કપૂર એન્ડ સન્સ

દુઃખદર્શન

***

કપૂરના નામે આપણે થિયેટરમાં બેસીને એકતા કપૂરની સિરિયલ જોતા હોઇએ એવી દુખભરી ફીલ આ ફિલ્મમાંથી સતત આવ્યા કરે છે.

***

આપણાં મોટેરાં વર્ષોથી કહેતાં આવ્યાં છે કે ઘર હોય તો વાસણ ખખડેય ખરાં. પત્ની એવું કહેતી ફરતી હોય કે મારે તો કૂકિંગનું ને બ્યુટિપાkapoor_and_sons_lookર્લરનું કરવું’તું, પણ આ ઘરની જંજાળમાં બધું છૂટી ગયું. બહુધા પતિદેવો બહાર નજરોનાં લંગસિયાં ફેંકતા ફરતા હોય. જ્યારે દર બીજા છોકરાને એવું લાગતું હોય છે કે મમ્મી-પપ્પા મારા કરતાં મારાં ભાઇ કે બહેનને વધુ લાડ લડાવે છે. આ મોસ્ટ્લી કહાની ઘર ઘર કી છે. પરંતુ તમે એના પર કેમેરા માંડીને એક ફિલ્મ ઉતારી નાખો, તો પછી તમારે કોઈ નવાં ઇમોશન્સ એક્સપ્લોર કરવા પડે. રાઇટર-ડિરેક્ટર શકુન બત્રાએ પોતાની લેટેસ્ટ પેશકશ ‘કપૂર એન્ડ સન્સ’માં આવાં જ ઇમોશન્સની ભેળપુરી બનાવી છે, પણ વાત તો અલ્ટિમેટલી એ જ છેઃ લાઇફ છે, ચાઇલા કરે.

મોટો પરિવાર, દુખી પરિવાર

નેવું વર્ષના રિટાયર્ડ મિલિટરી મેન અમરજીત કપૂર (ઋષિ કપૂર)ને લાગે છે કે એમનો ટૉકટાઇમ હવે પૂરો થવામાં છે. પરંતુ એ પહેલાં તમામ બચ્ચાં-કચ્ચાંને પોતાના કૂનૂરના ઘરે બોલાવીને બરજાત્યા સ્ટાઇલનો એક વિશાળ ફેમિલી ફોટો પડાવી લઇએ. પરંતુ આ બરજાત્યા નહીં, કપૂર ફેમિલી છે. એટલે જ્યારે એમના બે પૌત્રો રાહુલ (ફવાદ ખાન) અને અર્જુન (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા) ઘરે પાછા ફરે છે, ત્યારે ઝઘડાઓનું બ્યુગલ ફૂંકાય છે. દીકરો હર્ષ (રજત કપૂર) અને પુત્રવધૂ (રત્ના પાઠક શાહ) સહિત ઘરના બધા જ સભ્યો પોતાની અંદર એક દાઝ કે અધૂરપ લઇને ફરે છે. એટલે જ નાની નાની વાતમાં બધાને વડચકાં ભરતા ફરે છે. બીજી બાજુ, હિલ સ્ટેશનની ઠંડી હવામાં ગરમાવો લાવવા માટે મુંબઈથી ટિયા મલિક (આલિયા ભટ્ટ) પણ કૂનૂર આવી છે. એ વગર ફેસબુકે આ બે ભાઈમાંથી એકના પ્રેમમાં પડી જાય છે. હવે આ કપૂર પરિવારનું ઠામ એવું વિચિત્ર છે કે એમાં ઘી ઠારવું બહુ અઘરું છે.

તુંડે તુંડે ઝઘડા ભિન્ન

યંગ ડિરેક્ટર શકુન બત્રા પપ્પાઓ જેના માટે પોતાના દીકરાઓને ખીજાતા હોય છે, એવા કપૂર સા’બના લડકા જેવો ટેલેન્ટેડ છે. રિયલ લાઇફનાં બારીક નિરીક્ષણો અને એના કોમિકલ પ્રેઝન્ટેશનમાં એને સચિનની બૅટિંગ જેવી ફાવટ છે. હવે કદાચ એમને લાગ્યું હશે કે પરિવારની અંદર ઝઘડા કરાવીને એકતા કપૂર જો આખું બાલાજી એમ્પાયર ઊભું કરી શકતી હોય, તો આપણે એક ફિલ્મ ન બનાવી શકીએ? ખેર, ટ્રેલરમાંથી જ ક્લિયર હતું કે અહીં આપણને ‘સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ’ ટાઇપની ફેમિલીની નોંકઝોંકમાંથી નીપજતી કોમેડીના ચમકારા માણવા મળવાના છે. ઇવન અહીં તો ખુદ ‘માયા સારાભાઈ’ યાને કે રત્ના પાઠક શાહ પણ હાજર છે. પરંતુ થયું છે એવું કે કોમેડીનો ડિપાર્ટમેન્ટ ઋષિ કપૂરે હાઇજૅક કરી લીધો છે, જ્યારે દેકારા અને દર્દની દુકાન ચલાવવાની જવાબદારી બાકીનાં પાત્રોને માથે આવી પડી છે.

અંગ્રેજીમાં જેને ‘ડિસફંક્શનલ ફેમિલી’ કહે છે એવો આ પરિવાર છે. એમનો સંઘ જન્મારેય કાશીએ પહોંચે નહીં. ડિરેક્ટરે આ લડાકુ પરિવારને એકદમ રિયલ રાખ્યો છે. મતલબ કે તેઓ પ્લમ્બરથી લઇને પાણીનો ગ્લાસ, ગાડી, ફોટોગ્રાફ, ખર્ચા, સગાં-સંબંધી, ગંજીફાની રમત વગેરે વેરાયટીવાળી વાતો પર ઝઘડી પડે છે. પરંતુ એકવાર આ ઝઘડો શરૂ થાય, કે તરત જ તે લાઉડ અને મેલોડ્રામાની બાઉન્ડરી વટાવી જાય. ફરક એટલો કે આ ભણેલો પરિવાર છે, એટલે અંગ્રેજીમાં ઝઘડે. તેમ છતાં આ ઝઘડા ઘણે અંશે વાસ્તવિક લાગે છે, તેનું કારણ છે સતત હાલકડોલક થતા કેમેરાથી શૂટ થયેલાં દૃશ્યો અને લગભગ નહિંવત્ રહેલું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક.

આ ફિલ્મ હૉટ કલાકારોનું મૅન્યુ કાર્ડ છે. સિદ્ધાર્થ, ફવાદ ખાન, આલિયા અને ઇવન રજત કપૂર ને રત્ના પાઠક પણ માશાઅલ્લાહ કંઈ કમ હૉટ નથી. પરંતુ આ બધામાં સૌથી વધુ જલસો કરાવે છે ૯૦ વર્ષના દદ્દુ ઋષિ કપૂર. એમની મિલિટરી સ્ટાઇલની તડાફડીવાળા એકદમ સ્માર્ટ ડાયલોગ અને અફલાતૂન કોમિક ટાઇમિંગ આખી ફિલ્મમાં સૌથી વધુ લાફ્ટર ઉઘરાવી જાય છે. એમણે માત્ર એક ઇમોશનલ સીન કર્યો છે, પણ પબ્લિક હિબકે ચડી જાય એવું પર્ફોર્મન્સ આપ્યું છે. એમના ચહેરા પર ગાડું ભરીને પ્રોસ્થેટિક મૅકઅપ કરાયો હોવા છતાંય ઇન્ડસ્ટ્રીમાં રહેલા પોણા ભાગના નવા વછેરાઓ કરતાં એમના ચહેરા પર વધુ એક્સપ્રેશન્સ આવે છે.

આ ફિલ્મને સરસ ઑપનિંગ અપાવનાર ઑબ્વિયસ ફૅક્ટર છે આલિયા ભટ્ટ. અહીં પણ ટિપિકલ બબલી ગર્લ જ બની છે અને એકાદ સીનમાં નાકનાં ફોયણાં હલાવીને રડી લે છે. પાર્ટી સોંગથી શરૂ થતી એની એ જ અર્બન લવસ્ટોરી હોવા છતાં આલિયાના નખરા જોવા ગમે છે. આ ફિલ્મના બંને હીરો લેખક છે. એમાંથી એક સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાના પાત્રનું તો નામ પણ ‘અર્જુન કપૂર’ છે. એટલે એક હળવું ઑબ્ઝર્વેશન એવું છે કે ૨૩ વર્ષની ટૂંકી લાઇફમાં આલિયા ભટ્ટને ત્રણ લેખકો અને એમાંથી બે તો ‘અર્જુન કપૂર’ ભટકાયા છે (યાદ કરો, ‘2 સ્ટેટ્સ’). લેકિન આલિયા-સિદ્ધાર્થ-ફવાદની ત્રિપુટી યંગસ્ટર્સને અપીલ કરશે. કદાચ એ યંગ ઑડિયન્સને હસાવવા માટે જ ડિરેક્ટરે બિલો ધ બેલ્ટ હ્યુમર પણ ભભરાવ્યું છે. આ વાર્તા કપૂર પરિવારની છે, એટલે ઇન્ટરવલ પછી ખાસ્સા સમય સુધી આલિયા ગાયબ પણ રહે છે.

‘કપૂર એન્ડ સન્સ’ને તમે આરામથી ઝોયા અખ્તરની ‘દિલ ધડકને દો’ સાથે સરખાવી શકો, પરંતુ આ કરણ જૌહરે પ્રોડ્યુસ કરેલી ફિલ્મ છે. એટલે જ્યાં સુધી આપણા દેશમાં ‘ઇન્ડિયન પીનલ કોડ’ની ‘કલમ 377’ નાબૂદ નહીં થાય, ત્યાં સુધી એ પોતાનો ઍન્ગલ ફિલ્મોમાં નાખ્યા જ કરશે.

એક સુપરહિટ સોંગ સાથેની આ ફિલ્મની સૌથી મોટી સ્ટ્રેંથ છે તેના કલાકારોની પર્ફેક્ટ એક્ટિંગ. પરંતુ તેનો બિગ્ગેસ્ટ માઇનસ પોઇન્ટ છે વધુ પડતી અને ઇન્ટરવલ પછી તો કૃત્રિમ બની જતી રોનાધોના મોમેન્ટ્સ. ઘણે ઠેકાણે તો આપણે દૂરથી જ ટ્વિસ્ટ આવતો કળી શકીએ. અંત સુધીમાં તો આ ફિલ્મમાં એટલી બધી રડારોળ થઈ જાય છે કે ફિલ્મને બદલે કોઈ બેસણામાં આવ્યા હોઇએ એવું લાગવા માંડે છે.

રૂમાલ તો દેના મામુ

ઋષિ કપૂરના તમામ સીન, અકસ્માતે ફની બની જતા ઝઘડાના સીન, એકદમ કૂલ દાદા અને પૌત્રો વચ્ચેની મીઠડી કેમિસ્ટ્રી જેવી ઘણી મોમેન્ટ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી પડી છે. પરંતુ આ પરિવારના પ્રોબ્લેમ વિજય માલ્યા કરતાં પણ વધારે છે. જો આજે ઋષિકેશ મુખરજી હોત તો રાજેશ ખન્ના જેવા કોઈ ‘બાવરચી’ને મોકલીને આ કપૂર પરિવારના તમામ પ્રશ્નો સોલ્વ કરી નાખ્યા હોત. અફસોસ કે એ નથી, એટલે આપણે ફિલ્મ જોવા જઇએ તો કૉટનનો સારામાંનો એક રૂમાલ સાથે રાખવો.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

ઑલ ઇઝ વેલ

ઑહ નો, માય ગોડ!

***

આ ફિલ્મ જોઇને બહાર નીકળ્યા પછી એક જ ઉદગાર નીકળે, ‘આ એ જ ડિરેક્ટરની ફિલ્મ છે, જેણે ઑહ માય ગોડ બનાવેલી?’

***

aiwfpજે બેટ્સમેને ગઈ મૅચમાં ઝન્નાટેદાર સેન્ચુરી ફટકારી હોય તેની પાસે તમે સાવ મીંડીમાં આઉટ થવાની તો અપેક્ષા ન જ રાખો ને? આપણા ગુજરાતી ફિલ્મમૅકર ઉમેશ શુક્લની ‘ઑલ ઇઝ વેલ’માં એવું જ થયું છે. તમારી પાસે દમખમવાળી સ્ટારકાસ્ટ હોય, તો એમની વચ્ચે કેમિસ્ટ્રી જામે નહીં. ચચ્ચાર સંગીતકારો હોય, પણ એકેય ગીતમાં ભલીવાર ન હોય. ચાઇનીઝ માંજા જેવા ધારદાર રાઇટર્સ હોય, પણ આખી ફિલ્મનું રાઇટિંગ જ હવા નીકળેલા ફુગ્ગાની જેમ ફ્લેટ જતું હોય. અને છેક સુધી ખબર ન પડે કે આપણે કોઈ સંવેદનશીલ પારિવારિક ફિલ્મ જોવા આવ્યા છીએ કે ટાઇમપાસિયું ગુજરાતી પ્રહસન? નતીજા? ઑહ માય ગોડ, યે ક્યા હો રહા હૈ?

છોટા પરિવાર, દુઃખી પરિવાર

ભજનલાલ ભલ્લા (ઋષિ કપૂર) હિમાચલ પ્રદેશના કસોલ ગામમાં બૅકરી ચલાવે છે. પરંતુ એમની બૅકરીમાં ગ્રાહકો કરતાં માખીઓ વધારે આવે છે. એટલે બિચારા ચીડિયા સ્વભાવના થઈ ગયા છે. એમના આ નોનસ્ટોપ કકળાટથી કંટાળીને દીકરો ઇન્દર (અભિષેક બચ્ચન) બૅંગકોક ભાગી જઇને ત્યાં ગિટાર વગાડવા માંડે છે. ત્રાસી ગયેલી એમની પત્ની પમ્મી (સુપ્રિયા પાઠક)ને કોઈ મહાવ્યાધિ લાગુ પડી જાય છે. અધૂરામાં પૂરું ભજનલાલનો એકેક વાળ દેવામાં ડૂબેલો છે. ઉધારીના આ જ ચક્કરમાં ગામનો એક માથાભારે વકીલ કમ ગુંડો કરતાર સિંઘ ચીમા (મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ) વાસ્કો દ ગામાના જમાનાની બંદૂક લઇને પાછળ પડી ગયો છે કે મારી પાસેથી લીધેલા પૈસા પાછા આપો બાકી તમારી દુકાન હું ખાઈ જવાનો. આ પકડાપકડીમાં બચાડી રૂપાળી નિમ્મી (અસિન) પણ જોતરાય છે. એને આ એક્સપ્રેશન્સ વિનાના ઇન્દર સાથે લગન કરવાં છે, પણ મમ્મી-પપ્પાના ઝઘડા જોઇને ઇન્દરિયાને લગનનું નામ સાંભળીને ટાઢિયો તાવ આવે છે. હવે જોવાનું એ છે કે ઘીના ઠામમાં ઘી પડે છે કે કેમ.

મામલા ગડબડ હૈ

શબ્દો ચોર્યા વિના કહીએ તો આ ફિલ્મનો સૌથી મોટો વિલન તેનું નબળું રાઇટિંગ છે. મોટા ભાગના જૉક્સ અહીં તદ્દન ફ્લૅટ જાય છે. ખરું પૂછો તો બાલિશ લાગે છે. લગભગ પહેલા જ દૃશ્યથી ફિલ્મમાં એવી બોલાચાલી શરૂ થઈ જાય છે કે જાણે આપણે કોઈ લાઉડ એક્ટિંગવાળું સોશ્યલ નાટક જોવા આવ્યા હોઇએ એવી ફીલ આવવા માંડે છે. ત્યાં જ ફિલ્મમાં દેવના દીધેલ જેવા મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબની એન્ટ્રી થાય છે અને અચાનક ફિલ્મ ટ્રેક ચૅન્જ કરીને ‘સ્ટાર પ્લસ’માંથી ‘સબ ટીવી’ થઈ જાય છે. મતલબ કે ડ્રામામાંથી કોમેડી. એ કોમેડીયે પાછી કેવી? તો કહે એકદમ સ્થૂળ, બાલિશ અને દેકારાવાળી. જેમ કે, એક માણસ સીડી પરથી નીચે ખાબકે, દરવાજામાં માથું ઘુસાડી દે, ટાણે બંદૂકડી ફૂટે નહીં અને ફૂટે ત્યારે માથા પર ધૂળ પડે, કો’કની ગાડી કો’ક ઉપાડી જાય વગેરે. આવી જાડી કોમેડીના હેવી ડૉઝમાં એક નિષ્ફળ ગયેલા પિતાનું પત્ની અને બાળક પર ઊતરતું ફ્રસ્ટ્રેશન, તેને કારણે ઉદ્દંડ અને મોટો થઇને કમિટમેન્ટ ફોબિક બની ગયેલો દીકરો, એ બંને વચ્ચે પીડાતી માતાની પીડા, સતત ભાગતા ફરતા પ્રેમીથી નાસીપાસ થયેલી પ્રેમિકા… આમાંનું કશું જ આપણને એકેય તબક્કે સ્પર્શી શકતું નથી. નબળી બૉલિંગમાં જેમ ક્રિસ ગૅલ જેવો ફટકાબાજ આવીને સટાસટી બોલાવી દે, એ જ રીતે ફિલ્મ પૂરી થયા પછી આપણને મારફાડિયો મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ જ યાદ રહી જાય છે.

આ ફિલ્મ ફૂવડ કોમેડી છે કે સંવેદનશીલ પારિવારિક, એ સવાલ સતત હેલિકોપ્ટરની જેમ માથે ઘૂમરાતો રહે છે. કેમ કે, આડકતરી રીતે આપણને એવો મેસેજ મળે છે કે સંવેદના આપણે માત્ર અભિષેકના પરિવાર પ્રત્યે જ રાખવાની છે, બાકીનાં પાત્રો તો ઠીક મારા ભૈ. જેમ કે, ફિલ્મમાં જ સિનિયર અભિનેત્રી સીમા પાહવાના પતિનું મૃત્યુ થાય, તો તેને સાવ વાહિયાત કોમેડી બનાવી દેવામાં આવે. જેમાં પતિનું મોત જોઇને પત્ની કહે, ‘ઓયે, ઇસકા તો ધી એન્ડ હો ગયા.’ ઘરમાં લાશ પડી હોય અને બહાર બધા મીઠાઇઓ ખાતા હોય, સ્મશાનયાત્રામાં લાશ દડો કૅચ કરે, લોકો નનામીના ફોટા પાડે… આઈ મીન, યે ક્યા હો રહા હૈ?

અને જો આપણે અભિષેકના પરિવાર પ્રત્યે સહાનુભૂતિ જ રાખવાની હોય, તો અલ્ઝાઇમર્સ જેવી ગંભીર બીમારીના દર્દીને અહીં લબડધક્કે કેમ લેવામાં આવે છે? ઋષિ કપૂરની બૅકસ્ટોરી સાવ મનઘડંત અને અવાસ્તવિક કેમ લાગે છે? જો અભિષેકનું પાત્ર કમિટમેન્ટ ફોબિક હોય, તો તેમાં તેને પોતાની મિત્ર અસિન સાથે સતત ઉદ્ધતાઈથી વર્તવાની ક્યાં જરૂર છે? રાધર, અભિષેકે સતત જૂની કબજિયાતથી પીડાતા દર્દીની જેમ કરડું ડાચું રાખીને ફરવાની પણ ક્યાં જરૂર છે?

આ આખી ફિલ્મને જાણે પરાણે બનાવી હોય તેવી વાસ આવ્યા કરે છે. મોહમ્મદ ઝીશનની બંદૂકડી, મૂછો તદ્દન નકલી લાગે છે. અભિષેકનું પાત્ર ગિટારિસ્ટ છે, પણ ગિટાર પર સરખી આંગળીઓ ફેરવતાં પણ એને આળસ આવે છે. આપણને હસાવવાના મરણિયા પ્રયાસરૂપે પંજાબીઓનું સાવ મૂર્ખ તરીકે ક્લિશે ચિત્રણ કરાયું છે. અભિષેક પોતાની જ જૂની ફિલ્મ ‘બ્લફમાસ્ટર’નો ડાન્સ કરે છે અને ‘બરફી’ની સ્ટાઇલ કરીને સ્માઇલ કરવાનું કહે છે. ફિલ્મના બૅકગ્રાઉન્ડમાં હૉલીવુડની ક્લાસિક ‘ધ ગુડ, ધ બૅડ એન્ડ ધ અગ્લી’ની જગજાહેર ટ્યૂન વાગે છે. કેનેથ દેસાઈ જેવા દમદાર એક્ટર માત્ર એક તદ્દન ફૂવડ સીનમાં આવીને જતા રહે છે. જેમાં એ પોતાના પક્ષના ચૂંટણીપ્રતીક તરીકે વરરાજાનો સેહરો પહેરીને પ્રવચન કરે છે, તમે માનશો?

ઉપરથી ઢગલાબંધ વણજોઇતા ટ્રેક આખી ફિલ્મને ઓર નબળી પાડે છે. જેમ કે, અક્કલ વિનાની ચેઝ સિક્વન્સીસ માટે જ આ ફિલ્મને ‘રૉડ મુવી’ કહેવાઈ હશે? (જેમાં પોલીસની ગાડી લઇને ભાગતી વ્યક્તિ સાઇરન પણ ચાલુ રાખે?) અભિનેત્રી સીમા પાહવા (‘આંખો દેખી’ ફિલ્મનાં અમ્મા)ના ટ્રેકની પણ ફિલ્મમાં કશી જ જરૂર નહોતી. એવું જ ગીતોનું છે. જેમ લગ્નના જમણવારમાં પરાણે આગ્રહ કરીને મીઠાઇઓ મોઢામાં ઠૂંસવામાં આવે, એ જ રીતે અહીં ઘૂસેલાં નકામાં ગીતોમાં વચ્ચે સોનાક્ષી સિંહા પણ આવીને ઢેકાં ઉલાળી જાય છે. એકદમ સિરિયસ સિચ્યુએશનમાં લોજિકની ઐસીતૈસી કરીને અભિષેક પણ પોતાના જૂના સ્ટેપ પર ડાન્સ કરી લે છે. ઉપરથી સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત સારું નથી. એકમાત્ર ‘એ મેરે હમસફર’ને બાદ કરતા. પરંતુ એ તો ‘કયામત સે કયામત તક’માંથી લેવાયું છે.

૧૨૫ મિનિટની આ ઘોંઘાટિયા ફિલ્મમાં એકમાત્ર મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ મજા કરાવે છે. એનું કોમિક ટાઇમિંગ એટલું પર્ફેક્ટ છે કે પંચ વિનાના સીનમાં પણ એ લોકોને હસાવી દે છે. ચોમાસાની તાજી લીલોતરી જેવી ખૂબસૂરત અસિનને આ ફિલ્મમાં વેડફાતી જોઇને આપણું બશ્શેર લોહી બળી જાય. અભિષેકના પાત્રને એના પ્રત્યે પ્રેમ તો દૂર, એક ટકો સહાનુભૂતિ હોય એવો રોકડો એકેય સીન નથી. તેમ છતાં એ આવા કાચકાગળ જેવા બરછટ માણસના પ્રાણીસંગ્રહાલય જેવા ફેમિલીમાં પોતાનાં લગ્ન છોડીને શું કામ ઠેબે ચડે છે એ જ સમજાય નહીં. એ જ રીતે ટીકુ તલસાણિયા, સીમા પાહવા, ટેલેન્ટેડ સુમિત વ્યાસ અને અબોવ ઑલ સુપ્રિયા પાઠક જેવા મસ્ત કલાકારો દેશની સંપત્તિની જેમ વેડફાઈ ગયાં છે. ફારુખ શેખની ‘લિસન અમાયા’ અને મણિ રત્નમની ‘ઓકે કન્મની’ જોઇએ ત્યારે ખ્યાલ આવે કે અલ્ઝાઇમર્સથી પીડાતી વ્યક્તિની સ્થિતિ કેવી હોય. અહીં સુપ્રિયાઆન્ટીની એક્ટિંગમાં એ જરાય દેખાતું નથી. ઋષિ કપૂર અને અભિષેકને જોવા ગમે છે, પણ આપણે ક્યાંય એમની સાથે કનેક્ટ થઈ શકતા નથી. નહીંતર, આ જ ઋષિ કપૂર આવા જ ગેટઅપમાં ‘દો દૂની ચાર’ ફિલ્મમાં કેવો સંવેદનશીલ અભિનય કરી ગયેલા. અને અભિષેકના પપ્પાએ તો દીકરાના ગ્રહો જોવડાવવાની જરૂર છે.

મેસેજ સારો, ફિલ્મ નહીં

આટલા કકળાટ પછી એ તો સમજાઈ જ ગયું હશે કે ભલે આપણા ગુજ્જુભાઈની એકદમ પારિવારિક હોય, પણ આ ફિલ્મ થિયેટર સુધી લાંબા થવા જેવી નથી. પરિવાર પ્રત્યેના પ્રેમ અને જવાબદારીનો મેસેજ સારો છે, પણ એ દોડાદોડીમાં ક્યાંક ખોવાઈ ગયો છે. ઉમેશભાઈ, આ ક્યાંય તમારી ફિલ્મ લાગતી નથી. સો, બેટર લક નેક્સ્ટ ટાઇમ.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

કાંચી

શો મેનનો વધુ એક ફ્લોપ શો

***

એક જમાનાના શો મેન સુભાષ ઘઈની ઘાઈ ઘાઈમાં બની હોય તેવી લાગતી આ ફિલ્મ એમની જ ફિલ્મ તાલના અતિ નબળા અલ્ટરનેટ વર્ઝન જેવી છે.

***

mishti_kartik-aaryan__733394એક હતા સુભાષ ઘઈ. એ એટલી એન્ટરટેનિંગ ફિલ્મો બનાવતા કે અનેક વાર જોયા પછીયે આજે પણ ટીવી પર ચાલતી હોય તો ચેનલ ફેરવવાનું મન ન થાય. અરે, માત્ર એમની ફિલ્મોનાં નામ બોલીએ ત્યાં જ મોઢું ભરાઈ જાય. એમની ફિલ્મોમાં હિરોઈનો વધારે સુંદર દેખાતી. પોતાના કલાકારો પાસેથી એ સારામાં સારું કામ કઢાવી શકતા. સંવાદથી લઈને સંગીત અને અદાકારીથી લઈને ડિરેક્શન સુધીના તમામ ડિપાર્ટમેન્ટમાં એ પૂરા માર્ક્સ લઈ જતા. એટલેસ્તો પોતાની ફિલ્મમાં એ નાનકડું ગેસ્ટ અપિયરન્સ કરે તો લોકો તેને પ્રેમથી વધાવી લેતા. પરંતુ ‘તાલ’ પછી એ પોતાનો જાદુ જાણે ગુમાવી બેઠા. રામ ગોપાલ વર્માની જેમ જાણે એ ફિલ્મ મેકિંગની કળા ભૂલતા ગયા હોય એવું લાગે. યાદેં, કિસ્ના, બ્લેક એન્ડ વ્હાઈટ, યુવરાજ જેવી એમની કંગાળ ફિલ્મોની યાદીમાં વધુ એક ઉમેરો થયો છે, ‘કાંચી’નો.

તાલ પાર્ટ-ટુ

ધારો કે સુભાષભાઉની જ એશ-અક્ષય-અનિલ સ્ટારર તાલમાં જરા જૂદું બન્યું હોત તો? મતલબ કે બિલ્યનેર ઉદ્યોગપતિ અમરિશ પુરીનો દીકરો ચંબા કે તારાબાબુ (આલોકનાથ)ની દીકરી માનસી (એશ)ના પ્રેમમાં એવો પડી જાત કે એ માનસીના લોકલ પ્રેમીની હત્યા કરી નાખત, અને એ હત્યાનો બદલો લેવા માટે માનસી મુંબઈ આવત તો? બસ, તો તે આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ કાંચીની સ્ટોરી બની જાત! બિલીવ મી, આટલી સિંગલ લાઈન સ્ટોરી સિવાય ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી. ચંબાને બદલે અહીં કોશમ્પા ગામ છે, ઐશ્વર્યાને બદલે મિશ્ટી (મૂળ નામ ઈન્દ્રાણી ચક્રવર્તી) છે (જે કપડાં પણ તાલની ઐશ્વર્યા જેવાં જ પહેરે છે!), અક્ષય ખન્નાને બદલે કાંચીની અપોઝિટ પ્યાર કા પંચનામા ફેઈમ કાર્તિક તિવારી છે, શહેરી બાબુ પહાડી ગામમાં આવીને ફોટોગ્રાફીને બદલે પેઈન્ટિંગ કરે છે. પોતાના પ્રેમીની હત્યાનો બદલો લેવા માટે મિશ્ટીબેન મુંબઈ આવે છે અને હત્યારાના પહોંચેલા પિતા શ્યામ કાકડા (મિથુન ચક્રવર્તી) અને કાકા ઝુમર કાકડા (રિશિ કપૂર)ના સામ્રાજ્યનો ઘડો લાડવો કરી નાખે છે.

ખૂબસૂરત પેકિંગમાં તકલાદી માલ

જો ફિલ્મમાં મોટા અક્ષરે પોતાનું નામ અને હસતું મુખારવિંદ લઈને ન પધારતા હોત તો કોઈ માની જ ન શકે કે આ ‘અ ફિલ્મ બાય સુભાષ ઘઈ છે’! એક તો શો મેનની આ ફિલ્મ અઢી કલાક લાંબી છે, જે ભલભલા હી મેનને પણ ભારે પડી જાય. સુભાષ ઘઈની ફિલ્મોનું સૌથી મજબૂત પાસું એનું દમદાર સંગીત રહ્યું છે, જેમાં અહીં ઈસ્માઈલ દરબાર અને સલીમ સુલેમાન તદ્દન નિષ્ફળ ગયા છે. એક માત્ર ટાઈટલ સોંગ ‘કાંચી રે કાંચી’ થોડું સાંભળવાલાયક બન્યું છે, બાકીનાં પોણો ડઝન ગીતો ફિલ્મને એનાકોન્ડાની જેમ ખેંચવા સિવાય કશું જ નથી કરતાં. એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટના પણ એવા જ હાલ છે. ફિલ્મનું સૌથી વધું માર્કેટિંગ કરાયેલું પાસું એટલે કે નવોદિત હિરોઈન મિશ્ટી બેહદ સુંદર છે, પણ આ કાંચી એક્ટિંગમાં હજી ઘણી કાચી છે. ફિલ્મમાં મિકી માઉસ જેવો ચહેરો કરીને ફરતા મિથુનદા અને સતત જોકરવેડા કરતા રિશિ કપૂર પણ છે. નવા નિશાળિયા જેવા હીરોલોગ પોતાના ખભે ફિલ્મ ઉપાડી શક્યા નથી એટલે મિથુનદા અને રિશિદાને આ ઉંમરે ન શોભે એવાં કૃત્યો કરવાનો વારો આવ્યો છે. ઘઈદાદા પોતાની હિરોઈનથી એટલા પ્રભાવિત લાગે છે કે સતત એને જ બતાવ બતાવ કરાય છે, જેમાં મીતા વશિષ્ઠ અને (લાઈફ ઓફ પાઈ ફેમ) આદિલ હુસૈન સરીખાં કલાકારો લિટરલી વેડફાઈ ગયાં છે.

પરંતુ ફિલ્મનો સૌથી મોટો માઈનસ પોઈન્ટ છે દરેક સીનમાંથી ટપકતું નકલીપણું. ફિલ્મનો એક પણ કલાકાર, એકેય સંવાદ, એક પણ ઈમોશન જેન્યુઈન લાગતું નથી. ઈવન એક્શન સીન્સમાં કેબલની મદદથી કરાતા જમ્પ પણ તદ્દન કૃત્રિમ લાગે છે. કાંચીની રિલીઝ પહેલાંના પ્રોમોમાં સુભાષ ઘઈનો સ્વપ્રશસ્તિવાળો એક પીસ બતાડાતો હતો, જેમાં ઘઈસા’બ કહે છે કે ફિલ્મો માટે લખવું, ફિલ્મો બનાવવી એમનું પેશન રહ્યું છે. હશે, પણ એ પેશનની ધાર હવે ક્યાંક બુઠ્ઠી થઈ ગઈ હોય એવું લાગે છે.

ફિલ્મમાં એકતરફ એવું બતાવાયું છે કે આખું કોશમ્પા ગામ કાંચીનું દીવાનું છે, પણ જે પ્રકારે એ ગંદી ગાળો બોલે છે, હાથ ઉપાડો કરે છે, રાડારાડી કરે છે, એ જોતાં સૌ એના નામનાં ગીતડાં ગાતાં હોય એ ગળે ઊતરે એવું નથી. વળી, દેશના ટોચના ગણાતા ઉદ્યોગપતિઓને પણ જે રીતે મિશ્ટી એક મોબાઈલ વીડિયો અને એક મેમરી કાર્ડથી પંદર વર્ષની જેલ કરાવી દે એના પર તો બાળકો પણ વિશ્વાસ ન કરે. આ ઉપરાંત ઈન્ડિયા અગેઈન્સ્ટ કરપ્શન મુવમેન્ટનું પ્રોજેક્શન પણ લોજિકની પેલે પારનું છે. બાય ધ વે, ફિલ્મમાં એક સીનમાં મિથુનદા કહે છે કે દેશમાં છેલ્લાં દસ વર્ષમાં અનહદ કરપ્શન વધ્યું છે. એ ઈશારો કોની સામે હશે? અને હા, ‘કંબલ કે નીચે’ જેવું દ્વિઅર્થી ગીત (જેમાં ઘઈનાં પોતાનાં જ સુપરહીટ ગીતોનો કચરો થતો હોય તે) સુભાષ ઘઈની ફિલ્મમાં? છી છી છી!

ફિલ્મની પોઝિટિવ સાઈડ માટે એવું કહી શકાય કે નૈનિતાલનાં લોકેશન્સમાં શૂટ થયેલું કોશમ્પા ગામ સારું દેખાય છે!

ભગવાન બચાવે આ કાંચીથી!

સુભાષ ઘઈ સાહેબને બે હાથ જોડીને રિક્વેસ્ટ કે હવે પછી જો તેઓ આવી જ ફિલ્મો બનાવવાનાં હોય તો પ્લીઝ તમારા પેશનને થોડો વિરામ આપો અને અમારા પર દયા ખાવ. આ પ્રકારની ફિલ્મો એક્સપાયરી ડેટ વટાવી ચૂકેલા માલ જેવી છે, જે આડઅસર સિવાય બીજું કશું જ ન કરે. ઈન શોર્ટ, કાંચી પર મારો ચોકડી.

રેટિંગઃ 0.5 * (અડધો સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બેવકૂફિયાં

મંદીના માહોલમાં મહોબ્બત

***

હબીબ ફૈઝલની કલમમાંથી નીકળેલી આ એવરેજ ફિલ્મમાંથી યંગસ્ટર્સ બચતનો મેસેજ લે તો પણ ઘણું છે!

***

bewakoofiyaan2જ્યારે ‘દો દૂની ચાર’ અને ‘ઇશકઝાદે’ના લેખક-દિગ્દર્શક અને ‘બેન્ડ બાજા બારાત’ જેવી ફિલ્મોના લેખક જનાબ હબીબ ફૈઝલ ફરી પાછી કલમ ઉપાડે ત્યારે એમની પાસેથી કશુંક નવું, તરોતાજા અને હૃષિકેશ મુખરજી ટાઇપની કૃતિ મળવાની અપેક્ષા હોય એ સ્વાભાવિક છે. પરંતુ હબીબે લખેલી તથા નુપૂર અસ્થાનાએ ડિરેક્ટ કરેલી ફિલ્મ ‘બેવકૂફિયાં’ આપણી અપેક્ષાઓમાં ઊણી ઊતરે છે.

ઇશ્ક-વિશ્કનું ક્રેશલેન્ડિંગ

મોહિત ચઢ્ઢા (આયુષ્માન ખુરાના) અને માયરા સેહગલ (સોનમ કપૂર) અત્યારનું ટિપિકલ વર્કિંગ કપલ છે. મોહિત એક એરલાઇન્સમાં સિનિયર માર્કેટિંગ એક્ઝિક્યુટિવ છે અને એનો પગાર 65 હજાર રૂપિયા છે. જ્યારે માયરા એક બેન્કમાં છે, જેનો પગાર 72 હજાર રૂપિયા છે. આવતીકાલની ચિંતા કર્યા વિના બંને બે હાથે કમાય છે અને ચાર હાથે ખર્ચે છે.

પરંતુ કહાનીમાં એકસાથે બે પ્રોબ્લેમ્સ આવે છે. પ્રોબ્લેમ નંબર વન, માયરાના સૂકા નાળિયેર જેવા કડક પપ્પા મિસ્ટર કે. એસ. સેહગલ (ઋષિ કપૂર). એકદમ ઇમાનદાર એવા સેહગલ સાહેબ દિલ્હીના સચિવાલયમાં રિટાયર થવા જઇ રહેલા આઇએએસ ઓફિસર છે. એમની પાસે એમની દીકરી કા હાથ માગવાની જવાબદારી જ્યારે મોહિત એટલે કે આયુષ્માનના શિરે આવે છે, ત્યારે એની ઇમ્પ્રેશન એકદમ ટાંય ટાંય ફિસ્સ થઇ જાય છે. પરંતુ દીકરી માયરા એ મોહિતને પરણવા માટે મક્કમ છે. એટલે છોકરાને અલગ અલગ પેરામીટર્સથી પરખવા માટે સેહગલ સાહેબ મોહિતને છ મહિનાના પ્રોબેશન પર રાખે છે અને એના છોતરાં કાઢી નાખે છે.

પ્રોબ્લેમ નંબર ટુ, વિશ્વવ્યાપી રિસેશનને પગલે મોહિતની એરલાઇન કંપની ધબાય નમઃ થાય છે અને તે મોહિત સહિત જથ્થાબંધ કર્મચારીઓને છૂટા કરે છે. બેકાર થયેલો મોહિત બેફામ ખર્ચાઓને કારણે થોડા જ દિવસમાં દેવાળિયો પણ થઇ જાય છે.

એક તરફ પપ્પાજીને મનાવવાનું પ્રેશર અને બીજી બાજુ નવી નોકરી શોધવાનું પ્રેશર, આ બંને પ્રેશરમાં કૂકરમાં મૂકેલા ભાતની જેમ બફાઇ રહેલો મોહિત ફ્રસ્ટ્રેટ થઇને માયરા યાને કે સોનમ સાથે પણ બ્રેકઅપ કરી બેસે છે. હવે બંનેના પ્રેમનું પ્લેન ફરી પાછું ટેઇક ઓફ કઇ રીતે થાય છે એ જોવાનું રહે છે.

પપ્પા, પૈસા અને પ્યાર

હબીબ ફૈઝલ અત્યારના સમયના અત્યંત ટેલેન્ટેડ રાઇટર છે. પરંતુ એ પણ જ્યારે હોલિવૂડની ફિલ્મોથી ‘ઇન્સ્પાયર’ થઇને ફિલ્મ લખે ત્યારે આપણને અકળામણ થાય. આ ફિલ્મ ‘બેવકૂફિયાં’ હોલિવૂડમાં 2000ના વર્ષમાં આવેલી રોબર્ટ ડી નિરો-બેન સ્ટિલર સ્ટારર ‘મીટ ધ પેરેન્ટ્સ’નું ભારતીય વર્ઝન હોય એવું દેખાઇ આવે છે. વળી, આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય તમે હસી હસીને બેવડ વળી જાઓ એવી એક પણ સિચ્યુએશન નથી. એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ એક ટાઇમપાસ રોમકોમ છે. હા, એટલું કહેવું પડે કે આપણે ત્યાં કિંગફિશર એરલાઇન્સ પાણીમાં બેસી ગઇ અને એના પાપે બેકાર થયેલા યુવાનોને પાત્ર તરીકે લઇને બનેલી આ પહેલી ફિલ્મ છે.

માંડ બે કલાકની હોવા છતાં આ ફિલ્મ એનાં અત્યંત કંગાળ ગીતોને કારણે લાંબી લાગે છે. અને હિરોઇનના પપ્પાને કન્વિન્સ કરવાનો ટ્રેક આપણે છેક દિલવાલે દુલ્હનિયાં લે જાયેંગેના જમાનાથી જોતા આવ્યા છીએ. અહીં એમાં નવા એન્ગલ તરીકે પૈસાની એન્ટ્રી થઇ છે, અને એ જ ફિલ્મનો સૌથી સ્ટ્રોંગ પોઇન્ટ છે. એક જમાનામાં સરકારી નોકરીઓમાં આખી જિંદગી કાઢી નાખતા પપ્પાઓએ રિટાયર્મેન્ટ વખતે પણ જેટલો પગાર ન મેળવ્યો હોય, એટલો પગાર બે-પાંચ વર્ષમાં જ મેળવવા લાગેલાં જુવાનિયાંવને પૈસા અને બચતની કદર હોતી નથી. પાર્ટીઓ, બેફામ શોપિંગ, હોલિડેઝ, ગાડીઓ, મોંઘા મોબાઇલ્સ વગેરેમાં આખો સેલરી ક્યાં ઊડી જાય છે એનો એમને ખ્યાલ જ આવતો નથી. હાયર એન્ડ ફાયરના આ જમાનામાં જો યોગ્ય બચત ન કરી હોય તો ગમે તેટલા ગાઢ પ્રેમની વચ્ચે પણ પૈસાની કાંટાળી દીવાલ ઊભી થઇ શકે છે. ક્રેડિટ કાર્ડ ઘસાવવાથી વસ્તુ મળે, પ્રેમ નહીં. બીજું, આ ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર રિટાયર થયા પછી પણ નવરા બેસી રહેવાને બદલે બાકાયદા ઇન્ટરવ્યૂ આપીને એક કંપનીમાં જોબ સ્વીકારે છે. એટલું જ નહીં, એ કમ્પ્યુટર પણ શીખે છે. આ બંને મેસેજ જો અનુક્રમે અત્યારના યંગસ્ટર્સ અને રિટાયર્ડ જનો આ ફિલ્મમાંથી લે તો ફિલ્મ નબળી હોવાના બધા ગુના માફ કરી શકાય.

યંગ એક્ઝિક્યુટિવ અને અર્બન પ્રેમી તરીકે આયુષ્માનની એક્ટિંગ એકદમ પરફેક્ટ છે, પરંતુ સતત બે-ત્રણ દિવસની વધેલી દાઢીવાળા એક્ઝિક્યુટિવને કોઇ કશું કહે નહીં? ઋષિ કપૂરને જોઇને પણ આપણને લાગે કે હા હોં, આ ભાઇ કોઇ આઇએએસ ઓફિસર જેવા લાગે તો છે! જ્યારે સોનમે તો પોતાનો ‘આઇશા’ ફિલ્મવાળો રોલ જ રિપીટ કર્યો હોય એવું લાગે છે. બધી વાતમાં ‘વિથ માય હમ્બલ ઓપિનિયન’થી જ વાત શરૂ કરતા સેક્રેટરીના નાનકડા રોલમાં કોમેડિયન ગુરપાલ પણ જામે છે. એ અદભુત કલાકારને કેમ ઝાઝા રોલ નહીં મળતા હોય?

પ્રીડિક્ટેબલ સ્ટોરી, મોટા ટ્વિસ્ટ્સનો અભાવ અને નબળાં ગીતો આ ફિલ્મને એવરેજ લેવલથી ઊંચી આવવાં જ નથી દેતાં. એક માત્ર ‘જેબોં મેં ભરે ગુલછર્રે’ ગીત ઠીકઠાક છે.

જોવાની બેવકૂફિયાં, કરવા જેવી ખરી?

જો તમે ગયા અઠવાડિયે ક્વીન જોઇ લીધી હોય, અને આ અઠવાડિયે ફરી પાછી ફિલ્મ જોવાની ઇચ્છાઓ સળવળી રહી હોય, તો બેવકૂફિયાં ટ્રાય કરી શકાય. લેકિન, કોઇ પણ જાતની અપેક્ષા રાખ્યા વિના (જેથી પાછળથી પસ્તાવો ન થાય!).

રેટિંગઃ ** ½ (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બેશરમ

બેશરમ નહીં, બકવાસ

***

જેને બધા નેક્સ્ટ સુપરસ્ટાર માની રહ્યા હતા તે રણબીર કપૂરની ફિલ્મ આ હદે કંગાળ?

***

besharam-poster-5ક્યારેક એવું થાય કે આપણે સારામાં સારી કંપનીની વસ્તુ ખરીદી લાવીએ, પણ તે એટલી ભંગાર ચાલે કે આપણા પૈસા સાવ પાણીમાં પડી જાય. અગાઉ (અકસ્માતે સુપરહિટ થઇ ગયેલી ફિલ્મ) ‘દબંગ’ બનાવી ચૂકેલા ડિરેક્ટર અભિનવ સિંઘ કશ્યપે આ વખતે એવો જ ઊંચી દુકાન ફીકા પકવાન ટાઇપનો તદ્દન ભંગાર માલ પિરસ્યો છે. ચાર હાથે જ નહીં, બલકે બુલડોઝરથી પૈસા ઉસેટી લેવા હોય એમ ગાંધી જયંતીના દિવસે બુધવારે રિલીઝ કરાયેલી આ ફિલ્મ એટલી બધી કંગાળ છે કે આપણને આપણી ટિકિટના પૈસા પાછા માગવા માટે ગાંધી ચીંધ્યા માર્ગે સત્યાગ્રહ કરવાની ઇચ્છા થઇ આવે!

તદ્દન ખોખલી સ્ટોરીલાઇન

બબલી જેવું ‘લેડીઝ’ નામ ધરાવતો રણબીર એક અનાથ કાર મિકેનિક છે, પણ એ ગાડી ચોરવાનો પણ ધંધો કરે છે. આવી જ એક કાર ચોરવાની ભાંજગડમાં રણબીરનો ભેટો થઇ જાય છે, પોલીસ દંપતી ઋષિ અને નીતૂ કપૂર સાથે. તે બંનેનાં નામ છે ચુલબુલ અને બુલબુલ ચૌટાલા. પરંતુ નિવૃત્તિને આરે આવેલા ઋષિ કપૂરને બે બીમારીઓ છે, એક તો જૂની કબજિયાત અને બીજી પ્રામાણિકતા. આ બંને બાબતે નીતૂ કપૂર એને આખો વખત મહેણાં-ટોણા માર્યા કરે છે. ત્રીજી બાજુ જાવેદ જાફરી એક ક્રૂર હવાલા કિંગ છે, જેને પોતાનું એક કાળું કામ પાર પાડવા માટે એક ચકાચક ચોરાઉ કારની જરૂર છે. એ કાર ચોરવાની સુપારી અપાય છે બેશરમ બબલી યાની કિ રણબીરને.

હવે રણબીર આથેલા લાલ મરચા જેવી તીખી તમતમાટ એવી તારા (પલ્લવી શારદા) પર ફિદા થઇ જાય છે. પરંતુ જાવેદ જાફરી માટે કાર ચોરતી વખતે એ ભૂલથી પોતાની જ હિરોઇન તારાની ચકાચક લાલ મર્સિડિઝ ચોરી બેસે છે અને તેને હવાલા કિંગ જાવેદ જાફરીને આપી પણ દે છે. એટલે એ પસ્તાવાનું વિપુલ ઝરણું વહાવવા માટે તારાને લઇને એની મર્સિડિઝ પાછી અપાવવા નીકળે છે. પ્લાન એવો કે જાવેદ જાફરી માટે ચોરેલી તારાબેનની મર્સિડિઝ ફરીથી જાવેદ જ પાસેથી ચોરવી. પરંતુ જાવેદ પાસેથી એના જ અડ્ડામાંથી કાર ચોરવી એટલે સિંહના મોંમાંથી મારણ પાછું કઢાવવું. ત્યાં જ લોચો વાગે છે અને હવાલા કિંગને ખબર પડી જાય છે કે રણબીર એની જ ચોરાઉ કાર લઇને ભાગી છૂટ્યો છે. એનાથીયે મોટો લોચો એ છે કે હવાલાના ત્રણેક કરોડ રૂપિયા એ જ કારની ડિકિમાં રહી ગયા છે. એટલે હવાલા કિંગ જાવેદ ઘાયલ સિંહની જેમ વિફરે છે અને ભરેલી બંદૂકડીઓ લઇને બેશરમ બબલીની પાછળ પડી જાય છે. પછી થાય છે ધમાધમી અને ભમાભમી.

ગાબડાંની વચ્ચે અધકચરી ફિલ્મ

આ ફિલ્મની સ્ટોરીનો પાયો લોરેલ એન્ડ હાર્ડીની ટચૂકડી કોમેડી ફિલ્મોની યાદ અપાવે છે, જેમાં લોરેલ એક કામ કરવા જાય અને એમાં લોચો મારે. એટલે એ જ કામ કરવા માટે હાર્ડી મેદાને પડે અને એનાથીયે મોટો લોચો મારે. પરંતુ સૌથી મોટા લોચા માર્યા છે ફિલ્મના સહલેખક અને દિગ્દર્શક અભિનવ કશ્યપે.

પહેલાં તો ફિલ્મનું નામ ‘બેશરમ’ શા માટે રાખ્યું છે? આખી ફિલ્મમાં રણબીર ચક્રમવેડા કરે છે, પણ જેને બેશરમની કેટેગરીમાં મૂકી શકાય એવું તો કશું જ કરતો નથી. ઇન ફેક્ટ, ફિલ્મના સેકન્ડ હાફમાં તો એ બિલકુલ ડાહ્યોડમરો થઇ જાય છે. કદાચ ઊંધું હશે, ફિલ્મનું નામ બેશરમ રાખવું હશે, એટલે રણબીર પાસે ગાંડાવેડા કરાવ્યા હશે! જે હોય તે, અભિનવ જાણે.

ફિલ્મના પ્લોટમાં પણ લોચા છે. ફોર એક્ઝામ્પલ, એક બાજુ હિરોઇનને ચોરાયેલી કાર માટે ઊતરાવેલા ઇન્સ્યોરન્સના પૈસા મળી જ જવાના હોય છે, તો પછી એ કાર પાછી મેળવવા માટે જીવ જોખમમાં શા માટે મૂકે?

ડિરેક્ટર અભિનવ કશ્યપને અમુક સવાલો એ પૂછવાનું મન થાય કે, ‘તમે ખરેખર અનુરાગ કશ્યપના ભાઇ છો? ના, આમ દેખાવે સરખા લાગો છો એ સાચું, પણ તમારા બંનેની ફિલ્મોમાં આભ-જમીનનો ફરક છે. તમારી પાસે રણબીર અને ઋષિ કપૂર જેવા સ્ટાર હોય તો તમે એમને આટલી કંગાળ ફિલ્મમાં વેડફી કઇ રીતે શકો?’ આમ તો રણબીર અભિનવના ભાઇ અનુરાગ કશ્યપની સાથે પણ ‘બોમ્બે વેલ્વેટ’માં પણ કામ કરી જ રહ્યો છે. એટલે એ રણબીર પાસેથી કેવું કામ કઢાવે છે એ પણ પરખાઇ જ જવાનું છે.

અત્યાર સુધીની ફિલ્મોગ્રાફી જોઇએ તો રણબીર ફિલ્મોમાં પોતાની ભૂમિકા વિશે ખાસ્સો ચૂઝી રહ્યો છે. ત્યારે આવી તદ્દન વાસી અને ઊતરેલી કઢી જેવી ફિલ્મમાં કામ કરવાની એણે શા માટે હા પાડી હશે? કદાચ ઋષિ અને નીતૂ કપૂરે અભિનવ કશ્યપની એવી દલીલ પર હા પાડી હશે કે આમેય રણબીર ફિલ્મોના શૂટિંગ (કે કેટરીના સાથેનાં બિકિનીવાળાં વેકેશનો)માં બધે રખડતો જ રહે છે. તો જો એકાદ ફિલ્મ ત્રણેયે સાથે કરી હોય તો એ બહાને મહિનો દહાડો સાથે રહેવા તો મળે! જે હોય તે, રણબીર પરિવાર જાણે.

મીનિંગફુલ ફિલ્મો કરવા માટે જાણીતો રણબીર પણ જો અક્ષય, અજય કે સલમાન, શાહરુખની જેમ માત્ર બોક્સ ઓફિસને ધ્યાનમાં રાખીને બનાવાયેલી મસાલા ફિલ્મો જ કરવા માંડશે તો આપણે એક સારા અભિનેતાને ગુમાવી બેસીશું.

મસાલા ફિલ્મ હોવા છતાં બેશરમના એકેય મસાલામાં મજા આવે એવું નથી. ઊલટાનું ઋષિ કપૂરને આ ઉંમરે કમોડ પર બેસીને પોટી કરતા જોઇને, રણબીરને નંગુપંગુ થઇને નાહતો જોઇને અને નીતૂ કપૂરને પતિદેવની મર્દાનગી પર બિલો ધ બેલ્ટ કમેન્ટ્સ કરતાં જોઇને આપણને ચીતરી ચડી આવે એવો હાલ છે.

એક તો લગભગ અઢી કલાક લાંબી ફિલ્મ અને એમાં એક પછી એક આવ્યે જ જતાં ઢંગધડા વિનાનાં ગીતો. એય પાછા જતિન-લલિત ફેઇમ લલિત પંડિતે ગઇ દિવાળીના વધેલા ફટાકડા વેચવા કાઢ્યા હોય એવાં સાવ ભંગાર ગીતો.

હિરોઇન પલ્લવી શારદાને પણ કોણ જાણે ક્યાંથી પકડી આવ્યા છે, રામ જાણે. હવાલા કિંગ બનેલા જાવેદ જાફરી સીધા બુગીવુગીના સેટ પરથી આવ્યા હોય એવાં કપડાં પહેરીને ફર્યે રાખે છે અને ‘થ્રી ઇડિયટ્સ’ના રોલની યાદ અપાવે એવી જ એક્ટિંગ એમણે કરી છે.

ધૂળ પર લીંપણ

ફિલ્મને સાવ અન્યાય ન થઇ જાય એટલા પૂરતું કહેવું પડે કે ફિલ્મનું રાઇટિંગ પ્રમાણમાં સારું છે. કેટલાક ડાયલોગ્સ ખરેખર હસાવી જાય છે. અને હા, બિલો ધ બેલ્ટ કમેન્ટ્સ બાદ કરો તો ઋષિ-નીતૂ કપૂરની નોકઝોંક ખરેખર મજેદાર બની રહે છે. પરંતુ એક પ્રામાણિક પતિ અને ભ્રષ્ટાચાર કરીને પણ મરણમૂડી ભેગી કરવામાં માનતી પત્ની વચ્ચેનો સંઘર્ષ (હબીબ ફૈઝલની ‘દો દૂની ચાર’ની જેમ) વધારે સારી રીતે બહાર આવી શક્યો હોય. એમાં પણ અહીં દાટ વાળ્યો છે.

કુલ મિલાકે, આ ફિલ્મ કોઇને ગમે એવી નથી. રણબીર કપૂરના ચાહકોએ તો આ ફિલ્મ જોવી જ નહીં (ભારોભાર દુઃખ થશે)! અત્યારે દેશનાં બધા જ થિયેટરોમાં એના જથ્થાબંધ શોઝનું કાર્પેટ બોમ્બિંગ કરાયું છે, પણ ફિલ્મ આ વીકએન્ડ પણ ખેંચી નાખે તોય ગનીમત છે. અને આ ફિલ્મ સુપર ડુપર ફ્લોપ જાય તે ‘એક્ટર’ રણબીર કપૂર માટે પણ સારું જ છે (ભવિષ્યમાં રોલ પસંદ કરવામાં ધ્યાન રાખશે). આ ફિલ્મને જે કંઇ થોડા ઘણા સ્ટાર્સ મળે છે એ માત્ર ઋષિ-નીતૂ કપૂર અને થોડા સ્માર્ટ સ્ક્રીનપ્લે માટે જ. રણબીર તો ચડાવ પાસ પણ થાય એમ નથી.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

D Day

ટ્રિગર ખીંચ, પિક્ચર મત ખીંચ!

***

ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર કહે છે એમ ટાઇમસર ટ્રિગર ખેંચાઇ ગયું હોત, તો પછી ફિલ્મ આટલી બધી ખેંચાઇ ન હોત!

***

final_poster_for_dday_by_metalraj-d6gavy4અંગ્રેજીમાં ‘કેપર’ (Caper) તરીકે ફિલ્મોનો એક પ્રકાર છે. કેપર પ્રકારની ફિલ્મોમાં કેટલાક લોકો ભેગાં મળીને એક ચોક્કસ ઓપરેશન પાર પાડે. આવી જ કેપર ફિલ્મ આ અઠવાડિયે રિલીઝ થઇ છે, ‘ડી-ડે.’ આમ તો ડી-ડેનો અર્થ કરી શકાય ‘ડૂમ્સ ડે’ એટલે કે કયામતનો દિવસ, પરંતુ આપણે આ ફિલ્મ માટે ‘ડી’નો જે બિટવિન ધ લાઇન્સ અર્થ લેવાનો છે, તે છે ‘ડી’ ફોર દાઉદ! જી હા, દાઉદ ઇબ્રાહિમ કાસકર, ભારતનો મોસ્ટ વોન્ટેડ ગુનેગાર, જે આજદિન સુધી ભારતના કબજામાં આવ્યો નથી, એને એટલિસ્ટ ફિલ્મમાં પકડવાનો પ્રયાસ કરાયો છે!

રિયાલિટીના પાયા પર ફિક્શનની ઇમારત

1993ના મુંબઇ બ્લાસ્ટ્સ પછી એક મામુલી ગુંડામાંથી માફિયા ડોન બની ગયેલા દાઉદ માટે આપણે ત્યાં એક ઓપન સિક્રેટ છે કે દુબઇ પછી પાકિસ્તાન તેનું બીજું ઘર છે અને પાકિસ્તાનની ખૂફિયા એજન્સી આઇએસઆઇ સાથે તેને ઘરવટ છે. એટલું જ નહીં, ભારતમાં થયેલા ઘણા બધા આતંકવાદી હુમલાઓમાં એનો હાથ છે. આટલી હકીકતોની ધરતી પર નિખિલ અડવાણીએ ફિલ્મ બનાવી છે ‘ડી-ડે’. આ વર્ષે ફેબ્રુઆરીમાં હૈદરાબાદમાં થયેલા બ્લાસ્ટ્સથી ફિલ્મ શરૂ થાય છે. ફિલ્મની સ્ટોરી કંઇક આવી છેઃ ભારતની ખૂફિયા એજન્સી ‘રૉ’ (RAW-રિસર્ચ એન્ડ એનાલિસીસ વિંગ)ના વડાને ભારતના પ્રધાનમંત્રી અનઓફિશિયલી ‘ગોલ્ડમેન’ (વાંચોઃ દાઉદ) (ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર)ને પકડવાના ઓપરેશનની મંજૂરી આપી દે છે અને શરૂ થાય છે દાઉદને પકડવાનું ‘ઓપરેશન ગોલ્ડમેન’. રૉ માટે ભારતના ચાર જાંબાઝ એજન્ટ (ઇરફાન, અર્જુન રામપાલ, હુમા કુરેશી અને આકાશ દહિયા) કામે લાગે છે. પ્લાન એવો કે જ્યારે ‘ગોલ્ડમેન’ના દીકરાના લગ્ન ચાલતા હોય ત્યારે એક પ્રચંડ બ્લાસ્ટ કરીને એનું કામ તમામ કરી નાખવાનું. પ્લાન કે મુતાબિક બધું જ બરાબર ચાલે છે, પણ છેલ્લી ઘડીએ એવો લોચો વાગે છે કે આખી બાજી પલટાઇ જાય છે.

પેકેજિંગ હોલિવૂડ, મસાલો બોલિવૂડ

‘કલ હો ના હો’ અને ‘સલામ-એ-ઇશ્ક’ જેવી બમ્બૈયા મસાલા ફિલ્મો બનાવવા માટે જાણીતા નિખિલ અડવાણીએ હોલિવૂડ સ્ટાઇલની કેપર મુવી બનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો છે, પણ બમ્બૈયા મસાલા નાખવાનો મોહ છોડી શક્યા નથી. પારકા દેશમાં જઇને ભાંગફોડ કરવાનાં કામ અમેરિકાની એફબીઆઇ કરી શકે, ઇંગ્લેન્ડની જેમ્સ બોન્ડ ફેઇમ એમઆઇસિક્સ કરી શકે, ઇઝરાયેલની મોસાદ કરી શકે તો ભારતની રૉ કેમ ન કરી શકે? આપણી નહોર-દાંત વિનાની ખૂફિયા સંસ્થા રૉ પણ કંઇ કમ નથી એવું બતાવવા માટે તાજેતરના ભૂતકાળમાં જ ‘એજન્ટ વિનોદ’ અને ‘એક થા ટાઇગર’ આવેલી. ‘ડી-ડે’ આ સિરીઝમાં વધુ એક ઉમેરો છે. ‘દિલ ચાહતા હૈ’ પછી જેમ સૈફ અલી ખાન કી નિકલ પડી, એ જ રીતે ‘રોક ઓન’ પછી અર્જુન રામપાલને જેક પોટ લાગ્યો છે. એના સનમાઇકા જેવા ચહેરા પર એકેય હાવભાવ આવતો નથી, અને આજે એ જ એનો પ્લસ પોઇન્ટ બની ગયો છે. એને એવા જ રોલ ઓફર થઇ રહ્યા છે જેમાં હાવભાવની નહીં પણ બાવડા બતાવવાની જ જરૂર હોય. ‘ડી-ડે’માં પણ એવું જ છે.

‘બિલ્લુ’ પછી ઇરફાન બીજી વાર વાળંદ બન્યો છે. આમ તો એ જે ફિલ્મમાં હોય એમાં એના અભિનયના વખાણ કરવા એવો નિયમ બની ગયો છે, પરંતુ ખેંખલી કાયા ધરાવતો ઇરફાન પાકિસ્તાનમાં જઇને ધબાધબી બોલાવતો હોય એ જરાય પચે એમ નથી. આમ તો આ ફિલ્મમાં ન પચે એવું ઘણું બધું છે, એટલે જ બહુ બધી હાજમોલાની ગોળીઓ લઇને જ પિક્ચર જોવા જવું! ઇમિગ્રેશન લૉયર બનીને પાકિસ્તાનમાં ઘૂસ મારતી હુમા કુરેશી દેખાવમાં સરસ લાગે છે, પણ કંઇ એનાં ઓવારણાં લેવાનું મન થઇ આવે એવી એની એક્ટિંગ નથી.

ઓવારણાં લઇને પાછા ટચાકા ફોડવાનું પણ મન થાય એવું કામકાજ હોય તો એ છે ઋષિ કપૂરનું. અમિતાભ બચ્ચન પછી સેકન્ડ ઇનિંગ્સમાં જો સૌથી વધુ જામ્યા હોય તો એ છે આ ચિંટુબાબા. અમિતાભની જેમ એમણે પણ હિરોઇનો સાથે પેડોં કે ઇર્દગિર્દ ગીતો ગાવાનો મોહ છોડ્યો અને આજે સૌથી દમદાર ભૂમિકાઓ એમને મળી રહી છે. ‘ડી-ડે’માં એમને દાઉદનો લુક આપવા માટે લાલ ચશ્માં પહેરાવાયાં છે અને બંને બાજુ ઢળેલી ઘટાદાર મૂછો પણ ચોંટાડાઇ છે. ફિલ્મમાં એનો કોઇથીયે ન ડરવાનો એટિટ્યૂડ અને શેતાની હળવાશ પણ ધ્યાન ખેંચે છે. અને એના ભાગે આવેલી ધારદાર લાઇન્સઃ ‘મામલા મત ખીંચ, ટ્રિગર ખીંચ’, ‘દુનિયા મુઝે ટેરરિસ્ટ સમજતી હૈ. જનાબ, મૈં તો બિઝનેસ, કરતા હૂં’. વિશ્વમાં ત્રાસવાદ એ એક સુવ્યવસ્થિત બિઝનેસ છે એ જૂની થિયરી તરફ પણ આ લાઇનમાં ઇશારો છે.

રૉના ચીફ તરીકે દક્ષિણ ભારતીય ઉચ્ચારો કરતા અભિનેતા નાસિર જોવા ગમે એવા લાગે છે. જ્યારે શ્રુતિ હાસન આ જ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી એની બીજી ફિલ્મ ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ના શૂટિંગની બ્રેકમાંથી ભાગીને આવી હોય એવો એનો અલપઝલપ જ રોલ છે. ફિલ્મની ગતિ ધીમી પાડવા સિવાય એનું બીજું કશું કામ નથી. પણ સૌથી બૂરો હાલ તો ‘કાય પો છે’ ફેઇમ રાજકુમાર યાદવનો થયો છે. આટલો સારો અભિનેતા હોવા છતાં અહીં એ લેપટોપનું વોલપેપર અને ફોન પરનો અવાજ બનીને રહી ગયો છે.

 

આ ફિલ્મવાળાઓને નઠારી જગ્યાઓ ભારતમાં જ આવેલી છે એવું બતાવવામાં શી મજા આવતી હશે? હોલિવૂડની ‘ધ ડાર્ક નાઇટ-રાઇઝિસ’માં રાજસ્થાનમાં નરક ઊભું કરાયેલું, જ્યારે આ ‘ડી-ડે’માં તો અમદાવાદનો એલિસબ્રિજ, સરખેજ રોજા અને અન્ય વિસ્તારો કરાંચીમાં બતાવી દીધાં છે, બોલો!

એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મમાં જો ટાઇમસર ટ્રિગર ખેંચી લેવામાં આવ્યું હોત તો ફિલ્મ ઇન્ટરવલમાં જ પૂરી થઇ જાત, પણ ટિપિકલ બોલિવૂડિયન મસાલા ભભરાવવાની લાલચમાં ફિલ્મ ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાઇ ગઇ છે. શંકર-એહસાન-લોયનું મ્યુઝિક સારું છે પણ ફિલ્મની ગતિ અને થ્રિલ બંનેની પથારી ફેરવી નાખે છે. લોકો પણ એનો ઉપયોગ એકી-પાણી કરવા અને નાસ્તા લાવવા માટે જ કરે છે! ફિલ્મમાં એક જગ્યાએ પ્રધાનમંત્રીને ‘સર, મેડમ કા ફોન હૈ’ એવું કહીને સળી પણ કરવામાં આવી છે!

લોજિક કિધર હૈ ભીડું?

જ્યારે તમે વાસ્તવિક ઘટનાઓ પરથી ફિલ્મ બનાવતા હો ત્યારે એમાં લોજિક તો હોવું જ જોઇએ. એજન્ટ્સ જ્યારે પાકિસ્તાનમાં ઘુસીને એની વાટ લગાડવા બેઠા હોય ત્યારે કંઇ શાકભાજી લેવા નીકળ્યા હોય એ રીતે તો ફરી જ ન શકે ને! છોકરાંવ કેરી તોડવા વંડી ઠેકતા હોય એ રીતે બોર્ડર ક્રોસ કઇ રીતે થઇ શકે? સાંજે જમવામાં શું બનાવશું એવી ચર્ચા કરતા હોય એમ ખૂફિયા એજન્ટ્સ કંઇ જાહેરમાં પોતાના પ્લાન્સ થોડા ડિસ્કસ કરે?! ડઝનેક હાજમોલાથી પણ ન પચે એવાં ઘણાં ગાબડાં ફિલ્મમાં છે. ખરે ટાણે બંદૂક ખાલી થઇ જાય, હીરો પ્રેમમાં પડીને નબળો પડી જાય એવાં બોલિવૂડિયન ક્લિશેથી દૂર રહ્યા હોત તો ફિલ્મ હજી વધુ સારી બની હોત. અને હા, આ ફિલ્મમાં પણ ‘અ વેન્સ્ડે’ની જેમ ન્યાયતંત્રને બાયપાસ કરીને એક ઘા ને બે કટકા કરવાનો પોપ્યુલર એન્ગલ લેવામાં આવ્યો છે, જે ખરેખર દુઃખદ છે.

એની વે, ફિલ્મમાં ઘણી બધી જેન્યુઇન થ્રિલ મોમેન્ટ્સ છે, જે અઢી કલાકની આ ફિલ્મમાં તમને સાવ બોર નહીં કરે. ઝાઝી અપેક્ષાઓ વિના એક વાર જોઇ નાખવામાં વાંધો નથી.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.