Baywatch

ડૉન્ટ વૉચ

***

આ ફિલ્મ જોવા કરતાં દુઃખતી દાઢ પડાવી આવો, ફાયદામાં રહેશો.

***

342008_m1464661063નેવુંના દાયકાની શરૂઆતમાં આપણે ત્યાં સેટેલાઇટ ચેનલોનું નવું નવું આગમન થયેલું. તેમાં ‘બેવૉચ’ નામની સિરિયલે શોખીન વડીલો અને જુવાનિયાંવને બરાબરનો ચસ્કો લગાડેલો. તેમાં ટેલિવિઝન સ્ક્રીન પર લાલ બિકિની પહેરીને દોડતી ચાર-પાંચ કમનીય સુંદરીઓને જોવા માટે કેટલાય લોકો ઉજાગરા કરતા. તે સિરિયલના એકેય હપ્તાની સ્ટોરી ભલે ન ખબર હોય, પણ પામેલા એન્ડરસનનું નામ અને એના ફિગર વિશેની માહિતી ન હોય તેવો યુવાન તમને ન મળે. તે સિરિયલને ફિલ્મ સ્વરૂપે ફરીથી જીવંત કરવાનો આઇડિયા કાગળ પર કદાચ રોમાંચક લાગી શકે, પરંતુ પડદા પર તે સડી ગયેલી કેરી જેવું લાગે છે.

તેરે મેરે બીચ મેં

ફ્લોરિડાના ‘ઍમરાલ્ડ બે’ બીચ પર લાલ સ્વિમિંગ કોશ્ચ્યુમ ધારી લાઇફ ગાર્ડ ઍજન્સી ‘બેવૉચ’માં ભરતી ચાલી રહી છે. લગભગ સરખી જ લંબાઈ અને પહોળાઈ ધરાવતો મિચ બ્યુકેનન (ડ્વેઇન જ્હોનસન) અને કેટલીક ચુસ્ત બદન ધરાવતી યુવતીઓ ત્રણ નવાં રિક્રુટમેન્ટ કરી રહ્યાં છે. આપણને અમેરિકામાં નોકરીઓની સ્થિતિ વિશે ચિંતા થઈ આવે એટલી મોટી સંખ્યામાં યુવક-યુવતીઓ આ ત્રણ જગ્યા માટે ઊમટી પડ્યાં છે. થોડી એક્સરસાઇઝ અને બહુ બધા સ્કીન શૉ પછી તેમાં એક ભૂતપૂર્વ ઑલિમ્પિક સ્વિમર (ઝેક એફરોન), એક ચક્રમ અને એક યુવતીનું ટ્રેઇની લાઇફગાર્ડ તરીકે સિલેક્શન થઈ જાય છે. ત્યાં લાંબા-પહોળા મિચને શંકા જાય છે કે આ બીચ પર ડ્રગ્સની દાણચોરી ચાલી રહી છે. શંકા જાય છે ત્યાંના એક ક્લબની પહોંચેલી માલકિન વિક્ટોરિયા લીડ્સ (પ્રિયંકા ચોપરા) પર. હવે, આ વિક્ટોરિયાનું સિક્રેટ શું છે અને આ લાઇફગાર્ડ્સ ડૂબતા લોકોને બચાવવાની પોતાની ડ્યુટી છોડીને એસીપી પ્રદ્યુમ્ન જેવું કામ કરવામાં સફળ રહે છે કે કેમ એ જાણવા માટે તમારે પણ આ ફિલ્મમાં ઝંપલાવવાનું જોખમ ઉઠાવવું પડશે.

સમુંદર મેં નહા કે

આમ તો બહાર કાળઝાળ ગરમી પડતી હોય અને થિયેટરની અંદર મસ્ત ઠંડક હોય અને સામે ‘બેવૉચ’ જેવી ફિલ્મ ચાલી રહી હોય ત્યારે જાગતા રહેવું લગભગ અશક્ય છે. છતાં અનિદ્રા કે અન્ય મનો-શારીરિક કારણોસર તમે જાગતા રહો અને ફિલ્મ જુઓ તો તમને કંઇક આવાં દૃશ્યો દેખાય. સુપરહૉટ બિકિનીધારી યુવતીના સ્પર્શથી એક યુવાન એટલો બધો ઉત્તેજિત થઈ ગયો છે કે તેના શરીરનું ચોક્કસ અંગ ગુરુત્વાકર્ષણની અસરથી મુક્ત થઈ જાય છે. તે શરમથી બચવા માટે તે પાસે પડેલા એક બાંકડા પર ઝંપલાવે છે અને તે બેશરમ અંગ બાંકડામાં ફસાઈ જાય છે. લગભગ પાંચેક મિનિટ સુધી તે અંગને મુક્ત કરાવવાની ક્વાયત ચાલે છે. બીજું સેમ્પલ જુઓ, એક શબઘરમાં પોસ્ટમોર્ટમ કરેલા મડદાની તપાસ ચાલી રહી છે. ડ્વેઇન જ્હોનસન તેના સાથીદાર એફરોનની મસ્તી કરવા માટે તે મડદાના પ્રાઇવેટ પાર્ટનું પરીક્ષણ કરાવે છે. એટલું જ નહીં, તેના ફોટા પણ પાડે છે.

એક ‘સી’ ગ્રેડ કોમેડીમાં ચાલે તેવાં આ દૃશ્યો ખાસ કરીને યંગસ્ટર્સ પાસેથી સસ્તું હાસ્ય ઉઘરાવવા માટે મુકાયેલાં છે. પરંતુ તે એવાં ફૂવડ છે કે જો થિયેટરનાં એર કન્ડિશનમાંથી ઠંડી હવાની સાથોસાથ લાફિંગ ગૅસ પણ છોડવામાં આવે, તો જ તેમાં હસવું આવે. ફિલ્મનાં મોટાભાગનાં કોમિક દૃશ્યોની આ જ હાલત છે. જોકે ચીપ કોમેડી આ ફિલ્મનો મેઇન પ્રોબ્લેમ નથી. બેવૉચનો સૌથી મોટો ત્રાસ એ છે કે તેમાં ઑરિજિનાલિટી કે નવીનતા નામની કોઈ વસ્તુ જ નથી.

દર્શક તરીકે આપણને ખબર છે કે આ લોકો ભલે પ્રધાનમંત્રીની સામે ન જઈ શકે એવાં ટૂંકાં કપડાં પહેરીને ફરતાં હોય, પરંતુ તેમનું કામ દરિયામાં ડૂબતા લોકોનો જીવ બચાવવાનું છે. શરૂઆતમાં એક વખત એવું કરીને પણ બતાવે છે. પછી સીધા મુખ્ય વાત પર આવી જવાને બદલે ફરી પાછા કોઇકને બચાવવા જાય. એય પૂરતું ન હોય એમ દર થોડી વારે કંપનીના હ્યુમન રિસોર્સ ડિપાર્ટમેન્ટે મોકલાવેલી વર્ક રિસ્પોન્સિબિલિટીની શીટ ભરતા હોય એમ પોતાનાં કામ ગણાવ્યે જ રાખે.

ફિલ્મના પુરુષો બેશરમની જેમ સ્ત્રીઓનાં સ્તનની સામે તાક્યા કરે, એવું સેક્સિઝમ પચાવી જાઓ તોય ફિમેલ priyanka-story-647_120916011839કેરેક્ટર્સના ભાગે સેક્સ સિમ્બોલ બનીને ફરવા સિવાય કશું કામ નથી આવ્યું એ વાત કઠ્યા કરે. ખાસ કરીને હૉલીવુડમાં આ ફિલ્મથી જેની એન્ટ્રી થઈ રહી છે તે પ્રિયંકા ચોપરા માટે આપણને લાગી આવે. ‘પિંક પેન્થર-2’ની ઐશ્વર્યા રાયની જેમ પ્રિયંકા પણ અહીં ઠીકઠાક નેગેટિવ રોલમાં છે. પરંતુ આખી ફિલ્મમાં નાદિરા સ્ટાઇલના આઠ-દસ સીનને બાદ કરતાં એ જ ક્યાંય દેખાતી નથી. (સંસ્કારી લોકોનાં મનમાં) નેગેટિવિટી ઊભી કરવા માટે પ્રિયંકા પાસે ક્લિવેજના પ્રદર્શન સિવાય કશું જ કરાવાયું નથી. એટલે બિચારીની સ્કિલને બદલે સ્કિન જ દેખાઈ છે (રાધર, એય પૂરતી નથી દેખાઈ).

તાકાત માત્ર પુરુષો પાસે જ હોય, કટોકટીની સ્થિતિમાં પુરુષો જ બચાવી શકે, સ્ત્રી માત્ર સેક્સને પાત્ર જેવું સેક્સિસ્ટ ચિત્રણ બાજુએ મૂકો તોય અહીં ક્લિશૅ દૃશ્યોનો પાર નથી. જેમ કે, આગમાંથી સ્ત્રીને બચાવવી, હીરોની પીઠ પાછળ જબ્બર બ્લાસ્ટ થાય અને હીરો એ તરફ મચ્છર મારવા જેટલું પણ ધ્યાન ન આપે, વિલનના અડ્ડામાં ઘૂસવા માટે હીરોએ કારણ વિના સ્ત્રીવેશ ધારણ કરવો પડે (કપિલ શર્મા શૉ ઇફેક્ટ?), દારૂ પીને સ્વિમિંગ પૂલમાં ખાબકવું, ફેસબુક પર સ્ટેટસ મૂકતા હોય એ સ્પીડે આખી સિસ્ટમ હૅક થઈ જાય, વિલનના આદમીલોગમાં પાવલીનીયે અક્કલ ન હોય, ખરે ટાણે હીરો સુપરમેનની જેમ પ્રગટ થઈ જાય વગેરે. એમાંય ડ્રગ્સના સ્મગલિંગની પદ્ધતિ જોઇને તો સિત્તેર-એંસીના દાયકાની હિન્દી ફિલ્મો જીનિયસ લાગવા માંડશે.

હા, એટલું ખરું કે કેટલાક જોક્સ આપણને હસાવવામાં સફળ રહે છે. જેમ કે, ડ્વેઇન જ્હોનસન ઝેક એફરોનને ‘હાઇસ્કૂલ મ્યુઝિકલ’ કહીને ખીજવે છે. અસલમાં એણે ‘હાઇસ્કૂલ મ્યુઝિકલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં કામ કરેલું. ગિલ્ટી પ્લેઝર તરીકે જોઇએ તો અમુક વલ્ગર જોક્સમાં હસવું આવી શક્યું હોત, પરંતુ ત્યાં આપણા મહાન સેન્સર બૉર્ડે બેરહેમીથી કાતર ચલાવીને કેટલાંય જોક્સ-દૃશ્યોનો ફજેતો કરી નાખ્યો છે. એમણે આ ફિલ્મમાં બિકિની પહેરેલી યુવતીઓનાં શરીર બ્લર કેમ ન કર્યાં એ જ આશ્ચર્યની વાત છે.

આ કોઈ મહાન કૃતિનો પુનરાવતાર છે એવું જતાવવા માટે ફરી ફરીને તેની આઇકનિક સ્લો મોશન વૉકનાં ઓવારણાં લેવામાં આવે. મૂળ સિરીઝનાં બે અતિ જાણીતાં પાત્રોની મહેમાન ભૂમિકા પણ જોવા મળે. એ તો ઠીક, પણ આત્મવિશ્વાસના ઘોડાપુરમાં ફિલ્મની અંદર જ તેની સિક્વલની પણ જાહેરાત થાય. જેથી તમે નક્કી કરી શકો કે બેએક વર્ષ પછી કઈ ફિલ્મ નથી જોવાની.

માંહી પડ્યા તે મહાદુઃખ માણે

‘ફાસ્ટ એન્ડ ફ્યુરિયસ’ સિરીઝમાં લંબચોરસ ડ્વેઇન જ્હોનસનની કોમેડી મોટો પ્લસ પોઇન્ટ છે. અહીં એણે પણ પરાણે કામ કર્યું હોય એવું લાગે છે. સ્ટોરી, મ્યુઝિક, ઍક્શન, કોમેડી, ઍક્ટિંગ કે ઇવન સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ જેવા બધા જ મોરચે જળસમાધિ લેતી આ ફિલ્મ કદાચ તેમાં આમતેમ ફરતાં નર-નારી દેહો માટે જોવાની લાલચ થઈ શકે. પરંતુ એ માટે બીજા કયા વિકલ્પો છે તે જણાવવાની જરૂર ખરી?

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

જય ગંગાજલ

It’s ‘Madhur Bhandarkar-ization’ of Prakash Jha!

– પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાંથી સાંગોપાંગ હેમખેમ પાર ઊતરી જવા માટે તમારી પાસે સ્પેશ્યલ ટેલેન્ટ હોવી જોઇએ, કહો કે સુપરપાવર્સ હોવા જોઇએ. જેમ કે, તમારામાં અખૂટ ધીરજ હોવી જોઇએ, બિગ બૅન્ગ જેવો ધડાકો અથવા અર્નબનો પ્રોગ્રામ ફુલ વોલ્યુમ પર સાંભળી શકો એવી મજબૂત શ્રવણ શક્તિ, ઘણી બધી સ્થિતપ્રજ્ઞતા એટ સેટરા.

– પહેલી વાત એ કે આ ફિલ્મ પ્રિયંકા ચોપરાની નહીં, બલકે ખુદ પ્રકાશ ઝાની છે, જે આ ફિલ્મમાં ખાખી વર્દી ચડાવીને કેમેરાની સામે આવી ગયા છે (અને બધાને એલચી ખવડાવતા ફરે છે). ફિલ્મમાં ખાસ્સી વારે પ્રિયંકાની એન્ટ્રી થાય છે અને સારો એવો સમય ગાયબ પણ રહે છે.

– પણ સરપ્રાઇઝ! બોસ, પ્રકાશ ઝાને એક્ટિંગ કરતાં આવડે છે! એમના ચહેરા પર ઝાઝાં એક્સપ્રેશન્સ આવતાં નથી, પણ તોય એમને એક્ટિંગ કરતા જોવા તો ગમે છે. આમ જોવા જાઓ તો એમનું પોતાનું પાત્ર જ સૌથી સારી રીતે લખાયેલું છે, જેમાં તમને વિવિધ શૅડ્સ જોવા મળે. (ટ્રિવિયાઃ ફિલ્મના રાઇટર પ્રકાશભાઈ પોતે જ છે!) રિયલ રાજકારણમાં ફેલ ગયા પછી હવે એ કહે છે એમ, આ ફિલ્મો થકી એ રાજકારણ કરે છે. પરંતુ એમાં આપણો શો વાંક? એના કરતાં એ કંઇક નવું કરે અથવા તો બીજા સારા ડિરેક્ટરના હાથ નીચે એક્ટિંગ કરે તોય મજા આવે.

– કહેવા પૂરતી જ આ ‘ગંગાજલ’ની સિક્વલ છે, લેકિન ઇસમેં નયા ક્યા હૈ? આમ તો રિમેક છે. બિહારને બદલે અહીં મધ્યપ્રદેશ છે, પણ તો સામે અજયને બદલે પ્રિયંકા છે, મોહન જોશીની જગ્યાએ માનવ કૌલ છે, યશપાલ શર્માને બદલે નિનાદ કામત છે, થોડા ફેરફાર સાથે મુકેશ તિવારીને સ્થાને પ્રકાશ ઝા છે. ઇવન નવા SPના ઇન્ટ્રોડક્શનનો સીન પણ ડિટ્ટો એવો જ છે. તો જબ નયા કુછ કહને કો થા હી નહીં, તો કાહે ઈ ફિલિમ બના કે બવાલ મચાયે હો?!

– એક વાત નોટિસ કરજો, પ્રકાશ ઝાનું ‘મધુર ભંડારકરાઇઝેશન’ થઈ ગયું છે. એ પણ હવે છાપાંનાં કટિંગ્સ ભેગાં કરીને એકની એક ‘રિયલિસ્ટિક’ વાર્તા પધરાવતા થઈ ગયા છે. રંગરસિયા હવે આટલેથી અટકો!

– પડદા પર ગામડું તો હવે જોકે પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં જ બચ્યું છે, પણ ઝા સાહેબની આવી ડિસ્ટોપિયન ફિલ્મો જોઇને એવું ડિપ્રેશન આવી જાય કે, ક્યાંકથી કિરણ રાવનો નંબર મળી જાય તો પૂછી લઇએ કે, ‘ભાભી, તમે દેશ છોડીને જવાનાં હો, ને એકાદ જણનો મેળ પડતો હોય તો આપણો વિચાર છે!’

– પ્રિયંકા સિમ્પ્લી સુપર્બ છે. એક્શન-ચેઝ-ડ્રામેટિક બધા જ સીનમાં એ એકદમ રિયલ લાગે છે. ‘ક્વૉન્ટિકો’ની ટ્રેનિંગ બરાબરની કામ લાગી રહી છે! બાય ધ વે, આખી ફિલ્મમાં પ્રિયંકા એક, ચલો દોઢ સીનમાં સિવિલ ડ્રેસમાં દેખાય છે, બસ! બાકી ફુલ ઑન ખાખી વર્દી.

– આમ તો જાતભાતની ફિલ્મો જોઇને હવે મારામાં ધીરજ ખાસ્સી કેળવાઈ ગઈ છે, પણ તોય આ ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ (ઇન્ટરેસ્ટિંગ હોવા છતાં તે) જોતાં હું થાકી ગયેલો. અઢી કલાક ઉપર લાંબી આ ફિલ્મ કોઈ જ કારણ વિના ખેંચી છે. તે જેટલી ધીમી છે, એટલી જ પ્રીડિક્ટેબલ પણ છે. ખાસ કોઈ ગીત, રોમેન્ટિક જેવા અન્ય ટ્રેક કે કોમિક રિલીફ વિના આ પીડા ઓર વધી જાય છે.

– આ લાઉડ ફિલ્મમાં મને ‘સુસાઇડ ટુરિઝમ’ શબ્દ ગમ્યો. ફિલ્મના પહેલા સીનમાં જે સટલ્ટીથી, એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના પ્રકાશ ઝાના પાત્રનું નામ, એની સંપત્તિ, એનું પારિવારિક બૅકગ્રાઉન્ડ કહી દીધું છે, એ મસ્ત છે. અફસોસ, કે એવી સટલ્ટી પછી આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય નથી.

– ‘મૅડમ સર’ પ્રિયંકા ગુંડાઓને ઠપકારતી હોય, ત્યારે બે ઘડી આપણને જોશ ચડી જાય, પરંતુ સામાન્ય લોકો કાયદો હાથમાં લે, મોબ લિન્ચિંગ કરીને વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ કરવા માંડે, અને એ બધું જોઇને થિયેટરમાં બેઠેલા લોકો ચિયર કરે, ત્યારે મારા જેવાનું તો પા શેર લોહી બળી જાય. ફિલ્મોની સમાજ પર કેટલી અસર થાય છે એ દલીલનો કે રિસર્ચનો વિષય હશે, પણ વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ તો પ્રમોટ ન જ થવું જોઇએ.

– માનવ કૌલ તો માત્ર સામે જોઇને આંખોથી જ ખૌફ પેદા કરી શકે છે, અહીં એમણે એવું જ કર્યું છે. પણ મારા જેવા નેવુંના દાયકામાં મોટા થયેલાને ‘કેમ્પસ’વાળા નિનાદ કામત તરફ વધારે પક્ષપાત હોય. અહીં એ હેન્ચમેનના ટિપિકલ રોલમાં પણ બરાબરનો ખીલ્યો છે, જોકે એ હવે સાવ ‘કુંગ ફુ પાન્ડા’ જેવો જાડિયો થઈ ગયો છે. ઉતારે તો સારી વાત છે.

– ટૂંકમાં ‘ગલત મિસગાઇડ’ ન થશો. આ ફિલ્મ નહીં જોઇએ તો ખાસ કશું ગુમાવવા જેવું નથી. જોવી હોય તો માત્ર બધાંની (ભલે લાઉડ પણ) એક્ટિંગ માટે નિરાંતે જોઈ શકાય. આપણા તરફથી અઢી સ્ટાર (**1/2).

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

જય ગંગાજલ

જય ગંગાજલ એટલે પ્રકાશ ઝાનું ‘મધુર ભંડારકરાઇઝેશન’!

***

– પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોjai_gangaajal_posterમાંથી સાંગોપાંગ હેમખેમ પાર ઊતરી જવા માટે તમારી પાસે સ્પેશ્યલ ટેલેન્ટ હોવી જોઇએ, કહો કે સુપરપાવર્સ હોવા જોઇએ. જેમ કે, તમારામાં અખૂટ ધીરજ હોવી જોઇએ, બિગ બૅન્ગ જેવો ધડાકો અથવા અર્નબનો પ્રોગ્રામ ફુલ વોલ્યુમ પર સાંભળી શકો એવી શ્રવણ શક્તિ, ઘણી બધી સ્થિતપ્રજ્ઞતા એટ સેટરા.

– પહેલી વાત એ કે ફિલ્મનાં પોસ્ટરો ભલે ચીખ ચીખ કે કહેતાં હોય, પણ આ ફિલ્મ પ્રિયંકા ચોપરાની નહીં, બલકે ખુદ પ્રકાશ ઝાની છે, જે આ ફિલ્મમાં ખાખી વર્દી ચડાવીને કેમેરાની સામે આવી ગયા છે. ફિલ્મમાં ખાસ્સી વારે પ્રિયંકાની એન્ટ્રી થાય છે અને સારો એવો સમય ગાયબ પણ રહે છે.

– પણ સરપ્રાઇઝ! બોસ, પ્રકાશ ઝાને એક્ટિંગ કરતાં આવડે છે. અલબત્ત, એમના ચહેરા પર ઝાઝાં એક્સપ્રેશન્સ આવતાં નથી, પણ તોય એમને એક્ટિંગ કરતા જોવા ગમે છે. આમ જોવા જાઓ તો એમનું પોતાનું પાત્ર જ સૌથી સારી રીતે લખાયેલું છે, જેમાં તમને વિવિધ શૅડ્સ જોવા મળે. (ટ્રિવિયાઃ ફિલ્મના રાઇટર પ્રકાશભાઈ પોતે જ છે!) રિયલ રાજકારણમાં ફેલ ગયા પછી હવે એ કહે છે એમ, આ ફિલ્મો થકી એ રાજકારણ કરે છે. પરંતુ એમાં આપણો શો વાંક? એના કરતાં એ કંઇક નવું કરે અથવા તો બીજા સારા ડિરેક્ટરના હાથ નીચે એક્ટિંગ કરે તોય મજા આવે.

– કહેવા માટે તો આ ‘ગંગાજલ’ની સિક્વલ છે, લેકિન ઇસમેં નયા ક્યા હૈ? બિહારને બદલે અહીં મધ્યપ્રદેશ છે, પણ તો સામે અજયને બદલે પ્રિયંકા છે, મનોજ જોશીની જગ્યાએ માનવ કૌલ છે, યશપાલ શર્માને બદલે નિનાદ કામત છે, થોડા ફેરફાર સાથે મુકેશ તિવારીને સ્થાને પ્રકાશ ઝા છે. ઇવન નવા SPના ઇન્ટ્રોડક્શનનો સીન પણ ડિટ્ટો એવો જ છે. તો જબ નયા કુછ કહને કો થા હી નહીં, તો કાહે ઈ ફિલિમ બના કે બવાલ મચાયે હો?!

– એક વાત નોટિસ કરજો, પ્રકાશ ઝાનું ‘મધુર ભંડારકરાઇઝેશન’ થઈ ગયું છે. એ પણ હવે છાપાંનાં કટિંગ્સ ભેગાં કરીને એકની એક વાર્તા પધરાવતા થઈ ગયા છે. રંગરસિયા હવે આટલેથી અટકો!

– પડદા પર ગામડું તો હવે જોકે પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં જ બચ્યું છે, પણ ઝા સાહેબની આવી ડિસ્ટોપિયન ફિલ્મો જોઇને એવું ડિપ્રેશન આવી જાય કે, ક્યાંકથી કિરણ રાવનો નંબર મળી જાય તો પૂછી લઇએ કે, ‘ભાભી, તમે દેશ છોડીને જવાનાં હો, ને એકાદ જણનો મેળ પડતો હોય તો આપણો વિચાર છે!’

– પ્રિયંકા સિમ્પ્લી સુપર્બ છે. એક્શન-ચેઝ બધા જ સીનમાં એ એકદમ રિયલ લાગે છે. ‘ક્વૉન્ટિકો’ની ટ્રેનિંગ બરાબરની કામ લાગી રહી છે! બાય ધ વે, આખી ફિલ્મમાં પ્રિયંકા એક, ચલો દોઢ સીનમાં સિવિલ ડ્રેસમાં દેખાય છે, બસ! બાકી ફુલ ઑન ખાખી વર્દી.

– આમ તો જાતભાતની ફિલ્મો જોઇને હવે મારામાં ધીરજ ખાસ્સી કેળવાઈ ગઈ છે, પણ તોય આ ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ (ઇન્ટરેસ્ટિંગ હોવા છતાં તે) જોતાં હું થાકી ગયેલો. અઢી કલાક ઉપર લાંબી આ ફિલ્મ કોઈ જ કારણ વિના ખેંચી છે. તે જેટલી ધીમી છે, એટલી જ પ્રીડિક્ટેબલ પણ છે. ખાસ કોઈ ગીત કે કોમિક રિલીફ વિના આ પીડા ઓર વધી જાય છે.

– આ લાઉડ ફિલ્મમાં મને ‘સુસાઇડ ટુરિઝમ’ શબ્દ ગમ્યો. પહેલા સીનમાં જે સટલ્ટીથી, એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના પ્રકાશ ઝાનું નામ, એની સંપત્તિ, એનું પારિવારિક બૅકગ્રાઉન્ડ કહી દીધું છે, એ મસ્ત છે. અફસોસ, કે એવી સટલ્ટી પછી આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય નથી.

– ‘મૅડમ સર’ પ્રિયંકા ગુંડાઓને ઠપકારતી હોય, ત્યારે બે ઘડી આપણને જોશ ચડી જાય, પરંતુ સામાન્ય લોકો કાયદો હાથમાં લે, મોબ લિન્ચિંગ કરીને વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ કરવા માંડે, અને એ બધું જોઇને લોકો ચિયર કરે, ત્યારે મારા જેવાનું તો પા શેર લોહી બળી જાય. ફિલ્મોની સમાજ પર કેટલી અસર થાય છે એ દલીલનો કે રિસર્ચનો વિષય હશે, પણ વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ તો પ્રમોટ ન જ થવું જોઇએ.

– માનવ કૌલ તો માત્ર સામે જોઇને જ ખૌફ પેદા કરી શકે છે, અહીં એમણે એવું જ કર્યું છે. પણ મારા જેવા નેવુંના દાયકામાં મોટા થયેલાને ‘કેમ્પસ’વાળા નિનાદ કામત તરફ વધારે પક્ષપાત હોય. અહીં એ પણ હેન્ચમેનના ટિપિકલ રોલમાં પણ બરાબરનો ખિલ્યો છે, જોકે એ હવે સાવ ‘કુંગ ફુ પાન્ડા’ જેવો જાડિયો થઈ ગયો છે. ઉતારે તો સારી વાત છે.

– ટૂંકમાં (ફિલ્મમાં પ્રકાશ ઝા બોલે છે એમ) ‘ગલત મિસગાઇડ’ ન થશો. આ ફિલ્મ નહીં જોઇએ તો ખાસ કશું ગુમાવવા જેવું નથી. જોવી હોય તો માત્ર બધાંની (ભલે લાઉડ પણ) એક્ટિંગ માટે નિરાંતે જોઈ શકાય.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બાજીરાવ મસ્તાની

સલામ-એ-ઈશ્ક

***

સંજય લીલા ભણસાલીની વધુ એક લાર્જર ધેન લાઇફ લવસ્ટોરી અપેક્ષા પ્રમાણેનો જ જલ્સો કરાવે છે.

***

bajirao-mastaniઅંગ્રેજીમાં ‘સ્ટારક્રોસ્ડ લવર્સ’ નામનો એક શબ્દપ્રયોગ છે. રોમિયો-જુલિયેટ ટાઇપનાં એવાં પ્રેમીઓ એક ન થાય એટલા માટે આખી દુનિયા એમની પાછળ આદુ ખાઈને પડી ગઈ હોય. વિશ્વમાં એવી વાર્તાઓની કમી નથી. ખુદ સંજયભાઇએ જ પોતાની મોટાભાગની ફિલ્મોમાં એ જ થીમ પર બનાવી છે. એમની આ નવી ફિલ્મ ‘બાજીરાવ મસ્તાની’ ડિટ્ટો એ જ વાત કરે છે, પણ ભણસાલી સ્ટાઇલમાં. એયને આંખો પહોળી થઈ જાય એવા જાયન્ટ સેટ, હિસ્ટરી ચેનલમાં ઘૂસી ગયા હોઇએ એવા પહેરવેશ, નજર પહોંચે ત્યાં સુધી પથરાઇને બાખડતું સૈન્ય, સામસામી તલવારબાજી જેવા વાક્યે વાક્યે આવતા ધારદાર સંવાદો અને દરેક લાગણીનો ઉત્સવ મનાવાતો હોય એવાં જાજરમાન ગીતો. બાજીરાવ મસ્તાનીમાં આ બધાં જ ઍલિમેન્ટ પિરસવામાં સંજયભાઈ બરાબરના ખીલ્યા છે.

ચીતે કી ચાલ, બાઝ કી નઝર ઔર બાજીરાવ કી તલવાર

૧૮મી સદીની શરૂઆતનો સમય છે. પૂનાના પેશ્વા બાજીરાવ (રણવીર સિંહ) ભારે પરાક્રમી શાસક છે. એક પછી એક યુદ્ધો જીતતા જાય છે અને મરાઠા સામ્રાજ્યનો ભગવો ધ્વજ લહેરાવતા જાય છે. એમની પત્ની કાશીબાઈ (પ્રિયંકા ચોપરા) સાથે એ સુખી છે. એક યુદ્ધ મેદાનમાં અચાનક બુંદેલખંડની રાજકુમારી મસ્તાની (દીપિકા પાદુકોણ) દુશ્મનો સામે બાજીરાવની મદદ માગે છે અને બાજીરાવ કરે પણ છે. બસ, આ યુદ્ધ પછી બાજીરાવ અને મસ્તાની વચ્ચે કટારની ધાર પર પ્રેમ પાંગરે છે. પરંતુ મસ્તાની તો હિન્દુ રાજા છત્રસાલની મુસ્લિમ નર્તક પત્ની રુહાની બાઈની દીકરી. બીજી બાજુ બાજીરાવ પણ બચરવાળ રાજા. છતાં બાજીરાવ પરિવાર, રિવાજ ને સમગ્ર રાજ્યની વિરુદ્ધ જઇને મસ્તાનીને પત્ની જાહેર કરે છે. દુશ્મવો સામે સતત અજેય રહેલા બાજીરાવના આ પ્રેમની આડે સતત એમના પરિવારના જ લોકો અંતરાય ઊભો કરે છે.

પ્યાર, પેશન ને પરિવાર

શરૂઆતમાં કહ્યું એમ સંજય ભણસાલી એકની એક વાર્તા જ ફરી ફરીને કહેતા રહે છે. પછી એ સમીર-નંદિની હોય કે દેવદાસ-પારો હોય કે પછી રામ-લીલા હોય. બે પ્રેમી આ ભવે ભેળા થાય તો ધરતી રસાતળ જાય. ઇવન ‘ગુઝારિશ’માં પણ હૃતિક-ઐશ્વર્યાની આડે બીમારીનો અંતરાય હતો. તેમ છતાં ભણસાલી એવા પૅશનથી વાર્તા કહે કે એમની ફિલ્મની એકેક ફ્રેમમાંથી આપણને તે ઝનૂન ટપકતું દેખાય.

‘રામલીલા’માં વિરોધનો સામનો કરી ચૂકેલા સંજયભાઈએ આ વખતે ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ‘મિચ્છામી દુક્કડમ’ પ્રકારની લાંબી ચોખવટ કરીને કહ્યું છે કે જુઓ, અમે આ ફિલ્મ નાગનાથ ઇનામદાર નામના મરાઠી લેખકની નવલકથા ‘રાઉ’ પરથી બનાવી છે. ઐતિહાસિક તથ્યોનું ધ્યાન રાખવાનો પૂરો પ્રયત્ન કર્યો છે, તેમ છતાં ભૂલચૂક લેવીદેવી. એટલે એ રીતે જોતાં આ ફિલ્મને આપણે પણ ઐતિહાસિક દસ્તાવેજને બદલે પેશ્વા બાજીરાવ પહેલાના ફિક્શનલાઇઝ્ડ વર્ઝન તરીકે જ જોવી જોઇએ.

૧૫૮ મિનિટની આ ફિલ્મમાં સૌથી પહેલું ધ્યાન ખેંચે દમદાર એક્ટર ઇરફાન ખાનનો વોઇસ ઓવર. એ પછી તરત જ પેશ્વા બનવા માટે પોતાની દાવેદારી નોંધાવતા બાજીરાવ યાને કે રણવીર સિંહની એન્ટ્રી પડે અને આપણે એની એનર્જીના મેગ્નેટિક ફીલ્ડમાં કેદ થઈ જઇએ. આ એક્ટર રિયલ લાઇફમાં જેટલા ગાંડા કાઢે છે, એનાથી તદ્દન વિપરિત એનું દમદાર પર્ફોર્મન્સ છે. પૂરેપૂરો બાજીરાવના બીબામાં ઢળી ગયેલો રણવીર પાત્ર પ્રમાણે લાઉડ થાય છે, પણ એનામાં ક્યાંય ઓવરએક્ટિંગ દેખાતી નથી. એની હાજરી માત્રથી સ્ક્રીન ભરચક લાગે છે અને ધીમી પડતી ફિલ્મ પણ કંટાળાજનક લાગતી નથી.

ફિલ્મમાં સતત જલસો કરાવતા રહે છે પ્રકાશ કાપડિયાએ લખેલા બાજીરાવની તલવાર જેવા જ ધારદાર સંવાદો. ‘બાજીરાવને મસ્તાની સે મોહબ્બત કી હૈ, ઐયાશી નહીં’, ‘જબ દીવારોં સે ઝ્યાદા દૂરી દિલોં મેં આ જાયે તો છત નહીં ટિકતી’, ‘યોદ્ધા હૂં, ઠોકર પથ્થર સે ભી લગે તો હાથ તલવાર પર હી જાતા હૈ’… આવા સીટી બજાઉ ડાયલોગ્સ દર બીજી મિનિટે આવતા રહે છે. માત્ર ડાયલોગ માણવા માટે પણ તમે અલગથી ફિલ્મ જોઈ શકો. સારી વાત એ છે કે આ ડાયલોગ કૃત્રિમ કે નાટકીય નથી લાગતા, બલકે ફિલ્મની ઓવરઑલ ઇમ્પેક્ટમાં વધારો કરે છે.

ભણસાલીની તમામ ફિલ્મોમાં સ્ત્રીઓનાં પાત્રો એકદમ સશક્ત અને અલગ તરી આવે તેવાં પાવરપૅક્ડ હોય છે. અહીં પ્રિયંકા અને દીપિકા બંનેની તદ્દન વિરોધાભાસી પર્સનાલિટીને સફળતાપૂર્વક એસ્ટાબ્લિશ થઈ શકી છે. પ્રિયંકા જેટલી ઠસ્સાદાર અને જાજરમાન છતાં ગભરુ મરાઠી મુલગી લાગે છે, તો સામે પક્ષે દીપિકા પણ જેના રૂપ અને કૌવતને બાજીરાવ જેવો જ કોઈ વીર ઝીલી શકે એવી ‘ફેમ ફેટલ’ લાગે છે. આ ભણસાલીનો જ કમાલ છે કે આ બે દમદાર અભિનેત્રીઓ હોવા છતાં ફિલ્મમાં બાજીરાવનાં માતા બનતાં તન્વી આઝમી પણ એટલા જ પ્રભાવશાળી લાગે છે.

આજે નહીં તો કાલે, પણ આ ફિલ્મને સારું પ્રોજેક્શન ધરાવતા થિયેટરમાં જ જોવાની મજા પડે તેવું પાસું છે તેની અફલાતૂન સેટ ડિઝાઇન અને કેમેરાવર્ક. ‘બાહુબલી’ની યાદ અપાવે તેવાં જાયન્ટ મહેલો-કિલ્લા-મેદાન, વિરાટ સૈન્ય, એક જ ફ્રેમમાં સહેજે સો-બસ્સો લોકો દેખાય એવું લાર્જ કૅન્વસ અને આ બધાને પક્ષીની જેમ હવામાં તરીને કેદ કરતો કેમેરા. અરે, ઘણાં દૃશ્યો તો જાણે આપણે રાજા રવિ વર્માએ દોરેલું કોઈ પેઇન્ટિંગ જોતા હોઇએ એવી જ ફીલ આપે છે. એક રિચ પિરિયડ ડ્રામાની ભરચક ફીલિંગ આપવા માટે આટલું પૂરતું છે.

જોકે ‘બાજીરાવ મસ્તાની’ પર આપણે આખું મુંબઈ-પુણે ઓવારી જઇએ એવી મહાન ફિલ્મ તો નથી જ. છેલ્લા લગભગ દોઢ દાયકાથી સંજય ભણસાલી આ ફિલ્મ બનાવવા માગતા હતા. પરંતુ મેળ પડ્યો નહીં અને વચ્ચે એમણે ‘દેવદાસ’થી લઇને ‘રામલીલા’ બનાવી કાઢી. કદાચ એટલે જ આ ફિલ્મમાં ‘પિંગા’ કે ‘મોહે રંગ દો લાલ’ જેવાં ગીતો પર ‘દેવદાસ’ની, ‘મલ્હારી’ પર ‘રામલીલા’ના ‘તતડ તતડ’ની અને રણવીરના ડ્રામેટિક મોનોલોગ્સમાં ‘રામલીલા’નું સ્પષ્ટ રિપીટેશન દેખાય છે. ઇવન એક તબક્કા પછી બિનજરૂરી રીતે ખેંચાઈ જતી આ ફિલ્મ ધડ દઇને ‘દેવદાસ’ના ખાનામાં જઈ પડે છે. વિરોધનો ભય હોય કે કેમ પણ બાજીરાવ અને મસ્તાનીનો રોમાન્સ જોઇએ તેવો ખીલ્યો નથી. સાબિતી વગર સ્વીકારી લેવાના પ્રમેયની જેમ આપણે બંનેને પ્રેમમાં પડેલાં સ્વીકારી લેવાનાં રહે છે. ઇવન આ ડ્રામેટિક ફિલ્મનો ક્લાઇમૅક્સ પણ કોઈ આર્ટફિલ્મના જેવો લાગે છે, જે તડ ને ફડવાળા દર્શકોને પૂરેપૂરો ગળે ન પણ ઊતરે.

‘સાંવરિયા’ અને ‘રામલીલા’ની જેમ અહીં પણ મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટ ખુદ ભણસાલીએ જ સંભાળ્યો છે. આખું આલબમ ગ્રેટ તો નથી, પણ લોંગ ડ્રાઇવ પર જતાં કારમાં સાંભળવાની મજા પડે એવું તો છે જ. કેરેક્ટર એક્ટર યતીન કર્યેકરનો કદાચ આ સૌથી દમદાર રોલ હશે. ફિલ્મમાં મિલિંદ સોમણ, મહેશ માંજરેકર, બેન્જામિન ગિલાની, રઝા મુરાદ અને બે સીન પૂરતા આદિત્ય પંચોલી છે, એ જસ્ટ જનરલ નૉલેજ ખાતર.

બાજીરાવનો જય હો

લાગણીઓને રેડિયોએક્ટિવ તત્ત્વની શિદ્દતથી વ્યક્ત કરવામાં સંજય લીલા ભણસાલીનો જોટો જડે તેમ નથી. તમને જો એમની આ પ્રકારની પિરિયડ ડ્રામા ફિલ્મ ગમતી હશે તો ‘બાજીરાવ મસ્તાની’ તમારા માટે છે. હવે આશા રાખીએ કે સંજયભાઈ આ પ્રકારના સ્ટારક્રોસ્ડ લવર્સની વાર્તાઓમાંથી બહાર આવીને કશુંક સાવ નવું પીરસે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડાત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

દિલ ધડકને દો

ઊંચી દુકાન ફીકા પકવાન

***

જો ‘ટાઇટેનિક’ ડૂબી ન હોત અને તેના પર સાસ-બહૂ છાપ મગજમારીઓ જ ચાલ્યા કરી હોત, તો એ બેશક આના જેવી જ કંટાળાજનક ફિલ્મ બની હોત.

***

dil-dhadakne-do-movie-poster-6‘બાઝીગર’ ફિલ્મનો પેલો સીન યાદ છે? જેમાં ઘરે આવેલા મહેમાનને આપવા માટે જ્હોની લીવર મોટે ઉપાડે જાતે ચા બનાવે છે અને ચાની ભૂકી નાખવાનું જ ભૂલી જાય છે. એવી ફિક્કી ચા પીતી વખતે મહેમાન દિનેશ હિંગુનો દીકરો મોં બગાડે છે, ત્યારે દિનેશ હિંગુ એની પરિચિત સ્ટાઇલમાં અટ્ટહાસ્ય કરીને કહે છે, ‘પી જા પી જા, બેટે. બડે લોગોં કી ચાય ઐસી હી હોતી હૈ.’ બસ, ડિટ્ટો એવી જ સ્થિતિ ઝોયા અખ્તરની આ ‘દિલ ધડકને દો’ની છે. એય ને, કરોડોમાં આળોટતા ઉદ્યોગપતિઓ, લક્ઝરી ક્રુઝ શિપની સફર એમની વચ્ચે સંબંધોની સાઠમારીઓ… બધું સાચું, પણ બડે લોગોની આ ચાય મોઢે માંડીએ તો એવી જ ફિક્કી લાગે છે. આપણે કંઈ મદન ચોપડા સાહેબના ઘરમાં દીકરી દેવાની છે નહીં, કે આ ફિક્કી ચાયને અમૃત સમજીને ગટગટાવી જઇએ.

ઊંચે લોગ, ઊંચી નાપસંદ

કમલ મેહરા (અનીલ કપૂર) દિલ્હીના એક કાબરચીતરા વાળ ધરાવતા અબજપતિ બિઝનેસમેન છે. એમના પારિવારિક સંબંધોની સાથે એમની કંપની પણ ખોટમાં ચાલી રહી છે. પત્ની નીલમ (શેફાલી શાહ) સાથે એના સંબંધો નોર્મલ નથી. મોટી દીકરી આયેશા (પ્રિયંકા ચોપરા)ને માનવ (રાહુલ બોઝ) નામના એક નમૂના સાથે પરણાવીને મુંબઈ પાર્સલ કરી દીધી છે. જોકે આયેશા એકદમ સ્માર્ટ બિઝનેસમેન છે. એટલે એણે એકલેપંડે ‘મુસાફિર.કોમ’ નામની ટ્રાવેલ વેબસાઇટ ખડી કરીને ‘ફોર્ચ્યૂન’ મેગેઝિનમાં પોતાનું સ્થાન મેળવી લીધું છે. આ કાબરચીતરા કમલભાઈના દીકરા કબીર (રણવીર સિંહ)ને પ્લેન ઉડાડવાનો શોખ છે, પરંતુ બાપાને આખા બિઝનેસની કોકપિટમાં દીકરાને બેસાડી દેવો છે, જે દીકરાને પસંદ નથી. આ કમલ-નીલમ દંપતી પોતાનાં લગ્નની સાલગિરહ બડે લોગને છાજે એમ સેલિબ્રેટ કરવા એક લક્ઝરી ક્રૂઝમાં અઠવાડિયાની સફરે નીકળે છે, એ પણ આખી જાન જોડીને.

આ ટિપિકલ ફેમિલી ડ્રામાનો બીજો એન્ગલ એવો છે કે કાબરચીતરા અનીલ કપૂર જો પોતાના હરીફ બિઝનેસમેનની દીકરી સાથે પોતાના દીકરાને પરણાવી દે તો એની કંપની ટાઇટેનિકની જેમ ડૂબતાં બચી શકે એમ છે. પરંતુ દીકરો ક્રૂઝ પરની એક ડાન્સર કન્યા ફારાહ અલી (અનુષ્કા શર્મા)ના પ્રેમમાં ડૂબી જાય છે. અડધી ફિલ્મે આપણને ખબર પડે છે કે કાબરચીતરા અનીલ કપૂરના મેનેજરના દીકરા સન્ની (ફરહાન અખ્તર) સાથે પોતાની દીકરીને પ્રેમ થઈ ગયેલો એટલે અનીલે એને અમેરિકા ભણવા મોકલીને દીકરીનાં બીજે લગ્ન કરાવી દીધેલાં. લગભગ ત્રણ કલાક સુધી આ બધી મગજમારીઓ ચાલ્યા કરે છે.

બોરિંગ સી કહાની, આમિર કી ઝુબાની

મોટી નવલકથાઓની જેમ આ ફિલ્મની ટિકિટની સાથે પણ ફિલ્મમાં આવતા પરિવારોની એક વંશાવળી આપવા જેવી હતી. કેમકે આ ફિલ્મમાં એટલાં બધાં પાત્રો છે કે એની ઓળખપરેડમાં જ અડધો-પોણો કલાક નીકળી જાય છે. એ ઓળખપરેડ કરાવાઈ છે ‘પ્લુટો’ નામના એક ડૉગીના મુખે, જેનો વોઇસઓવર મહામહિમ આમિર ખાન સાહેબના કંઠે અપાયો છે. હવે આમિર ખાન ફિલ્મમાં ભલે માત્ર અવાજ સ્વરૂપે હોય, પરંતુ એ ફૂટેજ તો ખાઈ જ જવાનો. અહીં અડધોઅડધ સ્ટોરી પર એ હાવી થઈ ગયો છે. એક્ચ્યુઅલી, એક નાનકડા પરિવાર વચ્ચે માત્ર ત્રણ જ વાક્યની આપ-લેથી પતી જાય એવી સ્ટોરી માટે આટલા લાંબા નરેશનની કે આટલી લાંબી ફિલ્મની પણ જરૂર નહોતી. ઇવન બિનજરૂરી પાત્રોની પણ જરૂર નહોતી. હજી તો ફિલ્મમાં પરમીત શેઠી, દિવ્યા શેઠ, ઝરીના વહાબ, મનોજ પાહવા, વિક્રમ મૅસી, રિદ્ધિમા સૂદ જેવાં જાણ્યાં અજાણ્યાં કલાકારોની ફોજ છે, જે સ્ક્રીન પર ગિર્દી કરવા સિવાય ખાસ કશું કામ કરતાં નથી.

વળી, આ ફિલ્મની વાર્તા પણ આપણે છેલ્લા દોઢેક દાયકાથી સાસ-બહુની સિરિયલોમાં જોતા આવ્યા છીએ એવા જ પ્રકારની છે. તેમાં કોઈ જ નવી વાત કહેવાઈ નથી. ફિલ્મનાં ચાર મુખ્ય પાત્રો વચ્ચેના મતભેદો દૂર કરવા માટે એક જ સીન કાફી હતો, જે કશા દેખીતા કારણ વિના છેક પોણા ત્રણ કલાક પછી લાવવામાં આવ્યો છે.

ગાયબ થયેલાં લંગર

ઢગલાબંધ પાત્રોને એક જ ફિલ્મમાં લેવામાં અખ્તર પરિવારની હથોટી છે. પરંતુ ‘આન્સામ્બલ કાસ્ટ’ કહેવાતા આ સેલિબ્રિટીઓના મેળાવડામાં દરેકને પૂરતી સ્ક્રીન સ્પેસ મળે અને ખાસ તો ફિલ્મ જોતી વખતે કોઈ પાત્ર લાંબા સમય સુધી પડદા પરથી ગાયબ ન લાગવું જોઇએ. અહીં ક્યાંક અનુષ્કા તો ક્યાંક પ્રિયંકા અચાનક ગાયબ થઈ જાય છે અને પછી એકાએક ડૉલ્ફિનની જેમ પાણીમાંથી બહાર આવી જાય છે. એમાંય સ્પેશ્યલ અપિયરન્સના નામે ફરહાન અખ્તરની તો છેક ઇન્ટરવલ બાદ એન્ટ્રી થાય છે.

ફિલ્મનાં પાત્રોનું બેન્ક બેલેન્સ ગમે તે હોય, પરંતુ તેમનાં ઇમોશન્સ આપણી એટલે કે પ્રેક્ષકોની સાથે પૂરા લોજિક સાથે કનેક્ટ થવાં જોઇએ, જે અહીં થતાં નથી. ફોર એક્ઝામ્પલ, ‘ફોર્ચ્યુન’ જેવા મેગેઝિનમાં સ્થાન પામતી સફળ યુવા આંત્રપ્રેન્યોર પોતાના છુટાછેડાની વાત ન કરી શકે? પોતાની સાથે થઈ રહેલા જૅન્ડર બાયસની સામે અવાજ ન ઊઠાવી શકે? પારકી છોકરીને ગમતા છોકરા સાથે પરણાવવા માટે પોતાની ખોટી સગાઈનું નાટ કરી શકતો યુવાન ખુદને ગમતી છોકરીની વાત પિતા સાથે કેમ ન કરી શકે? અને જ્યારે કહે ત્યારે પાંચ જ મિનિટમાં ખાધું-પીધું ને રાજ કર્યુંની જેમ સ્ટોરી હેપ્પીલી એન્ડ થઈ જાય? આટલી અમથી વાત કહેવા માટે લગભગ ત્રણ કલાકની ક્રિમિનલ લંબાઈ? બહોત ના ઇન્સાફી હૈ. આ ફિલ્મમાં બબ્બે એડિટર છે, પરંતુ એડિટિંગનું કામ એકેયે કર્યું હોય એવું લાગતું નથી. મ્યુઝિક આ ફિલ્મનો બીજો એક મોટો ખોટનો સોદો છે. શંકર-એહસાન-લોયનું હોવા છતાં એકેય ગીત એવું નથી કે આપણને યાદ રહી જાય.

હિન્દી ફિલ્મોમાં લક્ઝરી ક્રૂઝ શિપ આપણે ‘અરાઉન્ડ ધ વર્લ્ડ’ અને ‘મન’ જેવી ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ. જેમાં અવનવાં સ્થળો અને એક રસપ્રદ સ્ટોરીનું પરફેક્ટ કોમ્બિનેશન હોય એવી ‘રોડમુવી’ ઝોયા અખ્તરે પણ ‘ઝિંદગી ના મિલેગી દોબારા’ બનાવી જ છે. પરંતુ અહીં આખો કાફલો એક લક્ઝરી ક્રૂઝ પર વિશ્વનાં જે સ્થળોએ ફરે છે તેનું પણ વ્યવસ્થિત રીતે ચિત્રણ થઈ શક્યું નથી.

ઇવન રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં અખ્તર પરિવાર પ્લસ રિમા કાગતીનાં નામો દેખાય છે, પરંતુ ‘અગર શાહજહાં પ્રેક્ટિકલ હોતા તો તાજ મહાલ કૌન બનાતા?’ જેવાં અપવાદરૂપ વનલાઇનર્સને બાદ કરતાં સમ ખાવા માટેય કોઈ સ્માર્ટ ડાયલોગ નથી. ફિલ્મમાં ‘લોગ ક્યા કહેંગે’ ટાઇપની લાઇનો તો કેટલી વાર બોલાય છે એ ગણવા માટે તો એસીપી પ્રદ્યુમ્નને કામે લગાડવા પડે એવું છે. ફિલ્મનો હળવો ટોન ઢગલામોઢે આવતી ડ્રામેબાજીમાં ક્યાંક તણાઈ જાય છે.

સુકૂન કે પલ

થેન્ક ગૉડ, આ ફિલ્મમાં રણવીર સિંઘે ઝાઝી નાટકબાજી કર્યા વગર મસ્ત એક્ટિંગ કરી છે. ફિલ્મના બધા જ બેસ્ટ સીન એના તરફથી જ આવ્યા છે. અનીલ કપૂરને બે જુવાન સંતાનોના પિતા બતાવવા માટે ‘લમ્હેં’ની જેમ ગોબરા કાબરચીતરા વાળ કરવાની જરૂર નહોતી. પરંતુ એમણે અને ખાસ તો શેફાલી શાહે લાજ રાખી છે. બાકી, પ્રિયંકા ચોપરા, ફરહાન અખ્તર, અનુષ્કા શર્મા કે રાહુલ બોઝ ખબર નહીં કેમ પણ ફિલ્મમાં પરાણે એક્ટિંગ કરતાં હોય એવું લાગ્યા કરે છે.

ક્રૂઝ પે ચલે?

ત્રણ કલાકની ‘દિલ ધડકને દો’માં ચાલતી પંચાતો-મગજમારીઓ જોઇને આપણને સતત એવી ફીલ થયા કરે છે કે આપણે કોઈ મોટા લોકોના ફંક્શનમાં સલવાઈ ગયા છીએ અને એમની ઝાકઝમાળ વચ્ચે બોર થઈ રહ્યા છીએ. એટલે તમે જો આ આસમાની સ્ટારકાસ્ટમાંથી કોઇના ફૅન હો તો વધારી દેવાયેલી ટિકિટો ખર્ચીને લાંબા થઈ શકો. નહીંતર ક્રુઝની સફરો તો ડિસ્કવરી, નેશનલ જ્યોગ્રાફિક જેવી ચેનલોમાં ઘેરબેઠાં પણ થઈ શકે છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

મેરી કોમ

લોખંડી મહિલાનું તકલાદી ચિત્રણ

***

જથ્થાબંધ મેસેજ આપનારી હોવા છતાં મેરી કોમ જેવી ધરખમ પ્રતિભા પર આવી નબળી ફિલ્મ બનાવીને એક ઉમદા બાયોપિકનો ચાન્સ વેડફી નાખ્યો છે.

***

mary-kom-poster-4આપણા દેશમાં એવરેજ ભારતીયને કદાચ સચિનની સેન્ચુરીઝ કે ધોનીનો રેકોર્ડ યાદ હશે, પરંતુ પાંચ વખત વર્લ્ડ ચેમ્પિયન રહી ચૂકેલી ભારતીય બોક્સિંગ ખેલાડીનું નામ સુધ્ધાં ખબર નહીં હોય! એનું કારણ છે કે આપણો દેશ ક્રિકેટ નામના એક જ ધર્મમાં માને છે. એટલે જ ‘ભાગ મિલ્ખા ભાગ’ કે ‘ચક દે ઈન્ડિયા’ જેવી ફિલ્મો ‘અન્ડરડોગ’ની સ્ટોરી બનીને રહી જાય છે.  એવી વધુ એક સ્ટોરી એટલે પ્રિયંકા ચોપરાને ચમકાવતી ‘મેરી કોમ’. મેરી કોમના પાત્રમાં ઘૂસવા માટે પ્રિયંકાએ ખૂબ પરસેવો પાડ્યો છે. આખી ફિલ્મ એકદમ સાફસૂથરી છે અને કેટલાય મુદ્દે આપણને વિચારતા પણ કરી મૂકે છે. પરંતુ આખી ફિલ્મ એક એવરેજ લેવલથી ઉપર ઊઠતી જ નથી.

મેગ્નિફિસન્ટ મેરી

‘મેરી કોમ’ ફિલ્મ સ્ટોરી છે મણિપુરની મેગ્નિફિસન્ટ એમ સી મેરી કોમની. એક તો ગરીબ ખેડૂતની દીકરી થઈને સ્પોર્ટ્સમાં જવાનું સપનું જોવું અને એ પણ બોક્સિંગ જેવા મારફાડ ખેલમાં. પરંતુ નાનપણથી જ ફાઇટિંગ સ્પિરિટ ધરાવતી મેરી પોતાના આ સપનાને વળગી રહી અને તેને સાકાર કરવા માટે બધાં વિઘ્નોને પંચ મારી મારીને નૉક આઉટ કરી દીધાં. શરૂઆતમાં એને પિતાનો વિરોધ સહન કરવો પડ્યો, પણ પછી એય મેરીના પેશનની સામે ઝૂકી ગયા. એક સામાન્ય સ્કૂલ ગર્લમાંથી વર્લ્ડ ચેમ્પિયન બનવાની આ સફરમાં મેરીને સાથ મળ્યો એના કોચ નારજિત સિંઘ અને પતિ ઑનલરનો. પોતાની કારકિર્દીની ટોચે હતી ત્યારે મેરીએ મેરેજ કર્યાં અને ટ્વિન્સ દીકરાઓની માતા બની. સૌને લાગ્યું કે હવે મેરીએ બોક્સિંગ ગ્લવ્સને અભેરાઈ પર ચડાવી દીધાં છે. પરંતુ એક ટ્રુ ફાઇટરને છાજે એ રીતે આઠ વર્ષ પછી મેરીએ કમ બેક કર્યું અને ફરીથી બોક્સિંગની દુનિયામાં ડંકો વગાડી દીધો. આ સ્ટોરી છે સાચુકલી મેરી કોમની અને એના પરથી બનેલી ફિલ્મની પણ.

બટ નો મેડલ ફોર ધીસ ફિલ્મ

સ્પોર્ટ્સ પર બનેલી ફિલ્મોનો ગ્રાફ દોરીએ તો તે નીચેથી શરૂ કરીને ક્લાઇમેક્સ પર આવતાં સુધીમાં એકદમ ઊંચે પહોંચી જાય તેવો હોય છે. યાદ કરો ‘લગાન’, જેમાં છેલ્લે તો આપણે ટેન્શનથી નખ ચાવી નાખીએ કે ભુવન સિક્સ નહીં મારે તો શું થશે? એવું કોઈ ટેન્શન અહીં આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય બિલ્ડ થતું જ નથી. બોક્સિંગ જેવા હાઈ એનર્જી સ્પોર્ટ પરની ફિલ્મ હોવા છતાં આખી ફિલ્મ એકદમ ઢીલીઢાલી, થાકેલી એનર્જી વિનાની લાગે છે.

આ ફિલ્મના નવોદિત ડિરેક્ટર ઉમંગ કુમાર વર્ષો પહેલાં ‘એક મિનિટ’ નામનો પ્રોગ્રામ હોસ્ટ કરતા. એ પ્રોગ્રામની એકેએક મિનિટ આ આખી ફિલ્મ કરતાં ક્યાંય વધારે થ્રિલિંગ હતી. નો ડાઉટ, પ્રિયંકા ચોપરાએ મેરી કોમના પાત્રમાં જીવ રેડવા માટે ખાસ્સી મહેનત કરી છે, જૂના ઈલાસ્ટિક જેવી ઢીલી સ્ક્રિપ્ટ અને નબળા એક્ઝિક્યુશનમાં એ મહેનત સાવ એળે ગઈ છે. ફિલ્મનું એડિટિંગ પણ જાણે આપણે મેરી કોમનું એન્સાઇક્લોપીડિયાનું પેજ વાંચતાં હોઇએ એવું છે. એક પછી એક વર્ષવાર ચેમ્પિયનશિપ્સ આવતી જાય અને બે-ચાર મુક્કા મારે ત્યાં એ જીતી પણ જાય. એ જોઇને આપણને એવું જ લાગે કે મેરી કોમને તો દર વખતે જરાતરા મહેનતમાં જ સફળતા મળી ગઈ હશે. પરફેક્શન માટે ઝીણું ઝીણું કાંતતા પ્રોડ્યુસર સંજય લીલા ભણસાલીને પણ આ વાતનો ખ્યાલ નહીં આવ્યો હોય?

હકીકતમાં અત્યારે 31 વર્ષની મેરી કોમ પૂર્વનાં રાજ્યોમાં સખત પોપ્યુલર છે. યંગસ્ટર્સ અને ખાસ કરીને યુવતીઓની તે રોલમોડલ છે. વળી તે ત્રણ બાળકોની પ્રાઉડ મધર પણ છે. પરંતુ એમાંની એકેય વસ્તુ આ ફિલ્મમાં રિફ્લેક્ટ થતી નથી. ઊલટું જે લોકો મેરીને નથી ઓળખતા એમના મનમાં એવી જ છાપ પડે કે બિચારી આટલું જીતી તોય એને કોઈ ઓળખતું નથી અને છોકરાં સાચવવામાં તો એને કેટલી તકલીફ પડી રહી છે.

પ્રિયંકા ચોપરા ઉપરાંત એના પતિ બનતા કલાકાર દર્શન કુમાર અને કોચના રોલમાં (પ્રીતીશ નંદી જેવા) દેખાતા નેપાળી અદાકાર સુનીલ થાપાનું કામ એમની જગ્યાએ બરાબર છે. ખાસ તો મેરીના પતિનું પાત્ર જોઇને છોકરીઓને થશે કે બધાંને આવો સમજુ પતિ મળે તો કેવું સારું! આમ તો 123 મિનિટ્સની આ ફિલ્મમાં ગીતો બહુ હેરાન નથી કરતાં પરંતુ શશી-શિવમનું સંગીત એવરેજ છે. હા, ‘ઝિદ્દી દિલ’ અને ‘સૂકું મિલા’ એ બે ગીત સાંભળવામાં સારાં લાગે છે.

સોચનેવાલી બાત

આપણે ત્યાં મોટે ભાગે ઈગ્નોર થતા કેટલાક મુદ્દા પણ આ ફિલ્મ ઉઠાવે છે, પરંતુ તેને વ્યવસ્થિત રીતે મૂકવામાં આ ફિલ્મ સદંતર નિષ્ફળ ગઈ છે. જેમ કે, શા માટે આપણે મણિપુર કે પૂર્વનાં અન્ય રાજ્યોને ભારતનો હિસ્સો નથી માનતા? શા માટે દેખાવને આધારે આપણે પૂર્વભારતના લોકો સાથે ઓરમાયું વર્તન રાખીએ છીએ? હિન્દી ફિલ્મોમાં કેટલા પૂર્વના ચહેરા દેખાય છે? કરોડોમાં આળોટતા ક્રિકેટરોની સામે અન્ય રમતોના ખેલાડીઓ આંતરરાષ્ટ્રીય કક્ષાએ પહોંચે તો પણ કેમ એમને પૂરતી સગવડો ન મળે? અન્ય ગેમ્સના હીરો પણ ક્રિકેટ જેટલા જ સન્માનીય છે એ સ્પોર્ટ્સ ફેડરેશન્સ, સરકાર અને દેશની જનતા ક્યારે સમજશે? ઘર અને બાળકો સાચવવા ઉપરાંત સ્ત્રીની પોતાની પણ એક આગવી ઓળખ હોય છે એવું આપણે ક્યારે સ્વીકારતા થઇશું?

ફાઈનલ પંચ

આ ફિલ્મ મેરી કોમ જેવી અદ્વિતીય પ્રતિભાને અપાયેલી નબળી અંજલિ છે. તેમ છતાં આ ફિલ્મ એકદમ સ્વચ્છ અને પારિવારિક છે. આનંદ એ વાતનો છે કે ક્વીન અને મર્દાની પછી સ્ત્રીઓને કેન્દ્રમાં રાખીને બનાવાયેલી આ વધુ એક ફિલ્મ છે. સ્ત્રીને માત્ર ગ્લેમર ડૉલ તરીકે જ નહીં, બલકે એક સશક્ત વ્યક્તિ તરીકે રજૂ કરે તેવી વધુ ફિલ્મો આવતી રહે એવી આશા રાખીએ. એવું પણ ઈચ્છીએ કે આવી ફિલ્મ્સથી દેશમાં સ્પોર્ટ્સનું કલ્ચર વિકસવામાં મદદ મળે. મહારાષ્ટ્ર સહિત ચાર રાજ્યોની જેમ આખા દેશમાં આ ફિલ્મ ટેક્સ ફ્રી થઈ જાય તો આ પ્રવૃત્તિને વેગ મળે. પણ હા, તેનાથી આ મીડિયોકર ફિલ્મને ગ્રેસના માર્ક્સ મળી જતા નથી, એટલું યાદ રાખવું ઘટે.

રેટિંગ: **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ગુન્ડે

વોહી પુરાને ઠંડે ફંડે

ઇન્ટ્રોઃ ગુન્ડે ફિલ્મ રામ ગોપાલ વર્માની કંપનીમાં લવ ટ્રાયેંગલનું અટામણ નાખીને બનાવાઇ છે, પણ બોર કરી મૂકે છે.

આજથી એક્ઝેક્ટ 110 વર્ષ પહેલાં અમેરિકન સંશોધકબંધુઓ ઓરવિલ અને વિલ્બર રાઇટે જ્યારે પહેલું ‘વિમાન’ હવામાં ઉડાડ્યું, ત્યારે લાખ પ્રયત્નો છતાં 59 સેકન્ડ્સમાં જ જમીન પર પટકાયું હતું. આ વેલેન્ટાઇન્સ ડે પર રિલીઝ થયેલી અલી અબ્બાસ ઝફરની બડ્ડી મુવી ‘ગુન્ડે’નું પણ એવું જ છે. ફિલ્મના એન્જિનમાં ભરચક મસાલા નાખીને તેને ઉડાડવાનો પ્રયત્ન કરાયો છે, પણ ફિલ્મ ટેક ઓફ થયા ભેગી જ લેન્ડ થઇ જાય છે.

થોડે કચ્ચે હૈ, પર બંદે અચ્છે હૈ!

ગુન્ડે વાર્તા છે બાંગ્લાદેશના સર્જન સાથે રેફ્યુજી હોવાનું દર્દ લઇને કલકત્તામાં ફરતા બે અનાથ ટાબરિયાં બિક્રમ અને બાલાની. પેટનો ખાડો પૂરવા માટે બેય દોસ્તાર માલવાહક ટ્રેનોમાંથી કોલસાની ચોરી કરવા માંડે છે. મોટા થયા પછી બિક્રમ (રણવીર સિંહ) અને બાલા (અર્જુન કપૂર) કોલસા ઉપરાંત હિલ્સા માછલીઓ, બર્માનું ઇમારતી લાકડું, એલપીજી ગેસ, અનાજ બધાંનું બ્લેકમાર્કેટિંગ કરીને કલકત્તાના સૌથી મોટા ગુંડા બની જાય છે. એ બંને ગુંડા ખરા, પણ આમ ગુડ એટ હાર્ટ, યાની કિ રોબિન હૂડ ટાઇપના સારા માણસ! એમનો ત્રાસ દૂર કરવા માટે પોલીસ એસીપી સત્યજિત સરકાર (ઇરફાન ખાન)ને આખો કેસ સોંપે છે. ઇરફાન આ બંને જય-વીરુની બેન્ડ બજાવવાનું શરૂ કરે છે, ત્યાં જ એ બંનેની પુંગી બજાવી દેનારી એક કેબ્રે ડાન્સર નંદિની (પ્રિયંકા ચોપરા)ની એન્ટ્રી થાય છે.

પ્રિયંકાની એન્ટ્રી સાથે આ બંનેના દિલમાં એકસાથે ઘંટી વાગે છે અને બેય એના પ્રેમમાં પડી જાય છે. પરંતુ છેક ‘સંગમ’ અને ‘સાજન’ના જમાનાથી ચાલ્યું આવે છે એમ બર્મ્યુડા ટ્રાયેંગલ જેવો ગમખ્વાર લવ ટ્રાયેંગલ સર્જાય છે. એમાંય જ્યારે બાલિયાને ખબર પડે છે કે આ નંદિની તો બિક્રમિયાની સંગિની બનવા માગે છે, એટલે એના રૂંવેરૂંવે આગ લાગે છે. એ ‘દોસ્ત દોસ્ત ના રહા’ જેવું સેડ સોંગ ગાઇને ચલાવી લેવાને બદલે આખું કલકત્તા જલાવી દેવાની કસમ ખાય છે. ત્યાં જ મિથુન ચક્રવર્તીની નેવુંના દાયકાની સી ગ્રેડ ફિલ્મોમાં આવતો એવો ટ્વિસ્ટ આવે છે અને ફિલ્મ કલકત્તાથી શિફ્ટ થઇને ધનબાદની કોલસાની ખાણોમાં ભટકવા માંડે છે.

ચલો, ગુન્ડે કે પ્લસ પોઇન્ટ્સ ઢૂંઢે

‘મેરે બ્રધર કી દુલ્હન’ બનાવી ચૂકેલા અલી અબ્બાસ ઝફર હોલિવૂડની સ્પઘેટી વેસ્ટર્ન પ્રકારની ફિલ્મોથી ભારે પ્રભાવિત હોય એવું લાગે છે. કેમ કે, આ ફિલ્મની આખી રફ ફીલ એ (આપણી ‘શોલે’ હતી એવી) સ્પઘેટી વેસ્ટર્ન પ્રકારની જ આવે છે. આ ઉપરાંત એમાં રિચર્ડ ગેર અભિનિત ‘શિકાગો’ અને બ્રુસ લીની ‘એન્ટર ધ ડ્રેગન’ ટાઇપની ફાઇટનો ફાળો પણ ખરો. પરંતુ ચાલો, અપુન મોકળું મન રાખીને ગુન્ડે કે પોઝિટિવ ફન્ડે ઢૂંઢે…

પોઇન્ટ નંબર-1: બાંગ્લાદેશના સર્જન વખતની પરિસ્થિતિ અને સિત્તેર-એંસીના દાયકાનું કોલકાતા ઝફરકુમારે અબાદ ઝીલ્યું છે. થિયેટરમાં ઝંજીરથી લઇને મિસ્ટર ઇન્ડિયા ચાલતી હોય કે રેડિયોમાં વિવિધ ભારતી પર ‘ચલો દિલદાર ચલો’ ગીત વાગતું હોય કે પછી હીરોગીરી ઝાડવા માટે રાજેશ ખન્નાના નામનો ઉપયોગ હોય… બધું એકદમ મસ્ત લાગે છે. ઇવન, ધનબાદની ખાણોની તમામ સિક્વન્સ પણ અનુરાગ કશ્યપની ‘ગેંગ્સ ઓફ વસેપુર’ની જેમ ખાસ્સી રસપ્રદ લાગે છે. મતલબ કે આર્ટ ડિરેક્શન ડિપાર્ટમેન્ટને ફુલ માર્ક્સ.

પોઇન્ટ નંબર-2: ઇરફાન ખાન. ઇરફાનને એક્ટિંગ કરતો જુઓ એટલે તમને ખબર પડે કે હીરો અને એક્ટર વચ્ચે શું ફરક હોય છે. પોતાની ટેલેન્ટ બતાવવા માટે ઇરફાનને સિક્સ પેક એબ્સ બનાવવાની કે રંગબેરંગી ચશ્માં પહેરવાની કે પછી પોતાનાં કપડાં ફાડીને વિલનલોગને એક મુક્કે ઉડાડવાની જરૂર નથી પડતી. એ માત્ર પોતાની હાજરીથી, આંખોથી કે સિમ્પલ ડાયલોગ ડિલિવરીથી જ તમારા પર છવાઇ જાય છે.

પોઇન્ટ નંબર-3: ભલે છૂટાછવાયા, પણ દમદાર ડાયલોગ્સના ચમકારા. અલી અબ્બાસ ઝફરે પોતે લખેલા સંવાદોમાં શ્રાવણ મહિનાનાં સરવડાંની જેમ મજા પડી જાય એવા સુપર્બ ડાયલોગ્સનાં ઝાપટાં પડી જાય છે. જેમ કે, યે વક્ત ઐસા થા, જબ બંદૂકેં ગિનતી મેં ઇન્સાનોં સે ઝ્યાદા થી; પિસ્તૌલ કી ગોલી ઔર લૌંડિયા કી બોલી, દોનોં હી મેં જાન કા ખતરા રહતા હૈ; જિસ બંગાલી કો ફૂટબૉલ પસંદ નહીં, ઉસ પે સાલા ભરોસા હી નહીં કરના ચાહિયે…

પોઇન્ટ નંબર-4: કેમિસ્ટ્રી. ના, હીરો-હિરોઇન વચ્ચેની નહીં, ફિલ્મના બંને લીડિંગ એન્ટિ હીરો રણવીર સિંહ અને અર્જુન કપૂર વચ્ચેની જોરદાર ફિઝિક્સથી ભરચક કેમિસ્ટ્રી. ઘણા સમય પછી આવેલી બે દોસ્તારવાળી ‘બડ્ડી મુવી’માં બેય જોડીદાર એક સિક્કાની બે બાજુ હોય એવા એકબીજાના સજ્જડ પૂરક લાગે છે.

ગુન્ડે કે માઇનસ ફન્ડે

માઇનસ નંબર-1: ખાલી પેકેજિંગ જોરદાર, બાકી એ જ લવ ટ્રાયેંગલની ઘિસીપિટી સ્ટોરી. જાણે રામ ગોપાલ વર્માંની ફિલ્મ ‘કંપની’માં પ્રેમનું અટામણ નાખીને બનાવાઇ હોય એવી જ આ વાર્તામાં થ્રિલ ક્યાંક મિસિંગ છે. બધા જ કલાકારો દાંત ભીંસીને રાડો પાડી પાડીને ઓવર એક્ટિંગથી ભરચક ડાયલોગ્સ બોલે છે, પણ પેટમાં પતંગિયા બોલે એવી થ્રિલ ક્યાંય આવતી જ નથી.

માઇનસ નંબર-2: ફિલ્મની લંબાઇ અને ઢગલાબંધ ગીતો. 153 મિનિટની લંબાઇ ધરાવતી આ ફિલ્મમાં 42 મિનિટનાં તો ગીતો ઠપકારાયાં છે, જે અજગર જેવી ફિલ્મને એનાકોન્ડા જેવી લાંબી બનાવી દે છે. સોહેલ સેનનાં એકાદ-બે ગીત સારાં છે, પણ બિનજરૂરી સોંગ્સ ફિલ્મની ગતિ ગોકળગાય જેવી બનાવી દે છે. પોણી ફિલ્મ પતી જાય પછી છેક કહાનીમાં (પ્રીડિક્ટેબલ!) ટ્વિસ્ટ આવે છે, પણ ત્યાં સુધીમાં બહુ મોડું થઇ ચૂક્યું હોય છે.

માઇનસ નંબર-3: ઓર્ડિનરી એક્ટિંગ. જસ્ટ જિમ્નેશિયમમાંથી બહાર નીકળ્યા હોય એવા બંને લીડિંગ હીરો જોવા ગમે છે, પણ એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં માંડ ચઢાવો પાસ થાય છે. એમાંય રણવીર સિંહ તો ‘રામ-લીલા’ની જ એક્ટિંગ રિપીટ કરી રહ્યો છે, જે તેની એક્ટિંગની મર્યાદા બતાવે છે. પ્રિયંકાએ પોતાના કમ્ફર્ટ ઝોનમાં રહીને જ એક્ટિંગ બતાવી છે. માત્ર ઇરફાન જ તમને ઇમ્પ્રેસ કરે છે. પરંતુ ઇન્ટરવલ પછી એ ભાગ્યે જ સ્ક્રીન પર દેખાય છે. એ એકલો જ આ ફિલ્મને બચાવી શક્યો હોત, પણ એના ભાગે સ્ક્રીન પ્રેઝન્સ તદ્દન ઓછું આવ્યું છે. ફિલ્મમાં સૌરભ શુક્લા અને વિક્ટર બેનર્જી જેવા ધરખમ અદાકારો પણ છે, પણ એ બિચારા આ બોડી બિલ્ડરોની માથાકૂટમાં હાંશિયામાં ધકેલાઇ ગયા છે.

માઇનસ નંબર-4: શરણાર્થી બાળ કલાકારોની એક્ટિંગ અને એમના મોઢે બોલાયેલા સંવાદો કન્વિન્સિંગ નથી લાગતા. ખાલીપીલી ભાંજગડમાં ઊતરતા બંને હીરો કલકત્તાના સૌથી મોટા ગુંડા હોય એવું લાગતું જ નથી. શરૂઆતમાં કહેવાય છે કે આ બંનેના હૃદયમાં શરણાર્થી હોવાનું દર્દ છુપાયેલું છે, પણ ઇન્ટરવલ પછી એ દર્દ ધનબાદની કોલસાની ખાણમાં ક્યાંક ધકેલાઇ જાય છે. અરે, ફિલ્મની શરૂઆતમાં ઇરફાન સૂત્રધાર બતાવાયો છે, પરંતુ ફિલ્મ પૂરી થાય ત્યાં સુધીમાં સૂત્રધાર બદલાઇને અર્જુન કપૂર થઇ જાય છે, એવું કેવું?!

ગુન્ડે કો કિતને અંડે?

બે દોસ્તાર મળીને કાનૂનને ઠેબે ચડાવતા હોય એવી ‘બડ્ડી મુવીઝ’ પ્રકારની સ્ટોરી જો તમને ગમતી હોય, તો હોલિવૂડમાં 1969માં આવેલી ફિલ્મ ‘બચ કેસિડી એન્ડ સનડેન્સ કિડ’ જોવી. અધકચરી પાકેલી વાનગી જેવી આ ફિલ્મ ‘ગુન્ડે’ તમને અમુક પાર્ટ્સમાં મજા કરાવશે, પણ અઢી કલાકને અંતે તમે કંટાળીને જ બહાર નીકળવાના.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.