નામ શબાના

એન્ગ્રી યંગ વુમન

***

ગીતો કાપીને ફિલ્મ વધુ ટાઇટ બનાવાઈ હોત, તો આ પ્રિક્વલ ઓર જામત. પરંતુ લાંબા સમય સુધી જલસો કરાવે તેવા ‘બૅબી યુનિવર્સ’નાં મંડાણ તો થઈ જ ચૂક્યાં છે.

***

naamshabanafirstlookposterઆપણે ત્યાં હૉલીવુડની જેમ ‘પ્રિક્વલ’ કે ‘સ્પિન ઑફ’ પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાનો ખાસ રિવાજ નથી. ફોર એક્ઝામ્પલ, ‘શોલે’માં ઠાકુરને મળતાં પહેલાં જય-વીરુનું કોઈ બીજું જ ઍડવેન્ચર પ્લાન કરીને ફિલ્મ બનાવવામાં આવે, તો તે થઈ ‘પ્રિક્વલ’ કમ ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ. પરંતુ આવી ફિલ્મો બનાવવા માટે મૂળ ફિલ્મની ઝીણામાં ઝીણી ડિટેઇલનું ધ્યાન રાખીને એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તૈયાર કરવી પડે, જેનું મૂળ ફિલ્મ સાથે સીધું અનુસંધાન જોડી શકાય. હૉલીવુડમાં ‘માર્વેલ’ અને ‘DC’ કોમિક્સનાં સિનેમેટિક યુનિવર્સની આવી અનેક સુપરહીરો ફિલ્મો આવતી રહે છે. આપણે ત્યાં સુરેન્દ્ર મોહન પાઠક, વેદ પ્રકાશ શર્મા અને આપણા તારક મહેતા જેવા લેખકોએ તથા ‘રાજ કોમિક્સ’એ ‘નાગરાજ’, ‘ડોગા’, ‘સુપર કમાન્ડો ધ્રુવ’ વગેરે પાત્રો સાથે પોતાનાં આગવાં યુનિવર્સ સરજ્યાં છે, પરંતુ તેના પરથી ફેઇથફુલ ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ સર્જવાની હિંમત કોઇએ કરી નથી. ડિરેક્ટર નીરજ પાંડે તેમાં અપવાદ છે. એમણે બે વર્ષ પહેલાંની પોતાની સ્પાય થ્રિલર ફિલ્મ ‘બૅબી’ના એક પાત્રની બૅક સ્ટોરી સર્જીને હવે ‘નામ શબાના’ રૂપે ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ બનાવી છે. નીરજ પાંડે પોતાનું લોંગ લાસ્ટિંગ ‘બૅબી યુનિવર્સ’ સર્જવામાં સફળ થશે તેવી આશા રાખવામાં કંઈ વધારે પડતું નથી જ.

ઘાયલ શેરની ઑન અ મિશન

‘બૅબી’માં આપણે જોયેલું કે એક મોટું ઑપરેશન પાર પાડવા નીકળેલી ભારતની ખૂફિયા સિક્રેટ ઍજન્સી ટીમ ‘બૅબી’ના ઍજન્ટ અજય સિંઘ રાજપુત (અક્ષય કુમાર)ને નેપાળમાં એક ત્રાસવાદીને પકડવામાં શબાના ખાન (તાપસી પન્નુ)ની મદદ મળે છે. જબરદસ્ત કિલર ઇન્સ્ટિંક્ટ ધરાવતી શબાના ખાન કેવી રીતે સિક્રેટ સર્વિસમાં આવી? તેની સ્ટોરી એટલે ‘નામ શબાના’ ફિલ્મ. કૉમર્સ કોલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતી શબાના મુંબઈમાં પોતાની વિધવા માતા સાથે રહે છે. સતત સિરિયસ રહેતી શબાના નીડર છે, ‘કુડો’ માર્શલ આર્ટની પણ ચૅમ્પિયન છે, જબરદસ્ત ફાઇટિંગ સ્પિરિટ ધરાવે છે અને પોતાની સાથે થતો સહેજ પણ અન્યાય સાંખી શકતી નથી. ભૂતકાળનું એક કરુણ ચૅપ્ટર અને વર્તમાનમાં બનતી વધુ એક કરુણ ઘટના એને અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશ માટે કામ કરતી ખૂફિયા ઍજન્સીના અધિકારી રણવીર સિંહ (મનોજ બાજપાઈ)ની સામે લાવીને મૂકી દે છે. એક પર્સનલ ઑપરેશન પાર પાડ્યા પછી હવે શબાના દેશ માટે કંઇક કરી છૂટવા માટે તૈયાર છે અને એની મદદ માટે હાજર છે ભવિષ્યમાં બનનારી ‘બૅબી’ ટીમના બે જાંબાઝ અધિકારી અજય અને ઓમ પ્રકાશ શુક્લા (અનુપમ ખેર). હવે એમના રડાર પર છે મલેશિયામાં ફરતો ખૂંખાર વુમન ટ્રાફિકર ટોની (પૃથ્વીરાજ).

યુનિવર્સમાં બાકોરાં

સૌપ્રથમ તો નામ અને ગ્લોરીની અપેક્ષા રાખ્યા વિના ‘મોસાદ’ ટાઇપની એક ખૂફિયા સિક્યોરિટી ઍજન્સી અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશની સલામતી માટે ખતરનાક મિશન પાર પાડતી હોય તે કલ્પના જ રોમાંચક છે. નીરજ પાંડેએ સર્જેલી ‘બૅબી’નાં પાત્રોની એ દુનિયામાં ‘જેમ્સ બોન્ડ’, ‘બોર્ન સિરીઝ’ કે ‘મિશન ઇમ્પોસિબલ’ જેવી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ બનવાનો તમામ મસાલો પડ્યો છે.

આમેય ક્રાઇમ થ્રિલર કથાઓ લખવામાં નીરજ પાંડેની માસ્ટરી છે. ‘અ વેન્સડે’, ‘સ્પેશ્યલ 26’ અને ‘બૅબી’ લખવા ઉપરાંતghalibdanger એમણે એક ક્રાઇમ નોવેલ ‘ગાલિબ ડૅન્જર’ પણ લખી છે. ‘નામ શબાના’માં નીરજ પાંડેએ માત્ર રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટ સંભાળ્યો છે અને ડિરેક્શન ‘આહિસ્તા આહિસ્તા’ ફેમ શિવમ નાયરને સોંપ્યું છે. એક પ્રિક્વલ કે સ્પિન ઑફ ફિલ્મને છાજે તેવું તમામ ડિટેઇલિંગ પાંડેજીના રાઇટિંગમાં દેખાય છે. ‘બૅબી’ની સ્ટાઇલમાં જ આ ફિલ્મનાં ક્રેડિટ્સનાં તમામ નામ ડિસ્પ્લે થાય છે. બૅબીનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક પણ સંભળાય છે. તાપસીથી લઇને અક્ષય, અનુપમ ખેર, ડૅનીના લુક પણ એ જ રખાયા છે. સતત ‘મંત્રીજી બિઝી હૈ’નું રટણ કરતો એમનો સેક્રેટરી ‘મિસ્ટર ગુપ્તા’ (એક્ટર મુરલી શર્મા), ફોન કરીને અક્ષયની ભાળ પૂછતી એની પત્ની ‘અંજલિ’ (મધુરિમા તુલી) અને અક્ષય દ્વારા એને અપાતો સ્ટાન્ડર્ડ જવાબ ‘કૉન્ફરન્સ મેં હૂં’, તાપસીની અંબોડો વાળવાની સ્ટાઇલ, અક્ષય અને અનુપમનાં પાત્રો વચ્ચે સતત ચાલતી એક કૉલ્ડ વૉર વગેરે નાની નાની વિગતોનું ધ્યાન રખાયું છે. એક તબક્કે મનોજ બાજપાઈ પોતાના ઉપરી ડૅનીને પૂછે છે પણ ખરો કે, ‘સર, બૅબી ટાસ્ક ફૉર્સ કા ક્યા હુઆ?’ પ્રિક્વલ છે એટલે સ્ટોરી ઈ.સ. ૨૦૧૧માં બૅઝ્ડ છે અને એટલે જ ટેલિવિઝન પર પ્રધાનમંત્રી તરીકે ડૉ. મનમોહન સિંઘ પણ દેખાય છે (જોકે એક સીનમાં ‘CNN-ન્યુઝ 18’ ચૅનલ પણ દેખાય છે, જે છેક ૨૦૧૬માં અસ્તિત્વમાં આવી). આ બધાંને લીધે ‘નામ શબાના’ એક ફેઇથફુલ પ્રિક્વલ છે તેવું વાતાવરણ જામી જાય છે.

તાપસી પન્નુ દમદાર એક્ટર છે. એના એકદમ રિફ્લેક્ટિવ ચહેરા પર ક્યુટનેસ, ગુસ્સો, ફ્રસ્ટ્રેશન, નિઃસહાયતા, મક્કમતા અને કોરી સ્લૅટ જેવા તમામ હાવભાવ ‘એશિયન પેઇન્ટ્સ’ના શૅડકાર્ડની જેમ બરાબર જોઈ શકાય છે. એને ફાઇટ સીન કરતી જોઇને આપણને એના નખ તૂટવાનો ભય લાગતો નથી. તાપસીના મૅચ વિનિંગ પર્ફોર્મન્સ છતાં આ ફિલ્મમાં સંખ્યાબંધ પ્રોબ્લેમ્સ છે.

એક સ્પાય થ્રિલર ‘ફોર્મ્યુલા-1’ રેસિંગ કારની જેમ સતત ભાગતી રહેવી જોઇએ. ડૅન બ્રાઉન જેવા લેખકો તો આ માટે ચૅપ્ટરોની સાઇઝ પણ માંડ દોઢ-બે પાનાંની જ રાખે છે. પરંતુ એક તો આ ફિલ્મ પૂરી અઢી કલાક લાંબી છે. એમાંય આતંકવાદી હુમલાની જેમ દર થોડી વારે અતિશય કંગાળ ગીતો ટપકી પડે છે. શબાનાની બૅકસ્ટોરીમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા છે, પરંતુ તેની રફ્તાર ભયંકર સ્લો છે. ફર્સ્ટ હાફમાં શબાનાનો ભૂતકાળ અને સૅકન્ડ હાફમાં વિલનને પકડવાનું મિશન એમ બે ક્લિયર કટ ભાગ છે, જેને એકબીજા સાથે કોઈ સંબંધ નથી. એટલે જ આપણે સવા-સવા કલાકની બે અલગ અલગ ફિલ્મો જોઇને બહાર નીકળ્યા હોઇએ તેવું ફીલ થાય છે. બંનેમાં પ્રોપર સ્ટ્રગલ અને ક્લાઇમેક્સ બધું જ છે. જો બૅકસ્ટોરીમાં થોડા સીન અને તમામ ગીતો કાપી નખાયાં હોત તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ ફાસ્ટ અને ટાઇટ બની હોત.

‘મૅકિંગ ઑફ અ સ્પાય’માં ટિપિકલ ટ્રેનિંગ શૉટ્સ નાખવાને બદલે કશુંક ઇનોવેશન કરાયું હોત તો, કોઈ સ્માર્ટ ટેક્નિક અપનાવાઈ હોત તો ફર્સ્ટ હાફ ઓર રસપ્રદ બન્યો હોત. અહીંયા વિલન બનેલો સાઉથનો હીરો પૃથ્વીરાજ મસ્ત એક્ટર છે. અગાઉ એ ‘ઐય્યા’ અને ‘ઔરંગઝેબ’માં પણ ડોકિયું કાઢી ગયેલો. પરંતુ અહીં એનો રોલ એવો ક્લિશૅ અને ફિલ્મી રીતે લખાયો છે કે તેમાં કશું જ એક્સાઇટિંગ નથી. આમ તો એ આખા દેશ માટે જોખમી છે, પણ એના ભયને એસ્ટાબ્લિશ કરતો એકેય સીન જ નથી. એટલે એનો કોઈ ખોફ ઊભો થતો નથી. વળી, એને પકડવાના આખા ઑપરેશનમાં ક્યાંય કશું સસ્પેન્સ અને ‘સેન્સ ઑફ અર્જન્સી’ જેવી થ્રિલ અનુભવાતી નથી. જોકે જેને પકડવા માટે વર્ષોનાં ખૂન-પસીના એક કર્યાં હોય તેવો ખૂંખાર વિલન સાવ ચંબુ જેવી મિસ્ટેકમાં ભાગી છૂટે તે વાત ગળે ઉતારવા માટે લોટો ભરીને પાણી પી જવું પડે. હા, તાપસીએ હૅન્ડ ટુ હૅન્ડ ફાઇટથી વિલનલોગનાં હાડકાં મસ્ત ખોખરાં કર્યાં છે (અક્ષયે પણ પોતાની જૂની ટેવ મુજબ ક્લાઇમૅક્સ હાઇજૅક કર્યો છે). ઑવરઑલ રેસ અગેઇન્સ્ટ ટાઇમની થ્રિલના અભાવે આખા ક્લાઇમેક્સની જ ખાસ ઇમ્પેક્ટ અનુભવાતી નથી. ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ તરીકે હૉલીવુડ સ્ટાઇલમાં હવે આવનારી ફિલ્મની ઝલક આપતો એક પોસ્ટ ક્રેડિટ સીન પણ ઉમેરી શકાયો હોત. લેકિન અફસોસ.

નેક્સ્ટ ટાઇમ, શબાના

એક તબક્કે શબાના સ્પાય તરીકે પોતાની પસંદગીનું કારણ પૂછે છે ત્યારે મનોજ બાજપાઈ એને કહે છે, ‘વિમેન આર બોર્ન સ્પાય્ઝ… એમને ઝાઝું ગાઇડન્સ આપવાની જરૂર પડતી નથી.’ જો ખુદ નીરજ પાંડે એ વાતને વળગી રહ્યા હોત તો આપણને એક ફિમેલ સ્પાય કઈ રીતે પુરુષથી અલગ પડે છે અને કેવી રીતે એકલે હાથે આખું ઑપરેશન પાર પાડે છે તેની દિલધડક સ્ટોરી માણવા મળી હોત. તેમ છતાં ‘બૅબી’ સિરીઝની આ બીજી ફિલ્મ એક વખત જોવાનો મસાલો તો ધરાવે જ છે અને તેમાં આખી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ ઊભી કરવાનો દમ પણ છે જ. બશર્તે તેને નવી રીતે લખવામાં આવે અને ખુદ પાંડેજી ડિરેક્શનની લગામ પોતાના હાથમાં રાખે.

P.S. ‘બેબી’નો રિવ્યુ વાંચો અહીં.

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

Advertisements

જોલી LLB-2

વકીલોં કા ખિલાડી

***

સ્ટારકાસ્ટ, રાઇટિંગ, ઍક્ટિંગ બધા મામલે સરસ હોવા છતાં આ કોર્ટરૂમ ડ્રામાની સિક્વલ નવીનતાના અભાવે તેના અગાઉના વર્ઝનની સરખામણીએ થોડી ફિક્કી લાગે છે.

***

jolly-llb-2-poster-1મજબૂત રાઇટિંગ અને ખમતીધર એક્ટિંગ એક એવરેજ ફિલ્મને પણ કેવી રીતે ઊંચકી શકે છે તેનું પર્ફેક્ટ ઉદાહરણ એટલે રાઇટર ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરની સિક્વલ ફિલ્મ ‘(ધ સ્ટેટ વર્સસ) જોલી LLB 2’. આમ જોવા જાઓ તો આ સિક્વલ ૨૦૧૩માં અર્શદ વારસીને જગદીશ ત્યાગી ઉર્ફ ‘જોલી’ તરીકે ચમકાવતી પ્રિક્વલની ઝેરોક્સ કૉપી જેવી જ છે. છતાં ફિલ્મની ઑવરઑલ ટ્રીટમેન્ટ મનોરંજનનું લેવલ ઓછું થવા દેતી નથી.

ઇન્સાફ કૌન કરેગા

મોટા ભાગની કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ફિલ્મોમાં હોય છે એવી જ સ્ટોરી અહીં છે. એક તરફ છે પૈસા અને પાવરના હાથીની અંબાડીએ બેઠેલા લોકો. બીજી તરફ છે એ જ હાથી નીચે કચડાઈ જનાર ભારતનો કોઇપણ આમઆદમી. એક જ આશા છે સાડાત્રણ કરોડ કૅસોના ભાર નીચે દબાયેલી આપણી કૉર્ટ. પરંતુ ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ, મની પ્લસ મસલ પાવરથી આરોપી છટકી જાય. તો છે કોઈ એમને બચાવનાર? જી હા. ઍન્ટર, જગદીશ્વર મિશ્રા ઉર્ફ ‘જોલી’ (અક્ષય કુમાર). એક મોટા ઍડવોકેટને ત્યાં પટાવાળો બનીને રહી ગયેલા જોલીને પણ ઇચ્છા છે કે એય તે નામીચો વકીલ બને. પરંતુ એનો સ્વાર્થ એના અંતરાત્મા પર એવો ઘા કરે છે એ અંબાડીએ બેઠેલા લોકોની સામે જીવના જોખમે બાથ ભીડવા તૈયાર થઈ જાય છે. તમને શું લાગે છે એ નિષ્પક્ષ ન્યાય અપાવી શકશે? સોચ લો ઠાકુર, એમના હરીફ વકીલ પ્રમોદ માથુર (અન્નુ કપૂર) પહોંચેલી માયા છે. જ્યારે જસ્ટિસ સુંદરલાલ ત્રિપાઠી (સૌરભ શુક્લા) માટે કહેવાય છે કે એ ભલે ટેડી બૅર જેવા દેખાતા હોય, પણ ખડૂસ આદમી છે. ચુકાદો જાણવા માટે તમારે બસ ૨ કલાક ને ૧૮ મિનિટ જ ઇન્વેસ્ટ કરવાની છે.

મેરે કાબિલ દોસ્ત

‘જોલી LLB’ના સાચા હીરો હતા રાઇટર-ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂર. અહીં તેની સિક્વલમાં પણ એમના રાઇટિંગ, ડિટેલિંગ અને તમામ કલાકારો પાસેથી લીધેલી ઍક્ટિંગ બદલ મૅન ઑફ ધ મૅચનો અવૉર્ડ તો સુભાષ કપૂરને જ આપવો પડે. એમણે સર્જેલું જોલી એક એવું પાત્ર છે જે મહત્ત્વાકાંક્ષી છે, ભયંકર પ્રેક્ટિકલ છે અને કોઇનું ‘કરી નાખવામાં’ એનું રૂંવાડુંય ન ફરકે એવો સ્ટ્રીટ સ્માર્ટ લુચ્ચો છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ડિરેક્ટરે આ વાત આપણને બૉર્ડની પરીક્ષાના માસ કૉપીઇંગ સીનમાં બતાવી દીધી છે. જો આપણી અંદર સહેજ પણ પ્રામાણિકતા બચી હોય, તો એ સીન જોઇને ‘હાય હાય’ નીકળી જાય, પરંતુ બે વર્ષ પહેલાં બિહારથી આવેલાં સામુહિક ચોરી કરો અભિયાનનાં દૃશ્યો યાદ કરીએ એટલે થાય કે વાસ્તવિકતા આનાથી કંઈ ખાસ અલગ તો નથી જ.

સુભાષ કપૂરે જે કૉર્ટ અને તેનાં પાત્રો સરજ્યાં છે તે આપણે જોવા ટેવાયેલા છીએ તેનાથી ક્યાંય અલગ અને વધુ રિયલ છે.saurabh-shukla-759 તેમાં ટિપિકલ કૉર્ટરૂમ ટર્મિનોલોજીની ફેંકાફેંક નથી. અત્યંત ગંભીર વાત છતાં એક હળવો ટોન સતત બરકરાર રહે છે. અહીં કૉર્ટ ફાઇલોથી લદાયેલી છે, ખુદ જજ માટે લાઇટિંગની યોગ્ય વ્યવસ્થા નથી. એ જજ (ધ બેસ્ટ સૌરભ શુક્લા) પણ દિલ્હીથી ટ્રાન્સફર થઇને આવ્યા છે. એ સતત મજાકમસ્તીના મૂડમાં હોય છે. દીકરીનાં લગ્નમાં કરવાનો ડાન્સ કરતાં કરતાં કે ક્યારેક જોગિંગ કરતાં કરતાં કૉર્ટમાં પ્રવેશે છે. ડ્રાયફ્રૂટ્સ અને હાર્ટની ગોળીઓ ગળતા રહે છે. દર થોડી વારે ટેબલ પરના છોડને પાણી આપતા રહે છે. દીકરીનાં લગ્નની કંકોતરીનું પ્રૂફરીડિંગ પણ કૉર્ટમાં બેસીને જ કરે છે. પરંતુ ભયંકર અનપ્રીડિક્ટેબલ છે. કોઇની સાડાબારી રાખતા નથી અને પોતાની કૉર્ટમાં પોતાના સિવાય કોઇનેય હાવી થવા દેતા નથી. જસ્ટિસ ત્રિપાઠીનું અત્યંત બારીક ડિટેલિંગથી લખાયેલું પાત્ર અને તેમાં સૌરભ શુક્લાનું ટેરિફિક પર્ફોર્મન્સ આ ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ પાસું છે.

પહેલી ફિલ્મમાંથી અર્શદ વારસીની જગ્યાએ અક્ષય કુમારને લેવાનો નિર્ણય પૂરેપૂરો માર્કેટ ઑરિએન્ટેડ હોવાનું દેખાઈ આવે છે. નો ડાઉટ, અક્ષય અહીં પણ ફુલ ફોર્મમાં છે અને બરાબરનો ખીલ્યો છે. મારો પર્સનલ ઓપિનિયન અક્ષયના ચાહકોને કદાચ નહીં ગમે, પરંતુ સૌરભ શુક્લા અને બમન ઇરાની જેવાં ધરખમ અદાકારોની વચ્ચે ઘેરાયેલા હોવા છતાં અર્શદે અલગ તરી આવવા માટે પોતાનો અવાજ ઊંચો કરવાની જરૂર નહોતી પડી. અહીં અક્ષયે એ જ સૌરભ શુક્લા અને અન્નુ કપૂરની વચ્ચે પોતે સ્ટાર છે પુરવાર કરવા માટે સતત ઘોંઘાટ કરતા રહેવું પડે છે. જ્યારે એ જ સીનમાં ઊભેલા અન્નુ કપૂર પણ પોતાની સ્ટાઇલમાં ડાયલોગ બોલે છે અને સીન ખાઈ જાય છે.

‘જોલી-૧’માં હિટ એન્ડ રન કૅસ હતો જ્યારે અહીં ફેક એન્કાઉન્ટર છે. એ સિવાય લગભગ સરખા જ રસ્તેથી પસાર થતી આ ફિલ્મ સુભાષ કપૂરના બારીક કોતરણીવાળાં પાત્રોને લીધે જીવંત લાગે છે. અક્ષયનો લુક હોય, સતત પાન ખાવાને લીધે લાલ થયેલા દાંત હોય, દારૂ પીતી વખતે એ જનોઈ કાન ઉપર ચડાવતો હોય, બહાર ગામનું કરી નાખતો હોય પણ ઘરે પત્નીથી થોડો ડરતો હોય અને એને રસોઈ બનાવીને જમાડતો હોય, પત્ની પણ બ્રૅન્ડેડ કપડાંની દીવાની હોય, આલ્કોહોલિક હોય, પહોંચેલા વકીલને ત્યાં ઇન્ટરનેટ-કૅબલની જેમ કૅસ લડવાનાં પણ અલગ અલગ પૅકેજ હોય, કૉર્ટમાં ચૅમ્બરોની સોદાબાજી થતી હોય અને ખર્ચો કાઢવા માટે વકીલો સાઇડમાં પાન બનાવીને પણ વેચતાં હોય, ક્યાંક ઘૂંઘટ ઇલેવન વર્સસ બુરખા ઇલેવનની ક્રિકેટ મૅચ ચાલતી હોય… આ બધાને લીધે ફિલ્મ એકદમ ભરચક લાગે છે, પાત્રો કાર્ડબોડિયાં બની જવામાંથી બચી ગયાં છે અને ફિલ્મની ઘણી ત્રુટિઓ ઢંકાઈ ગઈ છે. જેમ કે, ફિલ્મનાં ગીતો અત્યંત નબળાં છે અને ફિલ્મની ગતિને ભયંકર રીતે બ્રેક મારે છે. કૅસમાં અહીં તહીંથી નવાં નવાં પાત્રો આવતાં રહે છે અને ગાયબ થતાં રહે છે. જેમાં ખાસ ટેન્શન અનુભવાતું નથી. જ્યાં જ્યાં હીરોનો પનો ટૂંકો પડતો લાગે, ત્યાં ત્યાં કોઈ નવું પાત્ર હાજર કરીરીને થીગડું મારી દેવાયું છે. વધુ પડતી હળવાશ ઊભી કરવાની લ્હાયમાં ફિલ્મ ખાસ્સી ઑવર ડ્રામેટિક પણ બની ગઈ છે. ગીતો અને અમુક સીન કાપીને આ ફિલ્મને ચુસ્ત બનાવવા જેવી હતી.

મુખ્ય પાત્રો ઉપરાંત કુમુદ મિશ્રા, માનવ કૌલ, સયાની ગુપ્તા, ઇનામુલ હક, વિનોદ નાગપાલ, બ્રિજેન્દ્ર કલા, ગુરપાલ, રાજીવ ગુપ્તા અને સંજય મિશ્રા જેવા પોણો ડઝન કલાકારો છે. સ્વાભાવિક છે, બધાને યોગ્ય ફૂટેજ મળ્યું નથી. ‘જોલી-૧’માં અર્શદના અંતરાત્માને ઢંઢોળવાનું કામ હિરોઇન અમ્રિતા રાવનું હતું. જ્યારે આ જોલી પાર્ટ ટુ તો સ્ટાર છે, એટલે એમનો અંતરાત્મા જગાડવા માટે કોઈ ડિવાઇન ઇન્ટરવેન્શન જોઇએ. આમાં જ હુમા કુરેશીના ભાગે એક પણ નક્કર સીન નથી આવ્યો. પહોંચેલા વકીલની ભૂમિકામાં અન્નુ કપૂર પર્ફેક્ટ છે, પરંતુ જે ખોફ બમન ઇરાનીએ ઊભો કરેલો એ અન્નુ કપૂરમાં નથી દેખાતો. ઓવરઓલ ભયનો જે ઓથાર ‘પિંક’માં હતો તે પણ અહીં ગાયબ છે. શાહરુખ-સલમાન-સની દેઓલથી લઇને આલિયા ભટ્ટ અને ઑરિજિનલ ‘જોલી’ને પણ ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરે હ્યુમરસ અંજલિઓ આપી છે. જોકે ગનીમત છે કે ‘જોલી-૨’નો કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ‘રૂસ્તમ’ની જેમ સાવ ફારસ નથી બની ગયો.

મઝા-એ-મનોરંજન

‘જોલી LLB 2’ એક બુદ્ધુ, શીખાઉ, ચલતા પુર્જા ટાઇપ વકીલનું માનવતાવાદી અને પ્રામાણિક લડવૈયામાં રૂપાંતર બતાવતી સ્ટોરી હોવી જોઇતી હતી. તેને બદલે એક સ્ટાર કેવી રીતે જીવનું જોખમ ખેડીને હીરો બને છે એ વાત જ આ ફિલ્મમાંથી બહાર આવે છે. એટલે આપણા ન્યાયતંત્ર પર અમુક યોગ્ય કમેન્ટ્સ અને હિન્દુ-મુસ્લિમ ભાઈચારાના મેસેજને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ મેઇનસ્ટ્રીમ મનોરંજન માટે જ જુઓ તો વધુ બહેતર રહેશે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રુસ્તમ

બેદાગ હીરોપન

***

અક્ષય કુમારનું ડિપેન્ડેબલ પર્ફોર્મન્સ પણ આ ફિલ્મને હાસ્યાસ્પદ બનતાં રોકી શક્યું નથી.

***

rustom-poster-740x1061હમણાંથી આપણે ત્યાં રિયલ લાઇફ સ્ટોરીમાં ફિલ્મી મસાલા ભભરાવીને તેને કાલ્પનિક કથા તરીકે પધરાવી દેવાનો સીઝનલ ધંધો શરૂ થયો છે. ડર તો એ છે કે અત્યારે કોઈ ગાંધીજીની બાયોપિક બનાવે તોય એનેય ફિક્શનમાં ઠઠાડી દેવામાં આવે. એવા ફિલ્મી રોગચાળામાં આવી વધુ એક ફિલ્મ ‘રુસ્તમ’ રિલીઝ થઈ છે. સોશ્યલ મીડિયાના પ્રતાપે હવે સૌ જાણે છે કે ઈ.સ. ૧૯૫૯માં ભારતીય નૌકાદળના કમાંડર કાવસ માણેકશા નાણાવટીની લાઇફમાં બનેલા ઘટનાક્રમ પરથી આ ફિલ્મ બની છે. અગાઉ આ જ કૅસ પરથી સુનીલ દત્ત સ્ટારર ‘યે રાસ્તે હૈ પ્યાર કે’ અને ગુલઝારની વિનોદ ખન્ના સ્ટારર ‘અચાનક’ જેવી બે ફિલ્મો બની ચૂકી છે. પરંતુ અક્ષય કુમારને લઇને આ કૅસ પરથી કોઈ ફિલ્મ નહોતી બની એટલે હવે નવું વર્ઝન પેશ છે. ભારતીય ન્યાયતંત્રને હલાવી નાખનારો આ એવો કૅસ હતો જેના ચુકાદા પછી ભારતમાં જ્યુરી સિસ્ટમનાં પાટિયાં પડી ગયાં.

દિલ, દગો, દેશ અને દાઝ

કમાન્ડર રુસ્તમ પાવરી (અક્ષય કુમાર) નૌકાદળનો એવો અપરાઇટ ઑફિસર છે જે ભર વરસાદમાં રેઇનકોટ પહેર્યા વગર બહાર નીકળે તોય એની વર્દી અને એના કેરેક્ટર પર એકેય દાગ ન લાગે. દેશની સેવા કરવા એ થોડા મહિના દરિયો ખેડવા ગયો, એમાં પાછળ એની રૂપાળી પત્ની સિન્થિયા (ઇલિયાના ડિક્રૂઝ)ને કાદવના કોન્ટ્રાક્ટર જેવા વિક્રમ મખીજા (અર્જન બાજવા) પ્રત્યે કૂણી લાગણીઓ થઈ ગઈ. બસ, આ વાતની રુસ્તમને ખબર પડી એટલે એણે મખીજાને ભડાકે દીધો અને પોતે પોલીસ સમક્ષ આત્મસમર્પણ કરી દીધું. પછી શરૂ થયો કૉર્ટકેસનો સિલસિલો. રુસ્તમે ખરેખર સ્વબચાવ માટે ગોળીબાર કરેલો કે પછી ઠંડા કલેજે મખીજાનું મર્ડર કરેલું? પબ્લિક અને મીડિયા ખુલ્લે આમ રુસ્તમના સપોર્ટમાં હતું. બીજી બાજુ રુસ્તમના કડક ચહેરા પાછળ કેટલાંય રહસ્યો છુપાયેલાં હતાં.

ફૅક્ટ, ફિક્શન, ફારસનો ફજેતફાળકો

અંકે ૧૫૦ મિનિટની આ ફિલ્મના પહેલા જ દૃશ્યમાં મનોજ બાજપાઈ અદૃશ્ય રહીને આકાશવાણી કરે છે કે અત્યારે ઈ.સ. ૧૯૫૯નું વર્ષ ચાલી રહ્યું છે. મુંબઈ-ગુજરાત અલગ નથી થયાં અને થિયેટરમાં રાજ કપૂરની ‘અનાડી’ ફિલ્મ ચાલી રહી છે. સાડાપાંચ દાયકા પહેલાંનું એ મુંબઈ જોવાની મજા પડે છે. રસ્તા ખાલી છે, ટ્રામ-ડબલડૅકર બસો આમતેમ દોડી રહી છે. પરંતુ આંખ સહેજ ઝીણી કરીને જોઇએ તો ખ્યાલ આવી જાય છે કે આ તો નબળા કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સથી સર્જાયેલું મુંબઈ છે, જે વાસ્તવિક લાગવાને બદલે કોઈ જૂના ફોટોગ્રાફમાં દેખાતું હોય એવું જ લાગે છે. એ પછી ફિલ્મમાં જ્યારે પણ મરીન ડ્રાઇવ, દિલ્હી ઍરપોર્ટ, એ વખતનું વિમાન વગેરે દૃશ્યો આવે છે ત્યારે દરેક વખતે કાચા કામના કમ્પ્યુટર કારીગરોનાં રફૂકામનાં થીગડાં સ્પષ્ટ તરી આવે છે. જોકે આ ફિલ્મ શીખવે છે કે એ વખતના મુંબઈમાં બધું ભડક રંગનું જ હતું- એક્સ્ટ્રા ઑરેન્જ આકાશ, એક્સ્ટ્રા ગ્રીન ઘાસ, લીલા-પીળા-બ્લ્યુ રંગની દીવાલો, સોફાસેટના કાપડમાંથી કરાવ્યાં હોય એવા રંગ-ડિઝાઇનનાં અર્જન બાજવાનાં ભડકાઉ કપડાં, લીલા રંગની કાર, ઇલિઆનાના સતત લાલ રહેતા ગાલ અને રુસ્તમ સાહેબની ‘ટાઇડ’ વૉશિંગ પાઉડરની જાહેરખબર જેવી બેદાગ ગોરાપનવાળી ક્રિસ્પ વર્દી.

પરંતુ આ બધું વિચારવાનો સમય તમને ઇન્ટરવલ પછી મળે છે. તે પહેલાં તો ફિલ્મ જડબેસલાક થ્રિલરની જેમ જ આગળ વધે છે. રુસ્તમની પત્ની ભલે પોતાના પતિને વફાદાર ન રહી હોય, પરંતુ ફિલ્મ થ્રિલને વફાદાર રહીને ધડાધડ ભાગતી રહે છે. ક્રાઇમનું કારણ, તૈયારી, ક્રાઇમ સીન અને તાજા શેકેલા પાપડ જેવા કડક પોલીસ ઑફિસર પવન મલ્હોત્રા દ્વારા કરાતું ઇન્વેસ્ટિગેશન. પોલીસ સ્ટેશનમાં પૂછપરછના એ સળંગ લાગતા સીનમાં કેમેરા સતત આમથી તેમ ફરતો રહે અને પાત્રો બદલાતાં જાય એ જોવાની પણ મજા પડે છે. ઇન્ટરવલમાં અનિવાર્ય કામકાજ ફટાફટ પતાવીને એક રામપુરી ચપ્પુ જેવો ધારદાર કૉર્ટરૂમ ડ્રામા જોવા મળશે એવી ઉત્સુકતાથી પાછા આપણી સીટ પર ગોઠવાઈ જઇએ.

ત્યારે જાણે એ જ કલાકારો સાથે ભળતી જ ફિલ્મ શરૂ થઈ ગઈ હોય એવો આઘાત લાગે. અગાઉની અત્યંત ગંભીર ફિલ્મ કોઈ ફૂવડ ફારસમાં પલટાઈ ગયેલી માલુમ પડે. સચિન ખેડેકર, અનંગ દેસાઈ, કુમુદ મિશ્રા જેવા અત્યંત ટેલેન્ટેડ કલાકારો પાસે જાણે કોઈ ફાલતુ પ્રહસનની સ્ક્રિપ્ટ આવી ગઈ હોય તેમ ફૂવડ હસાહસી શરૂ થઈ જાય છે. દર પંદરમી સૅકન્ડે સચિન ખેડેકર ભારતની સાચુકલી કૉર્ટો કરતાં ફિલ્મી કૉર્ટોમાં વધારે વાર બોલાયેલું ‘ઑબ્જેક્શન મિ. લૉર્ડ’ બોલે અને જજ અનંગ દેસાઈ ડસ્ટર પછાડીને એમને બેસાડી દે. આ કૉમેડી ફિલ્મના અંત સુધી ચાલુ રહે છે. ડિરેક્ટર ટીનુ દેસાઈ અને રાઇટર વિપુલ રાવલને હજી આટલેથી સંતોષ ન થયો હોય તેમ જ્યુરીને એક રૂમમાં બેસાડીને ભારતીય સિનેમાની આઇકનિક ફિલ્મ ‘એક રુકા હુઆ ફૈસલા’ની પૅરોડી બનાવવાનું શરૂ કરી દેવાય છે.

 

mg_9541-e1441362559971રિયલમાં બનેલા નાણાવટી કૅસમાં જ એટલો મસાલો હતો કે તેના પરથી એક અફલાતૂન સાઇકોલોજિકલ થ્રિલર ફિલ્મ બની શકી હોત. પરંતુ તે આંટીઘૂંટીઓ ઍક્સપ્લોર કરવાને બદલે અહીં રાઇટર-ડિરેક્ટર, બધાં કૅરેક્ટર્સ સૌ ‘રુસ્તમ ઝિંદાબાદ’નું કૅમ્પેઇન ચલાવવા નીકળ્યા હોય તેવું લાગે છે. હકીકતમાં જે રીતે પ્રચંડ પબ્લિક ઑપિનિયને જ્યુરીને ઝુકાવી દીધેલી અને લીગલ સિસ્ટમ સામે સવાલો ઊભા થયેલા તેવું કશું અહીં દેખાતું નથી. ફિલ્મમાં દેખાતા પારસીઓ તદ્દન કૅરિકેચરિશ અને કૉર્ટની બહાર એકઠાં થયેલાં ટોળાં મૅનેજ કરેલાં દેખાઈ આવે છે. જે રીતે હકીકતમાં કૉર્ટની બહાર ‘નાણાવટી રિવોલ્વર’ અને ‘આહુજા ટૉવેલ’ વેચાતાં થયેલાં અને ‘બ્લિટ્ઝ’ અખબાર આઠ ગણી કિંમતે વેચાતું હતું, એ બધું અહીં પણ છે પરંતુ તદ્દન હાસ્યાસ્પદ બની રહ્યું છે. અરે, કૉર્ટમાં જે રીતે નક્કામી લાઇનો પર પણ તાળીઓ વાગતી અને ફાલતુ દલીલો થતી બતાવાઈ છે તે પણ ગળે ઊતરે એવું નથી. વળી, એકેય ઍન્ગલથી પારસી ન લાગતા અક્ષય કુમારને હીરો બનાવવાની લાલચમાં પવન મલ્હોત્રા જેવા મહાટેલેન્ટેડ ઍક્ટરના ભાગે બૉલપેનની ટકાટકી કરવા સિવાય કશું જ કામ આવ્યું નથી. જો તમે અક્ષય કુમારની છેલ્લી થોડી ફિલ્મો ઑબ્ઝર્વ કરી હોય, તો આ ફિલ્મનું સસ્પેન્સ તમે અડધી ફિલ્મે જ આબાદ કળી શકો.

 

સ્થાયી ભાવ

ડિરેક્ટરે બધા જ કલાકારોને એમના પાત્રની સાથે એક સ્થાયી એક્સપ્રેશન પકડાવી દીધું છે. જેમ કે, અક્ષયનો ‘હું દેશપ્રેમી નંબર-1 છું, મને કશો ફરક પડતો નથી’ લુક, ઇલિઆનાનો ‘હવે નહીં કરું, સોરી’ લુક, અર્જન બાજવાનો પ્રેમ ચોપડા લુક, ઇશા ગુપ્તાનો નાદિરા લુક, તેલ નાખીને માથું ઓળેલા પવન મલ્હોત્રાનો ‘મને આવા રોલ જ શું કામ મળે છે’ લુક, અનંગ દેસાઈ-સચિન ખેડેકરના ‘ખિચડી’ના બાબુજી-પ્રફુલ ટાઇપના લુક, ગંદી વિગ-ગંદા યુનિબ્રો સાથેના કુમુદ મિશ્રાનો ‘પારસીઓ તો ‘ડીકરા’ એવું જ બોલે ને’ લુક, ઉષા નાડકર્ણી ‘મારો અવાજ અર્નબ ગોસ્વામી કરતાંય મોટો છે’ લુક વગેરે.

વાસ્તવિકતા સ્વીકારો

rustom-004_1464682081
‘નાણાવટી કૅસ’ વખતે આઠ ગણી કિંમતે વેચાયેલા રુસી કરંજિયાના ‘બ્લિટ્ઝ’ની કૉપી. આ જ હૅડલાઇનને ‘રુસ્તમ’ ફિલ્મની ટૅગલાઇન બનાવી દેવાઈ છે.

એક ગંભીર સ્ટોરીને હાસ્યાસ્પદ બનાવી દેનારા રુસ્તમના ડિરેક્ટર ટીનુ સુરેશ દેસાઈએ કહેલું છે કે આ ફિલ્મ નાણાવટી મર્ડર કૅસ પરથી બનેલી નથી. અચ્છા? એટલે બંને કૅસની વિગતો, ઘટનાક્રમ, સમયગાળો સરખાં જ છે તે યોગાનુયોગ છે? મુખ્ય પાત્ર પારસી નૅવી ઑફિસર, રિયલ લાઇફની સિલ્વિયા અહીં સિન્થિયા હોય, જેની હત્યા થઈ તે સિંધી પ્રેમ આહુજા અહીં વિક્રમ મખીજા હોય, ‘બ્લિટ્સ’ના રુસી કરંજિયા અહીં ઍરચ બિલિમોરિયા હોય, ફિલ્મમાં ઇન્વેસ્ટિગેટિંગ ઑફિસર વિન્સેન્ટ લોબો રિયલ લાઇફના જ્હોન લોબો પરથી આવ્યા હોય (અને જેમને બે દિવસ પહેલાં અક્ષય કુમાર મળી પણ આવ્યો હોય), ‘બ્લિટ્ઝ’ની ફેમસ હેડલાઇન ‘થ્રી શૉટ્સ ધેટ શૂક ધ નૅશન’ આ ફિલ્મની ટૅગલાઇન હોય, છતાં માત્ર ફિલ્મમાં મનગમતા મસાલાની છૂટછાટ મેળવવા તથા કાયદાકીય ગૂંચમાં ન ફસાવું પડે એટલા માત્રથી વાસ્તવિકતાનો ઇનકાર કરવાનો? આપણા ફિલ્મમૅકરોએ ચપટીક તો ગંભીર થવું પડે કે નહીં?

 

સ્ટાર પાવર

સીધી વાત છે, ભલે જૂની પરંતુ એક સરસ સ્ટૉરીને નવેસરથી ઍક્સપ્લોર કરવાને બદલે તદ્દન વેડફી નાખવામાં આવી છે. માત્ર અક્ષય કુમારનો સ્ટાર પાવર આ ફિલ્મને સહ્ય બનાવે છે. સત્ત્વહીન ટ્રીટમેન્ટ, નકામી કોમેડી અને પરાણે ઘુસાડેલાં ગીતોને કારણે હાસ્યાસ્પદ બની રહેલી આ ઠીકઠાક ફિલ્મ થિયેટરમાં ટિકિટના ભાવ નોર્મલ થાય પછી ગમે ત્યારે જોઈ શકાય. હા, તમે હૃદયનો એક ખૂણો અક્ષય કુમારના નામે ૯૯ વર્ષના ભાડાપટ્ટે લખી આપ્યો હોય તો વાત અલગ છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હાઉસફુલ-૩

કોલમઃ ફિલ્મ રિવ્યૂ

હેડિંગઃ પેઇનફુલ

ઇન્ટ્રોઃ આ ફિલ્મનું નામ ‘પેઇનફુલ’ જ હોવું જોઇતું હતું, કેમ કે જોયા પછી માથું, કાન, આંખો ઇવન વાળમાં પણ દુખાવો થવા માંડે છે, એ પણ ત્રણ ગણો.

‘પ્રેમ અને જંગમાં બધું જ ચાલે’ એ કહેવતમાં હવે એક ઉમેરો કરવાની જરૂર છે, તે છે ફુવડ કોમેડી. સાજિદ નામધારી ફિલ્મમૅકરોcheck-out-the-ensemble-cast-in-the-brand-new-posters-of-housefull-3-22, પછી તે સાજિદ ખાન હોય, સાજિદ નડિયાદવાલા હોય કે પછી સાજિદ-ફરહાદ હોય, તે એકવાર જિદ્દ લઇને બેસે કે લોકોનું જે થવાનું હોય તે થાય, આપણે તો હસાવીને જ છૂટકો કરવાના. બસ, પછી ‘હાઉસફુલ-૩’ જેવી ફિલ્મોનું જ ઉત્પાદન થાય. એટલે આ ફિલ્મનું ટ્રેલર જોયા પછીયે જો તમને ઍડવેન્ચર સ્પોર્ટ તરીકે તે જોવાના અભરખા થતા હોય, તો ટિકિટ ખરીદતાં પહેલાં આટલી વસ્તુઓ ચૅક કરી લેજોઃ કાનમાં નાખવાનાં રૂનાં પૂમડાં, માથાના દુખાવાની ગોળી અને તમારી મૅડિક્લેઇમ કે લાઇફ ઇન્સ્યોરન્સ પૉલિ
સી. સલામતી ખાતર હૅલમેટ પહેરીને ફિલ્મ જોશો તો બચવાના ચાન્સીસ વધી જશે. થોડાઘણા વાળ પણ શહીદ થતા બચી જશે.

લોઢાના લાડુ

લંડનની માલીપા ત્રણ વાંઢી કન્યાઓના એક ગુજરાતી બાપ બટૂક પટેલ (બમન ઇરાની) રહે છે. થેમ્સ નદીને કાંઠે રહેતી એમની ત્રણ દીકરીઓ ગંગા (જૅકલિન ફર્નાન્ડીઝ), જમના (લિઝા હૅડન) અને સરસ્વતી (નરગિસ ફખરી)નાં જોબનિયાં બે કાંઠે ઉછાળાં મારે છે. પરંતુ ખમણ ખાતા પિતાના ખોળિયામાં એક વહેમનો ખીલો ખોડાયેલો છે કે જો દીકરીઓનાં લગ્ન થશે તો તરત જ એમનાં ચૂડી-ચાંલ્લા ભાંગશે. લેકિન દીકરીઓએ તો ઑલરેડી ત્રણ મરદ મૂછમૂંડાઓને દલડાં દઈ દીધાં છે. બાપાની ટેક પૂરી કરવા એ ત્રણેય ભાયડાઓ સૅન્ડી (અક્ષય કુમાર), ટેડી (રિતેશ દેશમુખ) અને બન્ટી (અભિષેક બચ્ચન)ને અનુક્રમે વ્હીલચેર ગ્રસ્ત, અંધ અને મૂક બનાવીને ઢોકળા પટેલની સામે પેશ કરે છે. ઢોકળા પપ્પા એમનો ટેસ્ટ લઇને પાસ તો કરે જ છે, પરંતુ ક્યાંકથી ત્રણ વિલન અને મુંબઈના એક રિટાયર્ડ ડૉન ઊર્જા નાગરે (જૅકી શ્રોફ) ફૂટી નીકળે છે. દિમાગ બહારવટે ચડી જાય એવો ટ્વિસ્ટ આવે છે અને ભડાકે દઈ દેવાનું મન થાય એવી ભાંજગડ સાથે ફિલ્મનો ફાઇનલી અંત આવે છે.

ભાંગી નાખો, તોડી નાખો, ભુક્કો કરી નાખો

સામાન્ય રીતે ફિલ્મોમાં પહેલાં પાત્રો નક્કી થાય, એ પછી તે કેવી રીતે વર્તશે તે નક્કી થાય. અહીં છપ્પન વ્હોટ્સએપ ગ્રૂપોના ઍડમિન જેવા સાજિદ-ફરહાદે પોતાના મોબાઇલ ફોનમાં વહેતા જોક્સને આધારે પાત્રો તૈયાર કર્યાં છે. જેમ કે, લંડનમાં જ મોટી થઈ હોવા છતાં ત્રણેય હિરોઇનો તમામ અંગ્રેજી વાક્યોનું હિન્દી ટ્રાન્સલેશન કરે છે. ‘હમ લોગ બચ્ચે નહીં બના રહે’ મતલબ કે ‘વી આર નૉટ કિડિંગ’, ‘બાહર લટકતે હૈં’ યાને કે ‘હૅન્ગ આઉટ’, ‘સાંઢ કી આંખ માર દી’ એટલે ‘હિટ ધ બુલ્ઝ આઈ.’ જો તમને આમાં હસવું ન આવ્યું હોય, તો ડૉન્ટ વરી. કન્યાઓના પપ્પાના જોક્સ ટ્રાય કરો. એ બિચારા આજે પણ ત્રણ વર્ષ પહેલાંના જોક્સમાં અટકેલા છેઃ ‘આદમી સીધા હોના ચાહિયે, ઉલ્ટા તો તારક મહેતા કા ચશ્માં ભી હૈ’, ‘સંસ્કાર બડે હોને ચાહિયે, છોટા તો ભીમ ભી હૈ’… વળી, ડિરેક્ટરો કેવા સારા કે આમાંથી અમુક જોક્સ એમને કદાચ હાઈ લેવલના લાગ્યા હશે એટલે એને સમજાવ્યા પણ છે.

શું કહ્યું, આ જોક્સ સાંભળેલા છે? તો એમાં ગભરાઈ શું ગયા, સાજિદ-ફરહાદના મોબાઇલમાં 256 GB ભરીને જોક્સ છે. એમાંથી નીકળેલો રીતેશ દેશમુખ હિન્દી શબ્દો બોલવામાં લોચો મારે છે, એટલે બિચારો ‘વિરોધ’ને ‘નિરોધ’, ‘વાઇફ’ને ‘તવાયફ’, ‘હિસાબ’ને ‘પિશાબ’ એવું બધું કહી બેસે છે. બફૂનરીનો ખિલાડી અક્ષય કુમાર અહીં સ્પ્લિટ પર્સનાલિટીનો રોગી છે, ‘ઇન્ડિયન’ શબ્દ સાંભળતાં જ સૅન્ડીમાંથી ‘સુન્ડી’ થઇને ગાંડા કાઢવા માંડે છે. પાછળથી એન્ટ્રી મારતા ભીડુ જગ્ગુદાદા ‘ATM’ યાને કે ‘આજ તુઝે મારુંગા’ ટાઇપના જનરલ નૉલેજ વધારે એવા જોક્સ કરે છે. આ ગિર્દીમાં ચન્કી પાન્ડે પણ છે, જેમનું નામ છે ‘આખરી પાસ્તા.’

જો એક વખત પણ તમને વિચાર આવ્યો હોય કે આ શું ફુવડગીરી છે? તો હોલ્ડ ઑન, આ ફિલ્મમાં આ ઉપરાંત પણ રેસિસ્ટ, હોમોફોબિક, પોટી હ્યુમર, વિકલાંગો પરની મજાક જેવી જેના ઘરમાં દીકરી ન દેવાય એવી કોમેડી પણ છે. જેમ કે, ઘરની નોકરો બ્લેક સ્ત્રીઓ હોય અને એમની સાથે વિલન લોકોનો બળજબરીથી સૅક્સ કરાવી દેવાય. યુ નૉ, જસ્ટ ફોર ફન. ઇન્ડિયન છોકરાને સિંગલ સ્ક્રીન કહેવાય અને વિદેશી છોકરાને મલ્ટિપ્લેક્સ. જોઈ ન શકતી વ્યક્તિને ‘કાનૂન’ કહેવાય, કેમ કે યુ નૉ ‘અંધા કાનૂન.’

આ કમ્પ્લિટ ભવાડાપન્તીમાં કલાકારો જ્યારે પોતાના પર જ જૉક કરે છે ત્યારે હસવું આવે છે. અક્ષય પોતાની દેશભક્તિવાળી ફિલ્મોની ખિલ્લી ઉડાવે, રિતેશ જેનેલિયાને વચ્ચે લાવે, અભિષેક પપ્પા બિગબી અને પત્ની ઐશ્વર્યાના ટેકે કોમેડી કરે, ત્યારે બાય ગૉડ દિલના ચમનમાં મૅટા હ્યુમરની બહાર આવી જાય છે.

અક્ષય અને રિતેશને તો જાણે દર થોડા ટાઇમે આવી ગાંડીઘેલી ફિલ્મો કરવાનો અટૅક આવે છે, એટલે એનું તો સમજાય. પરંતુ અભિષેકને બિચારાને ટાઇમપાસ કરવા માટે કંઇક તો જોઇએ ને? (બધા કામે ગયા હોય તો ઘરે એકલો માણસ કરે શું? હવે તો દીકરી પણ સ્કૂલે જતી હશે.) એટલે આ ફિલ્મમાં એ પણ નાના બાબાને પરાણે વાળ કપાવવા બેસાડ્યો હોય એવું મોઢું કરીને ઍક્ટિંગ કરે છે. બમન ઇરાની ગુજરાતી બન્યા છે, પણ સુરતી પારસી જેવું કંઇક બોલે છે, પરંતુ સરવાળે તો ઘોંઘાટમાં વધારો જ કરે છે. ત્રણ હિરોઇનોનું ‘મૅડમ તુસ્સો’ના વૅક્સ મ્યુઝિયમ સાથે કંઇક કનેક્શન છે એટલે એ પૂતળાં પણ બનાવી જાણે છે. પરંતુ બિલીવ મી, કેટલાય સીનમાં ત્રણેય હિરોઇનો અને એ વૅક્સ સ્ટેચ્યુ વચ્ચેનો ફરક જ ખબર નથી પડતો. એકમાત્ર જૅકીભાઈની દાદાગીરી જોવી ગમે છે. આ બધા ભેગા મળીને આપણને હસાવવા માટે એટલા બધા ધમપછાડા કરે છે ક્યારેક આપણે જીવદયાથી પ્રેરાઇને પણ હસી પડીએ.

ડાયલોગ અને કહેવાતી સ્લૅપસ્ટિક કોમેડીનો ત્રાસ ઓછો હોય એમ આ ફિલ્મમાં ગીતોય છે. ગીતો પણ કેવાં, તો કહે ‘પ્યાર કી માં કી’ અને ‘ટાંગ ઉઠા કે.’ કોઇએ જોડો ઉઠા કે કેમ માર્યો નથી હજી એ જ સવાલ છે.

ખબર નહીં, ગુજરાતીઓને આવી ચક્કરબત્તી ફિલ્મો વધારે ગમે છે કે કેમ, પરંતુ આ ફિલ્મમાં એક લાંબો સીન ગુજરાતીમાં છે. જેમાં બધા કલાકારો ગુજરાતીમાં ભરડે છે. આશા રાખીએ કે આવી કોઈ ફિલ્મ એ લોકો ગુજરાતીમાં ન બનાવવાના હોય.

કમ્પ્લિટ નોનસેન્સ

સીધી વાત છે ‘AIB રૉસ્ટ’ જોવા ગયા હોઇએ ત્યાં સંસ્કારી કોમેડીની આશા ન રખાય, પરંતુ આ તન્મય ભટના લેટેસ્ટ ‘લતાજી-સચિન’વાળા વીડિયો જેવી ભંગાર કોમેડી છે. જો તમને આવી સડકછાપ કોમેડી ગમતી હોય અથવા તો તમારા દિમાગની કૅપેસિટી પર પૂરો વિશ્વાસ હોય, તો ઑલ ધ બેસ્ટ. બાકી ભલે તમે આમાંથી કોઈ સ્ટારના ફૅન હો, તેમ છતાં આ ‘હાઉસફુલ-૩’ જોવાનું જોખમ લેવા જેવું નથી. એના કરતાં જૂની ચાર્લી ચૅપ્લિન, બસ્ટર કીટન કે ઇવન ટૉમ એન્ડ જૅરીની ફિલ્મો જોઈ નાખો એ હજાર દરજ્જે બહેતર ઑપ્શન છે. આ ‘હાઉસફુલ-૩’ આખી ફિલ્મ કરતાં છેલ્લે આવતી ગૅગરીલ વધારે ફની છે, પણ એ જોવા માટે તમારે આખી ફિલ્મ જોવી પડશે. છોડો ત્યારે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

એરલિફ્ટ

દેશભક્તિ, હીરોભક્તિ, ફિલ્મીપંતી

***

જો આપણા ટિપિકલ ફિલ્મી મસાલા નાખવાની લાલચ ન રાખી હોત તો આ ફિલ્મ બેજોડ થ્રિલર ફિલ્મ બની શકી હોત.

***

thequint2f2016-012f61767d46-d46e-4178-8077-b89fbfdfc86b2fairlift-poster-2ફિલ્મોનું એક મહત્ત્વનું કામ એ પણ છે કે દેશ જેને વીસરી ગયો હોય, જેના પર સમયની ધૂળ લાગી ગઈ હોય તેવા સાચા હીરોની ગાથાઓ શોધી કાઢીને આપણી સમક્ષ મૂકવી. ‘એરલિફ્ટ’ આવા જ એક બેમિસાલ પરાક્રમની દાસ્તાન છે. આજે પણ જેના વિશે જાણીએ તો વિશ્વાસ ન આવે એવું અશક્યવત્ મિશન આપણા દેશના જાંબાઝોએ અઢી દાયકા પહેલાં પાર પાડેલું. પરંતુ શરત એ છે કે તેની વાત કરવા બેસીએ તો સાચા હીરો પર ફિલ્મી પડદાનો હીરો હાવી ન થવો જોઇએ અને તે પરાક્રમ સાથે સંકળાયેલી કોઇપણ વ્યક્તિને અન્યાય ન થવો જોઇએ. અક્ષય કુમારને ચમકાવતી ‘એરલિફ્ટ’માં જાણ્યે-અજાણ્યે ક્યાંક એવું થઈ ગયું છે.

યે જો દેશ હૈ તેરા

૧ ઑગસ્ટ, ૧૯૯૦. સદ્દામ હુસૈનની ઈરાકી સેના અચાનક પાડોશી દેશ કુવૈત પર ચડી આવી અને તેને ખેદાનમેદાન કરવાનું શરૂ કરી દીધું. કુવૈતીઓને વીણી વીણીને મારવાનું શરૂ કર્યું. પરંતુ જૂની દોસ્તીનો લિહાજ રાખીને ત્યાં વસતા ભારતીયો પર થોડી દયા ખાધી. પરંતુ ગઇકાલ સુધી પોતાને કુવૈતી માનતા ભારતીયો રાતોરાત રેફ્યુજી બનીને રસ્તા પર આવી ગયા. એમાં ત્યાંનો એક બિલ્યનેર બિલ્ડર રંજીત કટિયાલ (અક્ષય કુમાર) પણ અંટાઈ ગયો. કુવૈતમાં એ પત્ની અમ્રિતા (નિમ્રત કૌર) અને એક મીઠડી દીકરી સાથે જલસાથી રહે. કુવૈતનાં મોટાં માથાં સાથે પાર્ટીઓમાં મહાલતા કટિયાલને રાતોરાત આઇડેન્ટિટી ક્રાઇસિસ ઊભા થઈ ગયા કે એ પોતે કુવૈતી છે કે ભારતીય? જેમ જેમ કુવૈત પર સદ્દામનો કબ્જો મજબૂત બનતો ગયો, તેમ તેમ કટિયાલ પરિવાર અને એમના જેવા બીજા હજારો ભારતીયો પાસે કુવૈત છોડવા સિવાય બીજો કોઈ રસ્તો જ ન રહ્યો. પરંતુ નીકળવું કેવી રીતે? આખરે કટિયાલે દિલ્હીમાં ભારતના વિદેશખાતાનો સંપર્ક સાધીને મદદ માગી અને નક્કી કર્યું કે પોતાની શરણમાં આવેલા સેંકડો ભારતીયોને સલામત સ્વદેશ પહોંચાડ્યા વિના કુવૈત છોડવું નહીં.

ઇતિહાસ ગવાહ છે કે બે મહિનાની અંદર ભારતે ‘એર ઇન્ડિયા’ની ૪૮૮ જેટલી ફ્લાઇટો ઉડાડીને ૧.૧૦ લાખથી ૧.૭૦ લાખ જેટલા લોકોને હેમખેમ સ્વદેશ પાછા લાવેલા. ‘ગિનેસ બુક ઑફ વર્લ્ડ રેકોર્ડ્સ’માં નોંધાયેલું આ ઇતિહાસનું સૌથી મોટું રેસ્ક્યુ ઑપરેશન હતું. તેની ફિલ્મી દાસ્તાન એટલે ‘એરલિફ્ટ’ની બાકીની સ્ટોરી.

ફટા બમ, નિકલા હીરો

સત્યઘટના પરથી બનેલી રેસ્ક્યુ થ્રિલર પ્રકારની ફિલ્મોનો પોતાનો આગવો ચાર્મ હોય છે. ઈ.સ. ૧૯૭૯-૮૦માં ઇરાનના હોસ્ટેજ ક્રાઇસિસ પરથી બનેલી ઑસ્કર વિનિંગ હૉલીવુડ ફિલ્મ ‘આર્ગો’, કે આફ્રિકન દેશ રવાન્ડામાં ચાલેલા ખૂની જીનોસાઇડમાં સેંકડો લોકોને બચાવનારા હૉટેલ મેનેજરની સાચી દાસ્તાન પરથી બનેલી સુપર્બ ફિલ્મ ‘હૉટેલ રવાન્ડા’ તેનાં બેસ્ટ એક્ઝામ્પલ છે. આપણી પાસે આ બંને ઘટનાઓને પણ વટી જાય તેવી અને માનવ ઇતિહાસે ક્યારેય ન જોયું હોય તેવા અભૂતપૂર્વ રેસ્ક્યુ ઑપરેશનની સ્ટોરી હતી. અફસોસ કે આપણે તે અપ્રતિમ સાહસને પૂરતો ન્યાય આપી શક્યા નથી.

માત્ર બે કલાક લાંબી ‘એરલિફ્ટ’ ફિલ્મનો ઇરાદો નેક છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં ઇરાકી આર્મી માતેલા સાંઢની જેમ કુવૈતમાં ધસી આવે અને નિર્દોષ લોકોને મસળવા માંડે એ દૃશ્યો કાળજું કંપાવી દે તેવાં છે. તે વખતે પોતાને કુવૈતી ગણાવતા અને ભારતનું મ્યુઝિક સાંભળવું પણ પસંદ ન કરતા મૅલ શોવિનિસ્ટ ઉદ્યોગપતિ પાસે તમે હીરોગીરીની અપેક્ષા રાખી શકો? પરંતુ આસપાસ બની રહેલી ઘટનાઓ એનું રાતોરાત હૃદય પરિવર્તન કરી નાખે છે. કદાચ એમાંથી જ એનામાં એક એક્સિડેન્ટલ હીરો પેદા થઈ જાય છે. રાતોરાત મૂળસોતાં ઊખડી જવાની પીડા અને માથા પર કોઈ દેશનું છત્ર ન હોય તેવી ભયાવહ સ્થિતિ ફિલ્મના પહેલા અડધા કલાકમાં જ અનુભવી શકાય છે. ઉપરથી મસ્ત એરિયલ શૉટ્સવાળી અફલાતૂન સિનેમેટોગ્રાફી પ્લસ ફિલ્મને વિન્ટેજ લુક આપતો કલર ટૉન ‘એરલિફ્ટ’ને એક ડૉક્યુડ્રામાની ફીલ આપે છે. ફિલ્મમાં ‘તેઝાબ’ ફિલ્મનું ‘એક દો તીન’ ગીત ચાલતું હોય, પાકિસ્તાની આર્ટિસ્ટ ખાલેદના હીટ સોંગ ‘દીદી’ની તર્જ પર બનેલું હિન્દી ગીત હોય (જોકે ‘દીદી’ ગીત ૧૯૯૧માં બહાર પડેલું, ‘એરલિફ્ટ’ના ઘટનાક્રમ પછી) કે પછી ટીવી પર બૅકગ્રાઉન્ડમાં સચિન તેંડુલકર નામના નવા છોકરાને ટીમમાં લેવાના મુદ્દે વાત ચાલતી હોય, એ બધું જ આપણને એક વીતેલા જમાનામાં લઈ જાય છે.

પરંતુ પ્રોબ્લેમ ત્યારપછી શરૂ થાય છે. જે ફિલ્મમાં એકપણ ગીતની જરૂર ન હોય ત્યાં અહીં પાંચેક ગીતો છે, જે બે કલાકની ફિલ્મની વીસેક મિનિટ ખાઈ જાય છે. પરંતુ તેનો મોટો ગુનો એ છે કે તે ફિલ્મની થ્રિલને કિલ કરી નાખે છે. એક તબક્કે શહેરમાં અંધાધૂંધી ચાલતી હોય અને થોડા સમય પછી એ બધું જ આપણી આંખ સામેથી ગાયબ.

ફિલ્મના અંતે ખબર પડે છે કે રિયલ લાઇફની બે વ્યક્તિઓ પરથી અક્ષય કુમારનું પાત્ર બનાવાયું છે. પરંતુ ફિલ્મનો કેટલો બધો સમય અક્ષય કુમાર કેવો મહાન લીડર છે, કેટલો સારો નિગોશિએટર છે, કેટલો ઉમદા ઇન્સાન છે તે બતાવવામાં જ વેડફાઈ ગયો છે. જે બાબતો આપણને ઑલરેડી પડદા પર દેખાય છે, તેને મૅલોડ્રામેટિક રીતે બોલી બોલીને કહેવામાં આવી છે. અક્ષયના પાત્રની આ હીરોગીરી પર એટલું બધું ફોકસ કરાયું છે કે ફિલ્મના બીજા ઇક્વલ હીરો એવી આપણી સરકાર, એર ઇન્ડિયા, આપણું સૈન્ય તેમને ભાગે કશું જ આવ્યું નથી. જ્યારે હકીકતમાં એર ઇન્ડિયાએ જીવસટોસટની કામગીરી ન બજાવી હોત તો મોટા ભાગના લોકોનું ભવિષ્ય અંધકારમય હતું. વળી, આપણી સરકારને દેશના લોકોની કશી પડી જ નહોતી એ ફીલ પણ અહીં ફાંસની જેમ વાગે છે. પ્રકાશ બેલાવાડી જેવા ઉમદા એક્ટરનું અત્યંત ઇરિટેટિંગ પાત્ર ફિલ્મનો મહત્ત્વનો હિસ્સો ખાઈ જાય છે, જેને કારણે દોજખમાંથી હેમખેમ બહાર નીકળ્યાનો કોઈ જ સંતોષ અનુભવાતો નથી. ઇવન અક્ષય કુમારે ખરેખર કેટલા લોકોને બચાવેલા અને બાકીના લોકો કઈ રીતે આવ્યા તે પણ આ ફિલ્મમાંથી જાણવા મળતું નથી.

પડદાના હીરો

આપણે ભુલાવી દીધેલી ગૌરવપ્રદ દાસ્તાન ફરીપાછી બહાર લાવવા બદલ ડિરેક્ટર રાજા ક્રિશ્ન મેનન અને ફિલ્મના જથ્થાબંધ પ્રોડ્યુસરોને અભિનંદન આપવા ઘટે. એકમાત્ર બિનજરૂરી ફાઇટ સીનને બાદ કરતાં અક્ષય કુમાર પર્ફેક્ટ્લી કન્વિન્સિંગ છે. એવી જ કન્વિન્સિંગ ક્યુટ કુડી નિમ્રત કૌર છે (ખાલી એ સમજાયું નહીં કે ધડ ઉપર માથું ન હોય એવી સ્થિતિમાં પણ એ પોતાનો પર્ફેક્ટ્લી ટચઅપ થયેલો મૅકઅપ કેવી રીતે જાળવી શકી હશે?) પરંતુ સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચ્યું દિલ્હીમાં વિદેશ ખાતામાં બેસીને પોતાની ફરજ બજાવનારા બાબુ ‘સંજીવ કોહલી’ના પાત્રમાં કુમુદ મિશ્રાએ. એમણે મિનિમમ ડાયલોગ્સથી પણ પોતાની અસરકારકતા બતાવી દીધી છે. ફિલ્મનું જો સૌથી મોટું અને ખોટું કાસ્ટિંગ હોય છે ઇરાકી મૅજર બનતા ઇનામુલ હક. ‘ફિલ્મિસ્તાન’વાળા ઇનામુલ ભયાનકને બદલે કોમિક લાગે છે. એક્ટર પૂરબ કોહલીનું કેરેક્ટર નાનું છે પણ હૃદયસ્પર્શી છે. સુરેન્દ્ર પાલ અને નિનાદ કામત બહુ દહાડે દેખાયા છે, તો અવતાર ગિલ ‘વઝિર’ પછી ફરી પાછા હાઉકલી કરીને જતા રહ્યા છે.

હિન્દુસ્તાન ઝિંદાબાદ

ઘણા માઇનસ પોઇન્ટ્સ છતાં ‘એરલિફ્ટ’માં બહુ બધી થ્રિલિંગ મોમેન્ટ્સ છે. તિરંગો ઊંચો થતો જોઇને રૂંવાડાં ઊભાં થાય એવી દેશભક્તિની ક્ષણો પણ છે. ભલે બિનજરૂરી, પણ સાંભળવું ગમે તેવું એકદમ સોલફુલ મ્યુઝિક પણ છે. પરંતુ અંતે આ એક વાસ્તવિક ઘટનાનું ફિલ્મી વર્ઝન છે. તેના પરથી એક્ચ્યુઅલ ઘટનાક્રમનો તાગ મેળવવાની અપેક્ષા રાખવી નહીં. આપણે પણ કંઈ કમ બહાદૂર નથી તે દેશભક્તિની ફીલિંગ મળે તો પણ ભયો ભયો.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

સિંઘ ઇઝ બ્લિન્ગ

આ સિંઘ બોરિંગ છે

હે પ્રભુ, હે દેવા, આવી ગાંડીઘેલી ફિલ્મોનો ત્રાસ વર્તાવવાનું બંધ કરો, ભૈસાબ.

***

singh-is-bling-190815કોઈ ફિલ્મના પોસ્ટરમાં ‘અ પ્રભુદેવા ફિલ્મ’ લખેલું હોય એ ક્રેડિટ નથી, વૉર્નિંગ છે કે બચ્ચા, હજી સમય છે, પતલી ગલી સે નિકલ લે. એમાંય એકસાથે હૉલસેલમાં ફિલ્મો કરતો અક્ષય કુમાર ફિલ્મના પોસ્ટરમાં બાપુના ત્રણ વાંદરાના પૉઝમાં હોય એટલે વૉર્નિંગ કન્ફર્મ થઈ જાય કે આ ફિલ્મ પાસેથી શું અપેક્ષા રાખવાની છે. પ્રભુદેવાના ટેસ્ટની સડકછાપ, બાલિશ કોમેડી, પાર વિનાના વાંદરાવેડા, માથા પર ખીલા ખોડાતા હોય એવાં ગીતો અને કપડાંમાં ચોંટેલી ચ્યુઇંગમ જેવા તદ્દન ચપ્પટ સૅકન્ડ હાફને ભેગા કરો એટલે બને આ નવી ફિલ્મ ‘સિંઘ ઇઝ બ્લિંગ.’

પંજાબ દા પાવલી કમ પુત્તર

ટિપિકલ પંજાબી ગામડામાં રફ્તાર સિંઘ (અક્ષય કુમાર) નામનો એક ગભરુ જવાન રહે છે. એની લાઇફમાં અમુક ગણતરીનાં જ કામ છેઃ બાપાનું બૅન્ક બેલેન્સ ઓછું કરવું, કબડ્ડી રમવી, રંગબેરંગી પાઘડીઓ પહેરીને બલ્લે બલ્લેવાળા ડૅન્સ કરવા અને સાંજ પડ્યે બાપાના કોપથી બચવા મમ્મી (રતિ અગ્નિહોત્રી)ની પાછળ સંતાઈ જવું. આવા દીકરાથી કંટાળીને બાપા એને ગોવાના ગજિની (પ્રદીપ રાવત) પાસે મોકલી દે છે. બીજી બાજુ રોમાનિયાથી એક મારફાડ છોકરી સારા (ઍમી જૅક્સન) એક સનકી ગુંડા માર્ક (કે કે મેનન)થી ત્રાસીને ગોવા આવે છે. અહીં એના પ્રોટેક્શનનું કામ રફ્તાર સિંઘને સોંપાય છે. હવે રફ્તારને અંગ્રેજીનો કક્કો અને સારાને હિન્દીની એબીસીડી આવડતી નથી એટલે બંને વચ્ચે ટ્રાન્સલેટર તરીકે એમિલી (લારા દત્તા) નામની ટ્રાન્સલેટર રખાય છે. બસ,અહીં ધમાચકડી પછી બંને વચ્ચે એઝ યુઝવલ પ્રેમ થાય છે. બચેલા ટાઇમમાં સારા પોતાની વિખૂટી પડી ગયેલી મમ્મીને પણ શોધે છે. છેલ્લે વિલનની એન્ટ્રી અને ફરી પાછી ધબાધબી.

એક લાફ્ટર કી કીમત તુમ ક્યા જાનો?

પ્રભુદેવાના હ્યુમરનું સડકછાપ લેવલ અગાઉ ઘણી ફિલ્મોમાં દેશની જનતા જોઈ ચૂકી છે. અહીં એમણે નવેસરથી તેનો પરિચય આપ્યો છે. અહીં ગાયો વાતો કરે છે, પાળતુ આફ્રિકન સિંહ કારમાં સવારી કરે છે અને રૂમમાં આવે છે, લારા દત્તા ઊંઘમાં ચાલે છે અને પુરુષોને ચોક્કસ જગ્યાએ નાળિયેર ફટકારે છે. અક્ષયના પપ્પા એને ધમકી આપે છે કે, તું કામ કરવા માંડ નહીં તો તારાં લગ્ન મારા દોસ્તારની જાડીપાડી દીકરી સાથે કરાવી દઇશ. જેના વિશે રફ્તાર સિંઘ કહે છે કે, ‘પપ્પાય જબરા છે, જે છોકરી સાથે કુસ્તી કરવાની હોય એની સાથે મારાં લગ્ન કરાવે છે.’ અહીં લોકો પડે-આખડે છે, વાતવાતમાં પાણીમાં કૂદી પડે છે, એકબીજાને ઢીકાપાટું મારતા રહે છે. અરે, પ્રભુદેવા ગેસ્ટ અપિયરન્સ કરે છે ત્યારે તે મૂતરડીમાં ચારેકોર પોતાનું સૂસૂ ઉડાડે છે, તમે માનશો? અને આ બધી જ મહેનત કરાઈ છે આપણને હસાવવા માટે. હવે તમને જો આ બધામાં હસવું આવે, તો સમજવું કે કાં તો આપણો આઇક્યૂ પાતાળમાં પેઠો છે અથવા તો નાનપણમાં આયોડિનયુક્ત મીઠું ખાવાનું ભુલાઈ ગયું છે. હા, નવરાબેઠા હાહા-હીહી કરવા ગયા હો, તો પછી જેવા તમારા નસીબ.

પ્રભુદેવાને ક્લિશે એટલે કે સ્ટિરિયોટાઇપ ચિત્રણ સામે પણ કોઈ વાંધો લાગતો નથી. એટલે અહીં સરદારજીઓ જોક્સમાં આવે છે એવા જ છે. બધા સતત બૂમાબૂમ કરે છે, આખો વખત ઢોલ વગાડતાં બલ્લે બલ્લે જ કરે છે, લસ્સીઓ પીવે છે, સરસોંનાં ખેતરોમાં કૂદાકૂદ કરે છે અને એમના વિશેના જાણે બધા જ જોક સાચા છે. અરે, સરદારજીઓ પરની ઘણી જોક તો ફિલ્મમાં જ છે (જેમ કે, ‘દો આદમી ઔર એક સરદાર આ રહે હૈ’).

ના, હજી કકળાટનો સ્ટૉક પત્યો નથી. અહીં ખર્ચો કાઢવા માટે જાહેરખબરો લેવાઈ છે એ તો સમજ્યા, પણ ‘રૅનો ડસ્ટર’ના પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ માટે તો સ્પેશ્યલ ચૅઝ સિક્વન્સ ડિઝાઇન કરાઈ છે. મજાની વાત એ છે કે ચૅઝને અંતે કૉફી રંગની ડસ્ટર ઊંધી પડે ત્યારે તે ચમત્કારિક રીતે બ્લૅક સ્કોર્પિઓમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે (ભઈ, સ્પોન્સરની કાર થોડી ઊંધી વળાય?). ઇન્ટરવલ પછી ખબર નહીં ફિલ્મ કયા ગિયરમાં જતી રહે છે. કોમેડી રીતસર ગાયબ અને ભયંકર બોરિંગ ફેમિલી ડ્રામા સ્ટાર્ટ.

પરંતુ આપણે આ ફિલ્મી કાંકરામાંથી થોડા ઘઉં વીણીએ. ફિલ્મમાં અમુક અમુક ગાંડાવેડામાં હસવું આવી પણ જાય છે. ફિલ્મના સ્ક્રીનના ખૂણા પર જ્યાં ‘સ્મોકિંગ કિલ્સ’ની ચેતવણી આવે છે, ત્યાં ‘શૉટ ઇન આફ્રિકા’, ‘શૉટ ઇન ઝૂ’ જેવી હાસ્યાસ્પદ ચેતવણીઓ પણ તમારા હોઠ મલકાવી દે.  લેકિન બોસ, આપણી આંખો ચુંબકની જેમ ચોંટી રહે છે સુપર્બ ઍમી જૅક્સન પર. હસે કે રડે એનો ચહેરો એકદમ સનમાયકા જેવો સપાટ જ રહે છે, પણ એણે હન્ટરવાલી જેવી જે ઍક્શન સિક્વન્સીસ કરી છે, એના પર તો આખેઆખી સ્વિસ બૅંકો લુટાવી દેવાની ઇચ્છા થઈ આવે.

રોમાનિયા, ગોવા વગેરેનું સાઇટસીઇંગ પણ સરસ છે. એમ તો અહીં ‘દૃશ્યમ’ ફિલ્મનું શૂટિંગ જે ઘરમાં થયેલું એ ઘર પણ મહેમાન ભૂમિકામાં છે, પણ અફસોસ કે આ ફિલ્મ ‘દૃશ્યમ’ નથી. હા, ગોવાનાં દૃશ્યોમાં બૅકગ્રાઉન્ડમાં મારિયો મિરાન્ડાનાં કાર્ટૂન્સ પણ દેખાય છે. જો તમે પઢાકુ ટાઇપની વ્યક્તિ હો તો આ ફિલ્મમાં એટલું બધું અંગ્રેજી અને નીચે તેનાં હિન્દી સબટાઇટલ્સ છે કે ફિલ્મ જોયા પછી તમે કડકડાટ અંગ્રેજીમાં એક પ્રવચન પણ આપી શકો. એક સીનમાં અક્ષય કુમાર બે છોકરીઓને તેમની છેડતી કરી રહેલા મવાલીઓને ધોકાવવાની ટ્રેનિંગ આપે છે તે અને બીજા એક સીનમાં તેઓશ્રી સર્વધર્મ સમભાવનો સંદેશ આપીને આપણું ચિત્ત પાવિત્ર્ય અને ભક્તરસથી તરબતર કરી દે છે.

છૂટક રોલમાં લારા દત્તા, અનિલ માંગે, મુરલી શર્મા, રાજેશ ખેરા, મોહન કપૂર જેવાં કલાકારો સ્ક્રીન પર અથડાયે રાખે છે. જોઇને જ ગલીપચી થતી હોય તો અહીં સની લિયોની પણ એક સીનમાં છે. પરંતુ સૌથી હાસ્યાસ્પદ જો કોઈ હોય, તો કે કે મેનન. લાંબાં જટિયાં રાખીને એણે સાઇકો વિલન તરીકે જે ગાંડા કાઢ્યા છે, એ જોઇને હસવું તો નથી આવતું, રડવું જરૂર આવે છે કે આવા ઉમદા એક્ટરને કોણ સમ આપીને આવી ફિલ્મો કરાવતું હશે?

આ સરદારને દૂરથી જ નમસ્કાર

લગભગ અઢી કલાકની આ ફિલ્મ જો મનોરંજક લાગતી હોય, તો ‘હમશકલ્સ’ને ઑસ્કરમાં મોકલવી જોઇતી હતી. હવે પ્રભુદેવા કે અક્ષય કુમાર તો આવી બાલિશ ફિલ્મો કરવાનું બંધ નહીં કરે. એના કરતાં આપણે આપણો ટેસ્ટ થોડો ઊંચો લાવીએ એ જ બહેતર છે. બાકી પછી બાલિશ કોમેડીમાં જ હસવું હોય તો ટૉમ એન્ડ જૅરીનાં કાર્ટૂન ક્યાં નથી? નહીંતર પછી એકબીજાને જ ગલગલિયાં કરી લોને, આ ફિલ્મ કરતાં તો એમાં વધારે હસવું આવશે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બ્રધર્સ

આંસુ બને અંગારે

***

ફર્સ્ટ હાફમાં રડારોળ અને સેકન્ડ હાફમાં ઢીકાપાટું. એ પછી તમે કહેશો, બધું જોયેલું છે મારું બેટું.

***

brothers-hindi-movie-posters-3કલ્પના કરો કે આપણું બૉલીવુડ એક જાયન્ટ સાઇઝનું અનોખું કૉપીઅર મશીન છે. તેમાં એક છેડેથી ગમે તેવો ફોરેનનો માલ નાખો, પરંતુ બીજા છેડેથી આપણી ટિપિકલ બૉલીવુડિયન સ્ટાઇલની કૉપી જ બહાર નીકળે. તેનું એકદમ ગરમાગરમ એક્ઝામ્પલ છે બાબા અક્ષય કુમાર સ્ટારર ફિલ્મ ‘બ્રધર્સ.’ સૌ જાણે છે તેમ આ ફિલ્મ ૨૦૧૧ની હૉલીવુડની મસાલા મુવી ‘વૉરિયર’ની સત્તાવાર રિમેક છે. સત્તાવાર મીન્સ કે એમણે આ ફિલ્મ ક્યાંથી આયાત કરી છે તેનાં નામ-ઠામ સાથે ક્રેડિટ પણ આપી છે. પરંતુ હૉલીવુડની એ ફિલ્મ જોઇને બેઠેલા લોકો પોપકોર્નનો ફાકડો મારતાં મારતાં કહે છે કે એ અંગ્રેજી ફિલ્મ તો નખશિખ મસાલા મુવી હતી, જ્યારે અહીં તો એટલી બધી રડારોળ છે કે આખો રૂમાલ પલળી જાય. વાત સાચી છે, પરંતુ સાથોસાથ બીજા કેટલાક મુદ્દા પણ ચર્ચવા જેવા છે.

લડ મેરે ભાઈ

ગાર્સન ફર્નાન્ડિઝ (જૅકી શ્રોફ) ફાઇટર જોરદાર, લેકિન એક નંબરનો બેવડો. દારૂના નશામાં જ એણે એવાં બે પાપ કરી નાખ્યાં કે આખ્ખી લાઇફ બરબાદ થઈ ગઈ. પાપની સજા પૂરી થઈ, તો ખબર પડી કે જેને ફાઇટર બનાવવા માટે આટલી મહેનત કરેલી એ મોટો દીકરો ડેવિડ (અક્ષય કુમાર) તો જૅની (જૅક્લિન ફર્નાન્ડિઝ) નામની એક પોટ્ટી સાથે શાદી બનાવીને ખુશ છે. એની એક છ વર્ષની બૅબી પણ છે. ઉપરથી એનું મોઢું જોવા પણ રાજી નથી. ગાર્સનનો નાનો દીકરો મોન્ટી (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા) પણ હવે તો ક્વાર્ટરમાંથી પટિયાલા જેવો લાંબો થઈ ગયો છે. એય બાપ કી માફિક સ્ટ્રીટ ફાઇટર છે. પરંતુ નીલી છતરીવાલા ગોડની ગેમ એવી છે કે મોટા દીકરાને સગા બાપ અને નાના ભાઈ બંને સાથે જરાય બનતું નથી. નાનો દીકરો પણ મોટા ભાઈ પ્રત્યેના ધિક્કારના જ્વાળામુખી પર બેઠો છે. બડે ભૈયાની મજબુરી અને લિટલ બ્રધરના વોલ્કેનોને ફાટવાનું સ્ટેજ મળે છે ‘રાઇટ ટુ ફાઇટ’ નામની ‘મિક્સ્ડ માર્શલ આર્ટ્સ’ની કોમ્પિટિશનમાં. એક જ સ્ટેજ પર બંને ભાઇઓ સામસામે.

ભાઈ, તુમ ફાઇટ કરોગે યા નહીં?

ફિલ્મનું નામ ‘બ્રધર્સ’ અને ટૅગલાઇન ‘બ્લડ અગેઇન્સ્ટ બ્લડ’ રાખવાનો સૌથી મોટો ગેરફાયદો એ થયો કે ફિલ્મ જોયા પહેલાં જ ક્લિયર થઈ ગયેલું કે ‘દીવાર’ ફિલ્મની જેમ અહીં બે ભાઈ સામસામે ટકરાવાના છે. એટલા પૂરતી ફિલ્મ પ્રીડિક્ટેબલ થઈ ગઈ. એટલે સસ્પેન્સ માત્ર કયા સંજોગો બંને ભાઇઓને એકબીજાની સામે લાવીને મૂકી દે છે તે જ વિચારવામાં રહ્યું.

મેલોડ્રામા ભલે ગમે તેટલો લાઉડ અને ફિલ્મી લાગે, પરંતુ આપણે ત્યાં લોકો પાણીપૂરીની જેમ તેને સિસકારા બોલાવતાં પણ ચાટી જાય છે. પછી ફિલમવાળાઓ આખી વસઈની ખાડી ભરાઈ જાય એટલો મેલોડ્રામા ઠપકારે જ ને. એટલે જ એક્શન ફિલ્મની રિમેક પણ અહીં ઇમોશનલ થઈ જાય છે. ફર્સ્ટ હાફમાં શેખર કપૂરની ‘માસૂમ’ની ફીલ આપતી ‘બ્રધર્સ’ વિશે જોકે એટલું કહેવું પડે કે જૅકી શ્રોફ અને અક્ષય કુમાર બંનેની ઇમોશનલ બૅકસ્ટોરી અફલાતૂન રીતે ઝીલાઈ છે. જેમ કે, જૅકી શ્રોફનો શરૂઆતનો આખો ટ્રેક કરુણ હોવાની સાથોસાથ એટલો જ ડરામણો લાગે છે. એ જ રીતે અક્ષય કુમારની ફેમિલી લાઇફમાં પણ કૂટી કૂટીને ક્યુટનેસ ભરી છે.

પરંતુ સમજાતું એ નથી કે જથ્થાબંધ મેલોડ્રામા કર્યા પછીયે આપણી ફિલ્મોને લાગણીઓ વ્યક્ત કરવા માટે ગીતોની શા માટે જરૂર પડે છે? મમતા બતાવવા માટે એક ગીત, પર્ફેક્ટ ફેમિલી છે તો નાખો એનું એક સોંગ. ઇવન પાત્રો એકાદા આઇટેમ સોંગ વિના તો ખુશ જ ન થઈ શકે. એડિટિંગ ટેબલ પર બેઠેલા એડિટર તથા ડિરેક્ટરને એક વાર પણ એવો વિચાર ન આવે કે આ બધો પોચો પોચો મસાલો નાખવામાં ફિલ્મ લંબાઈ રહી છે અને તેની ગતિ અત્યંત ધીમી પડી રહી છે. ડિરેક્ટર કરણ મલ્હોત્રાએ અગાઉ બનાવેલી ‘અગ્નિપથ’માં પણ એમની સાથે મ્યુઝિક ડિરેક્ટર તરીકે અજય-અતુલ જ હતા. એ ફિલ્મનું ‘અભી મુઝ મેં બાકી હૈ’ ગીત હીટ ગયું એટલે ડિટ્ટો એવું જ ગીત ‘સપના જહાં’ ઠપકાર્યું છે. ત્યાં ‘ચિકની ચમેલી’ ચાલી ગયું એટલે અહીં કશી જરૂર નહોતી તોય કરીના પાસે ‘મેરા નામ મૅરી’ જેવું સાવ સસ્તું આઇટેમ સોંગ કરાવડાવ્યું છે. મજાની વાત એ છે કે આ ગીત સંગીતકાર અજય-અતુલે પોતાની  ૨૦૦૬માં આવેલી મરાઠી ફિલ્મ ‘જત્રા’ના ગીત ‘યે ગો યે યે મૈના’ને જ રિસાઇકલ કર્યું છે. યાને કે ગીતની પણ રિમેક.

આ ફિલ્મ મિક્સ્ડ ફીલિંગ્સથી ભરચક છે. એક તરફ આપણને તેનાં દુખિયારાં પાત્રોથી કંટાળો આવવા માંડે, તો બીજી તરફ તેમાં શેફાલી શાહની અને જૅકી શ્રોફની એક્ટિંગ સારી પણ લાગે. એમાંય જૅકી શ્રોફના હૅલુસિનેશનવાળો સીન અને આંસુઓ ખાળીને હસતી શેફાલી શાહની એક્ટિંગ બંને દમદાર છે. એક તરફ થાય કે આખો સૅકન્ડ હાફ તદ્દન પ્રીડિક્ટેબલ અને અક્ષય કુમારની જ ‘ખિલાડીયોં કા ખિલાડી’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ તેવી ‘WWE’ ટાઇપની ફાઇટિંગને જ હવાલે કરી દીધો છે. પરંતુ એ જ ફાઇટિંગ જોતી વખતે આપણું જડબું ભીંસાઈ જાય અને ઑડિયન્સની ચિચિયારીઓની વચ્ચે આપણનેય મજા તો આવી જ જાય. એક તરફ થાય કે આપણા બંને હીરોને એકદમ મસ્ક્યુલાઇન અને સિરિયસ બતાવવા માટે જ એમના હરીફોને સાવ કાર્ટૂન જેવા ચીતરી દીધા છે. તો બીજી તરફ જોઇને લાગે કે દાઢી ભલે સફેદ રહી, પણ અક્ષય કુમાર આજેય એવો જ ફિટ છે. એક તરફ ફિલ્મમાં લગભગ કોઈ યાદગાર સંવાદો નથી, તો બીજી બાજુ ‘હર બેટા બાપ નહીં હોતા’ જેવી છૂટક લાઇન્સ પણ આશુતોષ રાણા ઉપાડી ગયો છે. એક બાજુ થાય કે સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાએ માત્ર બૉડી જ બનાવી છે, એક્સ્પ્રેશન્સ પર ધ્યાન આપ્યું નથી, પરંતુ સાથોસાથ એવોય વિચાર આવે કે એનું પાત્ર સતત એક લાગણીઓના સુષુપ્ત વોલ્કેનો પર બેઠું છે, જે ગમે ત્યારે ફાટશે.

એક જ સ્થળે બાપ-બેટાઓના ભૂતકાળ અને વર્તમાનનાં પાત્રો હોય કે લોહિયાળ જગ્યાએ ક્યુટ બાળક ઊભેલું દેખાય, આ બંને શૉટ્સ વિઝ્યુઅલી એકદમ સુપર્બ લાગે છે. પરંતુ એ જ વખતે બૅકગ્રાઉન્ડમાં રાજ ઝુત્સીની તદ્દન વાહિયાત કોમેન્ટરી સતત સંભળાતી રહે છે (એના કરતાં ‘પોગો’ ચેનલ પર આવતા ‘તાકાશીસ કૅસલ’ પ્રોગ્રામમાં જાવેદ જાફરીની કોમેન્ટરી ક્યાંય રસપ્રદ હોય છે). ગુસ્સો ત્યારે આવે કે કુલભૂષણ ખરબંદા, આશુતોષ રાણા, કિરણ કુમાર જેવા દમદાર એક્ટરો કરતાં પણ રાજ ઝુત્સીના કાર્ટૂનિયા પાત્રને ક્યાંય વધારે ફૂટેજ મળતું દેખાય. જૅક્લિનને હવે શ્રીલંકન મૅનિકિન બનવાનું ફાવી ગયું છે, એટલે એના ચાહકોએ તો એને ટૂંકું ખોખલું ટૉપ પહેરીને કૂદતી જોવામાં જ ખુશ થવાનું છે. લેખકોએ રાઇટિંગમાં એટલી આળસ કરી છે કે જુલિયસ સિઝરના પ્રખ્યાત ક્વૉટ ‘વેની વિદી વિકી’નું ‘વો આયે, વો લડે ઔર વો ચલે ગયે’ જેવું સીધું જ હિન્દી ટ્રાન્સલેશન કરી નાખ્યું છે.

નૉકઆઉટ પંચ

કુલ મિલા કે, તમામ બૉલીવુડિયા મસાલા સાથેની આ ફિલ્મમાં આપણે અગાઉ ન જોયું હોય એવું કશું જ નથી. તેમ છતાં દર થોડા સમયાંતરે પાણીપુરી ખાવાની ઇચ્છા થાય, એ રીતે આ ફિલ્મ જોઈ શકાય. મીન્સ કે તમે જો અક્ષય કુમારના ફૅન હો, ચપટી જેટલી જૅક્લિનને જોવામાં પણ ધન્ય થઈ જતા હો અને અમુક ખરેખર સારા બનેલા સીન, સારી રીતે કોરિયોગ્રાફ થયેલી ફાઇટ સિક્વન્સીસ તથા હિન્દી ફિલ્મોમાં દુર્લભ એવું લખાણ ‘અડેપ્ટેડ સ્ક્રીનપ્લે’ના સાક્ષી બનવું હોય, તો આ ફિલ્મ જોઈ શકાય. પરંતુ ફુરસદે ટીવી પર જોશો તો પણ તમારી મજામાં કંઈ ખાસ ઘટાડો (કે વધારો) નહીં થાય.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.