મુબારકાં

 દિમાગ દી લસ્સી

***

તાજેતરના વરસાદમાં પાણીથી ફાટ ફાટ થતા ધરોઈ ડૅમ પર ઊંધે માથે લટકાવ્યા પછી માણસની જે હાલત થાય તે કદાચ આ ફિલ્મ જોઇને નીકળેલા દર્શક કરતાં તો સારી જ હશે.

***

mubarakan-title-song-track-lyrics-mp3-hd-video-online-image-1ડિરેક્ટર અનીસ બઝમીની ફિલ્મો પાસેથી આમ તો ગાદી પર બેસતા રાજકારણીઓ જેટલી જ અપેક્ષા હોય, કે ભઈ, આ ખાસ કશું ઉકાળવાના છે નહીં, પરંતુ પ્રથા છે એટલે પાલન કરવું પડે છે. પરંતુ આ લેટેસ્ટ ‘મુબારકાં’ સહનશક્તિના લિટમસ ટેસ્ટ તરીકે વાપરી શકાય તે હદે ત્રાસદાયક છે. ઉપરથી પ્રેક્ષક તરીકે તમે એકલા છો અને સામે પડદા પર હુમલો બોલાવવા માટે આખી કપૂર આર્મી છે.

કમઠાણનો કરામત વિનાનો કસબ

આમ તો આ ફિલ્મની સ્ટોરી સમજાવવી એ ‘વ્યાપમ’ કૅસની આંટીઘૂંટીઓ સમજવા કરતાં પણ અઘરું કામ છે. છતાં વાત એટલી છે કે બે અલગ અલગ સગાં પાસે લંડન અને ચંડીગઢમાં મોટા થયેલા બે ભાઇઓ કરન અને ચરન (બંને અર્જુન કપૂર)ને પૈણ ઊપડ્યું છે. આમ બંને લંબચોરસ થઈ જાય એ હદે પઠ્ઠા જેવા છે, પણ પોતપોતાના વડીલોને કહેવામાં એમની જીભને કાંટા વાગે છે. એટલે એમના ચાચા કમ મામા કરતાર સિંઘ (અનિલ કપૂર)ની મદદથી જાતભાતની ચક્રમ જેવી સ્કીમો વિચારતા રહે છે અને કન્ફ્યુઝનનો કાટમાળ ખડકતા રહે છે.

હાનિકારક હાસ્ય

‘મુબારકાં’નાં ઍન્ડ ક્રેડિટ્સમાં પડદા પાછળનાં દૃશ્યો જોઇને આપણને ખ્યાલ આવે છે કે ફિલ્મના કલાકારોને પણ એકબીજાનાં નામો યાદ રાખવામાં ફેં ફાટતી હતી. ત્રણ અલગ અલગ દિશામાં ફેલાયેલા એટલા બધા લોકો આ ફિલ્મમાં છે કે કોણ કોનું શું થાય અને કોનું લશ્કર ક્યાં શા માટે લડે છે તે સમજવા માટે ફિલ્મની ટિકિટની સાથે એક ફ્લોચાર્ટ આપવા જેવો હતો. અહીંયા અર્જુન કપૂર છે, અનિલ કપૂર છે, છોટે ભૈયા સંજય કપૂર પણ ‘હું રહી ગયો’ એમ કહીને આંટો મારી જાય છે. તો પછી લગે હાથ શ્રીદેવીભાભી અને એમની કુડીનાં પણ કંકુ પગલાં કરાવી નાખ્યાં હોત તો? આ ફિલ્મને સરસ ફેમિલી આલ્બમની જેમ જોઈ શકાત ને?

પહેલી વાત તો એ કે અહીંયા અર્જુન કપૂરના ડબલ રોલની શી જરૂર હતી? એમના ડબલ રોલને છાજે એવી એક પણ સિક્વન્સ નથી. હશે ચાલો, અપના બચ્ચા હૈ, થોડા હસ ખેલ લિયા. કોઈ ગલ નહીં. પરંતુ અનીસ બઝમીની ફિલ્મ પાસે ‘વેલકમ’ જેવી બાય ફ્લૂક સારી બની ગયેલી કોમેડીની અપેક્ષા હોય. પરંતુ અહીં કોમેડીનું બાલિશ સ્તર કેવું છે તેનાં સૅમ્પલ જુઓઃ એક અત્યંત ગંભીર સીનમાં પવન મલ્હોત્રા જેવો દમદાર એક્ટર કહે છે, ‘તેં મને કૂતરો કહ્યો? જા તું કૂતરો.’ આ જ પવન મલ્હોત્રા અન્ય પાત્રો વાત ન કરી શકે એ માટે મોટા અવાજે કોગળા કરીને કોમેડી પેદા કરે છે. બે જોડિયાં બાળકોનાં છૂટા પડવા વિશે (વિજય રાઝ દ્વારા બોલાયેલો) વોઇસ ઑવર કહે છે, ‘ટ્વિન્સ કો ટ્વિન ટાવર કી તરહ અલગ કર દિયા.’ (રિયલી? ૨૧મી સદીની સૌથી ટ્રેજિક ઘટનાનો જસ્ટ પ્રાસ મેળવવા માટે કોમેડીમાં ઉપયોગ?) ‘યે મૂલી હૈ પર મામુલી નહીં.’ જજમેન્ટલ થવા બદલ સોરી, પરંતુ આ સ્તરની કોમેડીમાં ખડખડાટ હસનારા લોકોને શૂન્યથી ત્રણ વર્ષનાં બાળકો માટે બનેલાં રમકડાંથી રમવામાં પણ એટલી જ મજા પડતી હશે.

પંજાબી ક્લિશૅનું તો આ ફિલ્મ શૅડકાર્ડ છે. એટલે જ કોઈ જ કારણ વિના ફિલ્મમાં દર પાંચ મિનિટે ગુરુદ્વારા આવ્યા કરે, પંજાબીઓ હાથમાં વ્હિસ્કીના ગ્લાસ કે એ ન હોય તો લસ્સીના ગ્લાસ વગર વાત ન કરી શકે, પંજાબીઓને કાં તો કારની ડીલરશિપ હોય અથવા તો પાંચ-પચીસ ડઝન ટ્રેક્ટરોના માલિક હોય, એ લોકો વિરામચિહનોની જગ્યાએ ‘પૈરી પૌના’, ‘જિઉંદા રેહ’ વાપરતા હોય, પંજાબમાં દરેક ગલી-દરેક ખેતરમાં લોકો ભાંગડા અને જાતભાતનાં કરતબો જ કરતા હોય વગેરે વગેરે. સ્ટોરી પંજાબમાં ચાલી રહી છે કે લંડનમાં તે જણાવવા માટે બંનેના એટલા બધા ઍરિયલ શૉટ્સ મુકાયા છે જો એ કાઢી નખાય તો ફિલ્મની લંબાઈ કદાચ અડધો કલાક ઘટી જાય.

પરંતુ ખરો પ્રોબ્લેમ છે આ ફિલ્મનો અન્ડરટોન. એક તો તેના પઠ્ઠા જેવા ગભરુ જવાન હીરોલોગમાં એટલી ત્રેવડ નથી કે તે પોતે જેને પ્રેમ કરે છે તેને માતાપિતા સાથે મળાવી શકે. ઉપરથી કોમેડીના નામે ત્રણ યુવતીઓ રીતસર ‘ચલક ચલાણું, ઓલે ઘેર ભાણું’ની જેમ અહીંથી તહીં ફંગોળાતી રહે છે. સૌથી ખરાબ સ્થિતિ થઈ છે નેહા શર્માની. ટ્રેલરમાં ક્યાંય ન દેખાયેલી આ ક્યુટ હિરોઇન ફિલ્મનું એકમાત્ર વર્કિંગ વુમન કેરેક્ટર છે. પરંતુ તેને આપણો મહાન હીરો માત્ર એટલા માટે રિજેક્ટ કરે છે કેમ કે એ મુસ્લિમ છે. યુ નૉ, ‘પાપાજી કો બહુ કે તૌર પર એક શીખની હી ચાહિયે.’ એટલે સચ્ચા પ્યારના કૉટિંગ હેઠળ એના પાત્રને બીજા કોઈ સાથે લિટરલી વળગાડીને ફિલ્મમાંથી રવાના કરી દેવાય છે. જસ્ટ લાઇક ધેટ. કન્યાના પિતા પાસેથી લગ્નના દરેક ખર્ચા બદલ દર થોડી વારે બૅન્ક કાર્ડ માગવામાં આવે એ પણ જસ્ટ કોમેડી સારુ.

આ ફિલ્મની લંબાઈ પૂરા ૨ કલાક ને ૩૬ મિનિટ છે. ફિલ્મની સ્ટોરી એવી છે કે મન પડે ત્યાં સુધી સૌ કન્ફ્યુઝન-કન્ફ્યુઝન રમે અને પછી થાય કે ચાલો હવે પૅક અપ હોં, એટલે ફિલ્મ સંકેલી લેવામાં આવે. થિયેટરમાં નાસ્તાનો કારોબાર ચાલતો રહે એ જ એકમાત્ર હેતુથી અહીં દર થોડી વારે ઘોંઘાટિયાં ગીતો આવે છે. ગીતો અને ફિલ્મની સ્ટોરીને રીતસર કોઈ જ લેવાદેવા નહીં. એટલે સુધી કે ‘હવા હવા’ સોંગની પહેલાં હિરોઇન ઇલિઆના ડીક્રૂઝ કોઈ વાતે રિસાયેલી છે. વચ્ચે એ કમર હલાવીને ગીત ગાઈ લે છે. ગીત પછી ફરી પાછાં રિસામણાં ચાલુ.

ફિલ્મમાં અડધાં પાત્રો તો શા માટે ધક્કામુક્કી કરવા મુકાયાં છે એ જ સમજાય એવું નથી. પરંતુ આશ્ચર્ય એ વાતનું થાય કે પવન મલ્હોત્રા કે રત્ના પાઠક શાહ સરીખા કલાકારો શું માત્ર ગિલ્ટી પ્લેઝર માટે જ આવી ફિલ્મો કરતા હશે? ‘સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ’માં ટૉપ ક્લાસ કોમેડી કરનારાં રત્ના પાઠકે અહીં લિટરલી પડી-આખડીને અને કૃત્રિમ પંજાબી બોલીને કોમેડી કરવી પડે? એકમાત્ર અનિલ કપૂરે પોતાની એક્ટિંગની ટચલી આંગળી પર આ ઘોંઘાટિયા ફિલ્મનો ગોવર્ધન ઊંચક્યો છે. પરંતુ એમના કૅલિબરના એક્ટર આના કરતાં હજાર દરજ્જે સારી ફિલ્મો ડિઝર્વ કરે છે. અથિયા શેટ્ટી પણ ફિલ્મમાં માત્ર ‘નૅપોટિઝમ રૉક્સ’ બોલવા માટે જ આવી હોય એવું લાગે છે.

હાસ્યનો આઇડિયા

આખું અઠવાડિયું નોકરી-ધંધાની મગજમારીઓ કરીને કંટાળ્યા છીએ, ગમે તેમ કરીને હસવું છે પછી ભલે ગમે તે સ્તરની કોમેડી હોય અને ફેંકી દેવા માટે ત્રણ કલાક ને બહુ બધા પૈસા ફાજલ પડ્યા હોય, તો આ ફિલ્મ તમારા વીકએન્ડનો એક વિકલ્પ બની શકે. બાકી આ નાયગ્રા ધોધ કરતાં પણ લાઉડ અને મગજ વિનાની ફિલ્મ જોવા કરતાં બૉક્સ ઑફિસ પર બીજા ઘણા સારા વિકલ્પો ઉપલબ્ધ છે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

નીલ બટે સન્નાટા

Caution: Very mild, ‘U’ type spoilers!
– મોર ધેન એક દાયકા પહેલાં કમ્યુનિકેશન સ્ટડીઝના ભાગરૂપે અમને એક ડોક્યુમેન્ટરી બતાવવામાં આવેલી. સરકારી પ્રૉપેગન્ડા જેવી એ મહા કંગાળ, બાલિશ અને કાચીપાકી ફિલ્મ જોઇને અમે કપાળ કૂટેલું કે જીવનમાં હવે આવી ફિલ્મો જોવાનું જ બાકી રહી ગયું છે? ત્યારે ‘બાઝીગર’ના દિનેશ હિંગુ સ્ટાઇલમાં એવો જવાબ મળેલો કે, ‘એ તો ડેવલપમેન્ટલ ફિલ્મો તો આવી જ હોય!’ હવે આ ‘નીલ બટે સન્નાટા’ જોઇને રાજસ્થાનીઓના વરઘોડાની જેમ ફુલ વોલ્યુમ પર રસ્તાની વચ્ચોવચ ફરી વળવાની ઈચ્છા થાય છે કે આવડત, નિયત અને હિંમત હોય તો ગર્લ ચાઇલ્ડ એજ્યુકેશન અને વુમન એમ્પાવરમેન્ટ જેવા ‘ડેવલપમેન્ટલ’ ટોપિક પર પણ અફલાતૂન ફિલ્મ બનાવી શકાય.

– રામુ, કશ્યપ આણિ મંડળીની ફિલ્મો જોયા પછી ખિન્ન થઇને એવા જ વિચારો આવે કે બસ હવે તો અમદાવાદના રસ્તાઓ પર ખોદેલા ખાડામાં પડીને આપઘાત જ કરી લઇએ. જ્યારે આવી ફ્રાન્ક કાપરા- હૃષીકેશ મુખર્જી ટાઇપની ફિલ્મ જોઇને થાય કે ના ના, ઘોર કળિયુગ ડાઉનલોડ થવાને હજી એટલિસ્ટ 1%ની તો વાર છે જ. ચાલો, થોડું જીવી નાખીએ!

– દિગ્દર્શિકા અશ્વિની ઐયરે આ ફિલ્મના બધા જ સીનમાં ગાગરે-ગાગરે સંવેદનશીલતા અને ડિટેલિંગ સીંચ્યાં છે. એટલે જ તમને રત્ના પાઠક, પ્રિન્સિપાલ પંકજ ત્રિપાઠી, કલેક્ટર સંજય સૂરી કે હોંશિયાર પ્લસ મસ્તીખોર ક્લાસમેટ પર પણ પ્રેમ ઓવરફ્લો થઈ આવે! ફિલ્મનાં ચાર પાત્રો સ્વરાનાં પાત્ર કરતાં પૈસા-પાવર-પોઝિશન કે નોલેજમાં સુપિરિયર છે, છત્તાં એમનામાં તેનું અભિમાન નથી. આપણી પેલી કહેવત જેવું, કે આંબા પર જેટલી વધુ કેરીઓ આવે એટલો જ તે નીચો નમે!

– ચંદા (સ્વરા) દીકરીને ભણાવવા પારકાં ઘરનાં કામ કરે, જૂતાંની-મસાલાની ફેક્ટરીમાં કે ધોબીઘાટ પર જાત ઘસી નાખે પણ ફિલ્મમાં તમને ક્યાંય એ સહાનુભૂતિની ભીખ માગતી નહીં દેખાય. એના કેરેક્ટરમાં ‘વ્હાય મી’ ટાઇપની કડવાશ નથી એ બેસ્ટ વાત છે.

– ફિલ્મમાં જ્યાં પણ તમે ‘બાઈ’ને બદલે ‘મિસરાની’ કે ‘મેથ્સ’ને બદલે ‘મેસ’ સાંભળો, દીકરીને ખાટલા પર સૂવડાવીને પોતાને નીચે ગોદડા પર સૂતી જુઓ, એક ઘટના પછી પોતાના લંચબોક્સમાંથી (દીકરીનું ફેવરિટ બટાકાનું) શાક કાઢીને એકલી ચટણી ભરી દેતી જુઓ, ગેસ પર મૂકેલી ચા ઊભરાયા પહેલાં અને પછીના એના અવાજના બદલાયેલા ટોન સાંભળો, ચંદા જ્યારે કલેક્ટરના ઘરમાં પ્રવેશે ત્યારે લો એંગલે મુકાયેલો કેમેરા કહેતો હોય કે હમણાં એ નીચે બેસશે… ત્યારે ડિરેક્ટર સાહિબાની આઈ ફોર ડિટેલિંગ માટે માન થાય. થેન્ક ગોડ, ઝોયા, ગૌરી, રીમા પછી બોલિવૂડમાં થોડી, પણ ક્વોલિટી દિગ્દર્શિકાઓ આવતી થઈ છે. બોલ્યા વિના કહી દેવાની અશ્વિનીની આવડત માટે ફિલ્મનો એક જ સીન કાફી છે, જ્યાં સ્કૂલમાં હાજરી પુરાતી હોય અને ચંદા અલગ અલગ જગ્યાઓએ કામ કરીને શેઠને હા જી હા કરતી હોય.

– પરફેક્ટ કાસ્ટિંગ. સ્વરા તો આમેય બોલિવૂડની રેર સ્પિસિસ એવી થિન્કિંગ બ્યુટી છે, જે JNU જેવા કેસોમાં નીડરતાથી પોતાનું સ્ટેન્ડ લે છે. (‘રાંઝણા’ પછી એ ફિલ્મમાં રહેલા મેલ શોવિનિઝમ, સ્ટોકિંગ જેવા મુદ્દાઓને લઈને એણે ‘ધ હિંદુ’માં ફિલ્મનાં પાત્રોનું એનાલિસિસ કરતો મસ્ત લેખ લખેલો. તેની લિંક પહેલી કમેન્ટમાં છે. એ લેખ વાંચીને મેં સ્વરાને વાયા સોશિયલ મીડિયા મેસેજ કરેલો, જેના જવાબમાં એના બ્લશિંગ ચિક્સ ચોખ્ખા જોઈ શકાતા હતા!)

– અપેક્ષા (મસ્ત સિમ્બોલિક નામ) બનતી બટકબોલી રિયા શુક્લા પણ ગજબ ડિસ્કવરી છે. આ બંનેને મીટી રોલ મળવા જ જોઇએ.

– પંકજ ત્રિપાઠી જેવા કલાકાર ફિલ્મમાં હોય તો ફિલ્મ કેટલી રિચ બની જાય એનું આ ફિલ્મ પરફેક્ટ એક્ઝામ્પલ છે.

– ‘લિસન અમાયા’ (જોઈ છે ને?!) સ્વરાની કમિંગ ઓફ એજ સ્ટોરી હતી, તો આ ‘નીલ બટે…’ રિયાની એવી સ્ટોરી છે. પણ સાથોસાથ આ ફિલ્મ એની મમ્મીની પણ સેલ્ફ ડિસ્કવરી છે.

– સેકન્ડ હાફમાં થોડી પ્રીચી કે ઓવરઓલ સિમ્પલિસ્ટિક લાગી શકે, પણ જરાય એસ્કેપિસ્ટ નથી. ફિલ્મમાં કહેવાયું છે, “ગરીબોને સપનાં ન હોય એ નહીં, જીવનમાં કોઈ સપનું જ ન હોવું એ ખરી ગરીબી છે.”

– ભક્તો-વિરોધીઓ કેજરીવાલને ભલે ગાળો ભાંડતા, પણ એણે સામે ચાલીને આ ફિલ્મને ટેક્સ ફ્રી કરી આપી છે. આપણે ત્યાં તો ‘બેટી પઢાઓ’વાળા પક્ષની જ સરકાર છે, મહિલા અને એમાંય શિક્ષિકા મુખ્યમંત્રી છે. હજી ટેક્સ ફ્રી કરવાની વાત સંભળાઈ નથી. એની વે, ટેક્સ ફ્રી કરશે તો મલ્ટિપ્લેસવાળા ઝોલઝાલ કરીને ભાવ વધારી દેશે. હેતુ એ છે કે આવી નખશિખ સુંદર ફિલ્મ વધુ ને વધુ લોકો સુધી પહોંચે. અને આ ફિલ્મને ચલાવવાની જવાબદારી દર્શક તરીકે આપણી છે, કેમકે યથા ઓડિયન્સ તથા ફિલ્મ્સ.

– બહુ ટાઇમે એવી ફિલ્મ આવી છે, જે જોયા પછી એનો ખુમાર રહે અને બીજાને સમ આપીને બતાવવાની ઈચ્છા થાય. રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

કપૂર એન્ડ સન્સ

દુઃખદર્શન

***

કપૂરના નામે આપણે થિયેટરમાં બેસીને એકતા કપૂરની સિરિયલ જોતા હોઇએ એવી દુખભરી ફીલ આ ફિલ્મમાંથી સતત આવ્યા કરે છે.

***

આપણાં મોટેરાં વર્ષોથી કહેતાં આવ્યાં છે કે ઘર હોય તો વાસણ ખખડેય ખરાં. પત્ની એવું કહેતી ફરતી હોય કે મારે તો કૂકિંગનું ને બ્યુટિપાkapoor_and_sons_lookર્લરનું કરવું’તું, પણ આ ઘરની જંજાળમાં બધું છૂટી ગયું. બહુધા પતિદેવો બહાર નજરોનાં લંગસિયાં ફેંકતા ફરતા હોય. જ્યારે દર બીજા છોકરાને એવું લાગતું હોય છે કે મમ્મી-પપ્પા મારા કરતાં મારાં ભાઇ કે બહેનને વધુ લાડ લડાવે છે. આ મોસ્ટ્લી કહાની ઘર ઘર કી છે. પરંતુ તમે એના પર કેમેરા માંડીને એક ફિલ્મ ઉતારી નાખો, તો પછી તમારે કોઈ નવાં ઇમોશન્સ એક્સપ્લોર કરવા પડે. રાઇટર-ડિરેક્ટર શકુન બત્રાએ પોતાની લેટેસ્ટ પેશકશ ‘કપૂર એન્ડ સન્સ’માં આવાં જ ઇમોશન્સની ભેળપુરી બનાવી છે, પણ વાત તો અલ્ટિમેટલી એ જ છેઃ લાઇફ છે, ચાઇલા કરે.

મોટો પરિવાર, દુખી પરિવાર

નેવું વર્ષના રિટાયર્ડ મિલિટરી મેન અમરજીત કપૂર (ઋષિ કપૂર)ને લાગે છે કે એમનો ટૉકટાઇમ હવે પૂરો થવામાં છે. પરંતુ એ પહેલાં તમામ બચ્ચાં-કચ્ચાંને પોતાના કૂનૂરના ઘરે બોલાવીને બરજાત્યા સ્ટાઇલનો એક વિશાળ ફેમિલી ફોટો પડાવી લઇએ. પરંતુ આ બરજાત્યા નહીં, કપૂર ફેમિલી છે. એટલે જ્યારે એમના બે પૌત્રો રાહુલ (ફવાદ ખાન) અને અર્જુન (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા) ઘરે પાછા ફરે છે, ત્યારે ઝઘડાઓનું બ્યુગલ ફૂંકાય છે. દીકરો હર્ષ (રજત કપૂર) અને પુત્રવધૂ (રત્ના પાઠક શાહ) સહિત ઘરના બધા જ સભ્યો પોતાની અંદર એક દાઝ કે અધૂરપ લઇને ફરે છે. એટલે જ નાની નાની વાતમાં બધાને વડચકાં ભરતા ફરે છે. બીજી બાજુ, હિલ સ્ટેશનની ઠંડી હવામાં ગરમાવો લાવવા માટે મુંબઈથી ટિયા મલિક (આલિયા ભટ્ટ) પણ કૂનૂર આવી છે. એ વગર ફેસબુકે આ બે ભાઈમાંથી એકના પ્રેમમાં પડી જાય છે. હવે આ કપૂર પરિવારનું ઠામ એવું વિચિત્ર છે કે એમાં ઘી ઠારવું બહુ અઘરું છે.

તુંડે તુંડે ઝઘડા ભિન્ન

યંગ ડિરેક્ટર શકુન બત્રા પપ્પાઓ જેના માટે પોતાના દીકરાઓને ખીજાતા હોય છે, એવા કપૂર સા’બના લડકા જેવો ટેલેન્ટેડ છે. રિયલ લાઇફનાં બારીક નિરીક્ષણો અને એના કોમિકલ પ્રેઝન્ટેશનમાં એને સચિનની બૅટિંગ જેવી ફાવટ છે. હવે કદાચ એમને લાગ્યું હશે કે પરિવારની અંદર ઝઘડા કરાવીને એકતા કપૂર જો આખું બાલાજી એમ્પાયર ઊભું કરી શકતી હોય, તો આપણે એક ફિલ્મ ન બનાવી શકીએ? ખેર, ટ્રેલરમાંથી જ ક્લિયર હતું કે અહીં આપણને ‘સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ’ ટાઇપની ફેમિલીની નોંકઝોંકમાંથી નીપજતી કોમેડીના ચમકારા માણવા મળવાના છે. ઇવન અહીં તો ખુદ ‘માયા સારાભાઈ’ યાને કે રત્ના પાઠક શાહ પણ હાજર છે. પરંતુ થયું છે એવું કે કોમેડીનો ડિપાર્ટમેન્ટ ઋષિ કપૂરે હાઇજૅક કરી લીધો છે, જ્યારે દેકારા અને દર્દની દુકાન ચલાવવાની જવાબદારી બાકીનાં પાત્રોને માથે આવી પડી છે.

અંગ્રેજીમાં જેને ‘ડિસફંક્શનલ ફેમિલી’ કહે છે એવો આ પરિવાર છે. એમનો સંઘ જન્મારેય કાશીએ પહોંચે નહીં. ડિરેક્ટરે આ લડાકુ પરિવારને એકદમ રિયલ રાખ્યો છે. મતલબ કે તેઓ પ્લમ્બરથી લઇને પાણીનો ગ્લાસ, ગાડી, ફોટોગ્રાફ, ખર્ચા, સગાં-સંબંધી, ગંજીફાની રમત વગેરે વેરાયટીવાળી વાતો પર ઝઘડી પડે છે. પરંતુ એકવાર આ ઝઘડો શરૂ થાય, કે તરત જ તે લાઉડ અને મેલોડ્રામાની બાઉન્ડરી વટાવી જાય. ફરક એટલો કે આ ભણેલો પરિવાર છે, એટલે અંગ્રેજીમાં ઝઘડે. તેમ છતાં આ ઝઘડા ઘણે અંશે વાસ્તવિક લાગે છે, તેનું કારણ છે સતત હાલકડોલક થતા કેમેરાથી શૂટ થયેલાં દૃશ્યો અને લગભગ નહિંવત્ રહેલું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક.

આ ફિલ્મ હૉટ કલાકારોનું મૅન્યુ કાર્ડ છે. સિદ્ધાર્થ, ફવાદ ખાન, આલિયા અને ઇવન રજત કપૂર ને રત્ના પાઠક પણ માશાઅલ્લાહ કંઈ કમ હૉટ નથી. પરંતુ આ બધામાં સૌથી વધુ જલસો કરાવે છે ૯૦ વર્ષના દદ્દુ ઋષિ કપૂર. એમની મિલિટરી સ્ટાઇલની તડાફડીવાળા એકદમ સ્માર્ટ ડાયલોગ અને અફલાતૂન કોમિક ટાઇમિંગ આખી ફિલ્મમાં સૌથી વધુ લાફ્ટર ઉઘરાવી જાય છે. એમણે માત્ર એક ઇમોશનલ સીન કર્યો છે, પણ પબ્લિક હિબકે ચડી જાય એવું પર્ફોર્મન્સ આપ્યું છે. એમના ચહેરા પર ગાડું ભરીને પ્રોસ્થેટિક મૅકઅપ કરાયો હોવા છતાંય ઇન્ડસ્ટ્રીમાં રહેલા પોણા ભાગના નવા વછેરાઓ કરતાં એમના ચહેરા પર વધુ એક્સપ્રેશન્સ આવે છે.

આ ફિલ્મને સરસ ઑપનિંગ અપાવનાર ઑબ્વિયસ ફૅક્ટર છે આલિયા ભટ્ટ. અહીં પણ ટિપિકલ બબલી ગર્લ જ બની છે અને એકાદ સીનમાં નાકનાં ફોયણાં હલાવીને રડી લે છે. પાર્ટી સોંગથી શરૂ થતી એની એ જ અર્બન લવસ્ટોરી હોવા છતાં આલિયાના નખરા જોવા ગમે છે. આ ફિલ્મના બંને હીરો લેખક છે. એમાંથી એક સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાના પાત્રનું તો નામ પણ ‘અર્જુન કપૂર’ છે. એટલે એક હળવું ઑબ્ઝર્વેશન એવું છે કે ૨૩ વર્ષની ટૂંકી લાઇફમાં આલિયા ભટ્ટને ત્રણ લેખકો અને એમાંથી બે તો ‘અર્જુન કપૂર’ ભટકાયા છે (યાદ કરો, ‘2 સ્ટેટ્સ’). લેકિન આલિયા-સિદ્ધાર્થ-ફવાદની ત્રિપુટી યંગસ્ટર્સને અપીલ કરશે. કદાચ એ યંગ ઑડિયન્સને હસાવવા માટે જ ડિરેક્ટરે બિલો ધ બેલ્ટ હ્યુમર પણ ભભરાવ્યું છે. આ વાર્તા કપૂર પરિવારની છે, એટલે ઇન્ટરવલ પછી ખાસ્સા સમય સુધી આલિયા ગાયબ પણ રહે છે.

‘કપૂર એન્ડ સન્સ’ને તમે આરામથી ઝોયા અખ્તરની ‘દિલ ધડકને દો’ સાથે સરખાવી શકો, પરંતુ આ કરણ જૌહરે પ્રોડ્યુસ કરેલી ફિલ્મ છે. એટલે જ્યાં સુધી આપણા દેશમાં ‘ઇન્ડિયન પીનલ કોડ’ની ‘કલમ 377’ નાબૂદ નહીં થાય, ત્યાં સુધી એ પોતાનો ઍન્ગલ ફિલ્મોમાં નાખ્યા જ કરશે.

એક સુપરહિટ સોંગ સાથેની આ ફિલ્મની સૌથી મોટી સ્ટ્રેંથ છે તેના કલાકારોની પર્ફેક્ટ એક્ટિંગ. પરંતુ તેનો બિગ્ગેસ્ટ માઇનસ પોઇન્ટ છે વધુ પડતી અને ઇન્ટરવલ પછી તો કૃત્રિમ બની જતી રોનાધોના મોમેન્ટ્સ. ઘણે ઠેકાણે તો આપણે દૂરથી જ ટ્વિસ્ટ આવતો કળી શકીએ. અંત સુધીમાં તો આ ફિલ્મમાં એટલી બધી રડારોળ થઈ જાય છે કે ફિલ્મને બદલે કોઈ બેસણામાં આવ્યા હોઇએ એવું લાગવા માંડે છે.

રૂમાલ તો દેના મામુ

ઋષિ કપૂરના તમામ સીન, અકસ્માતે ફની બની જતા ઝઘડાના સીન, એકદમ કૂલ દાદા અને પૌત્રો વચ્ચેની મીઠડી કેમિસ્ટ્રી જેવી ઘણી મોમેન્ટ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી પડી છે. પરંતુ આ પરિવારના પ્રોબ્લેમ વિજય માલ્યા કરતાં પણ વધારે છે. જો આજે ઋષિકેશ મુખરજી હોત તો રાજેશ ખન્ના જેવા કોઈ ‘બાવરચી’ને મોકલીને આ કપૂર પરિવારના તમામ પ્રશ્નો સોલ્વ કરી નાખ્યા હોત. અફસોસ કે એ નથી, એટલે આપણે ફિલ્મ જોવા જઇએ તો કૉટનનો સારામાંનો એક રૂમાલ સાથે રાખવો.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ખૂબસુરત

બોરિંગ રાજા કો તોફાની રાની સે પ્યાર હો ગયા

 ***

ધમાકેદાર ટેઇક ઓફ્ફ પછી કોઈ રોકેટ અચાનક માથાભેર નીચે પછડાય અને આ ઉર્ધ્વગામી ગતિ દરમિયાન મસ્ત મ્યુઝિક વાગતું હોય, તો સમજી લેજો કે તેની હાલત ફિલ્મ ‘ખૂબસુરત’ જેવી જ છે!

***

check-out-sonam-fawads-brand-new-khoobsurat-poster-2હૃષિકેશ મુખર્જીની રેખા સ્ટારર ‘ખૂબસુરત’ જેવી લાગતી આ ફિલ્મ શરૂ થાય છે કે તરત જ લાફ્ટરનું જાણે વાવાઝોડું સ્ક્રીન પર ફૂંકાય છે. પરંતુ માંડ અડધા કલાક આ વાવાઝોડાની ધમાચકડી ચાલે છે, ત્યાં જ એક બોરિંગ રાજા વર્સસ એક બિનધાસ્ત છોકરીની લવસ્ટોરી ચાલુ થાય છે. બસ, તે સાથે જ વાવાઝોડું શમી જાય છે. પછી આપણે રાહ જોતા રહીએ કે હમણાં મજા આવશે હમણાં મજા આવશે, લેકિન અફસોસ સમય સમાપ્તિ કી ઘોષણાનું ‘હૂટર’ વાગી જાય છે, પરંતુ મજા આવતી જ નથી. હા, હટ કે ગીતો જરૂર સાંભળવા મળે છે.

સારે નિયમ તોડ દો

રાજસ્થાનના સંભલગઢની મહારાણી નિર્મલા દેવી ઉર્ફ રાણી સા (રત્ના પાઠક શાહ) એક ડિસિપ્લિન પ્રિય મહિલા છે. ભોજન માટે પાંચ મિનિટ પણ મોડું કરે તો એ પોતાની સગ્ગી દીકરીને પણ જમવાનું ન આપે એવાં કડક. એમના પતિદેવ- જેમને સૌ ‘હુકુમ’ કહીને બોલાવે છે-તેમના એક્સિડેન્ટમાં નકામા થઈ ગયેલા પગની ફિઝિયોથેરપી માટે એક વાવાઝોડા જેવી ફિઝિયોથેરપિસ્ટ ડૉ. મૃણાલિની ચક્રવર્તી ઉર્ફ મિલી (સોનમ કપૂર) ત્યાં આવે છે. બસ, એના આવતાંની સાથે જ રાણીસાહેબાના બધા નિયમોની ઐસી કી તૈસી થઈ જાય છે. અધૂરામાં પૂરું એમનો જુવાનજોધ દીકરો યુવરાજ વિક્રમ સિંહ રાઠોડ ઉર્ફ વિક્કુ (ફવાદ ખાન) પણ એ લેડી ડૉક્ટર પાછળ લટ્ટુ થઈ જાય છે. વચ્ચે વચ્ચે તોફાનમાં ઘાસલેટ વધારો કરવા માટે મિલિની મમ્મી ‘મંજુ’ (કિરણ ખેર) પણ રૂબરૂ અને વાયા સ્કાઇપ આંટાફેરા કરતાં રહે છે.

સ્પાર્ક વિનાનું સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ

રસપ્રદ કો-ઇન્સિડન્સ છે કે હૃષિકેશ મુખર્જીની ‘ખૂબસુરત’માં કડક ઠસ્સાદાર સાસુમાનો રોલ આપણાં ગુજરાતી અભિનેત્રી દીના પાઠકે કરેલો. આ ફિલ્મમાં એ ભૂમિકામાં એમનાં જ દીકરી રત્ના પાઠક શાહ દેખાયાં છે. પરંતુ એ બંનેની વચ્ચે ટીવી પર ‘સારાભાઈ વર્સસ સારાભાઈ’ નામની ક્લાસિક કોમેડી સિરિયલ આવી ગઈ. એટલે ટ્રેજિ-કોમેડી એ છે કે શશાંક ઘોષની આ ફિલ્મ ‘સારાભાઈ…’નું જ ફિલ્મી વર્ઝન જોતા હોઈએ એવી ફીલ આવે છે. તેમાં અને અહીં રત્ના પાઠક શાહ હાઈ સોસાયટી ઓબ્સેસ્ડ ‘માયા સારાભાઈ’ના જ રોલમાં છે. આપણને બીક લાગે કે ફિલ્મમાં પણ હમણાં એ બોલી ઊઠશે, ‘ઈટ ઈઝ સો મિડલ ક્લાસ, મોનિશા!’ એક હોલિવૂડ ફિલ્મ ‘પ્રિન્સેસ ડાયરીઝ’ની પણ અસર આ ફિલ્મ પર દેખાય છે.

પરંતુ આ ફિલ્મ સારાભાઈ કે પ્રિન્સેસ ડાયરીઝ જેટલી એન્ટરટેનિંગ નથી. સાંઠીકડા જેવી સોનમ કપૂર પોતાના નાજુક ખભા પર આખી ફિલ્મ ઉપાડવાની મહેનત કરે છે, પણ ફિલ્મમાંથી પેદા થતા કંટાળાનું વજન એના કરતાં ક્યાંય વધારે છે. રત્ના પાઠક શાહની ડિસિપ્લિન અને સોનમ કપૂરનો બિનધાસ્ત એટિટ્યૂડ ટકરાય છે ત્યારે જે ચકમક ઝરે છે એ જોવાની મજા પડે છે, પરંતુ અચાનક એ ચકમકના તિખારા હવાઈ જાય છે. હા, કિરણ ખેર અને આમિર રઝા હુસૈન એ તિખારા પાછા લાવવામાં મહેનત કરે છે, પરંતુ ધબાય નમ: થતી ફિલ્મને કોઈ ઉગારી શકતું નથી. એકવાર બધાં કેરેક્ટર્સ ફિલ્મમાં એનાં સ્થાને ગોઠવાઈ ગયા પછી ફિલ્મમાં કશું નવું બનતું જ નથી. કોઈ કહેતાં કોઈ ટ્વિસ્ટ આવતો જ નથી. નવો પાકિસ્તાની હીરો ફવાદ ખાન દેખાવે કોઈ સૂટિંગ શર્ટિંગની જાહેરખબરના મોડલ જેવો ડેશિંગ લાગે છે, પરંતુ એ બિચારાના દાઢીધારી ચહેરા પર ગણીને એક જ એક્સપ્રેશન આવે છે, ધેટ્સ ઓલ. (જો આ જ ગતિએ પાકિસ્તાની એક્ટરો ભારત આવતા રહેશે તો ભારતની સૌથી મોટી આયાત પાકિસ્તાની એક્ટરોની હશે!) અને હા, અદિતિ રાવ હૈદરી પણ આ ફિલ્મમાં છે, પણ બિચારીના સમ ખાવા પૂરતા માત્ર બે જ સીન છે, એમાંય એ સ્ક્રીન પર સરખી દેખાતી નથી.

લેકિન બાબુમોશાય, આ ફિલ્મનું એક સરપ્રાઇઝ પેકેજ છે સ્નેહા ખાનવલકરનું મ્યુઝિક. ‘ગેંગ્સ ઓફ વસેપુર’માં જલસો કરાવનારી સ્નેહાએ અહીં શિયાળાની સવાર જેવું એકદમ ફ્રેશ મ્યુઝિક પીરસ્યું છે. એમાંય ‘પ્રીત ના કરિયો કોય’ તો મીરાંબાઈની યાદ અપાવી દે એટલું દમદાર બન્યું છે. અન્ય ગીતો ‘માં કા ફોન આયા’, ‘સો જા રે મુનિયા’, ‘બાલ ખડે’, ‘એન્જિન કી સીટી મેં મારો બમ ડોલે’ પણ ફરી ફરીને સાંભળવાની ઈચ્છા થાય એવાં બન્યાં છે. ફિલ્મમાં છેલ્લે આવતું પંજાબી રૅપર બાદશાહે તૈયાર કરેલું ‘અભી તો પાર્ટી શુરુ હુઈ હૈ’ પણ આપણને થિયેટરમાંથી બહાર નીકળતાં રોકે એવું છે.

બોલો, ધક્કો ખવાય?

સીધી વાત છે, અમુક કોમેડી સીન્સ અને સ્નેહા ખાનવલકરનાં સંગીત સિવાય ફિલ્મ સોલ્લિડ પકાઉ છે. હા, સાફસૂથરી ફેમિલી એન્ટરટેનર છે, પરંતુ એમાં મનોરંજન ઓછું અને કંટાળાજનક દુ:ખદર્શન વધારે છે. એના કરતાં હૃષિદાનું ઓરિજિનલ ‘ખૂબસુરત’ સીડી મંગાવીને ફરી એક વાર જોવું વધારે સારું રહેશે.

રેટિંગ: ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.