Rock On 2

પુરાની જિન્સ ઔર ગિટાર

***

આ ફેઇથફુલ મ્યુઝિકલ સિક્વલ સાથે આઠ વર્ષ જૂનું બૅન્ડ તો રિયુનાઇટ થયું છે, પણ તેમાં અગાઉના જેવો ‘મૅજિક’ નથી.

***

masterદક્ષિણ કોરિયાની ‘ધ હૅપી લાઇફ’ પરથી પોસ્ટર સહિત ઇન્સ્પાયર થઇને અભિષેક કપૂરે આઠ વર્ષ પહેલાં ‘રૉક ઑન’ બનાવેલી. ઑફ બીટ સ્ટોરી અને સ્ટારકાસ્ટ, રિયલ બૅન્ડની ફીલ, ખરેખરી મ્યુઝિકલ મુવી અને પેડેસ્ટ્રિયન શબ્દોવાળાં ગીતો સહિતનું બધું જ લોકો સાથે એવું કનેક્ટ થયું કે ‘રૉક ઑન’ રાતોરાત સ્લીપર હિટ થઈ ગઈ. હવે ‘રૉક ઑન-2’ સ્વરૂપે તેની એકદમ ફેઇથફુલ સિક્વલ આવી છે, જેમાં નોસ્ટેલ્જિક ફીલ તો છે પણ ઑરિજિનલ ફિલ્મ જેવો જાદુ ક્યાંક મિસિંગ છે.

આઠ સાલ બાદ

આજે આઠ વર્ષ પછી રોબ (લ્યુક કૅની) તો જાણે સ્વર્ગવાસી થઈ ગયો છે, એટલે ‘મૅજિક’ બૅન્ડના લીડ સિંગર આદિત્ય શ્રોફ (ફરહાન અખ્તર)એ પોતાના દીકરાને એની જ યાદમાં ‘રોબ’ નામ આપ્યું છે. પરંતુ આદિત્ય કોઈ પસ્તાવાની આગમાં સળગી રહ્યો છે, એટલે જ મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં રહીને ખેડૂતોની મદદ કરી રહ્યો છે. એક સમયે કારમી નાણાંભીડ અનુભવતો જોસેફ મસ્કરન્હાસ ઉર્ફ ‘જો’ (અર્જુન રામપાલ) હવે સફળ ક્લબનો માલિક છે અને રિયાલિટી શૉઝનો જજ છે. કેદાર ઝવેરી ઉર્ફ ‘કે.ડી.’ ઉર્ફ ‘કિલર ડ્રમર’ (પુરબ કોહલી) પોતાના સ્ટુડિયોમાં બીજા લોકો માટે મ્યુઝિક બનાવી આપે છે. બૅન્ડ ઝાંખું પડ્યું છે, પણ દોસ્તી હજી એવી જ અકબંધ છે. અચાનક આ લોકોની લાઇફમાં એક સરોદવાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા (કુમુદ મિશ્રા)ની દીકરી જિયા (શ્રદ્ધા કપૂર)ની એન્ટ્રી થાય છે. પીડા અને મ્યુઝિકનું પૅશન એની રગોમાં પણ વહે છે. આ તમામ લોકોની પર્સનલ, પ્રોફેશનલ અને સોશ્યલ લાઇફમાં બહુ બધા પડકારો આવીને ઊભા રહે છે જેનો જવાબ એક જ છે, મ્યુઝિક.

રિશ્તા વહી, ફીલ નહીં

‘રૉક ઑન-2’ જોવી તે આપણા કોઈ જૂના દોસ્તારને મળવા જેવી ફીલ આપે છે. કોઈ જૂના ફ્રેન્ડને વર્ષો પછી મળીએ ત્યારે આપણી અપેક્ષા અગાઉના જેવી જ ઉષ્માભરી ફીલ મેળવવાની હોય, પણ એ ઉષ્મા પર સમયની રાખ બાઝી જાય છે. ‘રૉક ઑન-2’નાં પાત્રો એ જ છે, પણ હવે એ બદલાઈ ગયાં છે. અગાઉ તેઓ પોતાના ટ્રુ કૉલિંગ એવા મ્યુઝિકને ભૂલીને બીજી લાઇફ જીવવા મજબૂર હતા. હવે એમની લાઇફમાં એવી કોઈ સ્ટ્રગલ નથી, છતાં એમનામાં મ્યુઝિક પ્રત્યેની ખરેખરી છટપટાહટ, એવું ઝનૂન દેખાતું નથી. મ્યુઝિક હવે એમની લાઇફમાં ક્યાંય પાછળ ધકેલાઈ ગયું છે. આપણને આવું ફીલ થાય છે તેનું કારણ છે આ ફિલ્મની આડા ફાટેલા રૉકેટની જેમ આમ તેમ ફંટાયા કરતી અને અવાસ્તવિક લાગે તેવી સ્ટોરી. પોતાનું પૅશન એક્સ્પ્લોર કર્યા પછી મુંબઈની પૉશ લાઇફ, પરિવાર છોડીને હીરો મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં ખેડૂતોનો મસીહા બનીને રહેતો હોય અને એમના માટે ગમે તેવાં જોખમો ઉઠાવતો ફરતો હોય એ જરાય ગળે ઊતરે તેવું નથી. ફિલ્મની મૂળ વાર્તા અને શ્રદ્ધા કપૂરના ટ્રેક વચ્ચે ગુંદરપટ્ટીથી પરાણે મારેલો સાંધો દેખાઈ આવે છે. મૅજિક બૅન્ડના દોસ્તો, એમની પર્સનલ લાઇફ, હીરોની હીરોગીરી, શ્રદ્ધા કપૂરની સ્ટોરી આ બધું લશ્કર એટલા બધા મોરચે લડે છે કે તેને જોડવા માટે પણ સતત પૂરબ કોહલીના વોઇસ ઑવરની જરૂર પડે છે.

મ્યુઝિક એ ‘રૉક ઑન’નો આત્મા છે. પહેલા ભાગમાં જાવેદ અખ્તરે લખેલાં શંકર-એહસાન-લોયે કમ્પોઝ કરેલાં ગીતો આજે પણ એટલાં જ ફ્રેશ લાગે છે. લેકિન અફસોસ આ મ્યુઝિશ્યન ટ્રાયો આ પાર્ટમાં એવો જાદુ ક્રિએટ નથી કરી શક્યા. ઑરિજિનલ ટાઇટલ સોંગ ઉપરાંત ‘મંઝર નયા’ જેવું એકાદું સોંગ જ અપીલિંગ છે. ઇવન એક ગીત ‘ચલો ચલો’માં ઉષા ઉથુપ પણ (એમના ટ્રેડમાર્ક જાયન્ટ ચાંદલા વિના) સ્ક્રીન પર દેખાય છે. પરંતુ ઑવરઑલ ફિલ્મનું મ્યુઝિક અત્યંત નબળું છે, જે આ ૨ કલાક ૨૦ મિનિટની ફિલ્મને જબ્બર લાંબી બનાવી દે છે.

છતાં ‘રૉક ઑન-2’માં આપણને અપીલ કરી જાય એવી ઘણી બધી મોમેન્ટ્સ છે. જેમ કે, એક તો મેઇનસ્ટ્રીમ હિન્દી ફિલ્મોમાં ઈસ્ટ ઇન્ડિયા સંપૂર્ણપણે અવગણવામાં આવે છે. જ્યારે આ ફિલ્મની સ્ટોરીનો મોટો હિસ્સો મેઘાલયમાં જ શૂટ થયો છે અને ત્યાંના જ લોકોની વાત કરવામાં આવી છે. આ ફિલ્મમાં શિલોંગ, ચેરાપુંજીનાં દૃશ્યો જોઇને આવતા વેકેશનમાં ત્યાં જવા માટે પડાપડી થાય તો નવાઈ નહીં. એ જ રીતે શાસ્ત્રીય સંગીતના સમારંભો પૂરતું મર્યાદિત રહી જતું સરોદ જેવું વાદ્ય પણ અહીં એકદમ કૂલ સ્વરૂપે પેશ થયું છે.

રૉક ઑનના પહેલા પાર્ટમાં પોતાની અંદરના અવાજને સાંભળવાની વાત હતી. અહીં પણ એ વાત તો છે જ. એટલે જ એક ઠેકાણે કહેવાયું છે કે માર્કેટમાં જે વેચાય તે જ અંદરનો અવાજ બની જાય એવું ન હોવું જોઇએ. એ ઉપરાંત અહીં ભૂતકાળ ભૂલીને વર્તમાનમાં જીવવાની, પોતાનાથી અલગને સ્વીકારવાની, બીજાને માફ કરવાની વાતો પણ છે. આપણે આપણી આસપાસ સલામતીનો એવો અદૃશ્ય પરપોટો રચીને જીવીએ છીએ કે એ સિવાયના વિશ્વમાં શું થાય છે તેની આપણને કશી જ પરવા નથી હોતી. જરા ઝીણી આંખ કરીને ફિલ્મ જોઇએ તો એવું પણ દેખાય કે ખરેખરો રૉકસ્ટાર એ નથી જે ડ્રગ્સનો નશો કરીને સ્ટૅજ પર આવે, લોકોને મિડલ ફિંગર બતાવે, સ્ટેજ પરથી પેશાબ કરે, આખી રાત દારૂ પીને પાર્ટી કરવાનાં અને છોકરીઓ પટાવવાનાં વાહિયાત ગીતો ગાય. બલકે એનાં ગીતો સાંભળીને લોકોને પોતાના આત્માનો અવાજ સંભળાવા લાગે, બીજા માટે કંઇક કરી છૂટવાની અને અન્યાય સામે અવાજ ઉઠાવવાની લાગણી ફૂંફાડા મારીને બેઠી થઈ જાય, જે મ્યુઝિક સાંભળીને ઉત્સાહનાં ઇન્જેક્શન લાગે એવો જાદુ એના સંગીતમાં, એના અવાજમાં હોવો જોઇએ. પરંતુ આમાંનું લગભગ કશું જ ઑડિયન્સ સુધી પહોંચતું નથી. મેઘાલયના લોકોની ટ્રેજેડી પણ આપણને સ્પર્શતી નથી. તેમાં પૂરેપૂરો વાંક ફિલ્મના નબળા રાઇટિંગનો કાઢી શકાય. ઇવન સ્ટોરી સતત ભૂતકાળ અને વર્તમાન વચ્ચે શટલકૉક થયા કરે છે, એને લીધે પણ પાત્રોની લાગણીઓનાં સંપેતરાં આપણા સુધી પહોંચતાં નથી. ખરેખર તો મૅજિક ગ્રૂપ ઇસ્ટના કોઈ રાજ્યમાંથી નવું ટેલેન્ટ શોધીને દુનિયાની સામે લાવે એવી કોઇક સ્ટોરી રાખી હોત તો આખી વાર્તા મ્યુઝિકને વધુ વફાદાર રહેત.

અગાઉની જેમ જ આ સિક્વલનું કાસ્ટિંગ પણ એકદમ પર્ફેક્ટ છે. ફરહાન, અર્જુન, પૂરબ કોહલી ત્રણેય એકસરખા ચાર્મિંગ અને ઇફેક્ટિવ લાગે છે. એમની દોસ્તી, એમની વચ્ચે થતી બોલાચાલી બધું જ એકદમ રિયલ લાગે છે. ઇવન ફરહાન અખ્તરે લખેલા ડાયલોગ્સ પણ એટલા જ સ્માર્ટ છે. એમાં ફરહાને ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’ની ‘જબ ભૂખ લગતી હૈ તો કૈસા લગતા હૈ’ની લાઇન લખીને પપ્પા જાવેદ અખ્તરને પણ અંજલિ આપી છે. ક્યુટ પૂરબ કોહલી સતત આ મિત્રોના ઇનર વોઇસ તરીકે વર્તીને એમને સાચી વાત કહેતો રહે છે. ફિલ્મની બેસ્ટ નવી એન્ટ્રી શ્રદ્ધા કપૂર છે. એ છોકરી મસ્ત ડાન્સરની સાથોસાથ જબરદસ્ત એક્ટર છે, જેની સાબિતી એના ક્યુટ ચહેરા પર સતત બદલાતા અને અફલાતૂન રીતે રિફ્લેક્ટ થતા હાવભાવ પરથી મળી જાય છે. બસ, એની પાસે પરાણે ગીતો ગવડાવવાની જિદ્દ નહોતી કરવા જેવી. સરોદ વાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા તરીકે એવર ડિપેન્ડેબલ કુમુદ મિશ્રા પણ પર્ફેક્ટ છે. બસ, શાલ ઓઢીને ફરતા સદમાગ્રસ્ત સંગીતકાર પિતા તરીકે એ સતત ‘હમ દિલ દે ચૂકે સનમ’ના વિક્રમ ગોખલેની યાદ અપાવ્યા કરે છે. એમ તો ફિલ્મમાં ‘તિતલી’ ફેઇમ શશાંક અરોરા પણ છે, પણ એ બિચારાના ભાગે સરોદ લઇને ફરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી.

નિરાશાનો સૂર

‘રૉક ઑન-2’નો પ્રોબ્લેમ એ છે કે તેની સરખામણી તેની જ દમદાર પ્રિક્વલ સાથે થાય છે અને ત્યાં જ તે માર ખાઈ જાય છે. બાકી, ઘરની અંદર ફરહાન સ્ટવ સળગાવવાની કોશિશ કરતો હોય અને બહાર આખું જંગલ-ગામ ભડકે બળતું હોય તેવી ઘણી સિનેમેટિક મોમેન્ટ્સ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી છે. નોસ્ટેલ્જિયા માટે આ ફિલ્મને એકવાર જોઈ શકાય, પરંતુ એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તરીકે આ ફિલ્મ ખાસ્સી નિરાશ કરે છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

ઘાયલ વન્સ અગેઇન

ફની દેઓલ વર્સસ બિગબ્રધર

***

ઢાઈ કિલો કા હાથને કાટ ચડ્યો છે અને ફિલ્મમાં પેશ થયેલું બાકીનું બધું જ હવે એક્સપાયરી ડેટ વટાવી ચૂક્યું છે.

***deeaae54ab33d8710d0780460c393761

રાજકુમાર સંતોષીની ‘ઘાયલ’નો સની દેઓલ આપણો નવો એન્ગ્રી યંગ મેન હતો, સ્વદેશી ‘રેમ્બો’ હતો. એણે કાયદાના નામનું નાહી નાખેલું, એટલે પોતે જ કાયદો હાથમાં લઈને ન્યાય તોળી નાખતો. ૧૯૯૦ના એ ‘ઘાયલ’ યાને કે અજય મહેરાની કથા જ્યાં પૂરી થયેલી ત્યાંથી જ વન્સ અગેઇન સ્ટાર્ટ થઈ છે. પરંતુ આ વખતે ન તો એ રાજ કુમાર સંતોષી છે, ન ગળે ઊતરે એવી સ્ટોરી છે, ન સીટીઓ વગાડવા મજબૂર કરે એવા ડાયલોગ્સ છે, ન સનીની ત્રાડમાં દમ છે કે ન એને કાંટે કી ટક્કર આપે એવું અમરીશ પુરી ટાઇપનું કોઈ પાત્ર છે. છે તો બસ, હાસ્યાસ્પદ બની જતો મેલોડ્રામા અને ટીવી પર આવતી ડબ થયેલી સાઉથ ઇન્ડિયન ફિલ્મો જેવી અતિશયોક્તિથી ફાટફાટ થતી ચૅઝ અને ફાઇટ સિક્વન્સ.

અબ વો ઝમાના નહીં રહા

૧૯૯૦માં ભાઈ કી મૌત કા બદલા લઇને ૧૪ વર્ષની જેલની સજા કાપી ચૂકેલો અજય મહેરા (સની દેઓલ) આજે એકલો છે. ભૂતકાળની ભૂતાવળોથી બચવા સકાએટ્રિસ્ટ ડૉ. રિયા (સોહા અલી ખાન)એ આપેલી એન્ટિ ડિપ્રેશનની ગોળીઓ ગળતો રહે છે. લેકિન એણે સચ્ચાઈનું દામન નથી છોડ્યું. હવે એ ‘સત્યકામ’ નામની ઇન્વેસ્ટિગેટિવ જર્નલિઝમની વેબસાઇટ ચલાવે છે. સાઇડમાં પોતાની પ્રાઇવેટ જસ્ટિસ લીગ પણ ચલાવે છે. જેમાં ગુનેગારોને પોતાના ઢાઈ કિલો કા હાથનો પરચો બતાવીને અદાલતની આબરૂ બચાવે છે.

એક દિવસ ચાર જુવાનિયાંવ પાસે અકસ્માતે જ એક ગુનાનો વીડિયો પુરાવો આવી જાય છે. એ પુરાવા જો બહાર આવી જાય, તો મુંબઈમાં બાન્દ્રા-વરલી સી લિંકની પડખે હૅલિપેડવાળો વિશાળકાય ટાવર બનાવીને રહેતા મારવાડી ઉદ્યોગપતિ રાજ બંસલ (નરેન્દ્ર ઝા)ના એમ્પાયરના કાંગરા હલી જાય. નેતાઓ, પોલીસ, મીડિયા, ટેક્નોલોજી બધું જ આ બંસલના ખિસ્સામાં છે. હવે એક જ આશા છે, વન એન્ડ ઑન્લી ‘ધ સની દેઓલ’.

બે બાવડે ન્યાય

‘અર્જુન’, ‘ઘાયલ’થી લઇને ‘ઘાતક’, ‘ઝિદ્દી’ અને ઘાયલની આ સિક્વલ, એ બધી ફિલ્મો કંઇક અંશે ડિસ્ટોપિયન કથાઓ છે. ધારો કે રાજતંત્ર-ન્યાયતંત્ર ઊઠીને સાવ છેલ્લી પાટલીએ બેસે અને કોમનમેન કાયદો પોતાના હાથમાં લેવા માંડે તો? અંગ્રેજીમાં એને ‘વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ’ પણ કહે છે. હીરો ‘તારીખ પે તારીખ’ની પળોજણમાં પડ્યા વિના માર બૂધું અને કર સીધુંની જેમ તાબડતોબ ફેંસલો આણી દે તે પબ્લિકને બહુ ગમે. આ ફિલ્મમાં તો આપણને જ્યોર્જ ઑરવેલની મશહૂર ડિસ્ટોપિયન કથા ‘બિગબ્રધર’ની યાદ અપાવી દે તેવા એક ઉદ્યોગપતિ પણ છે. દેશનું તમામ મિકેનિઝમ એમના ખિસ્સામાં છે. એટલું જ નહીં, પોતાના આલિશાન ટાવરમાં બેસીને એ શહેરના ચપ્પેચપ્પા પર નજર રાખે છે, ઓબામાની જેમ કોઇપણ ઘટનાનું લાઇવ ટેલિકાસ્ટ જુએ છે, કોઇના પણ ફોન ટૅપ કરે છે, ગમે તેની વેબસાઇટો હૅક કરી લે છે. શહેરમાં બસ એમનું જ રાજ ચાલે. ગયા જમાનાના બલવંતરાય (અમરીશ પુરી) તો આ બિગબ્રધર ઇન્ડસ્ટ્રિયાલિસ્ટના પાવરની સામે બચોળિયું લાગે.

સામે આપણા સનીપાજી ‘હલ્ક’ની જેમ ગુસ્સે થયા તો કોઇના નહીં. એકસાથે ‘બાહુબલી’ અને ‘કટપ્પા’ને પણ ઊંચકીને વસઈની ખાડીમાં ફેંકી આવે. એ સિસ્ટમમાં રહીને સિસ્ટમ બદલવામાં નથી માનતો, બલકે એ પોતે જ ન્યાયની એક પેરેલલ સિસ્ટમ છે. પરંતુ જૂની ઘાયલ જો માત્ર સની દેઓલના કરિશ્માને લીધે હિટ થયેલી એવું માનતા હો તો રસોડામાં જઇને બે ચમચી ખાંડના ફાકડા મારી આવો. અગાઉ જે સુપર્બ ડાયલોગ્સ હતા એ અહીં કમ્પ્લિટલી મિસિંગ છે. ફિલ્મમાં સમ ખાવા પૂરતો એકેય ચિયરવર્ધી ડાયલોગ નથી (અને એટલે જ પબ્લિકને મનોજ જોશીના મુખે બોલાયેલી એક વલ્ગર લાઇન પર ચિયર કરવું પડે છે). એને બદલે ‘અગર હમ સચ કે સાથ હૈ તો જીતને તક હમેં હાર નહીં માનની ચાહિયે’ જેવા કોઈ બાબાજીના પ્રવચન ટાઇપનો ફિલોસોફિકલ સંવાદથી સંતોષ માનવો પડે છે.

બીજું, અહીં બિગબ્રધર ટાઇપનો પાવરફુલ વિલન હોવા છતાં બલવંતરાય જેવો ખોફ વર્તાતો નથી. (અગાઉ ‘હૈદર’ના પપ્પા બનેલા) નરેન્દ્ર ઝા સરસ એક્ટર છે, પરંતુ નબળા રાઇટિંગ નીચે એમની એક્ટિંગ દબાઈ ગઈ છે. આમ જુઓ તો ફિલ્મમાં ટેલેન્ટેડ એક્ટરોની કમી નથી. ઓમ પુરી, મનોજ જોશી, ટિસ્કા ચોપરા, સચિન ખેડેકર, ઝાકિર હુસૈન, રમેશ દેવ, હર્ષ છાયા સરીખાં કલાકારો છે, પણ કોણ જાણે કેમ રાઇટર-ડિરેક્ટર સની દેઓલે બધાં પાસે એકદમ લાઉડ મેલોડ્રામા જ કરાવ્યો છે. (ગલુડિયાં જેવાં પાંચ જુવાનિયાંવ અને એક સોહા પણ છે. એ માત્ર ‘પ્રેઝન્ટ ટીચર’ બોલવા ખાતર.) શેક્સપિયરને પણ લઘુતાગ્રંથિ થઈ જાય એટલો બધો ડ્રામો ધરાવતી આ ફિલ્મનાં દર બીજા સીનમાં બધા રાડારાડી જ કરે છે. જે વાત શાંતિથી કહી શકાય એના માટે પણ ફાઇલો ફેંકશે, કાચ ફોડશે, દરવાજા-ટેબલ-ખુરશી પછાડશે, આંગળીઓ ચીંધીને આંખોના ડોળા કાઢશે. ટૂંકમાં લગભગ અર્નબ ગોસ્વામીનો શૉ જોતા હોઇએ એવી ફીલિંગ સતત આવ્યા કરે છે.

આ બધું જ અત્યારની સ્માર્ટ જનરેશન માટે અનઇન્ટેન્શનલ લાફટર બની જાય છે. પડદા પર સની દેઓલ પીલુડાં પાડતો હોય, કે મનોજ જોશી સતત બીવડાવતા હોય કે ‘આ ફાટેલ મગજનાને વતાવવા જેવો નથી’, ત્યારે પબ્લિક કપિલ શર્માનો શો જોતી હોય એમ ખિખિયાટા કાઢે. કહેવાનું તાત્પર્ય એ છે કે ફિલ્મનું રાઇટિંગ અને ટ્રીટમેન્ટ ખાસ્સાં આઉટડેટેડ છે.

સચ્ચાઈ માટે સની દેઓલ કુછ ભી કરેગા. એ કાર, ટ્રક, ટ્રેન ગમે તેની સામે જમ્પ મારી શકે છે. એ  હેલિકોપ્ટર પણ ઉડાડી શકે છે અને લાદેન સ્ટાઇલમાં બિલ્ડિંગમાં ઘુસાડી પણ શકે છે. પરંતુ ‘અપના લક પહન કે’ ચાલતા સની દેઓલને એક ખરોંચ પણ આવતી નથી. મીન્સ કે ઑલ્ડ ફેશન્ડ અને ટીવી પર આવતી ડબ થયેલી સાઉથ ઇન્ડિયન ફિલ્મો જેવી એક્શનના રસિયાઓ માટે અહીં લિટરલી સાઇકલથી લઇને હેલિકોપ્ટર સુધીનો વેરાયટીવાળો મસાલો છે. ફિલ્મમાં બે ખતમ થવાનું નામ જ ન લેતી લાંબી ચૅઝ સિક્વન્સ છે. જેમને મજા પડે એ ટટ્ટાર થઇને જોશે અને બાકીના કહેશે, ‘પતાવો યાર હવે.’

ફિલ્મની શરૂઆતમાં અને વચ્ચે ઑરિજિનલ ‘ઘાયલ’નો ફ્લૅશબૅક છે, જે અઢી દાયકા પહેલાં મોટા પડદે એ ફિલ્મ જોનારાઓને નોસ્ટેલ્જિક કરી દેશે. જોકે એમાં મીનાક્ષી શેષાદ્રીના ક્યુટ અવાજને બદલે કર્કશ ડબિંગ સાંભળીને ઘણા ડચકારા પણ બોલાવશે. એમ તો સની દેઓલની ‘તહલકા’ સ્ટાઇલની વેબસાઇટનું ‘સત્યકામ’ નામ સાંભળીને પણ ઘણા હૃષિકેશ મુખરજીને યાદ કરીને બે કાનની બૂટને અડકી લેશે.

આ નવી ‘ઘાયલ’ના નામનાં થોડાં વધુ ફટાણાં ગાવાં હોય તો કહી શકાય કે સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ બાલિશ છે, એકાદું ગીત છે જે તદ્દન સમયની બરબાદી છે (એના કરતાં જૂની ફિલ્મનો સાઉન્ડટ્રેક વાપર્યો હોત તો?), ક્લાઇમેક્સમાં ખરાખરીની સ્થિતિમાં અચાનક એક નવો ટ્રેક ફૂટી નીકળે છે અને ‘એક્શન ટીવી’માંથી એકાએક ‘સ્ટાર પ્લસ’ શરૂ થઈ જાય છે.

ઘાયલ, ફિર ભી શેર

થોડો ઉંમરનો ભાર વર્તાય છે, પણ સની દેઓલ આજે પણ ઘણો ફિટ લાગે છે. ભલે એમના હાથ ઢાઈ ગુણ્યા બે એમ પાંચ કિલોના હોય, પણ એમણે આખી ફિલ્મનો ભાર એકલા ઉપાડવાને બદલે કોઈ સારા રાઇટરની અને ડિરેક્ટરની મદદ લેવી જોઇએ. ‘પોટ બૉઇલર’ બની રહેલી આ ફિલ્મને એના નોસ્ટાલ્જિઆ માટે, એક્શન સિક્વન્સીસ માટે અને સમાજ કેવો ન હોવો જોઇએ તેનો મેસેજ લેવા માટે જોઈ શકાય. બાકી, સની દેઓલનો સાચો પરચો બતાવવા માટે વડીલોએ પોતાનાં યુવાન સંતાનોને ઑરિજિનલ ‘ઘાયલ’ (અને પછી ‘અર્જુન’, ‘ઘાતક’, ‘દામિની’ પણ) બતાવવી જોઇએ.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

પ્યાર કા પંચનામા-2

લડકોંવાલી ફિલ્મ

***

માત્ર બોય્ઝના ઍન્ગલથી જ પેશ થઈ હોવા છતાં આ ફિલ્મ મસ્ત ટાઇમપાસ છે.

***

pyaar-ka-punchnama-2-first-look_144126080100જુઓ, જેવી રીતે લૅડિઝ-જેન્ટ્સ ટોઇલેટ, ટ્રાયલરૂમ, ટિકિટની લાઇન, દર્શન કરવાની લાઇન આદિ ઇત્યાદિ અલગ અલગ હોય છે. અમુક ફિલ્મોનું પણ એવું જ હોય છે. ગઇકાલે રિલીઝ થયેલી સિક્વલ ‘પ્યાર કા પંચનામા-૨’ આવી જ એક ‘બૉય્ઝ ઑન્લી’ ફિલ્મ છે. પત્ની, ગર્લફ્રેન્ડ કે પછી જરાતરા પણ ફેમિનિસ્ટ વ્યક્તિની સાથે આ ફિલ્મ જોવા ગયા તો ગાળો પડવાના પૂરેપૂરા ચાન્સિસ છે. કારણ કે અહીં યુવતીઓને પુરુષોનો પોતાના સ્વાર્થ માટે ઉપયોગ કરી લેતી, કાવાદાવા કરતી અને બિલકુલ પોતાનાં મમ્મી-પપ્પાના અંગૂઠા નીચે દબાયેલી રહેતી જ બતાવવામાં આવી છે. તેમ છતાં પહેલા ભાગની જેમ આ સિક્વલ પણ મસ્ત રીતે લખાયેલી છે અને સતત એક પછી એક લાફિંગ મોમેન્ટ્સ પૂરી પાડતી રહે છે.

પ્રીત ના કરિયો કોઈ

ત્રણ બેસ્ટફ્રેન્ડ્સ ગોગો (કાર્તિક આર્યન), ઠાકુર (ઓમકાર કપૂર) અને ચૌકા (સની સિંઘ નિજ્જર) દિલ્હીમાં એક પૉશ ફ્લૅટ ભાડે રાખીને રહે છે. ચિક્કાર કમાય છે, ચકાચક ગાડીઓમાં ફરે છે, વીકએન્ડમાં પાર્ટી-શાર્ટી કરે છે અને વાંઢાવિલાસમાં જલસાપાણી કરે છે. એમની આ ચલતી કા નામ ગાડી જેવી જિંદગીમાં પંક્ચર પડે છે છોકરીઓનાં આગમનથી. ટુ મિનિટ નૂડલ્સની ઝડપે ત્રણેય જણા અનુક્રમે રુચિકા ઉર્ફ ચીકુ (નુસરત ભરૂચા), કુસુમ (ઇશિતા રાજ) અને સુપ્રિયા (સોનાલી સેહગલ)ના પ્રેમમાં ઊંધે કાંધ પડે છે. થોડો સમય તો પ્રેમની ચ્યુઇંગમ મીઠી લાગે છે, પણ ચ્યુઇંગમ મોળી પડ્યા પછી સમજાય છે કે એક જણો એની ગર્લફ્રેન્ડ પ્લસ ગર્લફ્રેન્ડની બહેનપણીઓનો ટૉયબૉય બની ગયો છે. બીજાની લાઇફની પાઈએ પાઈનો હિસાબ એની ગણતરીબાજ પ્રેમિકા રાખી રહી છે અને સાથોસાથ સરકારી તિજોરીની જેમ હજારો રૂપિયા ઉડાડી રહી છે. જ્યારે ત્રીજો પ્રેમકૈદી તો બિચારો એની પ્રેમિકાના ઘરનો નોકર બનીને રહી જાય છે. લેકિન જ્યારે પાણી ખતરે કે નિશાન સે ઉપર પહોંચી જાય છે ત્યારે?

લવ કા ધ એન્ડ

આ ફિલ્મ બે તદ્દન સામા છેડાના ઑપિનિયન મેળવવાની છે. ‘બેવફા સનમ’ની શાયરીઓ અને સ્ટુપિડ ગર્લ્સના જોક્સ ફોરવર્ડ કરતા છોકરાંવ સીટીઓ મારતાં થાકવાના નથી. ઇવન બૉય્ઝને મજા પડે એ માટે આ ફિલ્મની ભાષા પણ એકદમ બરછટ અને અપશબ્દોથી ભરચક રખાઈ છે. જ્યારે બીજી બાજુ આ ફિલ્મમાં સ્ત્રીઓનું તદ્દન મૅનિપ્યુલેટિવ ચિત્રણ જોઇને સ્ત્રીવર્ગ તથા નારી અધિકારમાં માનતા લોકોનાં નાક-કાન-મોંમાંથી ડ્રેગનની જેમ આગની જ્વાળાઓ નીકળવા માંડશે. મતલબ કે આ ફિલ્મ એકદમ મૅલ શૉવિનિસ્ટ અને પૉલિટિકલી ઇનકર્રેક્ટ છે. જો એ વાત સ્વીકારીને જસ્ટ આનંદ ખાતર આ ફિલ્મ જોઈ શકો તો જ એન્જોય કરી શકશો.

આ ફિલ્મના ડિરેક્ટર લવ રંજન તથા રાઇટર જોડીએ જાણે પ્રેમ કા ગેમમાં પીએચ.ડી. કર્યું હોય એવાં જબરદસ્ત ઑબ્ઝર્વેશન્સ અહીં ઠાંસી ઠાંસીને ભર્યાં છે. અહીં છોકરીઓ પોતે ક્યારેય વાંકમાં ન આવે તે માટે વિવિધ દાવપેચ અજમાવે છે, ફેમિનિઝમનો એ આબાદ ચતુરાઈથી પોતાના ફાયદા માટે હથિયાર તરીકે ઉપયોગ કરે છે, ફાલતુ વાતો કરવાનું, ફોનનો રિપ્લાય ન આપવાનું, નૅલપૉલિશ કે કપડાંના શૅડ્સ પસંદ કરવાનું, ફ્રેન્ડના ફ્રેન્ડને પણ ઇમ્પોર્ટન્સ આપવા જેવાં કામો એમના માટે કાશ્મીર સમસ્યા કરતાં પણ વધુ મહત્ત્વનાં બની જાય છે. બડી સ્માર્ટલી ઇમોશનલ બ્લૅકમેલ કરીને એ પોતાના બૉયફ્રેન્ડને એના દોસ્તારોથી દૂર કરીને પોતાના કોશેટામાં પૂરી દે છે. એમને માત્ર પોતાની જ વાતો ઇમ્પોર્ટન્ટ લાગે છે, બૉયફ્રેન્ડ તો જાણે ATM કમ ટાઇમપાસનું રમકડું માત્ર છે. અર્બન લવલાઇફનાં આ બધાં જ ચક્કર અહીં હિલૅરિયસ શાર્પનેસ સાથે પેશ થયાં છે.

‘પ્યાર કા પંચનામા’ પાર્ટ-૧માં અભિનેતા કાર્તિક આર્યને એક લાંબા સીનમાં છોકરીઓ વિરુદ્ધ જબ્બર ભડાસ કાઢી હતી. એ સીન એટલો બધો હીટ થયો કે આજની તારીખે પણ તે સીન સોશ્યલ મીડિયામાં ફોરવર્ડ થતો રહે છે. તેની સિક્વલ જેવો અને એનાથી ડબલ લાંબો સુપર્બ સીન અહીં પણ છે. એકદમ સ્માર્ટ રીતે લખાયેલો કાર્તિક આર્યનના મોનોલોગવાળો એ સીન આ ફિલ્મનો બેસ્ટ સીન છે. તે ઉપરાંત એન્ટિ સ્મોકિંગની ઍડની પૅરોડીરૂપે પેશ થયેલો ‘લવ કિલ્સ’વાળો સીન, ભારત-પાકિસ્તાનની મૅચ વખતનો સીન, જથ્થાબંધ વખત ‘આઈ લવ યુ’વાળો સીન વગેરે બધા જ ફિલ્મને ભરચક બનાવી દે છે.

જોકે ફિલ્મમાં ઘણે ઠેકાણે એવું લાગે છે કે આપણે યુટ્યૂબ પરનો કોઈ કોમેડી વીડિયો જોઈ રહ્યા છીએ. ઇવન ઘણાં ઑબ્ઝર્વેશન્સ તો એવા વીડિયોઝ પરથી ઇન્સ્પાયર થયેલા પણ દેખાઈ આવે છે. ઉપરથી આપણું સેન્સર બૉર્ડ પણ કંઈ કમ કોમેડીયન નથી. ફિલ્મને અઢાર વર્ષથી ઉપરના માટેનું ‘એ’ સર્ટિફિકેટ આપ્યું હોવા છતાં ફિલ્મમાંથી બધા જ અપશબ્દો કાન કાણો થઈ જાય એવા મોટા અવાજે ‘બીપ’ કરી દીધા છે. (એ જ શબ્દો યુટ્યૂબ પર આસાનીથી નાનું બચ્ચુંય સાંભળી શકે.) આપણે જાણે ‘એમટીવી રૉડીઝ’નું સેન્સર્ડ વર્ઝન જોતા હોઇએ તેવું લાગે. જ્યારે ફિલ્મમાં આવતી ન્યુડિટી, દારૂબાજી, ચેનચાળા, ડબલ મીનિંગ ડાયલોગ્સ વગેરે તો જાણે કોઇને સમજાવાના જ નથી.

આ ફિલ્મ અર્બન બૉય્ઝ માટે છે એટલે બધા પંચ છોકરાઓના ભાગે જ ગયા છે. છોકરીઓએ તો આધુનિક ગ્લેમરસ મંથરા બન્યા સિવાય ખાસ કશું કરવાનું આવ્યું નથી. છોકરાઓમાં ક્યુટ કાર્તિક આર્યન ઇમ્પ્રેસ કરે છે. ‘માસૂમ’ ફિલ્મનો ટાબરિયો ઓમકાર કપૂર હવે ‘છોટા બચ્ચા’માંથી ગભરુ જવાન બની ગયો છે, પણ બિચારો પોતાની મસલ્સ, પર્ફેક્ટ્લી ઓળેલા વાળ અને આઇબ્રો કરેલા નેણ બતાવવામાંથી ઊંચો આવતો નથી. ગલુડિયા જેવા ત્રીજા છોકરા સની સિંઘની પૉની ટેઇલ મસ્ત છે. જોકે આ પૉની ટેઇલને બદલે પહેલી ફિલ્મવાળો દિવ્યેન્દુ શર્મા (‘લિક્વિડ’ ફેમ) હોત તો એનો રોલ ઓર જામત. આ ફિલ્મની પ્રિક્વલમાં ત્રણેય છોકરાઓ પોતાની ગર્લફ્રેન્ડોથી ત્રાસીને સમસમીને બેસી રહેલા. પરંતુ અહીં એમણે પણ સામી ફટકાબાજી કરી છે, એટલે સ્કોર સેટલ કર્યાના સંતોષ સાથે લોકો બહાર નીકળે છે.

અહીં દર થોડી મિનિટે એકાદું ગીત ટપકી પડે છે. જોકે સમજી વિચારીને માત્ર એક ‘દિલ અબ યારોં કા, હો ગયા પારો કા’ જ સારું બનાવ્યું છે, જેથી તમને એકી-પાણી અને વેફર-પોપકોર્ન માટેનો ટાઇમ મળી રહે.

પ્યાર કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ

અગેઇન, આ પુરુષોનાં ચશ્માં પહેરીને જોવાની ફિલ્મ છે. એમાંથી જો ‘આવું કંઈ હોતું હશે’ ટાઇપની તાત્ત્વિક ચર્ચાઓમાં પડશો તો તમારા પ્રેમનું ટાઇટેનિક મધદરિયે ડૂબી જવાના ચાન્સિસ છે. એટલે પૂરી માનસિક તૈયારી અને પોતાના હિસાબે-જોખમે આ ફિલ્મ જોવા જવી. આમ જુઓ તો આ ફિલ્મ થિયેટરમાં જ જોવી એ કંઈ જરૂરી નથી, પણ છે મસ્ત. ફિલ્મ જોયા પછી તમનેય વિચાર આવે કે છોકરીઓ તો બધી આવી જ હોય, તો યાદ રાખજો કે વાસ્તવિકતા આનાથી એક્ઝેક્ટ ઊંધી છે. એક સરસ રોમ-કોમ નોવેલ વાંચતા હો, તેમ આ ટાઇમપાસ ફિલ્મ જોઇને-હસીને ભૂલી જજો.

રૅટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

વેલકમ બૅક

પ્લીઝ, ગો બૅક

***

છુટાછવાયાં વનલાઇનર્સને બાદ કરતાં આ ચ્યુઇંગમછાપ ફિલ્મ અઢી કલાકના ભવાડાથી વિશેષ કશું જ નથી.

***

poster_h1આ વર્ષે ‘MSG’, ‘મિસ્ટર એક્સ’ અને ‘કુછ કુછ લોચા હૈ’ જેવી ફિલ્મો આવી ત્યારે થયેલું કે હવે આ વર્ષનો ક્વોટા પૂરો. આનાથી વધારે બાલિશ અને રેઢિયાળ ફિલ્મ થોડી આવવાની? પણ ના. આપણા બૉલીવુડે જાયન્ટ સાઇઝનો હથોડો ઝીંકવા માટે ‘વેલકમ બૅક’ને બચાવી રાખેલી. જો ટીવી-ઇન્ટરનેટ પર બાબા રામરહીમની ‘MSG-2’નાં ટ્રેલર શરૂ ન થઈ ગયાં હોત તો ‘વેલકમ બૅક’ને આ વર્ષની સૌથી હાસ્યાસ્પદ ફિલ્મનો અવૉર્ડ આપી શકાત.

ભવાડાની સિક્વલ

દુબઈમાં રહેતા ડૉ. ઘૂંઘરુ (પરેશ રાવલ)ને એમની બૉયકટ પત્ની (સુપ્રિયા કર્ણિક) અચાનક બ્રૅકિંગ ન્યૂઝ આપે છે કે લગ્ન પહેલાંની ઇતર પ્રવૃત્તિથી એમને એક જુવાન દીકરો છે, જે મુંબઈમાં ડૉન અજ્જુભાઈ (જ્હોન અબ્રાહમ) તરીકે સૅટ છે. બીજી બાજુ ડૉનમાંથી શરીફ થઈ ગયેલા મજનુભાઈ (અનીલ કપૂર) અને ઉદય શેટ્ટી (નાના પાટેકર)ને એમના પપ્પા (સિનિયર નાના પાટેકર) સાઉથ ઇન્ડિયન લૅંગ્વેજમાં શૉક આપે છે કે તારી ત્રીજી મમ્મીથી તને એક જુવાન બહેન રંજના (શ્રુતિ હાસન) છે, જેનાં તારે લગ્ન કરવવાનાં છે.

આ ઉદય અને મજનુ બંને હજી વાંઢા છે. ગઈ ફિલ્મની મલ્લિકાની જેમ આ ફિલ્મમાં ચોટ્ટી મા-દીકરી (ડિમ્પલ કાપડિયા-નવોદિત અંકિતા શ્રીવાસ્તવ) આ બેય ભાઇઓને પ્રેમ કા ગેમમાં ફસાવીને બાટલીમાં ઉતારવાની ફિરાકમાં છે. ત્રીજી બાજુ ખૂનખાર અને સિલેક્ટિવ અંધ ડૉન વૉન્ટેડ ભાઈ (નસીરુદ્દીન શાહ)નો જુવાન દીકરો હની (શાઇની આહુજા) ઘરમાં બેઠો ગાંડા કાઢે છે કે પરણું તો ઓલી શ્રુતિ હાસનને જ પરણું વર્ના આપઘાત કરી લઉં.

ત્રિરંગી ઢોકળા નાખેલી આ ચાઇનીઝ ભેળમાં હજી કેટલાય નમૂનાઓ આવ-જા કરે છે, ગરબડ ગોટાળા થાય છે, ગીતો આવે છે. એક માત્ર પિક્ચર જ પૂરું થવાનું નામ નથી લેતું.

બાલિશોત્સવ

ડિરેક્ટર અનીસ બઝ્મી ફિલ્મોના નામે સુરતી ગોટાળા પિરસવા માટે કુખ્યાત છે. અગાઉ તેઓ ‘નૉ એન્ટ્રી’, ‘વેલકમ’, ‘સિંઘ ઇઝ કિંગ’, ‘નો પ્રોબ્લેમ’, ‘રેડી’, ‘થેન્ક યુ’ જેવી ફિલ્મો બનાવવાની જુર્રત કરી ચૂક્યા છે (જેવાં એમની ફિલ્મોનાં ટાઇટલ હોય છે, એ જોતાં આગળ જતાં તેઓ ‘હૉર્ન ઑકે પ્લીઝ’, ‘ઓકે ટાટા બાય બાય’, ‘બૂરી નઝર વાલે તેરા મૂંહ કાલા’, ‘કીપ સેફ ડિસ્ટન્સ’, ‘હમ દો હમારે દો’ જેવી ફિલ્મો પણ બનાવે તો નવાઈ નહીં).  પરંતુ હવે તેઓ સિક્વલના રવાડે ચડ્યા છે.

‘વેલકમ બૅક’ જેવી ફિલ્મમાં તમને મજા આવશે કે નહીં, તેનો આધાર તમે કઈ અપેક્ષા લઇને ફિલ્મ જોવા જાઓ છો તેના પર છે. જો તમને પાંચ-પચ્ચીસ ચબરાકિયાં સાંભળીને ખીખીયાટા છૂટી જતા હોય, ડબલ મીનિંગ ડાયલોગથી રોમરોમમાં ગલગલિયાં થવા માંડતાં હોય, ઢેકા ઉલાળતી બાઇઓનાં શરીરના વળાંકો જોઇને સીટીઓ મારવાનું મન થઈ જતું હોય, અને બહાર નીકળીને કોઈ પૂછે, તો જવાબમાં ‘આપણને તો બે ઘડી મોજ કરાવીને ફ્રેશ કરી દ્યે એવી ફિલ્મો બવ ગમે’ એવી વાયડાઈ કરવી ગમતી હોય, તો કસમ મજનુભૈયા કી, આ ફિલ્મ તમને હસાવી હસાવીને તમારા ગાભા કાઢી નાખશે.

‘વેલકમ બૅક’ને સિક્વલ તરીકે પ્રમોટ કરાઈ છે, પરંતુ હકીકતમાં તેની પ્રિક્વલ એવી અક્ષય કુમાર સ્ટારર ‘વેલકમ’ની રિમેક જ છે. અહીં એ જ રીતે ઉદય-મજનુ એક લેભાગુ લલનાના ઝાંસામાં આવે છે, એ જ રીતે ભાઈ વર્સસ-ઘૂંઘરુ અને ભાઈ વર્સસ બડે ભાઈની તડાફડી બોલે છે અને એવા જ ઘોંઘાટિયા ગરબડ ગોટાળા સાથે ફિલ્મ (માંડ) પૂરી થાય છે. ફિલ્મના એક સીનમાં એક પાત્ર નાના પાટેકર-અનીલ કપૂર માટે કહે છે, ‘ઓ ગુંડો કે લૉરેલ-હાર્ડી.’ ડિટ્ટો જો તમે એવી જ સિલી, સ્લૅપસ્ટિક ફિલ્મ તરીકે આ ફિલ્મને લો, તો તે તમને છૂટક છૂટક હસાવવામાં સફળ થાય છે ખરી. થેન્ક્સ ટુ, તેના ત્રણ ડિપેન્ડેબલ કલાકારો, નાના પાટેકર, અનીલ કપૂર અને પરેશ રાવલ. આ ત્રણેય કલાકારોનું કોમિક ટાઇમિંગ ગજબનાક છે. ગમે તેવા ફાલતુ સીનમાં પણ તેઓ પોતાની એક્ટિંગથી તમને હસાવી દે. જેમ કે, એક સીનમાં નાના-અનીલ કબ્રસ્તાનમાં ભૂતો સાથે અંતાક્ષરી રમે છે. માત્ર એક્ટિંગના જોરે જ એ સીન કોમેડીની પંગતમાં ગોઠવાયો છે. પરેશભાઇના ચહેરા પર હવે થોડી ઉંમર દેખાય છે, પરંતુ નાના પાટેકર અને અનીલ કપૂરને તો સત્વરે ‘સંતૂર’ સાબુના બ્રૅન્ડ એમ્બેસેડર બનાવી દેવા જોઇએ. એ બંનેને જોઇને એમની ઉમ્ર કા પતા હી નહીં ચલતા.

આ ફિલ્મનું ચોથું સરપ્રાઇઝ એલિમેન્ટ છે, તેનાં ઘણે ઠેકાણે દ્વિઅર્થી અને ક્યાંક સ્માર્ટ એવાં વનલાઇનર્સ. ‘વો ઇતને શરીફ હૈ કિ ઉનકે ઘર કી મખ્ખિયાં ભી દુપટ્ટા ઓઢ કે ઊડતી હૈ’ જેવાં સિલી વનલાઇનર્સથી લઇને ખાડો ખોદતો અનીલ બોલે છે, ‘યે તો દુબઈ હૈ ઇસલિયે ખોદના પડ રહા હૈ, ઇન્ડિયા હોતા તો વહાં ઇતને ખડ્ડે હૈ કિ…’ પહેલી ફિલ્મના ફિરોઝ ખાન પાછા થયા એટલે એમને ઠેકાણે અહીં નસીરુદ્દીન આવ્યા છે. એમણે પોતાની જૂની મૂડી ધોઈ નાખવાનો નિર્ધાર કર્યો હોય તેમ તેઓ એકથી એક વાહિયાત રોલ કરી રહ્યા છે. અહીં તેઓ બ્લાઇન્ડ ડૉન બન્યા છે. એમને બ્લાઇન્ડ માત્ર એટલા માટે જ બનાવાયા છે, જેથી તેઓ ક્લાઇમેક્સમાં એક સ્માર્ટ લાઇન બોલી શકે કે, ‘યહાં કાનૂન ભી હમ હૈ, ઔર અંધે ભી હમ હૈ.’

આ એક અનઅપેક્ષિત ફિલ્મ છે. અહીં ગમે ત્યારે ગમે તે આવતું રહે છે, ‘ધ એન્ડ’ સિવાય. બદ સે બદતર ગીતો, કાગડા, ઊંટ, જથ્થાબંધ હૅલિકોપ્ટર, ટૂંકાં કપડાંવાળી છોકરીઓ, પીકેની મિમિક્રી કંઇ પણ. અને કલાકારો તો જાણે ચુરમાના લાડુ પર ખસખસ ભભરાવ્યું હોય એટલા બધા છે. ખાલી નામ જ વાંચી લોઃ ડિમ્પલ કાપડિયા, રણજિત, રાજપાલ યાદવ, નીરજ વોરા, શાઇની આહૂજા, અદી ઇરાની, સ્નેહલ ડાભી, લૉરેન ગોટ્ટલિબ, સુરવીન ચાવલા, વિજય રાઝનો વોઇસઓવર ઉફ્ફ.

જ્હોન અબ્રાહમ માટે અનીલ કપૂર એક સીનમાં કહે છે, ‘યે સાલા, જિમ મેં પૈદા હુઆ લગતા હૈ.’ ખરેખર, બાવડાં બનાવવાની ફિરાકમાં જ્હોન બિચારો ભૂલી જ ગયો છે કે ઢીકાપાટું ઉલાળવા સિવાય એક્ટિંગમાં બીજું ઘણુંય કરવાનું હોય છે. અને એક સવાલઃ શ્રુતિ હાસન ખરેખર કમલ-સારિકાની જ દીકરી હશે? તો એને ગળથૂથી કોણે પાઈ હશે? મમ્મી પપ્પાની એક્ટિંગની એક ટકોય ટૅલેન્ટ એનામાં ઊતરી નથી.

ઇન્ટરવલ પછી આ ફિલ્મમાં ખરેખર કોઈ નક્કર ટ્રેક જ નથી. પરાણે ફિલ્મને અઢી કલાક ઉપર ખેંચી છે અને પછી અચાનક પૂરી થયેલી જાહેર કરી દેવાઈ છે. ખરેખર તો આ ફિલ્મમાં બફૂનરીનો માસ્ટર એવો અક્ષય કુમાર હોત, ફિલ્મને કાપીકૂપીને બે કલાકમાં સમેટી લેવાઈ હોત, ગીતો કંઇક ઠેકાણાંસરનાં હોત (આવાં તે કંઈ ગીત હોતાં હશેઃ ‘તુ બન્ટી હુઆ, મૈં બબલી હુઈ, ફિર બંદ કમરે મેં ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટી હુઈ’), સસ્તા દ્વિઅર્થી જોક્સનું પ્રમાણ ઓછું હોત, તો આ ‘વેલકમ બૅક’ પ્લેઝર રાઇડ બની શકી હોત. આના મૅકર્સને ખબર છે કે તેઓ બાલિશ ફિલ્મ બનાવે છે, એટલે જ ફિલ્મમાં શક્ય તેટલી હાસ્યાસ્પદ સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ પણ ઠપકારાઈ છે.

નો એન્ટ્રી

આમ તો અનીસ બઝમીની ફિલ્મો થિયેટર સુધી લાંબા થવા જેવી હોતી જ નથી. આ ‘વેલકમ બૅક’નું પણ એવું જ છે. ગિલ્ટી પ્લેઝર તરીકે ટાઇમપાસમાં ટીવી પર આવતી હોય ત્યારે જોવાય. થિયેટરમાં પૈસા ન બગાડાય.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

તનુ વેડ્સ મનુ રિટર્ન્સ

સુપરહીટ ક્રેઝી શાદી

***

લોજિકના મામલે ઊણી ઊતરતી હોવા છતાં આ ફિલ્મ હિન્દી સિનેમાએ જોયેલી સૌથી પાવરફુલ સિક્વલોમાંની એક છે.

***

tanu-fullsize-story_032315071941સામાન્ય રીતે આપણે ત્યાં હિટ ફિલ્મને બોઘરણાં ભરીને દૂધ આપતી ગાયની જેમ ટ્રીટ કરવામાં આવે છે, જ્યાં સુધી દૂધ આપતી રહે, ત્યાં સુધી દોહ્યા કરો. નવું કશું કહેવાનું હોય કે નહીં, પૈસા બોલતા હૈ તો સિક્વલ બનતા હૈ. પછી એ ‘ક્રિશ’ હોય, ‘સિંઘમ’ હોય કે પછી ‘ગોલમાલ’ કે ‘હેરાફેરી’ હોય. પરંતુ હાફુસ કેરીના ઠંડા રસ જેવી મીઠી-મધુરી વાત એ છે કે ‘રાંઝણા’ બનાવનારા ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય અલગ મિટ્ટીના બનેલા છે. ૨૦૧૧માં એમણે ‘તનુ વેડ્સ મનુ’ બનાવી, ત્યારે ભાગ્યે જ કોઇને લાગતું હતું કે આ ફિલ્મમાં સિક્વલ મટિરિયલ છે. પરંતુ શુદ્ધ દેશી ઘીની વાનગી જેવી ‘રાંઝણા’ પછી એમની આ સિક્વલ ‘તનુ વેડ્સ મનુ રિટર્ન્સ’ ‘આઈએસઆઈ’ના માર્કા જેવી ઑથેન્ટિક છે. એમાંય પાવરફુલ પંચલાઇન્સ અને પાવરપૅક્ડ પરફોર્મન્સનું એવું મસ્ત કોમ્બિનેશન થયું છે કે આ ફિલ્મ તાકીદે મસ્ટ વૉચની યાદીમાં આવી ગઈ છે.

મેરેજ રિ-અરેન્જ્ડ

તનુજા ત્રિવેદી (કંગના રણૌત) અને મનોજ શર્મા (આર. માધવન)નાં લગનિયાં સાથે પૂરી થયેલી સ્ટોરી હવે ચાર વર્ષ પછી આગળ વધે છે. લગ્નજીવનમાં બોરિયતનું લીંબું નીચોવાઈ ગયું છે અને એમાંથી પ્રેમનું પનીર બનાવવાની કોઈ ગુંજાઇશ રહી નથી. એટલે તલ્લાક તલ્લાકની તાલાવેલી સાથે બંને ઇન્ડિયાભેગાં થાય છે. ત્યાં જ મનુભાઈની નજર પડે છે એક હરિયાણવી એથ્લિટ કુસુમ સાંગવાન ઉર્ફ દત્તો પર. આ દત્તો ડિટ્ટો એની ભૂતપૂર્વ થવા જઈ રહેલી પત્ની તનુ જેવી જ દેખાય છે. ખાલી એ બૉયકટ વાળ રાખે છે અને આશિષ નેહરા જેવા દાંત સાથે મોઢું ખોલે ત્યારે હરિયાણવી બોલીનું પૂર વહાવે છે. તેમ છતાં સ્ક્રિપ્ટની ડિમાન્ડ પ્રમાણે બંને પ્રેમમાં પડે છે. એમના પ્રેમની નૈયા બીચ ભંવર મેં પહોંચે ત્યાં જ ખબર પડે છે કે એનાં લગ્ન તો એક માથાભારે સાથે નક્કી થઈ ગયેલાં છે. એમાં પાછો ચિન્ટુ (મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ) નામનો એક નારદ મુનિ આવીને બધે ઠેકાણે એકેક સળગતું લાકડું ખોંસી આવે છે એટલે ચારેકોર લોહીઉકાળા શરૂ. બસ, અહીંથી હવે સ્ટોરી ફિલ્મ માટે બાકી રાખીએ.

એન્ટરટેન્મેન્ટનું બુફે ડિનર

આ સિક્વલ એક્ઝેક્ટ બે કલાકની છે, પણ એમાં ક્રિયેટિવિટી એટલી ઠાંસી ઠાંસીને ભરી છે, કે જરાક નજર હટી કે કંઇક ગુમાવી બેસવાની દુર્ઘટના ઘટી. જેમ કે, સૌથી પહેલું તો તમે એ નોટિસ કરો કે હિન્દી ફિલ્મોમાં કેટલા યુગો પછી ફિલ્મનું નામ હિન્દી અને અંગ્રેજી ઉપરાંત ઉર્દૂમાં આવ્યું છે. જેમણે ‘તનુ વેડ્સ મનુ-૧’ ન જોઈ હોય એમના લાભાર્થે ફિલ્મનાં ટાઇટલ ક્રેડિટ્સ (નંબરિયા) સાથે તનુ-મનુની શાદીનો ક્વિક રિકેપ બતાવી દેવાય છે. એ પણ લગ્નની ટિપિકલ વીડિયો કેસેટની સ્ટાઇલમાં ‘સુન સાયબા સુન’ ગીત સાથે.

બસ, પછી શરૂ થાય છે ક્રિયેટિવિટી, કોમેડી અને કમાલની એક્ટિંગથી ફાટફાટ થતા ડાયલોગ્સની થ્રિલ રાઇડ. ખુદ રાઇટર-ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય અને સહ-લેખક હિમાંશુ શર્માએ એવી તો કઈ ધારદાર બોલપેનથી ડાયલોગ્સ લખ્યા હશે કે દર થોડી વારે એક વનલાઇન ફૂટી નીકળે છે. સૅમ્પલઃ ‘સેન્સ ઑફ હ્યુમર ચાહિયેથી તો રાજુ શ્રીવાસ્તવ સે કરની થી ન શાદી’, ‘આપ ઇસ મોહલ્લે કી બૅટમેન હૈં, જિસ કે બસ કિસ્સે હી સુનાઈ દેતે હૈં’, ‘દિલ્લી કા આધા પોલ્યૂશન તો આશિકોં કી વજહ સે હૈ’, ‘હમ ક્યા સિર્ફ એક લિટર પેટ્રોલ ઔર હીરો હોન્ડા હૈ આપકે લિયે?’, ‘ઐસે જાહિલ લોગ હૈ, જો મર્દાનગી કો સ્પર્મ કાઉન્ટ સે નાપતે હૈ’… આવી બધી જ લાઇન્સ ગણાવવા બેસીએ તો આ રિવ્યૂ એમાં જ પૂરો થઈ જાય. માત્ર વનલાઇનર લખીને કામ પત્યું નથી. એ બધી જ લાઇન્સ એટલી સ્વાભાવિકતાથી, એટલી એનર્જીથી અને એટલા સુપર્બ ટાઇમિંગ સાથે બોલાઈ છે કે એનું સીધું કનેક્શન તમારા અટ્ટહાસ્ય સાથે જોડાઈ જાય. આ લેખકજોડીએ ‘રાંઝણા’ ફિલ્મમાં પણ આવાં વનલાઇનર્સ નાખેલાં, પરંતુ એ અમુક પાત્રો સુધી સીમિત હતાં. જ્યારે અહીં બધાં જ પાત્રોને પૂરી ઉદારતાથી પંચલાઇન્સનો પુરવઠો અપાયો છે. ડિરેક્ટરે મોટાભાગના સીન પર એટલું વર્ક કર્યું છે કે તે દરેક સીન સ્વતંત્ર કોમિક એક્ટ તરીકે ચાલી શકે તેવા પાવરફુલ છે.

ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય એવા ખીલ્યા છે કે એમણે સરદારજીઓને કેડિયું-ચોરણી પહેરાવીને ગરબા કરાવ્યા છે, મોહમ્મદ ઝીશનના હાથમાં (મોટેભાગે વેદપ્રકાશ શર્માની) હિન્દી પોકેટ બુક ‘ખૂની મંગલસૂત્ર’ પકડાવીને માહોલ સેટ કર્યો છે, (‘બોમ્બે વેલ્વેટ’ પછી સળંગ બીજી વાર) ઓ. પી. નય્યરનું ઓરિજિનલ ગીત વાપર્યું છે, નાટ્યાત્મકતાથી ભરપુર હોવા છતાં માહોલ એકદમ ઑથેન્ટિક રાખ્યો છે… આ બધા માટે એમને ફુલ માર્ક્સ.

પરફોર્મન્સની બારાત

એક સારા ડિરેક્ટરની કાબેલિયત જ ત્યાં આવે છે કે એની ફિલ્મમાં બધા જ એક્ટર્સ ભરપુર ખીલે. અહીં એવું જ થયું છે. એક તો એટલા બધા ટેલેન્ટેડ અભિનેતાઓ એક જ ફિલ્મમાં અને બધા જ ફુલ ફોર્મમાં. શરૂઆત કંગનાથી. બટકબોલી તનુ અને સતત વાળ સરખા કર્યા કરતી હરિયાણવી દત્તો, બંને પાત્રની પર્સનાલિટીમાં મોદી અને કેજરીવાલ જેટલું પ્રચંડ અંતર છે, પરંતુ બેય પાત્રમાં કંગનાએ એકદમ ડીપલી ઘુસ કે એક્ટિંગ કરી છે. કંગનાનો ડબલ રોલ છે, પણ હરિયાણવી કંગનાને જોઇને એક સેકન્ડ માટે પણ વિચાર આવતો નથી કે આ એ જ છોકરી છે, જે કર્લી હેર સાથે તનુ બનીને ફરે છે. આટલી સશક્ત એક્ટિંગ જોઇને બિનધાસ્ત એવું કહી શકાય કે કંગના ખરેખર એક્ટિંગની ‘ક્વીન’ છે.

પરંતુ કંગનાની સાથોસાથ અહીં આપણને જે સૌથી વધુ જલસો કરાવે છે, તે છે દીપક ડોબ્રિયાલ અને મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ. હીરોના દોસ્તાર તરીકે સતત એની સાથે ફરતો દીપક રીતસર આપણો કૉલર ઝાલીને આપણું ધ્યાન એના પર ચોંટાડી રાખે છે. આવો અફલાતૂન એક્ટર ગણીગાંઠી ફિલ્મો જ શું કામ કરતો હશે એ બર્મ્યુડા ટ્રાયેંગલ જેવું ભેદી રહસ્ય છે. દીપક ડોબ્રિયાલ જેવો જ ખીલ્યો છે, મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ. ‘રાંઝણા’ ફિલ્મમાં હીરો ધનુષના બટકબોલા દોસ્તાર તરીકે વાહવાહી મેળવી ગયેલો આ અદાકાર અહીં ક્રિસ ગેલની જેમ ખીલ્યો છે. જોકે અડધી ફિલ્મ પછી એ રીતસર ગાયબ થઈ જાય છે. બહુ ઓછી ફિલ્મોમાં એવું બનતું હોય છે કે હીરો કરતાં એની આસપાસ રહેલાં પાત્રો વધારે હાવી થઈ જાય. શરૂઆતના પહેલા સીનને બાદ કરતાં આખી ફિલ્મમાં માધવન બિચારો અર્નબના શોમાં આવેલા ઓછાબોલા એક્સપર્ટની જેમ જેમ ખોવાયેલો જ લાગે છે.

ના, હજી અહીં પરફોર્મન્સની પાવર પરેડ પૂરી નથી થઈ. ડિરેક્ટરનો ફેવરિટ જિમી શેરગિલ છે, પણ એ અહીં પહેલા ભાગ જેવો ખીલ્યો નથી. એક નાનકડા (હરિયાણવી કંગનાના ભાઈના) રોલમાં ટેલેન્ટેડ એક્ટર રાજેશ શર્મા પણ છે, જે મોનોલોગ ટાઇપના એક સીનમાં આખી ‘રાંઝણા’ ફિલ્મના મૅલ શોવિનિઝમની હવા કાઢી નાખે છે. ‘તનુમનુ-૧’ અને ‘રાંઝણા’ની સાપેક્ષે અહીં બીજી ટેલેન્ટેડ અદાકારા સ્વરા ભાસ્કરને ઓછું ફૂટેજ મળ્યું છે, પણ એને તમે ઇગ્નોર તો ન જ કરી શકો. સિનિયર એક્ટર કે. કે. રૈના માત્ર એક સીનમાં સળગતી ટ્યૂબલાઇટ ફોડીને ઝળકી ઊઠે છે. અને હા, ઓ.પી. નૈયરનું જૂનું ‘જા જા જા જા બેવફા’,  અંગ્રેજી ગીત ‘ઑલ્ડ સ્કૂલ ગર્લ’ અને ‘બન્નો તેરા સ્વૅગર’ મજા કરાવે છે. ધેટ્સ ઑલ, મિ. લૉર્ડ.

ફટાણાં

લોજિકનાં ચશ્માં પહેરીને જોશો તો આ ફિલ્મની સ્ટોરીલાઇન ખાસ્સી અવાસ્તવિક અને નાટકીય લાગી શકે. માધવનનું પાત્ર ઇમ્તિયાઝ અલીની ફિલ્મોના હીરો કરતાંય વધારે કન્ફ્યુઝ્ડ લાગે છે. તનુ-મનુ વચ્ચેના ઝઘડા, ડિવોર્સનો નિર્ણય, માધવનનું ફરી પ્રેમમાં પડવું, આમાંથી કશુંય પચતું નથી. એમ તો ક્લાઇમેક્સ આવતાં સુધીમાં બિનજરૂરી ગીતો પણ સ્પીડમાં રોડાં નાખે છે. પરંતુ પાણીમાંથી પોરા કઢાય, કઢેલા દૂધમાંથી નહીં.

ચાંલ્લો કરો ત્યારે

આ ફિલ્મ સત્વરે જોવાનાં તમારી પાસે ઘણાં કારણો છેઃ એક ટિકિટમાં બે કંગના રણૌત, મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ તથા દિપક ડોબ્રિયાલનાં ધમ્માલ પરફોર્મન્સ અને અબોવ ઑલ, ગાડું નહીં, ટ્રક ભરીને ઠલવાયેલાં એકદમ શાર્પ-હિલેરિયસ વનલાઇનર્સ. આવી અફલાતૂન હિન્દી સિક્વલ આપણે ભાગ્યે જ જોઈ છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits

Avengers Age Of Ultron

ચાલો, દુનિયાને બચાવવા

***

એક ટિકિટમાં એક ડઝન સુપરહીરોનો જલસો કરાવતી આ ફિલ્મ પરફેક્ટ વેકેશન એન્ટરટેનર છે.

***

4529342-avengers__age_of_ultron_poster__fm__by_krallbaki-d8gdz0nહૉલીવુડના એકદમ કસાયેલા સર્જકોને નવા નવા સુપરહીરો સર્જવામાં અને કોમિક્સમાંથી એમને ફિલ્મના પડદે લાવવામાં જબરદસ્ત માસ્ટરી છે. એમાંય ‘માર્વેલ કોમિક્સ’ પાસે તો સુપરહીરોની ખાણ છે. તેમાંથી છ જેટલા સુપરહીરોને ત્રણ વર્ષ અગાઉ આવેલી ફિલ્મ ‘એવેન્જર્સ’માં ભેગા કરેલા. એ ફિલ્મ આપણી ‘લગાન’ જેવી હતી. તેમાં અલગ અલગ શક્તિઓ ધરાવતા સુપરહીરોને દુનિયાના વિવિધ ખૂણેથી ચૂંટીને ભેગા કરવાનું કામ ‘શિલ્ડ’ નામની કાલ્પનિક સંસ્થાના વડા ‘નિક ફ્યુરી’ (અદાકાર સેમ્યુઅલ એલ. જેક્સન)એ કરેલું. હવે આ અઠવાડિયે તેની સિક્વલ રિલીઝ થઈ છે. અને યકીન માનો, એક પરફેક્ટ સુપરહીરો ફિલ્મને છાજે એવા તમામ મરી-મસાલાથી આ ફિલ્મ ભરપુર છે.

વિશ્વરક્ષક

હજી તો આપણે સીટો શોધવામાં અને થ્રીડી ચશ્માં ચૅક કરવામાં પડ્યા હોઇએ, ત્યાં જ પોણો ડઝન સુપરહીરોઝ ‘હાઇડ્રા’ નામની આતંકવાદી સંસ્થાના ઠિકાના પર હલ્લાબોલ કરી દે છે. ત્યાં ખબર પડે છે કે એ વિલનલોકો આર્ટિફિશ્યલ ઇન્ટેલિજન્સનો ઉપયોગ કરીને કંઈક મોટી ભાંગફોડ કરવાની ફિરાકમાં છે. વળી, બે દુભાયેલાં સુપરહીરો ભાઈ-બહેન ક્વિક સિલ્વર અને સ્કાર્લેટ વિચ પણ એમની સાથે મળી ગયાં છે. એમના ઘાતક પ્રયોગના બીજ જેવું એક હથિયાર લઇને આયર્નમેન (રૉબર્ટ ડાઉની જુનિયર) પોતાની પ્રયોગશાળામાં આવે છે. ત્યાં એ બીજા માથાભારે સુપરહીરો હલ્ક (માર્ક રફાલો) સાથે મળીને આખી પૃથ્વીને બચાવી શકાય તેવું શીલ્ડ બનાવવાના ‘અલ્ટ્રોન’ નામના પ્રોગ્રામમાં એ હથિયારના બીજને આરોપી દે છે. પરંતુ પરિણામ ઊંધું આવે છે. કમ્પ્યુટર પ્રોગ્રામ ‘અલ્ટ્રોન’ પેલા રજનીકાંતના રોબોટની જેમ એ આઉટ ઑફ કંટ્રોલ થઈ જાય છે અને પોતાના જેવા જ હજારો ભાંગફોડિયા રોબોટ બનાવવા માંડે છે. એટલું જ નહીં, એનું લક્ષ્ય છે, દુનિયા કી તબાહી. એટલે પૃથ્વીને બચાવવા માટે આ સુપરહીરોની ટીમને સાથે મળીને દો-દો હાથ કર્યા સિવાય છૂટકો નથી.

એવેન્જર્સની ઓળખાણ

એવેન્જર્સ ફિલ્મ સિરીઝમાં બતાવેલા સુપરહીરોઝ વિશે જેમને ખબર નથી એમના માટે ક્વિક ઇન્ટ્રોડક્શનઃ બિલ્યનેર બિઝનેસમેન ટૉની સ્ટાર્ક એક સંશોધક છે, જે અનોખો એક્ઝોસ્કેલિટન સૂટ પહેરીને  ‘આયર્નમેન’ બની જાય છે. હાથમાં ઢાલવાળો ‘કેપ્ટન અમેરિકા’ પહેલો સુપર હીરો છે, જેની ઉંમર ક્યારેય વધતી નથી. જિનિયસ સાયન્ટિસ્ટ બ્રુસ બેનર ગુસ્સે થાય ત્યારે લીલા રંગનો દૈત્ય ‘હલ્ક’ બની જાય છે. બીજા વિશ્વમાંથી આવેલા ‘થોર’ પાસે એવો હથોડો છે, જે ભલભલાને ક્લિનબોલ્ડ કરી શકે છે. ‘બ્લેક વિડો’ એકદમ સ્ફૂર્તિલી જાસૂસ (બ્યુટિફુલ સ્કાર્લેટ જોહાનસન) છે. જ્યારે આપણા ‘મહાભારત’ના ‘અર્જુન’ જેવો બાણાવળી છે ‘હૉકઆઈ’ (એક્ટર જેરેમી રેનર). આ બધાની ટીમ એટલે ‘એવેન્જર્સ’.

એક્શન-ઇમોશનનું રોલર કોસ્ટર

આમ તો સુપરહીરોની ફિલ્મો એટલે ‘ગુડ વર્સસ ઇવિલ’નો જંગ. પરંતુ હૉલીવુડના લખવૈયાઓ આ સિમ્પલ વાતમાં પણ દર વખતે એવું નવું નક્શીકામ કરે કે આપણે હોંશે હોંશે થિયેટરોમાં હડી કાઢીએ. વળી, જ્યાં સુધી સુપર વિલન સામે ન હોય, ત્યાં સુધી સુપરહીરોનોય કોણ ભાવ પૂછે? અહીં ઇલેક્ટ્રોનિક દૈત્ય જે લેવલની ભાંગફોડ કરીને જોખમ ઊભું કરે છે, ત્યાં આપણા સુપરહીરો પણ વામણા લાગવા માંડે. ત્યાં જ આપણી જૂની કહેવત ‘એકલી લાકડી તૂટે, પરંતુ લાકડીનો ભારો ન તૂટે’ કામે લાગે છે. ‘એવેન્જર્સ-૧’ આપણી ટિપિકલ ફિલ્મો જેવી હતી. હીરો ભેગા થાય અને વિલનની છૂટ્ટી કરી નાખે. પરંતુ તેની આ નવી સિક્વલ રૉલર કોસ્ટર રાઇડ જેવી છે. પહેલા જ સીનમાં નખ ચાવી જાઓ એવી થ્રિલિંગ ફાઇટ બતાવ્યા પછી ફિલ્મ એકદમ નીચે જાય અને આપણને સુપરહીરોઝના મગજના એક ખૂણામાં પડેલા દુઝતા ઘા જેવા ભૂતકાળની સફરે લઈ જાય છે. ત્યારે ખબર પડે કે આ સુપર હીરો તો આપણા જેવા જ માણસો છે અને ખાસ્સું બલિદાન આપ્યા પછી સુપરહીરો બન્યા છે.

યંગસ્ટર્સને જલસા પડે એવું અહીં બધું જ છેઃ હાઇટેક-હૉલોગ્રાફિક કમ્પ્યુટરો, લેટેસ્ટ ગેજેટ્સ, માઇન્ડ બ્લોઇંગ એક્શન સિક્વન્સીસ, થ્રીડી ચશ્માંમાંથી પણ આપણી આંખો બહાર લટકી પડે એવી સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ અને તમે સીટીઓ મારી બેસો એવો સતત વહેતો કોમિક રસ. એક્ચ્યુઅલી, બધા સુપરહીરોલોગ વચ્ચે સતત હળવી તૂતૂ-મૈંમૈં ચાલ્યા કરે છે, જે આ બધાં જ પાત્રો આપણા પણ દોસ્તાર હોય એવું ડાયરેક્ટ દિલ કા કનેક્શન જોડી આપે છે. એમાંય સૌથી વધુ લાફ્ટર ઊઘરાવી જાય છે, ‘હલ્ક’. જ્યાં છળ કે કળ એકેયથી કામ ન ચાલે, ત્યાં અચાનક જ ક્યાંકથી હલ્ક ટપકી પડે છે અને પોતાના બળથી એકઝાટકે ખેલ ખલાસ કરી નાખે. આપણો સની દેઓલ સમજી લો ને. આ બધાની કેમેસ્ટ્રી એટલી બધી પાવરફુલ છે કે ઇવન દરેક આયર્નમેન ફિલ્મમાં માત્ર એક અવાજ તરીકે સંભળાતા કમ્પ્યુટર પ્રોગ્રામ ‘જાર્વિસ’ સાથે પણ આપણને આત્મીયતા બંધાઈ જાય (તેના વિશેનું એક સરપ્રાઇઝ પણ છે ફિલ્મમાં).

ફિલ્મના રાઇટર-ડિરેક્ટર જોસ હ્વીડન બડી ચતુરાઈથી દરેક ફિલ્મમાં નવા નવા સુપરહીરોઝ ઉમેરતા રહે છે. આ વખતે પણ તેજલિસોટાની જેમ દોડી શકતા ‘ક્વિક સિલ્વર’ તથા લોકોના દિમાગ સાથે રમી શકતી અને હાઇ એનર્જી શૉક વેવ્સ ફેંકી શકતી એની જુડવા બહેન ‘સ્કાર્લેટ વિચ’નો પણ ઉમેરો કર્યો છે. જોકે હિન્દીમાં આ ફિલ્મ જોનારા આ બંને પાત્રોને હરિયાણવી શૈલીમાં ડાયલોગ્સ બોલતાં જોઇને કપાળ કૂટશે (‘મૈં થારે સે સાડે દસ્સ મિણટ બડા હૂં, બૈણા!’). બધા જ કલાકારોની પરફેક્ટ એક્ટિંગ, એમનું કોમિક ટાઇમિંગ, એકદમ મૅચ્યોર રાઇટિંગ, કાન પર હાવી ન થાય પણ રોમાંચથી રૂંવાડા ઊભા કરી દે તેવું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક અને દર વખતે આપણી કલ્પના કરતાં કશુંક વધારે-કશુંક નવું આપતી એક્શન સિક્વન્સીસ… આ બધાનું પરફેક્ટ કોમ્બિનેશન છે અહીં. સાથોસાથ એકતા, મશીનો કરતાં માણસ-પરિવાર-દોસ્તો વધારે મહત્ત્વનાં છે, પૃથ્વીને બચાવવા માટે અંગત પ્રેમનો ભોગ આપવો પડે એવા હાર્ટવૉર્મિંગ મેસેજ પણ ખરા.

ફાસન યૉર સીટબેલ્ટ્સ

આ સિક્વલ જોઇને એ ચર્ચા ચાલશે કે તેનો પહેલો ભાગ સારો હતો કે બીજો? પરંતુ એક વાત ચોક્કસ છે, જો તમને સુપરહીરો મુવીઝમાં મજા પડતી હોય તો આ ફિલ્મ તમને એકદમ પૈસા વસૂલ જલસો કરાવશે. હવે પછીના ત્રીજા ભાગમાં બીજા ચાર નવા સુપરહીરો એન્ટર થવાના છે (આમેય ‘માર્વેલ કોમિક્સ’ને તો સુપરહીરોની ઘરની જ ખેતી છે). દુઃખ ખાલી એ જ વાતનું છે કે આ ફિલ્મનો ત્રીજો ભાગ હવે છેક ત્રણ વર્ષ પછી ૨૦૧૮માં આવશે. અને હા, ફિલ્મના એન્ડ ક્રેડિટ્સ શરૂ થઈ જાય ત્યારપછી પણ રોકાજો, ત્રીજી ફિલ્મમાં ‘એવેન્જર્સ’ને  કેવા દૈત્યનો સામનો કરવો પડશે તેની ઝલક ચૂકશો નહીં.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

અબ તક છપ્પન-2

હવામાં ગોળીબાર

***

રામ ગોપાલ વર્માનું ભૂત આવીને પિરસી ગયું હોય એવી આ વાસી ફિલ્મમાં એક્ટિંગના છૂટક ચમકારા સિવાય કશો ભલીવાર નથી.

***

ab-tak-chhappan-2-to-release-on-27th-february-2015-1એક દાયકા પહેલાં આપણી ફિલ્મોમાં એન્કાઉન્ટર સ્પેશ્યલિસ્ટનો કન્સેપ્ટ નવો હતો. સમાજની ગંદકી સાફ કરવા સુપર કોપ નાના પાટેકર ઠંડા કલેજે ગુનેગારોને ઠાર કરતા અને પછી ઘરે ફોન કરીને ખાવામાં શું બનાવ્યું છે એ પૂછતા. ડિરેક્ટર શિમિત અમીન તથા પ્રોડ્યુસર રામ ગોપાલ વર્માની એ ‘અબ તક છપ્પન’માં બતાવેલી ઠંડી ક્રૂરતા જોઇને લોકો ધ્રુજી ગયેલા. હવે આજે જો એ વાર્તામાં કશું જ નવું ઉમેરવા જેવું ન હોય, તો તેની બોરિંગ, ચવાયેલી સિક્વલ બનાવવાનો શો અર્થ?

ભડાકે દેજો રાજ

પત્નીના અવસાન બાદ પોતાના દીકરા સાથે મુંબઈથી દૂર એક ગામડામાં આવીને વસી ગયેલા એન્કાઉન્ટર સ્પેશ્યલિસ્ટ કોપ સાધુ અગાશે (નાના પાટેકર)ને હવે પોલીસ ફોર્સમાં પાછા ફરવાનો કોઈ ઈરાદો નથી. પરંતુ મુંબઈમાં ગેંગસ્ટરોનો ઉત્પાત એટલો વધી જાય છે કે મુખ્યમંત્રી અન્ના સાહેબ (દિલીપ પ્રભાવલકર) અને હોમ મિનિસ્ટર જનાર્દન જાગીરદાર (વિક્રમ ગોખલે) નાના પાટેકરને ફરી પાછો મુંબઈ તેડાવે છે. એની આગેવાની હેઠળ ફરી પાછી એન્કાઉન્ટર સ્ક્વૉડ શરૂ કરાય છે. ધડાધડ ઢીમ ઢળે છે. પરંતુ લોહીનો રેલો પોતાના સુધી પહોંચ્યા બાદ નાના પાટેકરને સમજાય છે કે એ પોતે અભિમન્યુની જેમ ચક્રવ્યૂહમાં ફસાઈ ગયો છે.

નહીં માફ નીચું નિશાન

નાના પાટેકરના દમદાર અવાજવાળા મોનોલોગથી શરૂ થતી આ ફિલ્મના આરંભમાં નાના પાટેકર એક અલગ અંદાજમાં પેશ થાય છે. બંદૂક મૂકીને હવે નાના બૉટમાં બેસીને ફિશિંગ કરે છે, ખાવાનું બનાવે છે, નાળિયેર છોલે છે ઇવન બાળકો સાથે લખોટીએ પણ રમે છે. આપણને થાય કે આ નાનો મુંબઈ આવીને ગુંડાલોકોનાં પણ આ જ રીતે છોતરાં કાઢી નાખશે. શરૂઆતમાં નાના મુંબઈ આવીને પોતાના મારફાડિયા ઓરિજિનલ મિજાજનો પરચો પણ બતાવે છે, જેમાં આશુતોષ રાણા જેવા જુનિયર એન્કાઉન્ટર કોપ અડફેટે પણ આવી જાય છે. પરંતુ પછી ફિલ્મમાં નક્કર કહી શકાય એવું કશું બનતું જ નથી.

નાના પાટેકરને ફોન પર ટિપ મળતી રહે છે અને ઢીમ ઢળતાં રહે છે, પરંતુ એ લોકો ખરેખર કોને મારે છે, શા માટે મારે છે, એનાથી સિસ્ટમ કઈ રીતે સાફ થઈ રહી છે એવા કોઈ સવાલોના જવાબો મળતા નથી. આખી વાતનો તાળો છેલ્લે એક વાક્યમાં આપી દેવાય છે, જે કાચી રસોઈની જેમ આપણા ગળે ઊતરતો નથી. તે પહેલાંની આખી ફિલ્મ છૂટક એન્કાઉન્ટરોનું કલેક્શન જ બનીને રહી જાય છે. નાના પાટેકર મુંબઈ શહેરની ગુનાખોરી ડામવા આવે છે, પણ એવું કોઈ જાતનું ચિત્ર સ્પષ્ટ થતું નથી.

આખી ફિલ્મ એટલી હદે પ્રીડિક્ટેબલ છે કે શરૂઆતમાં કોઈ પાત્ર દેખાય, એ જ ક્ષણે આપણને ખબર પડી જાય કે ગમે ત્યારે આની ગેમ ઑવર થવાની છે, અને થાય પણ ખરી. વાંદરો બે બિલાડીને લડાવીને મલાઈ ખાઈ જાય એવી વાર્તા ધરાવતી જથ્થાબંધ ફિલ્મો છેલ્લા દાયકામાં આપણે ત્યાં આવી ગઈ છે. એટલે શરૂઆતની દસ મિનિટમાં (રહસ્ય સહિત) આખી વાર્તાનું લૉજિક આપણને સમજાઈ જાય. પરંતુ આટલી અમથી વાત સાધુ અગાશે બનતા નાના પાટેકરના પાત્રને કેમ સમજાય નહીં એ આપણા દિમાગમાં ઊતરે એવી વાત નથી.

૨૦૦૪ની ‘અબ તક છપ્પન’ રામ ગોપાલ વર્માની સ્ટ્રોંગ છાપ હેઠળ બની હતી. આ ફિલ્મમાં પણ રામ ગોપાલ વર્મા વેતાળની જેમ અદૃશ્ય રીતે ઊડતા દેખાય છે. અત્યારે વર્માભાઉ હિન્દીને બદલે ભળતી સળતી તેલુગુ ફિલ્મો બનાવે છે અને એમાં પણ પોતાના ટ્રેડમાર્ક કેમેરા એન્ગલ્સને તિલાંજલી આપી ચૂક્યા છે. જ્યારે અહીં રામુના એ જ ભેદી કેમેરા એન્ગલ્સ ઠેરઠેર જોવા મળે છે. ટેબલની નીચે, કોઈ પાત્રના બે પગની વચ્ચે, અભેરાઈ પર, ડ્રૉઅરમાં, કારના ડૅશબૉર્ડપર અને ઇવન પેંડાના બૉક્સમાં પણ કેમેરા ઘુસાડીને શૉટ્સ લીધા છે. એવું જ ડાયલૉગ્સનું છે. ‘તુમ સિસ્ટમ કા એક મામુલી હિસ્સા હો, ઔર મૈં સિસ્ટમ હૂં’ ટાઇપના સંવાદો રામુની અઢળક ફિલ્મોમાં વપરાઈ ગયા છે, જે અહીં ફરીથી રિપીટ થાય છે.

આ ફિલ્મનું બેરહેમીથી એન્કાઉન્ટર કરવાનું બાકીનું કામ સેન્સર બૉર્ડે ઉપાડી લીધું છે. આખી ફિલ્મમાં એટલી બધી જગ્યાએ અપશબ્દો મ્યુટ કરવામાં આવ્યા છે કે મોટા ભાગના સંવાદો મરી ગયા છે.

આ સિક્વલનું એકમાત્ર સ્ટ્રોંગ પાસું હોય તો તે છે સિનિયર અદાકારોની જાની-પહેચાની દમદાર એક્ટિંગ. નાના પાટેકર જેવા સશક્ત અભિનેતા જવલ્લે જ ફિલ્મોમાં આવે અને તે પણ આવી નબળી ફિલ્મોમાં વેડફાતા હોય, એ જોઇને આપણું પા શેર લોહી બળી જાય. હા, એક્શન દૃશ્યોમાં હવે એમની ઉંમર વર્તાય છે. તે ઉપરાંત વિક્રમ ગોખલે, આશુતોષ રાણાની એક્ટિંગનો એ કમાલ છે કે તેઓ માત્ર સામે જોઇને પણ ભયનો માહોલ સર્જી શક્યા છે. આ સિવાય ફિલ્મમાં દિલીપ પ્રભાવલકર અને મોહન અગાશે જેવા કલાકારો ઘણા સમયે પડદા પર દેખાયા છે. પણ અફસોસ કે એમના ભાગે ખાસ કશું નોંધપાત્ર કામ આવ્યું જ નથી. ગુલ પનાગને આ ફિલ્મ માટે પોલિટિક્સમાંથી સમય મળી ગયો છે, પરંતુ એની એક્ટિંગ કરતાં એના ચહેરા પર લાગેલાં ગંદી ફ્રેમવાળા ચશ્માં પર જ આપણું ધ્યાન ચોંટેલું રહે છે. હજી આ ફિલ્મમાં કલાકારોની ભીડમાં વધારો કરવા માટે ગોવિંદ નામદેવ અને રાજ ઝુત્સી પણ છે.

નો લપ્પન છપ્પન

જો તમે નાના પાટેકરના કાળમીંઢ પ્રસંશક હો, અને આ ફિલ્મ જોવા જાઓ તો તમને કોઈ રોકી શકવાનું નથી. નહીંતર, ‘અબ તક છપ્પન’નું નામ વાંચીને આ ફિલ્મ જોવા ગયા તો પછી ઈશ્વર તમારી રક્ષા કરે. અગાઉ ડઝનબંધ ફિલ્મોમાં ફાઇટ માસ્ટર રહી ચૂકેલા એજાઝ ગુલાબે ડિરેક્ટ કરેલી આ મુરઝાયેલી ફિલ્મનું સૌથી મોટું શાતાદાયક પાસું એ જ છે કે તે માત્ર ૧૦૫ જ મિનિટની છે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.