ખાણી, પીણી, ડાન્સ, તોફાન-મસ્તી, પ્રેતાત્માને બોલાવવાની અને શરીરને શાંત કરવાની પ્રક્રિયાઓ, ખેલકૂદ, પિકનિક બધું જ થાય. આ મહેમાનો પોતાની સાથે સામાન ઉપરાંત ઉપરથી ન દેખાતો ઇમોશનલ બૅગેજ પણ લાવ્યા છે. ક્યાંક જૂનું પ્રેમપ્રકરણ છે જે લગ્ન પછી પણ ચાલુ છે, કો’ક ઇર્ષ્યાથી સળગી રહ્યું છે, કો’કને બીજાને હેરાન કરવામાં સૅડિસ્ટ આનંદ આવે છે, કો’ક વધતી ઉંમરને પકડી રાખવાનાં હવાતિયાં મારે છે, વધતી ઉંમર છતાં કો’કનું મૅલ શોવિનિઝમ ગયું નથી, કો’ક સતત પોતાની જવાબદારીઓ પૂરી કરી હોવાના પ્રયત્નોમાં છે, વડીલો જૂની કટાયેલી બંદૂકોની જેમ નામનાં વડીલ રહી ગયાં છે.
  • આ બધાની વચ્ચે-બધા સામે છતાં અદૃશ્ય એવું એક પાત્ર છે શ્યામલ ઉર્ફ ‘શુટુ’ (વિક્રાંત મૅસી). ૨૩ વર્ષનો59380-remzgmhbeb-1496088236 હૅન્ડસમ યુવાન. સ્માર્ટ, ઍજ્યુકેટેડ, ઇન્ટેલિજન્ટ, પણ ભીની રેતી જેવો સંવેદનશીલ અને સસલાની જેમ ક્યાંક લપાઈ જાય એવો ઇન્ટ્રોવર્ટ. એની અંદર ઇમોશન્સનો આખો જ્વાળામુખી ધખધખી રહ્યો છે. થોડા સમય પહેલાં જ એના પિતાનું અવસાન થયું છે, જેની પીડામાંથી એ બહાર આવ્યો નથી. એનાથીયે ખરાબ, આખા ઘરનું એ ડાર્ટ બૉર્ડ, પંચિંગ બૅગ છે. બધા એને બુલી કરે, કોઈ ફિઝિકલી, તો કોઈ ઇમોશનલી. ઘરનો નોકર પણ એ, ટાઇમપાસનું સાધન પણ એ, જૅલસી કાઢવાનું સાધન પણ એ અને વર્બલ ડાયેરિયા કરવાનું કમોડ પણ એ. એના પર હાથ ઉપાડી લેવામાં, પોતાના દોષનો ટોપલો એના પર ઢોળી દેતાં પણ કોઇને સંકોચ ન થાય. એ ભયંકર ફ્રસ્ટ્રેટ થાય, ગુસ્સે થાય. પણ એ ગુસ્સો એની આંખના ખૂણે આવીને અટકી જાય, ક્યારેય બહાર ન આવે. એટલે જ ઘરના કૅક્ટસ જેવા લોકો કરતાં એને આઠેક વર્ષની ભત્રીજી સાથે વધારે ભળે.
  • શુટુએ પોતાની એક ડાયરી પણ રાખી છે, જેમાં એણે ‘E’ અક્ષરથી શરૂ થતા પોતાના ફેવરિટ શબ્દોની યાદી બનાવી છે. જેમ કે, Eulogy, Esoteric. આ શબ્દો પણ એની પર્સનાલિટીનું પ્રતિબિંબ પાડે છે. Eulogy પરથી ખબર પડે છે કે એ હજી પોતાના પિતાની વિદાયના દુઃખમાંથી નીકળ્યો નથી. એ પોતાને Esoteric માને છે, યાને કે એને ઓળખી-સમજી શકે એવા મુઠ્ઠીભર લોકો જ છે. આમેય એ મૅનિએક મોટાઓની દુનિયામાં શુટુ ફિટ થતો નથી, એટલે જ એમનાથી સતત ભાગતો ફરે છે. શુટુને બાકીના લોકોની દુનિયા સાથે જોડતો એકમાત્ર સેતુ એટલે એની આઠ વર્ષની ભત્રીજી તાની. મોટેરાંની બેદરકારીની એના પર થતી અસર પણ નોટિસ થયા વિના રહેતી નથી.
  • એક મસ્ત ફિલ્મ થિયેટરમાંથી બહાર નીકળ્યા પછી પણ આપણો પીછો છોડતી નથી. ફિલ્મની વાર્તાના અન્ડરટૉન, મૅટાફર, ડાયલોગ્સ વગેરે બધું જ ફિલ્મ જોયાના દિવસો સુધી આપણા મનમાં ગ્રામોફોન રૅકર્ડની જેમ ચાલ્યા કરે. જેમ કે, ફિલ્મનાં પાત્રો જેવા બુલી-મૅન્ટલ-ફિઝિકલ અબ્યુઝર આપણી આસપાસ પણ હોય જ છે. માત્ર એ પોઇન્ટ ઑફ વ્યુથી જોવાની જ વાર હોય છે. ઇન ફેક્ટ, લાઇફના કોઈ ને કોઈ તબક્કે આપણે પણ શુટુ જેવા જ બુલિઇંગના ભોગ બન્યા હોઇએ અને શુટુ જેવા જ વિચારો આવ્યા હોય. આ બે પક્ષમાંથી એકેય સાથે આપણી જાતને આઇડેન્ટિફાય કરીએ એટલે એક સૅકન્ડ માટે થથરી જઇએ.
  • આ આખી ફિલ્મમાં ડૅથ-વિષાદ-પીડા સતત હવામાં તરતી મહેસૂસ થયા કરે. ઇવન શુટુના બિહેવિયરમાંથી પણ એ દેખાઈ આવે. જેમ કે, એ પોતાના સ્વર્ગસ્થ પિતાનું સ્વેટર પહેરીને ફરે, મરી ગયેલું ફૂદું પોતાની ડાયરીમાં રાખે કે પછી સૌની હેરાનગતિ જેવા બિલોરીકાચમાંથી તડકો પાડીને પોતાના જેવા જ એક ફૂદાને બાળી નાખે. આંગણમાં એક ‘ફેમિલી ટ્રી’ છે, જેના પર પરિવારના બધા સભ્યોએ પોતપોતાનાં નામ કોતરી રાખ્યાં છે. માત્ર એક જ સભ્યનું નામ નથી. જાણે એ પરિવારનો હિસ્સો જ નથી. પરંતુ જ્યારે એ ફેમિલી ટ્રી પર એનું નામ ‘લખાય’ છે ત્યારે…
  • 107 મિનિટની આ ફિલ્મમાં ડઝનેક પાત્રો છે, છતાં ક્યાંય ગિર્દી ન લાગે. કુટુંબના સભ્યો ઉપરાંત ઘરના નોકરોની પાસિંગ કમેન્ટ્સ જોઇને બે અલગ અલગ સોશ્યલ સ્ટ્રક્ચર વચ્ચેનો તફાવત પણ દેખાઈ આવે. ફિલ્મ કોઈ જ ઉતાવળ વિના હૉન્ટિંગ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સાથે હિલ સ્ટેશનના સુસ્ત દિવસની જેમ ધીમે ધીમે આગળ વધતી રહે અને આપણે તેમાં કળણની જેમ ખૂંપતા જઇએ. આ ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી પણ એવી ઇફેક્ટિવ છે કે વીતેલા વર્ષોના અવશેષ જેવું એ ઘર, બિહામણું જંગલ, કબ્રસ્તાન, અંધારી રાત, પડછાયા, ગાડીની હૅડલાઇટ બધું જ આપણી સામે ભૂતાવળની જેમ નાચતું રહે.
  • આ ફિલ્મ ક્લિયર્લી ‘ફેસ્ટિવલ સર્કિટ’ની ફિલ્મ છે. એટલે જ એમાં પાત્રો બિહારી-બંગાળી હોવા છતાં ધરાર ઇંગ્લિશ જ બોલે છે. ફિલ્મ સબટાઇટલ્સ સાથે ચાલે છે. કોઈ ગીતો નથી. ક્યાંક આપણે ફ્રસ્ટ્રેટ થઈ જઇએ કે પેલું પાત્ર આમ કેમ બિહેવ કરે છે? શા માટે એ કશું કરતો/કરતી નથી? કેમ ધૂંધવાઇને બેસી રહે છે? શા માટે અન્ય પાત્રો અને શુટુ વચ્ચે બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ જેવું ક્લિયર ડિમાર્કેશન છે? ઇવન ક્યાંક અન્ય આઇકનિક ફિલ્મોની છાપ પણ દેખાઈ આવે. ફિલ્મની સ્પીડ પણ સ્લો લાગી શકે. પરંતુ એક વાત ચોક્કસ છે કે આવી ફિલ્મો જોવાની ટેવ ન હોય તોય આ ફિલ્મ જરાય બોરિંગ નથી બનતી. જો ઑફ બીટ અને વિચારતા કરી મૂકે તેવી સંવેદનશીલ ફિલ્મો જોવામાં રસ હોય તો આ ફિલ્મ જરાય ચૂકવા જેવી નથી.
  • વિઝ્યુઅલ સ્ટોરીટેલિંગ માટે પણ આ ફિલ્મ જોવા જેવી છે. જે રીતે તેમાં સિત્તેરનો દાયકો જીવંત થયો છે એ પણ મસ્ત છે. એમ્બેસેડર કાર, પોસ્ટ ઑફિસ જઇને ટ્રંક કૉલ બુક કરાવવો, એ વખતની હેરસ્ટાઇલ, કપડાં, નવી નવાઈનું ટૅપ રેકોર્ડર, ઍન્ગ્લો ઇન્ડિયન ક્વિઝિનની વાનગીઓ, એક રૉ ગામઠી ફ્લૅવર… બધું પાણીમાં મીઠું ભળે એ રીતે બ્લૅન્ડ થઈ જાય છે. આ બધું જ જાણે રસ્કિન બોન્ડની કોઈ સસ્પેન્સ-થ્રિલર વાર્તામાંથી સજીવન થયું હોય એવું જ લાગે છે.
  • બે વાત ઉનાળાના તડકા જેવી ક્લિયર છે. એક, કોંકણા સેન શર્મા ઇઝ અ માસ્ટર સ્ટોરીટેલર. બે, વિક્રાંત મૅસી ઍક્ટિંગની રેસમાં બહુ દૂર સુધી જવાનો.
  • ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’ જુઓ તો આખી ફિલ્મને કે ફિલ્મના ક્લાઇમૅક્સના શુટુના મનની ઊપજ તરીકે જોશો તો પણ એક રસપ્રદ ઍન્ગલ મળશે. અને હા, આ ફિલ્મમાં એક ઠેકાણે (ફિલ્મ મૅકર અને કોંકણાની મમ્મી) અપર્ણા સેનની પણ હાજરી છે. ક્યાં એ શોધી કાઢવાનું કામ તમારું.

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Baywatch

ડૉન્ટ વૉચ

***

આ ફિલ્મ જોવા કરતાં દુઃખતી દાઢ પડાવી આવો, ફાયદામાં રહેશો.

***

342008_m1464661063નેવુંના દાયકાની શરૂઆતમાં આપણે ત્યાં સેટેલાઇટ ચેનલોનું નવું નવું આગમન થયેલું. તેમાં ‘બેવૉચ’ નામની સિરિયલે શોખીન વડીલો અને જુવાનિયાંવને બરાબરનો ચસ્કો લગાડેલો. તેમાં ટેલિવિઝન સ્ક્રીન પર લાલ બિકિની પહેરીને દોડતી ચાર-પાંચ કમનીય સુંદરીઓને જોવા માટે કેટલાય લોકો ઉજાગરા કરતા. તે સિરિયલના એકેય હપ્તાની સ્ટોરી ભલે ન ખબર હોય, પણ પામેલા એન્ડરસનનું નામ અને એના ફિગર વિશેની માહિતી ન હોય તેવો યુવાન તમને ન મળે. તે સિરિયલને ફિલ્મ સ્વરૂપે ફરીથી જીવંત કરવાનો આઇડિયા કાગળ પર કદાચ રોમાંચક લાગી શકે, પરંતુ પડદા પર તે સડી ગયેલી કેરી જેવું લાગે છે.

તેરે મેરે બીચ મેં

ફ્લોરિડાના ‘ઍમરાલ્ડ બે’ બીચ પર લાલ સ્વિમિંગ કોશ્ચ્યુમ ધારી લાઇફ ગાર્ડ ઍજન્સી ‘બેવૉચ’માં ભરતી ચાલી રહી છે. લગભગ સરખી જ લંબાઈ અને પહોળાઈ ધરાવતો મિચ બ્યુકેનન (ડ્વેઇન જ્હોનસન) અને કેટલીક ચુસ્ત બદન ધરાવતી યુવતીઓ ત્રણ નવાં રિક્રુટમેન્ટ કરી રહ્યાં છે. આપણને અમેરિકામાં નોકરીઓની સ્થિતિ વિશે ચિંતા થઈ આવે એટલી મોટી સંખ્યામાં યુવક-યુવતીઓ આ ત્રણ જગ્યા માટે ઊમટી પડ્યાં છે. થોડી એક્સરસાઇઝ અને બહુ બધા સ્કીન શૉ પછી તેમાં એક ભૂતપૂર્વ ઑલિમ્પિક સ્વિમર (ઝેક એફરોન), એક ચક્રમ અને એક યુવતીનું ટ્રેઇની લાઇફગાર્ડ તરીકે સિલેક્શન થઈ જાય છે. ત્યાં લાંબા-પહોળા મિચને શંકા જાય છે કે આ બીચ પર ડ્રગ્સની દાણચોરી ચાલી રહી છે. શંકા જાય છે ત્યાંના એક ક્લબની પહોંચેલી માલકિન વિક્ટોરિયા લીડ્સ (પ્રિયંકા ચોપરા) પર. હવે, આ વિક્ટોરિયાનું સિક્રેટ શું છે અને આ લાઇફગાર્ડ્સ ડૂબતા લોકોને બચાવવાની પોતાની ડ્યુટી છોડીને એસીપી પ્રદ્યુમ્ન જેવું કામ કરવામાં સફળ રહે છે કે કેમ એ જાણવા માટે તમારે પણ આ ફિલ્મમાં ઝંપલાવવાનું જોખમ ઉઠાવવું પડશે.

સમુંદર મેં નહા કે

આમ તો બહાર કાળઝાળ ગરમી પડતી હોય અને થિયેટરની અંદર મસ્ત ઠંડક હોય અને સામે ‘બેવૉચ’ જેવી ફિલ્મ ચાલી રહી હોય ત્યારે જાગતા રહેવું લગભગ અશક્ય છે. છતાં અનિદ્રા કે અન્ય મનો-શારીરિક કારણોસર તમે જાગતા રહો અને ફિલ્મ જુઓ તો તમને કંઇક આવાં દૃશ્યો દેખાય. સુપરહૉટ બિકિનીધારી યુવતીના સ્પર્શથી એક યુવાન એટલો બધો ઉત્તેજિત થઈ ગયો છે કે તેના શરીરનું ચોક્કસ અંગ ગુરુત્વાકર્ષણની અસરથી મુક્ત થઈ જાય છે. તે શરમથી બચવા માટે તે પાસે પડેલા એક બાંકડા પર ઝંપલાવે છે અને તે બેશરમ અંગ બાંકડામાં ફસાઈ જાય છે. લગભગ પાંચેક મિનિટ સુધી તે અંગને મુક્ત કરાવવાની ક્વાયત ચાલે છે. બીજું સેમ્પલ જુઓ, એક શબઘરમાં પોસ્ટમોર્ટમ કરેલા મડદાની તપાસ ચાલી રહી છે. ડ્વેઇન જ્હોનસન તેના સાથીદાર એફરોનની મસ્તી કરવા માટે તે મડદાના પ્રાઇવેટ પાર્ટનું પરીક્ષણ કરાવે છે. એટલું જ નહીં, તેના ફોટા પણ પાડે છે.

એક ‘સી’ ગ્રેડ કોમેડીમાં ચાલે તેવાં આ દૃશ્યો ખાસ કરીને યંગસ્ટર્સ પાસેથી સસ્તું હાસ્ય ઉઘરાવવા માટે મુકાયેલાં છે. પરંતુ તે એવાં ફૂવડ છે કે જો થિયેટરનાં એર કન્ડિશનમાંથી ઠંડી હવાની સાથોસાથ લાફિંગ ગૅસ પણ છોડવામાં આવે, તો જ તેમાં હસવું આવે. ફિલ્મનાં મોટાભાગનાં કોમિક દૃશ્યોની આ જ હાલત છે. જોકે ચીપ કોમેડી આ ફિલ્મનો મેઇન પ્રોબ્લેમ નથી. બેવૉચનો સૌથી મોટો ત્રાસ એ છે કે તેમાં ઑરિજિનાલિટી કે નવીનતા નામની કોઈ વસ્તુ જ નથી.

દર્શક તરીકે આપણને ખબર છે કે આ લોકો ભલે પ્રધાનમંત્રીની સામે ન જઈ શકે એવાં ટૂંકાં કપડાં પહેરીને ફરતાં હોય, પરંતુ તેમનું કામ દરિયામાં ડૂબતા લોકોનો જીવ બચાવવાનું છે. શરૂઆતમાં એક વખત એવું કરીને પણ બતાવે છે. પછી સીધા મુખ્ય વાત પર આવી જવાને બદલે ફરી પાછા કોઇકને બચાવવા જાય. એય પૂરતું ન હોય એમ દર થોડી વારે કંપનીના હ્યુમન રિસોર્સ ડિપાર્ટમેન્ટે મોકલાવેલી વર્ક રિસ્પોન્સિબિલિટીની શીટ ભરતા હોય એમ પોતાનાં કામ ગણાવ્યે જ રાખે.

ફિલ્મના પુરુષો બેશરમની જેમ સ્ત્રીઓનાં સ્તનની સામે તાક્યા કરે, એવું સેક્સિઝમ પચાવી જાઓ તોય ફિમેલ priyanka-story-647_120916011839કેરેક્ટર્સના ભાગે સેક્સ સિમ્બોલ બનીને ફરવા સિવાય કશું કામ નથી આવ્યું એ વાત કઠ્યા કરે. ખાસ કરીને હૉલીવુડમાં આ ફિલ્મથી જેની એન્ટ્રી થઈ રહી છે તે પ્રિયંકા ચોપરા માટે આપણને લાગી આવે. ‘પિંક પેન્થર-2’ની ઐશ્વર્યા રાયની જેમ પ્રિયંકા પણ અહીં ઠીકઠાક નેગેટિવ રોલમાં છે. પરંતુ આખી ફિલ્મમાં નાદિરા સ્ટાઇલના આઠ-દસ સીનને બાદ કરતાં એ જ ક્યાંય દેખાતી નથી. (સંસ્કારી લોકોનાં મનમાં) નેગેટિવિટી ઊભી કરવા માટે પ્રિયંકા પાસે ક્લિવેજના પ્રદર્શન સિવાય કશું જ કરાવાયું નથી. એટલે બિચારીની સ્કિલને બદલે સ્કિન જ દેખાઈ છે (રાધર, એય પૂરતી નથી દેખાઈ).

તાકાત માત્ર પુરુષો પાસે જ હોય, કટોકટીની સ્થિતિમાં પુરુષો જ બચાવી શકે, સ્ત્રી માત્ર સેક્સને પાત્ર જેવું સેક્સિસ્ટ ચિત્રણ બાજુએ મૂકો તોય અહીં ક્લિશૅ દૃશ્યોનો પાર નથી. જેમ કે, આગમાંથી સ્ત્રીને બચાવવી, હીરોની પીઠ પાછળ જબ્બર બ્લાસ્ટ થાય અને હીરો એ તરફ મચ્છર મારવા જેટલું પણ ધ્યાન ન આપે, વિલનના અડ્ડામાં ઘૂસવા માટે હીરોએ કારણ વિના સ્ત્રીવેશ ધારણ કરવો પડે (કપિલ શર્મા શૉ ઇફેક્ટ?), દારૂ પીને સ્વિમિંગ પૂલમાં ખાબકવું, ફેસબુક પર સ્ટેટસ મૂકતા હોય એ સ્પીડે આખી સિસ્ટમ હૅક થઈ જાય, વિલનના આદમીલોગમાં પાવલીનીયે અક્કલ ન હોય, ખરે ટાણે હીરો સુપરમેનની જેમ પ્રગટ થઈ જાય વગેરે. એમાંય ડ્રગ્સના સ્મગલિંગની પદ્ધતિ જોઇને તો સિત્તેર-એંસીના દાયકાની હિન્દી ફિલ્મો જીનિયસ લાગવા માંડશે.

હા, એટલું ખરું કે કેટલાક જોક્સ આપણને હસાવવામાં સફળ રહે છે. જેમ કે, ડ્વેઇન જ્હોનસન ઝેક એફરોનને ‘હાઇસ્કૂલ મ્યુઝિકલ’ કહીને ખીજવે છે. અસલમાં એણે ‘હાઇસ્કૂલ મ્યુઝિકલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં કામ કરેલું. ગિલ્ટી પ્લેઝર તરીકે જોઇએ તો અમુક વલ્ગર જોક્સમાં હસવું આવી શક્યું હોત, પરંતુ ત્યાં આપણા મહાન સેન્સર બૉર્ડે બેરહેમીથી કાતર ચલાવીને કેટલાંય જોક્સ-દૃશ્યોનો ફજેતો કરી નાખ્યો છે. એમણે આ ફિલ્મમાં બિકિની પહેરેલી યુવતીઓનાં શરીર બ્લર કેમ ન કર્યાં એ જ આશ્ચર્યની વાત છે.

આ કોઈ મહાન કૃતિનો પુનરાવતાર છે એવું જતાવવા માટે ફરી ફરીને તેની આઇકનિક સ્લો મોશન વૉકનાં ઓવારણાં લેવામાં આવે. મૂળ સિરીઝનાં બે અતિ જાણીતાં પાત્રોની મહેમાન ભૂમિકા પણ જોવા મળે. એ તો ઠીક, પણ આત્મવિશ્વાસના ઘોડાપુરમાં ફિલ્મની અંદર જ તેની સિક્વલની પણ જાહેરાત થાય. જેથી તમે નક્કી કરી શકો કે બેએક વર્ષ પછી કઈ ફિલ્મ નથી જોવાની.

માંહી પડ્યા તે મહાદુઃખ માણે

‘ફાસ્ટ એન્ડ ફ્યુરિયસ’ સિરીઝમાં લંબચોરસ ડ્વેઇન જ્હોનસનની કોમેડી મોટો પ્લસ પોઇન્ટ છે. અહીં એણે પણ પરાણે કામ કર્યું હોય એવું લાગે છે. સ્ટોરી, મ્યુઝિક, ઍક્શન, કોમેડી, ઍક્ટિંગ કે ઇવન સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ જેવા બધા જ મોરચે જળસમાધિ લેતી આ ફિલ્મ કદાચ તેમાં આમતેમ ફરતાં નર-નારી દેહો માટે જોવાની લાલચ થઈ શકે. પરંતુ એ માટે બીજા કયા વિકલ્પો છે તે જણાવવાની જરૂર ખરી?

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Sachin: A Billion Dreams

સચિન… સચિન…

***

આ માત્ર બાયોપિક નથી, બલકે ‘સચિન- ધ ફીલિંગ’નું અને આપણી એની સાથે જોડાયેલી જર્નીનું સેલિબ્રેશન છે.

***

sachin-tendulkar-2-1024x789સચિન રમેશ તેંડુલકર. ભારતીય ક્રિકેટનો પોસ્ટરબૉય. ભારતનો બિગેસ્ટ સ્પોર્ટ બ્રૅન્ડ એમ્બેસેડર. એની 24 વર્ષની કરિયર એટલી બધી રોમાંચક રહી છે કે બધાની પોતપોતાની ‘સચિન મોમેન્ટ્સ’ હશે. માત્ર સચિનની બૅટિંગ જોવા માટે જ કોઇએ કોલેજ બંક કરી હશે, કોઇએ ઑફિસમાંથી ગુલ્લી મારી હશે, ક્યાંક દોસ્તોએ ઘરે એકઠા થઇને પાર્ટીના માહોલમાં મૅચ જોઈ હશે, તો ક્યાંક પાનના ગલ્લે સચિન તરફીઓ અને સચિન વિરોધીઓ વચ્ચે વાક્યુદ્ધો પણ ખેલાયાં હશે. સચિનની સેન્ચુરીઓ પર સેલિબ્રેશન થયાં હશે અને એ સસ્તામાં આઉટ થાય તો મૂડ પણ બગડ્યા હશે. પોતાની સુપરહીટ આત્મકથા (‘પ્લેઇંગ ઇટ માય વે’) લખ્યા પછી એ જ્યારે પોતાની લાઇફસ્ટોરી કહેવા બેસે તો એ કેવી હોય? થેન્ક ગોડ, એ ટિપિકલ બોલિવુડિયન બાયોપિક નથી, એમાં આઇટેમ સોંગ્સ નથી, હાઈ પિચ્ડ મૅલોડ્રામા નથી કે તથ્યોને તોડી-મરોડીને પેશ કરાયાં નથી. એને બદલે આ છે ડૉક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ. તેમાં સચિન જ હીરો છે અને સચિન જ સૂત્રધાર છે. વળી, એક ડૉક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ જોવા માટે થિયેટરો પૅક થતાં હોય તેય કંઈ ઓછા હરખની વાત નથી.

લાઇફ સ્ટોરીઃ સચિનની, ઇન્ડિયાની, આપણી

એક સરસ ડૉક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ કોઈ વ્યક્તિ કે મુદ્દાને અલગ અલગ ઍન્ગલેથી તપાસીને આપણી સામે રજૂ કરે.sachin-1 ડિરેક્ટર જૅમ્સ અર્સ્કિન પોતાની આ ડૉક્યુમેન્ટરી ફિલ્મ ‘સચિનઃ અ બિલ્યન ડ્રીમ્સ’ની શરૂઆત સચિનની દીકરી સારાના જન્મથી કરે છે. તાજી જન્મેલી સારાને સચિન પહેલીવાર પોતાના હાથમાં લે છે. ત્યારપછી તરત જ સચિન પોતાના પિતાને ટાંકતાં કહે છે કે, ‘જો હું એક સારો માણસ નહીં બની શકું, તો એક સારો પિતા પણ ક્યારેય નહીં બની શકું.’ બસ, એ જ ઘડીએ સચિન એક સ્ટાર ક્રિકેટર, આઇકન, રૉલમોડલમાંથી બૉય નેક્સ્ટ ડૉર, એક નમ્ર માણસ અને આપણા જેવો જ એક પિતા બની જાય છે. ત્યારપછીની સવા બે કલાકની ફિલ્મમાં ક્યાંય સચિન કેટલો મહાન બેટ્સમેન હતો એ બતાવવાનો પ્રયાસ જ નથી કરાયો. તેને બદલે એના વ્યક્તિત્વની બીજી બાજુઓ પર જ ધ્યાન કેન્દ્રિત કરાયું છે.

સ્વાભાવિક રીતે જ સચિનની સ્ટોરી એટલે મુંબઈની ‘સાહિત્ય સહવાસ સોસાયટી’માં મરાઠી કવિ રમેશ તેંડુલકરના ઘરે જન્મથી લઇને ‘ભારત રત્ન’ બનવા સુધીની એની સફર. સચિનની આ સફર માત્ર એના એકલાની નથી. બલકે તેની સાથે ભારત પણ બદલાતું જોઈ શકાય છે. કપિલ દેવે લૉર્ડ્સની ગૅલરીમાં વર્લ્ડ કપ હાથમાં ઝાલ્યો ત્યારથી થયેલો એક સપનાનો જન્મ, ભારતનો મિસાઇલ લૉન્ચ કાર્યક્રમ, રાજીવ ગાંધીની હત્યા, ૧૯૯૧માં આપણે અપનાવેલું લિબરલાઇઝેશન અને તેને પગલે કમર્શિયલ બ્રૉડકાસ્ટિંગની શરૂઆત, 26/11નો હુમલો, IPLની સાથે ક્રિકેટનું ગ્લેમરાઇઝેશન વગેરે ઘટનાઓ પણ સચિનની સ્ટોરીના સાથે જ ચાલતી રહે છે. ડૉક્યુડ્રામા સ્ટાઇલમાં પેશ થયેલા સચિનના બાળપણના કિસ્સા પણ સરસ ડિટેઇલિંગ સાથે પેશ થયા છે. એમાં સચિનને મોટી બહેન તરફથી મળેલું ‘કશ્મીર વિલૉ’નું બૅટ હોય, સચિન દેવ બર્મનના નામ પરથી પડેલું એનું નામ હોય, સચિનનાં તોફાન હોય, એની ઍનર્જીને ચેનલાઇઝ કરવા માટે સચિનના ભાઈ અજિતનું કોચ રમાકાંત આચરેકર પાસે લઈ જવાનો પ્રસંગ હોય, આચરેકર સર દ્વારા સચિનને આઉટ કરવા માટે સ્ટમ્પ પર મુકાતો સિક્કો હોય, સમયગાળો બતાવવા માટે દીવાલ પર લાગેલાં ‘સાહેબ’ અને ‘ઉત્સવ’નાં પોસ્ટરો હોય કે એક વડાપાંવના ૫૦ પૈસા હોય, દરેક ઠેકાણે મસ્ત ડિટેલિંગ દેખાય છે. હા, એ વાત અલગ છે કે નેવુંના દાયકાની શરૂઆતમાં લોકોની અગાશીઓ પર DTHની ડિશો નહોતી.

આ ફિલ્મ થકી કેટકેટલા ચહેરા લાંબા સમય પછી આપણી સામે આવ્યા છેઃ ડૉન બ્રેડમેન, બ્રાયન લારા, ઇઆન બોથમ, જ્યોફ્રી બૉયકોટ, શૅન વૉર્ન, વિવિયન રિચર્ડ્સ, ગૅરી કર્સ્ટન, રાજસિંહ ડુંગરપુર, અજીત વાડેકર, જગમોહન દાલમિયા, હેન્સી ક્રોન્યે, સચિનને બ્રાન્ડ બનાવનારા સ્વર્ગસ્થ માર્ક મસ્કરન્હાસ અને યુવાન પ્રણય રોય-રાજદીપ સરદેસાઈ. સચિનની લાઇફના પ્રસંગો, એક પછી એક આવતી મૅચો અને આ બધા ચહેરાઓને જોઇને આપણને પણ એક આખા વીતેલા યુગનો રિકૅપ મળી જાય છે.

સચિન, ધ હ્યુમન બીઇંગ

સચિને આ ફિલ્મમાં પોતાની નિષ્ફળતાઓ, ડર, ડિપ્રેશન વગેરે વિશે પણ ખૂલીને વાતો કરી છે. એની મરજી વિરુદ્ધ કઈ રીતે એને કૅપ્ટન બનાવી દેવાયેલો અને જાણ સુદ્ધાં કર્યા વિના એને હટાવી દેવાયેલો, નિષ્ફળતાના દોરમાં એની રિટાયરમેન્ટની માગ થયેલી, મૅચ ફિક્સિંગનું એ કાળું પ્રકરણ, સચિન પર બોલવા માટેનું પ્રેશર, દર વખતે હાથમાંથી સરી જતા વર્લ્ડ કપનાં સપનાં, અઝહરુદ્દીન વખતે ટીમમાં ઊભાં થયેલાં બે પાવર સેન્ટર, ગ્રેગ ચૅપલ કાળ, એની ઇન્જરીઓ અને એના થકી આવતો સ્ટ્રેસ… સચિન અહીં બધું જ એકસરખી નિઃસ્પૃહતાથી કહી દે છે.

આપણે જે સચિન જોઇએ છીએ તેની પાછળનાં બે મુખ્ય પિલર એટલે અજિત અને અંજલિ. સચિન કહે છે એમ, ‘મેં અને અજિતે એક જ સપનું આખી જિંદગી જોયું છે અને જીવ્યા છીએ.’ જ્યારે અજિત કહે છે, ‘આટલાં વર્ષોમાં એક પણ દિવસ એવો ગયો નથી કે અમે ક્રિકેટની વાત ન કરી હોય કે ક્રિકેટ સિવાય કોઈ વાત કરી હોય.’ કદાચ અંજલિ જેવી વાઇફ ન મળી હોત તો સચિનને કાંબલીમાં પલટાતા વાર પણ ન લાગી હોત. સચિન-બાળકો માટે એણે પોતાનું મૅડિકલ કરિયર છોડ્યું. એટલું જ નહીં, સચિનના સ્ટ્રેસને પણ બરાબર સાચવ્યો. ફિલ્મમાં બહુ નિખાલસતાથી અંજલિ કહી દે છે, ‘અર્જુન એના પિતા જેવો સફળ ન થાય તો એની નિષ્ફળતાનો ભાર પણ એણે એકલાએ જ ઉપાડવો પડશે. હું એ આખો સ્ટ્રેસ નવેસરથી નહીં વેઠી શકું.’ અત્યંત અંગત ફેમિલી વીડિયો ફૂટેજમાં આપણને સચિનનો એક પ્રેમાળ પિતા અને ઝિંદાદિલ દોસ્ત તરીકેનો ચહેરો પણ દેખાય છે. એનો ટિપિકલ સ્ટાઇલનો મેરેજ વીડિયો અને એમાં આવેલી હસ્તીઓ, દોસ્તો માટે ક્યારેય ન બદલાયેલો સચિન પણ જોઈ શકાય છે.

કેવી રીતે સચિન સસ્તામાં આઉટ થાય તો કલાકો સુધી કોઇનીયે સાથે વાત ન કરે, નિષ્ફળતાના દોરમાં અઠવાડિયા સુધી ઘરમાં પુરાઈ રહે, મોટી મૅચના પંદર કલાક અગાઉથી તૈયારી શરૂ કરી દે, એની ક્રિકેટ કિટમાં શું શું હોય, એનું ‘જાદુઈ’ બૅટ, એને કોઈ ગુડ લક વિશ કરે તો એને ન ગમે, સાહેબ ગ્રીન ટી જ પીવે, એકનું એક ગીત આખો દિવસ સાંભળ્યા કરે, ૨૦૧૧ વર્લ્ડ કપની ફાઇનલમાં શું થયેલું… આવા ઝીણા ઝીણા સંખ્યાબંધ એનેક્ડોટ્સ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલા છે. સાથે બૅકગ્રાઉન્ડમાં વાગતું એ. આર. રહેમાનનું મ્યુઝિક, મસ્ત.

ઑન્લી સચિન

દેખીતી રીતે જ આ ઇન્સ્પિરેશનલ ફિલ્મ ‘સચિન ધ ફિનોમેનન’નું સેલિબ્રેશન છે. એટલે જ તેમાં એક ટિપિકલ ડૉક્યુમેન્ટરી જેવી આકરી બાબતોનો સમાવેશ નથી કરાયો. સચિનની કરિયરનાં મૅજર અપ-ડાઉન જાણે આપણે એના ‘વિકિપીડિયા’ પૅજનું વીડિયો વર્ઝન જોતા હોઇએ એવાં લાગે છે. આ ડૉક્યુમેન્ટરીમાં સચિનનો એક સમયનો જિગરજાન દોસ્ત વિનોદ કાંબલી નથી, એના કોચ રમાકાંત આચરેકર (કદાચ ઉંમરને લીધે) પણ નથી. સચિનની બૅટિંગમાં એવી તે કઈ ખાસિયતો હતી, એની પર્સનાલિટીનું-સચિન એઝ અ બ્રૅન્ડનું ઍનાલિસીસ વગેરે બાબતો સમાવાઈ નથી. જૂના વીડિયોની નબળી ક્વૉલિટી પણ જેમની તેમ જ રખાઈ છે.

માસ્ટર બ્લાસ્ટર

આ ફિલ્મ રૂંવાડાં ખડાં કરી દે તેવી સંખ્યાબંધ મોમેન્ટ્સ આપે છે. છેક પહેલી સિરીઝમાં સચિનનું નાક તૂટ્યું ત્યારથી લઇને ભારત-પાકિસ્તાનની વર્લ્ડ કપની મૅચો, ઑસ્ટ્રેલિયા સામેની અભૂતપૂર્વ સિરીઝ, લૉર્ડ્સમાં ગાંગુલીનું ટૉપલેસ એક્સાઇટમેન્ટ, વૉર્ન વર્સસ સચિન, ૨૦૧૧ વર્લ્ડ કપમાં પાકિસ્તાનને ચટાડેલી ધૂળ, એ પછી ગૅરી કર્સ્ટનની ‘ચક દે ઇન્ડિયા’ના શાહરુખને પણ ઝાંખો પાડી દે એવી મોટિવેશનલ સ્પીચ, ધોનીની વિનિંગ સિક્સ, સચિનની ફેવરેલ સ્પીચ… આ બધું ફરી ફરીને અનુભવવા માટે સચિનના અને ભારતીય ક્રિકેટના ચાહક તરીકે આ ફિલ્મ થિયેટરમાં જ જોવી પડે. એટલું જ નહીં, ‘સચિનઃ અ બિલ્યન ડ્રીમ્સ’ની (ઑરિજિનલ!)  DVD પર્સનલ કલેક્શનમાં પણ રાખવી પડે. કેમ કે આ માત્ર સચિનની જ નહીં, બલકે તેની સાથે જોડાયેલી આપણી ભાવનાઓની પણ સ્ટોરી છે. અને ભવિષ્યમાં આપણાં બાળકો અને તેમનાં બાળકોને પણ બતાવવા માટે, કે આ એ ખેલાડી છે જેને અમે રમતો જોયો છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.