વિટામિન શી

  • 2-1‘રોમ-કોમ’ કહેતા રોમેન્ટિક કોમેડી ફિલ્મોનું એક સ્ટાન્ડર્ડ ટેમ્પલેટ હોય છે. છોકરો છોકરીને મળે, લવ એટ ફર્સ્ટ સાઇટ થાય, છતાં બંને વચ્ચે ટપાટપી-નોંકઝોક થાય, પણ પછી બંનેનાં દિલમાં પ્રેમનું ઘાસ ફૂટી જ નીકળે, બંને એકબીજાના પ્રેમમાં એવા માથાબોળ ડૂબે કે ઘરના લોકો-દોસ્તારો વગેરે બધા જ સંજવારી કાઢી હોય એમ સાઇડમાં ધકેલાઈ જાય, બધું રોઝી રોઝી લાગવા માંડે… ત્યાં જ ક્યાંકથી જૂની ફાઇલ ઑપન થાય-પેરેન્ટલ ઇશ્યૂઝ-મિસઅન્ડરસ્ટેન્ડિંગ-ઍક્સ BF-GF ફૂટી નીકળે અથવા તો સ્ટાન્ડર્ડ-કમિટમેન્ટ ફોબિયા આવી જાય…સૅડ સોંગની સિચ્યુએશન આવે, હીરોને પોતાના જૂના દોસ્તારો ફરી યાદ આવે, હિરોઇન બિસ્તરા પોટલાં બાંધીને ક્યાંક દૂર જવા ઊપડી જાય, પરંતુ એની ફ્લાઇટ ઊડે તે પહેલાં જ હીરોને સાચા પ્રેમનું બ્રહ્મજ્ઞાન થાય, એ એરપોર્ટની હડી કાઢે, આતંકવાદીઓને પણ કોમ્પ્લેક્સ થઈ જાય એ રીતે સિક્યોરિટીના ગાભા કાઢી નાખે અને ફ્લાઇટ ઊપડે એ પહેલાં સાહેબ પહોંચી જાય (ક્યારેક ફ્લાઇટ ઊડી જાય, પણ હિરોઇન ટિકિટના પૈસાનો મહાન ત્યાગ કરીને ત્યાં જ બેસી રહી હોય), ઘીના ઠામમાં ઘી પડે અને પારી સમાપ્તિ કી ઘોષણા થાય.પાછલા દાયકાઓમાં ટૉમ હેન્ક્સ, જિમ કૅરી, બ્રૅડ પિટ, ઍડમ સેન્ડલરથી લઇને અજય દેવગણ, રણબીર કપૂર, ઇમરાન ખાન સહિતના એક્ટરોએ આ રીતે એરલાઇનોનાં શિડ્યુલ ખોરવ્યાં છે. પ્રોબ્લેમ એ છે કે આ ટેમ્પલેટ ક્યારનુંયે ક્લિશૅની કેટેગરીમાં ઘૂસી ગયું છે. એટલે ‘વિટામિન શી’ જેવી એકવીસમી સદીના પણ દોઢ દાયકા બાદ બનતી ફિલ્મ પણ ડિટ્ટો આ જ ટેમ્પલેટ અપનાવે તે આશ્ચર્ય અને ડિસઅપોઇન્ટમેન્ટની વાત છે. ખાસ કરીને ફિલ્મના મુખ્ય એક્ટર અને ડિરેક્ટર બંનેની આ ડૅબ્યુ ફિલ્મ હોય ત્યારે આવી ક્લિશૅ સ્ટોરીલાઇન શા માટે પસંદ કરાઈ હશે તે અમદાવાદમાં અત્યારે કયો રસ્તો સલામત બચ્યો છે તેનાથીયે મોટો સવાલ છે! કદાચ સૅફ રહેવા માટે, કે ભઈ મોહબ્બત કા નામ આજ ભી મોહબ્બત હૈ અને લવ ઓલ્વેઝ સેલ્સ. પરંતુ જેમ (ઇમરાન-સોનમ સ્ટારર) ‘આઈ હેટ લવ સ્ટોરીઝ’ અને (સૈફ-ઇલિઆના સ્ટારર) ‘હૅપ્પી એન્ડિંગ’માં સેલ્ફ અવૅર રહીને ક્લિશૅ રોમ-કોમ ફિલ્મોની ઠેકડી ઉડાડવા ગયા અને ફાઇનલી એ જ બનીને રહી ગયા, એવું અહીં પણ થયું છે.
  • ફિલ્મનો માંહ્યલો કહેતા હાર્ટ એને ઠેકાણે હોવા છતાં બહુ બધાં દૃશ્યો ઑર્ગેનિક લાગવાને બદલે માત્ર ટેમ્પલેટને ફોલો કરવા માટે જ નંખાયાં હોય તેવાં વધારે લાગે છે. જેમ કે, હવે બંને મળે છે, હવે બંને વચ્ચે ઝઘડો થાય છે, હવે સાચા પ્રેમનું ભાન થાય છે વગેરે. ડિટ્ટો સોંગ્સ પણ એ જ પૅટર્ન ફોલો કરે છે. એટલે જ સોંગ્સ જોઈ-સાંભળીને ફિલ્મમાં તે એક્ઝેક્ટ કયા ઠેકાણે આવશે તે ફિલ્મ જોયા પહેલાં જ કળી શકાય. અને આપણે ખોટા પણ ન ઠરીએ.
  • થૅન્કફુલ્લી મેહુલ સુરતીનું મ્યુઝિક આ ફિલ્મનો મૅજર ઍન્કર છે. મેં અગાઉ પણ આ ફિલ્મના મ્યુઝિક રિવ્યુમાં લખેલું છે કે ‘વિટામિન શી’થી નેવુંના દાયકામાં જ ક્યાંક ખોવાઈ ગયેલી મેલડી (Melody) ફરી પાછી સાંભળવા મળી છે. નાઇન્ટીઝનાં સોંગ્સ આપણને આજેય સાંભળવા ગમે છે તેનું મુખ્ય કારણ આ મેલડી જ છે. શાંતિથી તાલબદ્ધ રીતે રેકોર્ડ થયેલો કોરસ (Chorus)નો અવાજ પણ છેલ્લે ક્યારે સાંભળેલો? દર્શન રાવલે ગાયેલું ‘માછલીઓ ઊડે’ સોંગ પહેલે જ ધડાકે ચ્યુઇંગ ગમની જેમ ચીપકી જાય તેવું છે. ડિટ્ટો તમિળ ‘દપ્પન કૂથૂ’ સ્ટાઇલમાં કમ્પોઝ અને કોરિયોગ્રાફ થયેલું ‘છોકરી’ સોંગ. {દપ્પન કૂથૂ સોંગ્સ આમ તો અલાયદા આર્ટિકલનો સબ્જેક્ટ છે, પરંતુ હિન્દીનાં ‘1-2-3-4 ગેટ ઑન ધ ડાન્સ ફ્લૉર’, ‘ધતિંગ નાચ’, ‘ચિકની કમર પે તેરી મેરા દિલ ફિસલ ગયા’, ‘આ રે પ્રીતમ પ્યારે’, ‘કદ્દુ કટેગા’ કે પછી તમિળનાં ‘મારી’, ‘આલુમા ડોલુમા’ સાંભળશો એટલે સમજાઈ જશે. જેમાં ડ્રમ ટાઇપ પર્કશન ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ મુખ્ય હોય છે અને મોસ્ટ્લી ઇન્ડિયન ટ્રેડિશનલ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટ્સ જ વપરાય છે.} રઇશ મણિયારે લખેલું (સ્પેનિશ સ્ટાઇલમાં કમ્પોઝ થયેલું) ‘પ્રેમની મસ્તી’ પણ મને ગમેલું, શબ્દો અને પિક્ચરાઇઝેશન બંને રીતે. મસ્ત લાઇનઃ ‘આંગળીઓ તારી આ ઝુલ્ફોમાં ફરે છે ને કોઈ ગઝલ જાણે લખાતી જાય છે!’ ધિસ ઇઝ અ બ્યુટિફુલ પીસ ઑફ પોએટ્રી. આ સ્લો મોશન સોંગ આઉટડૉરમાં શૂટ થયું હોત તો ‘પહલા નશા પહલા ખુમાર’ જેવું બનાવી શકાયું હોત.
  • ફિલ્મનો બીજો સૌથી મોટો પ્લસ પોઇન્ટ એટલે કેમિસ્ટ્રી. ના, હીરો-હિરોઇન વચ્ચેની નહીં, બલકે હીરો અને એના ફ્રેન્ડ્સ વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી. એ લોકો સાવ નાનામાં નાની મોમેન્ટને પણ લાઇટઅપ કરી દે છે. અફ કોર્સ, પ્રેમ ગઢવી, સ્મિત પંડ્યા અને મૌલિક નાયક લાંબા સમયથી ઍક્ટિંગની પિચ પર છે અને એટલે જ ઍક્ટિંગમાં નવા-જૂના વચ્ચેનો ફરક એકદમ ક્લિયર્લી પરખાઈ આવે છે. નૅચરલી, સ્મિત ‘વડીલ’ પંડ્યા એના ઍટમિક ક્લોક જેવા ઍક્યુરેટ કોમિક ટાઇમિંગને કારણે સૌથી વધુ ઍપલોઝ અને લાફ્ટર ઊસેટી જાય છે. ફિલ્મના મોટાભાગના પંચ એના જ ફાળે આવ્યા છે. અફસોસ, કે પ્રેમ ગઢવીનું પાત્ર એવું લખાયું છે જેના ભાગે ભાગ્યે જ કોઈ ડાયલોગ્સ કે ઇવન કેમેરા સામે જોવાનું આવ્યું છે. સ્ક્રિપ્ટ લેવલે એનું ‘ઍડમિન’નું પાત્ર જબરદસ્ત લાગતું હશે, પણ આખો વખત કોઈ પાત્ર સતત મોબાઇલમાં માથું નાખીને બેસી રહે તે ઇરિટેટ કરવા લાગે છે. મૌલિક નાયક ‘પ્રેમજી’થી લઇને બધે જ ઠેકાણે ‘બકો’ જ બની રહે છે. એણે આ ટાઇપકાસ્ટમાંથી બહાર આવવું જોઇએ.
  • અભિનેત્રી ભક્તિ કુબાવત અને એની સાથેના ધ્વનિતના સીન ઑર્ગેનિક લાગવાને બદલે ઓલમોસ્ટ ઍનિમેટેડ લાગે છે. જાણે પાછળથી કોઇએ કહ્યું હોય, ‘હવે હસો જોઉં’, ‘લેટ્સ ફાઇટ’, ‘હવે રડવાનું છે’, ‘હવે ગુસ્સે થઇને ફ્રસ્ટ્રેટ થાઓ’… (બાય ધ વે, ગુજરાતી ફિલ્મોની અભિનેત્રીઓ હજીયે શા માટે સાચું હસતી હોય તેવું લાગતી નથી? શા માટે તે ‘પોલીસ’ને ‘પુલીસ’ જ કહે છે?)
  • આગળ જેની પારાયણ માંડી તે ટેમ્પલેટને કારણે આવતી પ્રીડિક્ટેબિલિટી ખાસ કરીને ફિલ્મના સૅકન્ડ હાફની મજા છિનવીને તેને પ્રીચી બનાવી દે છે. ફિલ્મમાં ત્રણ કપલના સબપ્લોટ્સ છે, જે માઇક્રોસ્કોપિક વસ્તુઓ પર મૅક્રો ઝઘડા કરતા રહે છે. તેમાંથી બે કપલના પ્લોટ્સની ફિલ્મમાં ઓલમોસ્ટ શી જરૂર છે એ સમજાતું નથી (પ્રેમ અને ઝઘડા બંને પેકેજ ડીલ છે એ વાત કદાચ એક કપલથી પણ સમજી શકાઈ હોત). જ્યારે ત્રીજું છૂટાછેડાને આરે આવીને ઊભેલું કપલ જાણે કોઈ ગુજરાતી નવલકથામાંથી બેઠું થઇને ઝઘડી રહ્યું હોય એવું જ લાગે છે! આશિષ કક્કડના ભાગે વિયર્ડ એક્સપ્રેશન્સ, ભારોભાર સાહિત્યિક અને ‘જઝબા’ ફિલ્મની યાદ અપાવે તેવી લાઇન્સ જ આવી છે (‘રિશ્તો મેં ભરોસા ઔર મોબાઇલ મેં નેટવર્ક ન હો તો લોગ ગેમ ખેલને લગતે હૈ!’). હા, કુરુશ દેબુ (‘મુન્નાભાઈ MBBS’ના ‘રુસ્તમ પાવરે’ ફેમ)ને ‘પારસી કૃષ્ણ’ તરીકે જોવાની મજા પડી.
  • સાહિત્યિક ભાષાની વાત નીકળી તો એક દૃશ્ય વિશે કમને પણ વાત કરવી જ પડે એવું છે. જનાબ તુષાર શુક્લ અચાનક ક્યાંકથી આવી ચડે છે અને ફિલ્મમાં પ્રોટાગનિસ્ટને પોતાની લાક્ષણિક શૈલીમાં ‘I Love You’નો મહિમા સમજાવવા માંડે છે. એક તો એ સીન તદ્દન આઉટ ઑફ ધ પ્લેસ લાગે છે. બીજું, એ દૃશ્યમાં તુષારભાઈ દ્વારા બોલાતી અલંકૃત કવિસંમેલન પ્રકારની ભાષા સાંભળીને અચાનક TVની ચૅનલ ચૅન્જ થઈ ગઈ હોય એવી અજીબ લાગે છે. એમાં પ્રોટાગનિસ્ટને તો પ્રેમનો અર્થ સમજાઈ જાય છે, પરંતુ ઑડિયન્સ તરીકે હરામ જો આપણને કશું સમજાતું હોય તો. મજાની વાત એ છે કે પ્રોટાગનિસ્ટ આગળ જસ્ટ પૂરા થયેલા સૂફી ટાઇપ સોંગમાં આ વાતો ઓલમોસ્ટ સમજી જ ચૂક્યો છે. ઇટ્સ અ હાઈ ટાઇમ નોન એક્ટર્સે ફિલ્મોથી દૂર રહેવું જોઇએ. ગુડલક શૉટ બરાબર છે, પરંતુ જ્યારે ફિલ્મની પૅસને પંક્ચર પાડે એવો મોટો સીન હોય ત્યારે મૅકર્સે આ વાત ગંભીરતાથી વિચારવી જોઇએ.
  • મૅલ પ્રોટાગનિસ્ટના પોઇન્ટ ઑફ વ્યૂથી કહેવાયેલી આ ફિલ્મમાં એક તો ફોર્થ વૉલ બ્રેક કરવાની (ઓડિયન્સ સાથે વાત કરવાની) જરૂર હતી ખરી? જે વસ્તુઓ બોલાઈ છે, તે કરીને બતાવાઈ હોત તો? મને આશા હતી કે ‘ફ્રેન્ડ્સ વર્સસ ગર્લફ્રેન્ડ’, ‘ક્રિકેટ વર્સસ શૉપિંગ’, નૅગિંગ-ઇમોશનલી મૅનિપ્યુલેટિવ ગર્લફ્રેન્ડના કેરેક્ટરને કારણે ‘પ્યાર કા પંચનામા’ની યાદ અપાવતી આ ફિલ્મ તેનાથી આગળ જઇને કંઇક નવી વાત કરશે. મને એ જાણવામાં રસ હતો ખરેખર શા માટે શ્રુતિ વાતવાતમાં ઇરિટેટ થાય છે અને કરે છે? શા માટે એ કંટ્રોલ ફ્રીકની જેમ વર્તે છે? શા માટે એને એના પોતાના કોઈ મિત્રો નથી અને બૉયફ્રેન્ડના મિત્રો ગમતા નથી? શા માટે એ બૉયફ્રેન્ડને જેવો છે તેવો સ્વીકારવાને બદલે એને પોતાના બીબામાં મૉલ્ડ કરવા માગે છે? એણે પોતાનાં માતા-પિતાને વર્ષોથી લડતાં જોયાં છે, તેમ છતાં એ કમિટમેન્ટ ફોબિક નથી. ગુડ. પણ તો પછી એ આટલી પઝેસિવ શા માટે છે? જો એ માતા-પિતાના છૂટાં પડવાની બીકે પોતાના પ્રિયપાત્ર પ્રત્યે પઝેસિવ હોય, તો પણ એનું પાત્ર છેક સુધી વિકસતું જ નથી. જો માત્ર જિગરનું પાત્ર વિકસ્યું હોય અને શ્રુતિ ત્યાંની ત્યાં જ હોય તો ‘વિટામિન શી-2’માં મને એ જાણવામાં રસ પડશે કે બંનેનું લગ્નજીવન સુખરૂપ ચાલ્યું કે કેમ? (બાય ધ વે, ભરચક રેસ્ટોરાંમાં દસેક ફૂટ દૂરથી કોઈ છોકરી એવું કઈ રીતે ધારી શકે કે સલામત અંતર રાખીને બેઠેલો પ્રોટાગનિસ્ટ કોઈ યુવતીને કિસ કરી રહ્યો છે? હિરોઇનને 2D વિઝન છે?!)
  • ડૅબ્યુટાન્ટ ડિરેક્ટર ફૈઝલ હાશ્મીની ‘વિટામિન શી’એ સ્માર્ટફોન-સોશ્યલ મીડિયાને કારણે યંગસ્ટર્સના સંબંધોમાં ઑવરએક્સપોઝર, સ્પૅસનો અભાવ કે રિલેશનશિપ ફટીગ લાવી દે છે કે કેમ તે વાત પણ ગંભીર થયા વિના કરી હોત તો મજા પડત. પરંતુ તે ‘પ્રેમ શું છે’ ને ‘આખરે એને જોઇએ છે શું’ની જ વાત કરે છે.
  • ફિલ્મમાં થ્રુઆઉટ વધઘટ થતા મૅકઅપ અને લિપસિંક જેવી ટેકનિકલ ભૂલો છે. હાર્ડલી કંઈ નવું ઑફર કરતી હોવા છતાં આઈ થિંક ‘વિટામિન શી’ મસ્ત મ્યુઝિક, સારાં પર્ફોર્મન્સીસ અને બે પ્રોમિસિંગ ડૅબ્યુનું કોમ્બિનેશન તો છે જ. આ ફિલ્મ સાથે સંકળાયેલા ચારેય લીડ ઍક્ટર્સ અને ડિરેક્ટર આગળ ઉપર શું આપે છે એ જાણવાની ઇન્તેજારી રહેશે.
  • P. S. ફિલ્મનાં ટાઇટલ ક્રેડિટ્સમાં હિરોઇનનું નામ હીરોની પહેલાં મૂકવા બદલ થંબ્સ અપ!

રૅટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

કરસનદાસ પે એન્ડ યુઝ

karsandas-pay-and-use

  • સવા બે કલાક સુધી જકડી રાખે તેવી સ્ટોરી ન હોવા છતાં પર્ફોર્મન્સીસ અને ડિટેલિંગ તમને કંટાળવા ન દે તેનું પર્ફેક્ટ એક્ઝામ્પલ એટલે ‘કરસનદાસ પૅ એન્ડ યુઝ’.
  • તમે ગુજરાતી સિનેમાની કદાચ સૌથી વધુ કમાણી કરાવતી અને હાડોહાડ યુથ-અર્બન ફિલ્મ બનાવી હોય, ત્યારે તમારા પર અપેક્ષાનો કેવો ઍવરેસ્ટ હોય તે સમજી શકાય તેવી વાત છે. એ વખતે ચીલો ચાતરીને જાણે ‘સૉ કૉલ્ડ રિયલ’, રુરલ કે ટ્રેડિશનલ ગુજરાતી સિનેમામાંથી ચકતું કાપીને લઈ આવ્યા હોય તેવી ઑથેન્ટિક-રૉ ફીલવાળું બૅકડ્રોપ લાવવું, હીરોને જાજરૂમાં બેસાડવો, હિરોઇન પાસે ઘર ઘરનાં વાસણ ઘસાવવાં… તે માટે છપ્પન નહીં તોય નોર્મલ કરતાં ઍટલિસ્ટ પાંચ-સાત ઇંચ વધારેની છાતી તો જોઇએ જ! સબ્જેક્ટ માટે વેલડન કૃષ્ણદેવ યાજ્ઞિક!
  • આમ જુઓ તો ટ્રેલર પરથી અમુક બાબતો એકદમ ક્લિયર હતી. હીરો ‘તિલોક’ (સુપર્બ મયુર ચૌહાણ aka ‘માઇકલ’) ‘કરસનદાસ પૅ એન્ડ યુઝ’ નામે જાહેર શૌચાલય ચલાવે છે, હિરોઇન જયા aka ‘ઝયા’ (દીક્ષા જોશી) ત્યાં પૅ કરીને યુઝ માટે આવે છે. જાજરૂની માલીપા ડબલા-સાવરણાની સાક્ષીએ બંનેનો પ્રેમ પાંગરે છે. તભી લડકી કા અમરીશ પુરી છાપ બાપ આવીને બંનેને નાત-જાતની અદૃશ્ય છતાં અભેદ્ય દીવાલ બતાવે છે. એટલે આ સ્ટોરી ‘સ્ટાર ક્રોસ્ડ લવર્સ’ની કૅટેગરીમાં જઇને બેસે છે. મને સૌથી વધુ એ જાણવામાં ચટપટી હતી કે આખા ગોમની વચાળે હંધાયને ઇમની ઓકાત બતાવી દેવા માટે હીરો તિલોક એવું શું તિકડમ ચલાવશે, જે જોઇન આપણેય એનાં ઓવારણાં લઈ લઇએ.
  • ફિલ્મમાં સૌથી પહેલી નૉટિસ થાય તેવી વાત એટલે તેનું ડિટેલિંગ. એક પૅ એન્ડ યુઝ ટોઇલેટ ચલાવનાર વ્યક્તિ કેવી હોય, એની રોજિંદી લાઇફ કેવી હોય, એ આખો વખત ત્યાં માથું ફાડી નાખે એવી દુર્ગંધની વચ્ચે કઈ રીતે રહી શકતી હશે-ત્યાં જ કેવી રીતે ખાઈ-પી શકતી હશે, લોકો એને અને એ લોકોને કેવી નજરે જોતા હશે, એના મિત્રો કેવા હશે, એની બોલી કેવી હોય, એની વોકેબ્યુલરી કેવી હોય, એનો મિજાજ કેવો હોય અને એ જ્યારે પ્રેમમાં પડે ત્યારે એનો પ્રેમ, એની ફૅન્ટેસી આપણા કરતાં અલગ હોય કે પ્રેમ એટલે પ્રેમ એટલે પ્રેમ એવું હોય?
  • તિલોકના ‘કરસનદાસ પૅ એન્ડ યુઝ’નું બિલ્ડિંગ એ ઓલમોસ્ટ એનું કિંગ્ડમ છે, જ્યાં એનું જ રાજ ચાલે છે. એ જંગલમાં ફરતા વાઘની જેમ ફુલ સ્વૅગર, ફુલ ઍટિટ્યુડથી એમાં આંટા મારે છે, ટેબલ પર પગ ચડાવીને બેસે છે. દિલથી બીડીઓના કશ લગાવે છે. ટેબલ પર નાનકડો ઍક્ઝોસ્ટ ફૅન મૂકીને હવા ખાય છે. બહાર મોટા ભા થઇને ફરતા લોકો એને ત્યાં આવે એટલે એની પરમિશન વિના અંદર નહીં આવવાનું, એ કહે તે જાજરૂમાં જવાનું ને એ કહે એટલે બહાર પણ આવવાનું. હા, બહાર બીજાના કિંગ્ડમમાં જાય ત્યારે ભોડું ભાંગી જાય, પણ સ્વૅગ ન છૂટે. ડિરેક્ટર અને કેમેરા પણ આ સ્વૅગના આશિક છે તેવું દર થોડી વારે આવતા ફુલ ક્લોઝઅપ્સ, લૉ એન્ગલ શૉટ્સ અને ફ્રિક્વન્ટ સ્લો મોશન્સ પરથી જોઈ શકાય છે.
  • ફાઇન. હવે આ મહાશય પ્રેમમાં પડે ત્યારે? હિરોઇન સાબુના પાણીવાળી જાજરૂની ટાઇલ્સ પર લપસે. હિરોઇનની કાર ખરાબ ન થાય, બલકે એના ટોઇલેટમાં ડબલું ન હોય કે પછી એના ઘરના ટોઇલેટમાં ગ્લાસ ફસાઈ જાય. બંનેના હાથ એકમેકને ડબલું કે દસની નોટ આપ-લે કરતી વખતે સ્પર્શે. કોલેજમાંથી બંક મારીને CCDમાં નહીં, પણ જાજરૂ જવાનું લૅટ કરીને મંહીં જાજરૂમાં જ બંને મળે. ફેસ ટાઇમ પર નહીં, કોઇના ઘરે કામે જતી વખતે બંનેની આંખો મળે. હિરોઇન પર ઇમ્પ્રેશન જમાવવા હીરો એને દોસ્તની લારી પર મફતની પાણીપુરી ખવડાવે. ડ્રીમ સિક્વન્સમાં સરી પડેલો ‘તિલિયો’ સ્કૂટરના ચોરાઉ ટાયરના હીંચકે ઝૂલે, અને તાજ્જી પ્રેમમાં પડેલી ‘ઝયા’ કો’કના ઘરનાં વાસણ માંજતી વખતે સ્ટીલની થાળીમાં પોતાનો બ્લશિંગ ચહેરો જુએ. બંને મલ્ટિપ્લેક્સમાં નહીં, સિંગલ સ્ક્રીનમાં ‘વિક્રમ’ (ઠાકોર!)નું મુવી જોવા જાય. આ પર્ફેક્ટ સ્લાઇસ ઑફ લાઇફ રોમાન્સ છે. આમાંનું ઘણું ખરું આપણે ટ્રેલરમાં જોયેલું હોવા છતાં અને ફર્સ્ટ હાફમાં ટાઇમ ખાઈ જતું હોવા છતાં જોવું ગમે છે.
  • કલાકારોના લુક, લૅંગ્વેજ, લાઇફનું ડિટેઇલિંગ પણ જબરદસ્ત છે. પબ્લિક ટોઇલેટની દીવાલ પર મંદિર તરીકે મેલડી માતાનો ફોટો હોય (ગામને ચેલેન્જ આપ્યા પછીની એક સવારે તિલોક માતાજીના ફોટા સામે જે લુક ઍક્સચેન્જ કરે છે, માશાઅલ્લાહ!), વૉશબેસિન પર માછલી સાબુ લટકતો હોય, તિલોક ભડકીલાં તો સુંદર ઑવરસાઇઝ્ડ (મોસ્ટ્લી કો’કનાં ઊતરેલાં) કપડાં પહેરે, તિલોક જ્યારે હિસાબ કરવા બેસે બટકું પૅન્સિલ હોય, એ કેવી રીતે પકડે, ગડબડિયા અક્ષરોમાં લખે, બૅન્ક અકાઉન્ટમાં નહીં પણ થેલામાં આભલાંવાળી થેલીની અંદર કોથળીમાં પૈસા મૂક્યા હોય (ને એમાંય મોસ્ટ્લી નાની નોટો-પરચૂરણ જ હોય), જાજરૂની નજીકમાં પાણીપુરીની લારી ચલાવતો એમનો દોસ્તાર કાળુભા (જય ભટ્ટ) દિવસની પહેલી પૂરી બનાવીને લારીના ટાયર નીચે મૂકે, હિરોઇનના એક રૂમના ઘરમાં છએક દીકરીઓ રહેતી હોય ત્યાં કેવો કકળાટ હોય (માય ગૉડ, ભયંકર છે!), ચકી નામની એક નાનકડી દીકરી આખો વખત ઝાડની ડાળીની જેમ બારીએ જ ટિંગાયેલી હોય (ત્યાં જ ઊંઘી પણ જતી હોય), એક દીકરી સતત ચિક્કી-ચવાણું ખાવાનું જ માગતી હોય, એ દીકરીઓ પોતાના પપ્પાને ‘ડેડી’ (ઑલમોસ્ટ ‘ડેળી’ના ઉચ્ચારમાં) કહે, હૅવીલી પ્રેગ્નન્ટ પત્ની પણ માવો મસળતી હોય અને પતિ-પત્ની બંને ચાવતાં હોય, ટોઇલેટનું કમોડ ન હોય- ‘મરઘો’ હોય… તિલોકનું ટોઇલેટ કે જયાના ઘરના ઓરડાના સીન ક્લસ્ટરોફોબિક છે, પણ આપણા દિમાગમાં બંનેની જ્યોગ્રાફી એવી છપાઈ જાય છે કે અત્યારે પણ કહી શકીએ કે એ પબ્લિક ટોઇલેટમાં લેડિઝનાં ટોઇલેટ લૅફ્ટ સાઇડે અને જેન્ટ્સ ટોઇલેટ રાઇટ સાઇડે છે, ને જયાના ઘરમાં પાણીનું માટલું ડાબી બાજુએ નીચે પડ્યું છે! માઇકલ, દીક્ષા અને હેમાંગ શાહ (વાસ પરથી ગઈકાલનું મૅન્યુ કહી દે તેવો ‘હુંદરિયો’)એ ટિપિકલ બોલી બરાબર પકડી છે. જોકે મારા કાઠિયાવાડી કાને કાઠિયાવાડી બોલી પણ પડતી હતી.
  • બીજી મસ્ત વાત એ છે કે હીરો પબ્લિક ટોઇલેટ ચલાવતો હોવા છતાં કે સમાજના પિરામિડમાં છેક નીચે આવતો હોવા છતાં એ પોતાના કામ પ્રત્યે જરાય અપોલોજેટિક નથી. ભલે ચિલ્લર કમાતો હોય, પણ એણે સપનાં જોવાનું-જીવવાનું-ખુશ થવાનું બંધ નથી કર્યું.
  • ‘છેલ્લો દિવસ’ સામે બહુ બધા લોકોની એક ફરિયાદ તેના બિલો ધ બૅલ્ટ અને ટોઇલેટ હ્યુમર વિશે હતી (તેમાં ટોઇલેટની અંદર જ શૂટ થયેલા ત્રણ સીન તો મને અત્યારે પણ યાદ આવે છે). જ્યારે અહીં આખા મુવીના કેન્દ્રમાં જ ટોઇલેટ છે, છતાં (એક ટૉપ ઍન્ગલને બાદ કરતાં) ઍક્ઝેક્ટ ટોઇલેટની અંદરનો-કમોડનો લગભગ એકપણ સીન નથી. અહીં ટોઇલેટમાં હ્યુમર છે, પણ ટોઇલેટ હ્યુમર મિનિમમ છે (એમાં ફિલ્મનું નામ પણ આઈ જ્યું!). તિલોક કોઇના જાજરૂમાં ફસાયેલો ગ્લાસ હાથ નાખીને કાઢતો હોય ત્યારે પણ કેમેરા બહાર જ રહે અને આપણને માત્ર અવાજ સંભળાય. હાઇટ તો એ છે કે એ વખતે હીરો-હિરોઇન શરમાતાં મીઠી વાતો પણ કરતાં હોય!
  • તિલોક (માઇકલ), સુંદર (હેમાંગ શાહ), કાળુભા (જય ભટ્ટ) અને ચિનુભા (ચેતન દૈયા) આ ચાર કલાકારોના મજબૂત ખભા પર આખી ફિલ્મ ઊભી છે (કેરેક્ટરાઇઝેશન અગેઇન એટલું સ્ટ્રોંગ છે કે પાત્રોનાં નામ પણ યાદ રહી જાય). પહેલા ત્રણ જણની ફ્રેન્ડશિપની વૉર્મ્થ આપણને ઠંડાગાર ઑડિટોરિયમમાં પણ ફીલ થાય. જ્યારે ચેતન ‘ચિનુભા’ દૈયાનો ખોફ એવો ભયંકર છે કે સતત મને બીક રહ્યા કરતી હતી કે આ ઘરમાં કકળાટ કરતી એમની એકાદ દીકરીને તો ખેંચીને ઝાપટ ન મારી દે તો સારું! ઇન્ટરવલ પહેલાંની એકદમ રિયલિસ્ટિક ફાઇટ કોઈ ઉમદા સાઉથ ઇન્ડિયન મુવીનો ટેસડો કરાવે તેવી છે. ખોખલું સોશ્યલ સ્ટેટસ કેવું પૈસા સાથે જોડાયેલું છે એ વાત પણ એમાં માર્ક કરજો. આખા મુવીનો એ બેસ્ટ સીન છે. બધા સીનમાં વચ્ચે એક કોમિક હૂક નાખવાની સ્ટાઇલ પણ મસ્ત. દીક્ષા જોશીને થોડો વધુ સશક્ત રોલ આપવા જેવો હતો.
  • પરંતુ સૅકન્ડ હાફમાં રાઇટિંગનો પનો ખાસ્સો ટૂંકો પડે છે. તિલોક હંધાયને એમની ઓકાત બતાવી દેવાની છડેચોક ચૅલેન્જ મારે છે તેને ફુલફિલ કરવા માટે એ જે કરે છે એમાં ખાસ નવીનતા કે ઍક્સાઇટમેન્ટ નથી. કોમેડીનો પાલવ ન છોડવો હોય કે ગમે તે, પરંતુ પૈસા કમાવા માટે જે કંઈ કીમિયા અજમાવાય છે તે ઓલમોસ્ટ ફારસ જ બની જાય છે. એક સળંગ બિલ્ડ થતી ઇવેન્ટ્સ આપણને હાઈ ટેન્શન ડ્રામેટિક ક્લાઇમૅક્સ તરફ લઈ જાય એવું કશું બનતું નથી. એને બદલે આપણે બહાર નીકળીએ ત્યારે બે મોટા ફૅડ આઉટની વચ્ચે આવતા અલગ અલગ સીનના ટુકડા જ યાદ રહે. જેમ કે, ન્યુઝ ચૅનલના રિપોર્ટરવાળો સીન, ટોઇલેટની પબ્લિસિટીવાળો સીન, મૅરેજવાળો સીન વગેરે. એમાંના પહેલા બે તો અતિશય લાંબા સ્ટેન્ડ અપ ઍક્ટ્સ જ છે. બંને વધુ પડતા ખેંચાયા છે. ચાલતા હોય તો જોવા ગમે, પણ ફિલ્મમાં તેની હાજરીથી કોઈ ફરક ન પડે. (બાય ધ વે, ‘હુંદરિયો’ ‘મચ્છરદાનીમાંથી બે બ્લાઉઝ બનાવ્યાં’ એવાં બે ભેદી ગીતો ગાય છે, એ શું છે?!) અને છેલ્લે કોઈ જ ઍક્સાઇટમેન્ટ વગર સગવડિયા સ્ટાઇલમાં ઘીના ઠામમાં ઘી પડી રહે.
  • થીમને કારણે આ ફિલ્મની નાગરાજ મંજુળેની મરાઠી ‘સૈરાટ’ કે તે પહેલાંની ‘ફૅન્ડ્રી’ સાથે સરખામણી થઈ જાય. પરંતુ આ ફિલ્મ દૂર દૂર સુધી સૈરાટ નથી. કેમકે થોડાઘણા રિયલિસ્ટિક ટચ પછી તરત જ આ ફિલ્મ તેનાથી દૂર જઇને રોમ-કોમ ટાઇપની પરીકથા બની જાય છે. એક લાંબા ઉપદેશાત્મક મોનોલોગને બાદ કરતાં આ ‘કરસનદાસ…’ કોઈ બૉલ્ડ સ્ટેટમેન્ટ પણ રજૂ કરતી નથી કે બૉલ્ડ સ્ટેન્ડ પણ લેતી નથી. આ ફિલ્મ પાથબ્રૅકિંગ બની શકી હોત, બટ ઇઇઇટ્સ અ લોસ્ટ અપોર્ચ્યુનિટી.
  • ભાર્ગવ પુરોહિત-કેદાર ઉપાધ્યાયે કમ્પોઝ કરેલાં ‘આઈ જ્યો’ અને ‘મને કહી દે’ બંને સોંગ્સ એકદમ કૅચી અને ચિપકુ છે. પણ ખબર નહીં કેમ, મને સતત રહેમાનનાં ‘મુસ્તફા મુસ્તફા’નું પ્રિલ્યુડ, ‘હમસે હૈ મુકાબલા’નું ‘પ્રેમિકા ને પ્યાર સે’ની ટ્યુન તથા ‘આઈ જ્યો’ માટે એક તમિળ સોંગનું મ્યુઝિક જ યાદ આવતું હતું.
  • સૅકન્ડ હાફમાં કોઈ આઉટકમ વિનાના વણજોઇતા લાં…બા સીન, થ્રિલ વિનાનો ક્લાઇમૅક્સ અને ફિલ્મમાં વારેવારે આવતા સ્લો મોશનની જેમ જ સ્લો મોશનમાં ચાલતી ફિલ્મની લંબાઈને કારણે છેલ્લે તો ‘થાકી જ્યો’ જેવી ફીલ થાય છે. છતાં સુપર્બ પર્ફોર્મન્સ, નવો ડૅરિંગ બૅકડ્રોપ અને અર્બન-રુરલ સિનેમાની ‘આભડછેટ’ દૂર કરે તેવી થીમ અને સિક્વન્સ માટે પણ આ ફિલ્મ એક વખત અવશ્ય જોવા જેવી છે. કાશ થોડી વધુ હિંમત દાખવીને ફિલ્મને મૅચ્યોર પણ બનાવી હોત!

    રૅટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

    Read English version of this review here.

    Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

 

Carry On Kesar

Miscarriage of a nice idea

***

carry-on-kesar-fa-gujarati-2016-500x500It’s an art to pick up a nice, heart-warming story from routine news headlines. But it takes a herculean task to convert that germ of a story into a delightful two hour movie. Director Vipul Mehta’s comedy-drama film ‘Carry On Kesar’ completely falls flat in this idea to execution conversion process. In spite of having immensely talented actors as Darshan Jariwala, Supriya Pathak Kapur and very glamorous Avni Modi, over the top melodrama and very lazy writing with sexist-racist, below the belt dialogues, this movie remains a forgetful experience.

Kid Kid Hota Hai

Shyamji Patel (Darshan Jariwala) and his wife Kesar (Supriya Pathak Kapur) live in the small town called Jam Khambhalia of Saurashtra. They live in a big haveli (which is in fact the Riverside Palace of Gondal and once rented to Salman Khan’s sisters in ‘Prem Ratan Dhan Payo’). They have big gaadi (car), waadi (field) and oil mills, but they aren’t happy. All they need is an offspring of their own.  But how is it possible as Shyamji is 55 and Kesar is 50?

Enter Anahita aka Annie (Avni Modi), a fashion designer from Paris. She comes to know about Kesar, who is a two times national award winner Patola designer. But is now prisoner of her loneliness. By earliest flight Annie comes to Jam Khambhalia to learn the art from Kesar. Instead, she persuades the aged couple to try for a baby through IVF technic. Luckily there’s a gynaecologist Dr Prateek Joshi (Rittesh Mobh) from London has started an IVF clinic in the town. After initial denial the couple agrees. But will they have ultimate fulfilment of having a baby? One more thing, Annie too has one secret to reveal.

Is everything fair in drama?

To gain parenthood in fifties is a very nice story idea to start with. The very thought is a mixture of many emotions. The pain of a childless couple, to counter societal pressures to be parents at the age of being grand-parents, those tiny moments during pregnancy, weird demands of a pregnant woman, to get a first glimpse of own child, to hear their heartbeats for the first time etc. Such emotions, if executed well, easily connect with the audience. Seasoned actors Darshan Jariwala and Supriya Pathak Kapur have masterfully struck a chord. Throughout the movie, they remain in their respective characters. They are beautifully glued together as a husband and a wife. We can see pain of a mother she couldn’t be, behind a strict shethani in Supriya. There’s love and fear of loneliness behind her hard nut behaviour with her husband (interstingly, this behaviour of her reminds us of Supriya Pathak’s mother Dina Pathak’s role in Hrishikesh Mukherjee’s ‘Kubsoorat)’. On the other hand, Kesar’s husband Shyamji feels the pain of her wife. He tries everything from being goofy to amicable to keep her happy. The couple looks inseparable, fully merged in each other. There’s a scene where Darshan Jariwala looks into a mirror realising his old age, grey hair, wrinkled skin and fighting with tears. It shows his mastery as an actor. Without saying a word he conveys pain, anger and frustration in just a few seconds. Alas, this is the only glimpse of subtlety in the whole movie. This delightful couple, fine actor duo, cannot hide gigantic shortcomings of the movie.

I have been repeatedly saying that films demand much more subtlety than stage plays. Characters should not keep on talking all the time on very high pitch volumes. Some things should be left to camera which can convey emotions more beautifully than spoken words. Talented cinematographer Pushkar Singh could have been utilized but he seems busy in capturing drone images in every five minutes.

Despite having high pitch melodrama, ‘Carry On Kesar’ keeps lighter tone running throughout the whole film. Like ‘Vicky Donor’, there’s a scene where our lead actor has to collect a semen sample. Luckily it doesn’t have any vulgarity, but creates chuckles. We are told it’s a family film. Then why writers have used below the belt, double meaning stale jokes. The mix-up between names ‘Jiglo’ (derived from Jignesh) and ‘gigolo’ is stretched to eternity. There’s a black actor in the film, who is called shamelessly as ‘kaala khatta’, ‘daamar nu dablu’ (a tin of tar) and ‘Habsi’. On one hand we are shown feelings of a childless parents, but we just don’t care about racism.

Sexist undertone in the film is also bothersome. When Annie comes to the a small town wearing shorts, piercings, hair colour and tattoos, she’s rejected by the boy for the same. She has to get ‘aadarsh Bharatiya naari’ avatar to get accepted. She has to wear a saari and cover herself from top to toe. Is the length of her skirt is measurement of her character? Remember, she does all these for the boy who is London return doctor and persuades a middle aged couple to be broad minded! Really?

Logic and detailing, too, go for a toss in the whole movie. Take these: The story is in Jam Khambhalia. So vehicles should have number plates with ‘GJ 37’. Instead we see GJ1, GJ3, GJ4, GJ7, except GJ37. Why such a big man Shyamji Patel has to land up in police station for buying a watermelon? Doesn’t anyone know him in Jam Khambhalia? Kesar is a world renowned designer, but there isn’t a trace of design anywhere near her. Why does a Londoner doctor start IVF clinic in the town which has population of just one lakh? Why does his clinic look like of a general practitioner? (We could have shown the process of IVF instead.) Why does almost no one speak in kathiawaadi dialect? How they measured blood pressure of a baby in incubator without attaching anything to her?

Dialogues of the movie are full of mushy wordplay. Over use of rhyming the words (khobo-kholo, ruksh-vruksh, frame-prem, kesar-pukesar) feels like we are in some kavi sammelan! It creates unintentional laughter at a few places.

As I said, Darshan Jariwala and  Supriya Pathak Kapur are beck bones of this two hours long loud movie. Avni Modi looks cute but she overacts in almost all the scenes. Romantic angle between Annie and the doctor look completely forced. They have chemistry of water and petrol between them, i.e. zero. All other characters are just cut-pasted here, and don’t serve any purpose. Only Amish Tanna as ‘Jiglo’ makes you laugh as he has superb comic timing. Senior actor Sanat Vyas is also wasted in a cameo. Reminding of cameo, there’s ‘big’ guest appearance in the movie which can delight you. Had it taken care of, the village could also have become a character here. It is just a fake postcard here.

Music by Sachin-Jigar saves the day. The album has four songs which are voiced by big names like Alka Yagnik, Sunidhi Chauhan, Javed Ali, Osman mir and Kirti Sagathia. It’s a treat to hear them, but not picturized well and over used in the movie.

Carry On Darshanbhai-Supriyaben

It’s a welcome trend to bring actors like Darshan Jariwala and  Supriya Pathak Kapur in Gujarati cinema. But until they aren’t given a strong script, only big names cannot promise a good film. ‘Carry On Kesar’ banks on these two big names, its novel subject and high pitched melodrama. The movie has some delightful scenes, but at the end it remains a two hour long ad film of an IVF clinic.

Rating: ** (Two Stars)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Shubh Aarambh (A Gujarati Movie)

Mission Marriage

***

In spite of some charming performances this sweet film leaves us unsatisfied.

***

shubh_aarambh_gujarati_movie_2016_nri_gujarati_india_gujarat_news_photos_11646Big fat noisy glittery Indian weddings are the perfect occasion for a family movie. From Yash Raj Films to Suraj Barjatya have generously milked the idea of movies made around marriages. I don’t know why but our so-called urban Gujarati films hadn’t touched this idea so far. Amit Barot’s refreshing ‘Subh Aarambh’ breaks this Gujju NRI wedding drought. How is the marriage, let’s find out.

Chat Mangani, Pat Shaadi

Anupam (Harsh Chhaya) and Manasvi Mehta (Prachee Shah Pandya) is an America based NRI couple. During a marriage season, they land in Ahmedabad. Their sole purpose is to find a suitable girl for their architect son Shubh (Bharat Chawda). They come to know about Riddhima (Deeksha Joshi) through the typical matchmaking channel of relatives. Riddhima is a professional marriage counselor. A ‘ladki dekho’ meeting is fixed, potential bride & groom meet and everything clicks. Now it’s time for ‘chat mangani, pat shaadi’, right? Yes, but no. One family has deep dark secret inside their closet. Will it affect the marriage?

Less Band, Baaja, More Baatchit

Right from the beginning, Shubh Aarambh shows us picture perfect traditional Indian families. Bhaiyaa- Bhabhis, uncle-aunties, enthusiastic children, mother-father, papa ki pari type daughters, nosy neighbors… a whole shade-card for Barjatya clan movies is here. Together they talk, laugh, hug, sing, dance, eat. All are diabetes infusing sweet. These scenes are heart-warming. Scenes, where families of bride-groom meet and simultaneously discuss the potential marriage are beautifully done. In short, the first act is nicely set. The problem occurs after that.

Once the stage is set for the conflict, nothing much happens to resolve it. Hrishikesh Mukherjee’s delightful family drama ‘Bawarchi’ showed us how one family had trivial issues and one man enters into their lives and fixes everything. I wanted to see the same kind of magic here, by interesting sequences, not by just plain talk. This family, too, has a problem. The character of Riddhima is supposed to solve it. She herself promises to do so as well. But she doesn’t do much except one little gesture.

There’s a basic rule in cinema, ‘show, don’t tell.’ When you have the movie camera, you should show things happen, rather than waste time on saying everything. Director Amit Barot doesn’t seem to believe in this thought. Thus the characters speak their feelings too. For example, the father of the bride is sad that his darling daughter will soon get married and leave their house forever. He talks about all his feelings for their daughter to his wife. Both weeps. All just beside their sleeping daughter! The daughter doesn’t wake up. Instead, they could have shown a montage describing father-daughter love. A drop of tear from sleeping daughter’s eyes could have added one more subtle layer to the melodramatic scene. But scene fades out with closed eyes of the daughter.

Vipul Sharma’s story and theater actor cum writer Abhinay Banker’s dialogues are touching, but it feels like you are watching a stage play. Everyone just talks and talks, in all scenes. Long emotionally, poetically, philosophically charged lines. And yes, there’s poetry in the film. Harsh Chhaya’s character is a Gujarati poet. He recites poems on every occasion, at the rishta meeting, during a husband-wife conversation, in his memories, on sangeet sandhya. Even dialogues are straight out of motivational books. Sample these, ‘you build houses, I’ll show you to make a home’, ‘time is like sand in fist’, ‘it takes sunlight to grow a plant just like water and fertilizer’, ‘we don’t cut trees in fall season’… There are many more like these scattered in the whole movie. If such emotionally mushy dialogues are your game, you’ll hit a goldmine! And just like a stage play, every character speaks so slowly with long pauses. You start fearing are they going to finish the movie in a sequel or what? Long splitting shots of the city and sponsors’ brands slow already slow movie.

Awesome, Threesome

Harsh Chhaya is the main glue who holds this otherwise loose film with a wafer-thin story. His amazing screen presence and his baritone voice fill every frame he is in. He can make you cry even with his eyes only. Without any effort, he shows love, joy, frustration, sadness on his face. You want more and more of him in the movie. I wish he keeps continue working in Gujarati movies.

We have been seeing Prachee Shah for her acts in ‘Ekta Kapoor era’ TV serials like ‘Kyonki Saas Bhi Kabhi Bahu Thi’. She has the same charm on her face but looks uncomfortable in Gujarati dialogues.

‘Dhula’ of ‘Chhello Divas’ Aarjav Trivedi is here too, in his new found slim-trim avatar. He has hit all the right notes with his superb comic timing and amazing ‘Amdavadi’ dialect. But the real discovery of the film is Sanjay Galsar as Imran. He’s pitch perfect in his typical Muslim Gujarati-Hindi-Urdu mix dialect. Both Aarjav and Sanjay have stolen all the laughter in the movie. I’m sure you would come out of theater saying ‘done haiga’! This duo has more chemistry between them than the lead pair Bharat-Deeksha. Bharat looks handsome, but practically has nothing to do in the film. He remains invisible in the movie for a long time. Deeksha, too, doesn’t have a meatier role to play.

A movie which has a marriage in the central theme must have strong music. Except for soothing ‘Geet Gulabi’ and title track ‘Shubh aarambh ho’ are nice to hear, but never lift the movie. We hear voices of Divya Kumar, Swanand Kirkire, Kirtidan Gadhvi, but still, songs just come and go without leaving any impact on us.

Want to attend the marriage?

‘Shubh Aarambh’ is a perfect time-pass movie to watch when the whole family is in the house. It has the heart in its place, touches your emotional cord but never satisfies you. As I said earlier, there aren’t many incidents in the film, conflict arises and resolves automatically. Right from the first mention of the main conflict, you know things will fall into its place and how. This is the marriage between poetry weds motivation in a simple ceremony.

Rating: **1/2 (Two and a half stars)

(Published in DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Surgical Strike & Gujarati Films

(૨૦૧૬માં થયેલા ઉડી હુમલા પછી ભારતીય સેનાએ અડધી રાત્રે POKમાં ઘૂસીને જે સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક કરી, તે પછી દેશભરમાં સર્જાયેલા દેશભક્તિના પૂરમાં મૂકેલી હળવી પોસ્ટ. જેમાં સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક સાથેના સિનારિયોને વિવિધ ગુજરાતી ફિલ્મોનાં ટાઇટલો સાથે સાંકળવામાં આવી છે.)

ભારત-પાક દોસ્તીઃ રોમેન્સ કોમ્પ્લિકેટેડ

ન.મો.ની સરપ્રાઇઝ પાકિસ્તાન મુલાકાતઃ બસ એક ચાન્સ

દરમ્યાન POKમાં: પોલમપોલ

અને નવાઝ શરીફઃ લવારી

ત્રાસવાદીઓનો ઉડી અટૅકઃ ગ્રૅન્ડ હળી

ફેસબુક બન્યું: દેશબુક

***

PM-ભારતીય સેનાનેઃ શું કરીશું?’ ‘પાઘડીનો સવાલ છે!

ભારતીય સેનાઃ (પાકિસ્તાની ત્રાસવાદીઓ માટે) તું તો ગયો

PM: ‘કેવી રીતે જઇશ?’                  

ભારતીય સેનાઃ થઈ જશે’                                                 

***

(સર્જિકલ સ્ટ્રાઇક પછી)

PM: ‘હાર્દિક અભિનંદન

ભારતીય સેનાઃ બેશક’, ‘આપણે તો છીએ બિન્દાસ

***

(મીનવ્હાઇલ પાકિસ્તાનમાં)

નવાઝ શરીફઃ દાવ થઈ ગ્યો યાર’,

પાકિસ્તાની સેનાઃ લપેટહવે

બચેલા ત્રાસવાદીઓઃ અલ્યા, હવે શું?’

બીજા ત્રાસવાદીઓઃ છેલ્લો દિવસ

***

(ભારતનો મિજાજ જોયા પછી)

અલગતાવાદીઓઃ નવરી બજાર

કાશ્મીરીઓઃ ઓલ્વેઝ રહીશું સાથે

***

તમામ ભારતવાસીઓઃ ગુજ્જુભાઈ ધ ગ્રેટ!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ડેય્ઝ ઑફ તફરી

  • posterશાહબુદ્દીનભાઈ રાઠોડ સ્ટેજ પર આવે એટલે સામે બેઠેલી ઑડિયન્સને એમના મોટાભાગના જોક્સ ખબર જ હોય. ઇન ફૅક્ટ, શબ્દશઃ યાદ હોય. છતાં ઑડિયન્સ ફરમાઇશ કરે, ‘વનેચંદનો વરઘોડો સંભળાવો’, ‘શિક્ષકોનું બહારવટું થઈ જાય’, ‘ભત્રીજો પ્રેમમાં પડ્યો પ્લીઝ’, ‘બેલ્જિયમની યાત્રા કરાવો’, ‘લાભુ મેરાઈ’… અને પછી શાહબુદ્દીનભાઈ ચાલુ કરે અને પબ્લિક પહેલીવાર સાંભળતી હોય એ જ લિજ્જતથી એ આઇટેમો માણે! હાઇલા, નાઇન્ટીઝનાં બૅબીઝને તો શાહબુદ્દીનભાઈ વિશે ખબર હશે? અચ્છા, ‘ધ બિગ બૅંગ થિયરી’નો ‘રાજેશ કુત્રપલ્લી’ યાને કે કુનાલ નૈયર થોડા સમય પહેલાં પોતાની બુક પ્રમોટ કરવા ઇન્ડિયા આવેલો. ત્યારે એણે ‘AIB’ સાથે એક પોડકાસ્ટ કરેલું. એમાં એણે કહેલું કે, ‘અમારો શૉ લાઇવ ઑડિયન્સની સામે શૂટ થાય છે. એ ઑડિયન્સ અમારાં કેરેક્ટર્સથી વાકેફ હોય એટલે મોટે ભાગે તો અમે પંચલાઇન બોલીએ એ પહેલાં જ એ લોકો હસાહસી શરૂ કરી દે!’

    બસ, આવી જ ફીલિંગ મને હિન્દી ‘છેલ્લો દિવસ’ ‘ડેય્ઝ ઑફ તફરી’ (DOT) જોતી વખતે થઈ (આટલું કહેવા માટે આટલી લપ કરી, બોલો!). ઓલમોસ્ટ આખું ઓડિયન્સ પર્ટિક્યુલર સીન સ્ટાર્ટ થાય એ સાથે જ ખીખીયાટા શરૂ કરી દે (‘જો કૉફી કેમ મંગાઈ’ આવ્યું, ‘એ ધુલાનો મગજ ગ્યો હોં’…). ઘણે બધે ઠેકાણે એવું હતું કે ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશનમાં જોક પાપડ જેવો ચપ્પટ થઈ ગયો હોય, તોય લોકો જૂના કનેક્શનથી હલ્લાગુલ્લા કરતા હોય.

  • ફિલ્મ સ્કૂલોમાં સ્ક્રીનરાઇટિંગના સાહેબો ગળામાં ઓઇલિંગ કરવું પડે એટલી બધી વાર સમજાવતા હોય છે કે ‘સ્ટૉરી કન્ફ્લિક્ટમાંથી આવે એન્ડ ઑલ.’ લેકિન ‘છેલ્લો દિવસ’ની સક્સેસે પ્રૂવ કરી દીધું કે એક્ઝેક્ટ્લી કોઈ જ સ્ટૉરી ન હોય, કન્ફ્લિક્ટના નામે ‘મારા બાપા મને સમજતા જ નંઈ યાર’ કે ‘વિકીડા, ભાઈબંધ થઇને તેં મારું બૈરું પટાવી લીધું?’ આ જ હોય તોય લોકોને ગમે એટલે ગંગા નાહ્યા! અને બધાં પાત્રો પણ એયને માલદાર પાર્ટી હતાં, એટલે પૈહાનો પણ કોઈ પોબલેમ નહોતો.
  • હા, ‘સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર’ની જેમ દર થોડીવારે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સના પાસિંગ શૉટ્સ આવ્યા કરે, પરંતુ આ કોઈ વર્ષો પછી મળેલા દોસ્તારો નહોતા કે એમને આખી કોલેજલાઇફ ફટાફટ યાદ આવવા માંડે. ખેર. એક્ચ્યુઅલી, તો ‘છેલ્લો દિવસ’ કે ‘DOT’ એક ફિલ્મ કરતાં કોલેજનાં ગૅગ્સ-પ્રેન્ક્સનું કલેક્શન વધારે છે. એક પછી એક ગૅગ્સ આવતાં જાય અને એમને જોડી રાખવા માટે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સ ગ્લુનું કામ કરે. એ જોતાં આ ફિલ્મ એક વેબ સિરીઝ માટે પર્ફેક્ટ છે. ‘સ્કૂપવ્હૂપ’ની ‘બૅક્ડ’ કે લેટેસ્ટમાં ‘લાઇફ સહી હૈ’માં એવું જ છે. લોકોને ગમી ગયેલાં આ જ પાત્રો સાથે ગમે તેટલી સિચ્યુએશન્સ બનાવ્યા કરો તમતમારે. (એક ટિપઃ ‘છેલ્લો દિવસ’નાં પાત્રો કોલેજમાંથી બહાર નીકળીને પ્રોફેશનલ લાઇફમાં શું કરે છે એ વિચારીને તેની સિક્વલ બનાવી શકાય!)
  • ‘બેંજો’ના ‘તરાટ’ની જેમ અહીં પણ મને નવો શબ્દ શીખવા મળ્યો ‘તફરી’. ‘સમોસાપીડિયા’ કહે છે કે તફરી એટલે કો’કની એની સામે જ ખિલ્લી ઉડાવવી. અને આપણને ખબર છે કે આ ચારેય છોકરાવ એ બાબતમાં કોઇનેય છોડતા નથી. પપ્પા, સાહેબ, છોકરીઓ, વૃદ્ધો બધાંની એકદમ ક્રૂર મજાક ઉડાવવાની. આ લોકોને સેક્સિસ્ટ, રેસિસ્ટ, પોટ્ટી એકેય પ્રકારના હ્યુમરમાં કોઈ જ બાધ નડતો નથી. એટલેસ્તો કોમળ હૃદય ધરાવતા લોકોને તો મોંમાંથી ‘હાય હાય’ નીકળી જાય એવું ઘણુંય છે આમાં. મૅકર્સે એવી ધરપત આપેલી કે આ ફિલ્મ સમગ્ર પરિવાર ‘સબ ટીવી’ની સિરિયલની જેમ સાથે બેસીને જોઈ શકશે. લેકિન મિ. લૉર્ડ, આમાં કેટલેય ઠેકાણે અપશબ્દો, સજેસ્ટિવ વલ્ગૅરિટી છે અને બેએક સ્થળે સેન્સરે મ્યુટ કરી દીધેલાં વાક્યોમાં તો… હરિ હરિ! [‘ઓ મલ્હોત્રા, તુમ બડે ઓલ્ડ ફેશન્ડ હો. યે તો આજકલ કા ફેશન હૈ!’ ઓહ રિયલી? તો પછી પોતાના પિતાની સામે ‘મેં તો હજી સેક્સ નથી કર્યું’ એવું કહેતા યંગસ્ટરનાં દર્શન કરીને મારે પણ ધન્યતા અનુભવવી છે!] ફ્લૅવર માટે થોડી રફનેસ-પેડેસ્ટ્રિયન લૅંગ્વેજ બરાબર છે, લેકિન ઑન્લી ચીપ લાફ્ટર ઉઘરાવવા માટે વલ્ગેરિટી? નો ચોલબે. લોકો નાનાં બચ્ચાઓને લઇને આવે છે જોવા, બૉસ. એય પછી બોલશે ‘મા..ચો.. મૅન.’ (આમેય ‘છેલ્લો દિવસ’ પછી મારા જ અપાર્ટમેન્ટમાં વહેંત એકનાં ટાબરિયાંઓને ‘કેટલા બાપ રાખ્યા છે’વાળો ડાયલોગ બોલતાં સાંભળ્યાં હતાં!) {અચ્છા એ તો પેરેન્ટ્સની રિસ્પોન્સિબિલિટી કહેવાય, ગોટ ઇટ!}
  • આમ તો મોટા ભાગનું DOT ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશન જ છે, જેમાં બહુ બધું લોસ્ટ ઇન ટ્રાન્સલેશન થયું છે. જો ટેસ્ટ, સ્ટાઇલ, રાઇટિંગ, સેન્સિબિલિટી બધાંને ફ્રિજમાં મૂકી દઇએ તો DOTમાં કૉફી ક્યું મંગવાઈ, બર્થડે ‘બમ્સ’, એક્ઝામમાં કૉપી વગેરે સિચ્યુએશન્સ હસાવે છે. લેકિન છોકરી જોવાનો સીન કે પ્રપોઝવાળી આખી લાં…બી સિક્વન્સ તદ્દન crass અને ત્રાસ છે. એકલ અને છેલ્લે આવતું દોકલ ગીત પણ એવું ઠીક મારા ભૈ જ છે. હા, સેન્સિટિવ હો તો ફેરવેલ સ્પીચ સાંભળીને તમે અમથા અમથા નોસ્ટેલ્જિક થઈ જાઓ ખરા.
  • DOTની વાર્તા દિલ્હીમાં છે પણ મોટે ભાગે દિલ્હીની સ્ટૉક ઇમેજીસ જ વાપરી છે. બાકી તો અમ્મદાવાદ ઝિંદાબાદ! આમ તો બહારના લોકોને શું ખબર પડવાની હતી કે આ ‘શાલિગ્રામ-૩’ સાકેતમાં આવ્યું છે કે સેટેલાઇટમાં?! પરંતુ આખી ફિલ્મ દિલ્હીમાં આકાર લઈ રહી હોય એવી ફીલ આવતી જ નથી. બાય ધ વે, દિલ્હી બાજુ ‘ભૂંગળી’ શબ્દ બોલાય છે? જસ્ટ આસ્કિંગ.
  • ‘છેલ્લો દિવસ’ એના બિનધાસ્ત રાઇટિંગ અને ખાસ તો એની લીડ સ્ટારકાસ્ટ વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રીને કારણે ક્લિક થયેલી. અહીંયા યશ સોની- ધ ક્યુટ ચાર્મર છે જ (એને વધુ સારા-meaty રોલ મળવા જોઇએ). નવો નિશાળિયો અંશ બાગરી પણ જરૂર પ્રમાણેનો લાઉડ છે (જોકે એને જોઇને મને મલ્હાર કરતાં જૅકી ભગનાણી વધુ યાદ આવ્યો). બટ આઈ મિસ્ડ મલ્હાર ઠાકર, ટચ વૂડ. હિરોઇન (નિમિશા મહેતા) પણ ડુ ધ નીડફુલ મુજબ ક્યુટ છે. બાકીનાં મોટાભાગનાં કેરેક્ટર્સ કાર્ડબૉર્ડ ટાઇપનાં જ છે. (છોકરી જોવાના સીનમાં બહાર દાંતવાળી મમ્મી કે વધુ પડતા કાળા પપ્પાનાં પાત્રો એટ્રોશિયસલી ચાઇલ્ડિશ લાગે છે.)
  • ગુજરાતીમાંથી હિન્દીમાં ફિલ્મ બને અને લાર્જર ઑડિયન્સ સુધી પહોંચે તો આપણને હરખ થાય એ સ્વાભાવિક છે. આપણી પબ્લિક તો ‘છેલ્લો દિવસ’ના જોડાણને કારણે કંઇક અમ્યુઝમેન્ટથી આ ‘DOT’ જોશે, પરંતુ ગુજરાત બહારના દર્શકો તેના પ્રત્યે કેવું રિએક્ટ કરે છે એ જોવાની ક્યુરિયોસિટી તો મને પણ છે. અધરવાઇઝ એક ફિલ્મ તરીકે તો DOT ‘છેલ્લો દિવસ’ જેટલી ક્લિક નથી થતી અને માંડ ** (બે સ્ટાર) સુધી પહોંચે છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Days Of Tafree

Lost In Translation

***

The biggest hit of recent years in Gujarati cinema may not be able to recreate its magic in this childish Hindi remake.

***

daysoftafree-1aShahbuddin Rathod is Gujarat’s best known stand-up comedian. His audience has heard almost all of his jokes a million times. But whenever he comes on stage, people demand same old jokes, Mr. Rathod doesn’t disappoint them. And people on the other hand in spite of remembering every word of those jokes, laugh wholeheartedly as if they are listening to them for the first time! I have observed the same phenomenon with ‘Days Of Tafree’ (DOT) which is an official remake of one of the biggest hits of Gujarati cinema ‘Chhello Divas.’ Almost all the people in the auditorium were fond of Chhello Divas, they knew all the jokes and every time they came people started laughing even before the punch-lines were spoken. But what is there in DOT for those who aren’t aware of Chhello Divas?

College Ke Saathi

DOT is a story of four third-year college friends, Nikhil (Yash Soni), Vicky (Ansh Bagri), Suresh (Sanchay Goswami) and Daljeet aka ‘Dhula’ (Sarabjeet Bindra), studying in Delhi. Nikhil has just come out of a breakup with an irritating girlfriend and ready to fall in love with his classmate Pooja (Nimisha Mehta). Rich spoilt brat Vicky has two things in his mind all the time, girl and ‘masti.’ Suresh is in desperate search of a girlfriend. Hot-headed Dhula is always ready for two things, hit someone and eat something. Together they bunk classes, mess with teachers (pun intended), go to movies, pass the time in a canteen, celebrate different days-birthdays, party hard, copy in exams, propose girls and so on. But an accident is waiting for them to suck all the joy of their carefree life.

Fooling around

In film schools, they teach about film story and struggle of its main characters. But DOT is unique in that sense. It virtually doesn’t have any story, neither its characters have any struggle in life. They are from well to do families, study in posh college, drive cars and spend more money than average Indian earns every month. DOT is actually a compilation of routine college gags and pranks. Chhello Divas worked mainly because of the chemistry among the actors, their superb performances and carefree writing by writer-director Krishnadev Yagnik. Without a story or any kind of progression the film keeps on jumping from one gag to another. They could go on and on this way. To be frank, DOT is more suitable for a web series than a full-fledged movie. There is an accident, hospital sequence (which strongly reminds us of Karan Johar’s ‘Student Of The Year’) to hold the movie together, but it doesn’t serve many purposes in the film.

‘Tafree’ means making fun of someone or something, especially in front of them. And believe me, they spare no one. The humour level of this film can give a hard time for some sensitive people. Guys in this film make crude remarks about elderly people, their fathers; make fun of somebody’s appearance, skin colour, they literally hit girls for cheap laughs; use toilet humour, speak sexist lines to count a few. The makers of this movie promised that this film will be a clean entertainment for a whole family. However some lines are muted by our censor board, there are many, many cuss words, suggestive lines, and gestures to make you uncomfortable if you are with your family or kids. Some might argue saying this is today’s generation who talk and behave like this only, but I doubt how many youngsters sleep with their girlfriend in their own house or tell shamelessly to their dad they haven’t had sex yet.

To remake in Hindi, the director has omitted some sequences and characters. For example, ‘Naresh-the peon’ who was the spoof of well-known Gujarati actor Naresh Kanodia is not here in Hindi version. But more than 90 per cent movie is the literal translation of its Gujarati version. So, you can easily guess the dialogues even before they spoken. Many times humour is evaporated in the process of translation.

But to be fair with DOT, many situations make you laugh. The scene where a girl furiously complains about why his boyfriend ordered coffee for her, when the group celebrates birthday, guys copy in an exam in a unique way, are the moments when you laugh out loud. But most of other situations completely fall flat. However, the farewell speech by one of the characters can evoke your college memory and make you a bit nostalgic depending upon your sensibilities.

The movie is set in Delhi but most shooting has been done in Gujarat, around Ahmedabad. They have used stock footage of Delhi in most places. Thus we never get the feeling of Delhi or outside Gujarat.

‘Days Of Tafree’ is full of loud background music which might hamper your hearing abilities. The movie has two songs which are amateurish. As a viewer, you can sustain its first half, but with more than 2.35 hours of length, it tests your patience. One long propose prank is completely avoidable and stretched to hell.

The lead guy Yash Soni is reprising his role of ‘Nikhil’ from Chhello Divas and he’s the only sane guy in the movie. He is a charmer and I am looking forward to more meaty roles for him. Ansh Bagri as ‘Vicky’ is nice but he reminded me of Jacky Bhagnani instead of Malhar Thakar from the original movie. The leading lady Nimisha Mehta looks cute but doesn’t have much to do. All other people in the movie are completely cardboard characters and are there just to make noise.

For Gujjubhais and Gujjubens

Adaptation of movies from Gujarati to Hindi is not a new phenomenon. But as far as DOT is concern, its original audience i.e. Gujaratis can laugh at it as they have enjoyed Chhello Divas. Days Of Tafree doesn’t exceed its original edition and has a tremendous uphill task for the audience outside the state.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.