બાદશાહો

બાદબાકી દિમાગની

***

મિલન લુથરિયાની બાદશાહો પોપકોર્ન ખાધા પછીના ખાલી ખોખાની જેમ ભૂલી જવા જેવી જ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dcuy4ykvyaa5zdnઆજથી બે દાયકા પહેલાં મિલન લુથરિયાએ ‘કચ્ચે ધાગે’ બનાવી ત્યારે અમે બે વાતોનું અનુમાન કરેલું. એક તો એમને હૉલિવૂડની કાઉબૉય ટાઇપની ‘સ્પઘેટી વેસ્ટર્ન મુવીઝ’ ગમતી હશે અને બીજું, અમારી જેમ એમનેય તે જનાબ નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સાહેબ પ્રત્યે અપાર પ્રેમ છે. આજે રોકડા 21 વર્ષ પછી એમની જ બનાવેલી ‘બાદશાહો’ જોઇએ ત્યારે થાય કે એમના આ બંને પ્રેમમાં ખાસ ઓટ આવી લાગતી નથી. હા, સિરિયસનેસ અને ઇતિહાસ પ્રત્યે વફાદાર રહેવાની પ્રક્રિયામાં જરૂર ઓટ આવી છે.

કોન્સ્પિરસી થિયરી પર કાલ્પનિક ચણતરકામ

એક ક્વિક ગૂગલ સર્ચ મારતાં જાણવા મળે છે કે ઇમર્જન્સી દરમ્યાન ઇન્દિરા ગાંધીએ ખજાનાની લાલચમાં જયપુરનાં રાજમાતા ગાયત્રી દેવીના પેલેસ, જયગઢ ફોર્ટ વગેરે પર આર્મી મોકલીને તેના ચપ્પે ચપ્પાની શોધખોળ કરાવેલી. ત્રણેક મહિના સુધી સર્ચ ચલાવ્યા બાદ કશું મળ્યું નહીં, અને ડકવર્થ લુઇસની મદદ વિના આખી ક્વાયત સંકેલી લેવાઈ. ત્યારપછી વાત સંસદમાં પણ ઊછળી અને એક થિયરી વહેતી થઈ કે તે સર્ચ દરમ્યાન ખરેખર જંગી ખજાનો મળેલો, જેને ટ્રકમાં લાદીને જયપુરથી દિલ્હી ટ્રાન્સપોર્ટ કરાયેલો. થિયરી પ્રમાણે તે ખજાનાને ખૂફિયા રીતે ટ્રાન્સપોર્ટ કરવા માટે જયપુર-દિલ્હી હાઇવે પણ એક દિવસ માટે બંધ કરી દેવાયેલો. એક પેરેગ્રાફમાં લખી શકાય તેવી જાડી કોન્સ્પિરસી થિયરીના પાયા પર મિલન લુથરિયાએ વર્તમાન પોલિટિકલ માહોલને માફક આવે તેવું રંગરોગાન કરીને ટિપિકલ મસાલા સાથે પેશ કરી છે.

સો, ફિલ્મનું મજમૂન કંઇક આવું છેઃ ઇમર્જન્સીમાં સંજય ગાંધી જેવા દેખાતા સંજીવ (પ્રિયાંશુ ચૅટર્જી) નામના નેતા નસબંદી પર બનેલી શૉર્ટ ફિલ્મ જોતાં જોતાં જોધપુરની મહારાણી ગીતાંજલિ (ઇલિયાના ડીક્રુઝ)નો ખજાનો જપ્ત કરવાનું ફરમાન છોડે છે. ખજાનો શોધીને સહીસલામત દિલ્હી પહોંચાડવાની જવાબદારી છે આર્મી ઑફિસર સેહેર સિંઘ (વિદ્યુત જામવાલ)ની. જ્યારે બચાવવાની જવાબદારી છે દિલમાં વફાદારી, ખિસ્સામાં જિંદગીનું રાજીનામું અને ચહેરા પર એક જ એક્સપ્રેશન લઇને ફરતા ભવાની (અજય દેવગણ)ની. આ વરઘોડામાં પછી તો દલિયા (ઇમરાન હાશ્મી), ગુરુજી (સંજય મિશ્રા), સંજના (ઇશા ગુપ્તા), દુર્જન સિંઘ (શરદ કેલકર) જેવા લોકો પણ જોડાય છે. વચ્ચે રણની ગરમીમાં આંખો ઠારવા માટે સની લિયોની પણ એ જેના માટે પ્રખ્યાત છે તે કરી જાય છે.

નો લોજિક, નો મેજિક, ઓન્લી ઝિકઝિક

ફિલ્મસંહિતા મુજબ ‘બાદશાહો’ ‘હાઇસ્ટ’ (Heist) પ્રકારની થ્રિલર ફિલ્મ છે. આવી ફિલ્મોમાં કેટલાંક પાત્રો લૂંટ જેવું એકાદું ભાંગફોડિયું પરાક્રમ કરવા માટે ભેગાં થાય, તેનું ડિટેઇલમાં પ્લાનિંગ કરે અને પછી તે કૃત્યને અંજામ આપે. એમાં પછી કહાની મેં કંઇક ટ્વિસ્ટ પણ આવે. એ દૃષ્ટિએ એટલું માનવું પડે કે લગભગ અડધી ફિલ્મ યાને કે ઇન્ટરવલ સુધી ‘બાદશાહો’ એકદમ થ્રિલચીંધ્યા માર્ગે ચાલે છે. એક પછી એક પાત્રો ઇન્ટ્રોડ્યુસ થતાં જાય, પોતાના મિજાજના પરચા બતાવે અને એક કડક ઑપરેશન હાથ ધરવામાં આવે. એમાં એકાદ-બે ઠેકાણે તો આપણા મોંમાંથી હાયકારો નીકળી જાય એવી મોમેન્ટ્સ પણ છે. પરંતુ મિલનભાઈની આ ફિલ્મમાં એટલા બધા પ્રોબ્લેમ્સ છે કે એમની ફિલ્મની ગાડી ભારતીય રેલવેની જેમ દર થોડી વારે પાટા પરથી ખડી પડે છે.

પ્રોબ્લેમ નં. 1. હિસ્ટ્રી બોલે તો?

આ ફિલ્મને ભલે ‘પિરિયડ ડ્રામા’ કે ‘ઇમર્જન્સી પર આધારિત’ હોવાનું કહીને પ્રમોટ કરવામાં આવી હોય, પરંતુ તેને એક માઇન્ડલેસ ટાઇમપાસ એન્ટરટેનરથી એક ટકોય વધારે ગંભીરતાથી લેવાની ભૂલ કરવા જેવી નથી. શરૂઆતમાં ઇમર્જન્સીના રૅન્ડમ શૉટ્સ નાખીને ભૂતકાળમાં થઈ ગયેલાં વ્યક્તિત્વો કે ઘટનાઓને મનપસંદ રંગ આપી દેવાયો છે. એટલે આ ફિલ્મને આધાર બનાવીને આપણો કોઈ પોલિટિકલ ઑપિનિયન બાંધીએ તો ઊંધે માથે ખાબકીએ એવા પૂરા ચાન્સીસ છે. કટોકટીના કાળ સાથે પણ આ ફિલ્મને જરાતરા જ છેડો અડે છે. ઇમર્જન્સી કે ગાંધી પરિવાર વિશે આપણો એક ચોક્કસ અને પબ્લિકમાં જાણીતો ઑપિનિયન જ ઘૂંટવો હોય એ રીતે સંજય ગાંધી જેવા ગેટઅપમાં રહેલા અભિનેતા (પ્રિયાંશુ ચૅટર્જી)ને ચરિત્રહીન, દારૂબાજ બતાવવામાં આવે અને ફિલ્મમાં ફરી ફરીને આપણને ‘નસબંદી સર્વોત્તમ ઉપાય’ જેવાં બૅનર્સ-ઍડ્સ બતાવવામાં આવે. અરે, રિસર્ચના નામે માત્ર એકાદ પાનાનો જૂનો ન્યુઝ રિપોર્ટ વાંચીને બનાવી હોય તેવી આ ફિલ્મમાં મહારાણી ગાયત્રી દેવીના પાત્રને પણ ભારોભાર અન્યાય થાય-એમની બદનક્ષી થાય તે પ્રકારનું ચિત્રણ કરાયું છે. ટૂંકમાં મનફાવે તે બતાવીને શરૂઆતમાં ‘આ ફિલ્મની વાર્તાને વાસ્તવિકતા સાથે લેશમાત્ર સંબંધ નથી’ એવું ડિસ્ક્લેમર મૂકીને છટકી જવાનું. (ફિલ્મમાં જ અજય દેવગણ બોલે છે એમ, ‘મૈં કહાની બદલ દેતા હૂં!’ બસ, ફિલ્મમાં પણ એવું જ છે.)

પ્રોબ્લેમ નં. 2. કમ્પ્લિટલી નો લોજિક

તમે જો બરાબરની કડક ચા પીને ફિલ્મ જોવા ગયા હો તો ધડાધડ તમને લોજિકનાં બાકોરાં દેખાવા માંડશે. તમારું મગજ ધમપછાડા કરી કરીને પૂછશે કે, આપણા હીરોને ટિયરગેસની પણ કેમ કોઈ અસર થતી નથી? ‘રાની સા’ મહેલની ટોચે ચડીને સૌનું મનોરંજન થાય એ રીતે શા માટે પોતાનું તનોરંજન કરે છે? જે કીમતી સામાન ભરેલા ટ્રકની સિક્યોરિટી ઇન્ડિયન આર્મીના મિલિટરી ઇન્ટેલિજન્સ વિભાગના અધિકારીઓને સોંપાઈ હોય, તેની આગળ પાછળ કવર માટે કોઈ વાહન જ ન હોય? ભારતીય સૈનિકો અમુક ફૂટના અંતરેથી ગોલિયોં કી બૌછાર કરે તોય આપણા હીરોલોગને કશું ન થાય? (આ તો આપણા સૈનિકોની ક્ષમતાનું પણ અપમાન છે!) આખેઆખી ટ્રક ગાયબ થઈ જાય, પણ એક નાનકડા ગામમાં કોઈ કહેતા કોઈ તેને શોધી જ ન શકે? ખાસ કરીને ત્યારે જ્યારે રણપ્રદેશમાં મેઇન રોડ સિવાય ખાસ કશે જવાની શક્યતા જ ન હોય. શા માટે મિલિટરીનો અધિકારી નંગુપંગુ થઇને ટ્રેનમાં પ્રવાસ કરે છે? શા માટે એ શેમ્પૂની ઍડના મૉડલ જેવા લાંબા વાળ રાખીને ફરે છે? હિપોપોટેમસ જેવી ટ્રકને રોકવા માટે પોલીસ સાવ મમરાની ગૂણ જેવાં બેરિકેડ મૂકે? બંદૂકની ગોળી ખાઇને અને પોલીસનું ટૉર્ચર વેઠીને ઊભો થયેલો ઘરડો માણસ એકદમ સ્વસ્થતાથી અને ફિજેટ સ્પિનર ફેરવતો હોય એવી સરળતાથી તિજોરી ખોલી બતાવે? (એ પણ એવી તિજોરી જેના માટે અગાઉ એવું કહેવાયું હોય કે ‘યે ટ્રક નહીં, ચલતા ફિરતા બંકર હૈ!’) શા માટે (ઇમર્જન્સીમાં પણ) અજય દેવગણ ગાર્ડનમાં ટહેલવા જતો હોય તેમ જેલની અંદર-બહાર આવ-જા કરે છે? આખી જીપ રોડ પરથી ઊછળીને તળાવમાં પડે, પણ અંદર બેઠેલા લોકોને લિટરલી ઘસરકો સુદ્ધાં ન પડે!  અમાં યાર, થોડું તો વાજબી રાખો!

એક્ચ્યુઅલી, આ હાઇસ્ટ ફિલ્મમાં સૌથી મોટી લૂંટ લોજિકની જ થઈ છે!

પ્રોબ્લેમ નં. 3. રાઇટર રજત અરોરાનાં સસ્તાં વનલાઇનર્સ

જરા નોશ ફરમાવોઃ ‘આપકે સોને કા કેરેટ, મેરા કેરેક્ટર ખરાબ નહીં કર સકતા’, ‘રજાઈ, લુગાઈ ઔર લડાઈ, તીનોં બરાબર કી હોની ચાહિયે’, ‘ઔરતોં કી વજહ સે જિતને ઘર નહીં બસે, ઉતને પંગે હુએ હૈ’, ‘આંખોં મેં તભી ચમક આતી હૈ જબ ઉનમેં ખતરા હોતા હૈ’, ‘જબ બાત ઝબાન કી હો, તો જાન કી કીમત કમ હો જાતી હૈ’, ‘રાજનીતિ મેં નીતિ સે કુછ નહીં હોતા’… હજી આવાં અનેક વનલાઇનર્સ અમે ગણાવી શકીએ એમ છીએ, પરંતુ પછી તમને થિયેટરમાં ટાઇમપાસ માટે પણ કંઇક જોઇશે ને? રજત અરોરાને માલુમ થાય કે એમનાં આવાં વનલાઇનર્સ એક્સપાયરી ડૅટ વટાવી ચૂક્યાં છે અને હવે માત્ર લાફિંગ ગૅસના સસ્તા વિકલ્પ તરીકે જ તેનો ઉપયોગ થાય છે. આ પ્રોબ્લેમનો પેટા-પ્રોબ્લેમ એ છે કે વનલાઇનર્સનું પ્રમાણભાન જળવાતું નથી. દરેક પાત્ર મોં ખોલે એટલે પહેલી લાઇન તો વનલાઇનર જ ફેંકે! એવું જ લાગે કે આ લોકો પહેલાં વનલાઇનર્સ લખતાં હશે અને પછી તેની આસપાસ સ્ટોરી ગૂંથતા હશે!

પ્રોબ્લેમ નં. 4. સ્ત્રીઓનું ઑબ્જેક્ટિફિકેશન

આમ તો આ ક્રાઇમમાં ‘બાદશાહો’ પહેલી ફિલ્મ નથી, તેના ‘ક્રિમિનલો’ની સંખ્યા બહુ મોટી છે. બાદશાહોમાં જે રીતે સ્ત્રીઓ વર્તે છે, જે રીતે તે માત્ર ગ્લેમર ક્વૉશન્ટ વધારવા માટે જ છે, એ જોતાં એવું જ લાગે કે અહીં સ્ત્રીઓનું કામ પુરુષોને ‘ખુશ’ કરવાથી વિશેષ કશું જ નથી. સ્ટોરીમાં મહત્ત્વની ભૂમિકા તો ઠીક, કૅચી વનલાઇનર્સ પણ માત્ર પુરુષોને જ આપવાનાં. હજી આમાં એકદમ ચીપ ‘અન્ડરગાર્મેન્ટ્સ જોક’ની તો વાત જ નથી કરી.

પરચૂરણ પ્રોબ્લેમ્સ

આ ફિલ્મનાં બધાં જ ગીતો પરાણે અને બિનજરૂરી રીતે ઠૂંસવામાં આવ્યાં છે. સ્ટોરી-કેરેક્ટર ડૅવલપ કરવામાં તેનો કોઈ જ ફાળો નથી. છતાં અમદાવાદના રસ્તાઓ પરના ખાડાની જેમ એક પછી એક ગીતો આવ્યા જ કરે છે. કદાચ સંગીતકારોને પણ આ ખબર છે (આઈ મીન, ગીતો વિશે), એટલે એમણે પણ ખાસ મહેનત કરી હોય એવું લાગતું નથી. હા, ‘રસ્કે કમર’ની વાત અલગ છે, પરંતુ તેની મજા નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સા’બની ઑરિજિનલ રચના સાંભળવામાં જ છે.

ફિલ્મ પ્લોટ ડ્રિવન છે, એટલે તેમાં સારી એક્ટિંગનો છેદ ઉડાડી દેવાયો છે. આમેય ફિલ્મમાં સંજય મિશ્રા અને ક્યારેક અજય દેવગણને બાદ કરતાં કોઈ કલાકાર પોતાની એક્ટિંગ માટે જાણીતો નથી. જેમ ફિલ્મમાં ઇલિયાનાનો મૅકઅપ કે હેરસ્ટાઇલ વીંખાતા નથી, એ જ રીતે અજય દેવગણના ચહેરા પરથી ‘મને કશો જ ફરક પડતો નથી’ એવું એકમાત્ર એક્સપ્રેશન પણ ભૂંસાતું નથી. ઇશા ગુપ્તા બિચારી ફિલ્મમાં માત્ર ઇમરાન હાશ્મીને એકલું ન લાગે એટલા ખાતર જ મુકાઈ હોય એવી હાલત છે એની. હા, સંજય મિશ્રા જેટલા સીનમાં છે એ તમામ સીનને એ રીતસર ખાઈ ગયા છે.

આમ તો બૉલિવૂડમાં હરિયાણવી બોલીનો અતિરેક થઈ રહ્યો છે. છતાં ‘બાદશાહો’ પરથી એટલું કહી શકાય કે તે હરિયાણવી બોલીનો ક્રેશ કૉર્સ છે. કોઇપણ હિન્દી ડાયલોગમાં ‘મારે કો’, ‘થારે કો’, ‘મૈં જાઉં કો ના’ જેવા શબ્દપ્રયોગો અને ‘ન’ને બદલે ‘ણ’ (જેમ કે, સોણા કહાં હૈ?) નાખી દો એટલે થઈ ગયું ફિલ્મનું ‘હરિયાણવીફિકેશન’!

‘બાદશાહો’માં બતાવવામાં આવેલો ટિપિકલ ખજાનો જેટલો હાસ્યાસ્પદ છે, તેના કરતાં ક્યાંય વધુ રિડિક્યુલસ તેની સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ છે!

ખજાનાની બેલેન્સ શીટ

સવા બે કલાકની આ ફિલ્મ ક્લાઇમેક્સ સુધી પહોંચતા સુધીમાં ફુસ્સ થઈ જાય છે. અરે, ફિલ્મનું ઍન્ડિંગ પણ એવું છે કે જાણે પાત્રો કહેતા હોય, ‘હવે બહુ થયું ફિલમ-ફિલમ! મૂકો ને મગજમારી!’ ‘બાદશાહો’ની માઇલ્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ વેલ્યૂ, સસ્તી થ્રિલ અપીલ અને સ્ટાર પાવર જોતાં એકાદ વખત ટીવી પર આવતી હોય તો જોઈ શકાય. બાકી નહીં જુઓ તો ખાસ કોઈ ખજાનો ગુમાવવા જેવું નથી.

P.S. નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સા’બના અવાજમાં ‘રસ્કે કમર’નું 17 મિનિટનું ઑરિજિનલ વર્ઝન આ રહ્યુંઃ

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

અઝહર

 

હેડિંગઃ હિટ વિકેટ

***

ઇન્ટ્રોઃ આ ફિલ્મ એટલે બાયોપિકના નામે એ જ ટિપિકલ ફિલ્મી મસાલો અને વધુ એક રસપ્રદ સ્ટોરીનો વેડફાટ.

***

આપણે ત્યાં પાપારાઝીuarfbk1fvuzw1zym-d-0-azhar-movie-poster કલ્ચર લગભગ નથી અને ઇન્વેસ્ટિગેટિવ જર્નલિઝમ પણ મરી પરવાર્યું છે. એટલે જ ફિલ્મસ્ટારો હોય કે રાજકારણીઓ કે પછી સ્પોર્ટ્સપર્સન, એમના પર ખણખોદ કરીને ચારેકોર હાહાકાર મચી જાય એવાં પુસ્તકો પણ ભાગ્યે જ લખા
ય છે. લેકિન આપણી સેલિબ્રિટીઓ પર બાયોપિક બનાવ્યા વિના તો આપણને ચાલે નહીં. એટલે પછી એ જ સેલિબ્રિટી કે તેના પરિવારજનોને સાથે રાખીને અને ન્યુઝ પેપર કટિંગ્સ ભેગાં કરીને એક સ્ટોરી તૈયાર કરી દેવાય. ઉપરથી દસ ફ્લેવરની પાણીપુરીની જેમ બૉલીવુડિયા મસાલા પણ જોઇએ. બધું ભેગું કરીને બાયોપિકના નામે જે ફિલ્મ બને તે કંઇક આ ટૉની ડિસોઝાની ‘અઝહર’ જેવી હોય.

બૅટ, બૅટિંગ અને બિજલાણી

એક હતો અઝહર (ઇમરાન હાશમી). હૈદરાબાદના મિડલ ક્લાસ પરિવારના આ ટેણિયાને એના નાના (કુલભૂષણ ખરબંદા)એ બૅટ પકડાવીને ચિંતનનું એવું ચ્યવનપ્રાશ ચટાડ્યું કે સીધો એ ઇન્ડિયન ક્રિકેટ ટીમનો કૅપ્ટન બની ગયો. અમ્મીજાન (શેરનાઝ પટેલ)એ નૌરીન (પ્રાચી દેસાઈ) નામની ચાંદની ટુકડી સાથે એના નિકાહ પણ પઢાવી દીધા અને અઝહરે એની સાથે ડ્યુએટ પણ ગાઈ લીધાં. લેકિન પબ્લિસિટી કી ચકાચૌંધ મેં અઝહરને બૉલીવુડની ગ્લેમરસ એક્ટ્રેસ સંગીતા (નરગિસ ફખરી) સાથે સેકન્ડ ટાઇમ મેં લવ હો ગયા. બીજી બાજુ અઝહર પર આરોપ લાગ્યો કે એણે મૅચ ફિક્સ કરવા માટૈ પેસા ખાધા છે અને ચારેકોર ‘અઝહર ઇઝ અ ચીટર’નો દેકારો થયો. અઝહર પર આજીવન પ્રતિબંધ મુકાયો અને કૉર્ટમાં લાંબો કેસ ચાલ્યો. કૅસ એના દોસ્તાર રેડ્ડી (કુણાલ રૉય કપૂર)એ લડ્યો. સામે હતી તેજતર્રાર વકીલ મીરાં વર્મા (લારા દત્તા). અંતે ચુકાદો આવ્યો કે અઝહર ઇઝ પાકિઝા, પાકસાફ. ઍન્ડ, ધ એન્ડ.

ક્રિકેટ કે અલાવા સબકુછ

એક બાયોપિક તરીકે ‘અઝહર’ ક્યુરિયસ કૅસ છે. તેની શરૂઆતમાં જ મૅઝરટેપથી માપી શકાય તેવું જંગી સાઇઝનું ‘લાગે-બાગે લોહીની ધાર, આપણા ઉપર નામ નહીં’ જેવું ડિસ્ક્લેમર આપી દેવાયું છે. તેનો સાર કંઇક એવો છે કેઃ આ ફિલ્મ બાયોપિક છે ખરી, પણ એક્ઝેક્ટ બાયોપિક નથી. અઝહર નામના એક ભૂતપૂર્વ ભારતીય ક્રિકેટ કૅપ્ટનની લાઇફની અમુક ઘટનાઓનું નાટ્ય રૂપાંતર ઑન્લી છે, એ પણ ‘મનોરંજનના હેતુસર.’ મતલબ કે આપણે કોન્ટ્રોવર્સિયલ વ્યક્તિત્વ પર ફિલ્મ બનાવવી છે, પણ કોઇને માઠું નથી લગાડવું. સેલિબ્રિટીનાં ગંદાં ચડ્ડી-બનિયન જાહેરમાં ધોવાં છે, એની ઇમેજને પણ ટિનોપાલથી ધોઇને ચમકાવી દેવી છે, એમાંથી કમાણી પણ કરવી છે, પણ વિવાદમાં નથી ઊતરવું. રિયલ લાઇફ ઇવેન્ટ્સને ફિલ્મમાં લેવી છે, પણ એમાં સચ્ચાઈ કેટલી અને ફિક્શનનું અટામણ કેટલું એવી પંચાતમાં નથી ઊતરવું. ટૂંકમાં પોલિટિકલ પ્રોપેગન્ડા ફિલ્મની જેમ આપણે કશા જ સવાલો કર્યા વગર સ્વીકારી લેવાનું કે, ‘ઇસ્ટ ઑર વેસ્ટ, અઝહર ઇઝ ધ બેસ્ટ.’ પરિણામે આ ફિલ્મ ‘જન્નત’ અને ‘વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઈ’ની ૧૫૬મી આવૃત્તિ બનીને રહી ગઈ છે.

‘અઝહર’ ધ ફિલ્મ પર ટીકાનાં નાળિયેર વધેરીએ એ પહેલાં એટલું તો કહેવું જ પડે કે ઇમરાન હાશમી પ્લેઇડ વેલ. અઝહરભાઈ પાસેથી એણે બૉડી લેંગ્વેજની, કૉલર ઊંચો રાખવાની અને બૅટિંગ સ્ટાઇલની સારી એવી ટ્રેનિંગ લીધી છે. ઇવન પિચ્છુ સે તો ખબર જ નથી પડતી કે આ ઑરિજિનલ અઝહર છે કે ફિલ્મી. ગળામાં કાળું માદળિયું પણ એક્ઝેક્ટ સાઇઝનું પહેરાવ્યું છે. હા, અઝહરની બોલવાની સ્ટાઇલ પકડી નથી એ સારું થયું છે. નહીંતર આખી ફિલ્મ સબટાઇટલ્સ સાથે રિલીઝ કરવી પડી હોત. અઝહર ફિલ્મમાં ઇમરાન એની ટ્રેડમાર્ક ચુમ્મી લે, મેદાન પર શોટાબાજી કરે કે કૉર્ટમાં ઇમોશનલ ડાયલોગબાજી કરે, દરેક ઠેકાણે આપણને થાય કે અઝહરને મળે કે ન મળે, ઇમરાનને તો ક્લિન ચીટ મળવી જ જોઇએ.

બહુ ક્રૂર ભાષામાં એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ એક ક્રિકેટરની કે ભારતના સૌથી સફળતમ કૅપ્ટનોમાંના એકની લાઇફસ્ટોરી લાગતી જ નથી. દેશની મોસ્ટ પોપ્યુલર ગેમનો એકેય સીન કનેક્ટ થતો નથી કે એક ગ્રામ જેટલો પણ રોમાંચ જગાવતો નથી. ગ્રાઉન્ડ પરના સીન કોઈ ક્લબ કક્ષાની મૅચ જેવા અને તદ્દન કૃત્રિમ લાગે છે. જૂનવાણી સ્કોરબોર્ડ કે ભારતીય ટીમનો યુનિફોર્મ ક્રિએટ કરવામાં જેટલી મહેનત કરી છે એના હજારમા ભાગની મહેનત પણ અઝહરના સાથી ક્રિકેટરો પસંદ કરવામાં કરાઈ નથી. પારેવા જેવો બિચારો અઝહર જાણે ભૂખ્યા વરુઓની વચ્ચે આવી ગયો હોય એમ બાકીના ક્રિકેટરોને લુચ્ચા, લફડેબાજ અને માથાકૂટિયા ચીતરવામાં આવ્યા છે. અહીં પણ આ ફિલ્મ જોઇને અન્ય ક્રિકેટરોને પેટમાં ચૂંક ન આવે એનું પૂરેપૂરું ધ્યાન રખાયું છે. એટલે જ મનોજ અહીં પ્રભાકર નથી, રવિ એ શાસ્ત્રી નથી, નવજોત એ સિધુ નથી અને હૅન્સી એ ક્રોનિએ નથી. જ્યારે અજય એ જોકર છે, સચિન છોટુ છે. અબોવ ઑલ, ફિલ્મમાં ભાગ્યે જ ક્યાંય અઝહર એ ‘મોહમ્મદ અઝહરુદ્દીન’ છે.

એક લોઅર મિડલક્લાસ પરિવારના ફરજંદમાંથી ભારતીયમાં સિલેક્શન અને કૅપ્ટન બનવા સુધીની અઝહરની જર્ની કેવી રહી, સાથી ખેલાડીઓ સાથેના એના સંબંધો કેવા હતા, વિવિધ ટૂર પર જાય ત્યારે અને ડ્રેસિંગ રૂમમાં કેવી ધમાલો થતી, શું કામ અઝહરના ક્રિકેટવિશ્વમાં કોઈ પાક્કા દોસ્તાર નહોતા, અઝહરની પર્સનાલિટીના બીજાં પાસાં કયાં હતાં એવા કોઈ પ્રશ્નોના જવાબ આ ફિલ્મમાંથી આપણને મળતા નથી. અરે, બિજલાણી નહીં એવી સંગીતા સાથે અઝહર અહીં જે સ્પીડે પ્રેમમાં પડે છે એટલી ઝડપથી તો મૅગી પણ ન બને.  અચાનક એ પ્રેમનું ઝરણું ક્યાંથી ફૂટી નીકળ્યું ને સલમાન સાથે એને ક્યારે કિટ્ટા થઈ ગયા એવુંય કંઈ નહીં નથી. બસ, મળ્યાં, કિસ કરી, ગીત ગાયું અને ફિટ્ટુસ.

બાકી હતું તે ચીઝી વનલાઇનરોના બેતાજ બાદશાહ રજત અરોરાએ પૂરું કર્યું છે. ‘તીન તરહ કી જંગ વર્લ્ડફેમસ હૈ, પતિ-પત્ની, પાની-પેટ્રોલ ઔર ઇન્ડિયા-પાકિસ્તાન’, ‘જબ છાતી પે ઇન્ડિયા લિખા હો તો દિલ નહીં ભરતા’, ‘ફર્ક નહીં પડતા ઝિંદગી મેં, ફર્ક તભી પડતા હૈ’… આવા સડકછાપ વનલાઇનરોએ ફિલ્મની ગંભીરતાનો ડૂચો વાળી નાખ્યો છે. ઉપરથી સંગીતા બિજલાણી તરીકે ચીપિયા ઓષ્ઠવતી નરગિસ ફખરીને અને કપિલ દેવ તરીકે વરુણ બડોલા જોઇને માથું કૂટીએ. (ઑરિજિનલ સંગીતા બિજલાણી ક્યાંય સારી દેખાય છે.) હા, લારા દત્તાનું કામ ઢીનચાક છે. ફિલ્મમાં પોતે રહી ગયાની લાગણી ન અનુભવાય એટલા માટે સંગીતકારોએ પણ ‘ઑયે ઑયે’ ગીતને ખોટા શબ્દો સાથે રિમિક્સ નામનો બોથડ પદાર્થ ઝીંકી દઇને મરણતોલ ફટકો માર્યો છે.

આ ફિલ્મમાં અઝહરનો કૅસ એક્ઝેક્ટ્લી કઈ કૉર્ટમાં ચાલે છે તે તો બાલાજી જાણે, પણ અહીં સૌથી હાસ્યાસ્પદ અને ભંગાર કૉર્ટરૂમ ડ્રામા પેશ થયો છે. ફિલ્મના એક સીનમાં અઝહરની બૅગમાં એક ડઝન સ્પોન્સર્ડ ચડ્ડીઓ પૅક થયેલી બતાવાય છે અને અઝહરના બાપા (વીરેન્દ્ર સક્સેના) પણ ચડ્ડી-ચડ્ડી જપ્યા કરે છે? શું કામ? બાલાજી જાણે. ખર્ચો કાઢવા માટે જ્યાં ને ત્યાં ગંદું પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ છે. કારણ? એ તો સૌ જાણે છે!

મૅચ કેન્સલ

બાયોપિકના નામે આ ફિલ્મ અઝહરને ક્લિન ચીટ અપાવવાની અને એ કેટલો બિચારો છે એ સાબિત કરવાની જ ક્વાયત છે એ ચોખ્ખું દેખાઈ આવે છે. પરંતુ એક ફિલ્મ તરીકે પણ આ ‘અઝહર’ તદ્દન કંગાળ છે. એના કરતાં ઘરે બેસીને IPLની એકાદી મૅચ જોઈ નાખો, ખુદ અઝહર પણ એ જ કરતો હશે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હમારી અધૂરી કહાની

દર્દ-એ-દિલ, દર્દ-એ-દિમાગ

***

દર્દ કા હદ સે બઢ જાના દવા નહીં ક્યારેક ફારસ પણ બની જાય. પાત્રોને પરાણે અને વધુ પડતાં દુઃખી કરવાની ક્વાયત લોજિક અને લાગણીનો પાલવ છોડી દે છે.

***

hamari_adhuri_kahani_official_posterપીડા અને એમાંય અધૂરા પ્રેમની પીડા આપણે ત્યાં ગરમાગરમ ભજિયાની જેમ વેચાતી આવી છે. રિક્ષાની પાછળ બેવફા પ્રેમિકાઓને ઉદ્દેશીને લખાયેલી શાયરીઓથી લઇને ‘દેવદાસ’ જેવી અમર કૃતિઓ તેની સાબિતી છે. દિગ્દર્શક મોહિત સૂરિને આપણી પીડાની આ દુખતી રગ બરાબરની હાથમાં આવી ગઈ છે. દિલમાં દર્દની દુકાન લઇને ફરતો હીરો દર્દભરે નગમે ગાયા કરે અને લોકો રૂમાલથી આંસુડાં લૂછતાં રહે. એમની પાછલી બે ફિલ્મો ‘આશિકી-૨’ અને ‘એક વિલન’માં હીરોની હાલત આવી જ હતી. જ્યારે હવે આવેલી ‘હમારી અધૂરી કહાની’માં લગભગ બધાં જ પાત્રો ‘દેવદાસ સિન્ડ્રોમ’થી પિડાય છે. એટલે અમુક હદ પછી આપણને વાર્તાની દિશા અને પાત્રોનાં નિર્ણયો તદ્દન તર્કહીન લાગવા માંડે. એ જ ઘડીએ એમની પીડાથી આપણા છૂટાછેડા થઈ જાય.

દુઃખી મન મેરે

આ એક એવા દુઃખીસ્તાનની કહાણી છે, જ્યાં બધાં જ દુઃખી છે. વસુધા પ્રસાદ (વિદ્યા બાલન) એક ફાઇવસ્ટાર હૉટેલમાં ફ્લોરિસ્ટ છે, જે બૈરીને પાંવ કી જૂતી સમજતા મૅલ શોવિનિસ્ટ પતિ હરિ (રાજકુમાર રાવ) સાથે પરણીને દુઃખી છે. હરિયો પાંચ વર્ષથી ક્યાંક ગાયબ છે. કહે છે કે એ આતંકવાદી બની ગયો છે. હૉટેલમાં ફૂલો ગોઠવતાં ગોઠવતાં તેના માલિક આરવ રૂપારેલ (ઇમરાન હાશ્મી) અને આ વસુધા વચ્ચે પ્રેમનાં પુષ્પો ખીલી ઊઠે છે. ૧૦૮ હૉટેલોનો ધણી આરવ પણ દુઃખી છે. એની ભગ્નહૃદયી મમ્મી (અમલા)નું દુઃખ હજીયે એના દિલની હાર્ડડિસ્કમાં ખાસ્સી એવી જગ્યા રોકીને બેઠું છે.

હવે વસુધા અને આરવ મીન્સ કે વિદ્યા બાલન અને ઇમરાન હાશ્મી પ્રેમના પુષ્પને લગ્નની ફુલદાનીમાં ગોઠવવાની અણી પર જ હોય છે ત્યારે વિદ્યાનો જૂનો પતિ અચાનક ગુમડાની જેમ ફૂટી નીકળે છે. સરવાળે દુઃખનો ગુણાકાર થવા માંડે છે.

ગુમડાનો કરીએ ગુલાલ

દિગ્દર્શક મોહિત સૂરિનું પોતાનું એક વિશ્વ છે. એ વિશ્વમાં આગળ કહ્યું એમ હીરો સતત પીડામાં જ જીવતો હોય. જાણે દુઃખી રહેવામાં અને લોકોની સહાનુભૂતિ ઉઘરાવવામાં એને મજા પડવા લાગે છે. એ પીડાની સાઇડ ઇફેક્ટને કારણે એ દરેક ઠેકાણેથી કોઈ ફિલોસોફી નિચેવી કાઢે છે. ધારો કે એના પાત્રને તાવ આવે કે ઘરમાં દૂધ ઊભરાઈ જશે તોય એ એને પોતાની પીડા સાથે જોડી દેશે અને કોઈક ફિલોસોફી ઠપકારી દેશેઃ ‘આંસૂ જબ જિસ્મ મેં જમ જાતે હૈ તબ વો બુખાર કી તરહ પૂરે બદન કો જલાને લગતે હૈ’ અથવા તો ‘ગમ હો યા દૂધ, કભી તો ઉબલ કર બાહર આ હી જાતા હૈ.’ એ તાવની દવા નહીં કરાવે કે ઊભરાયેલા દૂધ પર પોતું ફેરવીને આગળ નહીં વધે. વળી, સાચા પ્રેમમાં પડ્યા હોવાના પુરાવા રૂપે એ મગજનો ઉપયોગ કરવાનું બંધ કરીને કહેવાતી લાગણીની ધૂંસરીથી ખેંચાતો ચાલ્યો જશે. લોજિકલ વાત કરીને એના દોસ્તાર જેવી કોઈ ઠરેલ વ્યક્તિ એને ટપારવાનો પ્રયત્ન કરશે પણ અલ્ટિમેટલી એ મોહિત સૂરિનો હીરો છે એટલે દર્દના દરિયામાં જ ખાબકવાનો છે.

કહે છેકે આ ફિલ્મ મહેશ ભટ્ટ સાહેબના પપ્પા નાનાભાઈ ભટ્ટની લવસ્ટોરી પર આધારિત છે (બાય ધ વે, મહેશ ભટ્ટ પાસે હજી કેટલી પર્સનલ ટ્રેજેડીઓ કહેવાની બાકી રહી ગઈ છે?). એટલે જ આ ફિલ્મમાં લેખક તરીકે ભટ્ટસાહેબનું નામ બોલે છે. પરંતુ ચોખ્ખું દેખાઈ આવે છે કે આ ફિલ્મ અધકચરી લખાયેલી છે અને તે બિલકુલ નિરાશાવાદી અભિગમ ધરાવે છે. શાંત ચિત્તે વિચારીએ તો સમજાય છે કે વિદ્યા બાલન તથા ઇમરાન હાશ્મીનાં પાત્રોને સુખી થવું જ નથી. જાણે સુસાઇડલ અભિગમ ધરાવતા હોય એમ બંને પોતાની પીડામાંથી જાણી જોઇને બહાર આવતાં નથી. એટલા માટે જ ફિલ્મની શરૂઆતમાં એ બંને પાત્રો સાથે પ્રેક્ષકોને લાગણીનો જે તંતુ બંધાય છે, એ એમનો દેવદાસ ટાઇપનો અપ્રોચ જોઇને તૂટી જાય છે. હૉલીવુડની ‘પર્લહાર્બર’ અને ‘ટાઇટેનિક’ તથા આપણી ઋષિકપૂરવાળી ‘દીવાના’ ફિલ્મનાં પાત્રો કંઇક આવી જ પરિસ્થિતિમાં મુકાયાં હતાં, પરંતુ એમણે પોઝિટિવ અભિગમ રાખેલો. પીડા કુદરતી રીતે આવેલી હોય તો તેના પ્રત્યે સહાનુભૂતિ થાય, પેટ ચોળીને ઊભી કરેલી હોય ત્યારે ન થાય. અહીં બધાં જ પાત્રોની પ્રેમકહાની અધૂરી છે, જે કોઇન્સિડન્સ તો કઈ રીતે હોય?

એક તો બધી વાતમાં ઑવર મેલોડ્રામેટિક થઈ જતું બિહેવિયર અને તેમાં ઉપરથી લેખિકા શગુફ્તા રફીકનાં ફિલોસોફીથી ફાટફાટ થતા સંવાદો. મોટાભાગનાં દૃશ્યોમાં પાત્રો મોઢું ખોલે કે એમના મુખકમળમાંથી ફોફલી ફિલોસોફી જ સરી પડેઃ ‘જિસ બગીચે મેં મુરઝાયે હુએ ફૂલ ન હો, વો બગીચા બગીચા નહીં હોતા’, ‘મેરી હાલત રેગિસ્તાન મેં ફંસે ઉસ મુસાફિર જૈસી હૈ, જિસે પાની નઝર તો આતા હૈ લેકિન હોતા વૉહ સિર્ફ મેહરાબ હૈ’, ‘પ્યાર એક ઝિમ્મેદારી હૈ જિસે તકદીરવાલે હી ઉઠાયા કરતે હૈં’, ‘સચ્ચે પ્યાર કી કહાની કા કોઈ અંત નહીં હોતા’… આ ઢગલો શું કામ કરાયો છે એ તો લખનારા જાણે, પરંતુ ક્યારેક તે અનઇન્ટેન્શનલ લાફ્ટર ઊભું કરી દે છે. જેમ કે, અમલા જ્યારે વિદ્યા બાલનને પહેલીવાર જુએ છે ત્યારે તે કોઈ જ સંદર્ભ વિના બોલી ઊઠે છે, ‘યે બંજારન કૌન હૈ, જો અપની સી લગતી હૈ?’ ગંભીર સીન હોવા છતાં આવું વિચિત્ર વાક્ય સાંભળીને પ્રેક્ષકોમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળે છે.

લોજિકનાં ચશ્માંમાંથી જુઓ તો પોતાના દીકરા ખાતર પણ વિદ્યા ઇમરાન સાથે લગ્ન શા માટે કરતી નથી, ઇમરાન હાથે કરીને જોખમી વિસ્તારમાં જાતે શા માટે જાય છે, ત્યાંથી લઇને એકવીસ વર્ષ પહેલાં પણ આઇ પૅડ-મોબાઇલ ફોન ક્યાંથી આવ્યા એવા સહજ પ્રશ્નો થાય જ. અરે, વિદ્યાના ચહેરા પર ગુલાબ ફેરવતા ઇમરાનને જોઇને ‘મુઘલ-એ-આઝમ’ યાદ આવે, તો રંગોળી વીખીને લહેરાતી સાડીએ દોડતી વિદ્યા (ભણસાલીના) ‘દેવદાસ’ની ‘પારો’ લાગે. આ જ વિદ્યા અહીં ‘કહાની’ના ક્લાઇમૅક્સની પણ યાદ અપાવે છે.

પીડાના પાર્ટનર

ફિલ્મ સાથે તમે કનેક્ટ થાઓ કે નહીં, પરંતુ એટલું તો માનવું પડે કે ઇમરાન, વિદ્યા અને રાજકુમાર રાવ ત્રણેયે પોતાના પાત્રમાં જીવ રેડી દીધો છે. એક પછી એક નવા સૂટ પહેર્યા કરતો ઇમરાન આટલો હેન્ડસમ ભાગ્યે જ કોઈ ફિલ્મમાં દેખાયો છે. દક્ષિણની હિરોઇન અમલા અક્કીનેની (‘શિવા’ ફેમ) બે વર્ષ પછી ફિલ્મમાં દેખાઈ છે. અને બોસ, એ એટલી જ ખૂબસૂરત લાગે છે. ટચવૂડ. વચ્ચે વચ્ચે સુહાસિની મૂળે, યતિન કર્યેકર અને ‘હૈદર’ના પિતા બનેલા અફલાતૂન અવાજના માલિક નરેન્દ્ર ઝા જેવાં સિનિયર કલાકારો પણ હાઉકલી કરી જાય છે. મોહિત સૂરિની ફિલ્મોનું સૌથી સ્ટ્રોંગ પાસું હોય છે તેનું દિલકશ મ્યુઝિક. અહીં ત્રણ સંગીતકારો (મિથૂન, જીત ગાંગુલી અને અમી મિશ્રા) છે અને સંગીત પણ સાંભળવું ગમે તેવું છે, પરંતુ તેમાં ‘એક વિલન’નાં ગીતોની છાંટ વર્તાયા કરે છે.

તમે પીડાપ્રેમી છો?

એક ફિલ્મની દૃષ્ટિએ જોઇએ તો ‘હમારી અધૂરી કહાની’માં જથ્થાબંધ ઊણપો છે. તેમ છતાં તમે જો ઇમરાન હાશ્મી કે વિદ્યા બાલનના ફૅનની કેટેગરીમાં આવતા હો, તમને દર્દીલી દાસ્તાનના બૅકગ્રાઉન્ડમાં દર્દભરે નગમે ચાલતાં હોય એવી વાર્તા ગમતી અથવા તો પ્રેમને ખાતર જાત કુરબાન કરતાં પાત્રો પ્રત્યે લગાવ હોય તો આ ફિલ્મ જોવા લાંબા થઈ શકાય. હા, જાઓ તો સાથે એક સારામાંનો રૂમાલ સાથે રાખજો.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

પોસ્ટ સ્ક્રિપ્ટઃ – રાજકુમાર રાવ ‘ક્વીન’માં કંગનાની પાછળ પડી ગયો હતો કે, “અલી મારા નામનું ટેટૂ કરાય ને!’’ તે આ ફિલ્મમાં (ભલે વિદ્યાને) કરાવીને જ ઝંપ્યો બોલો!

આ ફિલ્મમાં કરાવેલી દુબઈ, શિમલા, કોલકાતાની ટૂરો પણ લગભગ અર્થહીન છે. દુબઈની હૉટેલના બગીચામાં ઇમરાન વિદ્યાને માત્ર એટલા માટે જ લઈ જાય છે જેથી વિદ્યા પેલો ‘મુરઝાયે હુએ ફુલ-પત્તે’વાળો ડાયલોગ ફટકારી શકે. કે કોલકાતાય એટલા સારુ જ ઘુસાડ્યું છે કે વિદ્યાને મારવા ધસી આવેલા રાજકુમારને પાછળ દુર્ગા મા દેખાય અને સ્ત્રીશક્તિથી ડરીને એ પાછો વળી જાય.

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

મિસ્ટર X

Mr. Why!

***

એક્ચ્યુઅલી આ ફિલ્મનું નામ ‘મિસ્ટર એક્સ’ને બદલે ‘મિસ્ટર વ્હાય’ (Mr. Why) હોવું જોઇતું હતું. કારણ કે આ ફિલ્મ જોયા પછી એક જ સવાલ થાય છે, આવી બાલિશ, ઢંગધડા વિનાની ફિલ્મો શા માટે બનતી હશે? વ્હાય?

***

mr-x-poster-embedસાજિદ ખાન બિચારો ‘હિમ્મતવાલા’ અને ‘હમશકલ્સ’ જેવી ફિલ્મો બનાવીને વગોવાઈ ગયો, પણ વિક્રમ ભટ્ટ બેધડક વધારે ને વધારે ભંગાર ફિલ્મો બનાવી રહ્યો છે, અને તોય છૂટ્ટો ફરે છે. એની આ નવી ફિલ્મ ‘મિસ્ટર એક્સ’ની રિલીઝ પછી આપણે વિશ્વભરમાં ગૌરવભેર કહી શકીશું કે ઇન્વિઝિબિલિટીના વિષય પર બનેલી સૌથી મહાન (મિસ્ટર ઇન્ડિયા) અને સૌથી રેઢિયાળ ફિલ્મ (મિસ્ટર એક્સ) આપણા બૉલીવુડે જ બનાવી છે.

જરા તરા સ્ટોરી

રઘુરામ રાઠોર (ઇમરાન હાશ્મી) અને સિયા વર્મા (અમાયરા દસ્તુર) બંને ‘એન્ટિ ટેરરિસ્ટ ડિપાર્ટમેન્ટ’ના ઇકલૌતા જાંબાજ ઑફિસરો છે. પરંતુ એક મોટી સાઝિશમાં ઈમરાન એવો સલવાય છે કે સાજા થવા માટે એણે એક ખાસ પ્રકારની દવા પીવાનો વારો આવે છે. એ દવા પીધા પછી એ માણસમાંથી ટ્યુબલાઇટ થઈ જાય છે. મીન્સ કે ગાયબ થઈ જાય છે, જે જૂની ટ્યુબલાઇટની જેમ લબુકઝબુક થતો આવ-જા કરવા માંડે છે. બસ, પછી આ સ્થિતિમાં એ પોતાની સાથે થયેલા અન્યાયનો બદલો લેવામાં કલાક ઉપરનો સમય કાઢી નાખે છે.

બધું જ ગાયબ

આ ફિલ્મમાં માત્ર હીરો જ સરકારી ફાઇલની જેમ ગાયબ નથી થતો. બલકે બીજું ઘણું બધું ફિલ્મમાંથી ગાયબ છે. જેમ કે, ભેજામાં ઊતરે એવી સ્ટોરી, ફ્રેશનેસ, એક્ટિંગ, સારું મ્યુઝિક બધું જ. ઇવન, થિયેટરમાંથી પ્રેક્ષકો પણ ગાયબ છે. એમાંય લોજિકનું તો આખી ફિલ્મમાં નામ જ લેવા જેવું નથી. આખા શરીરે દાઝી ગયેલા હીરોને બચાવવા માટે ‘ઉજાલા’ ગળીની જાહેરખબરમાં બતાવે છે તેવું દ્રાવણ ટેસ્ટટ્યૂબમાં ભરીને પીવડાવવાથી તે માણસ ગાયબ થઈ જાય, યુ નૉ? એ પણ એન્ટિ રેડિયેશન થેરપીના ભાગરૂપે. ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’ લાલ રંગમાં દેખાતો હતો, તો અહીં ‘મિસ્ટર એક્સ’ બ્લ્યુ રંગમાં દેખાય છે (કદાચ ઈમરાન હાશ્મી હશે એટલે?). તેમ છતાં એ અરીસામાં દેખાય છે, બોલો? અને શા માટે ગાયબ થાય છે, એ ક્યારે દેખાય છે, વારેવારે લબુકઝબુક શું કામ થાય છે એની કોઈ ચોખવટ જ નહીં. વળી, એ ગાયબ થયા પછી પોતાના દુશ્મનોની ગેમ બજાવવા નીકળ્યો હોય, ત્યારે એક ઝાટકે ગેમ ઓવર કેમ નહીં કરતો હોય? અરે, એક તરફ કહે છે કે આ નમૂનો સૂર્યના તડકામાં દેખાશે, પણ અગાઉ આખા મુંબઈમાં હડિયાપટ્ટી કરતી વખતે એ દેખાતો નથી. કેમ ભઈ? આ ઉપરાંત બીજા ઘણા સવાલો તમારા મગજમાં વરસાદી દેડકાંની જેમ સતત કૂદાકૂદ કરતા રહે. જેમ કે, દાઝેલો માણસ ટકોમુંડો થઈ જાય, અને પછી ફરી પાછા ઇન્સ્ટન્ટ્લી વાળ ઊગી નીકળે? (તો તો ટાલિયાઓએ આ દવા અજમાવવા જેવી.) એય ફેર એન્ડ હેન્ડસમ ત્વચા સાથે? માત્ર તડકાનું રિફ્લેક્શન મારવાથી ફાયર એલાર્મ કઈ રીતે વાગવા માંડે? બોમ્બ બ્લાસ્ટ થવાને દસેક સેકન્ડ બાકી હોય અને હીરો-હિરોઇન ‘મુઝસે પ્યાર કરતી હો કે નહીં?’ ટાઇપની લપ માંડે? એન્ટિ ટેરરિસ્ટ ડિપાર્ટમેન્ટમાં રહેલી ‘જાંબાઝ’ ઑફિસર એક તરફ ફર્ઝ-કાનૂનની પીપુડી વગાડે અને બીજી તરફ બ્લાસ્ટ થનારી બસમાં ઘાયલ પડેલા માણસને બચાવવાનો ઇનકાર કરી દે? એ બાથરૂમનો દરવાજો ખુલ્લો રાખીને શા માટે નહાય છે? વળી, આશ્ચર્યોનો પણ પાર નથી. એન્ટિ ટેરરિસ્ટ ડિપાર્ટમેન્ટમાં કામ કરવાને લીધે હોય કે કેમ તે ખબર નહીં, પણ હિરોઇનને હીરોનો જરા સરખો હાથ અડકી જવા માત્રથી તેને સૂંઘીને સ્નિફર ડૉગની જેમ ખબર પડી જાય છે કે આ તો મારો કહ્યાગરો કંથ જ છે. આખી ફિલ્મમાં બધા ‘ગોલી માર દૂંગા’ની ધમકી આપે છે, કોઈ મારતું નથી.

ખરેખર તો આ ફિલ્મ લવસ્ટોરી છે કે રિવેન્જ ડ્રામા છે, કે પછી સાયન્સ ફિક્શન છે કે ફેન્ટેસી છે કે પછી બીજું કંઈક છે, એ વિશે તો વિક્રમ ભટ્ટ પોતે જ કન્ફ્યુઝ હશે. એમને આવી ફિલ્મો બનાવવાના પૈસા ક્યાંથી મળી જાય છે એ માટે ‘બ્યોમકેશ બક્ષી’ને કામ સોંપવું પડે તેવું છે. કેમ કે, એક તો ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ ડિટ્ટો શાહરુખ ખાનની ‘બાદશાહ’ ફિલ્મ જેવો જ છે (તે ‘બાદશાહ’ પોતેય ‘નિક ઑફ ટાઇમ’ નામની હૉલીવુડ ફિલ્મની કૉપી હતી. કોના વખાણ કરવા?). જ્યારે સૅકન્ડ હાફમાં અદૃશ્યતાની બાલિશ ભેળપુરી છે, જેને જોઇને ‘પોગો’ ચેનલ જોતું નાનું બચ્ચું પણ ઇમ્પ્રેસ ન થાય.

નથી ફિલ્મમાં કોઇનીયે એક્ટિંગમાં કશાં ઠેકાણાં. ઇમરાન હાશ્મીનું તો સમજ્યા કે એણે ‘વિશેષ ફિલ્મ્સ’ની મુવીમાં વ્યવહાર સાચવવા કામ કરવું પડે. પરંતુ હિરોઇન અમાયરા કે અરુણોદય સિંહ પણ અત્યંત સિલી લાગે છે. આ ફિલ્મમાં પેલો ‘એઆઇબી’ના વીડિયોવાળો જાડિયો તન્મય ભટ પણ છે, પરંતુ એ આખી ફિલ્મમાં ‘રઘુભાઈ રઘુભાઈ’ની જ માળા જપ્યા કરે છે. ગણીને એક ગીત (‘તૂ જો હૈ તો મૈં હૂં’) સહન થાય એવું છે, પણ એય તમે ધ્યાન દઇને સાંભળો તો ‘એક વિલન’ના ‘તેરી ગલિયાં’ની જ યાદ અપાવે.

તમેય ગાયબ થઈ જાઓ

પરાણે થ્રીડી કરેલી આ ફિલ્મ જોવાનું એક પણ કારણ જડતું નથી. તેમ છતાં તમે ઇમરાન હાશ્મીના ફૅન હો અને ભૂલેચૂકેય આ ‘મિસ્ટર એક્સ’માં સલવાઈ ગયા, તો તેને સહન કરવાની એક જ ટ્રિક છે. આ ફિલ્મને કોમેડી ફિલ્મ તરીકે જુઓ. પછી જુઓ કે, ‘મૈં ગાયબ હો ગયા હૂં ઔર બચ્ચે ભી નહીં પૈદા કર સકતા’ કે ‘જો લોગ ગાયબ હોતે હૈ, ક્યા ઉન્હેં નહાને કી ઝરૂરત પડતી હોગી?’ જેવા ડાયલોગ્સ સાંભળીને તમને જે હસવું આવે છે. સીધી વાત છે, આ ફિલ્મ જોવા કરતાં વિશેષ ફિલ્મના દાદાજી અને પ્યોર ગુજરાતી એવા નાનાભાઈ ભટ્ટે બનાવેલી આવા જ વિષય પરની ‘મિસ્ટર એક્સ’ અને ‘આધી રાત કે બાદ’ જુઓ, કે પછી ઑલ ટાઇમ ગ્રેટ એવી ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’ ફરી એકવાર જોઈ પાડો. નહીંતર, આ ફિલ્મ જોયા પછી તમે એવું પૂછતા ફરશો કે આવી ભંગાર ફિલ્મો બનાવનારાઓ પાસેથી ગ્રાહક સુરક્ષા હેઠળ પૈસા પાછા માગી શકાય ખરા?

રેટિંગઃ (ઝીરો સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ઉંગલી

સિસ્ટમ કો બદલ ડાલો

***

આ કંગાળ ફિલ્મ એક જ કુ-સંદેશ આપે છે, ભ્રષ્ટાચાર સામે લડવું હોય તો હવે એક જ રસ્તો બચ્યો છે, કાયદાની ઐસીતૈસી કરી નાખો.

***

362256xcitefun-ungli-movie-poster-1લગભગ એક દાયકા પહેલાં પેજ થ્રી ફિલ્મ આવી ત્યારે એવું કહેવાતું કે (દેશની સડી ગયેલી) સિસ્ટમને બદલવી હોય તો સિસ્ટમમાં રહીને જ આ કામ કરવું પડે. પરંતુ હવે આવી રહેલી એક પછી એક ફિલ્મોમાં એવો ડેન્જરસ મેસેજ આપવાનો ટ્રેન્ડ દેખાઈ રહ્યો છે કે આ દેશની ભંગાર થઈ ગયેલી સિસ્ટમ બદલાશે જ નહીં, માટે એને ભાંગીને ભુક્કો કરી નાખો. આવું જ પોલિટિકલી ઇનકરેક્ટ સ્ટેટમેન્ટ આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી ડિરેક્ટર રેન્સિલ ડીસિલ્વાની ફિલ્મ ‘ઉંગલી’. આ ફિલ્મ વિશે સૌથી મોટી પોઝિટિવ વાત એ જ છે કે કે માત્ર ૧૧૪ મિનિટની જ છે.

સિસ્ટમને ઉંગલી કરતી ગેંગ

અભય (રણદીપ હૂડા), માયા (કંગના રનોટ), કલીમ (અંગદ બેદી) અને ગૌતમ ઉર્ફ ગોટી (નીલ ભૂપાલમ), ચાર એવા દોસ્તો છે જે અલગ અલગ ક્ષેત્રોમાં સક્રિય છે, પરંતુ ભારતમાં કેન્સરની જેમ વ્યાપેલા ભ્રષ્ટાચાર અને લાગવગશાહીથી અત્યંત ત્રાસેલા છે. એટલે એ લોકો એક ‘ઉંગલી’ ગેંગ બનાવે છે. ચહેરા છુપાવીને પણ વીડિયો મીડિયામાં મોકલીને આ ગેંગ એવાં કારનામાં કરે છે કે ભ્રષ્ટાચારીઓને તો અડધી રાતે ધગધગતો સૂરજ દેખાઈ જાય. પરંતુ જ્યારે નેતાઓ પણ એમની અડફેટે ચડે છે ત્યારે પોલીસના પેટમાં તેલ રેડાય છે. ઉંગલી ગેંગને પકડવાનું કામ સોંપાય છે ઈમાનદાર એસીપી અશોક કાલે (સંજય દત્ત)ને. સંજય દત્ત આ કામની ખો આપે છે એક ફટકેલ દિમાગના પોલીસમેન નિખિલ અભયંકર (ઈમરાન હાશ્મી)ને. કામ પાર પાડવા આ નિખિલ પણ ઉંગલી ગેંગની જ ફિલોસોફી અપનાવે છે કે ઘી સીધી અને ટેઢી ઉંગલીથી ન નીકળે તો વચ્ચેનો રસ્તો અપનાવવો પડે છે. હવે સવાલ એ છે કે આ ગેંગ પકડાશે? દેશની સિસ્ટમ બદલાશે? અને બીજું કે ઉંગલી ગેંગને આવા ધંધા કરવાની જરૂર શા માટે પડી?

દિમાગને ઉંગલી કરતી ફિલ્મ

આ ફિલ્મના લેખક-ડિરેક્ટર રેન્સિલ ડીસિલ્વાએ અગાઉ કુરબાન જેવી હથોડાછાપ ફિલ્મ બનાવી હતી. એમના બાયોડેટામાં અક્સ, રંગ દે બસંતી અને સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર જેવી ફિલ્મો પણ બોલે છે. પરંતુ આ ફિલ્મ બનાવતાં પહેલાં કાં તો એમણે ઝાઝું વિચાર્યું નથી અથવા તો કોઈએ એમને સમ આપીને પરાણે આ ફિલ્મ બનાવડાવી હોય એવું લાગે છે. કેમ કે આ ઉંગલીના લગભગ બધા જ ડિપાર્ટમેન્ટમાં આપણા દેશની સિસ્ટમ જેવી જ ઘોર બેદરકારી દેખાય છે.

પહેલી અને સૌથી મહત્ત્વની વાત, આપણા દેશની વર્તમાન સ્થિતિ પ્રત્યે ડોકાતો ભયંકર નિરાશાવાદ. છેક અમિતાભની અંધા કાનૂન કે શહેનશાહ, કમલ હાસનની હિન્દુસ્તાની અને અનિલ કપૂરની નાયકથી લઇને નસિરુદ્દીન શાહની અ વેન્સડે અને તાજેતરની સિંઘમ સુધીની ફિલ્મો ચોખ્ખો એવો મેસેજ આપતી ફરે છે કે હવે આપણા ભ્રષ્ટાચારથી ત્રસ્ત આપણા દેશમાં સામાન્ય લોકો જ્યાં સુધી કાયદો પોતાના હાથમાં નહીં લે ત્યાં સુધી પાંદડુંય હલવાનું નથી. એટલું જ નહીં, આવી ફિલ્મોમાં ગાંધીજીના શાશ્વત વિચારોને પણ છડેચોક ગાળો ભાંડવામાં આવે છે. આવી ફિલ્મો સામાજિક મુદ્દા ઉઠાવવાના નામે માત્ર ટોળાંશાહીને જ ઉત્તેજન આપે છે. બૉક્સ ઑફિસ પર તે કદાચ રૂપિયા રળી આપે, પણ સમાજમાં એવો સ્ટ્રોંગ મેસેજ આપે છે કે આ દેશનું હવે કશું થવાનું નથી. જો આ વાતમાં જરાય દમ હોત તો આપણા દેશની લોકશાહી ક્યારનીયે ભાંગી પડી હોત.

તમે દેશની વર્તમાન સ્થિતિની વાત કરતી ફિલ્મ બનાવતા હો, તો તેમાં લોજિક નામનું તત્ત્વ હોવું જોઇએ. આ ઉંગલીના દર બીજા સીનમાં એક એવી વાત આવે છે જ્યાં કોમનસેન્સના અસ્તિત્વ સામે પ્રશ્નાર્થ આવીને ઊભો રહી જાય છે. જેમ કે સ્પાઇડર મેન કે સુપર મેનની પાછળ હકીકતમાં કોણ છે તે શહેરમાં કોઈ જાણતું ન હોય, તેવું સુપરહીરો મુવીઝમાં ચાલે, પરંતુ મુંબઈમાં નેતાના બંગલામાં ઘૂસીને એની બૅન્ડ બજાવતા લોકો છેક સુધી કોઈની સામે જ ન આવે એ વાત તો કાયમચૂર્ણ લઇને ફિલ્મ જોઇએ તોય હજમ ન થાય.

આ ફિલ્મના એકેય કલાકારે જીવ રેડીને એક્ટિંગ કરી હોય એવું દેખાતું નથી. ઇમરાન હાશ્મી અને રણદીપ હૂડા તો ડિરેક્ટરે ‘કટ’ બોલ્યા પછી ફટાફટ ગાડીમાં બેસીને ભાગી ગયા હોય એવું સતત લાગ્યા કરે છે. ઈવન કંગના-જેણે આખી ક્વીન ફિલ્મ પોતાના ખભે ઉપાડેલી તે-પણ આખી ફિલ્મમાં અલપ ઝલપ દેખાય છે અને માત્ર ઇન્જેક્શનો આપવાનું જ કામ કરે છે. હીરો-હિરોઇન પ્રેમમાં ન પડે તો ફિલ્મ ચાલે જ નહીં એવું માનતા આપણા ફિલ્મમેકરોએ ઈમરાન-કંગનાને મેગી નૂડલ્સ બનાવતા હોય એ ઝડપે પ્રેમમાં પાડી દીધાં છે, જે સંજય દત્ત પ્રામાણિક પોલીસ અધિકારીની ભૂમિકા કરતો હોય એના જેટલું જ કૃત્રિમ લાગે છે. અને સંજય દત્ત આટલો થાકેલો અને ઘરડો તો અગાઉ ક્યારેય નહીં દેખાયો હોય. હા, હજી ફિલ્મમાં નેહા ધૂપિયા, મહેશ માંજરેકર, રીમા લાગૂ, રઝા મુરાદ, અરુણોદય સિંહ જેવાં કલાકારો પણ છે, પણ બધાં જ અનુક્રમે ટિપિકલ ન્યૂઝ ચેનલના પત્રકાર, માફિયા, મા, પોલીસ વડા, બોડી બિલ્ડર જેવા કેરિકેચરિશ રોલમાં છે.

સાવ ઊભડક રીતે શરૂ થઇને પૂરી થઈ જતી આ ફિલ્મમાં પાત્રો તો સરખાં એસ્ટાબ્લિશ થયાં નથી, સાથોસાથ ગીતોમાં પણ કંઈ દમ નથી. એક માત્ર શ્રદ્ધા કપૂરને ચમકાવતું ‘ડાન્સ બસંતી’ ગીત સારું બન્યું છે, પરંતુ ખરેખર તો આ ફિલ્મને ગીતોની જરૂર જ નહોતી. તદ્દન શીખાઉ રીતે લખાયેલી આ ફિલ્મમાં બાકીનો દાટ મિલાપ ઝવેરીના ચાલુ કિસમના સંવાદોએ વાળ્યો છે. સૅમ્પલ, ‘આપ (ઇન્સ્પેક્ટર) કાલે હૈ, તો હમ ભી દિલવાલે હૈં!’

ઉંગલીને બતાવો અંગૂઠો

આ ફિલ્મના કલાકારો મળીને અવનવી રીતે ભ્રષ્ટાચારીઓની જે દશા બગાડે છે એ જોવાની મજા પડે છે. આપણને થાય કે આવા પૈસાખાઉ લોકો સાથે તો આવું જ કરવું જોઇએ. પરંતુ સાથોસાથ એ પણ વિચાર આવે કે બધા લોકો પોતાનો ન્યાય જાતે જ તોળવા માંડશે, તો પછી આપણી કોર્ટો શું કરશે? બે કલાકથી પણ ઓછા મનોરંજન માટે પૈસા બગાડવા હોય તો થિયેટર સુધી લાંબા થજો, બાકી થોડા સમયમાં ટીવી પર તો આવવાની જ છે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રાજા નટવરલાલ

નો ઉલ્લુ બનાવિંગ!

***

આ ફિલ્મ ઈંગ્લેન્ડના પ્રવાસે ગયેલી ભારતીય ટીમના પરફોર્મન્સ જેવી છે. ચપટીક સારી અને સૂંડલો ભરીને કંગાળ.

***

raja-natwarlalપરફેક્ટ ‘કોન મુવી’ (છેતરપિંડી પરની ફિલ્મ) એક મેજિક ટ્રિક જેવી હોય છે. આખી ફિલ્મમાં આપણી સામે એવો તામઝામ ઊભો કરે કે આપણે એકધ્યાને બધું જોતા રહીએ. આખરે જ્યારે બાજી ખુલ્લી પડે ત્યારે એક ચમત્કાર જોયાની થ્રિલિંગ ફીલિંગ અને મજા પડ્યાનો સંતોષ બંને એકસાથે અનુભવાય. પરંતુ અફસોસ ‘જન્નત’ ફેઇમ કુણાલ દેશમુખની ઈમરાન હાશ્મી, પરેશ રાવલ અને કે. કે. મેનન સ્ટારર ‘રાજા નટવરલાલ’માં આવી કોઈ ફીલિંગ થતી નથી. હા, ભાદરવા મહિનાના છૂટાછવાયાં ઝાપટાંની જેમ અમુક સીન્સમાં મજા પડે છે, પરંતુ ઓવરઓલ તો છેતરાઈ ગયાની જ લાગણી થાય છે.

ચોર કે ઘર ચોરી

રાજા (ઈમરાન હાશ્મી) એક સડકછાપ ટ્રિકબાજ છે, જે ગંજીફાનો જુગાર રમાડીને લોકોને ઉલ્લુ બનાવે છે. રાજા પોતાના મુંહબોલા બડે ભૈયા રાઘવ (દિપક તિજોરી)ની સાથે મળીને નાનામોટા હાથ મારતો ફરે છે. પરંતુ એકવાર તેઓ ગાડીઓની અદલબદલ કરીને ખાસ્સી મોટી એટલે કે એંસી લાખ રૂપિયાની ચોરી કરે છે. પાછળથી ખબર પડે છે કે એ રૂપિયા તો દક્ષિણ આફ્રિકાના મોટા ગુંડા વર્ધા યાદવ (કે. કે. મેનન)ના છે. ક્રિકેટનો શોખીન કે. કે. મેનન પોતાના માણસોને મોકલીને પોતાના પૈસા તો પાછા ઓકાવે છે, ઉપરથી દિપક તિજોરીને પણ ક્લીન બોલ્ડ કરી નાખે છે.

આનો બદલો લેવા માટે રાજા બીજા એક મોટા કોનમેન યોગી (પરેશ રાવલ)ને છેક ધર્મશાલા જઈને પકડે છે અને કે. કે. મેનનને છેતરીને લૂંટવાનો પ્લાન બનાવે છે. પ્લાન એવો કે આઈપીએલમાં હોય છે એવી એક કાલ્પનિક ટીમ ‘અમદાવાદ એવેન્જર્સ’ ઊભી કરવાની અને તેને સો કરોડમાં વેચી મારવાની.

પ્લાન કે મુતાબિક બધું જ આગળ વધે છે, ત્યાં લોચો વાગે છે. એક તો ઈમરાન હાશ્મીની માશૂકા ઝિયા (પાકિસ્તાની એક્ટ્રેસ હુમૈમા મલિક)- જે મુંબઈમાં બાર ડાન્સર છે-તેનું નાક દબાવીને પોલીસ ઈમરાન હાશ્મી સુધી પહોંચવાના પ્રયાસમાં લાગી જાય છે. એમાંના બે લંપટ પોલીસવાળાઓને એ સો કરોડ રૂપિયામાં રસ છે. બીજી બાજુ કૂતરા જેવું સતેજ નાક ધરાવતા વર્ધા એટલે કે કે. કે. મેનનને પણ શંકા પડે છે એટલે તે ઈમરાન હાશ્મીની પાછળ શાર્પ શૂટર લગાડી દે છે. હવે જોવાનું એ છે કે આખરે કોણ કોની ગેમ કરે છે.

બોરિંગ ટેસ્ટ મેચ જેવી ઢીલી

‘રાજા નટવરલાલ’ અગાઉ આવેલી દિબાકર બેનર્જીની ફિલ્મ ‘ખોસલા કા ઘોંસલા’ની જેમ રિવેન્જ કોનની કેટેગરીમાં આવે છે. આવી ફિલ્મોની થીમ એ હોય છે કે ચોરને એની જ ટ્રિક્સનો ઉપયોગ કરીને બદલો લેવો. પરંતુ તેના માટે આપણા હૃદયના ધબકારા વધી જાય અને આંગળીના નખ ચાવી નાખીએ એવી ગ્રિપિંગ સ્ટોરી અને સતત જકડી રાખે એવું તેનું એક્ઝિક્યુશન જોઈએ. જ્યારે આ નટવરલાલમાં તો ફિલ્મ શરૂ થયાના અડધા કલાકમાં જ આપણા માથે એક પછી એક ત્રણ ગીતો પછડાય છે. હા, શરૂઆતના સીનમાં ઈમરાન હાશ્મી લોકોને કઈ રીતે છેતરે છે એ જોવાની મજા પડે, પણ જેવી મજા આવવાની શરૂઆત થાય કે ગીત ટપકી પડે. ડિરેક્ટરથી કદાચ આપણી મજા જોવાતી નહીં હોય, એટલે આખી ફિલ્મમાં દર થોડી વારે કાં તો ગીત ટપકી પડે અથવા તો હિરોઇન હુમૈમા આવીને કકળાટ શરૂ કરે કે આપણે લગ્ન ક્યારે કરીશું!

એક્ચ્યુઅલી છેતરપિંડીની વાર્તા ચોરના દૃષ્ટિકોણથી વિચારવી અને લખવી પડે, જેથી આખી સ્ટોરીમાં ક્યાંય છીંડાં ન રહી જાય. અહીં તો આખી પાંચ દિવસની ટેસ્ટમેચ નીકળી જાય એટલાં મોટાં છીંડાં છે. જેમ કે, એક તરફ એવું બતાવ્યું છે કે કે. કે. મેનન ક્રિકેટની મેમોરેબલ ચીજો (સ્ટાર ખેલાડીઓનાં બેટ, બૉલ, હેલમેટ વગેરે) હરાજીમાંથી ઊંચા દામે ખરીદવાનો શોખીન છે. એમાં એનું નોલેજ એટલું પાવરફુલ છે કે કોઈ એને ઉલ્લુ ન બનાવી શકે. તો પછી ભારતીય ક્રિકેટ બોર્ડના નકલી અધિકારી બનીને કોઈ તેને કઈ રીતે ઉલ્લુ બનાવી શકે? વળી, આખેઆખી ક્રિકેટટીમની હરાજી જ નકલી હોય અને માફિયા પ્રકારના ડોનને તેની ગંધ સુધ્ધાં ન આવે તે ગળે ઊતરતું નથી. ઈવન ઈમરાન આણિ મંડળી તો ગૂગલને પણ ઉલ્લુ બનાવી દે છે! ઈમરાન હાશ્મી મુંબઈ અને દક્ષિણ આફ્રિકા વચ્ચે એ રીતે કૂદાકૂદ કરે છે જાણે બુલેટ ટ્રેનનો પાસ કઢાવ્યો હોય!

વળી, ગીત, ગોકીરો અને ગરબડોની વચ્ચે સ્ટોરી જે રીતે રગશિયા ગાડાની જેમ આગળ વધે છે તેમાં ગૂંચવાડો ઊભો થાય છે કે એક્ઝેક્ટ્લી આ લોકો કરવા શું ધારે છે. ઈવન છેલ્લે જ્યારે આખી બાજી છત્તી કરવામાં આવે ત્યારે પણ આપણા માટે ઘણા પ્રશ્નો વણઉકલ્યા જ રહી જાય છે. (એક સવાલ એ પણ થાય કે હમણાંથી ઘણી ફિલ્મોમાં ગુજરાતીઓને જ કૌભાંડી, ભ્રષ્ટાચારી, સેટિંગબાજ કેમ બતાવવામાં આવે છે?)

પાર્ટનર્સ ઈન ક્રાઇમ

આ ફિલ્મમાં બધાં જ પાત્રો ચોટ્ટાં છે. પરંતુ એક ઈમરાન હાશ્મીને બાદ કરતાં એક પણ કલાકાર એના રોલમાં કમ્ફર્ટેબલ બોય એવું જણાતું નથી. ઈમરાન હાશ્મીનું તો જાણે સમજ્યા કે એને ગ્રે શેડ ધરાવતા રોલ કરવાની ફાવટ આવી ગઈ છે, પરંતુ પરેશ રાવલ શાતિર દિમાગ ધરાવતા ચોરને બદલે કોઈ બીમાર આધેડ જેવા વધારે લાગે છે. આમ તો એ ફિલ્મમાં ઈમરાનના ગુરુ બને છે પરંતુ હરામ જો સમ ખાવા પૂરતી એક પણ નવી ટ્રિક શીખવતા હોય તો! જાણે લાંબો સમય કોમામાં રહ્યા પછી જાગ્યો હોય એવા દેખાતા દિપક તિજોરીને સ્ક્રીન પર જોવો ગમે છે, પણ થોડી વારમાં જ બિચારાની ગેમ ઓવર થઈ જાય છે.

ધરખમ એક્ટર કે. કે. મેનનને સિત્તેરના દાયકાના કોઈ દમામદાર સ્મગલર જેવો લુક અપાયો છે, પણ અડધા પિક્ચરે જાણે એના દિમાગની બત્તી ગુલ થઈ જાય છે. એટલે એના પાત્રનો ખોફ જ જાણે જતો રહે છે. પાકિસ્તાની એક્ટ્રેસ હુમૈમા મલિક અગાઉ ‘બોલ’ નામની ફિલ્મમાં દેખાયેલી, જેમાં એનો અભિનય ખાસ્સો વખણાયેલો. પણ અહીં એણે એની ત્વચાના અને શરીરના વળાંકોનાં પ્રદર્શન સિવાય અને ફિલ્મની ગતિમાં પંક્ચર પાડવા સિવાય કશું કામ કર્યું નથી. વળી, ફિલ્મમાં સારી સપોર્ટિંગ સ્ટારકાસ્ટ પણ ખૂટે છે. દિમાગની ગલીમાં કેમેય કરીને ફિટ ન થાય એવી સ્ટોરી જોઈને સહેજે પણ માન્યામાં ન આવે કે આ ફિલ્મની સ્ટોરી ‘ક્વીન’ના રાઈટર પરવીઝ શેખે લખેલી છે. એમણે ફિલ્મમાં થોડા વનલાઇનર્સ ભભરાવવાનો પ્રયાસ કર્યો છે, પણ એ ચોમાસામાં હવાઈ ગયેલા ચવાણા જેવા વાસી લાગે છે.

એવું જ ગીતોનું છે. એકમાત્ર ‘કભી રુહાની કભી રુમાની’ને બાદ કરતાં એક પણ ગીતમાં કશો ભલીવાર નથી. વધારે આઘાતની વાત તો એ છે કે આટલાં કંગાળ ગીતો દિગ્ગજ સંગીતકાર ઈલૈયારાજાના સૌથી નાના દીકરા યુવાન શંકર રાજાએ કમ્પોઝ કર્યાં છે!

છેતરપિંડીનું પરિણામ

ટૂંકમાં આ ફિલ્મમાં એવું કશું ફાટી પડતું નથી કે આપણે રૂપિયા ખર્ચીને ટૉકિઝે હડી કાઢીએ. ઈમરાન હાશ્મીના ફેન્સ કદાચ થનગનતાં મલ્ટિપ્લેક્સ સુધી લાંબા થશે, પરંતુ એમને દુઃખ થાય એવી એક વાત એ છે કે ફિલ્મમાં કાન લાલ કરી દે તેવો એકેય ગરમાગરમ બેડરૂમ સીન નથી! ભારતના ઈંગ્લેન્ડ પ્રવાસ જેવી પાંચ-પંદર ટકા સારી અને બાકી મોટા ભાગે કંગાળ એવી આ ફિલ્મની ડીવીડી રિલીઝ થાય ત્યાં સુધી રાહ જોવામાં જ ભલાઈ છે. ત્યાં સુધી આપણે ગણપતિ બાપ્પાને વધાવીએ અને આશા રાખીએ કે આપણા પૈસા અને સમયનું પૂરેપૂરું વળતર આપે એવી દમદાર ફિલ્મો આપણને જોવા મળે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.