Tuu To Gayo

For Some Laughs Only

***

There is a simple formula to enjoy this movie: leave your brain and expectations at home.

***

tu-toh-gyo-guharati-2016-full-movie-download-mp4-3gp-hdripImagine a lazy Sunday afternoon. You have either friends or some relatives at home. You have had a nice lunch. Over a dessert, one genius among you comes with a brilliant idea, “let’s go for a movie!” The aim is just to have some laughs at completely nonsense comedy. Bingo! It’s a perfect situation for buying tickets for this week’s new Gujarati release ‘Tuu To Gayo.’

What happens in Bangkok, comes to India

In the city of Ahmedabad (which hardly looks like the same), there’s an unlucky man. He is so unlucky that abbreviation of his name is HIV. Not that deadly disease, but Harsh Ishvarlal Vora (Tushar Sadhu). He is heading towards making a Guinness Record for most breakups in the world. But on a recent trip to Italy, he falls in love with an Amdavadi girl (Twinkle Vasisht). HIV, I mean Harsh doesn’t waste time to get engage with the girl with permission of her uncle (Shekhar Shukla). But ghosts of her past girlfriends keeps coming back and which annoys her fiancée. To save their friend from misery called marriage three of Harsh’s friends (Dharmesh Vyas, Rounaq Kamdar, Nilay Patel) plans a secret trip to Bangkok. After some hot dances with hot girls of Bangkok, they stumble upon a dead body of a woman which they believe one of them has killed. But who killed her? And most importantly, who is she? Will they be able to get away with the murder? Arre friends, don’t be serious. No one is here either.

Only faithful thing in the film

Not a single man in this film is faithful to his woman. But the director of the movie Dhvani Gautam and the writer Vipul Sharma is completely faithful to the Punjabi movie ‘Lucky Di Unlucky Story.’ Our Gujarati version is faithfully scene by scene lifted from the 2013 Punjabi movie. They have just translated the film and added some funny Gujarati dialect.

I don’t know it’s the effect of its Punjabi connection or not, but the whole film is very loud. So loud that all the characters keep shouting even if all are in the same room. But the makers want us to silent our phones in the beginning by threatening us with ‘switch off your mobile phone, varna…’

The movie is very lavishly produced. Beautiful locals of Italy, Bangkok are spread over the movie. All the characters wear designer clothes, roam in yachts and luxury cars, drink costly booze, men dance with foreigner girls, use luxury phones, reside in posh bungalows. All men have sex on their minds all the time. And women in the movie look beautiful (read, sexy) all the time, even when they die. Oh, they are dumb, too and they don’t have anything but to either make love to men or doubt on them. In short, this movie is full of ultimate male fantasies.

As we haven’t carried our brains and expectations at a cinema hall, many dialogues make us laugh shamelessly. Mostly because of superb comic timing and dialogue delivery by veteran actors Dharmesh Vyas and Shekhar Shukla. In one scene, drunk Dharmesh Vyas literally steals the show with his amazingly funny pronunciation. On the other hand, Shekhar Shukla with his paan-stained teeth steals the show with his Kathiawaadi cuss words and dialect. Other men are just ok. Women in the movie, as I said, look beautiful. Their job was done. No one is a bit serious in this film including the makers. There is a scene where the friends of the protagonists advise him to forget a murder with the seriousness of lost one rupee coin.

Though ‘Tuu To Gayo’ is a shameless (uncredited) remake of a Punjabi movie, it feels a comedy Gujarati commercial stage play only made with a big budget. There are wife bashing husbands, dumb-nagging  wives, nosy brother in law, a caricaturish don (Yashpal Sharma), confusion, a silly fight and things fall into place in the end. Like any commercial Gujarati play, first 60 minutes of this 2.10 hours long movie serves no purpose except establishing the characters. Most of the scenes just go on and on without any reason. You occasionally keep laughing depending upon your taste of humor.

It’s clear that this movie is made just to make money by offering some cheap laughs. Thankfully, there aren’t many vulgar double meaning dialogues. Yes, there’s a peeing scene which has almost become mandatory in ‘urban’ Gujarati films by now. Almost all the songs are just average and serve no other purpose than pee break.

Time Killer

Tuu To Gayo is just a time pass movie with some loud lazy humor. But can be watched if you don’t have anything else to do or if you are ready to spend some hundred bucks without any expectations. Now the ball is in your court.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

બાગી

હેડિંગઃ પ્રોજેક્ટ ટાઇગર

***

ઇન્ટ્રોઃ ટાઇગર શ્રોફના માર્શલ આર્ટ્સ સિવાય કોઈ નવિનતા વિનાની આ ફિલ્મના ખરા બાગીઓ તો તેના મૅકર છે, જેમણે ઉઠાંતરી કરવામાં કશું જ બાકી નથી રાખ્યું.

***

ચવાણા વિશે એવી દંતકથા છે કે ફરસાણની દુકાનમાં તમામ સામગ્રીઓના વધેલા માલને મિક્સ કરીને વેચવાની
સિસ્ટમથી ‘ચવાણા’ શોધ થઈ. ટાઇગર શ્રોફ અને શ્રદ્ધા કપૂર સ્ટારર ‘બાગી’ પણ એક પ્રકારનું ફિલ્મી ચવાણું જ છે, જેમાં જાતભાતની વાનગીઓ ઇમ્પોર્ટ કરીને મિક્સ કરવામાં આવી છે. પહેલાં એ ચવાણાનો ટેસ્ટ કરી લઇએ પછી તેના કંદોઈ વિશે વાત કરીશું.

જમ્પિંગ ટાઇગર સેbaaghi_hindi_film_posterવિંગ કિટન

રોની (ટાઇગર શ્રોફ) નામનો એક જુવાનિયો કેરળ જતી ટ્રેનના સૅકન્ડ ક્લાસમાં ચડી બેઠો છે. એને સીટ મળે તે પહેલાં જ એક સુંદર છોકરી સિયા (શ્રદ્ધા કપૂર) મળી જાય છે. ટ્રેન કેરળ પહોંચે તે પહેલાં આ બંને પ્રેમનગર પહોંચી જાય છે. કેરળમાં રોની ‘કલરીપયટ્ટુ’ નામનું પરંપરાગત માર્શલ આર્ટ શીખવા આવ્યો છે. એના ગુરુજીનો એક માથાભારે દીકરો છે, રાઘવ (સુધીર બાબુ). એ બેંગકોકમાં ગેરકાયદે ફાઇટક્લબ ચલાવે છે. અહીં ઇન્ડિયામાં એ પણ આ સિયાનો રંગરસિયા થઈ જાય છે. બસ, પ્રેમનો એવો ખૂનખાર ત્રિકોણ રચાય છે કે રાઘવ રાવણમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. એ સિયાને સીધો બેંગકોક ઢસડી જાય છે અને ત્યાં પોતાની બહુમાળી ‘ઍક્શનવાટિકા’માં પૂરી દે છે. તેની પાછળ વાનરસેનાને લીધા વગર રોની પણ કૂદકા મારતો મારતો બેંગકોક પહોંચે છે. ભીષણ રક્તપાત થાય છે અને અંતે સત્યનો વિજય થાય છે.

ટાઇગર આવ્યો રે ટાઇગર

આ ફિલ્મને ચર્ચાસ્પદ બનાવતાં બે પાસાં પૈકીનું પહેલું છે ટાઇગર શ્રોફ. આ જૅકીપુત્રે યુગો યુગો સુધી જિમ્નેશિયમમાં પરસેવો વહાવીને જે પરિશ્રમ કર્યો છે, તે અહીં ચોખ્ખો દેખાય છે. આખા મુંબઈમાં જેટલા સ્પીડબ્રેકરો નહીં હોય એના કરતાં પણ વધારે સ્નાયુઓના ગઠ્ઠા એના શરીર પર છે. સતત ઝીરો ગ્રેવિટીમાં રહેતો હોય એ રીતે તે ઊછળી ઊછળીને લાતો મારે છે. આખી ફિલ્મમાં એ જેટલી કૂદાકૂદ કરે છે, એ જોતાં એનું નામ ટાઇગર નહીં, કાંગારૂ શ્રોફ હોવું જોઇએ. વળી, આ બધી ઍક્શનમાં એ એટલો બધો સ્વાભાવિક લાગે છે કે જાણે ઘોડિયામાંથી જ કૂદકો મારીને માર્શલ આર્ટ્સ કરવા માંડ્યો હશે એવું લાગે. એ પોતાના પગને જ હેલિકોપ્ટરની જેમ ઘુમાવીને બૅંગકોકથી સીધો ઊડીને ઇન્ડિયા લૅન્ડ થઈ શકે. પરંતુ બિચારાનો બધો જ સમય જિમમાં ગયો હશે, એટલે ઍક્ટિંગમાં નીલ બટે સન્નાટા છે. મતલબ કે ડબ્બા ગૂલ છે. નીચે ઊભાં ઊભાં લાત મારીને સૉડિયમ લાઇટ ફોડવાની હોય તો એ કરી દે, પણ ચહેરા પર બે જેન્યુઇન એક્સપ્રેશન લાવવાં હોય તો ટાઇગરમાંથી ટર્ટલ થઇને કોચલામાં પુરાઈ જાય. ટાઇગર ઍક્શનનો અરબી ઘોડો છે, એના માટે ટેલરમૅડ રોલ લખાશે, તો આ ટાઇગર ક્યારેય લુપ્ત નહીં થાય.

ચોરી નહીં હેરાફેરી

જેવી રીતે દોસ્તીનો હોય છે, એમ ઉઠાંતરીનો પણ એક ઉસૂલ હોય છેઃ આખા ગામને ખબર હોય એવી જગ્યાએ ક્યારેય હાથ ન મરાય. તરત જ પકડાઈ જઇએ. પાંચ વર્ષ પહેલાં એક ઇન્ડોનેશિયન ફિલ્મ આવેલી ‘રેઇડઃ રિડેમ્પશન.’ મારકાપથી ફાટફાટ થતી એ ફિલ્મને આખા દેશના જુવાનિયાંવ મૅગી નૂડલ્સની જેમ ઘપાઘપ ગળચી ગયેલા. એ ફિલ્મની રિમેકના રાઇટ ભારતના અન્ય એક પ્રોડ્યુસર પાસે હતા, પણ ‘બાગી’ના મૅકરે વચ્ચેથી હાથ મારીને તે આઇડિયા તફડાવી લીધો અને ‘બાગી’ ફિલ્મના સૅકન્ડ હાફમાં ઠૂંસી દીધો. ક્રિએટિવિટીની ગરીબીન હદ જુઓ કે એક વિદેશી ફિલ્મ પરથી આપણે ત્યાં હિન્દી વર્ઝન બનાવવા માટે પણ મૅકરો કૉર્ટની માલીપા ઝૂંટાઝૂંટ કરી રહ્યા છે.

પરંતુ એકલી ધબાધબીથી શું થાય? લોકોને કંઇક પોચીપોચી લવસ્ટોરી તો જોઇએ ને. એટલે ઈ.સ. ૨૦૦૪માં આવેલી તેલુગુ ફિલ્મ ‘વર્ષમ’ (યાને કે વરસાદ) પર તરાપ મારવામાં આવી. ‘યુટ્યૂબ’ પર પડેલી એ તેલુગુ ફિલ્મ જોઇએ ત્યારે ખ્યાલ આવે કે ‘બાગી’ના ફર્સ્ટ હાફમાં સીન બાય સીન હિન્દીમાં છાપી મારવામાં આવી છે. તે ઉપરાંત આ ફિલ્મના ફાઇટ અને ટ્રેનિંગના કેટલાય સીનમાં જૅકી ચૅનની ફિલ્મોનાં દૃશ્યો ઠૂંસવામાં આવ્યા છે. કોઈ કહેશે, હશે હવે. આપણને તો ચવાણાથી મતલબ, તેને કયા તેલમાં તળ્યું છે એ જાણીને આપણને શું કરવું છે? પરંતુ તાજાના નામે આપણને વાસી ચવાણું પધરાવવામાં આવે ત્યારે જાંચ-પડતાલ કરીને પડીકું બંધાવ્યું હોય તો જરા સમું પડે.

બાગીના ગોબા

યંગસ્ટર્સને ધ્યાનમાં રાખીને બનેલી આ ફિલ્મમાં પહેલો સવાલ એ થાય કે આ ફિલ્મનું નામ ‘બાગી’ યાને કે બળવાખોર શા માટે રખાયું છે? ટાઇગરથી લઇને હિરોઇન શ્રદ્ધા કે ઇવન વિલન સુદ્ધાં અહીં બળવાખોર નથી. એ લોકો માત્ર પોતાને બાગી ગણાવે છે, બાકી બાગીવેડામાં ખપે એવું કશું એ લોકો કરતાં નથી. એકથી વધુ ફિલ્મોની ખીચડી કરવામાં એવું કાચું કપાયું છે કે ક્યાંય કશું જ કન્વિન્સિંગ લાગતું નથી. સડેલા જરીપુરાણા જોક્સ અને એવી જ તદ્દન ચપ્પટ જતી સુનીલ ગ્રોવર અને સંજય મિશ્રાની કોમેડી. બંને કોમેડી શૉમાંથી ભૂલા પડી ગયેલા કલાકારોની જેમ ગાંડા કાઢ્યા કરે છે. ક્યાંક આખા સીન જ બિનજરૂરી લાગે છે, તો ઠેકઠેકાણે બે દૃશ્યોની વચ્ચે થીગડાં મારેલાં દેખાઈ આવે છે. ઑરિજિનલ ફિલ્મ ‘રેઇડઃ રિડેમ્પ્શન’માં જે ખોફનો માહોલ હતો, તેવું અહીં ક્યાંય અનુભવાતું નથી. ખામી એક્ટિંગની ગણો કે રાઇટિંગની, પરંતુ શ્રદ્ધા અને ટાઇગરની લવસ્ટોરીમાં એકેય ઇમોશન આપણા સુધી પહોંચતું નથી. ફિલ્મમાં એ બંને જ્યારે મળે છે ત્યારે વરસાદ આવે છે, એ લોજિકથી તો બંનેને તાકીદે મહારાષ્ટ્રની કંડક્ટેડ ટૂર કરાવવી જોઇએ. લોજિકનાં ચશ્માંમાંથી જોઇએ તો મંગળ કરતાંય વધુ ખાડા આ ફિલ્મમાં દેખાય. જેમ કે, અંધ વ્યક્તિ ટેક્સી કઈ રીતે ચલાવી શકે? હાથ-પગ, હથોડા, ચાકુ-છરા, લાકડી બધાથી ઝઘડો, પણ પિસ્તોલ કેમ ન વાપરો ભઈ? લિસ્ટ લાંબું છે, જગ્યા ઓછી છે.

ટાઇગર સિવાયના રણકાર

આ ફિલ્મમાં ટાઇગરની મારફાડ ઍક્શન ઉપરાંત પણ જોવા જેવું તો છેજ. જેમ કે, કેરળનાં બૅકવૉટર્સનાં આંખને ઠંડક આપે એવાં લોકેશન. દરવર્ષે કેરળમાં યોજાતી દિલધડક સ્નૅક બોટ રેસ ‘વલ્લમ કલી’ હિન્દી ફિલ્મમાં ભાગ્યે જ જોવા મળી છે. એવું જ આપ
ણા સ્વદેશી માર્શલ આર્ટ કલરીપયટ્ટુનું છે. રૂંવાડા ઊભા કરી દે તેવા આ યુદ્ધકૌશલ્યને આપણા હિન્દી ફિલ્મમૅકરે હજી હાથ કેમ નથી લગાડ્યો તે જ આશ્ચર્ય છે. અહીં એ કલરીપયટ્ટુને પણ જોવા જેવું છે. જોકે કેરળ ફરી આવેલા વાચકોને ખ્યાલ હશે જ કે આ કળા શીખવતી શાળાનું ભોંયતળિયું વૂડન નહીં બલકે માટીનું હોય.

શ્રદ્ધા કપૂરના ચહેરા પર ક્યુટનેસનો સ્થાયી ભાવ છે. અહીં એ થોડી કૃત્રિમ લાગે છે, પણ તોય જોવી તો ગમે જ છે. આ ફિલ્મથી સુધીર બાબુ નામના ડૅશિંગ તેલુગુ એક્ટરની હિન્દીમાં એન્ટ્રી થઈ છે. ઓળખાણ કાઢીએ તો એ બીજા એક તેલુગુ સુપરસ્ટાર મહેશ બાબુના સાલેસાહબ થાય. હવે, ફિલ્મમાં હીરો કરતાં વિલન વધુ ડૅશિંગ હોય ત્યારે એ ફિલ્મના ભગવાન જ માલિક હોય.

આ ટાઇગર સફારી કરાય?

અરીસા સામે જોઇને તમારી જાતને સવાલ પૂછો કે તમને જૅકી ચૅન, બ્રુસ લી ટાઇપની ફાઇટિંગ ગમે? કેરળની ક્વિક કંડક્ટેડ ટુર કરવી ગમે? અઢી કલાક ટાઇગર શ્રોફને જોઈ શકો? તેની મહેનતને માન આપી શકો? શ્રદ્ધા કપૂરના ફોટા મોબાઇલમાં સેવ કરેલા છે? જો જવાબ ‘હા’માં હોય તો પૈસા ખર્ચીને ટાઢાબોળ થઈ આવો.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

HuTuTuTu- Aavi Ramat Ni Rutu

A crash course on commodity market!
***
Despite all the clichés and over simplicity, this movie is a welcome change in urban Gujarati films.
***
Sensex is the seventh sense of Gujaratis. But we haven’t had a Gujarati film dedicated to our love for the stock market so far. This new urban Gujarati film ‘Hu Tu Tu Tu – Aavi Ramat Ni Rutu’ is perhaps the first film on the backdrop of the commodity market. It breaks monotony of mindless, double meaning comedies and presents complete family drama. Moreover, we have got a talented female film director as Shital Shah as well.

Pawn Stars
Choksi & Choksi brothers (Abhay Chandarana and Ankit Joshipura) are commodity kings of Ahmedabad. With God-like attitude, they think they can make or break anybody with proper atmosphere and power of money. One day over a game of chess, a bet is placed between both brothers. The bet is to swap the Queen (or wazir) with a pawn. The Queen is their talented Harvard return Managing Director Uday Gandhi (Parth Oza). And the pawn is a small-time petty thief Guru (Raunaq Kamdar). They literally bring Uday on the road using their proven dirty tricks. On the other hand, they handpick Guru and after some personality makeover, they make him MD of their company. So, the bet is over.

But not the game. These pawns launch full blown attack on their masters with the help of two beautiful ladies, a struggling actress Sheela (Shital Shah, also the director of the film) and a personality grooming expert Aishwarya (Shaina Shah). Will they succeed?

Snail Gaadi
The very first thing you notice about this film is its title. It’s taken from the classic catchy Gujarati rap song which was originally composed by father-son duo Avinash & Gaurang Vyas. The song has been recreated and used very effectively. Parthiv Gohil’s rock solid voice gives the song much needed power. The song sets pace throughout the movie. But unfortunately, no credits to its original composers were visible in their title credits.

The director takes too much time to demonstrate the lavish lifestyle of Choksi brothers. They roam in luxury cars, go to a club, play snooker-chess, but all at the cost of the pace of the movie. The movie keeps progressing at the snail speed in the first hour. Had they edited a few scenes more sharply, this 139 odd minutes long movie could have been a nice thriller-revenge story like ‘Khosla Ka Ghosla.’

Apart from slow speed, a few more things hampered the otherwise nice movie. Like, some incidents and characters are very clichéd as well as over simplistic. Like, protagonist’s overnight transformation from riches to rags. It’s hard to believe that Harvard educated man literally becomes penniless in just one night. The director couldn’t establish chemistry between both the lead pairs. A scope of nice love story got ruined by the time wasted pre-interval plot setting. Thus, it becomes hard to digest that why a personality grooming expert and an actress involve in revenge saga of two unknown youngsters. Laziness in storytelling snatched a chance to show opportunistic friends or relatives and worthlessness of money. Goon, thief, policeman, white collar executive, struggling actress, girlfriend… all looks caricaturish. They look far from reality and don’t have any layers in their personalities.

One can’t help but find shadows of some of the iconic movie sequences here. Like, grooming scenes of roadside goon reminds you of Gujarati film ‘Santu Rangili’ and Amitabh Bachchan starer ‘Yarana’. Manmohan Desai’s ‘Parvarish’ had asked a question, what makes a man what he becomes, birth or upbringing? The bet in ‘Hu Tu Tu Tu’ between two brothers has the same question. But the point couldn’t be proven. Dialogue delivery style of Shital Shah’s character reminds of Deepika Padukone from ‘Happy New Year’, which completely falls flat. This film seriously lacks some hard hitting catchy punchlines, too. Many scenes only serve a purpose to be an advertisement of film’s apparel sponsor.

Our new age Gujarati films have completely ditched title credits in Gujarati script, including this one. The problem of broken language remains in ‘Hu Tu Tu Tu.’ Except Raunak’s character, no one has natural Gujarati dialect. What we hear is almost bookish language. We can clearly hear ‘pulis’ instead of ‘police’, ‘dagabaaz’ instead of Gujarati ‘dagabaaj’. Such minute things create a barrier between characters and audience. Strangely, one small character has heavy foreign accent for no obvious reason! English subtitles are nice attempt to reach to global audience.

Silver Lining
In spite of all the imperfections, ‘Hu Tu Tu Tu’ has its heart in its place. You can’t hate this movie for sure. It has nice production values. Both the leading men look cute. Especially, Raunaq Kamdar has very good comic timing. The leading lady Shital Shah has great screen presence. Hope she continues to wear director’s cap. Both Choksis looks perfect Sheth material. Ex-newscaster Hridaynath Gharekhan has small but likable cameo.

Buy it!
‘Hu Tu Tu Tu’ is not a great film, but it’s neither unwatchable. You can certainly give it a try with your family. You may learn basics of commodity trading if not get entertained!

Rating: **1/2 (Two and a half stars)

P.S. After I reviewed this film I came to know that this movie is completely copied from Eddie Murphy starer Hollywood movie ‘Trading Places’ (1983).

(Published in DeshGujarat.com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

જઝબા

થ્રિલ વિનાની થ્રિલર

***

વધુ પડતું ડહાપણ ડહોળવાની લાલચમાં આ થ્રિલર ફિલ્મના રોમાંચનો ડૂચો વળી ગયો છે.

***

jazbaaતમે ક્યારેય રૂનાં પૂમડાં લઇને ફિલ્મ જોવા ગયા છો? અને ક્યારેય લીલા-પીળા રંગના ગોગલ્સ પહેરીને ફિલ્મ જોવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે? વેલ, સંજય ગુપ્તાની નવી ફિલ્મ ‘જઝબા’થી તમારાં આ બંને અધૂરાં સાહસ પૂરાં થઈ જશે. જનરલ નૉલેજ ખાતર જાણવા જેવી વાત એ છે કે ‘જઝબા’ 2007માં આવેલી દક્ષિણ કોરિયન ફિલ્મ ‘સેવન ડેય્ઝ’ની રિમેક છે. આ વખતે ફોર અ ચૅન્જ મૂળ ફિલ્મના સર્જકને ક્રેડિટ પણ આપવામાં આવી છે. પરંતુ કહે છેને કે ઝેરોક્સ કાઢવામાંય મશીન ચલાવતાં તો આવડવું જોઇએ. એ જ રીતે અહીં ડિરેક્ટર સંજય ગુપ્તાએ પોતાની સ્માર્ટનેસનું વધારે પડતું અટામણ નાખી દીધું છે. જેથી એક મર્ડર મિસ્ટ્રી ફિલ્મમાં જે રૂંવાડા ઊભા કરી દે તેવા રોમાંચનો અનુભવ થવો જોઇએ એ તો થતો નથી. ઉપરથી અડધી ફિલ્મે તો સસ્પેન્સ પણ કળી શકાય તેવું થઈ ગયું છે.

નાક દબાવીને મોં ખોલાવવાનો ખેલ

અનુરાધા વર્મા (ઐશ્વર્યા રાય) મુંબઈની ડૉન બ્રેડમેન કરતાંય સારો સ્કોર ધરાવતી ફેમસ વકીલ છે. એ પોતાની કારકિર્દીમાં એકેય કેસ હારી નથી. આ ડિવોર્સી વકીલ પોતાની સાતેક વર્ષની દીકરી શનાયા (બાળ કલાકાર સારા અર્જુન) સાથે રહે છે. અચાનક એક દિવસ શનાયા ગાયબ થઈ જાય છે. બીજી બાજુ અનુરાધાને ફોન આવે છે કે એક માણસ નિયાઝ (ચંદન રૉય સંન્યાલ) ખોટી રીતે બળાત્કાર અને ખૂનકૅસમાં ફસાઈ ગયો છે. તારે તારી દીકરીને જીવતી પાછી જોઇતી હોય, તો એ માણસને એક અઠવાડિયામાં નિર્દોષ છોડાવી દે. આ કામમાં અનુરાધાને એના જૂના દોસ્તાર સસ્પેન્ડેડ ઇન્સ્પેક્ટર યોહાન (ઇરફાન ખાન)ની મદદ મળે છે.

ચીસોત્સવ, ડ્રામોત્સવ, દોઢ ડહાપણોત્સવ

છેલ્લે એક્ઝેક્ટ પાંચ વર્ષ પહેલાં ઐશ્વર્યા રાય ‘ગુઝારિશ’માં દેખાયેલી. એની અફલાતૂન અભિનય ક્ષમતામાં ‘જઝબા’ના ડિરેક્ટર સંજય ગુપ્તાને કદાચ વિશ્વાસ લાગતો નથી. એટલે જ આખી ફિલ્મમાં એમણે ઐશ્વર્યા પાસે એટલી બધી ચીસો પડાવી છે કે કાનમાં રૂનાં પૂમડાં ખોંસવાની ઇચ્છા થઈ આવે. ઇરફાન ખાન કેવો ધાંસુ એક્ટર છે એ વાત ગયા અઠવાડિયે આવેલી ‘તલવાર’માં તે વધુ એકવાર સાબિત કરી ચૂક્યો છે. એક સિમ્પલ લાઇન બોલીને પણ એ લાફ્ટર ઊભું કરી શકે છે. પરંતુ અહીં એના જેવા બૅલેન્સ્ડ એક્ટર પાસે પણ ઑવર એક્ટિંગ કરાવી છે. સાવ શાંતિથી રિએક્ટ કરી શકે તેવી સ્થિતિમાં અચાનક એ ગાંડપણનો અટૅક આવ્યો હોય તેમ મોટેમોટેથી પાસે પડેલાં પીપડાંને લાતંલાતી કરી મૂકે. બે ઘડી તો ખબર જ ન પડે કે આપણે કોઈ સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મ જોઇએ છીએ કે ટીવી પર આવતી સિરિયલો જેવી ડ્રામેબાજી?

‘જઝબા’ની મૂળ વાર્તામાં એક મસ્ત ક્રાઇમ-થ્રિલર ફિલ્મનો મસાલો પડ્યો છે. પરંતુ સંજય ગુપ્તા જાણે કોઈ શીખાઉ ફિલ્મમૅકર હોય તે રીતે એમણે ફિલ્મને ઘણે અંશે રોળી નાખી છે. જેમ કે, બૅકગ્રાઉન્ડમાં વાગતાં એકાદા ગીતને બાદ કરતાં આ ફિલ્મમાં ગીતની કશી જરૂર જ નહોતી. પરંતુ અહીં બે કલાકની ફિલ્મમાં પણ વણજોઇતાં ગીતો આવ્યાં કરે છે. નો ડાઉટ, ઑફિસે જતાં-આવતાં કારમાં સાંભળવાની મજા આવે એવાં ગીતો છે, પણ અહીં એ ફિલ્મની થોડીઘણી જામી રહેલી થ્રિલને ઠંડા કલેજે કિલ કરી નાખે છે. આ ફિલ્મમાં નાખેલાં બધાં જ ગીતો પરાણે ઘુસાડેલાં જ લાગ્યાં કરે છે.

ફિલ્મમાં સ્ટોરી છે રૅસ અગેન્સ્ટ ટાઇમની. પરંતુ દીકરીને બચાવવા માટે ઝઝૂમતી માતાની ઉતાવળ ક્યાંય મહેસૂસ થતી નથી. તેને કારણે એક પણ તબક્કે આ ફિલ્મ ઍજ ઑફ સીટ થ્રિલર લાગતી નથી. આ ફિલ્મમાં એક હત્યાનો કૅસ ઉકેલવાનો સરસ કોર્ટરૂમ ડ્રામા પણ છે, પરંતુ ત્યાં પણ ઊભડક પિરસાયેલી અધકચરી ડિટૅલ્સને કારણે કોર્ટરૂમ ડ્રામાની પણ કોઈ લિજ્જત આવતી નથી.

આ ફિલ્મના ટ્રેલરમાં એક આકર્ષક પાસું દેખાતું હતું ઇરફાનનાં શાર્પ વનલાઇનર્સનું. જેમ કે, ‘રિશ્તોં મેં ભરોસા ઔર મોબાઇલ મેં નેટવર્ક ન હો તો લોગ ગેમ ખેલને લગતે હૈ’, ‘તુ સરકારી નૌકરી કી તરહ હો ગયા હૈ, બડી મુશ્કિલ સે મિલતા હૈ ઔર વો ભી કિસ્મતવાલોં કો’, ‘આજકલ શરીફ વો હૈ જિસકે મોબાઇલ મેં પાસવર્ડ નહીં હોતા.’ આ બધાં પંચ સાંભળવાની મજા પડે છે અને તેને લીધે ઇરફાનના ડલ બની ગયેલા પાત્રને થોડી ધાર પણ મળે છે, પરંતુ આવી વણજોઇતી ફિલોસોફીઓ ફટકારવાનું કોઈ જ લોજિક દેખાતું નથી.

એક RO વૉટર પ્યુરિફાયરમાં પણ ન હોય એટલાં બધાં ફિલ્ટરો આ ફિલ્મમાં વપરાયાં છે. તેને લીધે વગર કોઈ કારણે આખી ફિલ્મ લીલી-પીળી જ દેખાય છે. આપણે જાણે ગોગલ્સ પહેરીને ફિલ્મ જોતા હોઇએ એ રીતે લીલું આકાશ, લીલો તડકો, ઘર-રેસ્ટોરાંની અંદરનું બધું લીલું, વધારે પડતું લીલું ઘાસ, કોઈ વિચિત્ર રંગનું લોહી… આવું જ બધું આપણી આંખો પર અથડાયે રાખે છે. સંજય ગુપ્તા પોતાની અગાઉની મોટાભાગની ફિલ્મોમાં આવું જ કરતા આવ્યા છે.

વીડિયો શૅરિંગ સાઇટ ‘યુટ્યૂબ’ પર જઇને કોરિયન ફિલ્મ ‘સેવન ડેય્ઝ’ સર્ચ કરીને જોશો તો ખ્યાલ આવશે કે આ ફિલ્મના મોટાભાગના સીન એ ફિલ્મમાંથી બેઠ્ઠા જ લેવામાં આવ્યા છે. લોચો જ્યાં ઑરિજિનલ દૃશ્યો ઘુસાડ્યાં છે ત્યાં અને વાર્તાનો ક્રમ આડોઅવળો કર્યો છે ત્યાં થયો છે. તેને કારણે છેક છેલ્લે સુધી ગ્રિપિંગ સસ્પેન્સ જળવાઈ રહેવાને બદલે અધવચ્ચે જ દિમાગમાં બત્તી થવા લાગે છે કે આ વ્યક્તિએ આ કારણે બધું કર્યું હોવું જોઇએ. મૂળ ફિલ્મનું ડરામણું ક્રાઇમ, ગુનાનો ભોગ બનેલી અને સ્વજન ગુમાવી ચૂકેલી વ્યક્તિઓ પ્રત્યેની આપણી સહાનુભૂતિ, ખોફનાક અનુભવમાંથી પસાર થયેલા બાળક પર થતી અસર, ઝાઝી ડ્રામેબાજી કર્યા વિના એક માતાની પીડા વગેરે બધું જ અહીં ગાયબ છે. એટલે બળાત્કાર, ખૂન, સ્ત્રી ભ્રૂણહત્યા જેવા અત્યંત સંવેદનશીલ મુદ્દાને સ્પર્શતી હોવા છતાં આ ફિલ્મ આપણને ઇમોશનલી અપીલ કરી શકતી નથી. ઉપરથી ફિલ્મ ભ્રષ્ટાચારની તરફેણ પણ કરે છે.

ઇરફાન-ઐશ્વર્યા જેવાં સશક્ત એક્ટર્સ હોવા છતાં ફિલ્મનું સિક્રેટ એમના ખાસ કશા પ્રયત્ન વગર જ આપમેળે બહાર આવી જાય છે. ‘જઝબા’ ઐશ્વર્યાના કમબૅક માટે પાવરફુલ ફિલ્મ બની શકી હોત. અફસોસ, એ તક ઘણે અંશે ગુમાવાઈ છે. હા, એટલું ઉમેરવું પડે કે ઐશ્વર્યા ઓવારણાં લેવાનું મન થઈ આવે એટલી સુંદર અને ચુસ્ત-દુરુસ્ત લાગે છે. માત્ર એણે ફિલ્મ પછી ગરમ પાણીના કોગળા કરવા પડ્યા હશે અને આંખોમાંથી ગ્લિસરીન કાઢવા ઠંડું પાણી છાંટવું પડ્યું હશે. ઇરફાન એની અદભુત સ્ક્રીન પ્રેઝન્સ, મારકણી આંખો અને જબરદસ્ત ડાયલોગ ડિલિવરીથી ક્યારેય નિરાશ કરતો નથી. અહીં ખાસ કશું કરવાનું ન હોવા છતાં એને જોવાની મજા પડે છે. બાકી શબાના આઝમી, અતુલ કુલકર્ણી, જૅકી શ્રોફ, અભિમન્યુ સિંઘ, (શક્તિ કપૂરનો દીકરો) સિદ્ધાંત કપૂરમાંથી કોઈનું પર્ફોર્મન્સ યાદગારની કૅટેગરીમાં મૂકી શકાય એવું નથી. કેમ કે એમનાં પાત્રો જ સરખી રીતે લખાયાં નથી.

જઝબાના ચસ્કા

ઐશ્વર્યા કે ઇરફાનના ફૅન્સ તો થિયેટર સુધી લાંબા થવાનો જઝબો દાખવશે, પરંતુ જો તમે ખરેખર સસ્પેન્સ-થ્રિલર પ્રકારની ફિલ્મોના શોખીન હો, તો વણમાગી સલાહ એ કે સબટાઇટલ્સ સાથેની ઑરિજિનલ કોરિયન ફિલ્મ જોવી. ધારો કે તમે આ ‘જઝબા’ જોવા જાવ તો ગણતરી કરજો કે આખી ફિલ્મમાં કુલ કેટલી વાર ‘એડવોકેટ અનુરાધા વર્મા’ અને ‘ઇન્સ્પેક્ટર યોહાન’ બોલાય છે અને કેટલી વાર મુંબઈના એરિયલ શૉટ્સ આવે છે? અને હા, છેલ્લે સ્ક્રીન પર ભારતમાં સ્ત્રીઓ પર થતા અત્યાચારોની માહિતી વાંચીને નીકળી ન જતા. એ પછી બે-ચાર મિનિટની ફિલ્મ બાકી છે.

રૅટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

pk

મનોરંજન પર હાવી થયો મેસેજ

***

આ ફિલ્મ આપણને સૌને સવાલ પૂછે છે કે માણસને બનાવનારો ઈશ્વર સાચો કે માણસે બનાવેલો ઈશ્વર સાચો?

***

pk-movie-aamir-khan-and-anushka-sharma-new-poster-imagesઈશ્વર કોણ છે? ક્યાં છે? ધર્મ એટલે શું? કોનો ધર્મ સાચો? ઈશ્વર ક્યારેય ડરાવે ખરો? નિર્દોષોની હત્યા કરવાની છૂટ આપે ખરો? અને આપણે કયા ઈશ્વરને માનવું, જેણે માણસને, આ પૃથ્વી-બ્રહ્માંડને બનાવ્યા છે એને કે પછી માણસે જેને પોતાની રીતે સર્જ્યો છે એવા ઈશ્વરને? અત્યારે દુનિયાને કઠી રહ્યા છે તેવા આ પાયાના સવાલો પૂછે છે રાજકુમાર હિરાણી, આમિર ખાન આણિ મંડળીની લેટેસ્ટ ફિલ્મ, પીકે. ફિલ્મ ખાસ્સી ઢીલી છે, પ્રીડિક્ટેબલ છે, પણ એ જે વાત કહે છે એ તો કાન દઈને સાંભળવા જેવી અને શાંતિથી વિચારીને જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે.

ઈશ્વરની શોધમાં

પીકે (આમિર ખાન) એક ભેદી માણસ છે, જે ક્યાંથી આવ્યો છે એની કોઈને ખબર નથી. આ દુનિયાની રીત-રસમો એને સમજાતી નથી, પરંતુ એ જે સવાલો પૂછે છે તે આપણી સ્થાપિત વિચારસરણીના પાયામાં ઘા કરે છે. આ પીકે કશુંક શોધી રહ્યો છે, જે એને એના ઘરે પાછા જવામાં મદદ કરી શકે એમ છે. તે વસ્તુની શોધમાં એ રાજસ્થાનના ભૈરોસિંહ (સંજય દત્ત)ને મળે છે અને પછી ટપકે છે દિલ્હીમાં. ત્યાં એને ભેટી જાય છે, જગત જનની ઉર્ફ જગ્ગુ (અનુષ્કા શર્મા). જગ્ગુ એક ન્યૂઝ ચેનલમાં પત્રકાર છે અને પીકેમાં એને દેખાય છે એક મસાલેદાર સ્ટોરી. પીકેની સ્ટોરી જાણતાં જાણતાં ખબર પડે છે કે એ જે વસ્તુ શોધી રહ્યો છે તે તપસ્વી બાબા (સૌરભ શુક્લા) નામના એક પાખંડી બાબા પાસે છે. એ તપસ્વી બાબાથી તો આ જગ્ગુ પણ પરેશાન છે. બસ, વાર્તાનું ફાઇનલ એક્ટ એટલે પીકે વર્સસ તપસ્વી બાબા.

આસમાં પે હૈ ખુદા ઔર ઝમીં પે હમ

ફિલ્મમેકર કરણ જૌહરે હમણાં એક ટીવી ઈન્ટરવ્યૂમાં રાજકુમાર હિરાણીને જીનિયસ, સાધુ કહેલા. જૌહરની વાત ઘણે અંશે સાચી છે. કેમ કે જીવનનાં મૂળભૂત મૂલ્યોને એક મનોરંજક વાર્તામાં ભેળવીને ગરમાગરમ શીરાની જેમ ગળે ઊતરી જાય એ રીતે પિરસવાની જે આવડત હિરાણીમાં છે, તે અત્યારના ભાગ્યે જ બીજા કોઈ ફિલ્મમેકર પાસે છે. મેડિકલ ફિલ્ડમાં માનવીય સ્પર્શ, અત્યારે ગાંધીવિચારની પ્રસ્તુતતા અને એજ્યુકેશનલ સિસ્ટમમાં લાગેલી ઉધઈ પર માઇક્રોસ્કોપ ધર્યા પછી હવે હિરાણીભાઈએ ધર્મના નામે ચાલતા પાખંડો પર ફોકસ કર્યું છે.

ધારો કે એક માણસ એવો આવે કે જેના પર આપણે ત્યાંનાં ધર્મ-કોમ-જાત-દુનિયાદારી-લુચ્ચાઈનાં કલેવર ચડેલાં જ ન હોય, અને એ આપણને બિલકુલ પાયાના સવાલો પૂછે તો આપણે તેના જવાબો આપી શકીએ ખરા? જો બધા ધર્મો એક જ વાત કહેતા હોય તો વિશ્વમાં સૌ એને નામે ઝઘડે છે કેમ? જો બધા ધર્મો ખરેખર અલગ હોત તો ઉપરવાળો બાળકને ધર્મનો સિક્કો મારીને જ દુનિયામાં ન મોકલતો હોત? ઈશ્વરના એજન્ટ બનીને બેઠેલા ધર્મગુરુઓ પાસે જો બધા જ પ્રશ્નોનાં સોલ્યૂશન હોય તો એ લોકો ચપટી વગાડીને બધાંનાં દુઃખો દૂર કેમ કરી નથી નાખતા? આ જ વાતો બે વર્ષ પહેલાં ગુજરાતી સર્જક ઉમેશ શુક્લાની ફિલ્મ ‘ઓહ માય ગોડ’માં પુછાયેલા. અહીં રાજકુમાર હિરાણી અને સહલેખક અભિજાત જોશી એ જ બધા અણિયાળા સવાલો એમની એકદમ પારેવાની પાંખ જેવી હળવી સ્ટાઇલમાં આપણને પૂછે છે. ખાસ કરીને પેશાવરમાં જે રાક્ષસી કૃત્ય થયું એવા માહોલમાં આ સવાલોના જવાબો સ્વસ્થ મને શોધવા અત્યંત જરૂરી બની જાય છે.

પરંતુ આમિર ખાનનાં ભળતા-સળતા લુક અને ફિલ્મની વાર્તા શું છે તેના સસ્પેન્સનાં કુંડાળાની વચ્ચે રહેલી આ ફિલ્મ હિરાણીની બેસ્ટ ફિલ્મ છે? જવાબ છે, ના. ફિલ્મમાં કહેવાયેલી વાત તદ્દન સાચી છે. કહો કે, સો ટચના સોના જેવી છે. પરંતુ એ વાત એટલી લંબાઈ ગઈ છે કે લગભગ શરૂઆતની અડધી ફિલ્મ ખાઈ જાય છે. એક ઉદાહરણ આપીને નિયમ સમજાઈ જતો હોય, તો પછી ફરી ફરીને નવાં નવાં ઉદાહરણો આપ્યા કરવાનો શો અર્થ? જ્યારે ઈન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ આખી વાર્તાને એક લોજિકલ એન્ડ સુધી પહોંચાડવાની મથામણમાં પૂરી થઈ જાય છે. જેમ જેમ ફિલ્મ આગળ વધતી જાય તેમ તેમ આપણી ધારણા પ્રમાણેના જ ટિપિકલ બોલિવુડિયન ટ્રેક પર ફિલ્મ આગળ વધતી જાય. આખી સ્ટોરીમાં આવતા ટ્વિસ્ટ એન્ડ ટર્ન પણ જાણે જિગસો પઝલની જેમ ચિત્ર પૂરું કરવા માટે એકબીજા સાથે જોડી કાઢ્યા હોય એવાં સગવડિયા છે.

૧૫૩ મિનિટની પીકેનું બીજું સૌથી નબળું પાસું છે એનું કંગાળ સંગીત. એક-બે નહીં, પણ ચાર ચાર સંગીતકારો હોવા છતાં ફિલ્મમાં એકેય ગીત જલસો કરાવી દે તેવું બન્યું નથી. ત્યારે આ ફિલ્મમાં કેટલાંક ગીતો અને ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાતાં દૃશ્યો પર કાતર ચલાવીને ફિલ્મને થોડી ક્રિસ્પ કરવાની જરૂર હતી. આ કામ ફિલ્મના ડિરેક્ટર રાજુ હિરાણી જ કરી શક્યા હોત, કેમ કે એ પોતે જ ફિલ્મના એડિટર પણ છે.

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

mork_mindy_tv_series-685149461-largeલોકોને પીકે જોવા માટે ખેંચતું સૌથી મોટું ચુંબક હતું, આમિર ખાન. મિસ્ટર પરફેક્શનિસ્ટ તરીકે જાણીતા આમિર માટે કહેવાય છે કે એ એના કેરેક્ટરમાં ડીપલી ઘૂસ કે એક્ટિંગ કરે છે. રાઇટ, પણ અહીંયા સતત એવું લાગ્યા કરે છે કે એના પાત્ર પાસે વધારે શક્તિઓ હોવા છતાં આમિર ખાન જાણી જોઇને ડમ્બ-બબૂચક જેવી એક્ટિંગ કરે છે. આ પીકે ફિલ્મમાં એનું પાત્ર ૧૯૭૮માં આવેલી અમેરિકન કોમેડી સિરિયલ ‘મોર્ક એન્ડ મિન્ડી’માં રોબિન વિલિયમ્સે ભજવેલું. તે પાત્ર આમિરના પીકે કરતાં ક્યાંય વધારે નેચરલ અને જીવંત લાગતું હતું.

અનુષ્કા શર્મા એના ટિપિકલ બબલી રોલમાં છે. આ પ્રકારનું કેરેક્ટર આજકાલ દર બીજી અર્બન ફિલ્મમાં જોવા મળે છે. ફિલ્મમાં આમિર પછી સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે એવું પાત્ર હોય તો તે નિર્મલ બાબા સ્ટાઇલની દુકાન ચલાવતા તપસ્વી બાબા બનતા સૌરભ શુક્લાનું છે. પરંતુ આવું જ પાત્ર એમણે લગે રહો મુન્નાભાઈમાં પણ ભજવેલું. એનાથી આગળ વધીને આ પાત્રમાં કશી જ નવીનતા ઉમેરાઈ નથી. મુન્નાભાઈ સંજય દત્તની એન્ટ્રી પડે છે ત્યારે આપણો કોઈ જૂનો દોસ્તાર આવ્યો હોય એવો ઉમળકો જાગે છે, પરંતુ એનું પાત્ર પણ ખાસ કશા શૅડ બતાવ્યા વિના મિસ્ટર ઈન્ડિયાની જેમ ગાયબ થઈ જાય છે.

હા, આ ફિલ્મમાં હિરાણી જેમને લકી ચાર્મ માને છે એવા બમન ઈરાની પણ છે, પરંતુ અલપ ઝલપ દૃશ્યોને બાદ કરતાં ફિલ્મમાં તેઓ તદ્દન વેડફાયા છે. એવું જ સુશાંત સિંહ રાજપુતનું છે. એ બિચારો શરૂઆતમાં એક રોમેન્ટિક સોંગ ગાયા પછી નૌ દો ગ્યારહ થાય છે, તે છેક ક્લાઇમેક્સમાં મોઢું બતાવે છે. પરંતુ ઓવરઓલ જોઇએ તો રાજકુમાર હિરાણી જે નાનાં નાનાં પરંતુ યાદ રહી જાય તેવાં પાત્રો સર્જવામાં માહેર છે, એવાં કોઈ પાત્રો અહીં સર્જાતાં નથી.

ક્યા કિયા જાયે?

સાફ વાત છે, પીકેમાં રાજકુમાર હિરાણીની અગાઉની ફિલ્મોની જેમ મેસેજ પ્લસ મનોરંજનનું તોફાની કોમ્બિનેશન નથી. આ વખતે મેસેજનો મસાલો વધારે પડી ગયો છે અને ફિલ્મ ચવાયેલી રેસિપી પર આગળ વધીને પૂરી થઈ જાય છે. તેમ છતાં એ મેસેજ સો ટચના સોના જેવો છે અને દરેકે શાંતિથી વિચારવા જેવો છે. આ સાફસૂથરી ફિલ્મમાં પીકે જે વાત કહેવા માગે છે તે જો વિશ્વમાં બધા સમજી જાય તો પેશાવર જેવી કોઈ ઘટના બને જ નહીં. ટિકિટોના ભાવ વધારીને રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને જો એન્ટરટેઇનમેન્ટ ટેક્સ ફ્રી કરી દેવામાં આવે તો તે ઓર વધારે દર્શકો સુધી પહોંચી શકે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બૅન્ગ બૅન્ગ

ટ્રાવેલ એજન્ટ હૃતિક

***

આ ફિલ્મનું ટાઇટલ એ દરઅસલ ફિલ્મ જોતી વખતે આપણા મગજ પર પડતા હથોડાનો અવાજ છે!

***

bangbang-poster_650_070114093547આ વખતે બીજી ઓક્ટોબરે ગાંધીજીના બર્થડે કરતાંય વધુ ચર્ચા બોક્સ ઓફિસ પર હૃતિક-કેટરિનાની ‘બેન્ગ બેન્ગ’ અને વિશાલ ભારદ્વાજની ‘હૈદર’ની અથડામણની હતી. ટ્વિટર પર તો ‘બેન્ગ બેન્ગ સાઇક્લોન’ નામના ટોપિક પર પંચાતોય થવા માંડી હતી. આ સાઇક્લોને દેશભરમાં એવા જથ્થાબંધ શોઝ  ખડકી દીધા કે બીજી ફિલ્મોની હાલત તો વિસ્થાપિતો જેવી થઈ ગઈ. ઉપરથી ટિકિટોના ભાવમાં પણ વધારો ઠપકારી દેવામાં આવ્યો. આ બધાં પછીયે આપણે ફિલ્મ જોવા જઇએ તો આપણને શું મળે? તો કહે, બાબાજી કા ઠુલ્લુ! એટલી બોરિંગ અને ઢીલી કે હૃતિક-કેટરિનાના ફેન્સ પણ ચાલુ ફિલ્મે ઠંડા પડી જાય!

ચોરીની સ્ટોરી

ખૂનખાર આંતરરાષ્ટ્રીય ત્રાસવાદી ઓમર ઝફર (ડેની ડેન્ઝોંગ્પા) લંડનમાં રહેલો આપણો કોહિનૂર હીરો ચોરવાની સાઝિશ રચે છે. પરંતુ એ પહેલાં જ બીજો એક માણસ રાજવીર નંદા (હૃતિક રોશન) એ હીરો ચોરીને ભાગે છે. એટલે હૃતિકની પાછળ ડેનીના ગુંડાઓ અને એ બંનેની પાછળ પોલીસ. એના આ પકડમપટ્ટીમાં શિમલામાં બેન્કની રિસેપ્શનિસ્ટ એવી હરલીન સાહની (કેટરિના કૈફ) નાહકની સલવાઈ જાય છે. એ બિચારીને સલામત રાખવા માટે હૃતિક એને પોતાની સાથે જ વર્લ્ડ ટુર કરાવતો ફરે છે અને એ બંને નિરાંતે પ્રેમમાં પણ પડે છે. પરંતુ હૃતિક આખરે કોહિનૂર હીરો શા માટે ચોરે છે? એ હીરાનું છેવટે શું થાય છે? આ બધા સવાલો પાછળ કાનખજૂરાના એક પગના વધી ગયેલા નખ જેવડું સસ્પેન્સ પણ છે, જેના માટે તમારે (કમનસીબે) આખી ફિલ્મ જોવી પડે!

એક્શન સારી, ફિલ્મ પકાઉ

‘બેન્ગ બેન્ગ’ ફિલ્મ હોલિવૂડની 2010માં આવેલી ટોમ ક્રૂઝ સ્ટારર ફિલ્મ ‘નાઇટ એન્ડ ડે’ની રિમેક છે. ‘બેન્ગ બેન્ગ’નાં ટ્રેલર જોઇને જરાય ખબર નહોતી પડતી કે એની સ્ટોરી શું હશે. પરંતુ યકીન માનો, આખી ફિલ્મ જોયા પછીયે આપણે એ જ સવાલ પૂછતા ફરીએ છીએ કે આમાં સ્ટોરી શું હતી?! ડિરેક્ટર સિદ્ધાર્થ આનંદની બોરિંગ ફિલ્મો આપવામાં માસ્ટરી છે. આ ફિલ્મમાં પણ એણે આપણને કંટાળો આપવા માટે ખાસ્સી એવી મહેનત કરી છે!

જુઓ, એક તો એણે ફિલ્મની લંબાઈ 156 મિનિટની રાખી, જેથી આપણને કંટાળવાનો પૂરેપૂરો ટાઇમ મળે. રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં પણ ‘જાને તૂ યા જાને ના’વાળા અબ્બાસ ટાયરવાલા અને ‘કહાની’ ફેઇમ ‘સુજોય ઘોષ’ છે, પરંતુ ફિલ્મની શરૂઆતમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા દેખાય છે. પછી સેકન્ડ હાફમાં તો સુજોયબાબુ-ટાયરવાલાના ટાયરમાંથી હવા નીકળી જાય છે. પહેલી દસેક મિનિટમાં ધડાધડ એક્શન આવે, પરંતુ પછી  ભેંસ પાણીમાં નહાવા પડી હોય એ રીતે સ્ટોરી બેસી જાય છે.

ફિલ્મમેકર્સને કદાચ લાગ્યું હશે કે બહુ મગજ વાપરીને સ્ટોરી લખીશું તો લોકોને કદાચ સમજમાં નહીં આવે, એટલે એ લોકોએ લોજિકને જ તડીપાર કરી દીધું. એટલે જ આખી ફિલ્મમાં સતત એવું બધું બનતું રહે છે જે ખોપડીની ઝોંપડીમાં ઊતરે જ નહીં. જેમ કે, ફિલ્મમાં કોહિનૂર હીરો તો જાણે કરિયાણાની દુકાનમાંથી નૂડલ્સનાં બે પેકેટ લેવાનાં હોય એ રીતે ફટાફટ ચોરાઈ જાય. કોહિનૂર હીરો પણ બગસરાના દાગીના વેચતી દુકાનમાંથી લીધો હોય એવો સોપારી કરતાં પણ નાનો (ફિલ્મ મેકર્સે ઓરિજિનલ કોહિનૂર જોયો જ નહીં હોય?). હૃતિક ગમે ત્યાંથી કૂદે પણ એને કશું ન થાય. અરે, એ પાંચેક માળની બિલ્ડિંગ પરથી કૂદે, પગ ભાંગે અને બીજા જ સીનમાં પ્રભુદેવાને લઘુતાગ્રંથિ થઈ જાય એવો ડાન્સ પણ કરવા માંડે! પોતાના પેટમાંથી બંદૂકની ગોળી ગબ્બરસિંઘ તમાકુની પોટલી ખિસ્સામાંથી કાઢતો હોય એટલી આસાનીથી કાઢી લ્યે! કેટરિના આટલી મોટી થયા પછીયે બાથરૂમનો દરવાજો ખુલ્લો રાખીને નહાય, બોલો! આવું તો ઘણુંય છે ફિલ્મમાં.

વળી, દર થોડી વારે ફિલ્મમાં લોકેશન બદલાઈ જાય. સ્ટોરી શરૂ થાય ત્યારે લંડન હોય, બે મિનિટમાં પ્રાગ આવે, ત્યાંથી ગાડી દિલ્હી ઉપડે, પછી શિમલા, પછી મનાલી, પછી દહેરાદૂન પછી થાઈલેન્ડ, પછી અબુધાબી… બધી જ જગ્યાએ હૃતિક પાછો ટ્રાવેલ એજન્ટ હોય એ રીતે મિસ્ટર ઈન્ડિયાની જેમ પહોંચી જાય! અને હા, ફિલ્મનો ખર્ચો કાઢવા માટે લીધેલાં સ્પોન્સર્સનો બિયારણ છાંટ્યું હોય એ રીતે કરાયેલો છંટકાવ. સિમ્પ્લી ત્રાસ!

હા, એટલું ખરું કે ‘બેન્ગ બેન્ગ’ની એક્શન સિક્વન્સિઝ ધમાકેદાર છે. કાર ચેઝ, ફાઇટ સીન, સામસામા થતા ગોળીબાર અને શરીરના બધા જ સાંધા ઢીલા કરી નાખે એવી મારામારી. (માત્ર) એ બધાની વચ્ચે જળવાઈ રહેતો કોમિક ટોન. એક સિક્વન્સમાં તો હૃતિક દરિયાની વચ્ચે ડોલ્ફિનની જેમ કૂદકા મારે છે. એ બધું જોતાં જોતાં પોપકોર્ન ગળામાં અટવાઈ જાય એની પૂરી શક્યતા છે!

એમ તો સ્લિમ-ટ્રિમ લાગતો ગઠ્ઠાદાર સિક્સ પેક એબ્સવાળો હૃતિક ડાન્સ પણ મસ્ત કરે છે. કેટરિના થોડી ચબ્બી ચિક્સ લાગે છે, પરંતુ એના હિન્દીમાં વર્તાતી અંગ્રેજી છાંટ (હંમેશની જેમ) ઇરિટેટ કરે છે. મ્યુઝિક પરથી યાદ આવ્યું, વિશાલ-શેખરે પણ કંગાળ મ્યુઝિક બનાવવામાં યથાશક્તિ પ્રદાન કર્યું છે. તોય ભૂલથી ‘તૂ મેરી’ સોંગ સારું બની ગયું છે. આ ફિલ્મમાં ગીતોનું કામ ફિલ્મને આડા પાટે ચડાવવા સિવાય કશું જ નથી.

ડેની ડેન્ઝોંગ્પા, જાવેદ જાફરી, પવન મલ્હોત્રા, વિક્રમ ગોખલે, દીપ્તિ નવલ, કંવલજિત સિંહ વગેરે બધાંને વેડફાવાની પૂરી તક અપાઈ છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જિમ્મી શેરગિલ પણ આવે છે, પરંતુ લોકો હજી પોતાની સીટ પર ગોઠવાતા હોય ત્યાં તો એ સ્ક્રીન પરથી અલોપ થઈ જાય છે!

દિખાવોં પે ન જાઓ, અપની અકલ લગાઓ

‘બેન્ગ બેન્ગ’ ફિલ્મનો ખાસ્સો હાઇપ ઊભો થયો છે. પરંતુ હાઇપ દર વખતે સાચો જ હોય એ જરૂરી નથી. જો તમે હૃતિક કે કેટરિનાના લોખંડી ફેન નહીં હો અને મનોરંજનની તલાશમાં જતા એક નિષ્પક્ષ પ્રેક્ષક હશો, તો આ ફિલ્મ તમને ઘોર નિરાશ કરશે. એટલે મોંઘવારીને ધ્યાનમાં રાખીને તમારા હિસાબે ને જોખમે નિર્ણય કરજો!

રેટિંગ: *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હેટ સ્ટોરી-2

ઝખ્મી ઔરત

 ***

નવો ખેલાડી આવીને સેન્ચુરી મારી જાય છતાં ટીમ મેચ હારી જાય એવું આ ફિલ્મનું થયું છે.

*** 

04-hate-story-2સેક્સ અને રિવેન્જ (બદલો) વિશ્વની સૌથી જૂની જણસ છે. આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ઈરોટિક થ્રિલર ફિલ્મ ‘હેટ સ્ટોરી-2’માં આ બંને ભરપુર માત્રામાં ઠાલવ્યા છે. પરંતુ દેખીતી રીતે જ ફિલ્મને ચર્ચાસ્પદ બનાવવા માટે નખાયેલાં ઈરોટિક દૃશ્યો ફિલ્મ પર હાવી થઈ જાય છે અને તેની સામે રિવેન્જ એટલે કે બદલો લેવાનું ખુન્નસ મોળું પડી જાય છે. પરિણામે ફિલ્મ ‘ઓકે ઓકે’ની કેટેગરીમાંથી બહાર આવી શકી નથી.

બદલે કી આગ

મંદાર મ્હાત્રે ઉર્ફ ભાઉ (સુશાંત સિંહ) એક બાહુબલી નેતા છે. સત્તા અને સ્ત્રીઓને માત્ર ઉપયોગ કરવાની વસ્તુ જ સમજતા આ નેતાએ સોનિકા (કોમેડી સર્કસ ફેઇમ સુરવીન ચાવલા) નામની નમણી યુવતીને પરાણે પોતાની રખાત બનાવીને રાખી છે. પિંજરામાં પૂરાયેલી મેના જેવી સોનિકાએ એકેએક શ્વાસ મંદાર મ્હાત્રેને પૂછીને લેવો પડે, નહીંતર તે એને ચપટીમાં મસળી નાખે.

આ મેના એટલે કે સોનિકાને પોતાના ફોટોગ્રાફી ક્લાસના એક છોકરા અક્ષય (જય ભાનુશાળી)ને પ્રેમ કરી બેસે છે. ભાઉની કેદમાંથી ભગાડીને અક્ષય સોનિકાને ગોવા ભગાડી જાય છે, જ્યાં તેઓ બંને ચોંચમાં ચોંચ પરોવીને જૂની ફિલ્મનું સુપરહીટ રિમિક્સ ગીત ગાય છે અને મજા કરે છે. પરંતુ શિકારી કૂતરાની જેમ ભાઉ ક્યાંકથી ત્યાં આવી ચડે છે અને પ્રેમીપંખીડાંની લવસ્ટોરીનો ધ એન્ડ કરી નાખે છે. ઈવન સોનિકાને પણ જીવતી દાટી દેવાનો પ્રયાસ કરે છે.

પરંતુ ડિરેક્ટર રાખે તેને કોણ ચાખે? સોનિકા ગમે તે રીતે ત્યાંથી બચીને ભાગી છૂટે છે અને ભાઉની ગેમ ઓવર કરવા નીકળી પડે છે. ત્યાંથી શરૂ થાય છે સોનિકાની હેટ સ્ટોરી.

ઉછીની સામગ્રીમાંથી મોળી વાનગી

જે લોકો હોલિવૂડની ફિલ્મોના શોખીન હશે એમને શરૂઆતમાં જ ખ્યાલ આવી જાય કે ‘હેટ સ્ટોરી-2’નો પહેલો પોણો કલાક ક્વેન્ટિન ટેરેન્ટિનોની કલ્ટ ફિલ્મ ‘કિલ બિલ’માંથી લઈ લેવાયો છે. જોકે આપણે તો રોટલાથી કામ ટપાકાથી નહીં, એ ન્યાયે ફિલ્મની શરૂઆત ખાસ્સી ગ્રિપિંગ લાગે છે. ફિલ્મ ફ્લેશબેક અને વર્તમાનમાં શટલકોકની જેમ આગળ વધે છે. આપણા ગુજરાતી જુવાનડા જય ભાનુશાળી અને સુરવીનની લવ સ્ટોરી ચ્યુઇંગ ગમની જેમ શરૂઆતમાં મજા કરાવે છે, પરંતુ ધીમે ધીમે એ ચ્યુઇંગ ગમ મોળી પડતી જાય છે, વળી હિરોઇનનો બદલો લેવાની દાસ્તાન પણ એવી જ ચ્યુઇંગ ગમની જેમ ખેંચાતી જાય છે.

ઈન્ટરવલ આવતાં સુધીમાં એટલું તો નક્કી થઈ જાય છે કે સેકન્ડ હાફમાં હિરોઈન વીફરેલી વાઘણની જેમ વિલનલોકોની ઐસીતૈસી કરી નાખશે. ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટી મેચના બીજા દાવની પહેલી જ ઓવરમાં મોટી વિકેટ મળી જાય એ રીતે શરૂઆત તો ખૂનખાર થાય છે, પણ આ બદલે કી આગ ધીમે ધીમે ઠરવા લાગે છે. એક સમયે પારેવાની જેમ ફફડતી હિરોઈન બદલો લેવા માટે નીકળી તો પડે છે, પણ તેની પાસે બદલાનો એક્ઝેક્ટ રોડમેપ હોય એવું લાગતું નથી. વળી, ડિરેક્ટર વિશાલ પંડ્યા અને લેખિકા માધુરી બેનર્જીને આપણી હિરોઈનમાં ભારતીય નારીની દર્દભરી દાસ્તાન નાખવાની લાલચ થઈ આવે છે. એટલે ભારતીય નારી પુરુષોના દમન હેઠળ કેટલી દબાયેલી છે તેના ડાયલોગ્સ ભભરાવવામાં આવે છે. ઉપરથી લોહિયાળ બદલો લેવા નીકળેલી હિરોઈન અન્ય લોકોની મદદ લીધા વિના એક પણ ડગલું આગળ વધી શકતી નથી.

ચોર-પોલીસ જેવી થ્રિલિંગ ચેઝની વચ્ચે અચાનક સન્ની લિયોની પ્રગટ થાય છે અને ‘પિંક લિપ્સ’ જેવું ભંગાર આઈટેમ સોંગ ગાવા મંડે છે. રિવેન્જની દાસ્તાન માંડ ત્યાંથી આગળ વધે છે ત્યાં જ બીજું એક લવ સોંગ આવી જાય છે. ઈન શોર્ટ, ઈન્ટરવલ પહેલાંની દિલધડક સિક્વન્સિસ અને શૃંગારરસનાં દૃશ્યો જોઈને ઉત્તેજિત થયેલી પબ્લિક ધીમે ધીમે શાંત પડતી જાય છે અને આખરે ખાસ કશી ઉત્તેજના બતાવ્યા વિના ફિલ્મ હળવેકથી પૂરી થઈ જાય છે.

પરફોર્મન્સ ડિપાર્ટમેન્ટ

દક્ષિણની અને પંજાબી ફિલ્મોમાં હોમવર્ક કરીને આવેલી સુરવીન ચાવલા આ ફિલ્મની કરોડરજ્જુ છે. સ્કિન શોથી લઈને એક્શન સિક્વન્સિસ સુધીના બધા જ ડિપાર્ટમેન્ટમાં તે લગભગ દસમાંથી દસ માર્ક લઈ જાય છે. ઈવન સુશાંત સિંઘ જેવો મંજાયેલો સશક્ત અદાકાર ‘મેરે બાબા કહા કરતે થે’ ટાઇપની શાયરીઓ બોલવામાં સાયકો ખૂનીને બદલે ફન્ની બની જાય છે. પરંતુ સુરવીનની અદાકારી જરાય મોળી પડતી નથી. જય ભાનુશાળીના ભાગે ગીતો ગાવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી. એની આગામી ફિલ્મ ‘દેસી કટ્ટે’માં એ કેવોક કમાલ કરે છે એ જોવાનું રહ્યું.

લોકોને થિયેટરમાં ખેંચી લાવવા માટે એડલ્ટ કન્ટેન્ટની મદદ લેવાઈ છે, પરંતુ અગાઉ આવેલી ફિલ્મોની સરખામણીએ તો આ ફિલ્મમાં ખાસ્સું ઓછું એડલ્ટ કન્ટેન્ટ છે. એટલે એના નામે આવેલી પબ્લિક નિરાશ થશે!

દયાવાન ફિલ્મનું ‘આજ ફિર તુમ પે’  ગીત આજે અઢી દાયકા પછીયે એટલું જ તરોતાજા લાગે છે. અરિજિત સિંઘ અને સમીરા કોપ્પીકરના કંઠે ગવાયેલું તેનું રિમિક્સ વર્ઝન મજા કરાવે છે. અન્ય બે ગીતો ‘કભી આયને પે’ અને ‘હૈ દિલ યે મેરા’ પણ સાંભળવામાં સારાં લાગે છે, પણ અગેઈન ફિલ્મની ગતિમાં મોટું ગાબડું પાડે છે. ખાસ કરીને સન્ની લિયોનીનું આઇટેમ સોંગ ‘પિંક લિપ્સ’. તેને તો નાહકનું જ ઈન્જેક્ટ કરાયું છે.

વેરથી વેર શમે?

સુરવીન ચાવલાના પૂરેપૂરા પ્રયત્ન પછી પણ આ ફિલ્મ એક એવરેજ ઢીલીઢાલી બદલે કી આગ ટાઇપની સ્ટોરીથી આગળ વધી શકે તેમ નથી. સુરવીનના પરફોર્મન્સ અને અમુક સિક્વન્સિસ માટે થિયેટર સુધી ધક્કો ખાવો હોય તો ખાઈ શકાય. નહીંતર ડીવીડી રિલીઝ થાય ત્યાં સુધી રાહ જોવામાં કશો વાંધો નથી.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.