ઇત્તેફાક

ન્યુ બૉટલ, ઓલ્ડ વાઇન, નોટ સો ફાઇન

***

રાઇટિંગનો જ કમાલ છે કે 48 વર્ષ પહેલાં આવેલી ફિલ્મ આજે પણ મૅચ્યોર લાગે છે અને 2017માં રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ આઉટડૅટેડ.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

ittefaq-poster‘મિ. લૉર્ડ, આજે ઘણા સમય બાદ આપની સિને-કૉર્ટમાં એક ઇન્ટરેસ્ટિંગ મુકદ્દમો આવ્યો છે. આ વખતે કૅસ ફરી સો કૉલ્ડ રિમેકનો છે.’

‘હમ્મ… આમેય અત્યારે જૂનું ભુલાવી દઇને નવું રિ-ક્રિએટ કરવાની ફેશન ચાલે છે. યુ મૅ પ્રોસીડ.’

‘થૅન્ક યુ મિ. લૉર્ડ.વાત આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ની છે. આ ફિલ્મ આમ તો ઈ.સ. 1969માં આવેલી આ જ નામની રાજેશ ખન્ના સ્ટારર ફિલ્મની ઓલમોસ્ટ રિમેક છે.’

‘ઓલમોસ્ટ રિમેક?’

‘હા, એટલે મૂળ પ્લોટ યથાવત રાખીને તેનું બહારનું કલેવર બદલી નાખવામાં આવ્યું છે.’

‘સરકારી યોજનાઓમાં થાય છે એવું?’

‘સર, વાત પોલિટિકલ થઈ જશે અને આમેય આચાર સંહિતા ચાલુ છે.’

‘ઓહ, યસ યસ. પ્લીઝ કન્ટિન્યુ.’

‘તો સર, વિકિપીડિયાનાં પાનાં ફેરવનારાઓ જાણે છે કે આ ઇત્તેફાકનું મૂળ જૂની ઇત્તેફાકમાં અને તેનાં મૂળ ‘ધુમ્મસ’ નામના એક ગુજરાતી નાટકમાં છે. વધુ ઊંડા ઊતરીએ તો એક હૉલિવૂડ ફિલ્મ અને એક પરદેશી નાટક પણ મળી આવે છે.’

‘ઇન્ટરેસ્ટિંગ. એવું તે શું છે આ સ્ટોરીમાં કે પાંચ દાયકાથી ફરી ફરીને બનતી રહે છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, વાત એક નઠારા કોઇન્સિડન્સની છે. પત્નીની હત્યા કરીને ભાગતો એક માણસ પોલીસથી બચવા એક ઘરમાં આશરો લે છે. પરંતુ એ ઘરમાં પહેલેથી જ પોતાનાં ડીપ ડાર્ક સિક્રેટ્સ છુપાયેલાં છે.’

‘વ્હોટ? મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર, મારી કૉર્ટમાં સ્પોઇલર કહી દેવા એ કન્ટેમ્પ્ટ ઑફ કૉર્ટનો ગંભીર ગુનો બને છે. ડૉન્ટ યુ નૉ ધેટ?’

‘રિલેક્સ,યૉર ઑનર. ઑરિજિનલ સ્ટોરીની આ જ તો બ્યુટિ છે કે વાત દેખાય છે એટલી સિમ્પલ નથી. સત્યને આડે કેટલાંય પડળ છે.જોકે આ મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મમાંબે દાયકા જૂની બીજી એક હિન્દી મર્ડર મિસ્ટરી ફિલ્મનું સિક્રેટ બડી બેશર્મીથી છત્તું કરી નાખવામાં આવ્યુંછે. એ વિશે તો હું પોતે જ એક સિને ઇન્ટરેસ્ટલિટિગેશન કરવાનો છું.’

‘ઇટ્સ પથેટિક. સિને-કૉર્ટ આ વાતની ગંભીર નોંધ લે છે.લેકિન સિને-કૉર્ટમાં આ ફિલ્મને ઘસડી લાવવાનો મુખ્ય આશય શો છે?’

‘મિ. લૉર્ડ, ટિકિટના ભાવ જ્યારે ફિલ્મની લંબાઈ કરતાં બમણા થઈ જાય અને દર્શકો પર અધકચરા રિવ્યુઝનો મારો ચાલવા લાગે ત્યારે ઑથેન્ટિસિટીનું મહત્ત્વ વધી જાય છે.’

‘કૉપી ધેટ.પણ આ કૅસ એક પક્ષીય છે? ડિફેન્સ ક્યાં છે?’

‘હિઅર આઈ એમ, મિ. લૉર્ડ.ઇફ યુ પરમિટ, કેન આઈ સ્ટાર્ટ?’

‘યસ પ્લીઝ. ગો અહેડ.’

‘થેન્ક યુ, મિ. લૉર્ડ. ફર્સ્ટ ઑફ ઑલ ‘હુ ડન ઇટ’ પ્રકારની સસ્પેન્સ-મિસ્ટરી ફિલ્મ બનાવવી તે ઓલમોસ્ટ સુસાઇડલ મિશન છે. કેમ કે, એક વખત સિક્રેટ છત્તું થયા પછી એમાં કશી ઉત્તેજના રહેતી નથી ને ફિલ્મની રિપીટ વેલ્યુ ઑલમોસ્ટ ખતમ થઈ જાય છે. એમાંય અત્યારે તો પરાણે ઇરોટિક ને ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળાં આઇટેમ સોંગ્સ ઘુસાડીને ફિલ્મ વેચવાનો ધંધો કરાય છે.અમે એવું કશું જ કર્યું નથી. એ જ બતાવે છે કે અમારો ઇરાદો નેક છે.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘યૉર ઑનર. ક્લિશૅ ભાષામાં કહું તો ‘મારા કાબિલ દોસ્ત’ એ ભૂલી જાય છે કે પોતાને મ્યુઝિક ડિરેક્ટર તરીકે ઓળખાવતા તનિશ્ક બાગચી નામના એક શખ્સ પાસે ‘રાત બાકી બાત બાકી’ જેવા ક્લાસિક સોંગનું સો કૉલ્ડ ‘રિમિક્સ’કરાવીને ફિલ્મને પ્રમોટ કરવાનો પ્રયાસ કર્યો જ છે. એ તનિશ્ક બાગચી પર તો જૂનાં સોંગ્સનું ‘સિરિયલ કિલિંગ’ કરવાનો એક અલગ કૅસ લઇને હું નામદાર કૉર્ટ પાસે આવવાનો છું. લેકિન સોનાક્ષી સિંહાના ઑબ્જેક્ટિફિકેશનવાળા આ ‘રિમિક્સ’ જેવી જ હાલત આખી ફિલ્મની છે.’

‘એન્ડ વ્હોટ્સ ધેટ?’

‘બંનેમાં ઍનર્જી જ નથી, સર.’

‘ઑબ્જેક્શન ફ્રોમ માય સાઇડ એઝ વેલ.’

‘એન્ડ સસ્ટેઇન્ડ ટૂ.’

‘આભાર, નામદાર. અમારી ફિલ્મ માત્ર 107 મિનિટની જ છે. કોઈ ખોટી ચરબી નહીં, સીધી ખૂન કૅસથી જ સ્ટોરી સ્ટાર્ટ થાય અને છેક સુધી તેને જ વળગી રહે.’

‘વાત સાચી, મિ. લૉર્ડ. પણ ફિલ્મની પૅસ એટલી સ્લો છે કે આટલી ઓછી લંબાઈ પણ વધુ લાગે છે. અર્જન્સી ઊભી કરવા માટે કૅસને કોઈ જ લોજિક વિના ત્રણ દિવસમાં સોલ્વ કરવાની ડૅડલાઇન અપાય છે. એ પછીયે ફિલ્મમાં એક ફાસ્ટ પૅસ્ડ સસ્પેન્સ થ્રિલરને છાજે એવી સ્પીડ તો આવતી જ નથી.’ ફિલ્મ એટલી સ્લો પૅસમાં આગળ વધ્યા કરે કે ખરેખર કાતિલ કોણ છે અને કત્લ શી રીતે થયાં તે જાણવાની આપણી ઉત્કંઠા જ મરી જાય.’

‘ઓહ, ઇઝ ધેટ સો?’

‘યસ મિ. લૉર્ડ. ફિલ્મના યંગ ડિરેક્ટર અભય ચોપરાએ-જેઓ ખુદ સદગત રવિ ચોપરાના દીકરા છે, તેમણે-આ ફિલ્મને સિમ્પલ રીતે કહેવાને બદલે ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ વાપરી છે.’

‘રશોમોન ઇફેક્ટ?’

‘યૉર ઑનર, ઈ.સ. ૧૯૫૦માં દિગ્ગજ જૅપનીઝ ફિલ્મમૅકર અકિરા કુરોસાવાએ ‘રશોમોન’ નામની ફિલ્મ બનાવેલી. તેમાં વગડામાં થયેલા એક બળાત્કાર અને હત્યા કૅસની વાત હતી. આખી ફિલ્મમાં તે કૅસ સાથે સંકળાયેલા લોકો એક જ ઘટનાને પોતપોતાના દૃષ્ટિકોણથી જુએ ત્યારે સમગ્ર ઘટના અને આરોપી ધરમૂળથી બદલાઈ જાય તેની વાત હતી. જૅપનીસ સિનેમાને રાતોરાત આખી દુનિયામાં જાણીતું કરી દેનારી આ ફિલ્મ વર્લ્ડ સિનેમાની વન ઑફ ધ ગ્રેટેસ્ટ મુવીઝ ગણાય છે. એ ફિલ્મની સફળતાને પગલે જ ‘રશોમોન ઇફેક્ટ’ શબ્દ અસ્તિત્વમાં આવ્યો છે. છેલ્લે આપણે ત્યાં ‘તલવાર’ ફિલ્મમાં એ પ્રકારના સ્ટોરીટેલિંગનો ઉપયોગ કરવામાં આવ્યો હતો. એમ તો આ ફિલ્મને ‘અનરિલાયેબલ નૅરેટર’ની કેટેગરીમાં પણ મૂકી શકાય, જેમાં વાર્તાના સૂત્રધાર જ વાર્તા જોનાર-સાંભળનારને અવળે પાટે ચડાવી દે. જોકે એ વિશે વધુ ચર્ચા કરીશું તો ફરી પાછો સ્પોઇલરનો પ્રશ્ન ઉપસ્થિત થશે.’

‘વેરી ઇન્ટરેસ્ટિંગ. પણ પોતાની પહેલી જ ફિલ્મમાં એ છોકરા અભય ચોપરાએ સ્ટોરી ટેલિંગની આવી અનોખી ટેકનિક વાપરી હોય, તો એ સારું જ કહેવાય ને?’

‘યસ, બટ જો સ્ક્રીનપ્લે પર્ફેક્ટ્લી ન લખાયેલો હોય તો ઓછી લંબાઈની ફિલ્મ પણ લાંબી, કંટાળાજનક અને રિપિટિટિવ લાગવા માંડે. જોકે આ વાતની ફિલ્મના રાઇટરલોગને પણ ખબર છે જ. એટલે જ એમણે હ્યુમરનો પૂરતો ડોઝ ઉમેર્યો છે.’

‘જેમકે?’

‘જેમકે, પહેલાં તો ફિલ્મનો નાયક ‘મશહૂર રાઇટર’ છે અને એનું નામ રખાયું છે ‘વિક્રમ સેઠી’. સૌ જાણે છે એમ રિયલ લાઇફમાં પણ ‘અ સ્યુટેબલ બૉય’થી જાણીતા વિક્રમ સેઠ નામના રાઇટર છે જ. અને આ રાઇટરને ન વાંચવા બદલ ફિલ્મનું એક પાત્ર બીજા પાત્ર વિશે કહે છે, ‘યે તો સિર્ફ ચેતન કે ભગત હૈ.’એક બીજો ચાબખા જેવો ડાયલોગ પણ છે, કે ‘આજકલ તો ઇન્ડિયા મેં ક્રાઇમ કર કે NRI બન જાને કા ફૅશન ચલ રહા હૈ.’ યાને કે મૅટા હ્યુમર-સટાયર, મિ. લૉર્ડ!પ્લસ પુલિસવાલાઓજ્યાં મર્ડર થયું હોય ત્યાં-ક્રાઇમ સીન પર ચા બનાવીનેએકબીજાને પીરસતા હોય,સિક્યોરિટી ગાર્ડ પોતાના ખરાબ પેટનું એકદમ ડિટેઇલમાં વર્ણન કરે, ઇન્વેસ્ટિગેશન રૂમમાં લબુક ઝબુક થતી ટ્યુબલાઇટ બદલવા માટે ખુદ આરોપીની જ મદદ લેવામાં આવે…આવી ઘણી કોમિક મોમેન્ટ્સ છે, જે ફિલ્મને સાવ ડલ બનતાં રોકે છે.’

‘ગુડ, પણ તો પછી તમારા અવાજમાંથી મને નિરાશાનો ટોન કેમ સંભળાય છે?’

‘કેમકે પહેલાં તો આ ફિલ્મના કાસ્ટિંગમાં જ લોચો છે. સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા સૂટિંગ-શર્ટિંગના મૉડલ તરીકે સરસ છે, પણ એક્ટર? નો મિ. લૉર્ડ. એના ચહેરા પર કોઈ કહેતા કોઈ એક્સપ્રેશન આવતું જ નથી. ફિલ્મમાં એના પર ‘ક્રાઇમ ઑફ પૅશન’નો આરોપ છે, પણ એના પાત્રમાં કોઈ પૅશન દેખાતું નથી. એ રડે, ફ્રસ્ટ્રેટ થાય, નિરાશ થાય, ગુસ્સે થાય… બધું જ ચાવી ભરેલા રમકડાની જેમ. સોનાક્ષીનું પણ એવું જ છે. આ બંનેનાં પાત્રો-ઍક્ટિંગ એ હદે ફિક્કાં છે કે એમના કરતાં તો પોલીસ કોન્સ્ટેબલનાં કેરેક્ટર્સક્યાંય વધુ જીવંત લાગે છે. હા, અક્ષય ખન્ના આ ફિલ્મનું ઓલમોસ્ટ સરપ્રાઇઝિંગ ઍલિમેન્ટ છે. ગંભીર રહીને ઇમોશન્સ ચૅન્જ કરવાની અને કરડાકી બતાવવાની એની કાબેલિયતને દાદ દેવી જોઇએ.છતાં અંગત રીતે એવું લાગે છે કે અક્ષય ખન્નાને બદલે ફિલ્મમાં ઇરફાન, નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી કે કે.કે. મેનન હોત, સિદ્ધાર્થને બદલે રાજકુમાર રાવ, ઇમરાન હાશ્મી કે આયુષ્માન ખુરાના હોત, અને સોનાક્ષીને બદલે રાધિકા આપ્ટે કે તાપસી પન્નુ હોત, તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ જોવાલાયક બની હોત.’

‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ.’

‘સસ્ટેઇન્ડ.’

‘મિસ્ટર પ્રોસિક્યુટર માત્ર એઝમ્પ્શન-જો અને તો વાળી ધારણાઓ પર દલીલો કરી રહ્યા છે. એ ભૂલી રહ્યા છે કે ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ મૅકર્સનો અધિકાર હોય છે.’

‘રાઇટ. આ વાત હું માત્ર મારા અભિપ્રાય, અનુભવ અને ઑબ્ઝર્વેશનને આધારે જ કહી રહ્યો છું. પરંતુ એ વાતનો કોઈ ઇનકાર થઈ શકે તેમ નથી કે આ મિસ્ટરી ફિલ્મ ખાસ્સી આઉટડેટેડ છે.’

‘આઉટડેટેડ?’

‘યસ, યૉર ઑનર, આઉટડેટેડ. તમે જ કહો કે અત્યારે જ્યાં ‘ક્રાઇમ પેટ્રોલ’ના પોણા ભાગના કૅસ પણ શકમંદોની કૉલ ડિટેલ્સ અને એમનું મોબાઇલ લોકેશન ટ્રેસ કરીને સોલ્વ કરાય છે. અહીં તેનો ઉલ્લેખ સુદ્ધાં નહીં. આવી ફિલ્મ બનાવતાં પહેલાં ફિલ્મના રાઇટર્સે જો ‘શેરલૉક’ જેવી ટેલિવિઝન સિરીઝ જોઈ હોય તો એમને ખ્યાલ આવે કે ‘હુ ડન ઇટ’ ટાઇપની વાર્તાઓ કેટલી આગળ વધી ચૂકી છે. એવી જ બીજી એક ઇલ્લોજિકલ સિક્વન્સમાં ટૅક ઑફ થતું વિમાન રોકવા માટે ફિલ્મનું પોલીસ સાથે સંકળાયેલું એક પાત્ર કોઈ જ લોજિક વિના દોડાદોડ કરી મૂકે છે. જ્યારે રિયલ લાઇફમાં એક ચક્રમ માણસે મૂકેલી ચિઠ્ઠીથી આખી ફ્લાઇટ ડાઇવર્ટ થઇને ઇમર્જન્સી લૅન્ડિંગ કરી શકતી હોય ત્યારે પોલીસના ફોનથી ફ્લાઇટ શા માટે થોડા સમય સુધી ડિલે ન થઈ શકે? શોધવા બેસીએ તો આવી બીજી બાબતો પણ મળી શકે તેમ છે. પરંતુ તેનું ડિસ્કશન કરવા જતાં સ્પોઇલર આવી જાય તેમ છે. રાઇટર્સે ફિલ્મને ટ્વિસ્ટ ઍન્ડિંગ આપવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે, પરંતુ સસ્પેન્સ ફિલ્મો જોવા ટેવાયેલા લોકોને અંદાજ આવી જ જાય કે આ સિક્રેટ શું હશે. યાને કે સિક્રેટ છત્તું થાય ત્યારે ભાગ્યે જ કોઈ સરપ્રાઇઝ કે શૉકની ફીલિંગ આવે છે.’

‘હમ્મ. ડિફેન્સને આ મુદ્દે કોઈ સફાઈ પેશ કરવી છે?’

‘નો, યૉર ઑનર.’

‘તો બંને પક્ષની દલીલો-પ્રતિદલીલો સાંભળ્યા બાદ નવોદિત ફિલ્મમૅકર અભય ચોપરાની ફિલ્મ ‘ઇત્તેફાક’ વિશે આ સિને-કૉર્ટ એ નિર્ણય પર પહોંચી છે કે ફિલ્મ મર્ડર-મિસ્ટરી વાર્તાઓના શોખીનોને પણ માઇલ્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ આપે તેવી છે. ફિલ્મ રાઇટર્સને આ સિને-કૉર્ટ તાકીદ કરે છે કે તેઓ નવી, ફ્રેશ અને મૅચ્યોર સ્ટોરીઝ લખવાની ચૅલેન્જ ઉપાડે, કેમ કે હવે દુનિયાભરનું નમૂનેદાર કન્ટેન્ટ એક જ ક્લિક પર અવેલેબલ છે. એટલે જૂનો માલ ફરીથી વઘારીને પેશ કરવાની ટ્રિક લાંબો સમય કામ નહીં કરે. અને હા, અક્ષય ખન્નાને તાકીદ કરવામાં આવે છે કે તે પૂરેપૂરું હેર ટ્રાન્સપ્લાન્ટ કરાવીને વધુ ને વધુ ફિલ્મોમાં દમદાર ભૂમિકાઓ ભજવે. ધ સિને-કૉર્ટ ઇઝ ઍડજર્ન્ડ ટિલ નેક્સ્ટ રિલીઝ.’

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

Advertisements

શૅફ

ફીલ ગુડ, ફીલ ફૂડ

***

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

***

diiaodxv4aeb7neવગર વિઝાએ કોઇપણ વિદેશી વાનગી આપણા દેશમાં એન્ટ્રી મારે એટલે નામ સિવાય એ ડિશ પૂરેપૂરી ભારતીય થઈ જાય. છતાં ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે ઑરિજિનલ-ઑથેન્ટિક વાનગીનો ચાહક આપણે ત્યાં આવીને તેની ઇન્ડિયન ઍડિશન ખાય તો કહે કે, ‘આ એ ડિશ તો બિલકુલ નથી, પણ મારી હાળી ટેસ્ટી તો છે, હોં!’ ડિટ્ટો આવી સિચ્યુએશન સૈફ અલી ખાન સ્ટારર ફિલ્મ ‘શૅફ’માં થઈ છે. આગ્રાના પેઠા જેવી જાણીતી વાત એ છે કે ‘શૅફ’ એ ત્રણ વર્ષ પહેલાં આવેલી રાઇટર-ડિરેક્ટર-એક્ટર જોન ફૅવરોની એ જ નામની સુપર્બ ફેન્ટાબ્યુલસ હૉલિવૂડ ફિલ્મની ઑફિશિયલ રિમેક છે. કોઈ હિન્દી ફિલ્મની શરૂઆતમાં તેની મૂળ આવૃત્તિને ક્રેડિટ આપવામાં આવે એ આપણે ત્યાં રૅરેસ્ટ ઑફ ધ રૅર ઘટના છે, જે અહીં બની છે.

ફેમિલી રેસિપી

હૉલિવૂડની ટેસ્ટી ફિલ્મી વાનગીઓના શોખીનોએ જોન ફૅવરોની ‘શૅફ’ જોઈ જ હશે. ધારો કે ન જોઈ હોય તો આપણે ટ્રેલરની મર્યાદામાં રહીને જરા ફિલ્મમાં ઑફર થયેલી રેસિપીનું પાન કરી લઇએ. મૂળ દિલ્હીનો રોશન કાલરા (‘શૅફ’ અલી ખાન) ન્યુ યૉર્કમાં ત્રણ ‘મિશલિન સ્ટાર’ ધરાવતો શૅફ છે (ગૉડ, હિન્દી ફિલ્મોમાં કદાચ પહેલી જ વાર આ ‘મિશલિન સ્ટાર’નો ઉલ્લેખ સાંભળ્યો!). એની એક્સ વાઇફ રાધા (સાઉથની એક્ટ્રેસ પદ્મપ્રિયા) અને ટીનએજ દીકરો અરમાન (સ્વર કાંબલે) ઑલરેડી એનાથી ક્યાંય દૂર કોચિનમાં રહે છે. આ એકલો, ફ્રસ્ટ્રેટેડ અને ચીડિયો થઈ ગયેલો રોશન એક વાઇરલ ઝઘડા પછી શાહરુખની જેમ થોડા સમય માટે ‘સ્વદેશ’ પરત ફરે છે. એ પછી શરૂ થાય છે એક ફીલ ગુડ રોડ ટ્રિપ.

થોડી થોડી ટેસ્ટી ટેસ્ટી

‘શૅફ’ જેવી ફિલ્મોને અંગ્રેજીમાં ‘હાર્ટવૉર્મિંગ’, ‘ફીલ ગુડ’ ફિલ્મ કહે છે. ઝાઝાં અપ્સ એન્ડ ડાઉન્સ વગર આગળ વધતી પ્રીડિક્ટેબલ સ્ટોરી, જેને જોઇને આપણનેય એમને ભેટી પડવાનું મન થાય એવાં મસ્ત પાત્રો, હોઠ પર સ્માઇલ અને આંખમાં છૂટાછવાયા વાદળ જેવું નાનકડું આંસુનું ટીપું રમતું રહે, ફિલ્મને અંતે સૌ સારાં વાનાં થઈ જાય એવી ધરપત, થિયેટરમાંથી બહાર નીકળીએ ત્યારે આપણું હૈયું હરખથી ઑવરફ્લો થતું હોય ને જિંદગી એકદમ નવી સર્વિસ કરાવેલી ગાડીની જેમ ચકાચક લાગવા માંડે એવી ફીલિંગ… જ્યારે મૂડ ખરાબ હોય ત્યારે આવી ફિલ્મો ઍન્ટિડિપ્રેશન્ટ દવાઓ જેવું કામ કરે છે. આપણે ત્યાં હૃષિકેશ મુખર્જી, બાસુ ચૅટર્જી અને સઈ પરાંજપેની આવી ફિલ્મો બનાવવામાં માસ્ટરી હતી. ઇંગ્લિશ શૅફ અદ્દલ આવી હાર્ટવૉર્મિંગ ફિલ્મ હતી, ડિરેક્ટર રાજા ક્રિશ્ના મેનનની હિન્દી ‘શૅફ’ ઘણે અંશે આવી ફિલ્મ છે (જો બકા, રિમેક છે અને જોન ફૅવરોના પેગડામાં પગ નાખ્યો છે એટલે સરખામણી તો થશે જ!).

આપણી આ ફિલ્મ એક ફૂડ મુવી પ્લસ રોડ મુવી પણ છે. ડિરેક્ટર રાજા ક્રિશ્ના મેનને જે ખૂબસૂરતીથી ઇન્ટરનેશનલ ક્વિઝિનને ઇન્ડિયન ટ્વિસ્ટ આપ્યો છે એના પર તો ચાંદની ચૌકની આખી પરાંઠેવાલી ગલી કુરબાન! (બાય ધ વે, Cuisineનો સાચો ઉચ્ચાર ‘ક્વિઝીન’ છે, ‘કુઝીન’ કે ‘ક્યુઝીન’ નહીં!) અમેરિકામાં પરદેશી વાનગીઓ બનાવતો શૅફ ભારત આવીને વર્ષો પછી દેશી ટેસ્ટ રિડિસ્કવર કરે, કેરળમાં ઊછરેલો દીકરો પિતાને ત્યાંની લોકલ વાનગીઓ ચખાડે ને પપ્પા પોતાના પુત્તરને પરાંઠેવાલી ગલીમાં લઈ જઇને છોલે-ભટુરે, દેશી થાલી વિથ લસ્સી ખવડાવે, દિલથી-પ્રેમથી કંઇક સારું બનાવીને ખવડાવવામાં જે આનંદ-સુકૂન મળે છે તેનો અમૃતસરના ગોલ્ડન ટેમ્પલના લંગરમાં લઈ જઇને અનુભવ કરાવે… આ બધી સિક્વન્સ ખરેખર હાર્ટવૉર્મિંગ છે. માત્ર પૈસા માટે નહીં, કમાવા માટે નહીં, ભલે ફ્રી હોય પણ કરવા ખાતર નહીં, બલકે પૅશનથી, પૂરા ડૅડિકેશનથી કામ કેવી રીતે થાય એવો સ્ટ્રોંગ મેસેજ પણ અહીં છે. મતભેદ, મનભેદ કે સમયભેદ જ નહીં, ખાવાનો ટેસ્ટ પણ ત્રણ પેઢીઓને કેવી રીતે અલગ પાડી દે છે અને એ જ ટેસ્ટ પાછા ભેગા પણ કરી શકે છે એ બતાવતા બે નાનકડા સબપ્લોટ્સ પણ હાર્ટટચિંગ છે.

ન્યુ યૉર્કથી ટેક ઑફ થયેલી સ્ટોરી સીધી કોચિન એરપોર્ટ પર લૅન્ડ થાય, ઑલ્ડ કોચિનની ગલીઓ, હેરિટેજ હૉટેલો, ચાઇનીઝ ફિશિંગ નૅટ્સ, જૂની બાંધણીનાં ઘરો, ધરતી પર કુદરતે બનાવેલી રક્તવાહિનીઓ જેવાં બૅકવૉટર્સના એરિયલ શૉટ્સ, ટ્રેડિશનલ હાઉસબૉટ્સ… પર્સનલ ટુરમાં આમાંનું બધું જ જોઈ ચૂક્યા હોઇએ તોય ફરી પાછા ઊડીને કેરળ પહોંચી જવાની તીવ્ર ઇચ્છા થઈ આવે. ડિરેક્ટર રાજા ક્રિશ્ના મેનન પોતે મલ્લુ એટલે કે મલયાલી છે એટલે એમણે આપણને ઇડિયપ્પમ અને કેળનાં પાનમાં પીરસાતી ફિશનો ટેસ્ટ તો કરાવ્યો જ છે, સાથોસાથ ભોજનની સાથે જાંબુડિયા રંગનું સ્વાસ્થ્યવર્ધક પીણું ‘ચેક્કુવેલ્લમ’ પિરસાય (ને બાંધેલો લોટ કપડાંથી ઢાંકી દેવાય) તેનો પણ ખ્યાલ રાખ્યો છે. કેરળમાં ચાલતી યુનિયનબાજીથી લઇને ઝૂંપડી જેવી રેસ્ટોરાં કમ પીઠામાં પણ શા માટે ઑથેન્ટિક ટેસ્ટ મળી શકે તેની પણ વાત કરી છે.

ડબલ ડૅકર બસને ટ્રાવેલિંગ રેસ્ટોરાંમાં કન્વર્ટ કરીને કેરળથી દિલ્હી વાયા ગોવાની રોડ ટ્રિપમાં ‘દિલ ચાહતા હૈ’ને પણ એકદમ ક્યુટ ‘મૅટા હ્યુમર’વાળી અંજલિ અપાઈ છે. તે અહીં કહેવા કરતાં ફિલ્મમાં જોઇએ એની જ મજા છે. (એમ તો ફિલ્મમાં પોસ્ટર સ્વરૂપે એક ઠેકાણે ‘મિર્ચ મસાલા’ ફિલ્મને પણ અંજલિ અપાઈ છે.)

શૅફની બીજી મજા છે તેનો હળવો ટૉન, મૅલોડ્રામાની ગેરહાજરી, વાતવાતમાં દીકરાને (ને આપણને પણ) અપાઈ જતાં લાઇફ લેસન્સ અને ટેરિફિક કલાકારોની કાસ્ટ. સૈફે શૅફ લાગવા માટે મહેનત કરી છે તેવું આપણને પણ દેખાય છે (એના શાકભાજી સમારવાના સીન જોઈ લેજો! બટ, જોન ફૅવરો ઈ જોન ફૅવરો!). ઍન્ડ, જાતભાતનાં કૅઝ્યુઅલ વેરમાં સૈફ ભુત જોલોકિયા કરતાં પણ વધુ હૉટ દેખાય છે, ટચવૂડ! ટીનએજર સ્વર કાંબલે પણ એકદમ કોન્ફિડન્ટ લાગે છે. સાઉથ ઇન્ડિયન ફિલ્મોનો ટેસ્ટ આપણને ઑરિજિનલ ફ્લેવરમાં સાઉથ ઇન્ડિયન વાનગીઓની જેમ દાઢે નથી વળગ્યો, એટલે અહીં આવેલી સધર્ન સ્ટાર પદ્મપ્રિયા જાનકીરામનનો આપણને પરિચય નથી (સાત વર્ષ પહેલાં એ હિન્દી ફિલ્મ ‘સ્ટ્રાઇકર’માં સિદ્ધાર્થની અપોઝિટ દેખાયેલી). એક નાનકડા ગેસ્ટ અપિયરન્સમાં મિલિંદ સોમણ પણ દેખાય છે (જેનો દિલધડક લુક જોઇને ભલભલા લોકોનાં બ્લડપ્રેશર વધી જશે!). હીરોના વફાદાર મિત્રના રોલમાં ચંદન રૉય સંન્યાલ પણ એકદમ ઍન્જોયેબલ છે. અહીં પતિ-પત્ની ડિવોર્સ્ડ છે છતાં બંને વચ્ચે એક હેલ્ધી મૈત્રી છે અને દીકરાના ઉછેર માટે બંને એકદમ સજાગ છે એ ટ્રેક પણ ખાસ્સો મૅચ્યોર છે.

ઑથેન્ટિક વર્સસ ઇન્ડિયન

ઑરિજિનલ ‘શૅફ’ મુવી સિમ્પલ ફીલ ગુડ ફિલ્મ હોવા છતાં ખાસ્સી લૅયર્ડ હતી. ડિવોર્સ ચાઇલ્ડ તરીકે વીકડેય્ઝ chef-5414ab2543177અને વીકએન્ડ્સમાં પિતા અને માતા વચ્ચે વહેંચાયેલા દીકરાની લાઇફ તેમાં હતી. પ્લસ, એક ક્રિટિક-ફૂડ ક્રિટિક જો પૂરું રિસર્ચ કર્યા વિના-ખુન્નસથી ઉતાવળિયો ‘રિવ્યુ’ આપે, ક્રિટિસિઝમ કરે તો કેવી સ્થિતિ સર્જાઈ શકે તેની પણ વાત હતી. સાચો સર્જક માત્ર સર્જન જ કર્યા કરે, પણ અત્યારની માગ પ્રમાણે જો પોતાનું માર્કેટિંગ ન કરી શકે તો શું થાય? અચ્છા, સર્જકે પોતે જે સર્જન કરવું છે (અહીં વાનગીઓના અર્થમાં) અને લોકોને ખવડાવવું છે તે ક્રિએટ કરવું કે પછી જે વેચાય-ઑલરેડી પોપ્યુલર છે-સૅફ ઑપ્શન છે, તે જ આપ્યા કરવું? અંદરનો અવાજ સાંભળવો કે માર્કેટનો? (કે પછી માર્કેટના અવાજને જ અંદરનો અવાજ બનાવી દેવો?) જોન ફૅવરોની ‘શૅફ’ બદલાતા સમય પ્રમાણે ન બદલાવાની ને પરિવર્તન ન સ્વીકારવાની સ્ટબર્નનેસ-જિદ્દીપણાની સામે પણ લાલબત્તી હતી. ઉપદ્રવ મચાવતું સોશ્યલ મીડિયા કોઇની કરિયર બરબાદ પણ કરી શકે ને પૉઝિટિવ ઉપયોગ કરાય તો કેવું મસ્ત પરિણામ લાવી શકે તેનીયે વાત હતી.

રાજા ક્રિશ્ના મેનનની ‘શૅફ’માં આ તમામ વાતોનું પડીકું વાળી દેવામાં આવ્યું છે. ક્રિટિકવાળો આખો ટ્રેક ગાયબ છે. સોશ્યલ મીડિયાના ઉપયોગની વાતને પણ માત્ર કોથમીરની જેમ ભભરાવવામાં આવી છે. તેને બદલે આખી ફિલ્મ પિતા-પુત્રના સંબંધ પર જ કેન્દ્રિત કરાઈ છે. જે નો ડાઉટ, જોવાની મજા પડે છે, પણ વાત અત્યંત સિમ્પલ બની ગઈ છે અને તેમાંથી ડૅપ્થ ગાયબ થઈ ગયું છે. પરીકથાની જેમ ઇઝી સોલ્યુશન આવી જાય છે. માર્કેટિંગ વર્સસ ક્રિએટિવિટીની ડિબૅટમાં માત્ર એક જ લાઇન મુકાઈ છે, ‘તુમ ક્રિએટિવ ટાઇપ્સ-કન્ટેન્ટ ઇઝ કિંગ ટાઇપ લોગોં કા યહી પ્રોબ્લેમ હૈ, માર્કેટિંગ સેન્સ તો હૈ હી નહીં…’ ઇન ફેક્ટ, ‘હમેં કસ્ટમર ચાહિયે, વો ભી ઝિંદા’ જેવાં અત્યંત સ્માર્ટ વનલાઇનર્સની પણ ખાસ્સી તંગી છે.

ફૂડ એક કેરેક્ટર

રેસ્ટોરાં, વાનગીઓ પર આધારિત ફિલ્મોમાં ‘ફૂડ પૉર્ન’ બહુ મહત્ત્વનો ભાગ ભજવે છે. યાને કે રસોઈ બનાવવાની પ્રોસેસ અને વિવિધ ડિશિઝના એવા મસ્ત દિલકશ શૉટ્સ લેવામાં આવે કે આપણને થિયેટરમાં જોતાં જોતાં જ મોંમાં પાણી વછૂટવા લાગે. એટલું જ નહીં, આવી ફિલ્મોમાં વાનગીઓ પોતે પણ એક પાત્ર તરીકે ઉપસી આવે. શૅફ જાણે કોઈ કળાકૃતિનું સર્જન કરતો હોય એ રીતે રસોઈ બનાવે. સૈફે એમાં ખાસ્સી મહેનત કરી છે, લેકિન અફસોસ કે વાનગીઓ આપણને યાદ રહી જાય એ રીતે બહાર નથી આવી. એને બદલે અડધી ફિલ્મ ઓલમોસ્ટ ‘ઝાયકા ઇન્ડિયા કા’ બનીને રહી ગઈ છે. ખરેખર સૈફે સર્જેલી નવી વાનગી, જે એને પાન ઇન્ડિયા ફૅમસ ટ્રાવેલિંગ શૅફ બનાવી દે છે, તે એવી કોઈ યુનિક વસ્તુ છે જ નહીં જે દેશભરમાં તહેલકો મચાવી દે {સોરી, બટ ‘રોટ્ઝા’ (રોટી પિત્ઝા) એવી કોઈ યુનિક વાનગી નથી}.

છતાં મસ્ટ ટ્રાય ડિશ

તામસિક મસાલા જંકફૂડ ખાવા ટેવાયેલી જીભને અચાનક કોઈ પ્યોર સાત્ત્વિક વાનગી ચખાડવામાં આવે તો મજા ન પડે, એ રીતે રેગ્યુલર સિનેગોઅર્સને 133 મિનિટની આ ફિલ્મ સ્લો લાગી શકે તેવી પૂરી શક્યતા છે. ઉપરથી તેમાં સોંગ્સ પણ કાચા રહી ગયેલા કઠોળની જેમ દાંતે ચોંટે તેવા છે. છતાં સાફસૂથરી અને એકદમ પૉઝિટિવ ફીલ આપતી આ ફિલ્મ ટાઇમ કાઢીને ફેમિલી સાથે 100 ટકા જોવા જેવી છે. આપણને સતત થાય કે આ ફેમિલી ફરી પાછું ભેગું થઈ જાય તો કેવી મજા પડે?! એ આ ફિલ્મની સ્ટ્રોંગેસ્ટ વાત છે.

રેકમેન્ડેડ ડિશીઝ

જો વાનગીઓ પર બનેલી, ખાણી-પીણીને એક જીવતા જાગતા કેરેક્ટરની જેમ સ્થાન આપતી અને ખોરાકને ઇમોશન્સ સાથે જોડીને જીવનની અફલાતૂન ફિલોસોફી સમજાવતી ફિલ્મો જોવામાં રસ હોય તો જૅપનીસ ફિલ્મ ‘સ્વીટ બીન’, ઇન્ડોનેશિયન ફિલ્મ ‘ફિલોસોફી કૉપી’ (Filosofi Kopi), મલયાલમ ફિલ્મ ‘ઉસ્તાદ હૉટેલ’ જોવાની ખાસ ભલામણ છે.

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

જુડવા-2

ડબલ ટ્રબલ

***

કારણ વિનાની આ રિમેક અનફની, આઉટડેટેડ અને ઓફેન્સિવ પણ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dhfgmzqvwae6petઅમને ખબર છે કે ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોની શરૂઆતમાં જાતભાતની સૂચનાઓની સાથોસાથ એવી અદૃશ્ય સૂચના પણ આવે જ છે કે, ‘આમ તો તમે તમારું મગજ ઘરે મૂકીને જ આવ્યા હશો, પણ જો ભૂલથી ભેગું આવી ગયું હોય તો મોબાઇલની સાથોસાથ દિમાગને પણ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકી દેશો. નહીંતર દિમાગને કોઈ નુકસાન પહોંચશે તો તે માટે સંસ્થા જવાબદાર રહેશે નહીં.’

ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આ સૂચના સિવાયનું ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોનું તમામ મટિરિયલ આઉટડેટેડ થઈ ચૂક્યું છે. ઇન ફેક્ટ, ત્રણેક વર્ષ પહેલાં ડેવિડે દીકરા વરુણને લઇને ‘મૈં તેરા હીરો’ બનાવેલી, ત્યારે ખુદ વરુણે જ કહેલું કે, ‘અમારે એમને (ડેવિડ ધવનને) કહેવું પડતું કે, પાપા, યે આપ ફલાં ફલાં ફિલ્મ મેં કર ચૂકે હો.’ યાને કે પાપા ડેવિડનો કોમેડીનો સ્ટોક ખૂટી પડ્યો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ નવું રિચાર્જ નહીં કરાવે ત્યાં સુધી એમની ફિલ્મોના હાલહવાલ ‘જુડવા-2’ જેવા જ થવાના છે, ભલે પછી એમાં એમનો મહા ડૅશિંગ, મહા ટેલેન્ટેડ દીકરો વરુણ ગમે તેટલાં મહેનતનાં મઠિયાં તળતો રહે.

હાઇલા, ડુપ્લિકેટ?

ઇતિહાસ ગવાહ છે કે આજ સે બીસ સાલ પહલે રિલીઝ હુઈ ફિલ્મ ‘જુડવા’ 1994ની નાગાર્જુન સ્ટારર તેલુગુ ફિલ્મ ‘હેલ્લો બ્રધર’ની રિમેક હતી, જે પોતે 1992ની જૅકી ચૅન સ્ટારર ફિલ્મ ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ની એકદમ જુડવા ફિલ્મ હતી. હવે એની પાછળ બગડે બે લગાવીને એ રીતે રિલીઝ કરાઈ છે જેથી આપણને લાગે કે આ ફિલ્મ સિક્વલ છે. લેકિન નો. કસમ હૈ રામ ઔર શ્યામ કી, સીતા ઔર ગીતા કી, કિશન ઔર કન્હૈયા કી, કે આ ફિલ્મ એકદમ-શત પ્રતિશત રિમેક છે. એટલે દિખાવોં પે ન જાઓ, અપની અક્લ લગાઓ.

હવે ધારો કે તમે આ નવા મિલેનિયમનું ફરજંદ હો કે પછી બે અઢી દાયકા બાદ તમારી યાદદાસ્ત પરત ફરી હોય, તો તમને આ ફિલ્મની સ્ટોરીનું ક્વિક પાન કરાવવું પડે. ‘જુડવા-2’ની સ્ટોરી એકદમ યુનિક છે. બે જુડવા ભાઈ (પ્રેમ અને રાજા, વરુણ અને ધવન) બચપનમાં જ બિછડી ગયા છે. એક લંડનમાં મોટો થાય ને બીજો મુંબઈની ઝૂંપડપટ્ટીમાં. પરંતુ ઈશ્વર નામના મિકેનિકે આ બંને ભાઇઓને ખાસ પ્રકારનું બ્લુટૂથ ઇન્સ્ટોલ કરીને મોકલ્યા છે. જેવા બંને ભાઈ એકબીજાની રેન્જમાં આવે કે બંનેની શારીરિક હરકતોનો ડૅટા એકબીજામાં ટ્રાન્સફર થવા લાગે! આ ઝેરોક્સગીરીને કારણે બંનેની લાઇફમાં ડબલ ટ્રબલ પેદા થાય છે ખરી, પરંતુ ડૉન્ટ વરી, ડિરેક્ટરે બંનેને સૅપરેટ ગર્લફ્રેન્ડો (તાપસી અને જૅકલિન) ફાળવી છે એટલે પ્રેમના કોઇપણ પ્રકારના ભૌમિતિક આકારો સર્જાતા નથી. હા, વિલનલોગની બબાલ છે ખરી. પરંતુ અગેઇન ઇતિહાસ ગવાહ છે કે ડૅવિડ ધવનની ફિલ્મો પોતે જ ઘીના ઠામમાં બને છે. એટલે ઘી પણ ઑબ્વિયસલી ઘીના ઠામમાં જ પડી રહેવાનું.

અનવૉન્ટેડ રિમેક

ઉત્ક્રાંતિનો એક નિયમ છે કે સમય વીતતો જાય તેમ પ્રાણીઓનાં બુદ્ધિ-શક્તિ-શરીર વિકસતાં જાય અને નકામી વસ્તુઓ નાશ પામવા લાગે. તે ઉત્ક્રાંતિ પ્રમાણે અત્યારે જૂની (એટલે કે માત્ર બે દાયકા પહેલાંની જ) ‘જુડવા’ જુઓ તો અત્યારે તમને હાડોહાડ સેક્સિસ્ટ અને ઑફેન્સિવ લાગે. એટલે જ આજે જ્યારે તેની રિમેક બનતી હોય અને આજે પણ આપણો હીરો છોકરીઓને જોઇને ‘કૂલે કૂલે થાપલીનો દાવ’ રમતો હોય, તો કોમેડીના નામે એવું ભાણામાં શા માટે પીરસાય છે તે વિશે નવેસરથી વિચારવું જોઇએ.

અફ કૉર્સ, અમને ખબર છે કે આ એક ટાઇમપાસ, માઇન્ડલેસ, ચાઇલ્ડિશ, એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. એમાં આવું આળું ન થવાનું હોય. પરંતુ દિમાગ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકીને ફિલ્મ જોઈ હોવા છતાં હિરોઇનો માત્ર પૃષ્ઠ ભાગ પર ટપલીઓ ખાવા, પરાણે થતી પપ્પીઓ લેવા, શરીરના વળાંકો બતાવવા કે હેરાન કરવા માટે જ હોય, જુવાન દીકરીને એની મમ્મી જ સેક્સ ઑબ્જેક્ટ બનાવી રહી હોય, મમ્મીને પણ આપણો હીરો ‘ખટારો’ કહીને એની સાથે ભળતા ચેનચાળા કરતો હોય (અરે, પપ્પી ઠોકી લેતો હોય) અને બ્લૅક લોકોને ‘વેસ્ટ ઇન્ડિઝ કી ક્રિકેટ ટીમ’ કહેવામાં આવતી હોય, તો જનાબ યે એક્સેપ્ટેબલ નહીં હૈ! હા, અમને ખ્યાલ છે કે આની સામે એવી દલીલ થઈ શકે કે આમાંનું કશું જ સિરિયસલી લેવા માટે નથી અને માત્ર હસી નાખવા માટે જ છે. રાઇટ. તો હવે હસવાની વાત કરીએ.

ગરબાનું એક ચક્કર મારીને સ્વીકારવી પડે એવી એક કોન્ક્રિટ હકીકત એ છે કે વરુણ ધવનનું કોમિક ટાઇમિંગ જપાનની બુલેટ ટ્રેન જેવું પર્ફેક્ટ છે. એનો ફેરનેસ ક્રીમના મૉડલ જેવો ચહેરો, ટૂથપેસ્ટના મૉડલ જેવું સ્માઇલ, ચડ્ડી-બનિયનના મૉડલ જેવું ગઠ્ઠેદાર બૉડી, સૉફ્ટ ડ્રિંક્સના મૉડલ જેવી ખાલીપીલી ડાન્સિંગ-એક્શન અને ડિઑડરન્ટના મૉડલ જેવી હરકતો… યાને કે કમ્પ્લિટ સોલ્ડ આઉટ મટિરિયલ છે બંદો. મજાની વાત એ છે કે એ ‘બદલાપુર’ જેવી ઇન્ટેન્સ એક્ટિંગ અને ‘જુડવા-2’ જેવી બફૂનરી બંને એકસરખી સરળતાથી કરી શકે છે.

લેકિન ડૅન્જરસ વાત એ છે કે આ ફિલ્મને હસાવવાની મોટી જવાબદારી જેના પર છે તેવા તેના ડાયલોગ્સ જોડકણાં સમ્રાટ સાજિદ-ફરહાદે લખ્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં ‘મેરી ઇઝ્ઝત સૌંદર્ય સાબુન કી ટિકિયા નહીં’, ‘કબ તક તેરે સાઇડકિક્સ કો કિક કરતા રહૂંગા’, ‘દુઆ મેં ઔર મુઆહ (કિસિંગ) મેં યાદ રખના’, ‘એ બોર્ન ફાયર મતલબ જનમજલી’, ‘હેય, સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ ફિઅર’… જેવા PJ (પૂઅર જોક્સ) વનલાઇનર્સનો વોલ્કેનો ફાટ્યો છે. હા, એમાં ક્યાંક ક્યાંક હસવું આવે પણ ખરું, પણ ક્યાંક ક્યાંક! (રસ, રુચિ ને ટેસ્ટ અનુસાર!)

સબસે બડા પ્રોબ્લેમ એ છે કે રિમેક હોવા છતાં આ ફિલ્મને નવા જમાનાને અનુરૂપ અપડૅટેડ બનાવવામાં કોઈ જ મહેનત કરાઈ નથી (કમ ઑન, હવે તો આઈ ફોન પણ અપડૅટ થઈ ગયો છે!). એટલે જ ફિલ્મના જોક્સ, સ્ટોરી પ્રોગ્રેશન, ઍક્ટિંગ, વિલનલોગની વિલનગીરી, એમના દાવપેચ બધું જ ફૂગ ચડી ગયેલા જૂના અથાણા જેવું વાસી લાગે છે. અરે, હવે તો સેન્સર સર્ટિફિકેટમાં ફિલ્મની અઢી કલાકની તોતિંગ લંબાઈ જોઇને  જ ઑડિયન્સમાંથી સામુહિક ‘હાય હાય’ના ઉદગારો નીકળવા માંડે છે.

આમ તો આ ફિલ્મમાં જૂની ‘જુડવા’નાં પાત્રોનાં રિપ્લેસમેન્ટ જ બેસાડી દેવાયાં છે (સલમાનની જગ્યાએ વરુણ, કરિશ્મા-રંભાની જગ્યાએ જૅકલિન-તાપસી, દલિપ તાહિલની જગ્યાએ સચિન ખેડેકર, રીમા લાગુની જગ્યાએ પ્રાચી શાહ, તક્તી કપૂલ સોરી, શક્તિ કપૂરને સ્થાને રાજપાલ યાદવ, બિંદુની જગ્યાએ ઉપાસના સિંહ, કાદર ખાનને બદલે અનુપમ ખેર, મુકેશ રિશિને સ્થાને વિવાન ભતેના…). હજી આમાં ઝાકિર હુસૈન, જ્હોની લીવર, મનોજ પાહવા, પવન મલ્હોત્રા ઍટસેટરા લોકોનાં નામ તો ગણાવ્યાં જ નથી! (બ્રીધ ઇન… બ્રીધ આઉટ!) પ્રોબ્લેમ કલાકારોની આ વસ્તીગીચતાનો નહીં, પણ એમના દ્વારા કરાયેલી જાલિમ ઑવરઍક્ટિંગનો છે. જાણે એમને કહી દેવાયું હોય કે કુછ ભી કરો, લેકિન હસાઓ! (બાય ધ વે, અલી અસગર કોણ જાણે કેટલા યુગો પછી પુરુષ તરીકે જ સ્ક્રીન પર દેખાયો છે!)  ડેવિડ ધવનની આ આઉટડેટેડ, જુવેનાઇલ અને ઑફેન્સિવ ફિલ્મની કોમેડી માટે રમકડાંના બૉક્સ પર છપાતી સૂચના લખવી જોઇતી હતી, ‘5થી 10 વર્ષનાં બાળકો માટે!’

એક તો ફિલ્મ ઑલરેડી લાંબી છે, તેમાં પોપકોર્ન-સમોસાનો કારોબાર ચાલતો રહે તે માટે ગીતો પણ નાખવામાં આવ્યાં છે. રિમિક્સ ગીતો તો બે દાયકાથી હિટ છે, એટલે એમાં વાંધો નથી. પ્રોબ્લેમ છે નવાં ગીતોનો. નવાં ગીતો ફિલ્મ સાથે સીધી સ્પર્ધામાં છે કે વધુ કંગાળ શું છે, ફિલ્મ કે ગીતો?

જૂની ‘જુડવા’ જોઇને ખુશ થયેલા લોકોને પોતાના ‘વૃદ્ધત્વ’નો અહેસાસ કરાવવા માટે ફિલ્મમાં એક સરપ્રાઇઝ ગેસ્ટ અપિયરન્સ મુકાયું છે. એ સીનનું સાઉન્ડ રેકોર્ડિંગ એટલું ગંદું છે કે પાછળથી થીગડું મારવામાં આવ્યું હશે તેવું ચોખ્ખું ફીલ થાય છે.

ઑલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ

સવાલ એ છે કે કાયકુ બનાઈ યે ફિલ્મ? સલમાન હજી બૉક્સ ઑફિસ ધમધમાવે છે અને જૂની જુડવા જોનારાં છોકરાંવ હજી હેર ડાઈના ઘરાક બન્યાં નથી. તો આખિર ક્યોં, જજ સા’બ, આખિર ક્યોં?! ઇન શૉર્ટ, વરુણ માટે તમારા દિલના (ધ)વનમાં ‘ઑઑઑઑ, ચો ચ્વીટ…’ ટાઇપનાં ફૂલો ન ખીલતાં હોય, તો બેસ્ટ રસ્તો એ જ છે કે વધુ એક વખત જૂની ‘જુડવા’ અથવા તો જૅકી ચેનની ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ જોઈ કાઢો. અત્યારે બંને ફ્રીમાં અવેલેબલ છે!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

P.S. વરુણ ધવનની ‘મૈં તેરા હીરો’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે ક્લિક કરો અહીં.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

OK Jaanu

નૉટ ઓકે, મણિ સર

***

તમિળમાંથી હિન્દીમાં આવતાં સુધીમાં આ ફિલ્મમાં રહેલો મણિ રત્નમ અને એ. આર. રહેમાનનો મૅજિકલ ટચ ક્યાંય ખોવાઈ ગયો છે.

***

ok-jaanu-new-posterડિયર મણિ સર,

ભારતમાં ફિલ્મ જોનારાઓની એક આખી પેઢીની જેમ અમે પણ તમારી ફિલ્મો જોઈ જોઈને મોટા થયા છીએ. જે રીતે તમે અઘરામાં અઘરી વાતને પણ હળવાશથી કહી દો છો, જે રીતે 24 ફિલ્મો બનાવ્યા પછીયે તમને ‘ક્રિએટિવ ફટિગ’ નથી લાગ્યો, જેવું પેશન તમારી એકેક ફિલ્મમાં દેખાય છે, એ જોતાં તમને ભારતીય સિનેમાની જીવતી જાગતી ઇન્સ્ટિટ્યુશન કહેવામાં એક ટકોય અતિશયોક્તિ નથી. પરંતુ તમે જ્યારે તમારી પોતાની ફિલ્મને હિન્દીમાં બીજા કોઈ ડિરેક્ટરને બનાવવા સોંપી દો ત્યારે અમને જોનારાઓને તો સગી માએ પોતાનું સંતાન બીજા કોઇને દત્તક આપી દીધું હોય એવું દુઃખ થાય. એવું દુઃખ અમને શાદ અલીએ તમારી ‘અલાઈપાયુથે’ને ‘સાથિયા’ના નામે બનાવેલી ત્યારે થયેલું. હવે એ જ દુઃખનું રિપિટેશન બે વર્ષ પહેલાં તમે જ તમિળમાં બનાવેલી ‘ઓ.કે. કન્મની’ની હિન્દી રિમેક ‘ઓકે જાનુ’ જોઇને અત્યારે થઈ રહ્યું છે. એટલે જ તમને આ ઑપન લૅટર લખવાની નોબત આવી છે.

તમારી ઘણી ફિલ્મોમાં અમે જોયું છે કે હીરો-હિરોઇનને તમે શરૂઆતમાં જ પરણાવી દો. પરંતુ ‘ઓ.કે. કન્મની’ની વાત અલગ હતી. અમને યાદ છે, તેની રિલીઝ વખતે તમે કહેલું કે એ ફિલ્મમાં તમે એવું બતાવવા માગતા હતા કે અત્યારના યુવાનો બહારથી ભલે મૉડર્ન થયા હોય, પરંતુ અંદરથી તો હજીયે એવા જ ટ્રેડિશનલ છે. તેમાં તમે મલયાલમ સુપરસ્ટાર મમૂટીના હોનહાર દીકરા દુલ્કર સલમાન અને નમણી નિત્યા મેનનની એકદમ ફ્રેશ જોડીને કાસ્ટ કરેલી. સ્ક્રીન પર એ બંને ‘મેઇડ ફોર ઇચ અધર’ લાગતાં હતાં. એ બંને ઉપરાંત પોતાની અલ્ઝાઇમર્સ ડિસીઝથી પીડાતી પત્નીની કાળજી લેતા પ્રકાશ રાજ અને યાદદાસ્ત ગુમાવી રહેલાં પરંતુ પ્રેમ અકબંધ રાખીને રહેતાં એમનાં પત્ની તરીકે લીલા સૅમ્સનની જોડીમાં પણ એવી જ ઉષ્મા દેખાતી હતી.

અફ કોર્સ, ‘ઓકે જાનુ’ પણ રિમેક છે એટલે ફ્રેમ બાય ફ્રેમ સરખી છે. અમેરિકા જવાનું સપનું લઇને મુંબઈ આવેલો વીડિયો ગેમ ડિઝાઇનર યુવાન આદિત્ય (આદિત્ય રૉય કપૂર) પૅરિસ જઇને આર્કિટેક્ચર ભણવાનું સપનું લઇને ફરતી યુવતી તારા (શ્રદ્ધા કપૂર)ને મળે. બંનેની કેમેસ્ટ્રી ક્લિક થાય, એકબીજા સાથે ફરે-હરે, ગીતો ગાય અને પ્રેમમાં પડે. લગ્ન અને બાળકોની બબાલમાં ન માનતાં આ બંને છૂટાં પડતાં પહેલાં સાથે રહેવા માટે લિવ ઇનમાં રહે અને ત્યાં જ નસિરુદ્દીન શાહ-લીલા સૅમ્સનનો સંબંધ જોઇને સાથે રહેવાનાં અને એકબીજાની જવાબદારી ઉપાડવાનાં પાઠ શીખે. ફાઇન. વાત સરસ છે, પરંતુ હિન્દી અવતરણની પ્રક્રિયામાં તે મૂળ મૅજિક ક્યાંક વરાળ થઇને ઊડી ગયો છે.

તમિળ વર્ઝનનું નામ તમે કેવું મસ્ત રાખેલું, ‘ઓ કાધલ કન્મની’, એટલે કે ‘ઓ પ્રિયે, આંખ જેવી અ0e09a8adb1855f1820fdf1d42477e131ણમોલ’. જ્યારે
હિન્દીમાં એના જેવું જ નામ રાખવાની લાલચમાં ‘ઓકે જાનુ’ જેવું તદ્દન ફિલ્મી મિનિંગલેસ ટાઇટલ આપી દેવાયું. એ રીતે તો ‘ઓકે ટાટા બાય બાય’ રાખ્યું હોત તોય શું ફરક પડવાનો હતો?

‘આશિકી-2’ની હિટ જોડી આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરને રિપીટ કરવાનો આઇડિયા માર્કેટિંગની રીતે પર્ફેક્ટ છે. પરંતુ ‘આશિકી-2’ની સફળતામાં એ બંને વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી કરતાં તેના જબરદસ્ત સંગીતનો ફાળો વધારે હતો. અહીં આ જોડી પોતાનું એ જૂનું બૅગેજ લઇને સાથે આવે છે અને એટલે જ પબ્લિકમાંથી હજીયે ‘આરોહી’ના નામની બૂમો પડે છે. શ્રદ્ધા કપૂર ઍક્ટિંગ કરતાં પોતાની ક્યુટનેસ જ વટાવતી હોય તેવું વધારે લાગે છે. ‘ગૅમર’ લખેલું મોબાઇલનું કવર અને લૅપટોપની ‘સ્ટાર વૉર્સ’ની સ્કીનને બાદ કરતાં આદિત્ય રૉય કપૂર એકેય ઍન્ગલથી વીડિયો ગૅમ ડિઝાઇનર લાગતો નથી. ફિલ્મમાં એનો ‘મુંબઈ 2.0’ ગૅમનો કન્સેપ્ટ પણ તદ્દન ડમ્બ ડાઉન થઈ ગયો છે. ઑરિજિનલ વર્ઝનમાં તમે એસ્ટાબ્લિશ કરેલું કે એક ઝાકઝમાળ, ગ્લેમરથી ભરેલું અપર મુંબઈ હોય અને કોન્ટ્રાક્ટ કિલર્સ, ડ્રગ્સ, હવાલા, બ્લૅક મનીથી ભરેલું બીજું લૉઅર મુંબઈ હોય. અપર મુંબઈથી શરૂ થતી ગૅમ લૉઅર મુંબઈમાં જાય એ કન્સેપ્ટનો છેદ જ અહીં ઊડી ગયો છે. સર, તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી એ અમને ખબર છે, પણ જેમના માટે આ ફિલ્મ છે તે અહીંના યુવાનો દુનિયાભરની વીડિયો ગૅમ્સ રમે છે.

‘ઓ.કે. કન્મની’નું મ્યુઝિક સુપરહીટ હતું અને બે વર્ષ પછી આજેય એટલું જ ફ્રેશ લાગે છે. તમે એ.આર. રહેમાન સાથે મળીને જે કમાલ કરેલો છે તે અમે છેક ‘રોજા’થી અને એમાં ગુલઝાર સાહેબને ઉમેરીએ તો ‘દિલ સે’ અને ‘સાથિયા’ના જમાનાથી જોતા આવ્યા છીએ. કમનસીબે એ જાદુ અહીં દેખાતો નથી. નો ડાઉટ, ઑરિજિનલ ‘ઓ.કે. કન્મની’નાં મૂળ ગીતોનાં હિન્દી વર્ઝન (‘ઓકે જાનુ’, ‘કારા ફનકારા’ અને ‘જી લે’) સાંભળવામાં તો મજા પડે છે, પણ તેના શબ્દોમાં ઑરિજિનલમાં હતું એવું કાવ્યતત્ત્વ ખોવાઈ ગયું છે. ઑરિજિનલમાં અફલાતૂન લવ સોંગ હોવા છતાં તેને બદલે તમારા અને રહેમાનના ‘હમ્મા હમ્મા’નું બાદશાહને લઇને જે અત્યંત કંગાળ રિમિક્સ કર્યું છે એમાંથી માત્ર નાણાંકીય હેતુસર આ રિમેક બનાવાઈ છે તેની બદબૂ આવે છે. નહીંતર આ જ એ. આર. રહેમાન પોતાના ‘ઉર્વશી ઉર્વશી’નું ‘MTV અનપ્લગ્ડ’ માટે જે રિમિક્સ બનાવે તે એટલું જ અદભુત બને અને આમાં આવો દાટ વળે એ કઈ રીતે માની લઇએ? અરિજિતે ગાયેલું ‘ઇન્ના સોણા’ જેવું ઠીકઠાક ગીત પણ ધીમી પડી ગયેલી ફિલ્મની ગતિને ઓર ધીમું પાડે છે.

અહીં સ્ક્રીનપ્લેમાં તમારું નામ છે, પરંતુ અમને ખબર છે કે અમારા તમિળ જેવું જ તમારું હિન્દી છે. ડાયલોગ્સમાં ગુલઝાર સાહેબનું નામ દેખાય છે. નસિરુદ્દીન શાહના મોઢે બોલાયેલા ‘આસ્તિન ચઢા દેના ઝરા મેરી’, ‘હિમાકત-એ-નાઉમ્ર’, ‘મરીઝ-એ-ઇશ્ક’ જેવા શબ્દપ્રયોગોમાં એ દેખાઈ પણ આવે છે. પરંતુ બાલકૃષ્ણ દોશી જેવા દિગ્ગજ ગુજરાતી આર્કિટેક્ટ માટે તમારી ફિલ્મમાં ‘ઠરકી’ જેવો હલકો શબ્દ વપરાય? એમના ગેસ્ટ અપિયરન્સમાં ‘અમદાવાદની ગુફા’ની રચના વિશે બોલાતી બે લાઇન પણ મહત્ત્વની હતી, જ્યારે તે આખો કેમિયો અહીં માત્ર નામનો જ બનીને રહી ગયો છે. ફિલ્મમાં ‘ઇતના તંગ આ ગયે હો તો છોડ ક્યું નહીં દેતે?’ એ લાઇન તો આ જ શાદ અલીવાળી ‘સાથિયા’માં પણ હતી. મતલબ કે ટ્રાન્સલેશન સિવાય ખાસ કોઈ ક્રિએટિવિટી ઉમેરાઈ નથી. ઉપરથી તમારો પૅશનેટ-મૅજિકલ ટચ પણ નથી. એટલે જ દુલ્કર સલમાન-નિત્યા મેનનની જેમ આદિત્ય રૉય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂરના પ્રેમમાં અમે પડી શકતા નથી. વળી, ખોટી જગ્યાએ સ્પોન્સરનું પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ મુકાયું હોય પૈસા કમાવવા માટે આ ફિલ્મ બનાવાઈ હોવાનું વધારે સ્પષ્ટ થાય.

તમારી ઑરિજિનલ ફિલ્મથી વિપરિત અહીં મુંબઈ એક પાત્ર તરીકે ઊપસતું નથી, બસ એક બૅકડ્રોપ બનીને રહી જાય છે. ઑરિજિનલ આદિ-તારાની નિર્દોષતા પણ અહીં ગાયબ છે. મુંબઈને, અમદાવાદને, પોતાની સ્વતંત્રતાને, ખરેખરા પ્રેમને માણતાં ક્યુટ છતાં મૅચ્યોર પ્રેમીઓને બદલે અહીં એમનામાંથી વાસના ટપકતી વધારે દેખાય છે (કર્ટસીઃ ‘હમ્મા હમ્મા’ ગીતનું પિક્ચરાઇઝેશન). શૃંગાર રસને નજાકત અને મર્યાદાથી ફિલ્માવવામાં ન આવે તો તેને વાસનામાં પલટાઈ જતાં વાર નથી લાગતી તે તફાવત ઑરિજિનલ અને આ હિન્દી વર્ઝન જોતાં બરાબર સમજાઈ જાય છે.

અમને ખબર છે કે તમે હિન્દી ફિલ્મો જોતા નથી, પરંતુ જસ્ટ જણાવવાનું કે હમણાં જ અમે આદિત્ય ચોપરાની મહાકંગાળ ‘બેફિક્રે’ જોઈ છે, જેમાં આવી જ સ્ટોરી હતી. તે આ ફિલ્મની રિલીઝનું કમનસીબ ટાઇમિંગ ગણી શકાય. લેકિન અગાઉ પણ આવી જ થીમ ધરાવતી અનેક ફિલ્મો આવી ગઈ છે. તમારો ટચ ‘ઓ.કે. કન્મની’ને એ ફિલ્મોથી અને ‘ઓ.કે. જાનુ’થી અલગ પાડતો હતો. તે અહીં નથી, એટલે અમારા માટે તો તમારા પ્રોડક્શનની આ ફિલ્મ એક સરેરાશ માઇલ્ડ એન્ટરટેનિંગ ફિલ્મ બનીને રહી ગઈ છે.

એટલે પ્લીઝ, તમારી હવે પછીની અદિતી રાવ હૈદરી સ્ટારર ફિલ્મ ‘કાત્રુ વેલિયિદાઈ’ને હિન્દીમાં બનાવો તો ડિરેક્શનનું સુકાન તમારી પાસે જ રાખશો.

બસ એ જ,
તમારા કરોડો ચાહકો પૈકીનો એક.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

P.S. મણિ રત્નમની ઑરિજિનલ તમિળ ‘ઓ.કે. કન્મની’નો અને દુલ્કર સલમાનની મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે અહીં ક્લિક કરોઃ
https://jayeshadhyaru.wordpress.com/2016/04/11/kali-malayalam/

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ડેય્ઝ ઑફ તફરી

  • posterશાહબુદ્દીનભાઈ રાઠોડ સ્ટેજ પર આવે એટલે સામે બેઠેલી ઑડિયન્સને એમના મોટાભાગના જોક્સ ખબર જ હોય. ઇન ફૅક્ટ, શબ્દશઃ યાદ હોય. છતાં ઑડિયન્સ ફરમાઇશ કરે, ‘વનેચંદનો વરઘોડો સંભળાવો’, ‘શિક્ષકોનું બહારવટું થઈ જાય’, ‘ભત્રીજો પ્રેમમાં પડ્યો પ્લીઝ’, ‘બેલ્જિયમની યાત્રા કરાવો’, ‘લાભુ મેરાઈ’… અને પછી શાહબુદ્દીનભાઈ ચાલુ કરે અને પબ્લિક પહેલીવાર સાંભળતી હોય એ જ લિજ્જતથી એ આઇટેમો માણે! હાઇલા, નાઇન્ટીઝનાં બૅબીઝને તો શાહબુદ્દીનભાઈ વિશે ખબર હશે? અચ્છા, ‘ધ બિગ બૅંગ થિયરી’નો ‘રાજેશ કુત્રપલ્લી’ યાને કે કુનાલ નૈયર થોડા સમય પહેલાં પોતાની બુક પ્રમોટ કરવા ઇન્ડિયા આવેલો. ત્યારે એણે ‘AIB’ સાથે એક પોડકાસ્ટ કરેલું. એમાં એણે કહેલું કે, ‘અમારો શૉ લાઇવ ઑડિયન્સની સામે શૂટ થાય છે. એ ઑડિયન્સ અમારાં કેરેક્ટર્સથી વાકેફ હોય એટલે મોટે ભાગે તો અમે પંચલાઇન બોલીએ એ પહેલાં જ એ લોકો હસાહસી શરૂ કરી દે!’

    બસ, આવી જ ફીલિંગ મને હિન્દી ‘છેલ્લો દિવસ’ ‘ડેય્ઝ ઑફ તફરી’ (DOT) જોતી વખતે થઈ (આટલું કહેવા માટે આટલી લપ કરી, બોલો!). ઓલમોસ્ટ આખું ઓડિયન્સ પર્ટિક્યુલર સીન સ્ટાર્ટ થાય એ સાથે જ ખીખીયાટા શરૂ કરી દે (‘જો કૉફી કેમ મંગાઈ’ આવ્યું, ‘એ ધુલાનો મગજ ગ્યો હોં’…). ઘણે બધે ઠેકાણે એવું હતું કે ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશનમાં જોક પાપડ જેવો ચપ્પટ થઈ ગયો હોય, તોય લોકો જૂના કનેક્શનથી હલ્લાગુલ્લા કરતા હોય.

  • ફિલ્મ સ્કૂલોમાં સ્ક્રીનરાઇટિંગના સાહેબો ગળામાં ઓઇલિંગ કરવું પડે એટલી બધી વાર સમજાવતા હોય છે કે ‘સ્ટૉરી કન્ફ્લિક્ટમાંથી આવે એન્ડ ઑલ.’ લેકિન ‘છેલ્લો દિવસ’ની સક્સેસે પ્રૂવ કરી દીધું કે એક્ઝેક્ટ્લી કોઈ જ સ્ટૉરી ન હોય, કન્ફ્લિક્ટના નામે ‘મારા બાપા મને સમજતા જ નંઈ યાર’ કે ‘વિકીડા, ભાઈબંધ થઇને તેં મારું બૈરું પટાવી લીધું?’ આ જ હોય તોય લોકોને ગમે એટલે ગંગા નાહ્યા! અને બધાં પાત્રો પણ એયને માલદાર પાર્ટી હતાં, એટલે પૈહાનો પણ કોઈ પોબલેમ નહોતો.
  • હા, ‘સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર’ની જેમ દર થોડીવારે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સના પાસિંગ શૉટ્સ આવ્યા કરે, પરંતુ આ કોઈ વર્ષો પછી મળેલા દોસ્તારો નહોતા કે એમને આખી કોલેજલાઇફ ફટાફટ યાદ આવવા માંડે. ખેર. એક્ચ્યુઅલી, તો ‘છેલ્લો દિવસ’ કે ‘DOT’ એક ફિલ્મ કરતાં કોલેજનાં ગૅગ્સ-પ્રેન્ક્સનું કલેક્શન વધારે છે. એક પછી એક ગૅગ્સ આવતાં જાય અને એમને જોડી રાખવા માટે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સ ગ્લુનું કામ કરે. એ જોતાં આ ફિલ્મ એક વેબ સિરીઝ માટે પર્ફેક્ટ છે. ‘સ્કૂપવ્હૂપ’ની ‘બૅક્ડ’ કે લેટેસ્ટમાં ‘લાઇફ સહી હૈ’માં એવું જ છે. લોકોને ગમી ગયેલાં આ જ પાત્રો સાથે ગમે તેટલી સિચ્યુએશન્સ બનાવ્યા કરો તમતમારે. (એક ટિપઃ ‘છેલ્લો દિવસ’નાં પાત્રો કોલેજમાંથી બહાર નીકળીને પ્રોફેશનલ લાઇફમાં શું કરે છે એ વિચારીને તેની સિક્વલ બનાવી શકાય!)
  • ‘બેંજો’ના ‘તરાટ’ની જેમ અહીં પણ મને નવો શબ્દ શીખવા મળ્યો ‘તફરી’. ‘સમોસાપીડિયા’ કહે છે કે તફરી એટલે કો’કની એની સામે જ ખિલ્લી ઉડાવવી. અને આપણને ખબર છે કે આ ચારેય છોકરાવ એ બાબતમાં કોઇનેય છોડતા નથી. પપ્પા, સાહેબ, છોકરીઓ, વૃદ્ધો બધાંની એકદમ ક્રૂર મજાક ઉડાવવાની. આ લોકોને સેક્સિસ્ટ, રેસિસ્ટ, પોટ્ટી એકેય પ્રકારના હ્યુમરમાં કોઈ જ બાધ નડતો નથી. એટલેસ્તો કોમળ હૃદય ધરાવતા લોકોને તો મોંમાંથી ‘હાય હાય’ નીકળી જાય એવું ઘણુંય છે આમાં. મૅકર્સે એવી ધરપત આપેલી કે આ ફિલ્મ સમગ્ર પરિવાર ‘સબ ટીવી’ની સિરિયલની જેમ સાથે બેસીને જોઈ શકશે. લેકિન મિ. લૉર્ડ, આમાં કેટલેય ઠેકાણે અપશબ્દો, સજેસ્ટિવ વલ્ગૅરિટી છે અને બેએક સ્થળે સેન્સરે મ્યુટ કરી દીધેલાં વાક્યોમાં તો… હરિ હરિ! [‘ઓ મલ્હોત્રા, તુમ બડે ઓલ્ડ ફેશન્ડ હો. યે તો આજકલ કા ફેશન હૈ!’ ઓહ રિયલી? તો પછી પોતાના પિતાની સામે ‘મેં તો હજી સેક્સ નથી કર્યું’ એવું કહેતા યંગસ્ટરનાં દર્શન કરીને મારે પણ ધન્યતા અનુભવવી છે!] ફ્લૅવર માટે થોડી રફનેસ-પેડેસ્ટ્રિયન લૅંગ્વેજ બરાબર છે, લેકિન ઑન્લી ચીપ લાફ્ટર ઉઘરાવવા માટે વલ્ગેરિટી? નો ચોલબે. લોકો નાનાં બચ્ચાઓને લઇને આવે છે જોવા, બૉસ. એય પછી બોલશે ‘મા..ચો.. મૅન.’ (આમેય ‘છેલ્લો દિવસ’ પછી મારા જ અપાર્ટમેન્ટમાં વહેંત એકનાં ટાબરિયાંઓને ‘કેટલા બાપ રાખ્યા છે’વાળો ડાયલોગ બોલતાં સાંભળ્યાં હતાં!) {અચ્છા એ તો પેરેન્ટ્સની રિસ્પોન્સિબિલિટી કહેવાય, ગોટ ઇટ!}
  • આમ તો મોટા ભાગનું DOT ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશન જ છે, જેમાં બહુ બધું લોસ્ટ ઇન ટ્રાન્સલેશન થયું છે. જો ટેસ્ટ, સ્ટાઇલ, રાઇટિંગ, સેન્સિબિલિટી બધાંને ફ્રિજમાં મૂકી દઇએ તો DOTમાં કૉફી ક્યું મંગવાઈ, બર્થડે ‘બમ્સ’, એક્ઝામમાં કૉપી વગેરે સિચ્યુએશન્સ હસાવે છે. લેકિન છોકરી જોવાનો સીન કે પ્રપોઝવાળી આખી લાં…બી સિક્વન્સ તદ્દન crass અને ત્રાસ છે. એકલ અને છેલ્લે આવતું દોકલ ગીત પણ એવું ઠીક મારા ભૈ જ છે. હા, સેન્સિટિવ હો તો ફેરવેલ સ્પીચ સાંભળીને તમે અમથા અમથા નોસ્ટેલ્જિક થઈ જાઓ ખરા.
  • DOTની વાર્તા દિલ્હીમાં છે પણ મોટે ભાગે દિલ્હીની સ્ટૉક ઇમેજીસ જ વાપરી છે. બાકી તો અમ્મદાવાદ ઝિંદાબાદ! આમ તો બહારના લોકોને શું ખબર પડવાની હતી કે આ ‘શાલિગ્રામ-૩’ સાકેતમાં આવ્યું છે કે સેટેલાઇટમાં?! પરંતુ આખી ફિલ્મ દિલ્હીમાં આકાર લઈ રહી હોય એવી ફીલ આવતી જ નથી. બાય ધ વે, દિલ્હી બાજુ ‘ભૂંગળી’ શબ્દ બોલાય છે? જસ્ટ આસ્કિંગ.
  • ‘છેલ્લો દિવસ’ એના બિનધાસ્ત રાઇટિંગ અને ખાસ તો એની લીડ સ્ટારકાસ્ટ વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રીને કારણે ક્લિક થયેલી. અહીંયા યશ સોની- ધ ક્યુટ ચાર્મર છે જ (એને વધુ સારા-meaty રોલ મળવા જોઇએ). નવો નિશાળિયો અંશ બાગરી પણ જરૂર પ્રમાણેનો લાઉડ છે (જોકે એને જોઇને મને મલ્હાર કરતાં જૅકી ભગનાણી વધુ યાદ આવ્યો). બટ આઈ મિસ્ડ મલ્હાર ઠાકર, ટચ વૂડ. હિરોઇન (નિમિશા મહેતા) પણ ડુ ધ નીડફુલ મુજબ ક્યુટ છે. બાકીનાં મોટાભાગનાં કેરેક્ટર્સ કાર્ડબૉર્ડ ટાઇપનાં જ છે. (છોકરી જોવાના સીનમાં બહાર દાંતવાળી મમ્મી કે વધુ પડતા કાળા પપ્પાનાં પાત્રો એટ્રોશિયસલી ચાઇલ્ડિશ લાગે છે.)
  • ગુજરાતીમાંથી હિન્દીમાં ફિલ્મ બને અને લાર્જર ઑડિયન્સ સુધી પહોંચે તો આપણને હરખ થાય એ સ્વાભાવિક છે. આપણી પબ્લિક તો ‘છેલ્લો દિવસ’ના જોડાણને કારણે કંઇક અમ્યુઝમેન્ટથી આ ‘DOT’ જોશે, પરંતુ ગુજરાત બહારના દર્શકો તેના પ્રત્યે કેવું રિએક્ટ કરે છે એ જોવાની ક્યુરિયોસિટી તો મને પણ છે. અધરવાઇઝ એક ફિલ્મ તરીકે તો DOT ‘છેલ્લો દિવસ’ જેટલી ક્લિક નથી થતી અને માંડ ** (બે સ્ટાર) સુધી પહોંચે છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Days Of Tafree

Lost In Translation

***

The biggest hit of recent years in Gujarati cinema may not be able to recreate its magic in this childish Hindi remake.

***

daysoftafree-1aShahbuddin Rathod is Gujarat’s best known stand-up comedian. His audience has heard almost all of his jokes a million times. But whenever he comes on stage, people demand same old jokes, Mr. Rathod doesn’t disappoint them. And people on the other hand in spite of remembering every word of those jokes, laugh wholeheartedly as if they are listening to them for the first time! I have observed the same phenomenon with ‘Days Of Tafree’ (DOT) which is an official remake of one of the biggest hits of Gujarati cinema ‘Chhello Divas.’ Almost all the people in the auditorium were fond of Chhello Divas, they knew all the jokes and every time they came people started laughing even before the punch-lines were spoken. But what is there in DOT for those who aren’t aware of Chhello Divas?

College Ke Saathi

DOT is a story of four third-year college friends, Nikhil (Yash Soni), Vicky (Ansh Bagri), Suresh (Sanchay Goswami) and Daljeet aka ‘Dhula’ (Sarabjeet Bindra), studying in Delhi. Nikhil has just come out of a breakup with an irritating girlfriend and ready to fall in love with his classmate Pooja (Nimisha Mehta). Rich spoilt brat Vicky has two things in his mind all the time, girl and ‘masti.’ Suresh is in desperate search of a girlfriend. Hot-headed Dhula is always ready for two things, hit someone and eat something. Together they bunk classes, mess with teachers (pun intended), go to movies, pass the time in a canteen, celebrate different days-birthdays, party hard, copy in exams, propose girls and so on. But an accident is waiting for them to suck all the joy of their carefree life.

Fooling around

In film schools, they teach about film story and struggle of its main characters. But DOT is unique in that sense. It virtually doesn’t have any story, neither its characters have any struggle in life. They are from well to do families, study in posh college, drive cars and spend more money than average Indian earns every month. DOT is actually a compilation of routine college gags and pranks. Chhello Divas worked mainly because of the chemistry among the actors, their superb performances and carefree writing by writer-director Krishnadev Yagnik. Without a story or any kind of progression the film keeps on jumping from one gag to another. They could go on and on this way. To be frank, DOT is more suitable for a web series than a full-fledged movie. There is an accident, hospital sequence (which strongly reminds us of Karan Johar’s ‘Student Of The Year’) to hold the movie together, but it doesn’t serve many purposes in the film.

‘Tafree’ means making fun of someone or something, especially in front of them. And believe me, they spare no one. The humour level of this film can give a hard time for some sensitive people. Guys in this film make crude remarks about elderly people, their fathers; make fun of somebody’s appearance, skin colour, they literally hit girls for cheap laughs; use toilet humour, speak sexist lines to count a few. The makers of this movie promised that this film will be a clean entertainment for a whole family. However some lines are muted by our censor board, there are many, many cuss words, suggestive lines, and gestures to make you uncomfortable if you are with your family or kids. Some might argue saying this is today’s generation who talk and behave like this only, but I doubt how many youngsters sleep with their girlfriend in their own house or tell shamelessly to their dad they haven’t had sex yet.

To remake in Hindi, the director has omitted some sequences and characters. For example, ‘Naresh-the peon’ who was the spoof of well-known Gujarati actor Naresh Kanodia is not here in Hindi version. But more than 90 per cent movie is the literal translation of its Gujarati version. So, you can easily guess the dialogues even before they spoken. Many times humour is evaporated in the process of translation.

But to be fair with DOT, many situations make you laugh. The scene where a girl furiously complains about why his boyfriend ordered coffee for her, when the group celebrates birthday, guys copy in an exam in a unique way, are the moments when you laugh out loud. But most of other situations completely fall flat. However, the farewell speech by one of the characters can evoke your college memory and make you a bit nostalgic depending upon your sensibilities.

The movie is set in Delhi but most shooting has been done in Gujarat, around Ahmedabad. They have used stock footage of Delhi in most places. Thus we never get the feeling of Delhi or outside Gujarat.

‘Days Of Tafree’ is full of loud background music which might hamper your hearing abilities. The movie has two songs which are amateurish. As a viewer, you can sustain its first half, but with more than 2.35 hours of length, it tests your patience. One long propose prank is completely avoidable and stretched to hell.

The lead guy Yash Soni is reprising his role of ‘Nikhil’ from Chhello Divas and he’s the only sane guy in the movie. He is a charmer and I am looking forward to more meaty roles for him. Ansh Bagri as ‘Vicky’ is nice but he reminded me of Jacky Bhagnani instead of Malhar Thakar from the original movie. The leading lady Nimisha Mehta looks cute but doesn’t have much to do. All other people in the movie are completely cardboard characters and are there just to make noise.

For Gujjubhais and Gujjubens

Adaptation of movies from Gujarati to Hindi is not a new phenomenon. But as far as DOT is concern, its original audience i.e. Gujaratis can laugh at it as they have enjoyed Chhello Divas. Days Of Tafree doesn’t exceed its original edition and has a tremendous uphill task for the audience outside the state.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

તું તો ગયો

tu-toh-gyo-guharati-2016-full-movie-download-mp4-3gp-hdrip– બે-ત્રણ ફોરેન લોકેશન્સ, ચારેક સેક્સ્યુઅલી ફ્રસ્ટ્રેટેડ પુરુષો, માત્ર ગ્લેમર માટે મૂકવામાં આવેલી રૂપાળી કન્યાઓ, તમારા હાસ્યના ટેસ્ટ અનુસાર હસાવતી લાઉડ કોમેડી, બ્રેઇનલેસ સિટકોમ ટાઇપ સિચ્યુએશન્સ, પ્રિયદર્શન કે અનીસ બઝમીની ફિલ્મો જેવો ગરબડ ગોટાળો અને ખાધું પીધું ને રાજ કર્યું જેવો અંત. જો આ જ તમારી અપેક્ષા હોય, તો ‘તું તો ગયો’ તમારો કપ ઑફ ટી (કે પછી અત્યારની ગુજરાતી ફિલ્મોના ટ્રેન્ડ પ્રમાણે ગ્લાસ ઑફ વ્હિસ્કી) બની શકે.

– ડિરેક્ટર ધ્વનિ ગૌતમની આ પહેલાંની ફિલ્મ ‘રોમ-કોમ’ પંજાબી ફિલ્મ ‘જટ્ટ એન્ડ જુલિયટ’નું અનઓફિશિયલ ગુજરાતી અવતરણ છે એવી મને પાછળથી ખબર પડેલી. એટલે આ ફિલ્મનું ટ્રેલર આવ્યું ત્યારે મેં ગૂગલ પર રેન્ડમ સર્ચ મારેલું અને અંકે પોણા ત્રણ મિનિટ પછી લાગ્યું કે આ કંઇક અંશે ૨૦૧૩માં આવેલી પંજાબી ફિલ્મ ‘લકી દી અનલકી સ્ટોરી’ જેવી દેખાઈ રહી છે (વિકિપીડિયા કહે છે કે એ પંજાબી ફિલ્મ ૨૦૦૨ની કમલ હાસન સ્ટારર તમિળ ફિલ્મ ‘પંચતંતિરમ’ની કૉપી હતી. હવે એ તમિળ ફિલ્મ ક્યાંના જનીનમાંથી બનેલી એ શોધવા માટે ACP પ્રદ્યુમ્નને કામે લગાડવામાં આવ્યા છે). હા, તો વાત એવી છે કે આ ‘તું તો ગયો’ના ‘હૉટેલનું ખાવાના શોખીન’ પુરુષો એક સ્ત્રીને ફેઇથફુલ લાગતા નથી, લેકિન ફિલ્મ તેના પંજાબી સોર્સને એકદમ- સીન બાય સીન ડાયલોગ સહિત વફાદાર રહે છે (કર્ટસીઃ યુટ્યૂબ ઝિંદાબાદ!). પરંતુ ચીનના લોકો મંચુરિયન કેવી રીતે ખાતા હોય એની સાથે આપણે શી લેવાદેવા, હેંને? આપણને તો અહીંનાં મંચુરિયન, ચાઇનીઝ ભેળમાં મજા આવે એટલે ભયો ભયો!

– આ ફિલ્મ શરૂઆતમાં જ દર્શકોને લેખિત ધમકી આપે છે ‘સ્વિચ ઑફ યૉર મોબાઇલ ફોન્સ વર્ના…’ પરંતુ દર્શકો પોતાના મોબાઇલ સાયલન્ટ કરે તે પહેલાં જ ફિલ્મ લાઉડ થઈ જાય છે. જાણે કોઈ ટીચર વિનાના બાલમંદિરમાં આવી ગયા હોઇએ એવો ગોકીરો. હોય, હોય! ‘પરંતુ એક મિનિટ, ઑડિયન્સ હસે છે?’ ‘હા, એટલે વચ્ચે વચ્ચે હસાહસી સંભળાય છે.’ તો પછી હંધુંય માફ, હેંને?

– એક વાત માનવી પડે, આ ફિલ્મમાં ખર્ચે મેં કોઈ કસર નહીં છોડી હૈ. એય ને હીરો ભલે ખાલી પ્રેમમાં પડવા માટે, પણ ઇટાલી જાય, સ્ટ્રેસ દૂર કરવા બૅંગકોક જાય, યૉટમાં રૂપાળી કન્યાઓ સાથે કૉઝી કૉઝી થાય, ડિઝાઇનર કપડાં પહેરે (એ ક્યાંથી ખરીદવાનાં એ પણ કહેવામાં આવે), મોંઘી મદિરા ઢીંચે, પૉશ ફ્લૅટમાં રહે (એ કઈ અને કેટલા રૂમની છે એ સૅમ્પલ હાઉસ સાથે બતાવવામાં આવે. ભાવ પણ લખ્યાં હોત તો? આ તો કોઇને રસ હોય તો..!), પત્નીઓ થોડી કિચકિચ કરે, પરંતુ પતંજલિ મૅગી બને એ ઝડપે માની પણ જાય… ઇન શૉર્ટ, અલ્ટિમેટ મૅલ ફેન્ટેસી!

– જો તમે ‘બૈરી’ શબ્દવાળાં કે લાંબાંલચક નામ ધરાવતાં અને હસાવી હસાવીને ફેફસાં-કિડની-આંતરડાં બહાર કાઢી નાખવાની લેખિત ગૅરન્ટી આપતાં ગુજરાતી નાટકોમાં જરાય કંટાળ્યા વિના હસી શકતા હો તો આમાં તમે ‘ખીખીખી-કુંકુંકું’ કરી શકો (નહીંતર મારી જેમ છૂટાછવાયા હસી રહેલા લોકોની સામું જોઇને બીજાના રૅન્ડમ સુખે રૅન્ડમ સુખી થવાનું!)

– ફિલ્મમાં ગુજરાતી કોમેડી નાટક જેવી ફીલ આવે છે એટલે હોય કે ગમે તે, પરંતુ શરૂઆતનો પહેલો કલાક એક્ઝેક્ટ્લી શું પર્પઝ સર્વ કરે છે એ મને સમજાયું નહીં. હીરો-હિરોઇન અંકે અઢી મિનિટમાં પ્રેમમાં પડી જાય છે, દસ-પંદર મિનિટમાં બધાં કેરેક્ટરની ઓળખપરેડ થઈ જાય છે. બાકીનો પોણો કલાક એયને લાંબા લાંબા સીન (જવાય છે હવે, તમતમારે, બેસો ને! શું ઉતાવળ છે?).

– લેકિન બૉસ, ધર્મેશ વ્યાસનો હું નવેસરથી ફૅન થઈ ગયો. એમનું કોમિક ટાઇમિંગ એટોમિક ક્લૉકથી પણ વધુ પર્ફેક્ટ છે. ખાસ કરીને એક ડ્રન્ક સીનમાં એ જે રીતે શબ્દોનું ઉચ્ચારણ કરે છે, એવી ફૅન્ટાસ્ટિક ડ્રન્ક એક્ટિંગ એટલિસ્ટ ગુજરાતીમાં તો મેં ક્યારેય જોઈ નથી (ટચ વોડકા!). હી ઇઝ જસ્ટ અમેઝિંગ! એવી જ પર્ફેક્ટ કોમેડી ચાઇનીઝ માંજા જેવા ધારદાર એક્ટર શેખર શુક્લની છે. કાઠિયાવાડી ડાયલેક્ટ એમણે બરાબરની પકડી છે. આ બંને એક્ટરોના મોઢામાં ‘ભંગારના પેટની’, ‘બબુડા’, ‘ગધના’, ‘માંય જા’, ‘11:40ની BRTSની બસ પકડવાની છે તારે?’ જેવા બોલચાલના શબ્દપ્રયોગો મુકાયા છે, એનો પર્ફેક્ટ પડઘો ઑડિયન્સમાંથી પડે છે. યાને કે સુપર્બ ‘ટ્રાન્સક્રિએશન’! બાકીના એક્ટરો શું મસ્ત કપડાં પહેરે છે, બૉસ! કોઇપણ સ્થિતિમાં એક પણ કલાકારનો મૅકઅપ બગડે, એમને પરસેવો આવે કે વાળની લટ સુધ્ધાં આડીઅવળી થાય, તો આપણે ફેસબુકનું અકાઉન્ટ ડિલિટ કરી નાખવું! (આ તો જસ્ટ વાત છે, જો જો પાછા..!).

– કૅરિકેચરિશ-બફૂન ડૉનના પાત્રમાં અહીં યશપાલ શર્મા છે (પંજાબીમાં જૅકી શ્રોફ હતા). જૅકી દાદાને પંજાબીમાં લોચા હતા અને યશપાલભાઈ ગુજરાતીમાં હાંફે છે. પણ આ ડૉનલોકો મુન્નાભાઈના સર્કિટ જેવાં કાળાં કપડાં જ કેમ પહેરતાં હશે? કદાચ લોકોને ખબર પડે કે આ અંકલ છેને કાળાં કામ કરે છે, એટલે બ્લૅક બ્લૅક, સટલ્ટી, યુ નૉ!

– એન્ડ માય ફેવરિટ મૂત્ર વિસર્જન સીન! આ વખતે તો બૅંગકોકમાં મૂત્ર વિસર્જન કર્યું છે આપણે (એટલે કે ફિલ્મના કલાકારોએ), કેન યુ બિલિવ?! જોકે ફિલ્મમાં ક્યાંય, ઓકે, મોસ્ટ્લી ગાળો-ડબલ મિનિંગ ડાયલોગ્સનો ઉપયોગ નથી થયો એ નોંધવું પડે. કારણ શું કે આપણે દારૂ-સિગારેટ, મળ-મૂત્ર વિસર્જન, ડમ્બ ‘બૈરી’, ચાલુ પતિ એવું બધું ચલાવી લઇએ, લેકિન ડબલ મિનિંગ ડાયલોગ્સ? એ પણ બેનું-દીકરિયુંની હાજરીમાં? ક્યાં છે મારી બેજોટાળી?!

– આમ તો હું ‘ગ્રામર નાઝી’ નથી, પણ ગુજરાતીમાં બનતી ફિલ્મોને ‘માતૃભાષા’ની ફિલ્મ કહેવાની હોય, તો એટલી અપેક્ષા રાખું કે એ ફિલ્મોનાં નામ અને એમાં બોલાતી ભાષા એટલિસ્ટ શુદ્ધ હોય. ફિલ્મના નામમાં ‘તુ’ {(એઝ ઇન ‘you’, વિથ એક્સ્ટ્રા ‘U’ (Tuu)} હોય, તો માથે અનુસ્વાર મૂકવો જોઇએ (ધેટ ઇઝ ‘તું). ફિલ્મમાં ‘પુલિસ’ નહીં ‘પોલીસ’, ‘લાલચી’ નહીં ‘લાલચુ’, ‘હું તમારાથી માફી માગું છું’ નહીં ‘હું તમારી માફી માગું છું’ એવું કંઇક વાપરો તો અમારી ગુજરાતી આંતરડી કકળે નહીં. એટલિસ્ટ ફિલ્મના નામની જોડણી તો ક્રોસચૅક કરાવી જ શકાય ને? જેથી ‘રોમિયો & રાધીકા’ નહીં, પણ ‘રોમિયો & રાધિકા’ લખાય. સ્મોકિંગ સીનમાં ડિસ્પ્લે થતી ઍડવાઇઝરીમાં ‘હાનીકારક’ જાય છે એ તો કોઇનેય ‘હાનિકારક’ નથી લાગતું! હમણાં જ એક અપકમિંગ ગુજરાતી ફિલ્મના પોસ્ટરમાં ‘અરબન’ લખેલું જોયું, માનશો?! (જો આ કકળાટ વેદિયો લાગતો હોય, તો જસ્ટ જાણ સારુ કે નવા ‘ઇન્ડિયા ટુડે’માં કાવેરી બામઝઇએ અત્યારની હિન્દી ફિલ્મોમાં સંભળાતા ખોટા ઉચ્ચારો પર ‘નૉટ સો હિન્દી હિન્દી ફિલ્મ’ હેડિંગ સાથે આખો લેખ કર્યો છે.)

– ઍની વે, બૅક ટુ ‘તું તો ગયો.’ અપેક્ષા કે મગજ બંનેને તસ્દી આપ્યા વગર માત્ર ફાસ્ટફૂડિયા મનોરંજનાર્થે અને ટાઇમપાસાર્થે ગયા હોઇએ તો ઠીકઠાક હસવું આવી શકે. રેટિંગ ** (બે સ્ટાર).

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.