ગોલમાલ અગેઇન

કુછ ભી ચલેગા

***

આ બાલિશ ફિલ્મમાં પણ હસવું જ હોય તો તમને કોણ રોકી શકવાનું છે?!

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

golmal-again-2દિવાળીના દિવસોમાં આપણે ત્યાં ફૂડ સેફ્ટી ખાતું અચાનક હાઇપર એક્ટિવ મોડમાં આવી જાય છે. મીઠાઇની દુકાનો અને રેસ્ટોરાંમાં દરોડા પડે, ભેળસેળિયા વાનગીઓનાં સેમ્પલ એકઠા કરવામાં આવે અને અખાદ્ય વસ્તુઓનો નાશ કરવામાં આવે. ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આવી વાનગીઓ ઝાપટનારા લોકોને એનાથી કશો જ ફરક પડતો નથી. એમને માવા, ચીઝ, પનીરના નામે કુછ ભી ખવડાવી દો, એ લોકો બડે આરામ સે ખાઈ જશે. દિવાળીના ટાઇમે રિલીઝ થતી ‘ગોલમાલ અગેઇન’ જેવી ફિલ્મોનું પણ એવું જ છે. લોકો માત્ર એટલું જ પૂછશે, ‘કોમેડી છે?’ ‘નંગુપંગુ જોક્સ તો નથી ને?’ ‘લાવો ત્યારે, આપો દસ ટિકિટ!’

ભૂતિયાપા

ફોર અ ચૅન્જ રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ગોવાને બદલે ઊટીમાં આકાર લે છે (જોકે આ રોહિત શેટ્ટીનું ઊટી છે, એટલે ત્યાં જઇને ખૂણેખૂણો ફેંદી મારશો તોય તમને આ ફિલ્મ જેવું ઊટી તો નહીં જ દેખાય). બી. આર. ચોપરાના ‘મહાભારત’માં હરીશ ભીમાણીએ ‘સમય’ તરીકે જેટલી કોમેન્ટરી કરેલી, એના કરતાં સહેજ જ ઓછી કોમેન્ટરીમાં તબુ આપણને કહે છે કે ઊટીના અનાથાશ્રમમાં પાંચ બાળકો ઊછરીને મોટાં થયાં છે અને હવે અલગ અલગ ટીમો પાડીને બિલ્ડર લોકો માટે જમીનો ખાલી કરાવવાનું કામ કરે છે. તે ગેંગમાં એક છે ‘અંગુલિમાલ’ અજય દેવગણ (સ્પેલિંગ પ્રમાણે ‘દેવજ્ઞ’), અલગ અલગ ઍન્ગલથી આશ્ચર્ય પામતો રહેતો અર્શદ વારસી, જીભને ઊટીનું સાઇટસીઇંગ કરાવતો રહેતો શ્રેયસ તળપદે, માત્ર ‘ગોલમાલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં અને સૈફના ઘરના પ્રસંગોએ જ દેખાતો કુણાલ ખેમુ અને ગોવિંદા પછી ‘અ આ ઈ’ની ભાષા બોલતો એકમાત્ર એક્ટર(?) તુષાર કપૂર. હજી આમાં ડુંગર પર ડંગરી પહેરીને ફરતી થાકેલી પરિણીતી ચોપરા, પાર્ટ ટાઇમમાં વોઇસ ઓવર આપતી તબુ અને અન્ય અડધો ડઝન કલાકારોનો પણ સમાવેશ થાય છે. એક મોત આ બધાં રખડતાં પાત્રોને એક છત નીચે લાવે છે. ત્યાં ખબર પડે છે કે એ મોતની પાછળ હત્યા અને એક ભટકતી આત્માનો ઍન્ગલ પણ છે.

ચાલો, ભૂત ભૂત રમીએ

આરોપીઓ ધરપકડથી બચવા આગોતરા જામીન મેળવી લે છે, એ જ રીતે રોહિત શેટ્ટીએ પણ ‘ઇસ દિવાલી, લોજિક નહીં, સિર્ફ મેજિક’ જેવી ટૅગલાઇન લખીને આગોતરા મેળવી લીધા છે. એ પછી એમને હસાવવાના નામે કુછ ભી ઠપકારવાની છૂટ મળી જાય છે. માત્ર ટાઇમપાસાર્થે આવેલા લોકોના ખિખિયાટા ઉઘરાવી લે એટલે સર્કિટ પૂરી પણ થઈ જાય છે (આમેય ભેળસેળિયા હવા, પાણી, ખોરાક, રાજકારણીઓ બધું જ પચાવી જતી ઑડિયન્સને બીજું શું જોઇએ, હેં?).

એક્ચ્યુઅલી, રોહિત શેટ્ટીએ અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં પાંચેક પાત્રો સફળતાપૂર્વક ડેવલપ કરેલાં. હવે એ એમને લઇને કુછ ભી રિમિક્સ ખીચડી પકાવ્યા કરે છે. આ સિરીઝની ફિલ્મોની મજા એ છે કે તેની દરેક લેટેસ્ટ રિલીઝને ‘અગાઉની ફિલ્મો કરતાં સારી’નું બિરુદ આપી શકાય છે! અત્યાર સુધીની તમામ ગોલમાલ ફિલ્મો ઉછીની સ્ટોરી પર આધારિત હતી (‘ગોલમાલ-1’ ગુજરાતી નાટક ‘અફલાતૂન’, ‘ગોલમાલ-2’ કિરણ કુમાર સ્ટારર ‘આજ કી તાઝા ખબર’, ‘ગોલમાલ-3’ જૂની હિંદી ફિલ્મ ‘ખટ્ટામીઠા’). હવે આ લેટેસ્ટ ફિલ્મ શેના પર આધારિત છે તેનો પુરાવો ન મળે ત્યાં સુધી તેને ઑરિજિનલ માનવામાં આવી રહી છે. પરંતુ એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ કંઇક અંશે ‘ગોલમાલ’+‘એન્ટરટેનમેન્ટ’+‘ફિલ્લૌરી’ ટાઇપની ચાઇનીઝ ભેળ જેવું કંઇક છે.

ઑડિયન્સના IQને ‘ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ’ લઇને હસાવવા માટે રોહિત શેટ્ટી અને લેખકોએ દરેક પાત્રને અલાયદાં સિટકોમ ટાઇપની પર્સનાલિટી આપી દીધી છે. કોઈ આંગળી મરોડે, કોઈ ‘ઉં..આં’માં બોલે, કોઈ વારેવારે ભૂલીને ગાંડા કાઢવા માંડે, કોઈ જીભના વિશિષ્ટ મરોડ થકી ફની ઉચ્ચારો કાઢે વગેરે. બાકી જ્યાં કોમેડીનો મસાલો ઓછો પડતો લાગે ત્યાં ‘જોડકણાં સમ્રાટ’ રાઇટર બેલડી સાજિદ-ફરહાદને કામે લગાડવામાં આવે. જે આવા ‘સાંભાર હૈ તૌ ચટની હૈ, ઝ્યાદા ફૈલોગે તો પેન્ટ ફટની હૈ’, ‘નકલી ભૂતોં કે રામ ગોપાલ વર્મા, ચૂહોં કે જિમી શેરગિલ, ભૂતનિયોં કી બિપાશા બસુ’, ‘વાસ્તા… સડા હુઆ પાસ્તા’, ‘કલ્ટી નહીં, મૈં તો આજ-ટી પીઉંગા…’ ટાઇપની લાઇન્સનું એસેમ્બલી લાઇન પ્રોડક્શન કરી દે છે. આ લાઇનોને ફાસ્ટફૂડ પરના ચીઝની જેમ ભભરાવીને કામ ચલાવવામાં આવે છે.

હજી આ ઑલરેડી ક્રાઉડેડ ફિલ્મમાં ગિર્દી કરવા માટે અન્ય કલાકારો પણ ઠાંસવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, પોતે હજી સ્ક્રિપ્ટ વિના પણ હસાવી શકે છે તેની ખાતરી કરાવતો જ્હોની લીવર, હું સિરિયસ એક્ટિંગ માત્ર સાઉથની ફિલ્મોમાં જ કરીશ (અને હિન્દીમાં તો ઑવરએક્ટિંગ જ કરીશ) એવી પ્રતિજ્ઞા લઇને આવેલો પ્રકાશ રાજ, વિશ્વનો એકમાત્ર ઇચ્છાધારી સાપ વ્રજેશ હિરજી, એક ‘મસાન’ એક ‘આંખો દેખી’ની સામે હું દસ ‘ગોલમાલ’ કરીશ એવી થિયરીમાં માનતા સંજય મિશ્રા, ‘મારે જેટલી એક્ટિંગ કરવાની હતી એ મેં પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં કરી લીધી’ એવું સાબિત કરતો ‘વસૂલી ભાઈ’ મુકેશ તિવારી, ‘ગેમ ઑફ થ્રોન્સ’ને બદલે સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મોમાં પોતાનું ટેલેન્ટ પ્રદર્શિત કરનારો ત્રિનામધારી નીલ નીતિન મુકેશ, સરકારી આંખની હૉસ્પિટલમાંથી ચોરેલાં ડાર્ક ચશ્માં પહેરીને ફરતા સચિન ખેડેકર… સહિતના એટલા બધા કલાકારો છે કે ‘ગોલમાલ ઇલેવન’ વર્સસ ‘વર્લ્ડ ઇલેવન’ની મૅચ રમાડો તો ચિયર લીડર્સ અને ઑડિયન્સ સહિતના લોકો ભેગા થઈ જાય!

આમ તો લોજિક વાપરવાની મનાઈ છે, તેમ છતાં ભૂલથીયે સહેજ લોજિક વપરાઈ જાય તો ખ્યાલ આવે કે બદલો લોવા માટે ભટકતી પ્રેતાત્માએ ધાર્યું હોત તો તે પાંચેક મિનિટમાં જ વિલનલોગ અને ફિલ્મનો ખેલ ખતમ કરી ચૂકી હોત. પરંતુ એવું થાય તો આ ઑવરક્રાઉડેડ ફિલ્મનું શું થાય? વળી, આ ફિલ્મની ભટકતી પ્રેતાત્મા પણ ગજબ છે. તે ગુજરાતના ‘વિકાસ’ની જેમ માત્ર ‘જુબાં કેસરી’ ધરાવતા લોકોને જ દેખાય છે, બાકીના લોકો માટે તે સાબિતી વિના જ સ્વીકારી લેવાનો પ્રમેય બનીને રહી જાય છે. એક સીનમાં અજય દેવગણને ડરાવવા માટે બાકીના કલાકારો અમેરિકાના રાઇટ વિંગ એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ ભાંગફોડિયા ગ્રૂપ ‘કુ ક્લક્સ ક્લાન’નો કોશ્ચ્યુમ પહેરીને આવે છે, જે ઑફેન્ડિંગ બની શકે, લેકિન નો. કારણ? આગોતરા જામીન! આમ તો રોહિત શેટ્ટી પોતે પણ અલગ પ્રકારનો ‘એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ’ જ છે. એની આ ફિલ્મમાં (પણ) બધું એક્સ્ટ્રીમ જ છે. એશિયન પેઇન્ટ્સના શૅડકાર્ડ કરતાં પણ વધુ એક્સ્ટ્રીમ રંગો, એક્સ્ટ્રીમલી લાઉડ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, એક્સ્ટ્રીમલી ભંગાર રીતે રિમિક્સ કરાયેલાં ‘આતે જાતે’ અને ‘નીંદ ચુરાઈ મેરી’ જેવાં સોંગ્સ, એક્સ્ટ્રીમ ઑવરએક્ટિંગ અને અઢી કલાક ઉપરની ફિલ્મની એક્સ્ટ્રીમલી લોંગ લોંગર લોંગેસ્ટ લંબાઈ.

રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ખાસ્સી સેલ્ફ અવૅર પણ છે. એટલે કે તેમાં રિયલ લાઇફનાં, પોતે જે ભવાડા કરે છે તેનાં એક્ચ્યુઅલ રેફરન્સ પણ આવતા રહે. જેમ કે, અજય દેવગણ ‘સિંઘમ’ની સ્ટાઇલો મારે અને બીજા કલાકારો એને રોકે, અજય પરિણીતી પાછળ લટ્ટુ થાય ત્યારે બાકીના કલાકારો એના ઍજ ડિફરન્સને દર્શાવવા માટે ‘ફાધર+ફિગર-‘ચીની કમ’’ના જોક્સ મારે, અજય દેવગણ પોતાની જૂની ફિલ્મોની જેમ બે કાર પર ઊભો રહીને એન્ટ્રી મારે, ટાઇટલ સોંગમાં ખુદ રોહિત શેટ્ટી કાર ડ્રાઇવ કરતો હોય, નાના પાટેકરના જોક્સ+મિમિક્રી આવે… મીન્સ એ લોકોને ખબર છે કે તેઓ માત્ર ટાઇમપાસ મનોરંજન જ પીરસી રહ્યા છે. એટલે આપણે પણ ઝાઝા ઇમોશનલ થવાની જરૂર નથી. કેમ કે, બડી બેશર્મીથી પ્રોડ્યુસર લોકોએ ફિલ્મમાં ‘ઇન્ટેક્સ’, ‘ફિનોલેક્સ’, ‘બ્રાઇટ આઉટડૉર લાઇટ્સ’, ‘ચિંગ્સ સિક્રેટ’, ‘પેટીએમ’, ‘ક્વૉલિટી વૉલ્સ આઇસક્રીમ’, ‘બીઇંગ હ્યુમન બાઇસિકલ્સ’ વગેરેની આપણા માથા પર વાગે એ રીતે જાહેરખબરો લઈ લીધી છે. યાને કે ફિલ્મનો ખર્ચો નીકળી ચૂક્યો છે, આપણે તો બસ તેમને નફો જ કરાવી રહ્યા છીએ!

વ્હોટ્સ યૉર IQ?

એક્ચ્યુઅલી, ‘ગોલમાલ સિરીઝ’ હવે ‘સિક્વલ ફટીગ’થી પીડાવા લાગી છે. તેનાં પાત્રો શું કરશે તે આપણને ખબર જ છે, એટલે એમની હરકતો આપણને હસાવતી નથી. છતાં રોહિત શેટ્ટીની આ ‘બાળફિલ્મ’માં હસવું જ છે એવું નક્કી કરીને ગયા હો તો છૂટક છૂટક દૃશ્યોમાં હસવું આવી શકે. પરંતુ ગંભીરતાથી વિચારીએ તો સમજાય છે કે ઑડિયન્સ તરીકે આપણે વધુ સારી અને મૅચ્યોર કોમેડી ફિલ્મો મેળવવાને હદકાર છીએ, સાવ આવી ફૂવડ, ચાઇલ્ડિશ, ઇમ્મૅચ્યોર ફિલ્મો નહીં. ‘ગોલમાલ અગેઇન’ને અંતે દર્શાવાતી ગૅગ રીલ પત્યા પછી રોહિત શેટ્ટી અને એમની ટીમ જે આત્મવિશ્વાસથી ‘સી યુ સૂન’નું પાટિયું બતાડે છે એ જોતાં ભવિષ્યમાં એ ‘ગોલમાલ વન્સ અગેઇન’, ‘ગોલમાલ વન મોર ટાઇમ’ કે ‘ગોલમાલ ઇન્ફિનિટી’ લઇને આવશે જ!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

દિલવાલે

પૈસેવાલે, દિમાગવાલે, કારવાલે

***

શાહરુખના સ્ટાર પાવર અને માર્કેટિંગના બોમ્બાર્ડિંગની પાછળ આ ફિલ્મ એક કલરફુલ બૉક્સમાં પૅક થયેલો ખાલી ડબ્બો માત્ર છે.

***

dilwale-poster-srk-varun-kajol-kriti‘શાહરુખ-કાજોલની જોડી ફરી આવી રહી છે, રોહિત શેટ્ટીની ફિલ્મ છે, ‘હમ’ની રિમેક છે’ વગેરે પ્રચારના હથોડા છેલ્લાં કેટલાંય અઠવાડિયાંથી આપણી માથે મરાઈ રહ્યા હતા. જાણે થિયેટરમાં સાક્ષાત દેવદર્શન થવાનાં હોય એમ ટિકિટના ભાવ પણ રોકેટની જેમ આસમાને પહોંચાડી દેવાયેલા. લેકિન આખિર જિસકા ડર થા વોહી હુઆ. જમાના જૂની ચપટીક સ્ટોરીને ફૂવડ કોમેડી અને ઘોંઘાટિયા એક્શન સિક્વન્સ સાથે પૅક કરીને ફરીપાછી પિરસી દેવામાં આવી છે.

ગેંગસ્ટરવાલા લવ

રોહિત શેટ્ટીની ફિલ્મ છે એટલે વાર્તા નેચરલી ગોવાથી જ શરૂ થાય છે. અહીં દાઢીવાળો રાજ (શાહરુખ ખાન) કાર મોડિફિકેશન કંપની કમ ગેરેજ ચલાવે છે. એનો એક છોટે ભૈયા છે વીર (વરુણ ધવન). આ ક્યુટ ભૈયાને એક દિવસ ઇશિતા (ક્રીતિ શેનન) નામની ફટાકડી સાથે ઇન્સ્ટન્ટ્લી લવ થઈ જાય છે. બેયને પરણવું તો છે, પણ એ રિશ્તાની વચ્ચે એના વાંઢા બડેભૈયાનો બંદૂકડીવાળો ભૂતકાળ વચ્ચે આવી જાય છે. આ ભૂતકાળના છેડા વીતેલા જમાનાની ક્યુટ ગુંડી મીરાં (કાજોલ) સાથે ટચ થાય છે. બસ, ફ્લેશબૅકવાળી આ ખીચડીમાં ઘી કેવી રીતે ઢોળાય છે એ જોવામાં જ અઢી કલાક કાઢવાના છે.

નો દિમાગ, ઓન્લી બકવાસ

પહેલી વાત તો એ કે શાહરુખ-કાજોલની જોડીને આજે બે દાયકા પછીયે સમયનો કાટ નથી લાગ્યો. આજે ઉંમર છુપાવવા કાજોલને થોડા વધારે મેકઅપની અને શાહરુખને દાઢીની જરૂર પંડે છે, પણ બંને જ્યારે સ્ક્રીન પર આવે ત્યારે મોંમાંથી એક સીટી તો નીકળી જ જાય. પરંતુ બંનેને સાથે બતાવવા માત્રથી સારી ફિલ્મ બની જતી હોત તો રોહિત શેટ્ટીએ ‘દિલવાલે’નું માત્ર પોસ્ટર જ રિલીઝ કર્યું હોત.

‘દિલવાલે’નો સૌથી મોટો પ્રોબ્લેમ એ છે કે તેમાં રાઇટરો અને ડિરેક્ટર પાસે કહેવા માટે કંઇ જ નવું નથી. કદાચ રોહિતે વિચાર્યું હોય કે પડદા પર શાહરુખ બે હાથ પહોળા કરી દે એટલે સો-બસ્સો કરોડ તો આમ ભેગા થઈ જશે. એટલે જ બે ગેંગસ્ટર વચ્ચેની દુશ્મનીની દાયકાઓ જૂની દાસ્તાનને ઊભડક રીતે બતાવી દેવા સિવાય ફિલ્મની મુખ્ય વાર્તામાં કશું જ નથી. ઇવન, ઇન્ટરવલ પછી તો વાર્તામાં કોઇ પણ પ્રકારનો કોન્ફ્લિક્ટ જ રહેતો નથી. બસ, એક પછી એક સીન-ગીત આવ્યા કરે અને ફિલ્મ ખેંચાયે રાખે. જાણે પબ્લિકને ઠીક મારા ભૈની જેમ ગણતા હોય એમ ટિપિકલ કાર સ્ટન્ટથી હીરોની એન્ટ્રી, એક હીરોનો મારફાડ એટિટ્યૂડ જસ્ટિફાય કરવા એક વણજોઇતી ફાઇટ, એકાદું પાર્ટી સોંગ, એકાદ જોડી લવ સોંગ્સ અને આર્ટિફિશ્યલ ફ્લેવર નાખી હોય એવા ઇમોશન્સ. પરંતુ આ બધાથી એક મસાલા પોટબોઇલર ફિલ્મ ન બને. એટલે કાર્ટૂન જેવાં અડધો ડઝન પાત્રો લઇને એમની પાસે કોમેડી સર્કસ ટાઇપના લાંબા લાંબા સીન કરાવવાના. અહીં આ કાર્ટૂન નેટવર્કનાં પાત્રોમાં જ્હોની લીવર, વરુણ શર્મા (ઉર્ફ ચૂચો), મુકેશ તિવારી, સંજય મિશ્રાને લેવામાં આવ્યા છે. સંજય મિશ્રા જેવા ટેલેન્ટેડ એક્ટરનો તો અહીં રોહિત શેટ્ટીએ પોતાની જ જૂની ફિલ્મ ‘ઑલ ધ બેસ્ટ’નો રોલ વિથ ડાયલોગ ડિલિવરી રિપીટ કરાવ્યો છે. સૌથી કરુણ હાલત બોમન ઇરાનીની છે. કાર્ટૂન ગેંગસ્ટર બનેલા બોમનની ફિલ્મમાં કારના સ્પેરવ્હીલ જેવી જ હાલત છે.

અઢી કલાક લાંબી આ ફિલ્મમાં એક્ચ્યુઅલ સ્ટોરી લગભગ પોણો કલાક પછી જ સ્ટાર્ટ થાય છે. તેમાં શાહરુખ-કાજોલની ઓલ્ડવાઇન જેવી લવસ્ટોરી જોવા મળે છે. તેમાં એક સીનમાં શાહરુખ કાજોલને માત્ર પાંચ મિનિટની ડૅટમાં આખી ઇવનિંગની મજા કરાવી દે છે. આ સીન લોકોને હસાવવામાં સફળ થાય છે. પરંતુ જો તમે અંગ્રેજી કોમેડી સિરિયલો જોવાના શોખીન હશો તો ‘હાઉ આઈ મૅટ યૉર મધર’ નામની પ્રખ્યાત સિરિયલનો ‘ટુ મિનિટ ડૅટ’ નામનો પ્રખ્યાત સીન યાદ હશે (ન હોય તો ઇન્ટરનેટ પર છે જ). આ સીન અહીં બેઠ્ઠો લઈ લેવાયો છે. ઓકે, બડી બડી ફિલ્મોં મેં ઐસી છોટી છોટી ઉઠાંતરી હોતી રહતી હૈ. શાહરુખ-કાજોલની જોડી સરસ દેખાતી હોવા છતાં અગાઉ તેમાં જે સાચો પ્રેમ ફીલ થતો હતો તે હવે અહીં અનુભવાતો નથી.

શાહરુખ પાસે છૂટક ઢીકાપાટુ સિવાય, કાજોલ પાસે દુપટ્ટો લહેરાવવા સિવાય અને વરુણ ધવન પાસે કાલુ કાલુ બોલવા સિવાય ખાસ કશું કામ રહ્યું નથી એટલે રોહિતે ટાઇમપાસ કરવાનું કામ અગેઇન કોમેડિયનોને સોંપી દીધું છે. ફિલ્મનો સારો એવો ટાઇમ કોમેડિયનો જ પાસ કરે છે. આમ તો સાજિદ-ફરહાદે લખેલા ‘નીચે સે બ્લેકબેરી ઉપર સે બપ્પી લહેરી’ જેવા ડાયલોગ હોય એટલે સેન્સિબલ કોમેડીના ગ્રાહકો દૂર જ રહે, પરંતુ આ ફૂવડ કોમેડી પણ ઘણે ઠેકાણે હસાવી દે છે એટલું ખરું.

આ ફિલ્મમાં ઘણા લાંબા સમયે કબીર બેદી અને વિનોદ ખન્ના પણ સ્ક્રીન પર દેખાયા છે. પરંતુ એ બંનેના ખરાબ થઈ ગયેલા અવાજ તરત જ આપણા મગજમાં ખટકે છે. એ બંનેની ભૂમિકા પણ દૂધમાં મેળવણથી વધારે નથી.

પ્રચંડ માર્કેટિંગ અને ટિકિટના ભાવો વધારીને એટલું તો ક્લિયર છે કે આ ફિલ્મ પ્યોર પૈસાના પોઇન્ટ ઓફ વ્યૂથી બનાવાઈ છે. એટલે તમે તમારા પૈસા વસૂલ કરવા માટે થિયેટરમાં આટલું કરી શકોઃ શાહરુખની દરેક અદા અને બંને ભાઈના બ્રોમાન્સવાળા ડાયલોગ્સ પર સીટીઓ મારી શકો, શાહરુખ કેટલી વાર હાથ પહોળા કરે છે, કુલ કેટલા ગોગલ્સ પહેરે અને કાજોલ કેટલીવાર દુપટ્ટો લહેરાવે છે એ ગણી શકો, ‘રાષ્ટ્રીય ભાઈ’ એવો વરુણ શર્મા ટોટલ કેટલી વાર ‘ભાઈ’ અને ‘ભૈયા’ બોલે છે એ ગણી શકો, સ્ક્રીન પર કુલ કેટલી વાર વિન્ટેજ ટાઇપની રંગબેરંગી વિચિત્ર મૉડલની ગાડીઓ દેખાય છે એ કાઉન્ટ કરી શકો અને ક્રીતિ સેનનના ડ્રેસની ડિઝાઇન પણ ડિસ્કસ કરી શકો. ટૂંકમાં આ ફિલ્મમાં તમને બિઝી રાખવાનો પૂરો મસાલો છે. કદાચ સવાલ થાય કે અહીં તો બધાં મુખ્ય પાત્રો ખૂનખાર ગેંગસ્ટર છે, તોય આવી પોલીસના અસ્તિત્વ વિનાની પાવિત્ર્ય ઔર ભક્તિરસ સે ભરપુર લાઇફ કઈ રીતે જીવે છે? તો ચૅક કરજો તમારું સાઇલન્ટ મોડ પર મૂકેલું દિમાગ ભૂલથી એક્ટિવેટ થઈ ગયું હશે.

ધારો કે છતાંય તમને આ લાંબી ફિલ્મમાં કંટાળો આવે તો છ ગીતો આપીને એકી-પાણી-નાસ્તાનો પૂરો પ્રબંધ પણ રોહિતભાઈએ કર્યો છે. પણ હા, ખબરદાર. ‘ગેરુઆ’, ‘જનમ જનમ’ અને ‘દાયરે’માં અરિજિત સિંઘે મસ્ત ગળું ખંખેર્યું છે. એ ન ચૂકશો. એમાંય ‘ગેરુઆ’ના પિક્ચરાઇઝેશનમાંથી તો તમે પંચમહાભૂતની મહાન ફિલોસોફી પણ તારવી શકો.

ફૅન્સ ઓન્લી પ્લીઝ

એટલું તો ક્લિયર છે કે જેમણે દિલ પર શાહરુખના નામનું ટેટૂ ચીતરાવ્યું હોય એ લોકો જ સૌથી પહેલી હડી કાઢવાના છે. પરંતુ તમેય આ ફિલ્મના મૅકર્સની જેમ ગણતરીવાલા હો તો પ્લીઝ થાંબા. બૉક્સઑફિસ પરથી દિલવાલે મૅનિયા ઊતરે અને ટિકિટના ભાવો નોર્મલ થાય પછી જાઓ તો વધારે સારું. ન જાઓ અને ઘેર DVD પર નિરાંતે જ જોઈ કાઢો તો સૌથી સારું.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ચેન્નઈ એક્સપ્રેસ

રોમ્બા ટાઇમપાસ!

***

આ ફિલ્મ હિટ માટે મરણિયા થયેલા શાહરુખે રોહિત શેટ્ટી પાસે એની શ્ટાઇલમાં બનાવડાવેલી દિલવાલે દુલ્હનિયા લે જાયેંગેની રિમેક જ છે!

***

chennai-express-new-posterશાહરુખની ‘બોકવાસ’ ડિક્શનરીમાં ઇમ્પોસિબલ જેવો શબ્દ નથી એ તો આપણે સાંભળી ચૂક્યા છીએ, પણ ડાયરેક્ટર રોહિત શેટ્ટીની ડિક્શનરીમાં ‘ઓરિજિનલ’ નામનો શબ્દ નથી એ વાત તમારી ફેસબુક વૉલ પર કોતરાવી રાખો. કેમ કે, એની બધી જ હિટ ફિલ્મો કોઇની અને કોઇની રિમેક જ છે. જેમ કે, ગોલમાલ-1 (ગુજરાતી નાટક ‘ધમાચકડી’), ગોલમાલ-2 (‘આજ કી તાઝા ખબર’), ગોલમાલ-3 (‘ખટ્ટામીઠા’ જૂનું), ‘સિંઘમ’ (તેલુગુ ‘સિંગમ’) અને ‘બોલ બચ્ચન’ (‘ગોલમાલ’ જૂનું). એ જ રીતે હિટ ફિલ્મ માટે મરણિયા થયેલા શાહરુખ માટે રોહિત શેટ્ટીએ બનાવેલી આ ‘ચેન્નઇ એક્સપ્રેસ’ વાસ્તવમાં શાહરુખની જ ‘દિલવાલે દુલ્હનિયા લે જાયેંગે’ (ડીડીએલજે)ની રિમેક છે, પણ રંગ રંગ વાદળિયાં જેવા પડીકામાં પેક થયેલી રોહિત શેટ્ટી ‘શ્ટાઇલ’ની.

માલ શાહરુખનો, પેકિંગ રોહિત શેટ્ટીનું

રાહુલ (નેચરલી, શાહરુખ ખાન) ચાલીસ વર્ષનો વાંઢો હલવાઇ (કંદોઇ) છે, જે પોતાના દાદાની અસ્થિઓ એમની આખરી ઇચ્છા પ્રમાણે રામેશ્વરમના દરિયામાં વિસર્જિત કરવા નીકળ્યો છે. પરંતુ રાહુલનો મુખ્ય પ્લાન એવો છે કે રામેશ્વરમના નામે ચેન્નઇ એક્સપ્રેસમાં બેસીને નજીકના કલ્યાણ જંક્શને ઊતરી જવાનું અને ત્યાંથી પછી સીધું ગોવા જઇને ‘દિલ ચાહતા હૈ’વેડા કરવાના. સાહેબની ટ્રેઇન જેવી ઉપડે છે, કે તરત જ એને મીનમ્મા (દીપિકા પાદુકોણ) ટ્રેનની સાથે દોડતી દેખાય છે અને રાહુલ વાળમાં હાથ ફેરવીને ડીડીએલજે સ્ટાઇલમાં એને ટ્રેઇનની અંદર ખેંચી લે છે. પણ દીપિકાની પાછળ ચાર સાઉથ ઈન્ડિયન પઠ્ઠા પડ્યા છે. સ્ટાઇલ મારવા જતાં શાહરુખ એને પણ અંદર ખેંચી લે છે. પાછળથી ખબર પડે છે કે સાઉથ ઇન્ડિયન અમરીશ પુરી જેવા દીપિકાના બાપા (સત્યરાજ) ત્યાંના બહુ મોટા ડોન છે (ભલે એમને ગ્યારહ મુલ્કોં કી પુલિસ ઢૂંઢતી ન હોય!). એ પઠ્ઠાઓ પણ એના જ આદમી લોગ છે. સ્ટોરી એવી છે કે દીપિકાને એના બાપા ખલી જેવા એક સાત ફૂટિયા પહેલવાન સાથે પરણાવવા માગે છે. દીપિકાને એની સાથે લગ્ન નથી કરવાં એટલે એ ઘર છોડીને ભાગી આવી છે. પરંતુ હવે દીપિકાની સાથે હલવાઇ શાહરુખ પણ સલવાઇ ગયો છે અને એને પણ પકડીને ડોન કી અદાલતમાં હાજર કરવામાં આવે છે.

ત્યાં પોતાના ડોન પપ્પાની સામે દીપિકા ‘થમિળ’ લેંગ્વેજમાં ગપ્પું મારે છે કે આ રાહુલ (રિમેકના ‘ડોન’) સાથે એને ઇલુ-ઇલુ થઇ ગયું છે અને એ બંને કલ્યાણમ્ એટલે કે લગ્ન કરવા માગે છે. થોડી વાર તો શાહરુખને વીઆઇપી ટ્રીટમેન્ટ મળે છે, પણ ત્યાં જ દીપિકાનો ઓરિજિનલ સાત ફૂટિયો મુરતિયો તંગબલ્લી (નીકિતન ધીર) ફૂટી નીકળે છે. એ સાથે જ શાહરુખની હાલત-વાનખેડેમાં પ્રવેશતી વખતે થયેલી-એવી થઇ જાય છે. એ સાત ફૂટિયો તંગબલ્લી શાહરુખ સામે ચેલેન્જ ફેંકે છે કે આપણે બંને કુશ્તી કરીએ અને જે જીતે એની સાથે દીપિકા કલ્યાણમ્ કરે. એટલે પોતાનું અચ્યુતમ્ કેશવમ્ થતું રોકવા માટે શાહરુખ પહેલાં દારુ પીને સાઉથની એક્ટ્રેસ એવી પ્રિયામણી સાથે ‘વનટુથ્રીફોર’નો ઢેકાઉલાળ ડાન્સ કરે છે અને પછી એ અને દીપિકા ભાગી છૂટે છે.

ત્યાં જ ઇન્ટરવલની લાઇટો થાય છે. એ પછીના સેકન્ડ હાફમાં ગીતોની વણઝાર, પકડાપકડી ચાલે છે. સાથે રોહિત શેટ્ટી સ્ટાઇલમાં ગાડીઓ ઊછળે છે અને ધબાધબી પણ થાય છે. આખરે સાંભારના ઠામમાં સાંભાર પડી રહે છે!

ઇડલી સાંભાર નહીં, ખીચડી સાંભાર

શાહરુખનો લોચો શું છે ખબર છે, એને તમે કોઇપણ પાત્ર આપો, એ બધામાં તમને એ શાહરુખ જ લાગવાનો. મતલબ કે એ પાત્રમાં ક્યારેય ઓતપ્રોત થશે જ નહીં. જ્યારે અહીં તો એણે પોતે પોતાની લવર બોયની ઇમેજ જ વટાવી છે. એટલું જ નહીં, પાછા પોતાના જ જાણીતા ડાયલોગ્સ બોલે છે. જેમ કે, ‘રાહુલ, નામ તો (નહીં) સુના હોગા’, ‘માય નેઇમ ઇઝ રાહુલ એન્ડ આઇ એમ નોટ અ ટેરરિસ્ટ’ વગેરે. થોડા સમય પહેલાં અમિતાભ બચ્ચનને અંજલિ આપતી ફિલ્મ ‘બુઢ્ઢા હોગા તેરા બાપ’માં પણ આવું જ કરાયેલું. અમિતાભની બાબતમાં ઠીક છે, પણ શાહરુખ જ્યારે આવું કરે ત્યારે એ પોતાની જાત પર જ હસતો હોય એવું લાગે છે (પણ પ્રેક્ષક તરીકે આપણને એમાં જરાય હસવું નથી આવતું).

‘છેન્નઇ યેક્સપ્રેસ’માં લોકોને હસાવવા માટે બે રસ્તા અપનાવાયા છે. એક તો સાજિદ-ફરહાદ નામના ડાયલોગ રાઇટર્સે પ્રાસ મેળવીને બનાવેલા ડાયલોગ્સ અને દક્ષિણ ભારતનાં વર્ષો જૂનાં ચવાઇ ગયેલાં સ્ટિરિયોટાઇપ્સ. ‘તુમ ડોન કી નહીં, ડોન્કી કી લડકી હો’ ટાઇપના ડાયલોગ્સમાં તમને મજા આવતી હોય, ફિલ્મના ફર્સ્ટ હાફમાં તમને ખૂબ હસવું આવશે. બાકી થોડી વાર પછી તમને થશે કે આ શું આવું ચાગલું ચાગલું બોલે છે!

આપણે ત્યાં દક્ષિણ ભારતનાં નામે ‘ઐયૈયો’ ટાઇપના કેટલાય સ્ટિરિયોટાઇપ્સ ચાલે છે, એ બધા જ અહીં ઠપકારી દેવાયા છે. જેમ કે, લુંગી, નાળિયેર, ઇડલી, ખોટું હિન્દી વગેરે. અરે, તમિલનાડુમાં કેરળનો ડાન્સ (કથકલી) અને કેરળની યુદ્ધશૈલી (કલરીપયટ્ટુ) પણ અહીં ઘુસાડી દેવાયાં છે, બોલો! જાણે એમ કે કોને ખબર પડવાની છે! અને આ ફિલ્મમાં એટલું બધું તમિળ બોલાય છે કે આપણને થાય કે આ ફિલ્મ હિન્દીમાં છે કે તમિળમાં? અને પાછાં સબટાઇટલ્સ પણ નહીં! એટલે મોટા ભાગની ફિલ્મ સમજવામાં ઇલ્લૈ! કેટલાક કોમેડી સીન ખરેખર હસાવે છે (જેમ કે ગીતોમાં વાત કરવાના બે સીન), તો ઘણા બધા સાવ બમ્પર જાય છે (જેમ કે એક બટકા સાથે શાહરુખનો ‘ડિંગડોંગ’વાળો સીન).

ફિલ્મનો મહત્ત્વનો માઇનસ પોઇન્ટ એ છે કે તે સાવ પ્રીડિક્ટેબલ છે. તેમ છતાં છેલ્લાં અઠવાડિયાઓમાં આવેલી ગંદાં-ગોબરાં દૃશ્યોવાળી ફિલ્મોની સરખામણીમાં તો આ એકદમ સાફસુથરી ફરાળી વાનગી જેવી ફેમિલી એન્ટરટેઇનર છે!

આ ફિલ્મ બધી રીતે શાહરુખની છે એટલે બધી જ ફ્રેમમાં શાહરુખ દેખાય છે, પણ એના કરતાં દીપિકા બધી રીતે વધારે સારી લાગે છે. બાકી શાહરુખનાં દાદી બનતાં કામિની કૌશલ હોય કે પેલા સાઉથ ઇન્ડિયન પઠ્ઠાઓ, કોઇનાં પાત્રો જોઇએ એટલાં ડેવલપ કરાયાં જ નથી. હા, થોડી વાર માટે આવતા તમિળ બોલતા પંજાબી પોલીસવાળાના રોલમાં અભિનેતા મુકેશ તિવારી બેઘડી હસાવી જાય છે. શરૂઆતમાં દાદાજી તરીકે આવતા ફિલ્મ મેકર લેખ ટંડન પણ જરા તરા હસાવીને સચિન તેંડુલકરની સાથે ‘આઉટ’ થઇ જાય છે.

એક તો સંગીતકાર વિશાલ અને શેખરે ‘તિતલી’ અને ‘તેરા રસ્તા છોડું ના’ એ બે ગીતો સિવાય તદ્દન વેઠ ઉતારી છે. છેલ્લે આવતું ‘થલૈવા’ પણ ‘ભૂલૈવા’ એટલે કે ભૂલી જવા જેવું જ છે. ઉપરથી લાંબા રૂટની ટ્રેનમાં અજાણ્યાં સ્ટેશનો આવતાં હોય એમ ઇન્ટરવલ પછી એક પછી એક ગીતો આવતાં જ રહે છે. હા, ફિલ્મના ટાઇટલ સોંગમાં એસ. પી. બાલાસુબ્રહ્મણિયમનો અવાજ ઘણા સમયે સાંભળવા મળ્યો, એટલા પૂરતી એમની નોંધ લેવી પડે. બાકી ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી ખરેખર સારી છે. ખાસ કરીને એરિયલ શોટ્સ તો કમાલના શૂટ થયા છે.

શાહરુખે ફિલ્મનો ખર્ચો કાઢવા માટે વિવિધ કંપનીઓની એડ્સ લીધી હોય એ તો સમજાય, પણ ફિલ્મમાં નોકિયાના ફોનની એટલી બધી જાહેરાત કરાઇ છે કે એનાં તમામ ફીચર્સ અને એક્ઝેક્ટ કિંમત પણ બોલે છે, બોલો! હા, ફિલ્મનાં ક્રેડિટ્સમાં શાહરુખે અગાઉ વચન આપેલું એમ હિરોઇન દીપિકાનું નામ પોતાના નામની પહેલાં મૂક્યું છે એટલો એ જબાનનો પાક્કો ખરો.

‘ચેન્નઇ એક્સપ્રેસ’માં શાહરુખની જ અગાઉની ફિલ્મોના એટલા બધા સંદર્ભો આવે છે કે અમુક સીનમાં તો આપણે બોલી જ ઊઠીએ કે ‘હેલ્લો (સાઉથ ઇન્ડિયન) સેનોરિટા’ અથવા તો ‘જા સિમરન જા’ કાં પછી ‘મદન ચોપડા, અબ સૈલાબ આયેગા…!’ એટલે જો તમે શાહરુખના ફેન હશો તો તમને મજા આવશે, બાકી કહેશો કે આ શાહરુખ અરીસાના મીન્સ કે પોતાના પ્રેમમાં પડી ગયો છે!

અત્યારે ઇદ પર શાહરુખના નામે આ ફિલ્મ કરોડોનો વકરો તો કરી લેશે, પણ આવતા અઠવાડિયે વિલનની (‘વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ… અગેઇન’)ના અક્ષયની એન્ટ્રી થશે પછી આ ‘સુપર હીરો’ની ફિલ્મનું શું થાય છે એ ખબર પડી જશે. બાકી શાહરુખની ફિલ્મ છે એટલે બચ્ચાઓ જિદ્દ કરતા હોય તો એક વાર જઇ અવાય, પણ હા તમારું મગજ અને અપેક્ષાઓ બંનેને ડીપ ફ્રિજમાં મૂકીને જજો. પણ જરા જલ્દી કર જો, વર્ના કહીં (થિયેટર સે) નિકલ ન જાયે, ચેન્નઇ એક્સપ્રેસ!

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.