જગ્ગા જાસૂસ

મ્યુઝિકલ કંટાળો

***

અનુરાગ બસુ એકસાથે ઘણું બધું એક્સપરિમેન્ટલ  એકસાથે કરવા ગયા તેમાં આ મ્યુઝિકલ થ્રિલર ફિલ્મ અતિશય લાંબી અને કંટાળાજનક બની ગઈ છે.

***

jagga-jasoos-poster_650x950_81482151534ખુલ્લાં હરિયાળાં ખેતરોમાં કંઇક શૂટિંગ ચાલી રહ્યું છે. દૂર પાટા પરથી એક ટ્રેન આવી રહી છે અને ઘાસની વચ્ચેથી કેમેરા આ બધું જોઈ રહ્યો છે. ફિલ્મોના જાણકાર લોકોને તરત જ લાઇટ થઈ જાય કે આ સીન તો સત્યજિત રાયની પહેલી ક્લાસિક ફિલ્મ ‘પથેર પાંચાલી’થી પ્રેરિત છે અથવા તેને અંજલિ આપવા માટે મુકાયો છે. આમેય આવી ‘અંજલિ’ઓ આપવા માટે અનુરાગ બાસુ કુખ્યાત છે. ‘જગ્ગા જાસૂસ’ની શરૂઆતમાં તેઓ રાજ કપૂરને અંજલિ આપે છે અને ત્યારપછી આવતું આ દૃશ્ય જોઇને એટલી તો ફાળ પડે જ કે આ ભાઈ કોઈ ક્લાસિક બનાવવાની ફિરાકમાં છે. આવું વિચારીને જ કદાચ બાસુદાએ આ ફિલ્મમાં શક્ય તેટલાં હટ કે ઍલિમેન્ટ્સ ઠૂંસ્યાં છે. તેને કારણે આ ફિલ્મ બે-ત્રણ ક્વિઝિન ભેગાં કરીને બનાવી હોય તેવી ભેળપુરી જેવી બની ગઈ છે.

હમ શેરલોક કે ઝમાને કે જાસૂસ હૈ

વાર્તા છે જગ્ગા (રણબીર કપૂર)ની. જગ્ગાનું ડાકુ જેવું નામ પાડીને એનાં માતાપિતા તો ક્યારનાંય ગુજરી ગયાં છે. આઠેક વર્ષના જગ્ગાને મળે છે પોતાને ‘ટૂટીફૂટી’ તરીકે ઓળખાવતો એક ભેદી માણસ (‘કહાની’ ફૅમ શાશ્વત ચૅટર્જી). ટૂટીફૂટી એને દત્તક લે, અને જીવન જીવતાં શીખવે. જગ્ગાનો એક પ્રોબ્લેમ એ કે એને સ્ટેમરિંગનો યાને કે જીભ અચકાવાની તકલીફ છે. ટૂટીફૂટી પાસે આઇડિયા છે, જો ભી બોલો સંગીત મેં બોલો. ત્યારથી જગ્ગા બધું જ ગાઇને બોલે છે. અચાનક એક દિવસ પોલીસ ટૂટીફૂટીને શોધતી આવે છે અને ટૂટીફૂટી જગ્ગાને હૉસ્ટેલમાં મૂકીને ગાયબ થઈ જાય છે. વર્ષો પછી ફરી એક દિવસ પોલીસ અધિકારી સિંહા (સૌરભ શુક્લા) ન્યુઝ આપે છે કે ટૂટીફૂટી યાને કે જગ્ગા કે પાપા અબ ઇસ દુનિયા મેં નહીં રહે. જગ્ગા કહે, ‘ખોટી વાત. મારી પાસે સબૂત છે.’ પોલીસ કંઇક એવી છડી ઘુમાવે છે કે જગ્ગા જાતે જ પોતાના પિતાને શોધવા નીકળી પડે છે. મીન્સ કે જગ્ગા ટૂટીફૂટી કે પીછે, પુલીસ જગ્ગા કે પીછે, ટૂ મચ ફન. રિયલી? જોઇએ.

બાર હાથની સ્ટોરી ને તેર હાથની ટ્રીટમેન્ટ

હૉલિવૂડવાળાઓના મતે આપણી બધી જ ફિલ્મો ‘મ્યુઝિકલ’ હોય છે. કેમ કે, આપણને આપણાં દરેક ઇમોશનને સેલિબ્રેટ-વ્યક્ત કરવા માટે ગીતોની જરૂર પડે છે. પરંતુ અનુરાગ બાસુએ વિચાર્યું કે આપણે ‘સિંગિંગ ઇન ધ રેઇન’, ‘મામ્મા મિયા’ કે ‘લા લા લૅન્ડ’ ટાઇપની બ્રૉડવે જેવી મ્યુઝિકલ ફિલ્મ બનાવીએ. પરંતુ કહાની મેં ટ્વિસ્ટ, એ રોમેન્ટિક નહીં, બલકે મ્યુઝિકલ થ્રિલર મિસ્ટ્રી ટાઇપની ફિલ્મ હશે. કહાની મેં એક ઓર ટ્વિસ્ટ, એ ફિલ્મનું ટાર્ગેટ ઑડિયન્સ હશે બાળકો. એટલે એમને હસાવવા ફિલ્મમાં સાઇલન્ટ ફિલ્મોના જમાનાની સ્લૅપસ્ટિક કોમેડી પણ હશે. હવે આ રુબિક્સ ક્યુબનાં અલગ અલગ પાસાં જેવી બાબતોને બૅલેન્સ કરતાં કરતાં બાસુદાએ જે રંગોળી બનાવી છે એનું જ નામ ‘જગ્ગા જાસૂસ’. આપણે એક પછી એક પાસું પકડીએ.

‘જગ્ગા જાસૂસ’ ફિલ્મ દેખીતી રીતે જ બૅલ્જિયમના કોમિક બુક્સના ટીનએજ ડિટેક્ટિવ પાત્ર ‘ટિનટિન’થી ઇન્સ્પાયર્ડ છે. રણબીર કપૂરની હેરસ્ટાઇલથી લઇને ફિલ્મની અનેક સિક્વન્સ તેના પરથી સીધી જ લઈ લેવામાં આવી છે (જોકે વાર્તાની ક્વૉલિટી ટિનટિનથી પચાસ પચાસ કોસ દૂર છે). ઇન્ટરનેટ પર ઘણા સમયથી તેની સરખામણીની તસવીરો ફરે છે. આ એક ફિલ્મમાં ટિનટિન કોમિક્સમાં હોય છે તેવી ત્રણ અલગ અલગ સ્ટોરીઝને સમાવવામાં આવી છે. પહેલી સ્ટોરી એસ્ટાબ્લિશ કરે છે કે જગ્ગા કેવોક ડિટેક્ટિવ છે. બીજી સ્ટોરી જગ્ગાને શ્રુતિ સેનગુપ્તા (કેટરિના કૈફ) સાથે મેળાપ કરાવી આપે છે. ત્રીજી સ્ટોરી એટલે જગ્ગાની પોતાના પિતાને શોધવા નીકળવાની જદ્દોજહદ. પ્રોબ્લેમ એ છે કે એક તો આ ત્રણેય વાર્તાઓને એકબીજા સાથે ખાસ સંબંધ નથી. બીજું, આ ત્રણેય વાર્તાઓને બહેલાવીને મ્યુઝિકલ સ્ટાઇલમાં કહેવાની લ્હાયમાં આ ફિલ્મ પોણા ત્રણ કલાક જેટલી લાંબી થઈ ગઈ છે. વળી, એમની વાર્તાઓ અહીંથી તહીં એટલી બધી જગ્યાએ દોડતી રહે છે કે સ્ક્રીન પર રીતસર અંધાધૂંધી ફેલાઈ જાય છે અને એક્ઝેક્ટ્લી શું થઈ રહ્યું છે એ જ સમજાતું નથી. પરિણામે છેલ્લે જ્યારે સિક્રેટ ખૂલે ત્યાં સુધીમાં આપણે જગ્ગાની ઇમોશનલ યાત્રાથી તદ્દન કપાઈ ગયા હોઇએ. વળી, બાળકોને ધ્યાનમાં રાખીને બનેલી આ ફિલ્મમાં બાળકોની ફિલ્મમાં ન હોવી જોઇએ એટલી ખૂનામરકી છે.

બીજો ઍન્ગલ છે મ્યુઝિકનો. ખરેખરી મ્યુઝિકલ ફિલ્મનો પાયો જ ગ્રેટ મ્યુઝિક અને તેને કેવી રીતે ફિલ્માવવામાં આવ્યું છે તેના પર હોય છે. ફોર એક્ઝામ્પલ, તમે સાડા છ દાયકા પહેલાંની ‘સિંગિંગ ઇન ધ રેઇન’નાં ગીતો સાંભળો કે તેનું પિક્ચરાઇઝેશન જુઓ તો આજે પણ તેમાં એટલી જ તાજગી અને તરવરાટ અનુભવાય. સંગીતકાર પ્રીતમે આ ફિલ્મ માટે કંઇક ત્રીસથી વધુ ગીતો કમ્પોઝ કર્યાં છે. નો ડાઉટ, તેમાં ‘ઉલ્લુ કા પઠ્ઠા’, ‘ટિમ્બકટુ’, ‘ખાના ખા કે’ જેવાં અમુક જ ગીત ખરેખર ઇન્ટરેસ્ટિંગ બન્યાં છે. બાકીનાં ગીતો ફિલ્મની સ્ટોરીને મ્યુઝિકલ સ્ટાઇલમાં આગળ વધારવા સિવાય ખાસ કામ આવ્યાં નથી. ક્યાંક ગીતોનો અતિરેક ફિલ્મ પર હાવી થયો છે, તો ક્યાંક ફિલ્મની અજગરછાપ લંબાઈ મ્યુઝિકને ગળી ગઈ છે. એમાંય પિક્ચરાઇઝેશનની દૃષ્ટિએ તો ખાસ ક્રિએટિવિટી નથી જ. અનુરાગ બસુ હજુયે ‘બરફી’ના હૅન્ગઑવરમાં હોય તેવું લાગે છે, કેમ કે ઘણાં દૃશ્યોમાં બરફીની ફીલ આવે છે.

ત્રીજો ઍન્ગલ છે કોમેડી. ટ્રેલર પરથી એટલું સમજાતું હતું કે આ ફિલ્મ સ્લૅપસ્ટિક ગૅગ્સથી ભરેલી કોમિક થ્રિલર હશે. પરંતુ શરૂઆતના તબક્કે આવેલાં થોડાંક ગૅગ્સ (કોમિક સિચ્યુએશન) પછી ફિલ્મમાં ભાગ્યે જ ક્યાંય તે દેખાય છે. મતલબ કે કોમેડી એકદમ વરાળ બનીને ઊડી જાય છે. આ કોમિક ટોન જો છેક સુધી બરકરાર રહ્યો હોત તો ફિલ્મ આટલી લાંબી કે અટપટી ન લાગી હોત. અગેઇન, બાળકોને કેન્દ્રમાં રાખીને ફિલ્મ બનાવાઈ હોય ત્યારે તો આ વાતનું ખાસ ધ્યાન રાખવું જોઇતું હતું.

હા, એક વાત માનવી પડે કે આ ફિલ્મ સિનેમેટોગ્રાફી અને કલર્સની દૃષ્ટિએ એકદમ ભરચક છે. દાર્જિલિંગ, મણિપુર, આસામ, કોલકાતાથી લઇને મોરોક્કો, થાઇલૅન્ડ વગેરેનાં લોકેશન્સ એટલાં અફલાતૂન છે કે ફિલ્મને મ્યુટ પર રાખીને માત્ર વિઝ્યુઅલ્સ જ જોયા કરીએ તોય આંખો ભરાઈ જાય. ફિલ્મની એક્ઝોટિક વેલ્યૂ વધારવા માટે જિરાફ, ચિત્તા, શાહમૃગ, મીરકેટ જેવાં દુર્લભ પ્રાણીઓ અને ગળામાં ડઝનેક રિંગ પહેરીને ફરતાં મ્યાનમારના આદિવાસીઓ વગેરેનાં વિઝ્યુઅલ્સ મુકાયાં છે. જોકે આ તમામ માત્ર ‘નૅશનલ જ્યોગ્રાફિક’ની બ્યુટિફુલ તસવીરો જેવાં બનીને રહી ગયાં છે. તે વાર્તામાં ક્યાંય મર્જ થતાં નથી. અને આમેય માત્ર વિઝ્યુઅલ્સથી પેટ ભરાતું નથી અને આપણને સંતોષનો ઓડકાર આવતો નથી.

એક વાત ગગનભેદી આલાપ લઇને સ્વીકારવી પડે કે રણબીર કપૂર આ ફિલ્મનો આત્મા છે. એકેક એક્સપ્રેશન એના ચહેરા પર સ્પષ્ટ વાંચી શકાય છે. ઇવન જીભ અચકાવાની એની ઍક્ટિંગ પણ ક્યાંય નકલી લાગતી નથી (દુઃખની વાત એ છે કે ફિલ્મમાં ઘણે ઠેકાણે અચકાતી જીભનો પણ કોમેડી પેદા કરવામાં ઉપયોગ કરાયો છે, જે ક્યારેય ન થવું જોઇએ). અફસોસ કે કેટરિના આ બાબતમાં તદ્દન અપોઝિટ છે. ચહેરા પર એક્સપ્રેશન સાથે તો એને કશી લેવાદેવા નથી એ જૂની વાત છે, પરંતુ એક્ટિંગ, સ્લૅપસ્ટિક કોમિક એક્ટરને છાજે તેવી સ્ફૂર્તિ એનામાં ક્યાંય દેખાતી નથી. અરે, એણે તો સંગીતમય ડાયલોગ્સમાં હોઠ ફફડાવવામાં પણ દાટ વાળ્યો છે. કેટરિના આ ફિલ્મમાં એક સુંદર ચહેરાથી વિશેષ કશું જ નથી. સૌરભ શુક્લા આ ફિલ્મમાં કોમેડી કરે છે કે વિલનગીરી એ નક્કી કરવામાં જ ફિલ્મ પૂરી થઈ જાય છે. હા, ધરખમ બંગાળી અભિનેતા શાશ્વત ચૅટર્જી (‘કહાની’ના બોબ બિશ્વાસ)ના અને નાનકડા જગ્ગાનાં દૃશ્યો ખરેખર હૃદયસ્પર્શી બન્યાં છે. આ ફિલ્મમાં નાનકડી લાગતી સયાની ગુપ્તા પણ છે, જેને શોધવા માટે કોઈ કોન્ટેસ્ટ રમાડવી પડે.

વધુ એક વાત, અહીં અનુરાગ બાસુએ જગ્ગાની સ્ટોરી સાથે ‘પુરુલિયા શસ્ત્રકાંડ’ અને ઇન્ટરનેશનલ આર્મ્સ પોલિટિક્સ, ત્રાસવાદ-નક્સલવાદને પણ નાખ્યો છે. મતલબ કે વાર્તામાં ઓર ખીચડો.

ફિલ્મની શરૂઆતમાં અનુરાગ બસુએ પોતાના પિતાની સાથોસાથ રાજ કપૂરને પણ અંજલિ અર્પી છે. ‘બરફી’માં એમણે અંજલિ આપવાના નામે જ અઢળક હૉલીવુડ મુવીઝમાંથી ફ્રેમ બાય ફ્રેમ દૃશ્યો ઉઠાવી લીધેલાં. અહીં પણ એવું જ કર્યું છે. છતાં આવા એકેય સ્રોતને અંજલિ આપવાની એમણે તસ્દી લીધી નથી.

હો ગઈ પિક્ચર ખતમ

એક ખરેખરી મ્યુઝિકલ-થ્રિલર અને બાળકો માટેની ફિલ્મ બનાવવાના પ્રયાસરૂપે ડિરેક્ટર અનુરાગ બાસુને દાદ દેવી પડે. પરંતુ તેને શક્ય તેટલી અદભુત બનાવવાની લાલચમાં મૂળ વાર્તા અને તેનો ફ્લો વિખેરાઈ ગયો છે. હા, એક એક્સપરિમેન્ટ તરીકે આ ફિલ્મને મોટા પડદે એક વખત અવશ્ય જોવી જોઇએ. ફિલ્મના ઍન્ડ પરથી ખબર પડે છે કે બાસુદા તેની સિક્વલ પણ બનાવી રહ્યા છે. આશા રાખીએ કે આ ભાગની ભૂલો સુધારીને પાર્ટ ટુમાં વધુ જાનદાર મુવી બને અને બૉલીવુડમાં એક નવી જ મ્યુઝિકલ પરંપરાનો પ્રારંભ થાય.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

જોલી LLB-2

વકીલોં કા ખિલાડી

***

સ્ટારકાસ્ટ, રાઇટિંગ, ઍક્ટિંગ બધા મામલે સરસ હોવા છતાં આ કોર્ટરૂમ ડ્રામાની સિક્વલ નવીનતાના અભાવે તેના અગાઉના વર્ઝનની સરખામણીએ થોડી ફિક્કી લાગે છે.

***

jolly-llb-2-poster-1મજબૂત રાઇટિંગ અને ખમતીધર એક્ટિંગ એક એવરેજ ફિલ્મને પણ કેવી રીતે ઊંચકી શકે છે તેનું પર્ફેક્ટ ઉદાહરણ એટલે રાઇટર ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરની સિક્વલ ફિલ્મ ‘(ધ સ્ટેટ વર્સસ) જોલી LLB 2’. આમ જોવા જાઓ તો આ સિક્વલ ૨૦૧૩માં અર્શદ વારસીને જગદીશ ત્યાગી ઉર્ફ ‘જોલી’ તરીકે ચમકાવતી પ્રિક્વલની ઝેરોક્સ કૉપી જેવી જ છે. છતાં ફિલ્મની ઑવરઑલ ટ્રીટમેન્ટ મનોરંજનનું લેવલ ઓછું થવા દેતી નથી.

ઇન્સાફ કૌન કરેગા

મોટા ભાગની કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ફિલ્મોમાં હોય છે એવી જ સ્ટોરી અહીં છે. એક તરફ છે પૈસા અને પાવરના હાથીની અંબાડીએ બેઠેલા લોકો. બીજી તરફ છે એ જ હાથી નીચે કચડાઈ જનાર ભારતનો કોઇપણ આમઆદમી. એક જ આશા છે સાડાત્રણ કરોડ કૅસોના ભાર નીચે દબાયેલી આપણી કૉર્ટ. પરંતુ ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ, મની પ્લસ મસલ પાવરથી આરોપી છટકી જાય. તો છે કોઈ એમને બચાવનાર? જી હા. ઍન્ટર, જગદીશ્વર મિશ્રા ઉર્ફ ‘જોલી’ (અક્ષય કુમાર). એક મોટા ઍડવોકેટને ત્યાં પટાવાળો બનીને રહી ગયેલા જોલીને પણ ઇચ્છા છે કે એય તે નામીચો વકીલ બને. પરંતુ એનો સ્વાર્થ એના અંતરાત્મા પર એવો ઘા કરે છે એ અંબાડીએ બેઠેલા લોકોની સામે જીવના જોખમે બાથ ભીડવા તૈયાર થઈ જાય છે. તમને શું લાગે છે એ નિષ્પક્ષ ન્યાય અપાવી શકશે? સોચ લો ઠાકુર, એમના હરીફ વકીલ પ્રમોદ માથુર (અન્નુ કપૂર) પહોંચેલી માયા છે. જ્યારે જસ્ટિસ સુંદરલાલ ત્રિપાઠી (સૌરભ શુક્લા) માટે કહેવાય છે કે એ ભલે ટેડી બૅર જેવા દેખાતા હોય, પણ ખડૂસ આદમી છે. ચુકાદો જાણવા માટે તમારે બસ ૨ કલાક ને ૧૮ મિનિટ જ ઇન્વેસ્ટ કરવાની છે.

મેરે કાબિલ દોસ્ત

‘જોલી LLB’ના સાચા હીરો હતા રાઇટર-ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂર. અહીં તેની સિક્વલમાં પણ એમના રાઇટિંગ, ડિટેલિંગ અને તમામ કલાકારો પાસેથી લીધેલી ઍક્ટિંગ બદલ મૅન ઑફ ધ મૅચનો અવૉર્ડ તો સુભાષ કપૂરને જ આપવો પડે. એમણે સર્જેલું જોલી એક એવું પાત્ર છે જે મહત્ત્વાકાંક્ષી છે, ભયંકર પ્રેક્ટિકલ છે અને કોઇનું ‘કરી નાખવામાં’ એનું રૂંવાડુંય ન ફરકે એવો સ્ટ્રીટ સ્માર્ટ લુચ્ચો છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ડિરેક્ટરે આ વાત આપણને બૉર્ડની પરીક્ષાના માસ કૉપીઇંગ સીનમાં બતાવી દીધી છે. જો આપણી અંદર સહેજ પણ પ્રામાણિકતા બચી હોય, તો એ સીન જોઇને ‘હાય હાય’ નીકળી જાય, પરંતુ બે વર્ષ પહેલાં બિહારથી આવેલાં સામુહિક ચોરી કરો અભિયાનનાં દૃશ્યો યાદ કરીએ એટલે થાય કે વાસ્તવિકતા આનાથી કંઈ ખાસ અલગ તો નથી જ.

સુભાષ કપૂરે જે કૉર્ટ અને તેનાં પાત્રો સરજ્યાં છે તે આપણે જોવા ટેવાયેલા છીએ તેનાથી ક્યાંય અલગ અને વધુ રિયલ છે.saurabh-shukla-759 તેમાં ટિપિકલ કૉર્ટરૂમ ટર્મિનોલોજીની ફેંકાફેંક નથી. અત્યંત ગંભીર વાત છતાં એક હળવો ટોન સતત બરકરાર રહે છે. અહીં કૉર્ટ ફાઇલોથી લદાયેલી છે, ખુદ જજ માટે લાઇટિંગની યોગ્ય વ્યવસ્થા નથી. એ જજ (ધ બેસ્ટ સૌરભ શુક્લા) પણ દિલ્હીથી ટ્રાન્સફર થઇને આવ્યા છે. એ સતત મજાકમસ્તીના મૂડમાં હોય છે. દીકરીનાં લગ્નમાં કરવાનો ડાન્સ કરતાં કરતાં કે ક્યારેક જોગિંગ કરતાં કરતાં કૉર્ટમાં પ્રવેશે છે. ડ્રાયફ્રૂટ્સ અને હાર્ટની ગોળીઓ ગળતા રહે છે. દર થોડી વારે ટેબલ પરના છોડને પાણી આપતા રહે છે. દીકરીનાં લગ્નની કંકોતરીનું પ્રૂફરીડિંગ પણ કૉર્ટમાં બેસીને જ કરે છે. પરંતુ ભયંકર અનપ્રીડિક્ટેબલ છે. કોઇની સાડાબારી રાખતા નથી અને પોતાની કૉર્ટમાં પોતાના સિવાય કોઇનેય હાવી થવા દેતા નથી. જસ્ટિસ ત્રિપાઠીનું અત્યંત બારીક ડિટેલિંગથી લખાયેલું પાત્ર અને તેમાં સૌરભ શુક્લાનું ટેરિફિક પર્ફોર્મન્સ આ ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ પાસું છે.

પહેલી ફિલ્મમાંથી અર્શદ વારસીની જગ્યાએ અક્ષય કુમારને લેવાનો નિર્ણય પૂરેપૂરો માર્કેટ ઑરિએન્ટેડ હોવાનું દેખાઈ આવે છે. નો ડાઉટ, અક્ષય અહીં પણ ફુલ ફોર્મમાં છે અને બરાબરનો ખીલ્યો છે. મારો પર્સનલ ઓપિનિયન અક્ષયના ચાહકોને કદાચ નહીં ગમે, પરંતુ સૌરભ શુક્લા અને બમન ઇરાની જેવાં ધરખમ અદાકારોની વચ્ચે ઘેરાયેલા હોવા છતાં અર્શદે અલગ તરી આવવા માટે પોતાનો અવાજ ઊંચો કરવાની જરૂર નહોતી પડી. અહીં અક્ષયે એ જ સૌરભ શુક્લા અને અન્નુ કપૂરની વચ્ચે પોતે સ્ટાર છે પુરવાર કરવા માટે સતત ઘોંઘાટ કરતા રહેવું પડે છે. જ્યારે એ જ સીનમાં ઊભેલા અન્નુ કપૂર પણ પોતાની સ્ટાઇલમાં ડાયલોગ બોલે છે અને સીન ખાઈ જાય છે.

‘જોલી-૧’માં હિટ એન્ડ રન કૅસ હતો જ્યારે અહીં ફેક એન્કાઉન્ટર છે. એ સિવાય લગભગ સરખા જ રસ્તેથી પસાર થતી આ ફિલ્મ સુભાષ કપૂરના બારીક કોતરણીવાળાં પાત્રોને લીધે જીવંત લાગે છે. અક્ષયનો લુક હોય, સતત પાન ખાવાને લીધે લાલ થયેલા દાંત હોય, દારૂ પીતી વખતે એ જનોઈ કાન ઉપર ચડાવતો હોય, બહાર ગામનું કરી નાખતો હોય પણ ઘરે પત્નીથી થોડો ડરતો હોય અને એને રસોઈ બનાવીને જમાડતો હોય, પત્ની પણ બ્રૅન્ડેડ કપડાંની દીવાની હોય, આલ્કોહોલિક હોય, પહોંચેલા વકીલને ત્યાં ઇન્ટરનેટ-કૅબલની જેમ કૅસ લડવાનાં પણ અલગ અલગ પૅકેજ હોય, કૉર્ટમાં ચૅમ્બરોની સોદાબાજી થતી હોય અને ખર્ચો કાઢવા માટે વકીલો સાઇડમાં પાન બનાવીને પણ વેચતાં હોય, ક્યાંક ઘૂંઘટ ઇલેવન વર્સસ બુરખા ઇલેવનની ક્રિકેટ મૅચ ચાલતી હોય… આ બધાને લીધે ફિલ્મ એકદમ ભરચક લાગે છે, પાત્રો કાર્ડબોડિયાં બની જવામાંથી બચી ગયાં છે અને ફિલ્મની ઘણી ત્રુટિઓ ઢંકાઈ ગઈ છે. જેમ કે, ફિલ્મનાં ગીતો અત્યંત નબળાં છે અને ફિલ્મની ગતિને ભયંકર રીતે બ્રેક મારે છે. કૅસમાં અહીં તહીંથી નવાં નવાં પાત્રો આવતાં રહે છે અને ગાયબ થતાં રહે છે. જેમાં ખાસ ટેન્શન અનુભવાતું નથી. જ્યાં જ્યાં હીરોનો પનો ટૂંકો પડતો લાગે, ત્યાં ત્યાં કોઈ નવું પાત્ર હાજર કરીરીને થીગડું મારી દેવાયું છે. વધુ પડતી હળવાશ ઊભી કરવાની લ્હાયમાં ફિલ્મ ખાસ્સી ઑવર ડ્રામેટિક પણ બની ગઈ છે. ગીતો અને અમુક સીન કાપીને આ ફિલ્મને ચુસ્ત બનાવવા જેવી હતી.

મુખ્ય પાત્રો ઉપરાંત કુમુદ મિશ્રા, માનવ કૌલ, સયાની ગુપ્તા, ઇનામુલ હક, વિનોદ નાગપાલ, બ્રિજેન્દ્ર કલા, ગુરપાલ, રાજીવ ગુપ્તા અને સંજય મિશ્રા જેવા પોણો ડઝન કલાકારો છે. સ્વાભાવિક છે, બધાને યોગ્ય ફૂટેજ મળ્યું નથી. ‘જોલી-૧’માં અર્શદના અંતરાત્માને ઢંઢોળવાનું કામ હિરોઇન અમ્રિતા રાવનું હતું. જ્યારે આ જોલી પાર્ટ ટુ તો સ્ટાર છે, એટલે એમનો અંતરાત્મા જગાડવા માટે કોઈ ડિવાઇન ઇન્ટરવેન્શન જોઇએ. આમાં જ હુમા કુરેશીના ભાગે એક પણ નક્કર સીન નથી આવ્યો. પહોંચેલા વકીલની ભૂમિકામાં અન્નુ કપૂર પર્ફેક્ટ છે, પરંતુ જે ખોફ બમન ઇરાનીએ ઊભો કરેલો એ અન્નુ કપૂરમાં નથી દેખાતો. ઓવરઓલ ભયનો જે ઓથાર ‘પિંક’માં હતો તે પણ અહીં ગાયબ છે. શાહરુખ-સલમાન-સની દેઓલથી લઇને આલિયા ભટ્ટ અને ઑરિજિનલ ‘જોલી’ને પણ ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરે હ્યુમરસ અંજલિઓ આપી છે. જોકે ગનીમત છે કે ‘જોલી-૨’નો કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ‘રૂસ્તમ’ની જેમ સાવ ફારસ નથી બની ગયો.

મઝા-એ-મનોરંજન

‘જોલી LLB 2’ એક બુદ્ધુ, શીખાઉ, ચલતા પુર્જા ટાઇપ વકીલનું માનવતાવાદી અને પ્રામાણિક લડવૈયામાં રૂપાંતર બતાવતી સ્ટોરી હોવી જોઇતી હતી. તેને બદલે એક સ્ટાર કેવી રીતે જીવનું જોખમ ખેડીને હીરો બને છે એ વાત જ આ ફિલ્મમાંથી બહાર આવે છે. એટલે આપણા ન્યાયતંત્ર પર અમુક યોગ્ય કમેન્ટ્સ અને હિન્દુ-મુસ્લિમ ભાઈચારાના મેસેજને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ મેઇનસ્ટ્રીમ મનોરંજન માટે જ જુઓ તો વધુ બહેતર રહેશે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

pk

મનોરંજન પર હાવી થયો મેસેજ

***

આ ફિલ્મ આપણને સૌને સવાલ પૂછે છે કે માણસને બનાવનારો ઈશ્વર સાચો કે માણસે બનાવેલો ઈશ્વર સાચો?

***

pk-movie-aamir-khan-and-anushka-sharma-new-poster-imagesઈશ્વર કોણ છે? ક્યાં છે? ધર્મ એટલે શું? કોનો ધર્મ સાચો? ઈશ્વર ક્યારેય ડરાવે ખરો? નિર્દોષોની હત્યા કરવાની છૂટ આપે ખરો? અને આપણે કયા ઈશ્વરને માનવું, જેણે માણસને, આ પૃથ્વી-બ્રહ્માંડને બનાવ્યા છે એને કે પછી માણસે જેને પોતાની રીતે સર્જ્યો છે એવા ઈશ્વરને? અત્યારે દુનિયાને કઠી રહ્યા છે તેવા આ પાયાના સવાલો પૂછે છે રાજકુમાર હિરાણી, આમિર ખાન આણિ મંડળીની લેટેસ્ટ ફિલ્મ, પીકે. ફિલ્મ ખાસ્સી ઢીલી છે, પ્રીડિક્ટેબલ છે, પણ એ જે વાત કહે છે એ તો કાન દઈને સાંભળવા જેવી અને શાંતિથી વિચારીને જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે.

ઈશ્વરની શોધમાં

પીકે (આમિર ખાન) એક ભેદી માણસ છે, જે ક્યાંથી આવ્યો છે એની કોઈને ખબર નથી. આ દુનિયાની રીત-રસમો એને સમજાતી નથી, પરંતુ એ જે સવાલો પૂછે છે તે આપણી સ્થાપિત વિચારસરણીના પાયામાં ઘા કરે છે. આ પીકે કશુંક શોધી રહ્યો છે, જે એને એના ઘરે પાછા જવામાં મદદ કરી શકે એમ છે. તે વસ્તુની શોધમાં એ રાજસ્થાનના ભૈરોસિંહ (સંજય દત્ત)ને મળે છે અને પછી ટપકે છે દિલ્હીમાં. ત્યાં એને ભેટી જાય છે, જગત જનની ઉર્ફ જગ્ગુ (અનુષ્કા શર્મા). જગ્ગુ એક ન્યૂઝ ચેનલમાં પત્રકાર છે અને પીકેમાં એને દેખાય છે એક મસાલેદાર સ્ટોરી. પીકેની સ્ટોરી જાણતાં જાણતાં ખબર પડે છે કે એ જે વસ્તુ શોધી રહ્યો છે તે તપસ્વી બાબા (સૌરભ શુક્લા) નામના એક પાખંડી બાબા પાસે છે. એ તપસ્વી બાબાથી તો આ જગ્ગુ પણ પરેશાન છે. બસ, વાર્તાનું ફાઇનલ એક્ટ એટલે પીકે વર્સસ તપસ્વી બાબા.

આસમાં પે હૈ ખુદા ઔર ઝમીં પે હમ

ફિલ્મમેકર કરણ જૌહરે હમણાં એક ટીવી ઈન્ટરવ્યૂમાં રાજકુમાર હિરાણીને જીનિયસ, સાધુ કહેલા. જૌહરની વાત ઘણે અંશે સાચી છે. કેમ કે જીવનનાં મૂળભૂત મૂલ્યોને એક મનોરંજક વાર્તામાં ભેળવીને ગરમાગરમ શીરાની જેમ ગળે ઊતરી જાય એ રીતે પિરસવાની જે આવડત હિરાણીમાં છે, તે અત્યારના ભાગ્યે જ બીજા કોઈ ફિલ્મમેકર પાસે છે. મેડિકલ ફિલ્ડમાં માનવીય સ્પર્શ, અત્યારે ગાંધીવિચારની પ્રસ્તુતતા અને એજ્યુકેશનલ સિસ્ટમમાં લાગેલી ઉધઈ પર માઇક્રોસ્કોપ ધર્યા પછી હવે હિરાણીભાઈએ ધર્મના નામે ચાલતા પાખંડો પર ફોકસ કર્યું છે.

ધારો કે એક માણસ એવો આવે કે જેના પર આપણે ત્યાંનાં ધર્મ-કોમ-જાત-દુનિયાદારી-લુચ્ચાઈનાં કલેવર ચડેલાં જ ન હોય, અને એ આપણને બિલકુલ પાયાના સવાલો પૂછે તો આપણે તેના જવાબો આપી શકીએ ખરા? જો બધા ધર્મો એક જ વાત કહેતા હોય તો વિશ્વમાં સૌ એને નામે ઝઘડે છે કેમ? જો બધા ધર્મો ખરેખર અલગ હોત તો ઉપરવાળો બાળકને ધર્મનો સિક્કો મારીને જ દુનિયામાં ન મોકલતો હોત? ઈશ્વરના એજન્ટ બનીને બેઠેલા ધર્મગુરુઓ પાસે જો બધા જ પ્રશ્નોનાં સોલ્યૂશન હોય તો એ લોકો ચપટી વગાડીને બધાંનાં દુઃખો દૂર કેમ કરી નથી નાખતા? આ જ વાતો બે વર્ષ પહેલાં ગુજરાતી સર્જક ઉમેશ શુક્લાની ફિલ્મ ‘ઓહ માય ગોડ’માં પુછાયેલા. અહીં રાજકુમાર હિરાણી અને સહલેખક અભિજાત જોશી એ જ બધા અણિયાળા સવાલો એમની એકદમ પારેવાની પાંખ જેવી હળવી સ્ટાઇલમાં આપણને પૂછે છે. ખાસ કરીને પેશાવરમાં જે રાક્ષસી કૃત્ય થયું એવા માહોલમાં આ સવાલોના જવાબો સ્વસ્થ મને શોધવા અત્યંત જરૂરી બની જાય છે.

પરંતુ આમિર ખાનનાં ભળતા-સળતા લુક અને ફિલ્મની વાર્તા શું છે તેના સસ્પેન્સનાં કુંડાળાની વચ્ચે રહેલી આ ફિલ્મ હિરાણીની બેસ્ટ ફિલ્મ છે? જવાબ છે, ના. ફિલ્મમાં કહેવાયેલી વાત તદ્દન સાચી છે. કહો કે, સો ટચના સોના જેવી છે. પરંતુ એ વાત એટલી લંબાઈ ગઈ છે કે લગભગ શરૂઆતની અડધી ફિલ્મ ખાઈ જાય છે. એક ઉદાહરણ આપીને નિયમ સમજાઈ જતો હોય, તો પછી ફરી ફરીને નવાં નવાં ઉદાહરણો આપ્યા કરવાનો શો અર્થ? જ્યારે ઈન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ આખી વાર્તાને એક લોજિકલ એન્ડ સુધી પહોંચાડવાની મથામણમાં પૂરી થઈ જાય છે. જેમ જેમ ફિલ્મ આગળ વધતી જાય તેમ તેમ આપણી ધારણા પ્રમાણેના જ ટિપિકલ બોલિવુડિયન ટ્રેક પર ફિલ્મ આગળ વધતી જાય. આખી સ્ટોરીમાં આવતા ટ્વિસ્ટ એન્ડ ટર્ન પણ જાણે જિગસો પઝલની જેમ ચિત્ર પૂરું કરવા માટે એકબીજા સાથે જોડી કાઢ્યા હોય એવાં સગવડિયા છે.

૧૫૩ મિનિટની પીકેનું બીજું સૌથી નબળું પાસું છે એનું કંગાળ સંગીત. એક-બે નહીં, પણ ચાર ચાર સંગીતકારો હોવા છતાં ફિલ્મમાં એકેય ગીત જલસો કરાવી દે તેવું બન્યું નથી. ત્યારે આ ફિલ્મમાં કેટલાંક ગીતો અને ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાતાં દૃશ્યો પર કાતર ચલાવીને ફિલ્મને થોડી ક્રિસ્પ કરવાની જરૂર હતી. આ કામ ફિલ્મના ડિરેક્ટર રાજુ હિરાણી જ કરી શક્યા હોત, કેમ કે એ પોતે જ ફિલ્મના એડિટર પણ છે.

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

mork_mindy_tv_series-685149461-largeલોકોને પીકે જોવા માટે ખેંચતું સૌથી મોટું ચુંબક હતું, આમિર ખાન. મિસ્ટર પરફેક્શનિસ્ટ તરીકે જાણીતા આમિર માટે કહેવાય છે કે એ એના કેરેક્ટરમાં ડીપલી ઘૂસ કે એક્ટિંગ કરે છે. રાઇટ, પણ અહીંયા સતત એવું લાગ્યા કરે છે કે એના પાત્ર પાસે વધારે શક્તિઓ હોવા છતાં આમિર ખાન જાણી જોઇને ડમ્બ-બબૂચક જેવી એક્ટિંગ કરે છે. આ પીકે ફિલ્મમાં એનું પાત્ર ૧૯૭૮માં આવેલી અમેરિકન કોમેડી સિરિયલ ‘મોર્ક એન્ડ મિન્ડી’માં રોબિન વિલિયમ્સે ભજવેલું. તે પાત્ર આમિરના પીકે કરતાં ક્યાંય વધારે નેચરલ અને જીવંત લાગતું હતું.

અનુષ્કા શર્મા એના ટિપિકલ બબલી રોલમાં છે. આ પ્રકારનું કેરેક્ટર આજકાલ દર બીજી અર્બન ફિલ્મમાં જોવા મળે છે. ફિલ્મમાં આમિર પછી સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે એવું પાત્ર હોય તો તે નિર્મલ બાબા સ્ટાઇલની દુકાન ચલાવતા તપસ્વી બાબા બનતા સૌરભ શુક્લાનું છે. પરંતુ આવું જ પાત્ર એમણે લગે રહો મુન્નાભાઈમાં પણ ભજવેલું. એનાથી આગળ વધીને આ પાત્રમાં કશી જ નવીનતા ઉમેરાઈ નથી. મુન્નાભાઈ સંજય દત્તની એન્ટ્રી પડે છે ત્યારે આપણો કોઈ જૂનો દોસ્તાર આવ્યો હોય એવો ઉમળકો જાગે છે, પરંતુ એનું પાત્ર પણ ખાસ કશા શૅડ બતાવ્યા વિના મિસ્ટર ઈન્ડિયાની જેમ ગાયબ થઈ જાય છે.

હા, આ ફિલ્મમાં હિરાણી જેમને લકી ચાર્મ માને છે એવા બમન ઈરાની પણ છે, પરંતુ અલપ ઝલપ દૃશ્યોને બાદ કરતાં ફિલ્મમાં તેઓ તદ્દન વેડફાયા છે. એવું જ સુશાંત સિંહ રાજપુતનું છે. એ બિચારો શરૂઆતમાં એક રોમેન્ટિક સોંગ ગાયા પછી નૌ દો ગ્યારહ થાય છે, તે છેક ક્લાઇમેક્સમાં મોઢું બતાવે છે. પરંતુ ઓવરઓલ જોઇએ તો રાજકુમાર હિરાણી જે નાનાં નાનાં પરંતુ યાદ રહી જાય તેવાં પાત્રો સર્જવામાં માહેર છે, એવાં કોઈ પાત્રો અહીં સર્જાતાં નથી.

ક્યા કિયા જાયે?

સાફ વાત છે, પીકેમાં રાજકુમાર હિરાણીની અગાઉની ફિલ્મોની જેમ મેસેજ પ્લસ મનોરંજનનું તોફાની કોમ્બિનેશન નથી. આ વખતે મેસેજનો મસાલો વધારે પડી ગયો છે અને ફિલ્મ ચવાયેલી રેસિપી પર આગળ વધીને પૂરી થઈ જાય છે. તેમ છતાં એ મેસેજ સો ટચના સોના જેવો છે અને દરેકે શાંતિથી વિચારવા જેવો છે. આ સાફસૂથરી ફિલ્મમાં પીકે જે વાત કહેવા માગે છે તે જો વિશ્વમાં બધા સમજી જાય તો પેશાવર જેવી કોઈ ઘટના બને જ નહીં. ટિકિટોના ભાવ વધારીને રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને જો એન્ટરટેઇનમેન્ટ ટેક્સ ફ્રી કરી દેવામાં આવે તો તે ઓર વધારે દર્શકો સુધી પહોંચી શકે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

કિક

ભાઈનો જય હો!

***

સલમાનભાઈના ફેન્સને તો આ ફિલ્મથી કિક વાગશે જ, પરંતુ જેમને સલમાનની ધડમાથા વિનાની ફિલ્મો ગમતી ન હોય એ લોકો પણ આ ફિલ્મથી ખાસ દુઃખી નહીં થાય.

***

download-high-resolution-hd-poster-of-kick-movie-8668આમ તો સલમાન ખાનની ફિલ્મ હોય એટલે એમાં ઝાઝું વિચારવાનું હોતું નથી. સ્ટોરી, સ્ક્રીનપ્લે, સહકલાકારો કે ઈવન હિરોઇન સુદ્ધાં ફોર્માલિટી ખાતર જ હોય છે. કારણ કે સલમાનનો ક્રેઝ એટલો બધો છે કે ચાહકો સલમાનનું નામ સાંભળીને જ બોક્સઓફિસ છલકાવી મૂકે છે. પરંતુ આ શુક્રવારે આવેલી ‘કિક’ તમામ લોચા-લબાચા છતાં એટલિસ્ટ સલમાન ખાનની અગાઉની ફિલ્મો કરતાં તો ઘણી સારી છે.

થિંક ઑફ ધ ડેવિલ

દેવીલાલ સિંહ (સલમાન ખાન) એવો જુવાનિયો છે, જેની પાસે એન્જિનિયરિંગની ડિગ્રી છે, પણ અત્યાર સુધીમાં બાવીસ નોકરીઓ બદલી ચૂક્યો છે. કેમ કે એકેય કામમાં એને કિક નહોતી વાગતી. કિક માટે એ પ્રેમીપંખીડાંનાં લગ્ન કરાવી આપે, રસ્તા પરથી ભયંકર રીતે એની વર્ણસંકર પ્રકારની બાઇક ચલાવે, સીડીને બદલે ઘરની બારીમાંથી કૂદીને નીચે ઊતરે, લિવરનું રાજીનામું પડી જાય એટલો બધો દારૂ પીવે વગેરે. એ કિકના ચક્કરમાં જ ભાઈને ભારતીય ડિપ્લોમેટ (સૌરભ શુક્લા)ની સકાએટ્રિસ્ટ દીકરી ડૉ. શાયના મેહરા (જેકલિન ફર્નાન્ડિઝ) સાથે ઈશ્ક-વિશ્ક થઈ જાય છે. પરંતુ બંનેનો પ્રેમ એકાદા લવ સોંગ પૂરતો જ મર્યાદિત રહે છે. કોઈ દેખીતા કારણ વિના બંને અલગ થઈ જાય છે.

હવે કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ એવો આવે છે કે આમ સોનાનું દિલ ધરાવતો દેવીલાલ સિંહ અચાનક ડેવિલ બની જાય છે અને ક્રિશ જેવો માસ્ક પહેરીને કરોડો રૂપિયા લૂંટવા માંડે છે. કોઇને સમજાતું નથી કે તે આવું શા માટે કરે છે. વળી, તે બધી જ ચોરી એટલી સફાઈથી કરે છે કે કોઈ તેને ચહેરે ઓળખતું પણ નથી. આથી જ આ કેસની તપાસ જાંબાઝ પોલીસ અધિકારી હિમાંશુ ત્યાગી (રણદીપ હુડા)ને સોંપાય છે.

અત્યાર સુધી દિલ્હીમાં ચાલી રહેલી સ્ટોરી સીધી પોલેન્ડના શહેર વોર્સોમાં શિફ્ટ થાય છે. હોમ મિનિસ્ટર અને એમનો સનકી તથા અત્યંત ક્રૂર ભત્રીજો શિવ ગજરા (નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી) અહીં એક દવાની જંગી ડીલ માટે આવ્યા છે. એટલે ઈન્સ્પેક્ટર હિમાંશુને ખાતરી છે કે ડેવિલ એ પૈસા લૂંટવા માટે અહીં પણ આવશે જ. જોગાનુજોગ રૂપાળી શાયના એટલે કે જેકલિન પણ હવે અહીં જ રહે છે. જેકલિનને જોવા માટે અને ડેવિલને પકડવા માટે હુડાભાઉ પોલેન્ડની વાટ પકડે છે. તમને શું લાગે છે, ડેવિલ અહીં આવશે? હુડા ડેવિલને પકડી શકશે? અને બાય ધ વે, આ જ્યોતિ બની જ્વાલાની જેમ દેવીલાલ સલમાન ડેવિલ શું કામ બન્યો હશે? વેલ, એના જવાબો તો અઢી કલાકની આ ફિલ્મમાં જ છુપાયેલા છે.

સલમાનોત્સવ

‘કિક’ 2009માં આવેલી આ જ નામની તેલુગુ ફિલ્મની રિમેક છે. એટલું જ નહીં, પ્રોડ્યુસર સાજિદ નડિયાદવાલા આ ફિલ્મથી ડિરેક્ટર પણ બન્યા છે. સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લેની રીતે જોઇએ તો તેમાં એટલાં મોટાં મોટાં બાકોરાં છે કે તેમાંથી આખી બુલેટ ટ્રેન પસાર થઈ જાય. તેમ છતાં દબંગ, રેડી, બોડીગાર્ડ, એક થા ટાઇગર પ્રકારની તદ્દન હથોડાછાપ ફિલ્મોની સરખામણીએ તો આ ફિલ્મ સુપર કિક છે. આપણને થાય કે સાજિદ નડિયાદવાલાએ આ ફિલ્મ વર્ષો અગાઉ બનાવી નાખી હોત તો કદાચ સલમાનના નામે સાવ ગાંડીઘેલી ફિલ્મોનો ટ્રેન્ડ શરૂ જ ન થયો હોત. એની વે, આ કિક (ફિલ્મમાં બોલે છે એમ) ‘ઝેલેબલ’ બની છે તેનું એક કારણ કદાચ એ પણ છે કે તેના લેખકોની ટીમમાં રજત અરોરા અને ચેતન ભગત જેવાં નિવડેલાં નામો છે.

સલમાન ફેનક્લબને મજા પડે એવું આ ફિલ્મમાં બધું જ છે. સલમાન ગાય છે, ડાન્સ કરે છે, રૂંવાડા ખડા થઈ જાય (અને ધૂમ-3ની યાદ આવી જાય) એવી એક્શન સિક્વન્સિસ કરે છે, બાવડાં પણ બતાવે છે, અન્યાયની સામે લડે છે, સીટીમાર ડાયલોગ્સ પણ બોલે છે અને કોમેડી પણ કરે છે. આ બધા ઉપરાંત જાણે સલમાનના સ્ટારડમને અંજલિ આપવાની હોય એમ દબંગના સંદર્ભો પણ આવે છે અને એની અગાઉની ફિલ્મોનાં ડાન્સ સ્ટેપ્સ પણ આવે છે. સલમાન રિયલ લાઇફમાં કેવો ઉમદા ‘બીઇંગ હ્યુમન’ છે એવું બતાડવાનો પણ અહીં ભરપુર પ્રયાસ કરાયો છે.

ઠીક કિક

ટોમ એન્ડ જેરીની પકડાપકડી જેવી આ ફિલ્મની સ્ટોરી આમ તો અત્યંત નાનકડી છે, કદાચ એ જ કારણ હોય કે કેમ પણ ફિલ્મ શરૂ થયાની પહેલી એકાદ કલાક સુધી હળવી રોમેન્ટિક કોમેડી જ ચાલ્યા કરે છે. ગાડી મૂળ પાટે ચડતી જ નથી. મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં હિમેશ રેશમિયા, મીત બ્રધર્સ અને યો યો હની સિંઘ જેવાં નામ છે, પણ ફિલ્મનું મ્યુઝિક જનરલી સલમાનની ફિલ્મોમાં હોય છે એવું ધમાકેદાર નથી. એમાંય વચ્ચે અચાનક ટપકી પડતું નરગિસ ફખરીવાળું આઇટેમ સોંગ (જે મૈંનુ યાર ના મિલે) અને જુમ્મે કી રાત તો ફિલ્મના માંડ ગતિ પકડી રહેલા ફ્લો પર જીવલેણ હુમલો કરવા સિવાય કશું જ નથી કરતાં. આ બે ગીતોથી ચોખ્ખું દેખાઈ આવે કે સલમાનના ચાહકોને રિઝવવા માટે પરાણે નાખવામાં આવેલો આ અનિવાર્ય મસાલો છે.

આ ફિલ્મનું એક મોટું આકર્ષણ છે નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી, જે પહેલીવાર મેજર નેગેટિવ રોલમાં દેખાયો છે. પરંતુ એની એન્ટ્રી ઈન્ટરવલ વીતી ગયાની ખાસ્સી વાર પછી પડે છે અને એના ભાગે આંગળીથી ગણી શકાય એટલા સીન્સ પણ માંડ આવ્યા છે. પરંતુ એટલા સીનમાં પણ એ એટલો બધો છવાઈ જાય છે કે જો એનો વધારે મોટો રોલ હોત તો એ રીતસર સલમાનને ટેન્શન કરાવી દેત. જો આ ફિલ્મ ‘ધ સલમાન ફેસ્ટિવલ’ને બદલે સલમાન વર્સસ નવાઝુદ્દીનના સંઘર્ષ તરીકે બનાવી હોત તો જોવાની મજા પડત.

સલમાન ખાન હાથમાં જે દૂધિયા રંગના લોકેટવાળું બ્રેસલેટ પહેરે છે એનાથીયે વધારે ઢીલીઢાલી સ્ટોરી કોઈ ઉત્તેજનાની ચરમસીમાએ પહોંચ્યા વિના જ પૂરી થઈ જાય છે. ઈવન બિચારી જેકલિન તો છેલ્લી સિક્વન્સમાં ક્યાંય દૂર દૂર સુધી દેખાતી નથી. હા, જુમ્મે કી રાત ગીતમાં એ ટૂંકાં કપડાં પહેરીને જબરદસ્ત ડાન્સ કરે છે, સલમાનની ફિલ્મની હિરોઇનને બીજું શું જોઇએ?!

વિવિધ ભારતીના ફરમાઈશી ગીતોના કાર્યક્રમમાં ગીતની પહેલાં તેની ફરમાઈશ કરનારાઓનાં જથ્થાબંધ નામ એનાઉન્સ થતાં હોય છે. એ જ રીતે અહીં એટલાં બધાં સપોર્ટિંગ કલાકારો છે કે જે એકાદ-બે સીનમાં દેખાઈને ગાયબ થઈ જાય છે. જેમ કે, મિથુન ચક્રવર્તી, અર્ચના પૂરણસિંહ, સૌરભ શુક્લા, સંજય મિશ્રા, વિપીન શર્મા, સુમોના ચક્રવર્તી, કવિન દવે, રજિત કપૂર, સુનીલ પાલ, (ગિપ્પી ફિલ્મ ફેઇમ) રિયા વિજ વગેરે. આમાંથી બે કલાકારને બાદ કરતાં તમામનો ભયંકર વેડફાટ થયો છે.

સુપર કિક

પરંતુ આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મ સલમાનની માઇન્ડલેસ ફિલ્મો કરતાં તો સારી છે. તેનાં પણ ઘણાં કારણો છે. પહેલું તો ખુદ સલમાન. એનું મહાડેશિંગ સ્ક્રીન પ્રેઝન્સ અને બધી જ સ્ટાઇલો પ્રેક્ષકોને જલસો કરાવવા માટે પૂરતી છે. ઢીલી જતી સ્ટોરીમાં પણ વચ્ચે વચ્ચે આવતી સિક્વન્સીસ-પછી ભલે તે કોમિક હોય કે એક્શન-પરફેક્ટ્લી કામ કરી જાય છે. સૌરભ શુક્લા, સંજય મિશ્રા અને અબોવ ઑલ નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી, આ ત્રણેયે પોતાના નાના પણ રાયના દાણા જેવા દમદાર રોલમાં એવું પાવરપેક્ડ પરફોર્મન્સ આપ્યું છે કે ફિલ્મ તેનો ચાર્મ સતત જાળવી રાખે છે. રણદીપ હુડાના ભાગે ખાસ એક્સ્પ્રેશન્સ આપવાનાં નહોતાં એટલે એ પણ એની ભૂમિકામાં યોગ્ય લાગે છે. એકદમ નવાં જ ફોરેન લૉકેશન્સ અને તેમાં અયનન્કા બોઝની સિનેમેટોગ્રાફી તાજગી અને સાથોસાથ થ્રિલ બંને ઉમેરે છે.

ભાઈ કી ફિલ્મ હો જાય?

ઈદના પાક મોકે (પાંચ હજારથી વધુ સ્ક્રીન્સમાં) રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને બમ્પર ઓપનિંગ મળશે એ તો જાણે નક્કી જ છે. આ ઉન્માદમાં ફિલ્મ જોવાનો પ્લાન બનાવવો હોય અને નસીબજોગે ટિકિટ પણ મળી જાય, તો એકવાર જોવામાં કશું ખોટું નથી. આખરે તો ભાઈ કી મુવી હૈ, ભાઈ!

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ગેંગ ઑફ ઘોસ્ટ્સ

ભૂતના નામે ફારસનું કલેક્શન

***

ભૂતોની ક્રિકેટ ટીમ બનાવવી હોય એટલાં જથ્થાબંધ ભૂત ભેગાં મળીને પણ એક સારી ફિલ્મ બનાવી શક્યાં નથી.

***

gang-of-ghosts-first-look-2ધારો કે, તમારી બાજુમાં રહેતાં બંગાળી મિશ્ટિબેન કોઇ બંગાળી વાનગી બનાવે છે. એ જોઇને આપણાં (એટલે કે પોતપોતાનાં) શ્રીમતીજી એ જ રેસિપી પરથી પોતાની સ્ટાઇલમાં વાનગી બનાવે, ત્યાં સુધી તો સમજી શકાય. પરંતુ મૂળે એ બંગાળી વાનગી જ સાવ ભંગાર હોય તો એનું નવું વર્ઝન ક્યાંથી સારું બનવાનું? કૂવામાં હોય તો હવાડામાં આવે ને! બસ, એવી જ સ્થિતિ આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી બીજી ભૂતપ્રેતની ફિલ્મ ‘ગેંગ ઓફ ઘોસ્ટ્સ’ની થઇ છે. 2012માં આવેલી બંગાળી ફિલ્મ ‘ભૂતેર ભવિષ્યત’ની ફ્રેમ બાય ફ્રેમ રિમેક એટલે ગેંગ ઓફ ઘોસ્ટ્સ. મૂળ એ બંગાળી ફિલ્મ જ નબળી પોટબોઇલર મુવી છે, પછી તેની હિન્દી રિમેકમાં શી ભલીવાર હોય!

ભૂત જુડતે ગયે, ભૂતબંગલા બનતા ગયા

‘કહાની’ ફિલ્મમાં સાત્યકિ બનેલો પરંબ્રત ચેટર્જી એક નવોદિત ડિરેક્ટર છે, જે પોતાની પહેલી જ ફિલ્મ માટે એક સો વરસ જૂના ભૂતિયા બંગલામાં શૂટિંગ માટેનું લોકેશન જોવા આવે છે. પરંતુ ત્યાં એને એક સ્ટ્રગલ ફિલ્મ રાઇટર રાજુ (શરમન જોશી) મળે છે, જે કહે છે કે મારી પાસે ભૂતોની એક ફેન્ટાસ્ટિક સ્ટોરી છે. શરમન પરંબ્રતને સ્ટોરી સંભળાવવી શરૂ કરે છે. કે એ ભૂતબંગલાના માલિક રાયબહાદૂર ગૈંદામલ હેમરાજ (અનુપમ ખેર)ને એની મિલના કામદારો બંગલા સાથે જીવતો સળગાવી મારે છે. ગૈંદામલનો નાનો ભાઇ ગુલાબચંદ (ચંકી પાંડે) બગડેલો રઇસઝાદો છે, જેના પ્રેમમાં દેવદાસી બનીને ફિલ્મની હિરોઇન મનોરંજના કુમારી (માહી ગિલ) આત્મહત્યા કરે છે. આ બધાં એક પછી એક મૃત્યુ પામે છે અને ભૂત બનીને એ બંગલામાં ભેગાં થાય છે.

પરંતુ સમય વીતતાં મુંબઇમાં જૂની ઇમારતો તૂટીને, વૃક્ષો કપાઇને તેની જગ્યાએ નવાં મૉલ, મલ્ટિપ્લેક્સ, સ્કાયસ્ક્રેપર્સ બનવા લાગે છે અને ભૂતો બિચારાં બેઘર થઇ જાય છે. એટલે ભૂતભાઇ અનુપમ અને બીજા એક અંગ્રેજ ભૂતભાઇ મિસ્ટર રામસે મળીને નક્કી કરે છે કે આપણા બંગલાને આપણે ભૂતોનું અનાથાશ્રમ જેવું બનાવવું, જ્યાં બેઘર ભૂતો બિન્ધાસ્ત રહી શકે. આ માટે ઇન્ડિયન આઇડલ સ્ટાઇલમાં એક ઇન્ટરવ્યૂ ગોઠવાય છે, જેમાં ભાંતિ ભાંતિના ભૂતો આવે છે અને કેટલાંક ફાઇનલી સિલેક્ટ પણ થાય છે. સિલેક્ટ થયેલાં ભૂતોમાં સૌરભ શુક્લા, યશપાલ શર્મા, રાજપાલ યાદવ, અસરાની, એક યુવા કન્યા (નવોદિત મીરાં ચોપરા) અને એક હરિયાણવી ગિટારિસ્ટનો સમાવેશ થાય છે. થોડી નોકઝોંક અને પેલી હિરોઇન માહી ગિલની પાછળ ભૂતોની લટ્ટુગીરી પછી કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ આવે છે કે એક બિલ્ડર નામે ભૂતોરિયા (રાજેશ ખટ્ટર) એ બંગલો ખરીદીને તેની જગ્યાએ મૉલ બનાવવાનું પ્લાનિંગ કરી રહ્યો છે. એટલે બધાં જ ભૂત ભેગાં મળીને એ બિલ્ડરને રોકવા માટે એક ખૂનખાર ભાઇના ભૂત બાબુ હાથકટા (જેકી શ્રોફ)ને સુપારી આપે છે. પછી આગળ ઉપર આ આખી ભૂત કંપની પોતાનું ઘર બચાવી શકે છે કે કેમ અને જે ડિરેક્ટર (પરંબ્રત) આ સ્ટોરી સાંભળી રહ્યો છે, તેનું શું થાય છે એ વાત ક્લાઇમેક્સમાં આવે છે.

થોડી કોમેડી, ખૂબ બધા લોચા

‘રાગિણી એમએમએસ-2’ એટલી બાલિશ ફિલ્મ છે કે તમને ડરવાને બદલે હસાવે છે, જ્યારે આ ફિલ્મ ‘ગેંગ ઓફ ઘોસ્ટ્સ’ તમને હસાવવાના પ્રોમિસ સાથે જ બની છે. પરંતુ અહીં પણ એ જ લોચા છે. ફિલ્મમાં એટલાં બધાં પાત્રો છે કે જેનાં ઇન્ટ્રોડક્શનમાં જ ઇન્ટરવલ પડી જાય છે. એટલે ખરેખર સ્ટોરી તો ઇન્ટરવલ પછી જ શરૂ થાય છે. એક તો ફિલ્મની વાર્તા જ નબળી છે, ઉપરથી પડ્યા પર પાટું મારતા હોય એ રીતે ફિલ્મમાં સાત ગીતો ઠપકારવામાં આવ્યાં છે. અને સમ ખાવા પૂરતું એક પણ ગીત સારું બન્યું નથી.

હા, ફિલ્મને ન્યાય કરવા માટે એટલું કહેવું પડે કે તેના રાઇટિંગમાં વનલાઇનર્સના ચમકારા છે (જોકે ત્રણેક ઠેકાણે અશ્લીલ વનલાઇનર્સ નિવારી શકાયા હોત). છૂટક છૂટક સીન્સ પણ સારા બન્યા છે. પરંતુ મૂળે વાર્તા જ નબળી હોય, તો સ્ટીવન સ્પીલબર્ગ પણ સારી ફિલ્મ ન બનાવી શકે, જ્યારે આ તો સતીષ કૌશિકની ફિલ્મ છે! વધુ પડતાં ગીતોને કારણે મૂળ બંગાળી ફિલ્મ નબળી પડી ગયેલી એ વાતની જાણ હોવા છતાં સતીષભાઇએ આટલાં બધાં અને એ પણ આટલાં ગંદાં ગીતો શા માટે ફિલ્મમાં ઠાંસ્યાં હશે એ જ સમજાતું નથી. જો ગીતો પર કાતર ચલાવીને ફિલ્મની વાર્તાને ફટાફટ આગળ ચલાવી હોત તો ફિલ્મ સારી બની શકી હોત.

વળી, એન્સેમ્બલ કાસ્ટ તરીકે એટલાં બધાં કલાકારો ફિલ્મમાં છે કે દરેકના ભાગે થોડી થોડી મિનિટ્સ જ આવી છે. એટલામાં માત્ર સૌરભ શુક્લા અને માહી ગિલ જ આપણું ધ્યાન ખેંચવામાં સફળ રહે છે, બાકીનાં લોકોએ બસ પોતાના ભાગે આવેલું પાત્ર નિભાવી જાણ્યું છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં અન્ય હોરર ફિલ્મોની મજાક ઉડાવવામાં આવી છે કે તેમાં લોજિક હોતું નથી, પરંતુ ખુદ આ જ ફિલ્મમાં લોજિકને દેશવટો આપી દેવાયો છે. ફોર એક્ઝામ્પલ, ભૂત પોતાને મનફાવે ત્યારે અદૃશ્ય રહે અને મન ફાવે ત્યારે ગમે તેને દેખાય, એવું?!

હા, ફિલ્મનો મેસેજ સારો છે, કે આપણા વારસાને ભૂલીને આડેધડ ઇમારતો બાંધીને આપણે આપણું પોતાનું જ નુકસાન કરી રહ્યા છીએ. પરંતુ જો મેસેજ માત્રથી સારી ફિલ્મ બનતી હોત તો એન્ટિ સ્મોકિંગ કેમ્પેઇન પણ સિલ્વર જ્યુબિલી થતાં હોત!

એક તક ભૂતને આપવા જેવી ખરી?

ના, જરાય નહીં. જો આ વીકએન્ડ પર ખાલી ટાઇમપાસ કરવા માટે ફિલ્મમાં જવું હોય તો ગેંગ ઓફ ઘોસ્ટ્સમાં લગભગ સવા બે કલાક બગાડી શકાય, બાકી ઘરે બેઠાં ટી-ટ્વેન્ટી વર્લ્ડ કપ જોવો વધારે ફાયદાનો સોદો સાબિત થશે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.