Maanagaram (Tamil Movie)

maxresdefault‘આ હાળા ફિલમવાળા મુરખ જ બનાવવા બેઠા છે ને!’

જ્યારે પણ કોઈ ફિલ્મમાં કોઇન્સિડન્સ કે સિનેમેટિક લિબર્ટીવાળો સીન આવે એટલે અમારા એક વડીલ સ્વજન અચૂક આ વાક્ય બોલે. હિરોઇનને કેટલાક મવાલીઓ છેડતા હોય, દૂર દૂર સુધી કોઈ કાગડો પણ દેખાતો ન હોય. તોય ગમે ત્યાંથી હીરો મૌકા-એ-વારદાત પર પહોંચી જાય. હીરો-હિરોઇન એક જ બસ-ટ્રેક-પ્લેનમાં જતા હોય અને બંનેની સીટો પણ અડી અડીને જ આવે. અને મનમોહન દેસાઈ સ્પેશિયલઃ ત્રણ ભાઈ બચપનમાં બિછડી ગયા હોય, છતાં એક જ શહેરમાં હોય. એકબીજાની સાથે રોજ અથડાતા હોય. એનો બિછડેલો બાપ પણ એ જ શહેરમાં હોય. નોટ ઓન્લી બાપ, માં પણ ત્યાં જ આંટા મારતી ફૂલ વેચતી-વહેંચતી હોય. ફિલ્મોમાં આવતા આવા કોઇન્સિડન્સીસનું લિસ્ટ બનાવવા બેસીએ તો પાર ન આવે. પણ રિયલ લાઇફમાં કોઇન્સિડન્સ થવાની શક્યતા કેટલી? પરમ્યુટેશન-કોમ્બિનેશનની ગણતરીઓ કરીએ તો હજારોમાં કે લાખોમાં એકનો આંકડો મળે. લેકિન, આ કોઇન્સિડન્સીસના જ પાયા પર એક ફિલ્મ બનાવવી હોય તો?

જસ્ટ ચૅક ઇન ટુ માર્ચ, 2017માં આવેલી તમિળ ફિલ્મ ‘માનગરમ’ (Maanagaram-માને, ધ બિગ સિટી). લોકેશ 1471694880_maanagaram-upcoming-tamil-movie-directed-by-lokesh-kanagaraj-produced-by-sr-prabhu-underકનગરાજ નામના મરોડદાર મુછો ધરાવતા યંગમેને આ ફિલ્મ લખી અને ડિરેક્ટ કરી છે. સ્વભાવે આ ફિલ્મ ડાર્ક થ્રિલર અને બ્લૅક હ્યુમરની કેટેગરીમાં આવે. ફિલ્મ જોતાં જોતાં આપણને સતત ‘દિલ્લી બેલી’ યાદ આવતી રહે (માઇનસ તમામ અશ્લીલતા).

ફિલ્મના કેન્દ્રમાં છે ત્રણ પાત્ર. એક જુવાનિયો નાનકડા ગામમાંથી ચેન્નઈ આવ્યો છે, BPOમાં જોબ કરવા. એની જોબ ફાઇનલ થઈ ગઈ છે, માત્ર બેએક દિવસની અંદર ઑરિજિનલ ડૉક્યુમેન્ટ્સ સબમિટ કરવાના છે. એનો ઇન્ટરવ્યૂ લેનારી ક્યુટ HR હેડની પાછળ બીજો એક જુવાનિયો પડ્યો છે. ઇન ફૅક્ટ, કોલેજકાળથી એના પર લટ્ટુ છે. ભાઈ દિલથી એકદમ સલમાન ભાઈ જેવો ગોલ્ડન હાર્ટ, પણ ગરમ થાય તો સીધો કલર બદલ્યા વિનાનો હલ્ક બની જાય. એ કશો કામધંધો કરતો નથી. જો પોતાની સ્વીટહાર્ટના BPOમાં જ જોબ લઈ લે તો એને રોજ મળવા મળે એ વિચારે એ પણ ત્યાં ઇન્ટરવ્યૂ આપવા જવાની ફિરાકમાં છે. ત્રીજા એક આધેડ વયના ભાઈ પણ થોડાં વર્ષથી ચેન્નઈ આવ્યા છે. એ ટેક્સી ભાડે લઇને એ જ BPOમાં ડ્રાઇવર તરીકે લાગે છે. એમણે જેની પાસેથી ટેક્સી ભાડે લીધી છે એ છે P.K.P, ચેન્નઈનો સૌથી મોટો ડૉન. એને ત્યાં કામ કરનારા લોકો માટેનો એલિજિબિલિટી ક્રાઇટેરિયા મિનિમમ ચાર ખૂન કરવાનો છે! આપણા હલ્કભાઈએ એક પાર્ટી સાથે પંગો લઈ લીધો છે, એટલે પાર્ટી એને ટીપી નાખવા માટે પૂરા પ્લાનિંગ સાથે ઊભી છે. એ પ્લાનિંગવાલી પાર્ટીમાં પણ એક નવા પાત્રની એન્ટ્રી થવાની છે, જે બધા સાથે મળીને એક કિડનેપિંગને અંજામ આપવાના છે. આમાંથી બેએકને બાદ કરતાં બધાં જ પાત્રો એક જ સસ્તા ઠેકા પર દારૂ પીતા બેઠા છે. પ્લાનિંગવાલી પાર્ટીને સૂચના અપાઈ છે કે લાલ ચૅક્સવાળો શર્ટ પહેરીને જે નીકળે એ જ તમારો શિકાર છે. લેકિન, ત્રણેય મુખ્ય પાત્રોએ લાલ ચૅક્સવાળો શર્ટ પહેર્યો છે. એમાં જ પેલા હલ્કને બદલે BPOવાળો કુટાઈ જાય છે.

કન્ફ્યુઝિંગ લાગ્યું? સોરી, માય ફૉલ્ટ, નોટ ઑફ ધ મુવી! ફિલ્મની પહેલી પંદર જ મિનિટમાં બધાં પાત્રોનો સુપર્બ પરિચય, પ્લોટ, બધાંની બૅકસ્ટોરી બધું જ એસ્ટાબ્લિશ થઈ જાય છે. શરૂઆતમાં સહેજ કન્ફ્યુઝિંગ લાગશે, પરંતુ ગડ બેસતાં વાર નહીં લાગે. જો આ શરૂઆતી કોઇન્સિડન્સથી ધરાઈ ગયા હો તો સબુર, અહીંયા દર પાંચ-દસ મિનિટે કોઇન્સિડન્સ આવશે. ફિલ્મનાં બધાં જ પાત્રો પર ‘મર્ફીઝ લૉ’નો કોપ ઊતર્યો હોય એમ બધાંની વાટ લાગે છે, બધાં ખોટા સમયે ખોટી જગ્યાએ પહોંચી જાય છે, કરવા જાય કંઇક અને થઈ જાય કંઇક ભળતું જ અને ડિસિઝન લે તેમાંય ઊંધું વાગે. દર વખતે તમે ધારો કે અચ્છા હવે આવું થશે, એટલે ડિરેક્ટર પાસે તરત જ તમને ખોટા પાડવા માટે અથવા તો સરપ્રાઇઝ કરવા માટે નવો ટ્વિસ્ટ-નવો કોઇન્સિડન્સ તૈયાર જ હોય. ફિલ્મની સ્ક્રિપ્ટ લખતાં પહેલાં ડિરેક્ટરે જાણે એક મોટો ફ્લૉચાર્ટ બનાવ્યો હોય એમ બધાં પાછાં એકબીજા સાથે કોઈ ને કોઈ રીતે કનેક્ટેડ પણ હોય (આવી ફિલ્મોને ‘હાઇપરલિંક સિનેમા’ પણ કહે છે).

આટલા બધા જોગાનુજોગ હોવા છતાં ફિલ્મ તમને ક્યાંય નકલી કે ફિલ્મી લાગતી નથી, એનું કારણ એકદમ રિયલિસ્ટિક પાત્રો, ફિલ્મની ટ્રીટમેન્ટ અને ફિલ્મનું ફાસ્ટ પૅસિંગ છે. ડિરેક્ટરની ક્રિએટિવિટી જોવી હોય તો તેનાં ઇનોવેટિવ ટાઇટલ ક્રેડિટ્સ જ પૂરતાં છે, ત્યાંય પાછી સ્ટોરી તો આગળ વધતી જ રહે. ફિલ્મમાં મુઠ્ઠા ભરી ભરીને ડાર્ક હ્યુમર છે, એટલે અત્યંત ટેન્સ સિચ્યુએશનમાં પણ આપણે હસતા જ રહીએ. બીજી રસપ્રદ વાત એ છે કે અહીં ત્રણમાંથી એકેય મુખ્ય કેરેક્ટરને કોઈ નામ જ આપવામાં નથી આવ્યું. ફિલ્મના કોઈ ને કોઈ તબક્કે આ ત્રણેય પાત્રો બીજાને મદદ કરવા જાય છે અને ભાઠે ભરાય છે. મતલબ કે જરૂર પડ્યે આપણને મદદ કરવા માટે આવી જતા આપણા જ શહેરના લોકોને આપણે નામથી ઓળખીએ છીએ? (યાદ કરો, ‘અ વેન્સડે’નો ડાયલોગ, ‘હમ એકદૂસરે કો સિર્ફ ‘હલો’ સે જાનતે હૈ…’)

‘માનગરમ’માં એના નામ પ્રમાણે ખુદ ચેન્નઈ શહેર પણ એક પાત્ર તરીકે છે. ત્રણમાંથી બહારથી આવેલાં બે પાત્રોને તો આ શહેર ગમતું જ નથી. ત્રીજો (પેલો હલ્ક) સિટીના એવા પ્રેમમાં છે કે એને શહેર છોડીને જતા રહેવાનો હુકમ થાય તોય જવાનું નામ લેતો નથી. છતાં શહેર કેટલું બ્રુટલ-ક્રૂર છે તે આપણે અલગ અલગ પાત્રોનાં મોઢે કે સ્ક્રીન પર આકાર લેતી ઘટનાઓ તરીકે જોવા મળતું રહે છે. આઇરની તરીકે ફિલ્મમાં બૅકગ્રાઉન્ડમાં FM સ્ટેશનનો RJ ચેન્નઈ શહેર કેટલું સલામત છે તેનો મહિમા ગાતો હોય અને એક જુવાન લોહીલુહાણ હાલતમાં રસ્તાની વચ્ચે પડ્યો હોય, રાતની સવાર થઈ જાય, લોકો સાઇડમાંથી વાહન તારવીને જાય પણ કોઈ એને ઊભું કરવા ન આવે (અને બૅકગ્રાઉન્ડમાં રજનીકાંતની ફિલ્મોનાં ગીત વાગતાં હોય. કર્ટસીઃ સબટાઇટલ્સ+ગૂગલ!). આપણે પણ અનુભવ કર્યો હોય તેવા બીજા એક સીનમાં ભિખારીને બદલે મિડલક્લાસનો લાગતો કોઈ માણસ આવીને કહે કે મારું પાકિટ ખોવાઈ ગયું છે, મને પ્લીઝ થોડા રૂપિયાની મદદ કરો ને? ત્યારે બધા એને કાઢી મૂકે છે. એ ઘટનાનો સાક્ષી બનેલો BPO કુમાર જ્યારે એ જ સ્થિતિમાં મુકાય ત્યારે એની સ્થિતિ જોવા જેવી થાય છે. મીન્સ, મોટું શહેર વિશાળ ડાયનોસોર જેવું છે, એક્ઝેક્ટ્લી કેવું છે તેનો આધાર તમને કેવા લોકો ભટકાય છે તેના પર છે.

સવા બે કલાકની આ ફિલ્મનો એકમાત્ર મોટો માઇનસ પોઇન્ટ છે તેમાં વચ્ચે ટપકી પડતાં બે લવ સોંગ્સ. કમર્શિયલ ઍન્ગલ ઍનકેશ કરવા માટે જ નખાયેલાં આ સોંગ્સ ફિલ્મની ઝોનરા સાથે પણ ફિટ બેસતાં નથી.

***

લાંબી વાતનાં ગાડાં ભરાય. એના કરતાં તમે જાતે જ આ અફલાતૂન થ્રિલર ફિલ્મ જોઈ કાઢો. ‘એમેઝોન પ્રાઇમ’માં આખી ફિલ્મ પર્ફેક્ટ સબટાઇટલ્સ સાથે પડી છે. ઑપન એન્ડિંગ ધરાવતી ‘માનગરમ’ જોઇને સુખદ આશ્ચર્ય થશે કે આની તો સિક્વલ આવે તેવી પણ પૂરેપૂરી ગુંજાઇશ છે. એટલિસ્ટ એની ગંદીગોબરી હિન્દી રિમેક આવે તે પહેલાં તો જોઈ જ કાઢજો.

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

24 (Tamil Movie)

24 The Movie Posters– આપણે ત્યાં સાયન્સ ફિક્શન ફિલ્મો બનાવવી એટલે ‘બડે બચ્ચોં’ કે લિયે બાળવાર્તાઓ લખવી. બચ્ચાલોગ તો ‘ઇન્ટરસ્ટેલર’ પણ પચાવીને બેઠા હોય, પણ એના રવાડે ચડીને હિન્દી ફિલ્મવાલાઓ ‘સાયન્ટિફિક’ થિયરી ભભરાવવા જાય, તો હાલત ‘મિ. એક્સ’ જેવી થાય (‘રઘુ કે કપડેં જલ કે ઉસકે શરીર મેં મિલ ચૂકે હૈ!’ WTF! વળી કોઈ ‘આવું તે કંઈ હોતું હશે?’ એવો સવાલ ન પૂછે એટલે ઈશ્વરના નામનું પૅનિક બટન દબાવી દેવાનું, ‘જિસ ચીઝ કા સાયન્સ કે પાસ જવાબ નહીં હોતા હૈ, ઉસકા આન્સર હોતા હૈ ગોડ!’ ટિંગ!) એટલે થિયરીની બબાલમાં નહીં પડવાનું. વધુમાં વધુ ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’માં હતું એમ ‘સફારી’ સ્ટાઇલમાં સિમ્પ્લિફાય કરીને સમજાવી દેવાનું કે, ‘અગર કોઈ ઐસી ચીઝ હો જો હમારે જિસ્મ મેં ઐસા અસર પૈદા કરે કિ રૌશની ટકરાકર વાપસ આને કે બજાય પાર નિકલ જાયે તો આદમી દિખાઈ નહીં દેગા!’ બટન દબાઓ, ખુદ જાન જાઓ! (બાય ધ વે, ‘મિ. ઇન્ડિયા’ના જે સીનમાં અશોક કુમાર ક્લાસમાં સ્ટુડન્ટ્સને થિયરી સમજાવે છે એ વખતે આગળ ટેબલ પર કેમિસ્ટ્રીથી લઇને ફિઝિક્સનાં સાધનો પડ્યાં છે. પાછળ બૉર્ડ પર મેથ્સની ફોર્મ્યુલાઓ લખેલી છે અને લખ્યું છે, ‘બૉનીઝ લૉ ઑફ સ્પેસ ટાઇમ કન્ટિન્યુઅમ.’ બૉની બોલે તો કપૂર! મૅટાહ્યુમર!)

– ઔર ઇસી પરંપરા કો કાયમ રખતે હુએ મિ. લૉર્ડ, સાઉથ કા ઑરિજિનલ ‘સિંઘમ’ સુપ્રીમલી હેન્ડસમ સુપરસ્ટાર સૂર્યા ખુદ પ્રોડ્યુસ કરતા હૈ, તમિળ ફિલ્મ ‘24.’ સાયન્સ ફિક્શન હોતે હુએ ભી આમાં મસાલિયામાં રહેલા તમામ સ્પાઇસીસ છેઃ સાયન્સ, ફેન્ટેસી, ત્રણ ત્રણ રોલમાં સૂર્યા, હિલ સ્ટેશનની ઠંડક જેવો રોમેન્સ, બબ્બે ક્યુટ હિરોઇનો [એમાંય એક તો નિત્યા મેનન (#Crush!)], કોમેડી, દિમાગી કસરત, ક્રૂર વિલન, ટાઇમટ્રાવેલની ફેન્ટેસ્ટિકલ ચેઝ સિક્વન્સ, માં કી મમતા, ચલો થોડો ધોનીયે છે! (ઇતના પૈસા મેં ઇતનાહીચ મિલેંગા!) ઉપરથી સાબિતી વગરના પ્રમેયની જેમ એવું સ્વીકારી લેવાનું કે ‘ટાઇમ ટ્રાવેલ હોતા હૈ, હોતા હૈ, હોતા હૈ!’

– ૨૬ વર્ષ પહેલાં એક સાયન્ટિસ્ટ (સૂર્યા) ટાઇમટ્રાવેલ કરાવતી ઘડિયાળ શોધી કાઢે, પણ એ ‘ડૉ. જેકિલ’નો ‘મિ. હાઇડ’ જેવો ક્રૂર મર્સીલેસ જોડિયો ભાઈ (સૂર્યા નંબર-2) મોગેમ્બોની જેમ એ ‘ફાર્મૂલા’ની પાછળ પડ્યો છે. સુપ્પક એક્શન પછી સ્ટોરી ૨૬ વર્ષ આગળ આવે, સાયન્ટિસ્ટનો યુવાન થઈ ગયેલો દીકરો (સૂર્યા નંબર-3) હવે કુશળ વૉચમૅકર છે. એના હાથમાં એ ફાર્મૂલા આવી જાય. બીજી બાજુ પેલો મોગેમ્બો હજી એ ફાર્મૂલાની પાછળ છે. વળી પાછી ટાઇમટ્રાવેલની જર્ની અને ઇતિહાસ કો બદલ ડાલો ટાઇપની ઍક્શનપૅક્ડ ક્વાયત.

– સૂર્યાના ચાર્મિંગ મૅજિક ઉપરાંત આ ફિલ્મની સૌથી મસ્ત વાત એ છે કે તે એકદમ સ્માર્ટલી લખાયેલી છે. જેવો તમને કોઈ સવાલ થાય, કે તરત જ ડિરેક્ટરે એનો જવાબ બડી સ્માર્ટલી તૈયાર રાખ્યો જ હોય. ઇવન કેટલી બધી જગ્યાઓએ આપણને એટલે કે ઑડિયન્સને છક્કડ ખવડાવી દે તેવી લાજવાબ મોમેન્ટ્સ પણ છે. સ્ટોરીમાં લીધેલી સિનેમેટિક લિબર્ટી પણ એવી સ્માર્ટ છે મનમોહન દેસાઈની ફિલ્મોની જેમ તમે હસતાં હસતાં ગળે ઉતારી જાઓ. ‘સ્પાઇડરમેન’ને પોતાની શક્તિઓની ખબર પડે કે આપણા ‘અરુણ વર્મા’ને ઇન્વિઝિબિલિટી ગેજેટની શક્તિનો પરચો મળે અને જે ગાંડા ગાંડા થઈ જાય, એવી જ સિચ્યુએશન અહીં પણ છે. લેકિન રાઇટર-ડિરેક્ટર વિક્રમ કુમારે એને લવસ્ટોરી સાથે એવું દિલ્લોજિકલી મિક્સ કર્યું છે કે તમને લવ-સાયન્સની ડબલ ફ્લેવર માણવા મળે. જ્યાં હીરો પોતાની હિરોઇનને ટાઇમ ટ્રાવેલનું સિક્રેટ કહી ન શકે, ત્યાં બડી ચાલાકીથી ‘ઇમેજિન-ઓ-રોમેન્સ-ઓ-ફિલિયા’ નામની ટર્મ ભેળવી દીધી છે, એટલે હાર્ટવૉર્મિંગ કોમેડી પણ આવી જાય. ઇન્ટરવલ પહેલાંની મોમેન્ટ પણ એવી ખોફનાક છે કે એ ‘લૂ બ્રેક’ પણ ટાઇમટ્રાવેલ કરીને ડિલીટ કરી નાખવાની ઇચ્છા થઈ આવે.

– ‘ગ્રેટ પાવર કમ્સ વિથ ગ્રેટ રિસ્પોન્સિબિલિટી’ની થિયરી મુજબ અહીં હીરો ક્યારેય ‘અપની શક્તિયોં કા ગલત ઇસ્તેમાલ’ નથી કરતો. હા, થોડુંઘણું કરે તો એ હળવાશમાં નીકળી જાય. એ હળવાશની અને બીજી કેટલીયે પળો તમને ‘X-મેન’ના ‘ક્વિકસિલ્વર’ની યાદ અપાવી દેશે.

– ‘ટાઇમ’નું મોટિફ અહીં ‘બેન્જામિન બટનના ક્યુરિયસ કેસ’ની જેમ વારંવાર આવ્યા કરે છે. ટાઇમટ્રાવેલ, એના શોધકનો દીકરો વૉચ મિકેનિક, વારેઘડીએ ઘડિયાળના ક્લોઝઅપ્સ, વૉચ કંપની, ઘડિયાળના કાંટે છૂટતું મૌનવ્રત… મસ્ત! ફિલ્મનું નામ ‘24’ શું કામ છે એ પણ તમને પછી જ ક્લિયર થાય.

– આ મોંઘીદાટ ફિલ્મમાં સિનેમેટોગ્રાફી અને સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ પાછળ ખર્ચાયેલો એકેએક રૂપિયો વસૂલ થયો છે. એક ખાલી થકવી દેતી પોણા ત્રણ કલાક ઉપર લાંબી આ ફિલ્મના મ્યુઝિકમાં એ. આર. રહેમાને દાટ વાળ્યો છે.

– ભાષામાં ટપ્પી ન પડતી હોય, સબટાઇટલ્સની મદદથી જ ફિલ્મ જોવાની હોય, છતાં મને સાઉથની કે ફોર ધેટ મેટર વિશ્વભરની ફિલ્મો જોવાની મજા એટલા માટે આવે છે કે એ લોકો ઇમેજિનેશનને કોઈ ફિક્સ ફોર્મેટમાં બાંધીને રાખતા નથી. અને આ સૂર્યા જેવા સ્ટાર એક્સપરિમેન્ટ કરતા સહેજ પણ અચકાતા નથી (‘24’માં એક સીન છે, જે આપણો કોઈ હિન્દી એક્ટર ન કરે.). પાંચ વર્ષ પહેલાં આવેલી મુરુગાદૌસની સૂર્યા સ્ટારર ‘એલમ અરિવુ’ [(મીનિંગઃ સાતમી ઇન્દ્રિય), જે હિન્દીમાં ‘ચેન્નઈ ટુ ચાઇના’ના નામે ડબ થયેલી]માં પણ પ્રાચીન ફૅક્ટ, સાયન્સ અને ફિક્શનનું સ્પીલબર્ગ સ્ટાઇલનું કોમ્બિનેશન હતું. ‘બોધિધર્મન’ અને ‘માર્શલ આર્ટ’ના જન્મની એ સ્ટોરી મને આજે પણ ફેસિનેટ કરે છે. સૂર્યાની ‘માત્તરાન’માં પણ કોન્જોઇન્ડ ટ્વિન્સની હટકે વાત હતી.

– ‘24’માં ટાઇમટ્રાવેલના નિયમોનું કદાચ પાલન નહીં થતું હોય, પણ જે રીતે ડિરેક્ટરે આખી વાર્તા ગૂંથી છે અને જે ખૂબીથી ક્લાઇમેક્સને અંજામ આપ્યો છે, એ જોવાની કેસર કેરી ખાવા જેવી મજા છે.

– અગેઇન મને તમિળ ઑડિયન્સ સાથે જોવાની મજા પડી. ‘ડાઇકિન એરકન્ડિશનર’ કરતાંય વધુ કમ્પ્લિટ સાયલન્સ. છતાં દર થોડી વારે સીટીઓનો ધૂંઆધાર વરસાદ! વ્હાટ ઍન એક્સપિરિયન્સલા!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Kali (Malayalam)

– એક વર્ષથી જેના વિશે લખવાનું રહી જતું’તું, તેનો મેળ હવે પડ્યો. રીઝન? ગઈ કાલે જોયેલી મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ.’ રીઝન? એનો સુપર હૉટ ડુપર ક્યુટ હેન્ડસમ હીરો દુલ્કર સલમાન. આપણા સલીમપુત્ર વાંઢા સલમાનનો તો હું જરાય ફૅન નથી, પણ આ મમૂટીપુત્ર દુલ્કર સલમાન માટે મારા દિલમાં એક સ્પેશ્યલ વેલ્વેટ કોર્નર છે. અગેઇન, રીઝન? કરો રિવાઇન્ડ અને ચાલો, મણિ રત્નમની એક્ઝેક્ટ એક વર્ષ પહેલાં આવેલી તમિળ ફિલ્મ ‘ઓકે કન્મની’ જોવા.

મણિ રત્નમની દુલ્કર સલમાન-નિત્યા મેનન સ્ટારર ‘ઓ કાધલ કન્મની’નું પોસ્ટર. હવે આ ફિલ્મની આદિત્ય રોય કપૂર-શ્રદ્ધા કપૂર સ્ટારર હિન્દી રિમેક ‘ઓકે જાનુ’ના નામે બની રહી છે.

– મણિસરની ૨૦૧૩ની મુવી ‘કડલ’ (મીનિંગઃ દરિયો) મેં મિસ કરેલી (ધિક્કાર હૈ!). એટલે પ્રાયશ્ચિત માટે જેવી ‘ઓ કાધલ કન્મની’ (મીનિંગઃ ઓ=O, કાધલ= પ્રેમ, કન્મની= આંખ જેવી અણમોલ) રિલીઝ થઈ એટલે સ્લોમોશનમાં ફાસ્ટ દોડ મૂકી અને PVRમાં હું ને વાઇફી સજોડે થપ્પો કરી આવ્યાં. બૉસ, એ માણસ નામે મણિ રત્નમની એ ૨૪મી ફિલ્મ હતી એ, પણ જરાય ક્રિએટિવ ફટીગ નહીં. એવી યુથફુલ કે આપણા ચેતન ભગત, અયાન મુખર્જી કે અભિષેક કપૂર માથે બબ્બે બેડાં મૂકીને રીતસર પાણી ભરે. મણિસરની ફિલ્મમાં હિરોઇન હોય એના કરતાંય વધુ બ્યુટિફુલ લાગે (ફિલ્મોગ્રાફી જોઈ લો). અહીં હતી નિત્યા મેનન. ‘ક્રાઇમ માસ્ટર ગોગો’નેય રમવાનું મન થઈ જાય એવી મસ્ત ગોળમટોળ લખોટી જેવી આંખો અને દેશી ગોળના દડબા જેવી મીઠડી પર્સનાલિટી. સાથે હતો દુલ્કર સલમાન. આ મારા કીબૉર્ડ કી કસમ, અત્યારે હિન્દીમાં પણ આના જેવો સુપરહૉટ યંગ એક્ટર એકેય નથી. મતલબ કે હિલ સ્ટેશનની સવારની ઠંડક જેવી ફ્રેશ જોડી. આમેય મણિસરની ફિલ્મોની પૅરને જોઇને ઑડિયન્સને એનાં પ્રેમમાં પડવાનું મન થાય, થાય ને થાય જ! (અંગૂઠા લગવા લો!)

અને સ્ટોરી? કમ્પ્લિટલી મુંબઈમાં બૅઝ્ડ. મુંબઈ આ ફિલ્મ જેટલું રોમેન્ટિક છેલ્લે ક્યારે લાગેલું એ મને યાદ નથી. આર્કિટેક્ટ છોકરી અને વીડિયોગેમ ડિઝાઇનર છોકરો. આપણા મોહનિશ બહલે કહેલું કે ‘લડકા-લડકી દોસ્ત નહીં હો સકતે’, એટલે આ બંનેય પ્રેમમાં પડે. લેકિન લગન જેવી ચિપકુ સિસ્ટમમાં કોણ પડે? એટલે ઑવર ટુ લિવ-ઇન. પણ જે ઘરમાં એ બંને PG તરીકે રહે એના માલિક પ્રકાશ રાજ અને (સૅન્સર બૉર્ડ ફેમ) લીલા સૅમ્સનનો પ્રેમ એમની રિલેશનશિપમાં F5 પ્રેસ કરી દે! (આ પ્રકાશ રાજ એકદમ લુચ્ચો છે, પૈસા કમાવા માટે જંક ફૂડ જેવા જોકરિયા રોલ અહીં કરશે અને ખરેખરા ઝન્નાટેદાર-સૅન્સિટિવ-પર્ફોર્મન્સ ઑરિએન્ટેડ રોલ એ ત્યાંની ફિલ્મો માટે અનામત રાખશે!) અહીં એ આધેડ કપલની મૅચ્યોર લવ સ્ટોરી પણ એટલી જ ઇફેક્ટિવ છે.

છેલ્લાં પાંચ વર્ષમાં આવેલી તમામ રોમકોમ નોવેલ્સની હિટલર સ્ટાઇલમાં હોળી કરવાનું મન થાય એવી ફ્રેશ આ ‘ઓ કાધલ કન્મની’માં એક ટ્રેક આપણા અમદાવાદનો પણ છે. એમાં બાલકૃષ્ણ દોશી (યસ, ધ B V Doshi હિમસેલ્ફ) હિરોઇનને અમદાવાદની ગુફા બતાવીને તેનું સ્ટ્રક્ચર સમજાવતા હોય, હિરો-હિરોઇન અડાલજની વાવમાં લોંગ ડિસ્ટન્સ વાતો કરતાં હોય અને રાતે માણેકચોકની પાઉંભાજી ખાતાં હોય… અને બૅકગ્રાઉન્ડમાં રહેમાનનું મ્યુઝિક! ઔર જીને કો ક્યા ચાહિયે?!

– એઝ એક્સપેક્ટેડ હમણાં જ મેં વાંચ્યું કે આ ‘ઓકે કન્મની’ની હિન્દી રિમેક બની રહી છે, આદિત્ય રૉય કપૂર અને શ્રદ્ધા કપૂરને લઇને. બિલિવ મી, મારો જીવ બળીને ઍશટ્રે થઈ ગયો. એક તો એ ઑવરએક્સપોઝ્ડ પૅરને બદલે કોઈ નવા ચહેરા લેવા જેવા હતા, અને બીજું એનું ડિરેક્શન શાદ અલીને અપાયું છે (મને હજી સપનામાં ક્યારેક વિવેક ઓબેરોય પીળો શર્ટ પહેરીને ‘સાથિયાઆઆઆ’ સાથે કૂદતો દેખાય છે ને હું ઝબકીને જાગી જાઉં છું!). ત્યારથી મેં તો એક્સ્ટ્રા બે દીવા કરવાના ચાલુ કરી દીધા છે કે એ હિન્દી રિમેક અભેરાઈ પર ચડી જાય. જોવી હોય તો ઑરિજિનલ જ જુઓ, આવી ઝેરોક્સ કૉપીઓમાં પછી રાતની ઠંડી ખીચડી સવારે વઘારીને ખાતા હોઇએ એવી જ ફીલ આવે છે.

– હવે એક વર્ષનો જમ્પ અને વાત ગઈકાલે (રાજહંસ મલ્ટિપ્લેક્સમાં) જોયેલી દુલ્કર સલમાનની ગરમા ગરમ રિલીઝ ‘કલિ’ (મીનિંગઃ કંટ્રોલ ન થાય એવો કાળઝાળ ગુસ્સાનો જ્વાળામુખી). લોચો શું થયો ખબર છે? એ મલયાલમ ફિલ્મમાં ઇંગ્લિશ સબટાઇટલ્સ જ નહોતાં! અને મજા શું આવી ખબર છે? ક્યાંય કશું મિસ થયું હોય એવું ન લાગ્યું! આ પણ છે તો લવ સ્ટોરી, લેકિન સેન્ટરમાં છે દુલ્કરના હાઇપર એન્ગરનો જ્વાળામુખી. પળવારમાં હિંસક થઈ જતો અતિશય શૉર્ટટેમ્પર્ડ હિરો અને એના પ્રેમમાં પડીને પરણેલી પારેવા જેવી હિરોઇન સાઈ પલ્લવી. આ મલયાલમ ફિલ્મ ‘કલિ’ અંગ્રેજી ‘ઍન્ગર મેનેજમેન્ટ’થી શરૂ થઇને હિન્દી ‘NH10’ને અડીને પસાર થઈ જાય છે. પણ અહીં એકેએક સીનમાંથી પોતીકી ઑથેન્ટિસિટીનો રણકાર સંભળાય છે. આ ફિલ્મની લીડ પૅર પણ ‘પૅર નેક્સ્ટ ડૉર’ જેટલી રિયલિસ્ટિક અને એ બંને જે પણ સિચ્યુએશન્સમાંથી પસાર થાય એય ATMમાંથી નીકળેલી નવી નોટ જેવી ફ્રેશ, ઑથેન્ટિક. અહીં હિરોઇન સાઈ પલ્લવીને બંને ગાલે એકદમ રિયલ લાગે તેવાં પિમ્પલ્સ પણ બતાવાયાં છે, માનશો? (એવી એકાદી હિન્દી ફિલ્મની હિરોઇન યાદ કરો તો?) ઍક્ટિંગ, સિનેમેટોગ્રાફી અને સૂધિંગ મ્યુઝિક ઉપરાંત આ કલિનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક અને સાઉન્ડ ડિઝાઇન ખરેખર ગજ્જબ છે!

– હવે તમે આ બંને ફિલ્મો જુઓ, ન જુઓ, ઇટ્સ અપ ટુ યુ. પણ અસલી ફિલ્મો તો બાકી મરાઠી, બંગાળી ને સાઉથની ચાર ભાષાઓમાં બને છે, બાકી તો…! (અતિશયોક્તિ? હઇમ્જા હવે!)

– હા, ગયા વર્ષે ‘ઓકે કન્મની’ ને ગઇકાલે ‘કલિ’ (રિસ્પેક્ટિવલી, તમિળ અને મલયાલમ ઑડિયન્સ સાથે) જોયાં ત્યારે એક વાત નૉટિસ કરી. બચ્ચાં-કચ્ચાં સાથે આવ્યાં હોવા છતાં એક પણ માણસે વચ્ચે અવાજ નહોતો કર્યો, ફોન પર વાત નહોતી કરી. ઑડિયન્સ તરીકે અને કળાની કદરદાનીમાં પણ આપણે હજી ઘણું શીખવાનું બાકી છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Annamalai Karu

અન્નામલાઈ કરુ, કોમનમેન જેવા ચેક્સવાળા શર્ટમાં.
અન્નામલાઈ કરુ, કોમનમેન જેવા ચેક્સવાળા શર્ટમાં.

આજની ‘સાલા ખડૂસ’ની રિલીઝે મને થોડાક ફ્લેશબૅકમાં જવા મજબૂર કરી દીધો… (ઇમેજિન કરો આપણે ફ્લૅશબૅકમાં જઈ રહ્યા છીએ…)
***
કટ ટુઃ FTII થિયેટર
ટાઇમઃ જૂન, ૨૦૧૩
ફિલ્મ અપ્રિશિયેશન કોર્સ (FAC)ની પૂર્ણાહૂતિ વખતે (જેમને ભારતમાં ક્યારેક ડર લાગે છે એવાં) કિરણ રાવના હસ્તે અમારા સૌનો ફેલિસિટેશન વિધિ ચાલતો હતો. વન બાય વન સૌનાં નામ બોલાય, સર્ટિફિકેટ મળે અને તાળીઓ પડે એવો ક્રમ. પરંતુ એક નામ એનાઉન્સ થયું કે દસગણું વધારે ચિયર થયું અને સ્ટેન્ડિંગ ઑવેશન પણ અપાયું. એ નામ હતું, અન્નામલાઈ કરુ. ઇવન કિરણ રાવે પણ આશ્ચર્યથી પૂછ્યું કે, ‘આ ભાઈ કોઈ સેલિબ્રિટી છે કે શું?’

એ જાણવા માટે ફ્લૅશબૅકના પણ ફ્લૅશબૅકમાં જવું પડશે.
***
કટ ટુ FTII ક્લાસરૂમ થિયેટર,
ટાઇમઃ અમારા FACના પહેલા દિવસનું એન્ડિંગ
કલ્ચરલ એમાલ્ગામેશન જેવા કોર્સના એ પહેલા દિવસે સૌનાં ઇન્ટ્રો-બિન્ટ્રો થયા, લાંબાં લેક્ચર્સ ભરીને સૌ થાક્યા. પછી રાત્રે બૅક ટુ બૅક બે ફિલ્મો જોઈ. એટલે ઓર ટેં થઈ ગયા. પરંતુ હળવો ટ્વિસ્ટ બીજા દિવસે હતો.

કટ ટુ FTII ક્લાસરૂમ થિયેટર,
ટાઇમઃ FACના બીજા દિવસની સવાર
બધા એક બીજાને પૂછતા હતા કે આ અન્નામલાઈ કરુ કોણ છે? આપણી જ બૅચમાં છે? કે પછી અહીં FTIIના મેનેજમેન્ટનું કોઈ છે?

એનું કારણ એ હતું કે પહેલા દિવસે બધાં લેક્ચર્સમાં જે જે ફિલ્મોનાં નામોનો ઉલ્લેખ થયેલો એ તમામનું મસ્ત લિસ્ટ તે દરેકની યુટ્યુબ લિંક્સ સાથે અમારા FACના ગૂગલ ગ્રૂપમાં મેઇલ થઈ ગયેલું હતું! ઇવન રેફરન્સ બુક્સનાં નામ, લેખક વગેરેની ડિટેલ્સ પણ એમાં હતી!

પછી ખબર પડી કે અન્નામલાઈ કરુ એટલે આપણો બૅચમેટ ફ્રોમ ચેન્નઈ. એકદમ સ્ટુડિયસ બૉય જેવો દેખાવ, સિમ્પલ ડ્રેસિંગ અને જેન્યુઇન સ્માઇલ. અભિમાનનો એકેય છાંટો વર્તાય નહીં. વાતો માંડે તો દૂર તલક જાયે. લોચો માત્ર એક જ, હિન્દીમાં બોલો તો પ્રેમથી કહેશે, ‘સોરી, પ્લીઝ ઇંગ્લિશ!’ (આમેય આપણું તમિળ તો પહેલેથી જ કાચું!)

એ પછી તો FACમાં રોજનો ક્રમ થયો. દિવસ પતે એટલે તે દિવસે મૅન્શન થયેલી તમામ ફિલ્મો, બુક્સ, આર્ટિસ્ટ્સની લિંક્સ સાથેની ડિટેલ્સ લેક્ચરવાઇઝ ગોઠવાઇને અમારાં સૌનાં ઇનબૉક્સમાં પહોંચી જ ગઈ હોય. બધાને એ જ સવાલ થાય કે રાત્રે બાર-એક વાગ્યે અમારા સૌના કિલોમીટર પૂરા થઈ ગયા હોય ત્યારે આ માણસ આટલું બધું કરે છે ક્યારે અને કઈ રીતે?! (અને આવી ખાલીપીલી મજૂરી, કાયકુ?!)

નેચરલી, અન્નામલાઈ કરુ અમારા FACનો મોસ્ટ પોપ્યુલર સ્ટુડન્ટ.
***
પછી તો હું જેટલી વાર IFFI, GOA ગયો ત્યાં પણ એ હાજર હોય, એ પણ પૂરેપૂરા દસેય દિવસ. આ વખતે તો એણે અમારું એક વ્હોટ્સએપ ગ્રૂપ બનાવ્યું અને પોતે જે જે ફિલ્મો જોઈ (અને બહુ બધી જોઈ), એનાં નામ-ઠામ અને ઇમોજી સાથેનો ક્વિક રિવ્યૂ ફટાફટ સેન્ડ કરતો રહે. કોઈ સુપર્બ મુવીનું રિ-સ્ક્રીનિંગ હોય તો એનીયે જાણ કરે.
***
એ બધી અવરજવર દરમ્યાન વાત થયેલી કે એ ચેન્નઈ ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં AD (આસિસ્ટન્ટ ડિરેક્ટર) છે અને ‘ગોલમાલ’ની કોઈ રિમેકમાં અને અમુક અન્ય ફિલ્મોમાં એણે કામ કર્યું છે. પરંતુ આ વખતે IFFIમાં એણે અમને જસ્ટ એમ જ કહેલું કે જાન્યુઆરીમાં અમારી માધવન સ્ટારર ‘સાલા ખડૂસ’ આવે છે (ના, એ એનો ડિરેક્ટર નથી, પણ ચારેક એસોસિએટ ડિરેક્ટર્સમાંનો એક છે). પરંતુ ‘બોસ, આપણે આઈ ગયા છીએ’ એવી કોઈ ગુલબાંગો નહીં. ઇવન એ FB-ટ્વિટર પર ખાસ એક્ટિવ પણ નથી.

પરંતુ આજે મેં ‘સાલા ખડૂસ’ જોયું અને એમાં ટાઇટલ (અને એન્ડ) ક્રેડિટ્સમાં એનું નામ જોયું, તો આમ જરાક પ્રાઉડ જેવી ફીલિંગ આવી. ત્યાં ‘ઝલ્લી પટાખા’ સોંગમાં તો ભાઈ સદેહે એક નાનકડા કેમિયોમાં દેખાયા. એના સ્ક્રીનશોટ્સ મૂક્યા છે, જેમાં એ ‘કોમનમેન’ સ્ટાઇલના શર્ટમાં ચશ્માં સાથે દેખાય છે.

બસ, આટલી અમથી વાત. લાઇફમાં એક મસ્ત માણસને મળ્યાનો આનંદ અને એની પ્રગતિ જોઇને પ્રાઉડ ટાઇપની ફીલિંગ!
Carry on Annamalai Karu!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Cinema, The Great Unifier

cinephileગઈ કાલે હું ‘રોમ કોમ’ જોવા પીવીઆર (એક્રોપોલિસ, અમદાવાદ) પહોંચ્યો ત્યાં પાર્કિંગમાં જ એક વ્હાઇટ લૂંગી (કે વેષ્ટિ કે મુંડું)માં સજ્જ સાઉથ ઇન્ડિયન ભાઈને ફેમિલી સાથે બાઇક પરથી ઊતરતા જોયા, ત્યારે જ લાગેલું કે કોઈ ધમાલ ફિલ્મ આવી લાગે છે. (બાય ધ વે, આ સાઉથ ઇન્ડિયન પુરુષો બાઇક પર લુંગી કઈ રીતે મેનેજ કરતા હશે?!)

ઇન્ટરવલમાં બહાર નીકળ્યો ત્યારે આ મસ્ત દ્રશ્ય જોવા મળ્યું કે 13-14 જુવાનિયાઓનું આખું ગ્રુપ એકસાથે ફિલ્મ જોવા આવેલું ને બધા એક સાથે ફોટો પડાવતા હતા. (આ રીતે ગુજરાતીઓ ગ્રુપમાં ગુજરાતી ફિલ્મ જોવા આવે તો એકેય શૉ કેંસલ ન થાય!) એમને આમ જલસો કરતા જોઇને મારાથી રહેવાયું નહીં, એટલે એ લોકોનો ફોટો પાડતો ફોટો મેંય પાડી લીધો! પછી તો બે જ મિનિટમાં એમની સાથે દોસ્તી થઈ ગઈ, નંબરોની ને ફોટાની આપ-લે પણ થઈ! મેં પૂછ્યું તો કહે કે અમે તમિળ મુવી ‘રજિની મુરુગન’ જોવા આવ્યા છીએ. તો મેં પણ ઠપકાર્યું કે હુંય ગુજરાતી ફિલ્મ ‘રોમ કોમ’ જોવા આવ્યો છું!

ચાર વર્ષ પહેલાં મનાલીમાં એક દક્ષિણ ભારતીય પરિવાર સાથે આ જ રીતે ‘મહેશ બાબુ’એ દોસ્તી કરાવી આપેલી, એ પણ રિવર રાફટીંગ દરમ્યાન!

રિયલી, સિનેમા ઇઝ ધ ગ્રેટ યુનિફાયર! રિલિજિયન ડિવાઇડ્સ, સિનેમા યુનાઇટ્સ! પ્રાઉડ ટુ બી અ સિનેફાઇલ!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

કોચ્ચડયાન (Kochadaiyaan)

નબળા એનિમેશનમાં રજની મેજિકનો કચ્ચરઘાણ

*** 

જો મોશન કેપ્ચર એનિમેશનના ગાજ્યા મેહ વરસ્યા હોત તો આ ફિલ્મ ભારતીય સિનેમાનું નવું સિમાચિહ્ન સાબિત થાત.

***

kochadaiyaan-movie-posters2‘સુપરસ્ટાર રજનીકાંત’ની ફિલ્મ હોય, એ પણ થ્રીડીમાં,  ડિરેક્ટર તરીકે એની જ દીકરી ઐશ્વર્યા હોય, નવ ભાષાઓમાં એકસાથે રિલીઝ થતી હોય અને અબોવ ઓલ, ભારતમાં પહેલીવાર આવેલી ફોટોરિયલિસ્ટિક મોશન કેપ્ચર ટેક્નિકથી બનેલી ભારતની સૌથી મોંઘી એનિમેટેડ ફિલ્મ (આ ટેક્નિક વિશેનો મારો મસ્ત માહિતી લેખ વાંચવા માટે ક્લિક કરો અહીં)… આવું જબરદસ્ત કોમ્બિનેશન હોય તો સમગ્ર દેશમાં જબરદસ્ત ક્રેઝ ઊભો થવો જોઈતો હતો. પરંતુ ચૂંટણીની ધમાલ વચ્ચે એકથી વધુ વાર પાછી ઠેલાયા પછી રિલીઝ થયેલી કોચ્ચડયાન મોઢું પહોળું થઈ જાય એવી અદભુત ફિલ્મ નથી જ.  આ ફિલ્મની વિરુદ્ધમાં જતું મુખ્ય પાસું તેનું નબળું એનિમેશન છે.

ધ લેજન્ડ

અમિતાભ બચ્ચનના વોઈસ ઓવરથી શરૂ થતી કોચ્ચડયાન વાર્તા છે એક અનાથ બાળકની, જે મોટો થઈને પ્રતાપી સૈનિક રાણા રણવિજય (રજનીકાંત) બને છે. ભારતના યુગો પૂર્વેના ઈતિહાસમાં દર્જ થયેલી દંતકથા પ્રમાણે કલિંગપુરી અને કોટ્ટઈપટ્ટનમ નામનાં બે રાજ્યો વચ્ચે દુશ્મની છે. કલિંગપુરીનો રાજા છે રિપુદમન (જેકી શ્રોફ). જ્યારે કોટ્ટઈપટ્ટનમનો રાજા છે મહેન્દ્રરાજ (નાસિર). રાણા એટલે કે રજનીકાંતના કૌશલ્યથી પ્રભાવિત થઈને કલિંગપુરીનો યુવરાજ રાણાને રાજ્યનો મહાસેનાપતિ બનાવે છે. મહાસેનાપતિ બનતાંવેંત રાણા પ્રસ્તાવ મૂકે છે કે આપણા રાજ્યમાં ગુલામ તરીકે મજૂરી કરતા શત્રુરાજ્ય કોટ્ટઈપટ્ટનમના સૈનિકોને આપણી સેનામાં સામેલ કરી લઈએ જેથી યુદ્ધ થાય ત્યારે એ લોકો જ ખપે. આ વાતનો અમલ કરતાંવેંત રાણા શત્રુરાજ્ય સાથે સંધિ કરી લે છે અને ગુલામ સૈનિકોને ત્યાં પાછા મોકલી આપે છે. કલિંગપુરીનો સેનાપતિ થઈને એ શત્રુરાજ્યને મદદ કરીને એની સાથે ભળી જવા બદલ કલિંગપુરીમાં રાણાને દેશદ્રોહી ઘોષિત કરાય છે.

આ બાજુ કોટ્ટઈપટ્ટનમના યુવરાજનો પરમમિત્ર બની ગયેલો રાણા ત્યાં જઈને ત્યાંની રાજકુમારી વંદના (દીપિકા પદુકોણ)ના પ્રેમમાં પડી જાય છે. એમાંય એક દુર્ઘટનામાં રાણા મહારાજા મહેન્દ્રરાજ અને યુવરાજના જીવ બચાવે છે એટલે ત્યાંના લોકોનો વિશ્વાસ ઓર ગાઢ બની જાય છે. પરંતુ છુપાવેશે આવેલો એક હુમલાખોર રાજા મહેન્દ્રરાજની હત્યા કરવાનો પ્રયાસ કરે છે, જે બદલ એને મૃત્યુદંડ ફરમાવાય છે. પરંતુ સૌના આઘાત વચ્ચે એ હુમલાખોર બીજું કોઈ નહીં, રાણા એટલે કે રજનીકાંત પોતે જ નીકળે છે. હવે રાણા બંને રાજ્યનો દ્રોહી બની ચૂક્યો છે. પરંતુ એણે આવું શા માટે કર્યું? અને સૌથી મોટી વાત, કોચ્ચડયાન (લાંબી જટા ધરાવતો પ્રતાપી રાજા) કોણ છે?

રજની મેનિયાની પેલે પાર

થોડી કન્ફ્યુઝિંગ સ્ટોરી ધરાવતી આ ફિલ્મની શરૂઆતમાં તેનું શૂટિંગ કઈ રીતે કરાયું અને શા માટે આ ફિલ્મ ખાસ છે, તેની ટૂંકી ડોક્યુમેન્ટરી પણ બતાવાય છે. આ ફિલ્મ જે ટેક્નિકથી બની છે એ જ ટેક્નિકથી હોલિવૂડમાં જેમ્સ કેમેરોને અવતાર ફિલ્મ બનાવી હતી. એટલે આપણી અપેક્ષાઓ વધી જાય તે સ્વાભાવિક છે. પરંતુ આટલી બધી હો હા કર્યા પછી રિલીઝ થયેલી ફિલ્મનું એનિમેશન ખાસ્સું શીખાઉ કક્ષાનું લાગે છે. રજનીકાંત સહિત મોટા ભાગના કલાકારોના આંખો-ચહેરા પર જીવંતતા દેખાતી નથી. એટલું જ નહીં, ચહેરા અને હાથની મુવમેન્ટ્સમાં સંકલન ખૂટતું હોય એવું લાગે છે. સ્ક્રીન પર જાણે પપેટ શો ચાલતો હોય એવું લાગે છે. જો આ બાબત તમે ઈગ્નોર કરી શકો તો ધીમે ધીમે ફિલ્મની વાર્તામાં ઓતપ્રોત થતા જશો.

ઈન્ટરવલ પહેલાં રજનીકાંત હીરો થઈને આવું શા માટે કરે છે એવા પ્રશ્નો મૂંઝવશે. ઉપરથી દર થોડી વારે આવતાં ગીતો સરસ બન્યાં હોવા છતાં હાઈવે પર આવતાં સ્પીડબ્રેકર જેવાં લાગશે. પરંતુ એકવાર રહસ્યો પરથી એક પછી એક પડદા ઊંચકાતા જશે એટલે ફિલ્મની વાર્તાના પ્રવાહમાં તણાતા જશો.

ફિલ્મનું સૌથી સ્ટ્રોંગ પાસું સ્વાભાવિક પણે જ રજનીકાંત અને એની દક્ષિણ ભારતીય છાંટવાળું હિન્દી છે. ઉપરથી કે. એસ. રવિકુમારના સશક્ત ડાયલોગ્સ રંગ જમાવે છે. સેમ્પલઃ ‘રાજા કભી બંજર ઝમીન પર રાજ નહીં કરતા, અસલી રાજા વો હૈ જો લોગોં કે દિલોં પે રાજ કરે.’ રજનીકાંતની કોઈ જિમ્નાસ્ટને શરમાવે એવી એક્રોબેટિક એક્શન ફેન્સની તાળીઓ ઉઘરાવી જશે.

આમ તો રજનીકાંત હીરો હોય એટલે બાકી બધાં કલાકારો માત્ર ફોર્માલિટી માટે હોય એવી સ્થિતિ સર્જાતી હોય છે. તેમ છતાં વિલન બનતા દક્ષિણના સિનિયર કલાકાર નાસિર હિરો-વિલનનું પલ્લું બેલેન્સ કરતા રહે છે. દીપિકા હિરોઈન છે, પણ એના ભાગે નાચગાના અને એક ફાઈટ સિક્વન્સ સિવાય ઝાઝું કશું કામ આવ્યું નથી. હા, ફિલ્મમાં જેકી શ્રોફ અને ડાન્સર-અભિનેત્રી શોભના પણ છે, પરંતુ એ બંને પણ મહેમાન કલાકાર જેવાં જ છે.

ફિલ્મનાં ગ્રાફિકમાં પણ ખાસ્સી મહેનત કરાઈ છે. વિશાળ મહેલો, પહાડો, દરિયો વગેરે કાળજીથી ક્રિયેટ કરાયાં છે. એટલું જ નહીં, ફાઈટ સિક્વન્સિસમાં પણ ફટાફટ ઘૂમતા કેમેરા એન્ગલ્સ રોમાંચ જગાવતા રહે છે. ખાસ કરીને રજનીકાંતનો જટાધારી અવતાર અને એમાંય શિવતાંડવ તો એકદમ સુપર્બ કેપ્ચર થયું છે.

થલૈવા માટે જોખમ લઈ શકો

આ રજનીકાંતની ફિલ્મ છે એટલે એના ચાહકોમાં સ્વાભાવિકપણે જ ઉન્માદ જગાવશે. પરંતુ આપણે જો એના જોક્સની મજા લેવા જેટલા જ અને મનોરંજન ખાતર જ રજનીકાંતની ફિલ્મો જોતા દર્શક હોઈએ તો ઓવારણાં લેવાની ઈચ્છા થઈ આવે એવી ફિલ્મ કોચ્ચડયાન નથી. તેમ છતાં એક નવા એક્સપિરિયન્સ તરીકે આ ફિલ્મ જોઈ શકાય. પરંતુ સ્ટ્રિક્ટ્લી એને અવતાર જેવી ફિલ્મો સાથે સરખાવશો નહીં.  આ ફિલ્મની સિક્વલની પણ પૂરેપૂરી તૈયારી થઈ ચૂકી છે. આશા રાખીએ કે આ પહેલા ભાગમાં રહેલી એનિમેશનની નબળાઈઓ તેની સિક્વલમાં દૂર થઈ જાય. બાય ધ વે, ફિલ્મના એન્ડ ક્રેડિટ્સમાં ફરીથી ફિલ્મનું મેકિંગ બતાવાયું છે જે જોવા ઊભા રહેશો. એજ્યુકેશનના ભાગરૂપે પણ એ જોવાની મજા પડે એવું છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

P.S. મોશન કેપ્ચર એનિમેશન ટેક્નિક વિશે વધુ જાણવા માટે મારા મસ્ત માહિતી લેખની લિંકઃ https://jayeshadhyaru.wordpress.com/2014/04/18/motion-capture-animation/

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.