જુડવા-2

ડબલ ટ્રબલ

***

કારણ વિનાની આ રિમેક અનફની, આઉટડેટેડ અને ઓફેન્સિવ પણ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dhfgmzqvwae6petઅમને ખબર છે કે ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોની શરૂઆતમાં જાતભાતની સૂચનાઓની સાથોસાથ એવી અદૃશ્ય સૂચના પણ આવે જ છે કે, ‘આમ તો તમે તમારું મગજ ઘરે મૂકીને જ આવ્યા હશો, પણ જો ભૂલથી ભેગું આવી ગયું હોય તો મોબાઇલની સાથોસાથ દિમાગને પણ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકી દેશો. નહીંતર દિમાગને કોઈ નુકસાન પહોંચશે તો તે માટે સંસ્થા જવાબદાર રહેશે નહીં.’

ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આ સૂચના સિવાયનું ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોનું તમામ મટિરિયલ આઉટડેટેડ થઈ ચૂક્યું છે. ઇન ફેક્ટ, ત્રણેક વર્ષ પહેલાં ડેવિડે દીકરા વરુણને લઇને ‘મૈં તેરા હીરો’ બનાવેલી, ત્યારે ખુદ વરુણે જ કહેલું કે, ‘અમારે એમને (ડેવિડ ધવનને) કહેવું પડતું કે, પાપા, યે આપ ફલાં ફલાં ફિલ્મ મેં કર ચૂકે હો.’ યાને કે પાપા ડેવિડનો કોમેડીનો સ્ટોક ખૂટી પડ્યો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ નવું રિચાર્જ નહીં કરાવે ત્યાં સુધી એમની ફિલ્મોના હાલહવાલ ‘જુડવા-2’ જેવા જ થવાના છે, ભલે પછી એમાં એમનો મહા ડૅશિંગ, મહા ટેલેન્ટેડ દીકરો વરુણ ગમે તેટલાં મહેનતનાં મઠિયાં તળતો રહે.

હાઇલા, ડુપ્લિકેટ?

ઇતિહાસ ગવાહ છે કે આજ સે બીસ સાલ પહલે રિલીઝ હુઈ ફિલ્મ ‘જુડવા’ 1994ની નાગાર્જુન સ્ટારર તેલુગુ ફિલ્મ ‘હેલ્લો બ્રધર’ની રિમેક હતી, જે પોતે 1992ની જૅકી ચૅન સ્ટારર ફિલ્મ ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ની એકદમ જુડવા ફિલ્મ હતી. હવે એની પાછળ બગડે બે લગાવીને એ રીતે રિલીઝ કરાઈ છે જેથી આપણને લાગે કે આ ફિલ્મ સિક્વલ છે. લેકિન નો. કસમ હૈ રામ ઔર શ્યામ કી, સીતા ઔર ગીતા કી, કિશન ઔર કન્હૈયા કી, કે આ ફિલ્મ એકદમ-શત પ્રતિશત રિમેક છે. એટલે દિખાવોં પે ન જાઓ, અપની અક્લ લગાઓ.

હવે ધારો કે તમે આ નવા મિલેનિયમનું ફરજંદ હો કે પછી બે અઢી દાયકા બાદ તમારી યાદદાસ્ત પરત ફરી હોય, તો તમને આ ફિલ્મની સ્ટોરીનું ક્વિક પાન કરાવવું પડે. ‘જુડવા-2’ની સ્ટોરી એકદમ યુનિક છે. બે જુડવા ભાઈ (પ્રેમ અને રાજા, વરુણ અને ધવન) બચપનમાં જ બિછડી ગયા છે. એક લંડનમાં મોટો થાય ને બીજો મુંબઈની ઝૂંપડપટ્ટીમાં. પરંતુ ઈશ્વર નામના મિકેનિકે આ બંને ભાઇઓને ખાસ પ્રકારનું બ્લુટૂથ ઇન્સ્ટોલ કરીને મોકલ્યા છે. જેવા બંને ભાઈ એકબીજાની રેન્જમાં આવે કે બંનેની શારીરિક હરકતોનો ડૅટા એકબીજામાં ટ્રાન્સફર થવા લાગે! આ ઝેરોક્સગીરીને કારણે બંનેની લાઇફમાં ડબલ ટ્રબલ પેદા થાય છે ખરી, પરંતુ ડૉન્ટ વરી, ડિરેક્ટરે બંનેને સૅપરેટ ગર્લફ્રેન્ડો (તાપસી અને જૅકલિન) ફાળવી છે એટલે પ્રેમના કોઇપણ પ્રકારના ભૌમિતિક આકારો સર્જાતા નથી. હા, વિલનલોગની બબાલ છે ખરી. પરંતુ અગેઇન ઇતિહાસ ગવાહ છે કે ડૅવિડ ધવનની ફિલ્મો પોતે જ ઘીના ઠામમાં બને છે. એટલે ઘી પણ ઑબ્વિયસલી ઘીના ઠામમાં જ પડી રહેવાનું.

અનવૉન્ટેડ રિમેક

ઉત્ક્રાંતિનો એક નિયમ છે કે સમય વીતતો જાય તેમ પ્રાણીઓનાં બુદ્ધિ-શક્તિ-શરીર વિકસતાં જાય અને નકામી વસ્તુઓ નાશ પામવા લાગે. તે ઉત્ક્રાંતિ પ્રમાણે અત્યારે જૂની (એટલે કે માત્ર બે દાયકા પહેલાંની જ) ‘જુડવા’ જુઓ તો અત્યારે તમને હાડોહાડ સેક્સિસ્ટ અને ઑફેન્સિવ લાગે. એટલે જ આજે જ્યારે તેની રિમેક બનતી હોય અને આજે પણ આપણો હીરો છોકરીઓને જોઇને ‘કૂલે કૂલે થાપલીનો દાવ’ રમતો હોય, તો કોમેડીના નામે એવું ભાણામાં શા માટે પીરસાય છે તે વિશે નવેસરથી વિચારવું જોઇએ.

અફ કૉર્સ, અમને ખબર છે કે આ એક ટાઇમપાસ, માઇન્ડલેસ, ચાઇલ્ડિશ, એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. એમાં આવું આળું ન થવાનું હોય. પરંતુ દિમાગ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકીને ફિલ્મ જોઈ હોવા છતાં હિરોઇનો માત્ર પૃષ્ઠ ભાગ પર ટપલીઓ ખાવા, પરાણે થતી પપ્પીઓ લેવા, શરીરના વળાંકો બતાવવા કે હેરાન કરવા માટે જ હોય, જુવાન દીકરીને એની મમ્મી જ સેક્સ ઑબ્જેક્ટ બનાવી રહી હોય, મમ્મીને પણ આપણો હીરો ‘ખટારો’ કહીને એની સાથે ભળતા ચેનચાળા કરતો હોય (અરે, પપ્પી ઠોકી લેતો હોય) અને બ્લૅક લોકોને ‘વેસ્ટ ઇન્ડિઝ કી ક્રિકેટ ટીમ’ કહેવામાં આવતી હોય, તો જનાબ યે એક્સેપ્ટેબલ નહીં હૈ! હા, અમને ખ્યાલ છે કે આની સામે એવી દલીલ થઈ શકે કે આમાંનું કશું જ સિરિયસલી લેવા માટે નથી અને માત્ર હસી નાખવા માટે જ છે. રાઇટ. તો હવે હસવાની વાત કરીએ.

ગરબાનું એક ચક્કર મારીને સ્વીકારવી પડે એવી એક કોન્ક્રિટ હકીકત એ છે કે વરુણ ધવનનું કોમિક ટાઇમિંગ જપાનની બુલેટ ટ્રેન જેવું પર્ફેક્ટ છે. એનો ફેરનેસ ક્રીમના મૉડલ જેવો ચહેરો, ટૂથપેસ્ટના મૉડલ જેવું સ્માઇલ, ચડ્ડી-બનિયનના મૉડલ જેવું ગઠ્ઠેદાર બૉડી, સૉફ્ટ ડ્રિંક્સના મૉડલ જેવી ખાલીપીલી ડાન્સિંગ-એક્શન અને ડિઑડરન્ટના મૉડલ જેવી હરકતો… યાને કે કમ્પ્લિટ સોલ્ડ આઉટ મટિરિયલ છે બંદો. મજાની વાત એ છે કે એ ‘બદલાપુર’ જેવી ઇન્ટેન્સ એક્ટિંગ અને ‘જુડવા-2’ જેવી બફૂનરી બંને એકસરખી સરળતાથી કરી શકે છે.

લેકિન ડૅન્જરસ વાત એ છે કે આ ફિલ્મને હસાવવાની મોટી જવાબદારી જેના પર છે તેવા તેના ડાયલોગ્સ જોડકણાં સમ્રાટ સાજિદ-ફરહાદે લખ્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં ‘મેરી ઇઝ્ઝત સૌંદર્ય સાબુન કી ટિકિયા નહીં’, ‘કબ તક તેરે સાઇડકિક્સ કો કિક કરતા રહૂંગા’, ‘દુઆ મેં ઔર મુઆહ (કિસિંગ) મેં યાદ રખના’, ‘એ બોર્ન ફાયર મતલબ જનમજલી’, ‘હેય, સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ ફિઅર’… જેવા PJ (પૂઅર જોક્સ) વનલાઇનર્સનો વોલ્કેનો ફાટ્યો છે. હા, એમાં ક્યાંક ક્યાંક હસવું આવે પણ ખરું, પણ ક્યાંક ક્યાંક! (રસ, રુચિ ને ટેસ્ટ અનુસાર!)

સબસે બડા પ્રોબ્લેમ એ છે કે રિમેક હોવા છતાં આ ફિલ્મને નવા જમાનાને અનુરૂપ અપડૅટેડ બનાવવામાં કોઈ જ મહેનત કરાઈ નથી (કમ ઑન, હવે તો આઈ ફોન પણ અપડૅટ થઈ ગયો છે!). એટલે જ ફિલ્મના જોક્સ, સ્ટોરી પ્રોગ્રેશન, ઍક્ટિંગ, વિલનલોગની વિલનગીરી, એમના દાવપેચ બધું જ ફૂગ ચડી ગયેલા જૂના અથાણા જેવું વાસી લાગે છે. અરે, હવે તો સેન્સર સર્ટિફિકેટમાં ફિલ્મની અઢી કલાકની તોતિંગ લંબાઈ જોઇને  જ ઑડિયન્સમાંથી સામુહિક ‘હાય હાય’ના ઉદગારો નીકળવા માંડે છે.

આમ તો આ ફિલ્મમાં જૂની ‘જુડવા’નાં પાત્રોનાં રિપ્લેસમેન્ટ જ બેસાડી દેવાયાં છે (સલમાનની જગ્યાએ વરુણ, કરિશ્મા-રંભાની જગ્યાએ જૅકલિન-તાપસી, દલિપ તાહિલની જગ્યાએ સચિન ખેડેકર, રીમા લાગુની જગ્યાએ પ્રાચી શાહ, તક્તી કપૂલ સોરી, શક્તિ કપૂરને સ્થાને રાજપાલ યાદવ, બિંદુની જગ્યાએ ઉપાસના સિંહ, કાદર ખાનને બદલે અનુપમ ખેર, મુકેશ રિશિને સ્થાને વિવાન ભતેના…). હજી આમાં ઝાકિર હુસૈન, જ્હોની લીવર, મનોજ પાહવા, પવન મલ્હોત્રા ઍટસેટરા લોકોનાં નામ તો ગણાવ્યાં જ નથી! (બ્રીધ ઇન… બ્રીધ આઉટ!) પ્રોબ્લેમ કલાકારોની આ વસ્તીગીચતાનો નહીં, પણ એમના દ્વારા કરાયેલી જાલિમ ઑવરઍક્ટિંગનો છે. જાણે એમને કહી દેવાયું હોય કે કુછ ભી કરો, લેકિન હસાઓ! (બાય ધ વે, અલી અસગર કોણ જાણે કેટલા યુગો પછી પુરુષ તરીકે જ સ્ક્રીન પર દેખાયો છે!)  ડેવિડ ધવનની આ આઉટડેટેડ, જુવેનાઇલ અને ઑફેન્સિવ ફિલ્મની કોમેડી માટે રમકડાંના બૉક્સ પર છપાતી સૂચના લખવી જોઇતી હતી, ‘5થી 10 વર્ષનાં બાળકો માટે!’

એક તો ફિલ્મ ઑલરેડી લાંબી છે, તેમાં પોપકોર્ન-સમોસાનો કારોબાર ચાલતો રહે તે માટે ગીતો પણ નાખવામાં આવ્યાં છે. રિમિક્સ ગીતો તો બે દાયકાથી હિટ છે, એટલે એમાં વાંધો નથી. પ્રોબ્લેમ છે નવાં ગીતોનો. નવાં ગીતો ફિલ્મ સાથે સીધી સ્પર્ધામાં છે કે વધુ કંગાળ શું છે, ફિલ્મ કે ગીતો?

જૂની ‘જુડવા’ જોઇને ખુશ થયેલા લોકોને પોતાના ‘વૃદ્ધત્વ’નો અહેસાસ કરાવવા માટે ફિલ્મમાં એક સરપ્રાઇઝ ગેસ્ટ અપિયરન્સ મુકાયું છે. એ સીનનું સાઉન્ડ રેકોર્ડિંગ એટલું ગંદું છે કે પાછળથી થીગડું મારવામાં આવ્યું હશે તેવું ચોખ્ખું ફીલ થાય છે.

ઑલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ

સવાલ એ છે કે કાયકુ બનાઈ યે ફિલ્મ? સલમાન હજી બૉક્સ ઑફિસ ધમધમાવે છે અને જૂની જુડવા જોનારાં છોકરાંવ હજી હેર ડાઈના ઘરાક બન્યાં નથી. તો આખિર ક્યોં, જજ સા’બ, આખિર ક્યોં?! ઇન શૉર્ટ, વરુણ માટે તમારા દિલના (ધ)વનમાં ‘ઑઑઑઑ, ચો ચ્વીટ…’ ટાઇપનાં ફૂલો ન ખીલતાં હોય, તો બેસ્ટ રસ્તો એ જ છે કે વધુ એક વખત જૂની ‘જુડવા’ અથવા તો જૅકી ચેનની ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ જોઈ કાઢો. અત્યારે બંને ફ્રીમાં અવેલેબલ છે!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

P.S. વરુણ ધવનની ‘મૈં તેરા હીરો’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે ક્લિક કરો અહીં.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

નામ શબાના

એન્ગ્રી યંગ વુમન

***

ગીતો કાપીને ફિલ્મ વધુ ટાઇટ બનાવાઈ હોત, તો આ પ્રિક્વલ ઓર જામત. પરંતુ લાંબા સમય સુધી જલસો કરાવે તેવા ‘બૅબી યુનિવર્સ’નાં મંડાણ તો થઈ જ ચૂક્યાં છે.

***

naamshabanafirstlookposterઆપણે ત્યાં હૉલીવુડની જેમ ‘પ્રિક્વલ’ કે ‘સ્પિન ઑફ’ પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાનો ખાસ રિવાજ નથી. ફોર એક્ઝામ્પલ, ‘શોલે’માં ઠાકુરને મળતાં પહેલાં જય-વીરુનું કોઈ બીજું જ ઍડવેન્ચર પ્લાન કરીને ફિલ્મ બનાવવામાં આવે, તો તે થઈ ‘પ્રિક્વલ’ કમ ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ. પરંતુ આવી ફિલ્મો બનાવવા માટે મૂળ ફિલ્મની ઝીણામાં ઝીણી ડિટેઇલનું ધ્યાન રાખીને એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તૈયાર કરવી પડે, જેનું મૂળ ફિલ્મ સાથે સીધું અનુસંધાન જોડી શકાય. હૉલીવુડમાં ‘માર્વેલ’ અને ‘DC’ કોમિક્સનાં સિનેમેટિક યુનિવર્સની આવી અનેક સુપરહીરો ફિલ્મો આવતી રહે છે. આપણે ત્યાં સુરેન્દ્ર મોહન પાઠક, વેદ પ્રકાશ શર્મા અને આપણા તારક મહેતા જેવા લેખકોએ તથા ‘રાજ કોમિક્સ’એ ‘નાગરાજ’, ‘ડોગા’, ‘સુપર કમાન્ડો ધ્રુવ’ વગેરે પાત્રો સાથે પોતાનાં આગવાં યુનિવર્સ સરજ્યાં છે, પરંતુ તેના પરથી ફેઇથફુલ ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ સર્જવાની હિંમત કોઇએ કરી નથી. ડિરેક્ટર નીરજ પાંડે તેમાં અપવાદ છે. એમણે બે વર્ષ પહેલાંની પોતાની સ્પાય થ્રિલર ફિલ્મ ‘બૅબી’ના એક પાત્રની બૅક સ્ટોરી સર્જીને હવે ‘નામ શબાના’ રૂપે ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ બનાવી છે. નીરજ પાંડે પોતાનું લોંગ લાસ્ટિંગ ‘બૅબી યુનિવર્સ’ સર્જવામાં સફળ થશે તેવી આશા રાખવામાં કંઈ વધારે પડતું નથી જ.

ઘાયલ શેરની ઑન અ મિશન

‘બૅબી’માં આપણે જોયેલું કે એક મોટું ઑપરેશન પાર પાડવા નીકળેલી ભારતની ખૂફિયા સિક્રેટ ઍજન્સી ટીમ ‘બૅબી’ના ઍજન્ટ અજય સિંઘ રાજપુત (અક્ષય કુમાર)ને નેપાળમાં એક ત્રાસવાદીને પકડવામાં શબાના ખાન (તાપસી પન્નુ)ની મદદ મળે છે. જબરદસ્ત કિલર ઇન્સ્ટિંક્ટ ધરાવતી શબાના ખાન કેવી રીતે સિક્રેટ સર્વિસમાં આવી? તેની સ્ટોરી એટલે ‘નામ શબાના’ ફિલ્મ. કૉમર્સ કોલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતી શબાના મુંબઈમાં પોતાની વિધવા માતા સાથે રહે છે. સતત સિરિયસ રહેતી શબાના નીડર છે, ‘કુડો’ માર્શલ આર્ટની પણ ચૅમ્પિયન છે, જબરદસ્ત ફાઇટિંગ સ્પિરિટ ધરાવે છે અને પોતાની સાથે થતો સહેજ પણ અન્યાય સાંખી શકતી નથી. ભૂતકાળનું એક કરુણ ચૅપ્ટર અને વર્તમાનમાં બનતી વધુ એક કરુણ ઘટના એને અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશ માટે કામ કરતી ખૂફિયા ઍજન્સીના અધિકારી રણવીર સિંહ (મનોજ બાજપાઈ)ની સામે લાવીને મૂકી દે છે. એક પર્સનલ ઑપરેશન પાર પાડ્યા પછી હવે શબાના દેશ માટે કંઇક કરી છૂટવા માટે તૈયાર છે અને એની મદદ માટે હાજર છે ભવિષ્યમાં બનનારી ‘બૅબી’ ટીમના બે જાંબાઝ અધિકારી અજય અને ઓમ પ્રકાશ શુક્લા (અનુપમ ખેર). હવે એમના રડાર પર છે મલેશિયામાં ફરતો ખૂંખાર વુમન ટ્રાફિકર ટોની (પૃથ્વીરાજ).

યુનિવર્સમાં બાકોરાં

સૌપ્રથમ તો નામ અને ગ્લોરીની અપેક્ષા રાખ્યા વિના ‘મોસાદ’ ટાઇપની એક ખૂફિયા સિક્યોરિટી ઍજન્સી અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશની સલામતી માટે ખતરનાક મિશન પાર પાડતી હોય તે કલ્પના જ રોમાંચક છે. નીરજ પાંડેએ સર્જેલી ‘બૅબી’નાં પાત્રોની એ દુનિયામાં ‘જેમ્સ બોન્ડ’, ‘બોર્ન સિરીઝ’ કે ‘મિશન ઇમ્પોસિબલ’ જેવી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ બનવાનો તમામ મસાલો પડ્યો છે.

આમેય ક્રાઇમ થ્રિલર કથાઓ લખવામાં નીરજ પાંડેની માસ્ટરી છે. ‘અ વેન્સડે’, ‘સ્પેશ્યલ 26’ અને ‘બૅબી’ લખવા ઉપરાંતghalibdanger એમણે એક ક્રાઇમ નોવેલ ‘ગાલિબ ડૅન્જર’ પણ લખી છે. ‘નામ શબાના’માં નીરજ પાંડેએ માત્ર રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટ સંભાળ્યો છે અને ડિરેક્શન ‘આહિસ્તા આહિસ્તા’ ફેમ શિવમ નાયરને સોંપ્યું છે. એક પ્રિક્વલ કે સ્પિન ઑફ ફિલ્મને છાજે તેવું તમામ ડિટેઇલિંગ પાંડેજીના રાઇટિંગમાં દેખાય છે. ‘બૅબી’ની સ્ટાઇલમાં જ આ ફિલ્મનાં ક્રેડિટ્સનાં તમામ નામ ડિસ્પ્લે થાય છે. બૅબીનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક પણ સંભળાય છે. તાપસીથી લઇને અક્ષય, અનુપમ ખેર, ડૅનીના લુક પણ એ જ રખાયા છે. સતત ‘મંત્રીજી બિઝી હૈ’નું રટણ કરતો એમનો સેક્રેટરી ‘મિસ્ટર ગુપ્તા’ (એક્ટર મુરલી શર્મા), ફોન કરીને અક્ષયની ભાળ પૂછતી એની પત્ની ‘અંજલિ’ (મધુરિમા તુલી) અને અક્ષય દ્વારા એને અપાતો સ્ટાન્ડર્ડ જવાબ ‘કૉન્ફરન્સ મેં હૂં’, તાપસીની અંબોડો વાળવાની સ્ટાઇલ, અક્ષય અને અનુપમનાં પાત્રો વચ્ચે સતત ચાલતી એક કૉલ્ડ વૉર વગેરે નાની નાની વિગતોનું ધ્યાન રખાયું છે. એક તબક્કે મનોજ બાજપાઈ પોતાના ઉપરી ડૅનીને પૂછે છે પણ ખરો કે, ‘સર, બૅબી ટાસ્ક ફૉર્સ કા ક્યા હુઆ?’ પ્રિક્વલ છે એટલે સ્ટોરી ઈ.સ. ૨૦૧૧માં બૅઝ્ડ છે અને એટલે જ ટેલિવિઝન પર પ્રધાનમંત્રી તરીકે ડૉ. મનમોહન સિંઘ પણ દેખાય છે (જોકે એક સીનમાં ‘CNN-ન્યુઝ 18’ ચૅનલ પણ દેખાય છે, જે છેક ૨૦૧૬માં અસ્તિત્વમાં આવી). આ બધાંને લીધે ‘નામ શબાના’ એક ફેઇથફુલ પ્રિક્વલ છે તેવું વાતાવરણ જામી જાય છે.

તાપસી પન્નુ દમદાર એક્ટર છે. એના એકદમ રિફ્લેક્ટિવ ચહેરા પર ક્યુટનેસ, ગુસ્સો, ફ્રસ્ટ્રેશન, નિઃસહાયતા, મક્કમતા અને કોરી સ્લૅટ જેવા તમામ હાવભાવ ‘એશિયન પેઇન્ટ્સ’ના શૅડકાર્ડની જેમ બરાબર જોઈ શકાય છે. એને ફાઇટ સીન કરતી જોઇને આપણને એના નખ તૂટવાનો ભય લાગતો નથી. તાપસીના મૅચ વિનિંગ પર્ફોર્મન્સ છતાં આ ફિલ્મમાં સંખ્યાબંધ પ્રોબ્લેમ્સ છે.

એક સ્પાય થ્રિલર ‘ફોર્મ્યુલા-1’ રેસિંગ કારની જેમ સતત ભાગતી રહેવી જોઇએ. ડૅન બ્રાઉન જેવા લેખકો તો આ માટે ચૅપ્ટરોની સાઇઝ પણ માંડ દોઢ-બે પાનાંની જ રાખે છે. પરંતુ એક તો આ ફિલ્મ પૂરી અઢી કલાક લાંબી છે. એમાંય આતંકવાદી હુમલાની જેમ દર થોડી વારે અતિશય કંગાળ ગીતો ટપકી પડે છે. શબાનાની બૅકસ્ટોરીમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા છે, પરંતુ તેની રફ્તાર ભયંકર સ્લો છે. ફર્સ્ટ હાફમાં શબાનાનો ભૂતકાળ અને સૅકન્ડ હાફમાં વિલનને પકડવાનું મિશન એમ બે ક્લિયર કટ ભાગ છે, જેને એકબીજા સાથે કોઈ સંબંધ નથી. એટલે જ આપણે સવા-સવા કલાકની બે અલગ અલગ ફિલ્મો જોઇને બહાર નીકળ્યા હોઇએ તેવું ફીલ થાય છે. બંનેમાં પ્રોપર સ્ટ્રગલ અને ક્લાઇમેક્સ બધું જ છે. જો બૅકસ્ટોરીમાં થોડા સીન અને તમામ ગીતો કાપી નખાયાં હોત તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ ફાસ્ટ અને ટાઇટ બની હોત.

‘મૅકિંગ ઑફ અ સ્પાય’માં ટિપિકલ ટ્રેનિંગ શૉટ્સ નાખવાને બદલે કશુંક ઇનોવેશન કરાયું હોત તો, કોઈ સ્માર્ટ ટેક્નિક અપનાવાઈ હોત તો ફર્સ્ટ હાફ ઓર રસપ્રદ બન્યો હોત. અહીંયા વિલન બનેલો સાઉથનો હીરો પૃથ્વીરાજ મસ્ત એક્ટર છે. અગાઉ એ ‘ઐય્યા’ અને ‘ઔરંગઝેબ’માં પણ ડોકિયું કાઢી ગયેલો. પરંતુ અહીં એનો રોલ એવો ક્લિશૅ અને ફિલ્મી રીતે લખાયો છે કે તેમાં કશું જ એક્સાઇટિંગ નથી. આમ તો એ આખા દેશ માટે જોખમી છે, પણ એના ભયને એસ્ટાબ્લિશ કરતો એકેય સીન જ નથી. એટલે એનો કોઈ ખોફ ઊભો થતો નથી. વળી, એને પકડવાના આખા ઑપરેશનમાં ક્યાંય કશું સસ્પેન્સ અને ‘સેન્સ ઑફ અર્જન્સી’ જેવી થ્રિલ અનુભવાતી નથી. જોકે જેને પકડવા માટે વર્ષોનાં ખૂન-પસીના એક કર્યાં હોય તેવો ખૂંખાર વિલન સાવ ચંબુ જેવી મિસ્ટેકમાં ભાગી છૂટે તે વાત ગળે ઉતારવા માટે લોટો ભરીને પાણી પી જવું પડે. હા, તાપસીએ હૅન્ડ ટુ હૅન્ડ ફાઇટથી વિલનલોગનાં હાડકાં મસ્ત ખોખરાં કર્યાં છે (અક્ષયે પણ પોતાની જૂની ટેવ મુજબ ક્લાઇમૅક્સ હાઇજૅક કર્યો છે). ઑવરઑલ રેસ અગેઇન્સ્ટ ટાઇમની થ્રિલના અભાવે આખા ક્લાઇમેક્સની જ ખાસ ઇમ્પેક્ટ અનુભવાતી નથી. ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ તરીકે હૉલીવુડ સ્ટાઇલમાં હવે આવનારી ફિલ્મની ઝલક આપતો એક પોસ્ટ ક્રેડિટ સીન પણ ઉમેરી શકાયો હોત. લેકિન અફસોસ.

નેક્સ્ટ ટાઇમ, શબાના

એક તબક્કે શબાના સ્પાય તરીકે પોતાની પસંદગીનું કારણ પૂછે છે ત્યારે મનોજ બાજપાઈ એને કહે છે, ‘વિમેન આર બોર્ન સ્પાય્ઝ… એમને ઝાઝું ગાઇડન્સ આપવાની જરૂર પડતી નથી.’ જો ખુદ નીરજ પાંડે એ વાતને વળગી રહ્યા હોત તો આપણને એક ફિમેલ સ્પાય કઈ રીતે પુરુષથી અલગ પડે છે અને કેવી રીતે એકલે હાથે આખું ઑપરેશન પાર પાડે છે તેની દિલધડક સ્ટોરી માણવા મળી હોત. તેમ છતાં ‘બૅબી’ સિરીઝની આ બીજી ફિલ્મ એક વખત જોવાનો મસાલો તો ધરાવે જ છે અને તેમાં આખી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ ઊભી કરવાનો દમ પણ છે જ. બશર્તે તેને નવી રીતે લખવામાં આવે અને ખુદ પાંડેજી ડિરેક્શનની લગામ પોતાના હાથમાં રાખે.

P.S. ‘બેબી’નો રિવ્યુ વાંચો અહીં.

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

M S Dhoni – The Untold Story

હૅલિકોપ્ટર શૉટ, ફૅન ફિલ્મ

***

નીરજ પાંડેના ખંતીલા ડિરેક્શનથી સજેલી આ લાંબી ફિલ્મ એક બાયોપિક કરતાં ફૅન ફિલ્મ વધારે લાગે છે.

***

1471862258_sushant-singh-rajputs-m-s-dhoni-untold-story-movie-poster‘બાયોપિક’ પ્રકારની ફિલ્મનું કામકાજ આત્મકથા લખવા જેવું છે. જો જરાય શેહશરમ રાખ્યા વિના ઉઘાડેછોગ બધું જ આત્મકથામાં લખી નાખવામાં આવે તો વિવાદના મધપૂડાને કચકચાવીને લાત મારવા જેવું થાય. પરંતુ ફિલ્મ જો મહેન્દ્ર સિંહ ધોની જેવા સેલિબ્રેટેડ અને હજીયે ઍક્ટિવ ક્રિકેટર પર બનતી હોય, તો તેમાં દેવો આકાશમાંથી પુષ્પવર્ષા કરે છે એટલું જ બતાવવાનું બાકી રહે. કાબેલ ડિરેક્ટર નીરજ પાંડેએ બનાવેલી ‘એમ. એસ. ધોની- ધ અનટોલ્ડ સ્ટોરી’ સરસ મનોરંજક ફિલ્મ હોવા છતાં તેમાં ધોનીના જય જયકાર સિવાય ભાગ્યે જ કશું દેખાય છે.

સ્મૉલ ટાઉન બિગ ડ્રીમ્સ

રાંચીના ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં પમ્પમેનની નોકરી કરતા પાન સિંહ ધોની (અનુપમ ખેર)ના દીકરા મહેન્દ્ર સિંહ ધોની (સુશાંત સિંહ રાજપૂત)ને નાનપણથી જ ક્લાસરૂમ કરતાં મેદાન વધારે આકર્ષે. સ્કૂલની ફૂટબૉલ ટીમમાંથી ક્રિકેટમાં શિફ્ટ થયેલા આ છોકરાનું ટૅલેન્ટ અને એનાં સપનાં ધીમે ધીમે એવાં મોટાં થતાં ગયાં કે આખા દેશને એણે ફરી એકવાર વર્લ્ડકપ જીત્યાની ખુશી અપાવી. પરંતુ એમ કંઈ નૅશનલ ક્રિકેટ ટીમમાં સ્થાન મેળવવું સહેલું થોડું છે? ‘માહી’એ ‘કૅપ્ટન કૂલ’ બનવા માટે પોતાનાં પૅપર અધૂરાં છોડવા પડ્યાં, ખડગપુર સ્ટેશન પર ટિકિટ કલેક્ટરની નોકરી કરવી પડી, થકવી દેનારી નોકરી પછી પણ સતત પ્રૅક્ટિસ અને મૅચો રમવી પડી અને સતત પોતાની જાતને સાબિત કરવી પડી. આ સફરમાં એની સાથે મહા ટ્રૅજિક ઘટના પણ બની. તેમ છતાં ધોનીની લાઇફ સ્ટોરી એ વાત સાબિત કરે છે કે તમારામાં ટૅલેન્ટ હોય, પૂરી ધગશ અને નિષ્ઠાથી મંડ્યા રહો તો સફળતા આપોઆપ તમને શોધતી આવે છે.

બહેતરીન શૉટ

એક જમાનો હતો જ્યારે ‘મુઘલ એ આઝમ’ અને ‘શોલે’ જેવી ફિલ્મો ત્રણ કલાક ઉપર ચાલે તો લોકો ઇડરિયો ગઢ જીત્યો હોય એવી ઉપલબ્ધિની જેમ ગણાવે. જ્યારે હવે ફિલ્મ બે કલાકની ઉપર જાય તોય લોકો મોબાઇલ ખોલીને ચૅટિંગ ચાલુ કરી દે. એવા ADHDના જમાનામાં નીરજ પાંડેની આ ફિલ્મ પૂરી ૧૯૦ મિનિટ એટલે કે ૩:૧૦ કલાક લાંબી છે. તેમ છતાં લોકો ભાગ્યે જ મોબાઇલ કાઢવા માટે ખિસ્સામાં હાથ નાખે છે. તેનું મુખ્ય કારણ છે નીરજ પાંડેનું સ્ટોરી ટેલિંગ અને ડિટેલિંગ. એમના આ જ ખંતને કારણે ફિલ્મનો ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ફર્સ્ટ હાફ કોહલીની ફિટનેસ જેવો ચુસ્ત અને ધોનીની રનિંગ બિટવિન ધ વિકેટ્સ જેવો ફાસ્ટ બન્યો છે.

સૌપ્રથમ તો આ ફિલ્મ સાથે હિન્દી સિનેમામાં વર્ષો પછી ઉર્દૂમાં ફિલ્મનું ટાઇટલ જોવા મળ્યું છે. રાંચીના એક સીધાસાદા પમ્પમેનની લાઇફ નીરજ પાંડેએ બખૂબી કૅપ્ચર કરી છે. મોબાઇલ-ઇન્ટરનેટના આગમન પહેલાંની સિમ્પલ લાઇફ, નાનકડા સ્ટાફ ક્વાર્ટરમાં રહેતો મિડલક્લાસ પરિવાર, એમનાં મિડલક્લાસ સપનાં વગેરે બધું જ ખરેખર કોઇના ઘરમાં કેમેરા ગોઠવી દીધો હોય એ હદે વાસ્તવિક લાગે છે. ફિલ્મનું ડિટેલિંગ કેવું બારીક છે એ જુઓઃ સાચુકલા ધોનીની ડાબી આંખ નીચે નાનકડો મસો છે. અહીં સ્ક્રીન પરના ધોની એવા સુશાંતના ચહેરા પર પણ એ બર્થમાર્ક દેખાય એ ધ્યાન રખાયું છે. એ વખતનું કોલકાતાનું દમ દમ એરપોર્ટ, ઘરમાં રાખેલું જૂના મૉડલનું TV, નેવુંના દાયકામાં લોકપ્રિય એવી ‘અતારી’ વીડિયો ગૅમ, પૅજર, ધોનીની ‘યામાહા’ બાઇક અને તેની નંબર પ્લૅટ પરનું ‘The One’ લખાણ, પૂર્વ ભારતમાં સમોસા માટે વપરાતો ‘શિંગાડા’ શબ્દ એટ સેટરા. ધોનીના કૉચ બંગાળી હોય તો એમના જૂનવાણી સ્કૂટરનો નંબર પણ ‘WB’થી શરૂ થતો હોય. ઇવન દડાને બૅટ વડે ફટકારતી વખતે જે સાઉન્ડ આવે એ પણ એટલો જ ઑથેન્ટિક લાગે છે. કેમેરા પણ ફિલ્મમાં ધોનીના શૉટ્સની જેમ જ હવામાં તરતો હોય એ રીતે ફરે છે, જે આપણને સીધા ધોનીની લાઇફમાં ટેલિપોર્ટ કરી આપે છે.

પાવિત્ર્ય ઔર ભક્તિરસ સે ભરપુર

ધોનીની આ બાયોપિક એના મૅકિંગ પાછળના લોકોને અંજલિ જેવી વધારે છે. એના માતા-પિતા, એની બહેન, એના મિત્રો, એના કોચ, ટૅલેન્ટ પારખીને ચાન્સ આપતા રેલવેના અને કૉલ ઇન્ડિયાના ઉચ્ચ અધિકારીઓ, સાથે નોકરી કરતા લોકો, ટીમ મેનેજમેન્ટ, એનાં પ્રિયપાત્રો વગેરે બધા જ લોકો અહીં ધોનીની લાઇફમાં કશુંક કન્સ્ટ્રક્ટિવ કામ કરે છે. ધોનીને શરાબથી નફરત છે, એ નજીકના લોકોની સામે પણ પોતાનાં ઇમોશન્સ વ્યક્ત કરતો નથી, સફળતા મળવા છતાં એના દિમાગમાં રાઈ ભરાઈ નથી, એનામાં ક્વિન્ટલના હિસાબે કૉન્ફિડન્સ છે, દેશ માટે ગમે તેવાં આકરાં પગલાં લેતાં પણ ખચકાતો નથી… ટૂંકમાં રાંચીમાં ધોનીનું મંદિર બનશે તો તેમાં પ્રસાદ તરીકે આ ફિલ્મની DVD વહેંચવામાં આવશે.

આખો દેશ જાણે છે કે ધોનીની સાથે ઘણા બધા વિવાદો જોડાયેલા છે, પરંતુ આ ફિલ્મમાં એ બધું જ પૉલિટિક્સ વાળીચોળીને જાજમ નીચે ધરબી દેવામાં આવ્યું છે. માત્ર એક ઠેકાણે ‘ત્રણ’ સિનિયર ખેલાડીઓને ટીમની બહાર કાઢવાની વાત છે, ત્યાં પણ એમનાં નામ મ્યુટ કરી દેવાયાં છે. ફિલ્મમાં ધોનીની આઇડેન્ટિટી બની ગયેલો ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ ક્યાંથી આવ્યો એ વાત છે, પરંતુ ‘થપ્પડ શૉટ’માંથી તે ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ કેવી રીતે બન્યો તેની કોઈ ચોખવટ નથી. આખી ફિલ્મમાં ધોની માત્ર બાઉન્ડરી કૂદાવી દેતા શૉટ્સ જ મારે છે અને વિકેટકીપિંગ પણ ભાગ્યે જ કરે છે. ફિલ્મ ધોની-ધ મૅન પર એટલી બધી ફોકસ્ડ છે કે મૅચનાં ઑરિજિનલ દૃશ્યોને બાદ કરતાં એના સિવાયના કોઈ ખેલાડી ભાગ્યે જ દેખાય છે. ફર્સ્ટ ક્લાસ ક્રિકેટમાં પહેલી વાર જ્યારે ધોની યુવરાજ સિંહને મળે છે એ સિક્વન્સને બાદ કરતાં ધોનીના દિમાગની અંદર પણ ભાગ્યે જ ડોકિયું કરાયું છે. અરે, ધોનીના મોટાભાઈ નરેન્દ્ર સિંહનું પાત્ર પણ ફિલ્મમાં નથી.

ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટીની જેમ ભાગતો ફર્સ્ટ હાફ ઇન્ટરવલ પછી સીધો ટેસ્ટ મૅચમાં તબદીલ થઈ જાય છે. કેમ કે અહીં ક્રિકેટર ધોની પણ સીધો બૉલીવુડ સ્ટાર ધોનીમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. એ એકદમ ફિલ્મી સ્ટાઇલમાં પ્રેમમાં પડે, વિદેશમાં ગીતો ગાય, સાથ જીને-મરને કી કસમેં ખાય વગૈરહ. નો ડાઉટ, ધોનીના બંને લવ ટ્રૅક ક્યુટ છે, પરંતુ તે ફિલ્મની લંબાઈમાં વધારો જ કરે છે.

મેન-વિમેન ઑફ ધ મૅચ

આ ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ એટલું જબરદસ્ત છે કે તેમાં ક્યાં રિયલ લાઇફ પૂરી થાય અને ક્યાં રીલ લાઇફ સ્ટાર્ટ થાય એ તમને ખબર જ ન પડે. મૅચનાં દૃશ્યોમાં તો જાણે કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સથી સુશાંતનો ચહેરો સુપર ઇમ્પોઝ કરાયો છે, પરંતુ ખુદ ધોનીથી લઇને યુવરાજ સિંહ અને જગમોહન દાલમિયા જેવાં પાત્રો માટે પણ એવાં પર્ફેક્ટ કલાકારો સિલેક્ટ કરાયા છે કે તે ઑરિજિનલ જ લાગે. ખાસ કરીને યુવીના પાત્રમાં એનો ડુપ્લિકેટ હૅરી ટાંગરી આપણા ચહેરા પર સ્માઇલ લાવી દે એ હદે ઑરિજિનલ લાગે છે.

ફિલ્મની કરોડરજ્જુ છે સુશાંત સિંહ રાજપૂત. અહીં એ બધી જ ફ્રેમમાં ધોની છે. ક્રિકેટર ધોનીની બૅટિંગ સ્ટાઇલ, એની બૉડી લૅંગ્વેજ, ફિઝિક, ધોનીની હૅલમેટમાંથી પરસેવો લૂછવાની કે દાંતવડે નખ કરડવાની ટેવ, ટીશર્ટ પહેરવાની-ચાલવાની ઢબ ડિટ્ટો ધોની. દીકરાના કરિયર વિશે સતત ચિંતા કરતા પિતા તરીકે અનુપમ ખેર, બોલ્યા વગર જ બધું સમજી જતી બહેન તરીકે ભૂમિકા ચાવલા, પહેલા કોચ તરીકે રાજેશ શર્મા, કુમુદ મિશ્રા વગેરે બધા કલાકારો મૅચમાં કોમેન્ટરીની જેમ પર્ફેક્ટ્લી ઓગળી ગયા છે. ધોનીની પ્રિયતમાઓ બનતી કિયારા અડવાણી અને દિશા પટ્ટણી અનબિલિવેબલી ક્યુટ લાગે છે. અરે હા, ‘ચીની કમ’ ફિલ્મની ટબુડી સ્વિની ખારા પણ અહીં છે, ઓળખી બતાવો તો જાણીએ.

ધોની… ધોની…

દેખીતી વાત છે, આ ફિલ્મ ધોનીના ફૅન્સને ધ્યાનમાં રાખીને જ બનાવાઈ છે. એટલે જ ધોનીને પહેલી વાર ટીમ ઇન્ડિયાનું બ્લ્યુ જર્સી મળે ત્યારથી લઇને વર્લ્ડ કપની ફાઇનલ સિક્સ સુધી સંખ્યાબંધ ચિયરવર્ધી મોમેન્ટ્સ મુકાઈ છે. સતત ચાલતી રવિ શાસ્ત્રીની કમેન્ટ્રીમાં ક્યારે થિયેટરનું રૂપાંતર ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં થઈ જાય એ પણ ખબર ન પડે. ધોનીની લાઇફની ચૂંટેલી મોમેન્ટ્સને પેશ કરતી આ ફિલ્મ પર્ફેક્ટ બાયોપિક નથી જ. લેકિન અસહ્ય લાંબી હોવા છતાં તે એક સરસ મનોરંજક ફિલ્મ જરૂર છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

ADHD= અટેન્શન ડેફિસિટ હાઇપરઍક્ટિવિટી ડિસઑર્ડર

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બેબી

કમ ઑન બેબી, ટેક અ થ્રિલ પિલ!

***

દેશના દુશ્મનોને એમના ઘરમાં ઘૂસીને ખેંચી લાવવાની મહત્ત્વાકાંક્ષી વાત કરતી આ ‘બેબી’ થોડી ઢીલી અને થોડી પ્રેરિત હોવા છતાં એક વાર તો નિરાંતનાં દર્શન માગે જ છે.

***

baby-movie-posterહૉલીવુડની ફિલ્મોના પોલીસ-જાસૂસોમાં અને આપણી ફિલ્મોની પોલીસમાં શું ફરક? હૉલીવુડવાળા પોલીસ જરાય ફિલ્મી થયા વિના ગુંડાલોગને ચુન ચુન કે મારે અને શક્ય હોય તો દુશ્મન દેશમાં ઘૂસીને પણ એમની ગેમ ઓવર કરી નાખે. જ્યારે ‘કાનૂન કે હાથ બહો લંબે હોતે હૈ’ની દુહાઈ દેતી આપણી ફિલ્મી પોલીસ એક તો છેક છેલ્લે એન્ટ્રી મારે. ઉપરથી સાંગોપાંગ ભ્રષ્ટ હોય અને ગુનેગારોને પકડવાને બદલે એમની સાથે જ મળીને ‘ચિયર્સ’ કરતી હોય. સીધી વાત છે, આ ફિલ્મી ચિત્રણ એક આંખવાળું છે અને સિક્કાની બીજી બાજુ પણ બતાવવી જોઇએ. કદાચ એટલે જ છેલ્લા થોડા સમયમાં આવેલી ‘એજન્ટ વિનોદ’, ‘ડી ડે’, ‘હોલિડે’ જેવી ફિલ્મો આ સ્ટિરિયોટાઇપ તોડી રહી છે. ડિરેક્ટર નીરજ પાંડેની અક્ષય કુમાર સ્ટારર ફિલ્મ ‘બેબી’ આ જ પરિવર્તનનું વધુ એક પ્રકરણ છે.

બિનધાસ્ત બેબી

આ વાર્તા છે એક કામચલાઉ ખૂફિયા એન્ટી ટેરરિસ્ટ સ્ક્વૉડ ‘બેબી’નાં અલગ અલગ ઑપરેશનોની. ફિરોઝ ખાન (ડેની ડેન્ઝોંગ્પા) જેના હેડ છે એવા આ સંગઠનમાં અજય (અક્ષય કુમાર), જય (રાણા દગુબતી), શુક્લાજી (અનુપમ ખેર), પ્રિયા (તાપસી પન્નુ) જેવાં કેટલાંક સરફરોશીની તમન્ના દિલમાં લઈને ઘૂમતાં જાંબાઝ એજન્ટો કામ કરે છે. એક ઑપરેશનમાં ખબર પડે છે કે ત્રાસવાદીઓ દેશભરમાં ૨૬/૧૧થી પણ ચડે એવા ભયાનક આતંકવાદી હુમલા કરવાની ફિરાકમાં છે. એ નાપાક હરકતને અંજામ આપવા માટે ભારતની જેલમાં બંધ ખૂનખાર ત્રાસવાદી બિલાલ ખાન (કેકે મેનન)ને ભગાડીને દેશબહાર લઈ જવાય છે. ખબર પડે છે કે બિલાલ અત્યારે સાઉદી અલ-ડેરા નામના દેશમાં છુપાઈને બેઠો છે. એટલે પ્લાન એવો બને છે કે ત્રાસવાદીઓ કશી હરકત કરે તે પહેલાં ત્યાં જઇને બિલાલને હલાલ કરી નાખવો. ‘પિલાન કે મુતાબિક’ બધું જ આગળ વધે છે, પણ ત્યાં જ ખબર પડે છે કે અહીં તો…

સીધી બાત, નો બકવાસ

આપણી વિશ્વની સૌથી મોટી કહેવાતી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં પણ જેને નખશિખ થ્રિલર કહી શકાય એવી ફિલ્મો તો ભાગ્યે જ બને છે. બધા જ પ્રકારની ઑડિયન્સને ખુશ કરવા માટે ફિલ્મમાં જરૂર ન હોય તો પણ નક્કામાં ગીતો ઠૂંસવામાં આવે. હીરો પ્રેમમાં નહીં પડે તો જાણે દેવદાસની જેમ ડિપ્રેશનમાં સરી પડવાનો હોય એમ મુખ્ય વાર્તાને અભેરાઇએ ચડાવીને હીરોની લાંબીલચક લવસ્ટોરી ફિલ્માવવામાં આવે. એ પછી ખાસ્સો એવો રોના-ધોના ટાઇપનો ફિલ્મી ડ્રામા ઊભો કરવામાં આવે… થેન્ક ગોડ, આ ‘બેબી’માં આવી કોઈ ખોટી ચરબી નથી. ફિલ્મ એની મૂળ વાર્તાને વળગી રહીને આગળ વધતી રહે છે. ફિલ્મની વચ્ચે માત્ર એક જ ગીત આવે છે અને એ પણ વાર્તાને જરાય નડ્યા વિના આવીને ચૂપચાપ જતું રહે. ડિરેક્ટરે ધાર્યું હોત તો દેશ માટે મરી ફિટતા જુવાનોના સેન્ટિમેન્ટલ ડ્રામાનું મોણ નાખી શક્યા હોત. લેકિન નો. બેબીમાં બાતેં કમ, કામ ઝ્યાદા છે.

તો શું બેબી પાંચમાંથી પાંચ આપવા પડે એવી અફલાતૂન થ્રિલર ફિલ્મ છે? જી, ના. એક તો બેબી ફિલ્મ ફર્સ્ટ હાફમાં ત્રણ અને સેકન્ડ હાફમાં બે એમ કુલ પાંચ એન્ટિ ટેરરિસ્ટ ઑપરેશનનાં કલેક્શન જેવી છે. એમાંય છેલ્લું હાફિઝ સઇદ ટાઇપના રીઢા આતંકવાદીને ખૂફિયા રીતે ભારત લાવવાનું આખું ઑપરેશન ૨૦૧૨ની બેસ્ટ ફિલ્મનો ઑસ્કર જીતી ચૂકેલી હૉલીવુડ ફિલ્મ ‘આર્ગો’થી પૂરેપૂરું પ્રેરિત છે. પરંતુ પ્રોબ્લેમ એ નથી. પ્રોબ્લેમ એ છે કે આવાં બધાં જ ઓપરેશન ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાઈ ગયાં છે અને એમાં જ થ્રિલની હવા નીકળી જાય છે. બધી વાતને નિરાંતે ડિટેઇલથી કહેવાની લાલચમાં ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ફર્સ્ટ હાફ તો ઠરી ગયેલાં તુક્કલની જેમ ખાસ્સો નીચે ધબી જાય છે. તેને અક્ષય કુમારની પ્રામાણિક અને મજબૂત એક્ટિંગ પણ ઉપર લાવી શકતી નથી.

બીજો મહાલોચો એ છે કે અનુપમ ખેર, સુશાંત સિંઘ અને તાપસી પન્નુ જેવાં ત્રણ મહત્ત્વનાં કલાકારોની એન્ટ્રી છેક ઇન્ટરવલ પછી પડે છે. ત્યાં સુધીમાં આપણી ધીરજની સારી પેટે કસોટી થઈ જાય છે. પણ હા, એટલું કહેવું પડે કે આખી ફિલ્મમાં આપણે ટટ્ટાર થઇને નખ ચાવી જઇએ એવું ખરેખરું થ્રિલ ઇન્ટરવલ પછી જ જામે છે.

બેબીના બાશિંદાઓ

પોતાના પાત્રને રિયલ લગાડવા માટે અક્ષયે ‘સ્પેશ્યલ ૨૬’ની જેમ અહીં પણ બબૂચક જેવી મૂછો લગાવી છે, પરંતુ દુશ્મનોને એકલે હાથે ધૂળધાણી કરતા હીરોની ભૂમિકા એણે ‘હોલિડે’ ફિલ્મમાં કરી હતી ડિટ્ટો એવી જ છે. હા, એટલું ખરું કે અક્ષયને કેરેક્ટરમાં ઘૂસીને સ્ફૂર્તિથી દેશના દુશ્મનોની ઐસીતૈસી કરતો જોવાની મજા તો પડે જ છે.

કોઈ ઘેઘુર લીલુંછમ ઝાડ કપાતું જોઇને આપણને જેવો અફસોસ થાય, એવો જ અફસોસ આ ફિલ્મમાં કેકે મેનન, ડેની ડેન્ઝોંગ્પા અને સુશાંત સિંઘ જેવા અભિનેતાઓને વેડફાઇ જતા જોઇને થાય છે. એમાંય કેકે મેનનના ભાગે તો ગણીને માંડ ચારેક સીન જ આવ્યા છે, એમાંથી એકેય સીનમાં એક ખૂનખાર ત્રાસવાદી છે એવી છબિ ઉપસતી નથી. એના કરતાં તો પાકિસ્તાની ફિલ્મ ‘ખુદા કે લિયે’ના એક્ટર રશીદ નાઝના પાત્રને ક્યાંય વધારે ફૂટેજ મળ્યું છે. આખી ફિલ્મમાં ફોન પર જ વાત કર્યા કરતા ડેનીના ભાગે એક પણ આઉટડૉર સીન આવ્યો નથી.

મોડેથી આવીને પણ ફટકાબાજી કરી જતા બેટ્સમેનની જેમ અનુપમ ખેર ફિલ્મના માહોલને નવેસરથી જીવંત બનાવી દે છે. એવું જ ‘ચશ્મે બદ્દૂર’ની રિમેક ફેમ હિરોઇન તાપસી પન્નુનું છે. જે સ્ફૂર્તિથી તાપસી ફાઇટ કરે છે તે આખો સીન આપણને ફિલ્મની બહાર નીકળ્યા પછીયે યાદ રહે છે. અક્ષય કુમાર પાસેથી એ સીન એણે લિટરલી ખૂંચવી લીધો છે. ફિલ્મમાં ‘સિંઘમ’ ફેમ એક્ટર મુરલી શર્માનો એક નાનકડો રોલ છે. પરંતુ એમાં એ એટલી મજા કરાવી જાય છે કે ડાયલોગ વિના પણ લોકો હસી પડે છે. ‘બેબી’માં રાણા દગુબતી નામનો હલ્કછાપ પહેલવાન બાબો પણ છે, પરંતુ બિચારાના ભાગે બાવડાં ફુલાવીને દોડાદોડ કરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી.

બોલ બેબી બોલ

આપણા જવાનો પણ કંઈ ઈઝરાયેલના ‘મોસાદ’ કરતાં ઊતરતા નથી અને ભલે આખી દુનિયામાં ઇસ્લામિક ટેરરનો ખોફ પ્રવર્તતો હોય, પણ બધા મુસલમાનો સરખા હોતા નથી એવું બતાવવાનો પણ ડિરેક્ટર નીરજ પાંડે મોકો ચૂક્યા નથી. ભલે થ્રિલની પિલ થોળી મોળી પડે, ભલે ડિરેક્ટર આ વખતે જરા નિશાન ચૂકી ગયા હોય, પણ આ ‘બેબી’ ‘ઝીરો ફેટ’ થ્રિલર ફિલ્મોના રસિયાઓને સાવ નિરાશ નહીં જ કરે. ગો ફોર ઇટ! એક ભારતીય તરીકે આપણે એટલી જ આશા રાખીએ કે હૉલીવુડમાં જેમ આવી ‘આર્ગો’ જેવી ફિલ્મ સત્યઘટના પરથી બને છે, તે જ રીતે આપણી પણ ફિલ્મો આવી ટ્રુ સ્ટોરી પરથી બને.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધ શૌકીન્સ

અભી તો મૈં જવાન હૂં

***

બાસુ ચેટર્જીની ક્લાસિક કોમેડી ફિલ્મની રિમેક એવી ટાઇમપાસ ફિલ્મને અક્ષય કુમારે હાઇજેક કરી લીધી છે.

***

aa722de212efcdcdf61f8650eed1e86eએક જૂની કહેવત છે કે વાંદરો ઘરડો થાય, પણ ગુલાંટ ન ભૂલે. એવા ત્રણ ઘરડા વાંદરાઓ એટલે કે ત્રણ નૉટી નૉટી અંકલોનાં તોફાનોની વાર્તા કહેતી ફિલ્મ 1982માં બાસુ ચેટર્જીએ બનાવેલી. હવે ફિલ્મમેકર તિગ્માંશુ ધુલિયાએ એ જ વાર્તાને નવેસરથી પોતાની સ્ટાઇલમાં કહેવાનું નક્કી કર્યું છે. એમણે લખેલી અને અભિષેક શર્મા એ ડિરેક્ટ કરેલી ફિલ્મને ત્રણ સિનિયર એક્ટર્સ માંડ ઊંચકે છે, ત્યાં જ અક્ષય કુમારની એન્ટ્રી થાય છે અને આખી ફિલ્મને હિટ એન્ડ રનની જેમ ઊંચકીને ઢસડી જાય છે.

ઉમ્ર પચપન કી દિલ બચપન કા

લાલી (અનુપમ ખેર), કે.ડી. (અન્નુ કપૂર) અને પિંકી (પીયૂષ મિશ્રા) દિલ્હીના ત્રણ ઉમ્રદરાજ દોસ્તાર છે. આમ તો ત્રણેય સિનિયર સિટિઝનની કેટેગરીમાં પ્રવેશી ગયા છે, પરંતુ જુવાનીના તળાવમાં છબછબિયાં કરવાના અભરખા હજી ત્રણેયને ઓસર્યા નથી. લાલી જૂતાંનો શોરૂમ ચલાવે છે, પણ એની પત્ની (રતિ અગ્નિહોત્રી)ને રતિક્રિડામાં જરાય રસ નથી. એને કામદેવ કરતાં રામનામમાં વધારે રસ છે. કે.ડી. એટલે કે અન્નુ કપૂરનું જવાનીમાં એક પ્રેમપ્રકરણ અધૂરું જ રહી ગયેલું. એટલે તેઓ અાજીવન કુંવારા રહ્યા અને અત્યારે સ્ત્રીઓનો એક એનજીઓ ચલાવે છે. જ્યારે પિંકી અર્થાત્ પીયૂષ મિશ્રા ચાંદની ચૌકના મસાલા કિંગ છે. અત્યારે દાદા બની ગયા છે અને બિચારા વિધુર છે. પરંતુ એમની આંખોમાં વાસનાનાં સાપોલિયાં હજી પણ કબડ્ડી કરે છે.

દિલ્હીમાં સુંવાળો સાથ મેળવવાના ભડભડિયા પૂરા ન થયા, એટલે ત્રણેય જણા મોરેશિયસની વાટ પકડે છે. ત્યાં આહના (લિઝા હેડન)ના બંગલામાં થોડા દિવસ માટે ભાડે રહે છે. ‘હિપ્પી ગો લક્કી‘ સ્વભાવની લિઝાના જીવનનાં ત્રણ જ લક્ષ્ય છે, વિચિત્ર પ્રકારનાં કપડાં ડિઝાઇન કરવાં, ફેસબુક પર ઢગલાબંધ લાઇક્સ-કમેન્ટ્સ મેળવવી અને પોતાના ડ્રીમ મેન અક્ષય કુમારને મળવું. ત્યાં જ ખબર પડે છે કે અક્ષય કુમાર ત્યાં જ શૂટિંગ કરવા આવ્યો છે. એટલે આ ત્રણેય રસિક બુઢ્ઢાઓ વિચારે છે કે જો આ સોણી કુડીને અક્કી સાથે મેળવી આપીએ તો આપણો એ છોડી સાથે ગલીપચી કરવાનો મેળ પડી જાય. બસ, એમ વિચારીને ત્રણેય જણા કામદેવનું નામ લઇને અક્ષય કુમારની અને સરવાળે લિસી લિસી લિઝાની પાછળ પડી જાય છે.

અક્ષયકુમારની હિરોપંતી

તિગ્માંશુ ધુલિયા અત્યંત તેજસ્વી રાઇટર-ફિલ્મમેકર છે. એવું જ ડિરેક્ટર અભિષેક શર્માનું છે. એમણે આ પહેલાં ‘તેરે બિન લાદેન’ નામની અફલાતૂન કોમેડી ફિલ્મ બનાવેલી. પરંતુ બાસુ ચેટર્જી જેવા દિગ્ગજ ફિલ્મમેકરના પેંગડામાં પગ નાખવો આસાન નથી. એક ઠીકઠાક ગીત અને અક્ષય કુમારના નરેશન સાથે શરૂ થતી ‘ધ શૌકીન્સ’નું સ્ટાર્ટિંગ સરસ થાય છે. દરેક સ્ત્રીને માત્ર સેક્સનાં ચશ્માંમાંથી જોતાં આ ત્રણેય અંકલો કામસૂત્રવેડા કરવા માટે કેટલા ડેસ્પરેટ છે એ તો જાણે પહેલા અડધા કલાકમાં જ એસ્ટાબ્લિશ થઈ જાય છે. આ દરમિયાન તિગ્માંશુભાઉએ નાનાં નાનાં ઓબ્ઝર્વેશન્સ પણ સરસ ઝીલ્યાં છે. જેમ કે, આપણે ત્યાં લોકો બગીચામાં પ્રેમ કરવા, મકબરા પર જોગિંગ કરે છે અને ઝઘડવા માટે તો ભરચક રોડ પર જ મંડી પડે છે; ફિલોસોફીના નામે દંભ કરવા માટે લોકો ઓશોનું ‘સંભોગ સે સમાધિ તક’ પુસ્તક વાંચે છે; અને યુવતીને ગંદી નજરથી જોતા આધેડો પકડાય ત્યારે ‘મૈં તો તુમ્હારે બાપ કી ઉમ્ર કા હૂં, બેટી’ કહીને ઊભા રહે! અત્યારની ફેસબુકિયા જનરેશન ચાર લાઇક ઓછી મળે તો પણ દેવદાસિયા ડિપ્રેશનમાં સરી પડે…

પરંતુ આ ઓબ્ઝર્વેશન્સનો ઝરો ઇન્ટરવલ આવતાં સુધીમાં સુકાઈ જાય છે. જાણે આપણને હસાવવા માટે હાંફી જતા હોય એમ વચ્ચે થાક ખાવા માટે દર થોડી વારે ભંગારિયાં ગીતો પણ મુકાયાં છે. છાનગપતિયાં કરવા માટે તલપાપડ બુઢ્ઢાની વાત ચ્યુઇંગ ગમની જેમ ખેંચાતી જાય છે.

ત્યાં જ અક્ષયકુમાર મહાભારતના ‘મૈં સમય હૂં’ની જેમ પ્રગટ થાય છે અને એના નાર્સિસિઝમની બોટલનું ઢાંકણું ખૂલી જાય છે. અક્ષયકુમારે આ ફિલ્મમાં નાળિયેરમાં વ્હિસ્કી નાખીને પીતા દારૂડિયા સુપરસ્ટારનો રોલ કર્યો છે, જે કોઈ મીનિંગફુલ ભૂમિકાની તલાશમાં છે. પરંતુ નાના બાળકના હાથમાંથી જેમ કાગડો ચીલઝડપે પૂરી આંચકી જાય એ રીતે અક્કી પેલા ત્રણ શૌકીન્સના હાથમાંથી આ ફિલ્મ આંચકી જાય છે. ઇન્ટરવલ પછી તો ફિલ્મ લિટરલી અક્ષયકુમારની જ બનીને રહી જાય છે. હા, એક સુપરસ્ટારના નખરા, 200 કરોડ ક્લબવાળી ફિલ્મો, સેલિબ્રિટી એન્ડોર્સમેન્ટ્સની ઠેકડી, બોલિવૂડ સ્ટાર્સના હિલેરિયસ રિએક્શન્સ, નેશનલ એવોર્ડ વિનર બંગાળી ફિલ્મનો ઉપહાસ, મોરેશિયસ જેવા સ્થળે ફરતાં ભારતીય હનીમૂન કપલ્સ વગેરે મસ્ત ઝિલાયું છે. પરંતુ ‘કામ’ની કામનામાં નીકળેલા ત્રણ આધેડોની વાર્તા સાથે તેને કોઈ જ લેવાદેવા નથી. એક્ચ્યુઅલી ઇન્ટરવલ પહેલાં અને પછીની ફિલ્મ તદ્દન અલગ અલગ છે. બંને સ્ટોરીની ભેળસેળ કરવાને બદલે તિગ્માંશુ ધુલિયાએ બે સેપરેટ વાર્તાઓ જ લખવા જેવી હતી. ફિલ્મ ખેંચાય છે, પણ સાથોસાથ હસાવે પણ છે જ.

અંદાઝ તેરા મસ્તાના

જીવનના છેલ્લા વળાંકે સ્ત્રીઓના વળાંકોમાં અટવાતા આધેડોની એક્ટિંગમાં ત્રણેય અદાકારો (અનુપમ ખેર, અન્નુ કપૂર અને પીયૂષ મિશ્રા) જામે છે. પરંતુ સેકન્ડ હાફમાં એ ત્રણેયના ભાગે કશું કરવાનું આવ્યું જ નથી. બલકે તિગ્માંશુએ ‘શૌકીન’ને બદલે ‘ચશ્મે બદ્દૂર’ રિમેક બનાવી હોય એ દિશામાં સ્ટોરી દોડવા માંડે છે. અન્નૂ કપૂરની બેશરમી, અનુપમ ખેરની સમાજથી ડરી ડરીને છાનગપતિયાં કરવાની વૃત્તિ અને પીયૂષ મિશ્રાના સતત ગિલ્ટવાળા હાવભાવ આબેહૂબ ઊપસી આવે છે.

ઇવન અક્ષયકુમાર પણ પોતાના રોલમાં પરફેક્ટ લાગે છે. રાધર એની એન્ટ્રી થયા પછી ફિલ્મ બે વેંત ઊંચકાય પણ છે. પેલા ત્રણેય કલાકારો જેટલી હસાહસી મેળવે છે એટલી તો અક્ષય એકલો જ ઊસેટી જાય છે. સાંઠીકડા જેવી લિઝા હેડન પાસેથી એક્ટિંગની અપેક્ષા નથી, પણ એણે ‘ક્વીન’ની જેમ જ ગ્લેમરસ દેખાવા સિવાય ખાસ કશું કર્યું નથી. ફિલ્મમાં અધવચ્ચેથી એન્ટ્રી મારતા સાયરસ બ્રોચા અને કવિન દવે પણ આપણને છૂટક હસાવે છે.

આ ફિલ્મમાં ચાર જેટલા સંગીતકારો છે, પણ સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત સાંભળવું ગમે એવું બન્યું નથી. વળી, દર થોડી વારે એક ગીત ટપકી પડે છે. અરે, એક ગીત તો અનુ મલિકના અવાજમાં છે. હા, સંદીપ ચૌટાનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સરસ છે.

ઓલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ, ન્યૂ ઇઝ સિલ્વર

ન્યૂઝ ચેનલ્સની ભાષામાં કહીએ તો તિગ્માંશુ ધુલિયાએ ‘એડી ચોટીનું જોર’ લગાવ્યું હોવા છતાં ફિલ્મ ટાઇમપાસની કેટેગરીથી ઉપર ઊઠતી નથી. ઓરિજિનલની તોલે તો બિલકુલ આવે એવી નથી. તેમ છતાં એક ટાઇમપાસ એડલ્ટ મનોરંજક ફિલ્મ તરીકે ‘ધ શૌકીન્સ’ને ફુલ માર્ક્સ આપવા પડે. એટલે આ ફિલ્મના વડીલો પાસેથી બાબુજી આલોક નાથ જેવા સંસ્કારોની અપેક્ષા લઇને જશો તો દુ:ખી થશો (કેમ કે આ બાબુજીઓ સમી સાંજે શિલાજીતની શોધમાં નીકળે છે!). હા, બાળકોને લઇને તો બિલકુલ ન જશો.

રેટિંગ: *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હેપી ન્યૂ યર

શાહરુખ શાહરુખ હોતા હૈ!

***

ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ ધરાવતી આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી, છતાં રજાઓમાં મજા કરાવે એવી ફિલ્મ તો છે જ.

***

10547243_10152631255869596_9046159849784897034_oચોરીની વાર્તાઓમાં એક ‘હાઇસ્ટ’ (Heist) નામનો કથાપ્રકાર છે, જેમાં એક ગુંડાટોળકી ચોરીનો કાંડ કરવા માટે ભેગી મળે, ચોરીનું પ્લાનિંગ કરે અને પછી ચોરીનું ઓપરેશન પાર પાડે. શાહરુખની ફારાહ ખાને ડિરેક્ટ કરેલી લેટેસ્ટ ફિલ્મ ‘હેપ્પી ન્યૂ યર’ આવી જ એક હાઇસ્ટ ફિલ્મ છે. યકીન માનો, આ ફિલ્મમાં સમ ખાવા પૂરતું એક પણ એલિમેન્ટ નવું નથી, તેમ છતાં આ ફિલ્મ પરફેક્ટ દિવાલી એન્ટરટેનર છે.

મ્યુઝિકલ ચોરી

સ્ટાઇલથી ફાટ ફાટ થતો ચંદ્રમોહન શર્મા ઉર્ફ ચાર્લી (શાહરુખ ખાન) એઇટ પેક એબ્સ બનાવીને ચરન ગ્રોવર (જેકી શ્રોફ) નામના માણસની પાછળ પડ્યો છે. શાહરુખનું ટાર્ગેટ છે કે એ ગમે તે ભોગે એ ગ્રોવરની  ગેમ ઓવર કરી નાખવી. ત્યાં એને ખબર પડે છે કે એ ગ્રોવર એક પાર્ટીના ત્રણસો કરોડ રૂપિયાની કિંમતના હીરા દુબઈ ખાતે લાવવાનો છે. જે દિવસે એ હીરા ત્યાં આવશે એ જ દિવસે એક ડાન્સ કોમ્પિટિશન પણ છે. એટલે શાહરુખભાઈ નક્કી કરે છે કે આપણે ડાન્સ કોમ્પિટિશનમાં ભાગ લેવો અને સાથોસાથ એ હીરા પણ સફાચટ કરી લેવા. હવે આ કામ એકલાથી તો થાય નહીં. એટલે એ જેક (સોનુ સૂદ), ટૅમી (બમન ઇરાની), નંદુ ભીડે (અભિષેક બચ્ચન) અને એક કમ્પ્યુટર હેકર રોહન (વિવાન શાહ)ની મદદ લે છે.

પરંતુ આ પાંચેય જણા નાચે તો સાંઢિયો કૂદતો હોય એવું લાગે. એટલે એમને ડાન્સ શીખવવા માટે એક બાર ડાન્સર મોહિની જોશી (દીપિકા પદુકોણ)ની મદદ લેવાય છે. આ છ જણાની ટીમ ભારતમાંથી સિલેક્ટ થઈને ફાઇનલ રાઉન્ડ માટે દુબઈ પહોંચે છે અને ત્યાં હીરાની ચોરીનું પરાક્રમ અમલમાં મૂકે છે.

એક મિનિટ, પણ આ ચાર્લી પેલા ગ્રોવરની પાછળ શું કામ પડ્યો છે? અને બાકીના લોકો પણ એની સાથે શા માટે જોડાય છે? અને સૌથી મોટો સવાલ, એ લોકો સફળ થશે? વેલ, હવે એ માટે તો તમારે આખી ફિલ્મ જ જોવી પડે, અેમાં અમે કશું જ ન કરી શકીએ!

શાહરુખ શૉ

શાહરુખ ખાન માટે એક સનાતન ફરિયાદ એવી છે કે એ કોઈ પણ ફિલ્મમાં શાહરુખ જ હોય છે. મતલબ કે એ ઇરફાન કે આમિરની જેમ પોતાના પાત્રમાં ડૂબી જવાને બદલે પોતે શાહરુખ-ધ સુપરસ્ટાર તરીકે જ વર્તતો હોય છે. અગાઉ ચેન્નઈ એક્સપ્રેસમાં પણ એવું જ હતું અને અહીં હેપ્પી ન્યૂ યરમાં પણ એવું જ થયું છે. શાહરુખ પોતે પોતાની અગાઉની ફિલ્મોના જ ડાયલોગ્સ બોલે છે અને એનો એ જ જૂનો બે હાથ પહોળા કરવાનો ટ્રેડમાર્ક ડાન્સ કરે છે.  ફારાહ ખાને પણ શાહરુખની સુપરસ્ટાર ઇમેજને વટાવવામાં કોઈ કસર છોડી નથી.

ફેમિલી એન્ટરટેનર

અમુક ઠેકાણે ગાલીપ્રયોગને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ તહેવારો માટે શ્યોર શોટ ફેમિલી એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. પરંતુ બીજા પોઇન્ટ ઓફ વ્યૂથી પણ આ ફિલ્મને ફેમિલીની વ્યાખ્યામાં મૂકવી પડે એવું છે. એક તો આ ફિલ્મનું પ્રોડક્શન શાહરુખની કંપની રેડ ચિલીઝે અને શાહરુખની પત્ની ગૌરીએ સંભાળ્યું છે. ફારાહ ખાન સાથે શાહરુખ આણિ મંડળીને ફેમિલી જેવા સંબંધો છે. ફિલ્મમાં પણ સાજિદ ખાન પોતે દેખા દે છે. અરે, માત્ર સાજિદ જ નહીં, શાહરુખનો સૌથી નાનો ટેણિયો દીકરો અબરામ અને ફારાહ ખાનનાં ટ્રિપલેટ્સ સંતાનો પણ પડદા પર આંટાં મારી જાય છે. આ ઉપરાંત હેપ્પી ન્યૂ યરના જથ્થાબંધ મહેમાન કલાકારોમાં ફિલ્મ મેકર અનુરાગ કશ્યપ, સંગીતકાર વિશાલ દદલાણી, મલાઇકા અરોરા, પ્રભુ દેવા, અનુપમ ખેર, ડીનો મોરિયા, કોરિયોગ્રાફર ગીતા કપૂર, ડેઇઝી ઇરાની, એન્કર્સ વિશાલ મલ્હોત્રા અને લોલા કુટ્ટી… ઉફ્ફ ગણતાં થાકો એટલાં મહેમાન કલાકારો છે ફિલ્મમાં. હવે એમાં એવું છે કે ફારાહ ખાન આખી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીને પોતાનું ફેમિલ જ ગણે છે. એટલે એ બંને ભાઈ-બહેન પોતાની ફિલ્મોમાં ગમે તેની મજાક ઉડાવતાં ફરે છે. આ વખતે એમણે પીઢ કોરિયોગ્રાફર સરોજ ખાનની મજાક ઉડાવીને લોકોનું લાફ્ટર ઉસેટવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. હા, આ ફિલ્મમાં અન્ય ફિલ્મોના એટલા બધા સંદર્ભો છે કે તમે શોધી શકો તો એ મજા તમારી.

હેપ્પી બાતેં

શરૂઆતથી છેક છેલ્લે સુધી આ ફિલ્મ હળવો ટોન જાળવી રાખે છે. દરેક પાત્રની આગવી લાક્ષણિકતાઓ ફારાહે બખૂબી ઉપસાવી છે. જેમ કે, સોનુ સૂદ એક કાને બહેરો છે અને માનું નામ સાંભળીને ઇમોશનલ થઈ જાય છે. મોહિની એટલે કે દીપિકા પદુકોણ કોઇને ઇંગ્લિશ બોલતાં સાંભળીને એના પર ઓવારી જાય છે. બમન તાળાં ખોલવામાં માસ્ટર છે, પણ એની મમ્મીથી ડરે છે અને એની થેલીમાંથી એ કંઈ પણ વસ્તુ કાઢી શકે છે. ઇન ફેક્ટ, આ ફિલ્મનું સૌથી ધારદાર પરફોર્મન્સ બમન ઈરાનીનું જ છે. લોકોને એન્ટરટેઇન કરવા માટે એને એઇટ પેક એબ્સ બનાવવાની કે કપડાં ઉતારવાની પણ જરૂર પડી નથી. એ માત્ર પોતાની એક્ટિંગથી જ આ કામ કરી બતાવે છે.

અમુક અમુક કોમેડી સીન્સ ખરેખર સારા બન્યા છે. જેમ કે, એક સીનમાં દીપિકા શાહરુખની ચક દે ઇન્ડિયાવાળી સ્પીચ આપે છે, બીજા એક સીનમાં છએ છ પાત્રો એક જ લિફ્ટમાં ભરાઇને કશું બોલ્યાં વગર માત્ર વિચારીને જ એકબીજાં સાથે જીભાજોડી કરે છે, ‘નોનસેન્સ કી નાઇટ’ ગીતનું અનોખું પિક્ચરાઇઝેશન વગેરે. અરે એકે સીનમાં તો મોદીસાહેબ (અલબત્ત ડુપ્લિકેટ તરીકે) પણ દેખાય છે! સારી સિનેમેટોગ્રાફી અને દુબઈદર્શનને કારણે હવે દુબઈ જનારા ભારતીયોમાં ઓર વધારો થવાનો.

સૅડ બાતેં

અત્યારના ફાસ્ટ જમાનામાં ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ અસહ્ય પુરવાર થઈ પડે છે. અમુક બિનજરૂરી ફાઇટિંગ, ગીતો વગેરે કાપી નખાયાં હોત તો ફિલ્મ હજી ચુસ્ત બની શકી હોત. પહેલા પોણા કલાક સુધી તો બધાં પાત્રોનો પરિચયવિધિ જ ચાલ્યા કરે છે. અરે, ખુદ દીપિકા પદુકોણની એન્ટ્રી પણ ખાસ્સા એક કલાક પછી થાય છે. એ પછી છેક મૂળ વાર્તાનાં મંડાણ થાય છે. વળી, આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી. ઉપરથી આખી સ્ટોરી એટલી પ્રીડિક્ટેબલ છે કે આપણે અનુમાન લગાવતાં જઇએ અને તેવું જ બનતું જાય. વળી, આપણને થાય કે શાહરુખ એટલો બધો સેલ્ફ ઓબ્સેસ્ડ હશે કે દરેક ફિલ્મમાં એને પોતાની  જાતને જ રિપીટ કરવી પડે? અને જો ફિલ્મમાં લોજિક શોધવા ગયા તો દિમાગને ભડાકે દેવાનું મન થઈ આવે. જાણે ફ્રિજમાંથી આઇસક્રીમનો કપ કાઢવાનો હોય એ રીતે નાચતાં નાચતાં હીરા ચોરી લાવવાનું આખું ઓપરેશન તદ્દન ચાઇલ્ડિશ લાગે છે. વચ્ચે વચ્ચે આપણને એવું પણ થાય કે આ ફિલ્મ તો ‘ધૂમ થ્રી’ જોતા હોઇએ એવી કેમ લાગે છે? અને હા, અનુરાગ કશ્યપ અને વિશાલ દદલાણીએ સસ્તા ગે જોક્સ કરવાનું કેમ સ્વીકાર્યું હશે?

મનવા લાગે અને ઇન્ડિયાવાલે ગીતો કંઇક સહ્ય છે, બાકીનાં ગીતો તો ફિલ્મને લાંબી કરવા સિવાય કશા ખપનાં નથી.

શાહરુખ કે નામ પર

આમ તો શાહરુખ ખાનના ભક્તો તો કોઇપણ ભોગે આ ફિલ્મ જોવા ધસી જ જવાના છે. પરંતુ જેમને પૈસા ખર્ચવા કે નહીં તેની અવઢવ હોય એમને એટલું તો કહી શકાય કે ભયંકર લાંબી હોવા છતાં આ ફિલ્મ સાવ ‘હથોડો’ની કેટેગરીમાં મૂકી શકાય એવી નથી. બલકે બચ્ચાંલોગને તો મજા પડે એવી છે. જો પેલી ગંદી ગાળો ન નાખી હોત તો બાળકોને લઈ જવામાં જરાય કચવાટ ન થાત. અને હા, ફિલ્મ પૂરી થયા પછી છેલ્લા ગીત માટે બેસી રહેજો. ફારાહ ખાને એની સ્ટાઇલ પ્રમાણેના અનોખાં એન્ડ ક્રેડિટ્સ અહીં પણ મૂક્યાં છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

સોનાલી કેબલ

ધીમી ગતિના સમાચાર

***

સ્થાનિક બિઝનેસને ખાઈ જતી તોતિંગ બિઝનેસ શાર્ક્સનો ઇનોવેટિવ સબ્જેક્ટ આળસુ ટ્રીટમેન્ટમાં તદ્દન વેડફાઈ ગયો છે.

***

02-sonali-cableતમને યુટ્યૂબ પર એક મસ્ત વીડિયો મળી ગયો છે. તેને જોવા માટે તમે ક્લિક કરો છો, પરંતુ તમારું કંગાળ ઈન્ટરનેટ કનેક્શન એ વીડિયો પ્લે કરવામાં એટલી બધી વાર લગાડે છે કે ત્યાં સુધીમાં તો કાચબો પણ મેરેથોન પૂરી કરી દે. આખરે કંટાળીને તમે વીડિયો જોવાનો પ્લાન જ માંડી વાળો છો. બસ, આવા જ કંઇક હાલ ક્યુટ ક્યુટ રિયા ચક્રવર્તીને ચમકાવતી ફિલ્મ ‘સોનાલી કેબલ’ના થયા છે. સ્ટોરી એકદમ તાજગીસભર, પરંતુ આખી ફિલ્મ જૂના ઇલાસ્ટિક જેવી સાવ ઢીલીઢાલી.

બડી મછલી ઇટ્સ છોટી મછલી

સોનાલી તંડીલ (રિયા ચક્રવર્તી) મુંબઈમાં ‘સોનાલી કેબલ સેન્ટર’ નામે કેબલ અને બ્રોડબેન્ડ સર્વિસ ચલાવે છે. પરંતુ અચાનક માર્કેટમાં એક કાઠિયાવાડી બિગ બિગ બિઝનેસમેન નારાયણસિંહ વાઘેલા (અનુપમ ખેર) ‘શાઇનિંગ’ નામની નવી બ્રોડબેન્ડ સર્વિસ લઇને આવે છે અને આખા મુંબઈ શહેર પર ફરી વળે છે. મોટી શાર્ક માછલી નાની નાની માછલીઓને ગળી જાય એ રીતે શાઇનિંગ કેબલ ધડાધડ નાની લોકલ કેબલ સર્વિસીઝને ખાઈ જાય છે. એમાં આ સોનાલી કેબલનો પણ વારો નીકળી જાય છે. પરંતુ સોનાલી માથા ફરેલી છે. એ આ બિઝનેસ શાર્કને તાબે થવાનો ઇનકાર કરી દે છે. પરિણામે લોહી પણ વહે છે અને સોનાલીના નામની સુપારી પણ નીકળે છે.

આ બધી ભાંજગડની વચ્ચે સોનાલી એના બાળપણના દોસ્તાર રઘુ (અલી ફઝલ) ના પ્રેમમાં પડે છે. આ રઘુ સ્થાનિક રાજકારણી મીનાતાઈ પવાર (સ્મિતા જયકર)નો અમેરિકા રિટર્ન દીકરો છે. એક તબક્કો એવો આવે છે કે શાઇનિંગ કેબલ છેક ઉપલા લેવલે સેટિંગ કરીને રાજકારણીઓ સાથે પણ સાંઠગાંઠ કરી લે છે. આખરે સોનાલી કેબલ નામની કીડી શાઇનિંગ કેબલ નામના હાથીને પછાડવા માટે એક પ્લાન ઘડી કાઢે છે.

છોટોં કા મહત્ત્વ

સૌથી પહેલી વાત, કે આ ફિલ્મનો સબ્જેક્ટ ખરેખર સારો છે. માત્ર ભારત જ નહીં, સમગ્ર વિશ્વમાં થઈ રહ્યું છે કે પાણીથી લઇને કરિયાણાની દુકાનો સુધીની વસ્તુઓમાં વિરાટ કંપનીઓ કબ્જો જમાવી રહી છે અને નાના વેપારીઓનો ખો નીકળી રહ્યો છે. આ વિષય પર હિન્દીમાં ભાગ્યે જ કોઈ મનોરંજક ફિલ્મ બની છે. રાઇટર-ડિરેક્ટર ચારુદત્ત આચાર્યે ‘સોનાલી કેબલ’માં આ મુદ્દો ઉઠાવ્યો છે. પરંતુ રાઇટિંગની નબળાઈ કહો કે એક્ઝિક્યુશનની ઊણપ, આ ઉમદા સબ્જેક્ટ તદ્દન વેડફાઈ ગયો છે.

ફિલ્મની શરૂઆત ખરેખર સારી થાય છે. જાણે સ્પાઇડરમેન આંટાફેરા મારી ગયો હોય એમ શહેરના આકાશમાં રચાયેલાં કરોળિયાનાં જાળાં જેવા કેબલના વાયર્સ બિછાવવાની ઇન્ટરેસ્ટિંગ પ્રક્રિયા, કેબલ અને ઇન્ટરનેટ પ્રોવાઇડર્સનું કામકાજ, બમ્બૈયા ટપોરી પ્લસ મરાઠી પ્લસ હિન્દી લેંગ્વેજની ખીચડી, ગમી જાય એવાં કેરેક્ટર્સ… આ બધું જ શરૂઆતમાં મજા કરાવે છે. પરંતુ એ મજા માત્ર પહેલી પંદરેક મિનિટ જ ટકે છે. પછી કેબલ કનેક્શન વિનાના ટીવીની જેમ ફિલ્મ ખાલી ડબ્બો બનીને રહી જાય છે.

આમ થવા પાછળના લોચા ઘણા છે. જેમ કે, ઢીલો સ્ક્રીનપ્લે. માત્ર 127 મિનિટની જ હોવા છતાં ફિલ્મ સાવ કોઈ સોપ ઓપેરાની જેમ ધીમી ગતિએ ચાલે છે. પરિણામે મુદ્દો ગંભીર હોવા છતાં તેની સ્મોલ વર્સસ બિગની થ્રિલ અનુભવાતી જ નથી. બીજો લોચો નબળી એક્ટિંગનો છે. હિરોઇન રિયા ચક્રવર્તી સુપર ડુપર ક્યુટ છે અને એણે સારું પરફોર્મ કરવાનો ઓનેસ્ટ્લી પ્રયાસ પણ કર્યો છે. પરંતુ બિચારીના નાજુક ખભા આખી ફિલ્મ ઉપાડી શકવા અસમર્થ છે. થોડી નોંધપાત્ર એક્ટિંગ ગુજરાતી બિઝનેસમેન બનતા અનુપમ ખેરની છે. સતત એક કાનમાં ઇઅરબડ રાખીને ફરતા અને ખાખરો ખાયા કરતા અનુપમ ક્રૂર ઉદ્યોગપતિ તરીકે જામે છે, પણ એય મહેમાન કલાકારની જેમ જ આવ-જા કર્યે રાખે છે. હિરોઇનના પપ્પા તરીકે આ વખતે ગાયક-ગીતકાર સ્વાનંદ કિરકિરે સારા લાગે છે, પણ એમના ભાગે ખાસ કશું કરવાનું આવ્યું નથી. હીરો અલી ફઝલ અને સતત હાથમાં સિગારેટ લઇને ફરતાં સ્મિતા જયકર પણ ખાસ જામતાં નથી. એક માત્ર ‘સદા’ બનતો નવોદિત જુવાનિયો રાઘવ જુયાલ મસ્ત ડાન્સ કરે છે એ જોવાની મજા પડે છે એટલું જ.

ફિલ્મમાં ચાર-ચાર સંગીતકારો છે, પણ સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત મજા પડે એવું બન્યું નથી. ક્લાઇમેક્સમાં પણ ઇસ્ત્રી કરવાનાં કપડાંનું જેમતેમ પોટલું વાળી દેતા હોય એ રીતે આખી ફિલ્મનું ફીંડલું વાળી દેવામાં આવ્યું છે. ઇન શોર્ટ, કશું જામતું નથી.

સોનાલીનું કેબલ લેવાય?

અગાઉ એમટીવીની વીજે રહી ચૂકેલી રિયા ચક્રવર્તીનું નામ સાંભળીને તમારા મનમાં લડ્ડુ ફૂટતા હોય અને તમે આ ફિલ્મ જોવા માટે ધક્કો ખાઓ તો સમજી શકાય. બાકી આ ફિલ્મનો વિષય ઉમદા હોવા છતાં ટિકિટનો ખર્ચો કરવા જેવો નથી. મીન્સ સોનાલી ગમે તેટલી મસ્ત હોય, એનું કેબલ કનેક્શન લેવા જેવું નથી.

રેટિંગ: *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.