સિમરન

બેન્ડિટ ક્વીન

***

આ ફિલ્મ ક્વીનની ભંગાર સિક્વલ બનીને રહી ગઈ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

simranposter‘આર યુ ટાયર્ડ? બિકોઝ યુ આર રનિંગ ઇન માય માઇન્ડ!’ (‘તમે થાકેલા છો? કેમકે, મારા મનમાં તમે જ ચાલી રહ્યા છો!’) ‘લડકી પટાઓ સંહિતા’માં આ પ્રકારનાં વાક્યોને ‘પિકઅપ લાઇન્સ’ કહે છે. આવી એકદમ ચીકણી-ચીઝી લાઇન્સ માત્ર લડકાલોગનો જ ઇજારો રહી છે. આવી લાઇન્સ બોલાયા પછી દાળ ગળે તો મામલો ક્યારેક પ્યાર-ઇશ્ક-મોહબ્બત સુધી પહોંચે અથવા તો તેનું સીધું લક્ષ્ય બૅડરૂમ પણ હોઈ શકે. અહીં ‘સિમરન’ મુવીમાં લક્ષ્ય તો બૅડરૂમ જ છે, લેકિન લાઇન બોલાઈ છે કંગનાના મુખેથી. જે ફિલ્મ માટે કંગનાએ આટલા બધા ધમપછાડા કર્યા, ‘હરિકેન કંગના’ બનીને અડધો ડઝન લોકો પર ત્રાટકી એ ફિલ્મ કમનસીબે ખાસ્સી કંગાળ છે.

ઝિંદગી એક જુઆ

ઇન્ટરનેટના પ્રતાપે આપણને ખબર છે કે ‘સિમરન’ સંદીપ કૌર નામની NRI નર્સની લાઇફ પરથી બની છે. જુગારને રવાડે ચડી. બહુ બધા પૈસા હારી એટલે એ છોકરીએ બૅંકો લૂંટવાની શરૂ કરી અને અત્યારે અમેરિકન જેલમાં છે. નૅચરલી, આ ફિલ્મની સ્ટોરીલાઇન પણ એ જ છે. આપણે સ્ટોરીની ગલીમાં ઝાઝા ઊંડા ઊતર્યા વિના ઑબ્ઝર્વેશન્સના હાઇવે પર આવી જઇએ.

દિલ લે ગઈ કુડી ગુજરાત કી

‘સિમરન’માં કંગના બની છે એટલાન્ટામાં રહેતી ગુજરાતી ગર્લ પ્રફુલ પટેલ. રામ જાણે ત્રીસ વર્ષની યુવતીનું નામ કયા માતાપિતા ‘પ્રફુલ’ રાખે? પ્રફુલ પટેલ બોલો એટલે આંખ સામે NCPના જાડી મૂછોવાળા નેતા દેખાવા લાગે, અને ‘પ્રફુલ’ સાંભળીને ‘ખીચડી’ સિરિયલના ‘બાબુજી’ અનંગ દેસાઈનો અવાજ સંભળાય, ‘પ્રફુલ, તૂ તો ગધા હૈ ગધા!’ (અને એ પ્રફુલ હોય અમેઝિંગ એક્ટર રાજીવ મહેતા.) આપણને આવા કોઈ કુવિચારો ન આવે તે માટે આ ફીમેલ પ્રફુલને ‘પ્રફ’ જેવું ગ્લોસી નિકનેમ આપી દેવાયું છે. અને અડધી ફિલ્મે કંગના પ્રફમાંથી સિમરન બની જાય છે (એનો ઇન્સ્પિરેશન સોર્સ શું હશે એ સમજવા માટે ‘યશરાજ સ્ટુડિયો’ સુધી લાંબા થવાની જરૂર નથી જ!)

આ સિમરન ઉર્ફ પ્રફુલ ઉર્ફ પ્રફ ઉર્ફ ‘હરિકેન કંગના’નું કેરેક્ટર છે એકદમ ઇન્ટરેસ્ટિંગ. એ ડિવોર્સી છે, પણ એ વિશે દુઃખિયારી થઇને નથી ફરતી. લડકાલોગને સામેથી પટાવે છે (શરૂઆતમાં કહી એવી લાઇનો બોલી બોલીને) ને કહે છે કે ‘લડકે પટાના તો એક આર્ટ હૈ!’ મમ્મી-પપ્પા સાથે તડ ને ફડ કરે છે. અમેરિકાનું આકાશ પણ નાનું પડે એવા એના એના આઝાદ ખયાલો છે. એકલી હોવા છતાં પેરેન્ટ્સથી અલગ પોતાનું ઘર લેવાની ફિરાકમાં છે. ઘરમાં દેકારો મચ્યા બાદ રડીને બેસી રહેવાને બદલે કઝિન સાથે લાસ વેગસ ફરવા ઊપડી જાય છે અને ત્યાં બિનધાસ્ત દારૂ પીવે છે, જુગાર રમે છે, અજાણ્યા પુરુષો સાથે દોસ્તી કરે છે-સામેથી રોમેન્ટિક ઍડવાન્સમેન્ટ પણ કરે છે અને આપણા પહેલાજ નિહલાણી સાહેબને જે જોઇને પૅનિક અટેક આવી જાય એવી ક્રિયાઓ પણ કરે છે. એની સેક્સ્યુઅલ પોઝિશન પણ ‘વુમન ઑન ટૉપ’ છે! અને એ પછી પુરુષ નહીં, અહીંયા સ્ત્રી ચાલતી પકડે છે! એ ત્યાંની ‘હિલ્ટન’ હૉટેલમાં રૂમો વાળી-ચોળીને સાફ કરવાનું કામ કરે છે, પણ પોતાના કામની વાત નીકળે તો ગર્વથી કહે છે કે ‘હું તો હાઉસકીપિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં છું.’ ટૂંકમાં જિંદગીના એકેય કામ માટે એ અપોલોજેટિક નથી, બેંક લૂંટવા માટે પણ નહીં.

ભલભલી સ્ટાર હિરોઇનોને જે પાત્ર વિશે જાણીને ધ્રુજારી છૂટી જાય એવું આ કેરેક્ટર કંગનાએ જે જીવંતતાથી, જે શિદ્દતથી અને જે એક્સપર્ટીઝથી નિભાવ્યું છે એ જોઇને આપણને ઇક્કીસ તોપોં કી સલામી દેવાનું મન થઈ જાય. જ્યારે એ પોતાના પપ્પા (હિતેન કુમાર) સાથે ઝઘડે છે, જે રીતે જુગારમાં હાર્યા પછી દારૂના નશામાં એ (અદ્દલ ‘ક્વીન’ સ્ટાઇલમાં) ભેંકડો તાણે છે, પહેલી ચોરી કર્યા પછી કારમાં એનાં એક્સપ્રેશન્સ ચેન્જ થાય છે, જે રીતે પોતાના પૈસા માટે ઘાંઘી થયા બાદ એ તોફાન મચાવે છે અને પછી અચાનક જ શાંત થઈ જાય છે… આપણને થાય કે બૉસ, એક્ટિંગની ઝાંસી કી રાની તો આ ‘ક્વીન’ કંગના પોતે જ છે. એને લઇને જ એની જ એક બાયોપિક બનાવવી જોઇએ!

125 મિનિટ એટલે કે બે કલાક ને માથે લટકાની પાંચ મિનિટની આ ફિલ્મમાંથી બે ઘડી કંગનાને બાજુ પર મૂકીએ તો બાકીની ફિલ્મ સાવ ખાલીખમ છે. પહેલો અને સૌથી મોટો લોચો છે ફિલ્મનું રાઇટિંગ અને કેરેક્ટરાઇઝેશન. રાઇટિંગ ક્રેડિટના મુદ્દે તો ફિલ્મના લેખક અપૂર્વ અસરાનીએ ફેસબુક પર આવીને કકળાટ કાઢેલો. ફિલ્મના સહ-લેખક અને ડાયલોગ્સમાં ખુદ ગબ્બર બહિન કંગનાએ પણ ક્રેડિટ લીધી છે. લેકિન હરામ બરાબર જો ક્યાંય આપણને મજા પડે એવા ડાયલોગ્સ આવે તો કંગનાનું નામ બદલીને કાયમ માટે ‘પ્રફુલ’ કરી નાખવાની છૂટ! અમદાવાદના ખાડાઓની જેમ એક પછી એક સીન આવ્યા કરે, પણ ન તો બે સીન વચ્ચે કોઈ અનુસંધાન મળે કે ન જથ્થાબંધ સીન-શોટ્સ મૂકવાનું લોજિકલ કારણ જડે. અરે, એ છોકરી વન બાય વન બેંકો લૂંટતી હોય એમાંય કોઈ જ થ્રિલ નહીં-પૅસ નહીં. ગંધિયાણું ખરીદવા જતી હોય એ રીતે લૂંટીને ચાલતી પકડે. કોઈ ઉતાવળ પણ નહીં. બે ઘડી તો આપણનેય થઈ આવે કે કરવા જેવો ખરેખરો ધંધો તો આ છે!

બીજો XXL સાઇઝનો માઇનસ પોઇન્ટ છે, કંગના સિવાય રસપ્રદ પાત્રોનો અભાવ. ફિલ્મમાં કંગનાનાં માતા-પિતા, મિત્રો, પ્રેમી, અગેઇન સમ ખાવા પૂરતું એક પણ પાત્ર એવું નથી કે જેને પડદા પર જોઇને આપણને હાશ થાય કે મજાની ફીલિંગ આવવા લાગે. હા, આપણા જાણીતા ને માનીતા ગુજરાતી એક્ટર હિતેન કુમાર અહીં કંગનાના પિતા તરીકે હાજર થયા છે. પરંતુ ભાગ્યે જ કોઈ એવો સીન છે જેમાં એમણે અતિશય ગુસ્સો ન કર્યો હોય (અને ‘પત્તર ફાડી છે’ શબ્દો ન બોલ્યા હોય!). અગાઉ ‘શિપ ઑફ થિસિયસ’માં દેખાયેલા સોહમ શાહ અહીં કંગનાના મંગેતર બન્યા છે. પરંતુ એક તો કંગના સાથે એમની જોડી તદ્દન મિસફિટ લાગે છે. કોઈ વિચિત્ર કારણોસર એમની ઍક્ટિંગ તદ્દન નકલી લાગે છે (એમનું નકલી હાસ્ય તો એસ્પાયરિંગ એક્ટર્સ માટે કૅસ સ્ટડી છે! કે ભઈ, આમ તો ન જ હસવું!). હજી આગળ વધીને કહીએ તો એમનું પાત્ર કોઈ જ કારણ વગર મિસ્ટિરિયસ લાગે છે. આખી ફિલ્મમાં સારા-સપોર્ટિંગ એક્ટર્સની એવી તાણ છે કે એક અજાણ્યો બાર ટેન્ડર થોડો ચિયરફુલી વર્તે તોય આપણને અમથા અમથા એને ભેટી પડવાનું મન થઈ આવે! હંસલભાઈએ અગાઉ ‘શાહિદ’ જેવી અફલાતૂન અને ‘સિટી લાઇટ્સ’ જેવી નોટ સો અફલાતૂન ફિલ્મો આપી છે, એટલે ગુજરાતી હોવાને નાતે અહીં એમની સામે એક ધોખો એ કરવાનો રહે કે ફિલ્મમાં આટલું નકલી ગુજરાતી શા માટે બોલાય છે? એકમાત્ર હિતેન કુમારનું ગુજરાતી સ્વાભાવિક છે (ઓબ્વિયસલી). બાકી ઇન્ક્લુડિંગ કંગના, જે કોઈ પાત્ર ‘સું કામ?’, ‘મારી સાથે’, ‘એટલે તો આવી છું’ આવાં પરચુરણ વાક્યો ગુજરાતીમાં બોલે એટલે જાણે ચાઇનીઝ પાતરા ખાતા હોઇએ એવી વર્ણસંકર ફીલ આવે છે. અને હંસલભાઈ પ્લીઝ, ગુજરાતીઓ ખાખરા, થેપલાં, ઢોકળાં સિવાય બીજું કશું ખાતા જ નથી એ સ્ટિરિયોટાઇપને એટલિસ્ટ તમે (એક ગુજરાતી તરીકે) શા માટે આગળ ધપાવો છો?

બીજો એક સવાલ એ થાય કે હંસલભાઈ આ ફિલ્મને ડ્રામા બનાવવા ગયા છે, થ્રિલ બનાવી છે કે કોમેડી કરવાની છે? હા, ક્યારેક એકાદી લાઇન પણ સિરિયસ મોમેન્ટમાં લાફ્ટર ઉમેરી દે છે (ચેક આઉટઃ ‘આઈ કેન ગો ટુ અનધર બૅન્ક!’). ફિલ્મની પૅસ પણ અત્યંત સ્લો અને દિશા એટલી બધી પ્રીડિક્ટેબલ છે કે રિયલ લાઇફ પાત્ર એવી સંદીપ કૌરની સ્ટોરી ન ખબર હોય તોય આપણે અંત કળી શકીએ.

આવી ફિલ્મમાં મ્યુઝિક મસ્ત હોવું જોઇતું હતું. લેકિન અફસોસ, ટાઇટલ સોંગને બાદ કરતાં બધાં જ ગીતોનો એકીપાણી-પોપકોર્ન-બગાસાં સિવાય કોઈ જ ઉપયોગ થઈ શકે તેમ નથી.

જા સિમરન જા!

હંસલ મહેતાની ‘સિમરન’ કંગનાનો વન વુમન શૉ છે. કહો કે ‘ઑફ ધ કંગના, ફોર ધ કંગના. બાય ધ કંગના’. કંગના સિવાય ફિલ્મમાં કોઈ જ ઍનર્જી નથી અને આખી મૅચમાં એક બેટ્સમેન ખેંચી ખેંચીને કેટલું ખેંચી શકે? કંગના માટે આ ફિલ્મ ઓબ્વિયસલી ટ્રાય કરી શકાય. પરંતુ જો તમે એનાં તાજેતરનાં તોફાની ઇન્ટરવ્યૂઝથી અજાણ હો તો એ જોઈ લો. આ ફિલ્મ કરતાં એ ક્યાંય વધુ થ્રિલિંગ, ચટાકેદાર છે ને એમાં કંગનાનું પર્ફોર્મન્સ વધુ જેન્યુઇન છે!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

કટ્ટી બટ્ટી

ઑન્લી કટ્ટી, નો બટ્ટી

***

ના, કંગના કે ઇમ્પ્રેસિવ પ્રોમોના નામે પણ આ બોરિંગ ફિલ્મમાં ભંગાવા જેવું નથી.

***

katti-batti-poster-3ડિરેક્ટર નિખિલ અડવાણી અત્યંત બહાદૂર માણસ છે. કહો કે, ૫૫.૯૯ ઇંચની છાતીવાળા. હજુ ગયા શુક્રવારે જ તેઓ ‘હીરો’ નામનો રિમેક હથોડો આપણા પર ફટકારી ચૂક્યા છે. એ ફિલ્મથી લોકો એવા ત્રાહિમામ પોકારી ગયા કે એક જ અઠવાડિયામાં તેનાં પાટિયાં પડી ગયાં. પરંતુ બહાદૂર નિખિલભાઇએ તરત જ બીજા શુક્રવારે એનાથીયે મોટો હથોડો આપણા પર માર્યો છે, જેનું નામ છે ‘કટ્ટી બટ્ટી.’ કંગનાની બિનધાસ્ત અદાઓ અને કલરફુલ ક્રિયેટિવ ટ્રેલર જોઇને બહુ બધા લોકો અંજાઈ ગયા હતા. પરંતુ હકીકત એ છે કે ફિલ્મમાં મજા આવે એવું માત્ર ટ્રેલરમાં હતું એટલું જ છે. બાકીની આખી ફિલ્મ પ્લાસ્ટિકનાં ફૂલોથી વિશેષ કશું જ નથી.

રોમાન્સ, કોમેડી વિનાની રોમ-કોમ

માધવ કાબરા ઉર્ફ મૅડી (ઇમરાન ખાન) અને પાયલ (કંગના રણૌત) અમદાવાદની કોઈ ડિઝાઇન કમ આર્કિટેક્ચર સ્કૂલમાં ભણે છે. કંગનાએ બનાવેલાં કાગળનાં વિમાનોથી ઘાયલ થયેલો ઇમરાન તાત્કાલિક અસરથી એના પ્રેમમાં પડી જાય છે. લેકિન અડધી દુનિયાના બૉયફ્રેન્ડ્સની અનુભવી કંગના પ્રેમ-બેમના મૂડમાં નથી અને બંને ચાઇનીઝ પ્રોડક્ટ જેવો ટાઇમપાસ પ્રેમ શરૂ કરે છે. મામલો થોડો ગંભીર થાય છે અને બંને લિવ-ઈન રિલેશનશિપ સ્ટાર્ટ કરે છે. પરંતુ વન નૉટ સો ફાઇન મૉર્નિંગ કંગના મૅગી નૂડલ્સની જેમ માર્કેટમાંથી ગાયબ થઈ જાય છે અને ઇમરાન એને ‘અચ્છે દિન’ની જેમ શોધવા માંડે છે. કંગનાની યાદમાં દેવદાસ થયેલો ઇમરાન એને શોધી તો કાઢે છે, પણ ખબર પડે છે કે એ કંગના તો રાકેશ આહુજા (વિવાન ભતેના) નામના ભટૂરિયા સાથે લગ્ન કરી રહી છે. થોડી વારે એક નવું ગિયર પડે છે અને કહાનીમાં નવો ને વધુ બોરિંગ એવો ટ્વિસ્ટ આવે છે.

દિમાગ કી છુટ્ટી

જો ફિલ્મોના ટાઇટલ્સ વાંચવાની ટેવ હશે તો કાસ્ટિંગ ડિરેક્ટર મુકેશ છાબરાનું નામ એકાદ વાર આંખે પડ્યું હશે. ફિલ્મોના કલાકારોની પસંદગી માટે આ ભાઇએ ‘કટ્ટી બટ્ટી’ની મુખ્ય જોડી તરીકે કંગના અને આમિરના ભાણિયા ઇમરાનને લીધાં છે, પણ બંને એકેય ઍન્ગલથી પ્રેમી-પ્રેમિકા લાગતાં નથી. ક્યુટ ગલુડિયા જેવા લાગતા ઇમરાનની સામે કંગના આખી ફિલ્મમાં વીફરેલી વાઘણની જેમ ઘૂરકિયાં કર્યાં કરે છે. એવું જ લાગે, જાણે એ ફરીથી ‘તનુ વેડ્સ મનુ’ના સૅટ પરથી ભાગીને અહીં આવી ગઈ છે. પ્રેમની વાત તો દૂર રહી, જે રીતે કંગના ખડૂસ ક્લાસટીચરની જેમ ઇમરાનને ખખડાવતી રહે છે, એ જોતાં એની સાથે દોસ્તી કરવાની પણ કોઈ હિંમત ન કરે.

આ ફિલ્મનું ટાર્ગેટ ઑડિયન્સ શહેરોનાં મલ્ટિપ્લેક્સમાં જતાં યંગ જુવાનિયાંવ છે. એટલે એમને ગમે એવી રોમ-કોમ ફિલ્મના તમામ ટિપિકલ મસાલા અહીં ઠૂંસવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, બૉય મીટ્સ ગર્લ, ચકાચક કોલેજ, ડિઝાઇનર કપડાં, પૉશ કાર, વિમાનમાં ઊડાઊડ, ‘એપલ’નાં લેપટોપ અને ફોન, ઉત્સાહી ફ્રેન્ડ્સ, કૂલ મમ્મી-પપ્પા, હીરોની ચિબાવલી બહેન, ગિટાર, કલરફુલ ઑફિસ, થોડા અશ્લીલ જોક્સ, દારૂ-બારૂ, પાર્ટી સોંગ, રોના-ધોના એટસેટરા. પરંતુ આ બધું ભયંકર કૃત્રિમ લાગે છે. એ જોતાં ફિલ્મોને બદલે ડિરેક્ટર નિખિલ અડવાણી પ્લાસ્ટિકનો સામાન બનાવવાની ફેક્ટરી નાખે, તો તેમાંથી નીકળતી પ્રોડક્ટ્સમાં પણ વધારે જીવંતતા હોય.

ફર્સ્ટ હાફમાં સ્ટોરી શરૂ થવાની રાહમાં જ ઇન્ટરવલ પડી જાય છે. ત્યારપછી ગાંડીઘેલી દોડાદોડ અને ઇમોશનલ વેવલાવેડામાં ફિલ્મ પૂરું થવાનું નામ જ લેતી નથી. ફિલ્મમાં તો જાણે એટન્ટરટેન્મેન્ટનો છાંટોય નથી, પણ તમે (જો ભૂલથી થિયેટરમાં ઘૂસી ગયા, તો) તમારું પોતાનું મનોરંજન પેદા કરી શકો છો. મતલબ કે કાઉન્ટ કરો કો આ ફિલ્મમાં કંગના કુલ કેટલી હેરસ્ટાઇલો ચૅન્જ કરે છે?, એમાં અંગ્રેજી ફિલ્મ ‘પલ્પ ફિક્શન’ની ઉમા થર્મન જેવી હેરસ્ટાઇલ કઈ છે?, કંગના અને ઇમરાનના શરીર પર કયાં અને કેટલાં ટૅટૂ છે?, કંગનાનો ડાન્સ વધારે કૃત્રિમ છે કે એની નિતનવી વિગ?, આખી ફિલ્મમાં જાજરૂનું કમોડ કુલ કેટલી વાર આવે છે?, કાચબાને કુલ કેટલીવાર ખાવાનું ખવડાવવામાં આવ્યું છે?, કાચબાનું નામ ‘મિલ્ખા’ રાખવાનો જિનિયસ આઇડિયા કોનો હોઈ શકે?, કેટલીવાર તમને જેન્યુઇન હસવું (કે રડવું) આવે છે?, હીરો-હિરોઇન કેવી ગંભીર બાબતો પર ઝઘડે છે? (સૅમ્પલઃ તું સૂ-સૂ કેમ પ્રોપર્લી કરતો નથી? તું કાચબાને કેમ ખવડાવતો નથી? તને પડદા બદલ્યા તે કેમ ભાન પડતી નથી? તું મારી સાથે વાત કેમ કરતો નથી? સચીનની છેલ્લી હોય તો શું થયું, તું મૅચ કેમ જુએ છે?), ‘દેવદાસ’વાળો સીન ‘જાને ભી દો યારો’થી કઈ રીતે પ્રેરિત છે?, બીયર પીવાથી માણસ આખી રાત અને આખો દિવસ કઈ રીતે ઘેનમાં રહી શકે?, (ડ્રાય ગુજરાતના) અમદાવાદની કોલેજમાં બિનધાસ્ત બીયર પીને ટલ્લી કઈ રીતે થઈ શકાય? તમે દેવદાસિયા પ્રેમીઓનું પોપબૅન્ડ જોયું છે ખરું?, એ પોપબૅન્ડમાં રહેલી બૉયકટવાળ ધરાવતી છોકરી ‘એરટેલ 4G’ની જાહેરખબરવાળી જ છે કે કેમ?, આખી ફિલ્મમાં ઇમરાન કુલ કેટલીવાર ‘પ્લીઝ’ અને ‘સોરી’ બોલે છે? ફિલ્મમાં કયાં કયાં પાત્રોનો સ્ક્રૂ ઢીલો લાગે છે? ટૂંકમાં તમારી જિજ્ઞાસાને સંતોષવાના આ ફિલ્મમાં પૂરેપૂરા સ્કોપ છે.

જુઓ, ડિરેક્ટર નિખિલ અડવાણી સાથે આપણને કોઈ ખાનદાની દુશ્મની તો છે નહીં. એટલે મોટું મન રાખીને એટલું કહી શકાય કે ‘કટ્ટી બટ્ટી’નાં ‘મૈં ભી સરફિરા’, ‘લિપ ટુ લિપ દે કિસ્સિયાં’, ‘ઓવે જાણિયા’ જેવાં ગીતો સાંભળવાં ગમે છે. તેમાં મ્યુઝિક ડિરેક્ટર શંકર-એહસાન-લૉયનો ટચ  વર્તાઈ આવે છે. ‘મૈં ભી સરફિરા’ ગીત થોડું વધારે ક્રિયેટિવ થઈ ગયું છે, એટલે તે જોવાની મજા પડે છે, પણ ફિલ્મની બહારનું હોય તેવું લાગે છે.

કમ્પ્લિટ કટ્ટી

હૉલીવુડની ફિલ્મો જોનારા કહે છે કે આ તો ‘500 ડેય્ઝ ઑફ સમર’ અને ‘ફૉલ્ટ ઇન અવર સ્ટાર્સ’ જેવી ફિલ્મોની ખીચડી છે. જ્યારે હિન્દીવાળા કહે છે કે નિખિલભાઇએ અહીંના જ જૂના માલની ભેળપુરી બનાવી કાઢી છે. આપણા માટે સાર એટલો જ કે ભલે તમે કંગનાના દિલોજાનથી આશિક હો અને ભલે તમને ઇમરાન ક્યુટ લાગતો હોય, પણ અંતે પૈસા આપણે જ ખર્ચવાના છે. એટલે એક કામ કરો, ચેતન ભગત, દુર્જોય દત્તા જેવા લેખકોની એકાદી રોમ-કોમ બુક લો અને સેવ-મમરા સાથે વાંચી કાઢો. દોઢસો રૂપિયામાં મસ્ત ટાઇમપાસ થઈ જશે. શું કહ્યું, ફિલ્મ? એ તો ટીવી પર આવે ત્યારે શાક સમારતાં, વાળમાં ડાઈ કરાવતાં કે કપડાંને ઇસ્ત્રી કરતાં કરતાં જોઈ નાખજો ને તમતમારે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

આઈ લવ NY

કંટાળાનું બીજું નામ

***

માત્ર કંગનાના ક્રેઝને વટાવી ખાવા માટે જ ડબામાં પડેલી આ ડબા જેવી ફિલ્મને અત્યારે રિલીઝ કરવામાં આવી છે. આપણે તેનાથી પચાસ પચાસ કોસ દૂર જ રહેવું.

***

i-love-ny-movie-first-look-posterઅમુક વર્ષે એક જ વાર દેખાતા ધૂમકેતુ જેવી દુર્લભ ઘટના એ છે કે આ અઠવાડિયે રિલીઝ થયેલી ‘આઈ લવ NY’ ફિલ્મની રિલીઝ અટકાવવા માટે ખુદ એની હિરોઇન કંગના રનોટે જ ભરચક પ્રયાસો કરેલા. આ ફિલ્મ છેલ્લાં બે વર્ષ ઉપરથી ડબામાં પડી હતી. અચાનક કંગના ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીની ‘ક્વિન’ બની ગઈ એટલે પ્રોડ્યુસર ટી-સિરીઝને લાગ્યું કે જૂનો નુકસાનીવાળો માલ માર્કેટમાં પધરાવી દેવાનો આ ગોલ્ડન ચાન્સ છે. કંગના રનોટ અને સની દેઓલના કજોડાવાળી આ ફિલ્મ એટલી બધી બોરિંગ છે કે ભવિષ્યમાં શબ્દકોશમાં કંટાળાના એક સમાનાર્થી તરીકે ‘આઈ લવ NY’ ફિલ્મનું નામ લખાય તો નવાઈ નહીં.

ટ્રેજેડી ઑફ એરર્સ

છોકરાંવ અંકલને બદલે ગ્રાન્ડપા કહેવા માંડે એ ઉંમર સુધી વાંઢો રહી ગયેલો રંધીર સિંઘ (સની દેઓલ) શિકાગોમાં પોતાની બોરિંગ બીબાંઢાળ લાઇફ જીવે છે. હવે રહી રહીને રિયા (તનિષ્ઠા ચેટર્જી) નામની પોતાની માથાભારે ગર્લફ્રેન્ડ સાથે પૈણું પૈણું કરી રહ્યો છે. ન્યુ યરની આગલી સાંજે એના દોસ્તારો સાથે છાંટોપાણી કરીને ફુલ ટાઇટ થયા પછી, દોસ્તારને બદલે એ પોતે ન્યુ યૉર્ક પાર્સલ થઈ જાય છે. હવે કરમનું કરવું અને ન્યુ યૉર્કમાં પણ શિકાગો જેવું જ સરનામું અસ્તિત્વ ધરાવે છે. એટલે બેવડો સની પોતાનું ઘર સમજીને કોઇકના ફ્લેટમાં ઘૂસીને નસકોરાં બોલાવવા માંડે છે. હકીકતમાં એ ફ્લેટમાં ટિક્કુ વર્મા (કંગના રનોટ) પોતાની એક એરહોસ્ટેસ બહેનપણી સાથે રહે છે. કંગનાના બેડરૂમમાં એક પરપુરુષને અર્ધનગ્નાવસ્થામાં સૂતેલો જોઇને કંગનાનો અમેરિકન ઇંગ્લિશ બોલતો બૉયફ્રેન્ડ વિલનવેડા કરવા માંડે છે. ખાસ્સી વારે ભાનમાં આવેલો સની સોરી સોરી કહ્યા કરે છે, પણ પાછો શિકાગોભેગો થવાનું નામ લેતો નથી. એને લીધે ગરબડ ગોટાળાઓની હારમાળા સર્જાયા કરે છે અને તમે માથાના દુખાવાની ગોળી શોધવા માંડો છો.

અંતહીન દુઃસ્વપ્ન

પહેલો સવાલ તો એ જ થાય કે આ ફિલ્મમાં કંગના રનોટની અપોઝિટ સની દેઓલને લેવાનો આઇડિયા કોનો હશે? ૨૮ની કંગનાની સામે ૫૭નો સની? યે બાત ઝરા ભી હઝમ નહીં હુઈ. એક્ચ્યુઅલી, ફિલ્મની સ્ટોરીમાં મોટી ઉંમરનો હીરો જ લેવો પડે એવી કોઈ જરૂરિયાત જ નથી. એના કરતાં કોઈ યંગ અને અપીલિંગ હીરોને લીધો હોત તો ફિલ્મ થોડુંક ‘વાઉ ફેક્ટર’ ક્રિયેટ કરી શકી હોત.

આ ફિલ્મની ડિરેક્ટર જોડી રાધિકા રાવ અને વિનય સપ્રુ નેવુના દાયકાના ઇન્ડિપોપ મ્યુઝિકના જમાનામાં આશા ભોંસલે, પંકજ ઉધાસ, ફાલ્ગુની પાઠકથી લઇને ‘કાંટા લગા’ જેવા અફલાતૂન મ્યુઝિક વીડિયોઝ બનાવી ચૂકી છે. એટલું જ નહીં, એમણે સલમાન સ્ટારર ‘લકી’ ફિલ્મ બનાવેલી અને ‘દબંગ’, ‘જય હો’, ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ જેવી ફિલ્મોનાં ગીતો પણ બનાવ્યાં છે. ટૂંકમાં આ જોડીને મ્યુઝિક વીડિયો બનાવવામાં હથોટી છે, ફિલ્મોમાં નહીં. પરંતુ એક આખી પેઢીની યુવાનીના ભાગરૂપ બની ગયેલાં ગીતો બનાવનારાં જ્યારે આવી કંગાળ ફિલ્મ બનાવે ત્યારે એ ગીતોના ચાહક તરીકે પણ દુખ થાય.

એન્સાઇક્લોપીડિયા કહે છે કે ‘આઈ લવ NY’ ફિલ્મ એક સોવિયેત રશિયન રોમેન્ટિક કોમેડી ટેલિફિલ્મ ‘ધ આયરની ઑફ ફૅટ’ પરથી પ્રેરિત થઇને બનાવાઈ છે. આપણનેય એ જ વિચાર આવે કે જો સવા બે કલાકની આ ફિલ્મને આપણે ત્યાં પણ માળીની કાતર વડે કાપકૂપ કરીને કલાકેકની ટેલિફિલ્મ તરીકે સીધી ટીવી ચેનલ પર જ રિલીઝ કરાઈ હોત, તો કંગના અને સની દેઓલના નામે ઊંચા દામે વેચાઈ જાત અને જોવાઈ પણ જાત.

રાઇટિંગથી લઇને એક્ટિંગ સુધીના દરેક તબક્કે આ ફિલ્મમાં ઘોર નિરાશા જ વ્યાપેલી દેખાય છે. એક પછી એક નક્કામાં દૃશ્યો આવ્યાં કરે છે અને સ્ટોરી આગળ વધવાનું નામ જ લેતી નથી. જો આ ફિલ્મ રોમેન્ટિક કોમેડી હોય, તો તેના એકેય સીનમાં હસવું આવતું નથી. હા, ક્યારેક અચાનક હસવું આવી જાય, જ્યારે સની દેઓલ (જેને ડાન્સ સાથે કશી લેવાદેવા નથી એ) કંગનાને કહે છે, ‘મૅ આઈ હેવ અ ડાન્સ વિથ યુ?’ જો આ ડ્રામા ફિલ્મ હોય, તો એવો કોઈ ડ્રામા પણ દેખાતો નથી. જો તે માત્ર રોમેન્ટિક ફિલ્મ હોય, તો બાપ-દીકરીની ઉંમરનાં હીરો-હિરોઇનને પરાણે પ્રેમમાં પડતાં જોઇને ‘બેટી બચાવો આંદોલન’નો ઝંડો લઇને નીકળી પડવાની ઇચ્છા થઈ આવે. ક્યાંક એડિટિંગમાં લોચા છે, તો ફિલ્મના અંતે પહેલું જ નામ સુરેખા સિક્રીનું આવે છે, જે ફિલ્મમાં ક્યાંય છે જ નહીં. એટલે ફિલ્મમાં કેટલી હદે વેઠ ઊતરી છે એ સમજી શકાય એવું છે.

ડંકી ઉખાડવા ટેવાયેલો સની દેઓલ અહી રોમેન્ટિક રોલમાં જરાય કમ્ફર્ટેબલ નથી એ દેખાઈ આવે છે. પ્રેમ ચોપડા, રીમા લાગુ, માયા અલઘ જેવાં સિનિયર એક્ટર્સ હાઉકલી કરીને જતાં રહે છે. મૅચમાં હાર નિશ્ચિત હોવા છતાં રહી સહી ઇજ્જત બચાવવા માટે એક જ ખેલાડી પ્રામાણિકતાથી રમ્યે જતો હોય, એમ એકમાત્ર કંગના પોતાનું સો ટકા પર્ફોર્મન્સ આપે છે. આમ તો આ ફિલ્મ થિયેટરની ઠંડકમાં ઊંઘી જવા માટે પર્ફેક્ટ છે, પરંતુ તાજા ખીલેલા ગુલાબ જેવી ફ્રેશ અને મનમોહક દેખાતી કંગના તમારું ધ્યાન પોતાના પરથી હટવા દેતી નથી. સરવાળે તમને ઊંઘવા પણ દેતી નથી.

બસ, એક ગીત

બળબળતા રણમાં મીઠી વીરડી જેવી એક માત્ર શાતાદાયક વાત છે, આ ફિલ્મમાં લેવાયેલું ‘આજા મેરી જાન’ ગીત. તેને આર. ડી. બર્મને મૂળ બંગાળીમાં કમ્પોઝ કરેલું અને એમણે પોતે તથા આશા ભોંસલેએ ગાયું. પછી ટી-સિરીઝની ૧૯૯૩માં આવેલી ફિલ્મ ‘આજા મેરી જાન’માં એસ. પી. બાલાસુબ્રહ્મણ્યમ અને અનુરાધા પૌંડવાલના અવાજમાં લેવાયું. હવે એ જ ગીત આપણા ગુજરાતી ગીતકાર મયુર પુરીએ લખેલા નવા શબ્દો સાથે ફરીથી લેવાયું છે. પરંતુ તે એક ગીત માટે કંઈ થિયેટરમાં લાંબા થવાય નહીં. યુટ્યૂબમાં જોઈ લેવાય.

ટૂંકમાં આ ફિલ્મને હિરોઇન કંગના સહિત સૌ કોઈ ભૂલી ગયા છે અથવા તો ભૂલવા માગે છે. આપણેય યાદ રાખીને મગજની હાર્ડડિસ્કમાં ખોટી જગ્યા રોકવાની જરૂર નથી.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

તનુ વેડ્સ મનુ રિટર્ન્સ

સુપરહીટ ક્રેઝી શાદી

***

લોજિકના મામલે ઊણી ઊતરતી હોવા છતાં આ ફિલ્મ હિન્દી સિનેમાએ જોયેલી સૌથી પાવરફુલ સિક્વલોમાંની એક છે.

***

tanu-fullsize-story_032315071941સામાન્ય રીતે આપણે ત્યાં હિટ ફિલ્મને બોઘરણાં ભરીને દૂધ આપતી ગાયની જેમ ટ્રીટ કરવામાં આવે છે, જ્યાં સુધી દૂધ આપતી રહે, ત્યાં સુધી દોહ્યા કરો. નવું કશું કહેવાનું હોય કે નહીં, પૈસા બોલતા હૈ તો સિક્વલ બનતા હૈ. પછી એ ‘ક્રિશ’ હોય, ‘સિંઘમ’ હોય કે પછી ‘ગોલમાલ’ કે ‘હેરાફેરી’ હોય. પરંતુ હાફુસ કેરીના ઠંડા રસ જેવી મીઠી-મધુરી વાત એ છે કે ‘રાંઝણા’ બનાવનારા ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય અલગ મિટ્ટીના બનેલા છે. ૨૦૧૧માં એમણે ‘તનુ વેડ્સ મનુ’ બનાવી, ત્યારે ભાગ્યે જ કોઇને લાગતું હતું કે આ ફિલ્મમાં સિક્વલ મટિરિયલ છે. પરંતુ શુદ્ધ દેશી ઘીની વાનગી જેવી ‘રાંઝણા’ પછી એમની આ સિક્વલ ‘તનુ વેડ્સ મનુ રિટર્ન્સ’ ‘આઈએસઆઈ’ના માર્કા જેવી ઑથેન્ટિક છે. એમાંય પાવરફુલ પંચલાઇન્સ અને પાવરપૅક્ડ પરફોર્મન્સનું એવું મસ્ત કોમ્બિનેશન થયું છે કે આ ફિલ્મ તાકીદે મસ્ટ વૉચની યાદીમાં આવી ગઈ છે.

મેરેજ રિ-અરેન્જ્ડ

તનુજા ત્રિવેદી (કંગના રણૌત) અને મનોજ શર્મા (આર. માધવન)નાં લગનિયાં સાથે પૂરી થયેલી સ્ટોરી હવે ચાર વર્ષ પછી આગળ વધે છે. લગ્નજીવનમાં બોરિયતનું લીંબું નીચોવાઈ ગયું છે અને એમાંથી પ્રેમનું પનીર બનાવવાની કોઈ ગુંજાઇશ રહી નથી. એટલે તલ્લાક તલ્લાકની તાલાવેલી સાથે બંને ઇન્ડિયાભેગાં થાય છે. ત્યાં જ મનુભાઈની નજર પડે છે એક હરિયાણવી એથ્લિટ કુસુમ સાંગવાન ઉર્ફ દત્તો પર. આ દત્તો ડિટ્ટો એની ભૂતપૂર્વ થવા જઈ રહેલી પત્ની તનુ જેવી જ દેખાય છે. ખાલી એ બૉયકટ વાળ રાખે છે અને આશિષ નેહરા જેવા દાંત સાથે મોઢું ખોલે ત્યારે હરિયાણવી બોલીનું પૂર વહાવે છે. તેમ છતાં સ્ક્રિપ્ટની ડિમાન્ડ પ્રમાણે બંને પ્રેમમાં પડે છે. એમના પ્રેમની નૈયા બીચ ભંવર મેં પહોંચે ત્યાં જ ખબર પડે છે કે એનાં લગ્ન તો એક માથાભારે સાથે નક્કી થઈ ગયેલાં છે. એમાં પાછો ચિન્ટુ (મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ) નામનો એક નારદ મુનિ આવીને બધે ઠેકાણે એકેક સળગતું લાકડું ખોંસી આવે છે એટલે ચારેકોર લોહીઉકાળા શરૂ. બસ, અહીંથી હવે સ્ટોરી ફિલ્મ માટે બાકી રાખીએ.

એન્ટરટેન્મેન્ટનું બુફે ડિનર

આ સિક્વલ એક્ઝેક્ટ બે કલાકની છે, પણ એમાં ક્રિયેટિવિટી એટલી ઠાંસી ઠાંસીને ભરી છે, કે જરાક નજર હટી કે કંઇક ગુમાવી બેસવાની દુર્ઘટના ઘટી. જેમ કે, સૌથી પહેલું તો તમે એ નોટિસ કરો કે હિન્દી ફિલ્મોમાં કેટલા યુગો પછી ફિલ્મનું નામ હિન્દી અને અંગ્રેજી ઉપરાંત ઉર્દૂમાં આવ્યું છે. જેમણે ‘તનુ વેડ્સ મનુ-૧’ ન જોઈ હોય એમના લાભાર્થે ફિલ્મનાં ટાઇટલ ક્રેડિટ્સ (નંબરિયા) સાથે તનુ-મનુની શાદીનો ક્વિક રિકેપ બતાવી દેવાય છે. એ પણ લગ્નની ટિપિકલ વીડિયો કેસેટની સ્ટાઇલમાં ‘સુન સાયબા સુન’ ગીત સાથે.

બસ, પછી શરૂ થાય છે ક્રિયેટિવિટી, કોમેડી અને કમાલની એક્ટિંગથી ફાટફાટ થતા ડાયલોગ્સની થ્રિલ રાઇડ. ખુદ રાઇટર-ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય અને સહ-લેખક હિમાંશુ શર્માએ એવી તો કઈ ધારદાર બોલપેનથી ડાયલોગ્સ લખ્યા હશે કે દર થોડી વારે એક વનલાઇન ફૂટી નીકળે છે. સૅમ્પલઃ ‘સેન્સ ઑફ હ્યુમર ચાહિયેથી તો રાજુ શ્રીવાસ્તવ સે કરની થી ન શાદી’, ‘આપ ઇસ મોહલ્લે કી બૅટમેન હૈં, જિસ કે બસ કિસ્સે હી સુનાઈ દેતે હૈં’, ‘દિલ્લી કા આધા પોલ્યૂશન તો આશિકોં કી વજહ સે હૈ’, ‘હમ ક્યા સિર્ફ એક લિટર પેટ્રોલ ઔર હીરો હોન્ડા હૈ આપકે લિયે?’, ‘ઐસે જાહિલ લોગ હૈ, જો મર્દાનગી કો સ્પર્મ કાઉન્ટ સે નાપતે હૈ’… આવી બધી જ લાઇન્સ ગણાવવા બેસીએ તો આ રિવ્યૂ એમાં જ પૂરો થઈ જાય. માત્ર વનલાઇનર લખીને કામ પત્યું નથી. એ બધી જ લાઇન્સ એટલી સ્વાભાવિકતાથી, એટલી એનર્જીથી અને એટલા સુપર્બ ટાઇમિંગ સાથે બોલાઈ છે કે એનું સીધું કનેક્શન તમારા અટ્ટહાસ્ય સાથે જોડાઈ જાય. આ લેખકજોડીએ ‘રાંઝણા’ ફિલ્મમાં પણ આવાં વનલાઇનર્સ નાખેલાં, પરંતુ એ અમુક પાત્રો સુધી સીમિત હતાં. જ્યારે અહીં બધાં જ પાત્રોને પૂરી ઉદારતાથી પંચલાઇન્સનો પુરવઠો અપાયો છે. ડિરેક્ટરે મોટાભાગના સીન પર એટલું વર્ક કર્યું છે કે તે દરેક સીન સ્વતંત્ર કોમિક એક્ટ તરીકે ચાલી શકે તેવા પાવરફુલ છે.

ડિરેક્ટર આનંદ એલ. રાય એવા ખીલ્યા છે કે એમણે સરદારજીઓને કેડિયું-ચોરણી પહેરાવીને ગરબા કરાવ્યા છે, મોહમ્મદ ઝીશનના હાથમાં (મોટેભાગે વેદપ્રકાશ શર્માની) હિન્દી પોકેટ બુક ‘ખૂની મંગલસૂત્ર’ પકડાવીને માહોલ સેટ કર્યો છે, (‘બોમ્બે વેલ્વેટ’ પછી સળંગ બીજી વાર) ઓ. પી. નય્યરનું ઓરિજિનલ ગીત વાપર્યું છે, નાટ્યાત્મકતાથી ભરપુર હોવા છતાં માહોલ એકદમ ઑથેન્ટિક રાખ્યો છે… આ બધા માટે એમને ફુલ માર્ક્સ.

પરફોર્મન્સની બારાત

એક સારા ડિરેક્ટરની કાબેલિયત જ ત્યાં આવે છે કે એની ફિલ્મમાં બધા જ એક્ટર્સ ભરપુર ખીલે. અહીં એવું જ થયું છે. એક તો એટલા બધા ટેલેન્ટેડ અભિનેતાઓ એક જ ફિલ્મમાં અને બધા જ ફુલ ફોર્મમાં. શરૂઆત કંગનાથી. બટકબોલી તનુ અને સતત વાળ સરખા કર્યા કરતી હરિયાણવી દત્તો, બંને પાત્રની પર્સનાલિટીમાં મોદી અને કેજરીવાલ જેટલું પ્રચંડ અંતર છે, પરંતુ બેય પાત્રમાં કંગનાએ એકદમ ડીપલી ઘુસ કે એક્ટિંગ કરી છે. કંગનાનો ડબલ રોલ છે, પણ હરિયાણવી કંગનાને જોઇને એક સેકન્ડ માટે પણ વિચાર આવતો નથી કે આ એ જ છોકરી છે, જે કર્લી હેર સાથે તનુ બનીને ફરે છે. આટલી સશક્ત એક્ટિંગ જોઇને બિનધાસ્ત એવું કહી શકાય કે કંગના ખરેખર એક્ટિંગની ‘ક્વીન’ છે.

પરંતુ કંગનાની સાથોસાથ અહીં આપણને જે સૌથી વધુ જલસો કરાવે છે, તે છે દીપક ડોબ્રિયાલ અને મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ. હીરોના દોસ્તાર તરીકે સતત એની સાથે ફરતો દીપક રીતસર આપણો કૉલર ઝાલીને આપણું ધ્યાન એના પર ચોંટાડી રાખે છે. આવો અફલાતૂન એક્ટર ગણીગાંઠી ફિલ્મો જ શું કામ કરતો હશે એ બર્મ્યુડા ટ્રાયેંગલ જેવું ભેદી રહસ્ય છે. દીપક ડોબ્રિયાલ જેવો જ ખીલ્યો છે, મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ. ‘રાંઝણા’ ફિલ્મમાં હીરો ધનુષના બટકબોલા દોસ્તાર તરીકે વાહવાહી મેળવી ગયેલો આ અદાકાર અહીં ક્રિસ ગેલની જેમ ખીલ્યો છે. જોકે અડધી ફિલ્મ પછી એ રીતસર ગાયબ થઈ જાય છે. બહુ ઓછી ફિલ્મોમાં એવું બનતું હોય છે કે હીરો કરતાં એની આસપાસ રહેલાં પાત્રો વધારે હાવી થઈ જાય. શરૂઆતના પહેલા સીનને બાદ કરતાં આખી ફિલ્મમાં માધવન બિચારો અર્નબના શોમાં આવેલા ઓછાબોલા એક્સપર્ટની જેમ જેમ ખોવાયેલો જ લાગે છે.

ના, હજી અહીં પરફોર્મન્સની પાવર પરેડ પૂરી નથી થઈ. ડિરેક્ટરનો ફેવરિટ જિમી શેરગિલ છે, પણ એ અહીં પહેલા ભાગ જેવો ખીલ્યો નથી. એક નાનકડા (હરિયાણવી કંગનાના ભાઈના) રોલમાં ટેલેન્ટેડ એક્ટર રાજેશ શર્મા પણ છે, જે મોનોલોગ ટાઇપના એક સીનમાં આખી ‘રાંઝણા’ ફિલ્મના મૅલ શોવિનિઝમની હવા કાઢી નાખે છે. ‘તનુમનુ-૧’ અને ‘રાંઝણા’ની સાપેક્ષે અહીં બીજી ટેલેન્ટેડ અદાકારા સ્વરા ભાસ્કરને ઓછું ફૂટેજ મળ્યું છે, પણ એને તમે ઇગ્નોર તો ન જ કરી શકો. સિનિયર એક્ટર કે. કે. રૈના માત્ર એક સીનમાં સળગતી ટ્યૂબલાઇટ ફોડીને ઝળકી ઊઠે છે. અને હા, ઓ.પી. નૈયરનું જૂનું ‘જા જા જા જા બેવફા’,  અંગ્રેજી ગીત ‘ઑલ્ડ સ્કૂલ ગર્લ’ અને ‘બન્નો તેરા સ્વૅગર’ મજા કરાવે છે. ધેટ્સ ઑલ, મિ. લૉર્ડ.

ફટાણાં

લોજિકનાં ચશ્માં પહેરીને જોશો તો આ ફિલ્મની સ્ટોરીલાઇન ખાસ્સી અવાસ્તવિક અને નાટકીય લાગી શકે. માધવનનું પાત્ર ઇમ્તિયાઝ અલીની ફિલ્મોના હીરો કરતાંય વધારે કન્ફ્યુઝ્ડ લાગે છે. તનુ-મનુ વચ્ચેના ઝઘડા, ડિવોર્સનો નિર્ણય, માધવનનું ફરી પ્રેમમાં પડવું, આમાંથી કશુંય પચતું નથી. એમ તો ક્લાઇમેક્સ આવતાં સુધીમાં બિનજરૂરી ગીતો પણ સ્પીડમાં રોડાં નાખે છે. પરંતુ પાણીમાંથી પોરા કઢાય, કઢેલા દૂધમાંથી નહીં.

ચાંલ્લો કરો ત્યારે

આ ફિલ્મ સત્વરે જોવાનાં તમારી પાસે ઘણાં કારણો છેઃ એક ટિકિટમાં બે કંગના રણૌત, મોહમ્મદ ઝીશન અય્યુબ તથા દિપક ડોબ્રિયાલનાં ધમ્માલ પરફોર્મન્સ અને અબોવ ઑલ, ગાડું નહીં, ટ્રક ભરીને ઠલવાયેલાં એકદમ શાર્પ-હિલેરિયસ વનલાઇનર્સ. આવી અફલાતૂન હિન્દી સિક્વલ આપણે ભાગ્યે જ જોઈ છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits

ઉંગલી

સિસ્ટમ કો બદલ ડાલો

***

આ કંગાળ ફિલ્મ એક જ કુ-સંદેશ આપે છે, ભ્રષ્ટાચાર સામે લડવું હોય તો હવે એક જ રસ્તો બચ્યો છે, કાયદાની ઐસીતૈસી કરી નાખો.

***

362256xcitefun-ungli-movie-poster-1લગભગ એક દાયકા પહેલાં પેજ થ્રી ફિલ્મ આવી ત્યારે એવું કહેવાતું કે (દેશની સડી ગયેલી) સિસ્ટમને બદલવી હોય તો સિસ્ટમમાં રહીને જ આ કામ કરવું પડે. પરંતુ હવે આવી રહેલી એક પછી એક ફિલ્મોમાં એવો ડેન્જરસ મેસેજ આપવાનો ટ્રેન્ડ દેખાઈ રહ્યો છે કે આ દેશની ભંગાર થઈ ગયેલી સિસ્ટમ બદલાશે જ નહીં, માટે એને ભાંગીને ભુક્કો કરી નાખો. આવું જ પોલિટિકલી ઇનકરેક્ટ સ્ટેટમેન્ટ આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ડિરેક્ટર રેન્સિલ ડીસિલ્વાની ફિલ્મ ‘ઉંગલી’. આ ફિલ્મ વિશે સૌથી મોટી પોઝિટિવ વાત એ જ છે કે કે માત્ર ૧૧૪ મિનિટની જ છે.

સિસ્ટમને ઉંગલી કરતી ગેંગ

અભય (રણદીપ હૂડા), માયા (કંગના રનોટ), કલીમ (અંગદ બેદી) અને ગૌતમ ઉર્ફ ગોટી (નીલ ભૂપાલમ), ચાર એવા દોસ્તો છે જે અલગ અલગ ક્ષેત્રોમાં સક્રિય છે, પરંતુ ભારતમાં કેન્સરની જેમ વ્યાપેલા ભ્રષ્ટાચાર અને લાગવગશાહીથી અત્યંત ત્રાસેલા છે. એટલે એ લોકો એક ‘ઉંગલી’ ગેંગ બનાવે છે. ચહેરા છુપાવીને પણ વીડિયો મીડિયામાં મોકલીને આ ગેંગ એવાં કારનામાં કરે છે કે ભ્રષ્ટાચારીઓને તો અડધી રાતે ધગધગતો સૂરજ દેખાઈ જાય. પરંતુ જ્યારે નેતાઓ પણ એમની અડફેટે ચડે છે ત્યારે પોલીસના પેટમાં તેલ રેડાય છે. ઉંગલી ગેંગને પકડવાનું કામ સોંપાય છે ઈમાનદાર એસીપી અશોક કાલે (સંજય દત્ત)ને. સંજય દત્ત આ કામની ખો આપે છે એક ફટકેલ દિમાગના પોલીસમેન નિખિલ અભયંકર (ઈમરાન હાશ્મી)ને. કામ પાર પાડવા આ નિખિલ પણ ઉંગલી ગેંગની જ ફિલોસોફી અપનાવે છે કે ઘી સીધી અને ટેઢી ઉંગલીથી ન નીકળે તો વચ્ચેનો રસ્તો અપનાવવો પડે છે. હવે સવાલ એ છે કે આ ગેંગ પકડાશે? દેશની સિસ્ટમ બદલાશે? અને બીજું કે ઉંગલી ગેંગને આવા ધંધા કરવાની જરૂર શા માટે પડી?

દિમાગને ઉંગલી કરતી ફિલ્મ

આ ફિલ્મના લેખક-ડિરેક્ટર રેન્સિલ ડીસિલ્વાએ અગાઉ કુરબાન જેવી હથોડાછાપ ફિલ્મ બનાવી હતી. એમના બાયોડેટામાં અક્સ, રંગ દે બસંતી અને સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર જેવી ફિલ્મો પણ બોલે છે. પરંતુ આ ફિલ્મ બનાવતાં પહેલાં કાં તો એમણે ઝાઝું વિચાર્યું નથી અથવા તો કોઈએ એમને સમ આપીને પરાણે આ ફિલ્મ બનાવડાવી હોય એવું લાગે છે. કેમ કે આ ઉંગલીના લગભગ બધા જ ડિપાર્ટમેન્ટમાં આપણા દેશની સિસ્ટમ જેવી જ ઘોર બેદરકારી દેખાય છે.

પહેલી અને સૌથી મહત્ત્વની વાત, આપણા દેશની વર્તમાન સ્થિતિ પ્રત્યે ડોકાતો ભયંકર નિરાશાવાદ. છેક અમિતાભની અંધા કાનૂન કે શહેનશાહ, કમલ હાસનની હિન્દુસ્તાની અને અનિલ કપૂરની નાયકથી લઇને નસિરુદ્દીન શાહની અ વેન્સડે અને તાજેતરની સિંઘમ સુધીની ફિલ્મો ચોખ્ખો એવો મેસેજ આપતી ફરે છે કે હવે આપણા ભ્રષ્ટાચારથી ત્રસ્ત આપણા દેશમાં સામાન્ય લોકો જ્યાં સુધી કાયદો પોતાના હાથમાં નહીં લે ત્યાં સુધી પાંદડુંય હલવાનું નથી. એટલું જ નહીં, આવી ફિલ્મોમાં ગાંધીજીના શાશ્વત વિચારોને પણ છડેચોક ગાળો ભાંડવામાં આવે છે. આવી ફિલ્મો સામાજિક મુદ્દા ઉઠાવવાના નામે માત્ર ટોળાંશાહીને જ ઉત્તેજન આપે છે. બૉક્સ ઑફિસ પર તે કદાચ રૂપિયા રળી આપે, પણ સમાજમાં એવો સ્ટ્રોંગ મેસેજ આપે છે કે આ દેશનું હવે કશું થવાનું નથી. જો આ વાતમાં જરાય દમ હોત તો આપણા દેશની લોકશાહી ક્યારનીયે ભાંગી પડી હોત.

તમે દેશની વર્તમાન સ્થિતિની વાત કરતી ફિલ્મ બનાવતા હો, તો તેમાં લોજિક નામનું તત્ત્વ હોવું જોઇએ. આ ઉંગલીના દર બીજા સીનમાં એક એવી વાત આવે છે જ્યાં કોમનસેન્સના અસ્તિત્વ સામે પ્રશ્નાર્થ આવીને ઊભો રહી જાય છે. જેમ કે સ્પાઇડર મેન કે સુપર મેનની પાછળ હકીકતમાં કોણ છે તે શહેરમાં કોઈ જાણતું ન હોય, તેવું સુપરહીરો મુવીઝમાં ચાલે, પરંતુ મુંબઈમાં નેતાના બંગલામાં ઘૂસીને એની બૅન્ડ બજાવતા લોકો છેક સુધી કોઈની સામે જ ન આવે એ વાત તો કાયમચૂર્ણ લઇને ફિલ્મ જોઇએ તોય હજમ ન થાય.

આ ફિલ્મના એકેય કલાકારે જીવ રેડીને એક્ટિંગ કરી હોય એવું દેખાતું નથી. ઇમરાન હાશ્મી અને રણદીપ હૂડા તો ડિરેક્ટરે ‘કટ’ બોલ્યા પછી ફટાફટ ગાડીમાં બેસીને ભાગી ગયા હોય એવું સતત લાગ્યા કરે છે. ઈવન કંગના-જેણે આખી ક્વીન ફિલ્મ પોતાના ખભે ઉપાડેલી તે-પણ આખી ફિલ્મમાં અલપ ઝલપ દેખાય છે અને માત્ર ઇન્જેક્શનો આપવાનું જ કામ કરે છે. હીરો-હિરોઇન પ્રેમમાં ન પડે તો ફિલ્મ ચાલે જ નહીં એવું માનતા આપણા ફિલ્મમેકરોએ ઈમરાન-કંગનાને મેગી નૂડલ્સ બનાવતા હોય એ ઝડપે પ્રેમમાં પાડી દીધાં છે, જે સંજય દત્ત પ્રામાણિક પોલીસ અધિકારીની ભૂમિકા કરતો હોય એના જેટલું જ કૃત્રિમ લાગે છે. અને સંજય દત્ત આટલો થાકેલો અને ઘરડો તો અગાઉ ક્યારેય નહીં દેખાયો હોય. હા, હજી ફિલ્મમાં નેહા ધૂપિયા, મહેશ માંજરેકર, રીમા લાગૂ, રઝા મુરાદ, અરુણોદય સિંહ જેવાં કલાકારો પણ છે, પણ બધાં જ અનુક્રમે ટિપિકલ ન્યૂઝ ચેનલના પત્રકાર, માફિયા, મા, પોલીસ વડા, બોડી બિલ્ડર જેવા કેરિકેચરિશ રોલમાં છે.

સાવ ઊભડક રીતે શરૂ થઇને પૂરી થઈ જતી આ ફિલ્મમાં પાત્રો તો સરખાં એસ્ટાબ્લિશ થયાં નથી, સાથોસાથ ગીતોમાં પણ કંઈ દમ નથી. એક માત્ર શ્રદ્ધા કપૂરને ચમકાવતું ‘ડાન્સ બસંતી’ ગીત સારું બન્યું છે, પરંતુ ખરેખર તો આ ફિલ્મને ગીતોની જરૂર જ નહોતી. તદ્દન શીખાઉ રીતે લખાયેલી આ ફિલ્મમાં બાકીનો દાટ મિલાપ ઝવેરીના ચાલુ કિસમના સંવાદોએ વાળ્યો છે. સૅમ્પલ, ‘આપ (ઇન્સ્પેક્ટર) કાલે હૈ, તો હમ ભી દિલવાલે હૈં!’

ઉંગલીને બતાવો અંગૂઠો

આ ફિલ્મના કલાકારો મળીને અવનવી રીતે ભ્રષ્ટાચારીઓની જે દશા બગાડે છે એ જોવાની મજા પડે છે. આપણને થાય કે આવા પૈસાખાઉ લોકો સાથે તો આવું જ કરવું જોઇએ. પરંતુ સાથોસાથ એ પણ વિચાર આવે કે બધા લોકો પોતાનો ન્યાય જાતે જ તોળવા માંડશે, તો પછી આપણી કોર્ટો શું કરશે? બે કલાકથી પણ ઓછા મનોરંજન માટે પૈસા બગાડવા હોય તો થિયેટર સુધી લાંબા થજો, બાકી થોડા સમયમાં ટીવી પર તો આવવાની જ છે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રિવોલ્વર રાની

કરવા ગયા ચાઈનીઝ કંસાર અને થઈ ગયું ઈટાલિયન થૂલું!

 ***

હંટરવાલી ફિયરલેસ નાદિયાની યાદ અપાવતી અને ‘કિલ બિલ’ની પ્રિક્વલ જેવી કંગનાની આ ફિલ્મ ઉપરના હેડિંગ જેટલી જ વિચિત્ર છે, જેમાં માત્ર એક જ ચીજ ખૂટે છે, એન્ટરટેઈનમેન્ટ!

***

revolverrani5એક હતી ફિયરલેસ નાદિયા, જે હંટર ચલાવતી, બિલ્ડિંગો પરથી કૂદીને સીધી ઘોડા પર બેસી જતી, ગુંડાઓને ઠાંય ઠાંય કરી દેતી. અને આ છે રિવોલ્વર રાની, જે ગંદી ગાળો બોલે છે, પોતાના જ હસબંડને ચૌદ ગોળીઓ મારીને છલ્લી છલ્લી કરી દે છે અને ઈલેક્શન જીતવા માટે કોઈ પણ હદ સુધી જાય છે. રાઈટર-ડાયરેક્ટર સાઈ કબીર એવી વિચિત્ર ફિલ્મ લઈને આવ્યા છે જે જરાય હજમ થાય એવી નથી.

રાની કી કહાની ચંબલ કી ઝુબાની

બંદૂક કી કોખ મેં પલી અલકા સિંઘ ઉર્ફ રિવોલ્વર રાની (કંગના રણૌત) ચંબલની બાહુબલી નેત્રી છે. એની જીભ કરતાં બંદૂકડી વધારે ચાલે છે, ખુશ થાય તોય ગોળીબાર કરે, ઉસકા દિમાગ ભન્ના જાયે તોય ઠાંય ઠાંય કરે અને જશનની તો શરૂઆત જ બેજોટાળી ધણધણવાથી થાય. ફેર એન્ડ લવલી લગાવ્યા પહેલાંની દુખિયારી મોડલ જેવી દેખાતી કંગનાની માથે ચોવીસ ખૂન બોલે છે, ઈન્ક્લુડિંગ હર હસબંડ. નાનપણથી જ એને એના બલ્લી મામા (પીયૂષ મિશ્રા)એ પાલપોસ કે બડી કરી છે.

આ અલકા સિંઘે એના પોલિટિકલ રાઈવલની હત્યા કરી નાખેલી, જેથી હરીફ પાર્ટીના પૃથ્વીરાજ ચૌહાણના વંશજો એનો ઘડો લાડવો કરી નાખવાની ફિરાકમાં છે. પરંતુ એમના નેતા ઉદય ભાન (ઝાકિર હુસૈન) નવા નવા નેતા બન્યા છે, એટલે મૌકે કી નઝાકત સમજીને પોલિટિક્સ પર ધ્યાન કેન્દ્રિત કરે છે. હવે અલકાને ખતમ કરવા માટે એનો જીવ જેનામાં છે એવા સ્ટ્રગલર ફિલ્મી હીરો રોહન કપૂર (વીર દાસ)નો ટોટો પીસવાનો શરૂ થાય છે.

આ વીર દાસ બડી ચાલાક માયા છે. ચિકની ચુપડી વાતો કરીને એ અલકા સિંઘને પોતાના પ્રેમમાં પાડે છે અને એની પાસેથી પૈસા ખંખેરીને પોતાની ફિલ્મ માટે પૈસા ભેગા કરવાનો પેંતરો આદરે છે. પણ ભાઈસા’બ પોતાની ચાલમાં પોતે જ ફસાય છે અને અલકાને પ્રેગ્નન્ટ કરી બેસે છે. એટલે પરાણે એની માંગમાં સિંદૂર પૂરવાનો વારો આવે છે. પરંતુ પેરેલલ ચાલતું ગંદું રાજકારણ એને ફરીવાર એક મુસ્લિમ યુવતી સાથે નિકાહ કરવા મજબૂર કરે છે. આ બધી જ ખીચડીની સમાંતરે એવો ખૂફિયા નિર્ણય લેવાય છે કે રિવોલ્વર રાની કો ગોલિયોં સે ભૂન ડાલો… પછી? ઓવર ટુ ક્લાઈમેક્સ.

યે ક્યા હો રહા હૈ?

વર્ષો પહેલાં સ્ટેશન પર અને ફૂટપાથ પર મળતી સસ્તી પોકેટબુક્સની ફીલ આપતી રિવોલ્વર રાનીના પ્રોમો જોઈને લાગતું હતું કે જેબ્બાત! ક્વીન પછી ફરી પાછી કંગના બધા હીરોલોગની ઠાંય ઠાંય કરી નાખશે. પરંતુ 132 મિનિટ્સની આ ફિલ્મમાં પડદા પર જે કંઈ થાય છે એના માટે જે શબ્દો સૂઝે છે તે છે, એબ્સર્ડ, વિચિત્ર. પોકેટબુક્સનાં કવર પેજ જેવાં ટાઈટલ્સના બેકગ્રાઉન્ડમાં ઉષા ઉથુપના અવાજમાં વિચિત્ર શબ્દોવાળું ગીત વાગે છે, આ એવા ગામની વાત છે જ્યાં બધાંને તરસ લાગે તો પાણીને બદલે દારૂ ગટગટાવે છે, અહીં સૌ તાળું ચાવીથી નહીં બલકે ગોળી મારીને ખોલે છે, અહીંયા ચંબલ ફિલ્મ સિટી બને છે જ્યાં હીરો-હિરોઈન ટાઈટેનિકનો પોઝ આપે છે, ન્યૂઝ રીડર ગાલિબની ખોટી શાયરીઓ ફટકારે છે અને ફિલ્મની પંક્તિઓ બોલે છે…!

(ક્વીન) રાનીમાંથી રિવોલ્વર રાની બનેલી કંગના પણ ઓછી વિચિત્ર નથી. એનાં સ્ટીલના વાડકા જેવાં અંડરગાર્મેન્ટ્સ સુદ્ધાં ઈટાલીથી આવે છે, કોઈ એના ‘ઈંગ્લિસ’નું અપમાન કરે, તો ઉસકો દિમાગ ભન્ના જાવે હૈં! જનતાની સામે જઈને હરીફની જાહેરસભામાં ઠાંય ઠાંય કરી આવે છે, સુબહ કી રામ રામ નગદ અને શામ કી રામ રામ એડ્વાન્સમાં આપે છે અને પોતાને આંગ સાંગ સૂ ચીની બહેન ગણાવે છે… અને હા, એના ચહેરા પરની કાળાશમાં પણ વધઘટ થતી રહે છે, બોલો!

આ બધા જમેલામાં આપણને એક જ વસ્તુ અનુભવાય છે, કંટાળો. તમે ગેંગ્સ ઓફ વસેપુરના પીયૂષ મિશ્રા મૂકી દો, એના જેવું (પણ અહીં સંજીવ શ્રીવાસ્તવે આપેલું) વિચિત્ર મ્યુઝિક ભભરાવી દો, તિગ્માંશુ ધુલિયાની ફિલ્મોમાં હોય છે એવું ચંબલનું બેકગ્રાઉન્ડ, ત્યાંની ‘આવેગો-જાવેગો’વાળી બોલી ઠાંસો, ગોલિયોં કી રાજનીતિ ખેલતા ગંદા રાજકારણીઓ લઈ લો, દર બે મિનિટે બંદૂકોના ભડાકા કરો… લેકિન જનાબ, ફ્લેવરના ચટકા હોય આખી ફિલ્મ ન હોય! ઓફ્ફ બીટ સ્ટાઈલની વચ્ચે કંઈક નવા પ્રકારની સ્ટોરી આપવાની હોય. ફિલ્મને ગોકળગાયથી થોડી ઝડપી એવી સ્પીડ આપવાની હોય, કેમ કે ટિકિટ ખર્ચીને આવેલા દર્શકો ટૉકિઝમાં રાતવાસો નથી કરવાના, એમને પાછા ઘરે પણ જવાનું હોય છે! વળી, તમારી પાસે કંગના, પીયૂષ મિશ્રા, વીર દાસ, ઝાકિર હુસૈન જેવા ટેલેન્ટેડ કલાકારો હોય પણ એ લોકો ‘બાવડી ભૂત’ની જેમ ખાયા પીયા કુછ નહીં ગિલાસ તોડા બારાહ આના સિવાય ખાસ કશું કરતા નથી. અરે, ફિલ્મમાં આશા ભોસલેનું પણ એક ગીત છે, લેકિન તમારું દિમાગ પણ કંગનાની જેમ એવું ‘ભન્નાઈ’ ગયું હોય છે કે તમે તેની મજા માણી ન શકો. ઉપરથી માહોલને છાજે એવા ચોટદાર વનલાઈનર્સ પણ અહીં ગાયબ છે. બાકી હતું તે જથ્થાબંધ ગાળો આપણા સેન્સર બોર્ડે ‘મ્યુટ’ કરી દીધી છે.

એક માત્ર જલસો કરાવે છે, મધ્યપ્રદેશની એક સ્થાનિક ન્યૂઝ ચેનલ ‘સજાગ સમાચાર’ની પાયલ પરિહાર નામધારી ન્યૂઝ રીડર. આ પાયલબેન એકદમ ગંદું હિન્દી બોલે છે અને સમાચારના નામે દર વખતે એક પંક્તિ ફટકારે છે. એ પંક્તિના નામે ફિલ્મી ગીત, ગાલિબની ખોટી શાયરી એવું પણ આવે!

ભડાકે દઈ દો આ ફિલ્મને!

ક્વીન જોયા પછી હવે કંગનાને લીધે આ ફિલ્મ જોવા લાંબા થવાની લાલચ થાય એ સ્વાભાવિક છે, પરંતુ ખબરદાર! આ રિવોલ્વર રાની જોવા કરતાં ફિયરલેસ નાદિયાની કોઈ જૂની ફિલ્મ જોવી કે ફ્લોરા ફાઉન્ટનની ફૂટપાથ પર મળે છે એવી સુરેન્દ્ર મોહન પાઠક ટાઈપની કોઈ પોકેટબુક્સ ખરીદીને વાંચવી વધારે ફાયદાનો સોદો પુરવાર થશે. ક્લાઈમેક્સ પરથી લાગે છે કે હજી તો ડાયરેક્ટર આ ફિલ્મની સિક્વલ બનાવવાની ફિરાકમાં છે. પરંતુ હોલિવૂડમાં ક્વેન્ટિન ટેરેન્ટિનો નામના ડાયરેક્ટરે ઓલરેડી ‘કિલ બિલ’ નામે એ સિક્વલ બનાવી નાખી છે! તમારે એ જોવી હોય તો મોસ્ટ વેલકમ, પણ આ રિવોલ્વર રાનીને તો ભડાકે જ દેજો!

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ક્વીન

કાળા વાદળની રૂપેરી કોર

***

હોલિવૂડની ઇટ પ્રે લવના ભારતીય જવાબ સમી કંગના રણૌતની ક્વીન પરફેક્ટ વુમન્સ ડે ફિલ્મ છે. ગો ફોર ઇટ!

***

queen-poster_139291112600એલિઝાબેથ ગિલ્બર્ટ નામની અમેરિકન લેખિકાના પતિએ એને ડિવોર્સ આપી દીધા પછી ભાંગી પડેલી એલિઝાબેથે ભારત સહિત ત્રણ દેશની મુસાફરી કરી. ત્યાં એને જે અનુભવો થયા- જે મિત્રો મળ્યાં, એના પરથી એણે પુસ્તક લખ્યું, ‘ઇટ પ્રે લવ’. આ પુસ્તક સુપર બેસ્ટસેલર બન્યું અને એના પરથી જુલિયા રોબર્ટ્સને લઇને એ જ નામની ફિલ્મ પણ બની. ‘લિઝ’ તરીકે ઓળખાતી એલિઝાબેથ રાતોરાત સ્ટાર લેખિકા બની ગઇ. જો ડિવોર્સ ન થયા હોત તો એલિઝાબેથની જિંદગી આ હદે પલટાઇ ન હોત. વિકાસ બહલે કંગના રણૌતને લઇને બનાવેલી ‘ક્વીન’ જાણે ‘ઇટ પ્રે લવ’નો જડબાતોડ ભારતીય જવાબ હોય એવી અદભુત ફિલ્મ છે.

કહતા હૈ દિલ, જી લે ઝરા…

દિલ્હીમાં રહેતી રાની (કંગના રણૌત) ચોવીસ વર્ષની કોડીલી કન્યા છે, જેના હાથમાં લગ્નની મહેંદી મુકાઇ રહી છે. ઘરમાં લગ્નની બધી જ તૈયારીઓને આખરી ઓપ અપાઇ ચૂક્યો છે. પરંતુ છેક છેલ્લી ઘડીએ રાનીનો મંગેતર વિજય (રાજકુમાર રાવ) આવીને કંગનાને કહે છે કે મારે તારી સાથે લગ્ન નથી કરવાં, યુ આર નોટ માય ટાઇપ. રાની અને એના પરિવારજનોની માથે આકાશ તૂટી પડે છે. બિચારીએ તો પેરિસ-આમ્સટર્ડેમ હનિમૂનમાં જવાનું બુકિંગ પણ કરાવી નાખેલું.

પરંતુ અચાનક આંસુ લૂંછીને કંગના કહે છે, ભલે મારાં લગ્ન ન થયાં, પણ હું એકલી હનિમૂનમાં જઇશ. અને એ ઉપડી જાય છે. પેરિસની હોટલમાં એ ભારતીય મૂળની હોટલ એમ્પ્લોયી વિજયાલક્ષ્મી (લિઝા હેડન)ને મળે છે અને એની સાથે દોસ્તી થઇ જાય છે. વિજયાલક્ષ્મી સાથે પેરિસ જોયા બાદ એ ત્યાંથી આમ્સર્ડેમ જાય છે. પરંતુ ત્યાં એને ત્રણ જુવાનિયાંવ સાથે રૂમ શેર કરવો પડે છે. જેપનીસ, રશિયન અને એક બ્લેક ફ્રેન્ચ યુવાન સાથે એ એક રૂમમાં રહેવા માટે પહેલાં તો ખચકાય છે, પણ ધીમે ધીમે એમની સાથે એની દોસ્તી થઇ જાય છે. આ સફરમાં રાની એટલે કે કંગના એક ઇટાલિયન રેસ્ટોરાં ઑનર અને એક પાકિસ્તાની મૂળની પ્રોસ્ટિટ્યૂટને પણ મળે છે.

આ દરમિયાન અચાનક એના મંગેતર વિજયનું હૃદયપરિવર્તન થઇ જાય છે અને એ કંગનાને ‘સોરી સોરી’ કહીને ફરીથી એની સાથે લગ્ન કરવા વિનવવા માંડે છે. પરંતુ આ આખી સફરમાં અજાણી જગ્યાએ અજાણ્યાં લોકોની વચ્ચે રહીને કંગના પોતાની જાતને પારખે છે, અને એનું રૂપાંતર એક ભીરૂ યુવતીમાંથી કોન્ફિડન્ટ, ઇન્ડિપેન્ડન્ટ યુવતીમાં એનું ટ્રાન્સફોર્મેશન થાય છે.

લોગ જુડતે ગયે કારવાં બનતા ગયા

વુમન્સ ડે નિમિત્તે આ વખતે ‘ગુલાબ ગેંગ’ની સાથે રિલીઝ થયેલી કંગના રણૌતની ફિલ્મ ‘ક્વીન’ બીજી વુમન ઓરિએન્ટેડ મુવી છે. કંગના એકલા હાથે કેટલી અસરકારકતાથી આખી ફિલ્મ ઊંચકી શકે છે એનો ‘ક્વીન’ પરફેક્ટ દાખલો છે. બોલવાની લઢણ, શરૂઆતમાં ભીરુ અને પછી ક્રમશઃ કોન્ફિડન્ટ થતી જતી બોડી લેંગ્વેજ, દારૂના નશામાં એની બોલવાની ઢબ, એનું કોમિક ટાઇમિંગ, કશું ન બોલીને પણ વાત કહી દેવાની કળા… આ બધામાં કંગના પૂરેપૂરા માર્ક્સ લઇ જાય છે.

આ ફિલ્મ કમિંગ ઓફ એજ પ્રકારની ફિલ્મ છે. મતલબ કે અનુભવોની કસોટીમાંથી પસાર થતું જતું પાત્ર ધીમે ધીમે મેચ્યોર થઇને નવું જ વ્યક્તિત્વ ધારણ કરે છે. પરંતુ આ મેસેજ ફિલ્મમાં ક્યાંય ખોટી ડાયલોગબાજીથી ઘોંઘાટિયા રીતે નથી કહેવાયો, બલકે કશું જ કહ્યા વિના આપી દેવાયો છે. ઇટ પ્રે લવ ઉપરાંત ઘણા લોકોને આ ફિલ્મમાં અગાઉ આવી ચૂકેલી કોકટેઇલ, જબ વી મેટ કે ઇંગ્લિશ વિંગ્લિશની પણ છાંટ દેખાશે. પરંતુ આ ફિલ્મ જરાય ફિલ્મી થયા વિના એકદમ નેચરલી કેવી રીતે એક સતત પ્રોટેક્ટિવ શિલ્ડમાં ઉછરેલી યુવતી પોતાની જાતને ઓળખે છે તેની વાત કરે છે. ઇન ફેક્ટ, ફિલ્મમાં ઘણા મેસેજ એકદમ સટલી (subtly) અપાયા છે, જો તમે એ બધા સંદેશા ઝીલી શકો તો એ તમારા જ ફાયદામાં છે.

જાણ્યે અજાણ્યે આપણને (ખાસ કરીને દીકરીઓને) એવું શીખવવામાં આવે છે કે એણે દબાઇને, ચુમાઇને રહેવું. અજાણ્યા લોકો સાથે ઝાઝું હળવા મળવાનું નહીં. આને કારણે બહારની દુનિયાથી આપણે એક અજાણ્યો ભય અનુભવવા માંડીએ છીએ અને સતત કોઇની છત્રછાયામાં જીવવાનું મન થયે રાખે છે. આ ક્વીન ફિલ્મ આપણને એ અજાણ્યા ભયના સકંજામાંથી મુક્ત થવાનો મેસેજ પણ આપે છે. આપણી અંદર શું પડ્યું છે એ આપણે બહાર નીકળીએ તો જ ખબર પડે.

કો-પેસેન્જર્સ

ફિલ્મમાં એક પછી એક પાત્રો ધીમે ધીમે આવતાં જાય છે, પરંતુ પડદા પર ક્યાંય ગિર્દી લાગતી નથી અને દરેક પાત્ર એટલું સુંદર રીતે લખાયેલું છે કે એ પડદા પર ન હોય ત્યારે તમે રીતસર એને મિસ કરો. કંગનાનાં વિદેશી મિત્રો, એની દાદી, એનો છોટુમોટુ ભાઇ… બધા જ. અહીં કંગનાના મંગેતર બનતા રાજકુમાર રાવનો ખાસ ઉલ્લેખ કરવો પડે, કેમ કે એના ભાગે ખાસ કશું કરવાનું આવ્યું નથી, તેમ છતાં એણે આવો રોલ સ્વીકાર્યો એ બદલ એને દાદ આપવી પડે. એ પણ કાય પો છે અને શાહિદમાં અદભુત એક્ટિંગ કર્યા પછી તો ખાસ.

ફિલ્મમાં કંગનાએ ડાયલોગ રાઇટિંગમાં અને પ્રોડ્યુસર અનુરાગ કશ્યપે એડિટિંગમાં પણ હાથ અજમાવ્યા છે, એ બદલ એ બંનેને પણ માર્ક્સ આપવા પડે. હા, ફિલ્મ થોડી સ્લો છે અને એવરેજ દર્શકોને તો ખાસ્સી સ્લો લાગશે. થોડું એડિટિંગ કરાયું હોત તો માસ અને ક્લાસ બંનેને સંતોષી શકાયા હોત. અમિત ત્રિવેદીએ અગેઇન એકદમ ફ્રેશ મ્યુઝિક આપ્યું છે, પરંતુ એ શબ્દોના ઉચ્ચારો થોડા સંભળાય અને સમજાય એવા કરે, તો વધુ મજા પડે.

ક્વીનની સવારીને પોંખવી કે નહીં?

બિલકુલ, આ ક્વીન આપણે ત્યાં અત્યંત દુર્લભ છે એવી મેચ્યોર પ્રકારની ફિલ્મ છે. બિલકુલ ઓપન માઇન્ડથી શાંતચિત્તે આ ફિલ્મ જોવા જશો તો ખાસ્સા નવા ઉદાર વિચારો લઇને બહાર નીકળશો. એટલું જ નહીં, કંગના રણૌતને એક જોરદાર ટેલેન્ટેડ એક્ટર તરીકે પણ માનભેર જોતા થઇ જશો. આ ક્વીન કહે છે કે જો તમારે ખરેખર કશુંક કરવું જ હોય, તો કોઇ તમને રોકી શકતું નથી. અત્યારે કરવા જેવું કામ એ છે કે, આ ફિલ્મ જોઇ આવો! હાઇવે પછી આવેલી બીજી અદભુત ફિલ્મ.

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.