A Death In The Gunj

  • a-death-in-the-gunj-2‘ડૉન્ટ જજ અ બુક બાય ઇટ્સ કવર’ એવું અંગ્રેજીમાં કહે છે. ગુજરાતીમાં કોઇએ કહ્યું નથી એટલે હું કહું છું કે, ‘ડૉન્ટ જજ અ ફેમિલી બાય ઇટ્સ લાફ્ટર’. એક પરિવાર એક છત નીચે એકઠો થઇને સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મની જેમ હસતો હોય તો તેમાં ઑલ ઇઝ વેલ છે એવું માનીને ચાલતા થાઓ તો ઊંધે માથે પટકાઓ એવી શક્યતા છે. જો સપાટી પરના હાસ્યને સહેજ ખોતરો તો અંદર ચાલતાં અન્ડરકરન્ટ્સ મળી આવે. કેટલીયે અધૂરી ઇચ્છાઓ, અપેક્ષાભંગ, ગુસ્સો, ફ્ર્સ્ટ્રેશન, ઇર્ષ્યા, એકલતા, પીડા, દુઃખ અને ડર.
  • હવે કટ ટુ, મૅકક્લુસ્કીગંજ. એક વખતના બિહારમાં અને અત્યારના ઝારખંડમાં આવેલા આ નાનકડા ડુંગરાળ ગામમાં ત્રીસના દાયકામાં ચારસો જેટલા ઍન્ગ્લો ઇન્ડિયન પરિવારો વસતા હતા. બીજા વિશ્વયુદ્ધ પછી તેમાંથી મોટાભાગના જતા રહ્યા અને આજે ત્યાંની લીલોતરી વચ્ચે એકલતા અને સન્નાટાની બહુમતી છે. ઈ.સ. 1979ના ડિસેમ્બરના છેલ્લા અઠવાડિયામાં આ ગામમાં એક પરિવાર, મિત્રો ન્યુ યરની રજાઓ ગાળવા એકઠા થયેલા. તે અઠવાડિયામાં એમની સાથે જે કંઈ થયું તેની કાલ્પનિક સ્ટોરી એટલે કોંકણા સેન શર્માની બ્યુટિફુલી હૉન્ટિંગ ફિલ્મ ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’. કોંકણા જેવી સુપ્રીમલી ટેલેન્ટેડ ઍક્ટર ડિરેક્ટરની કૅપ પહેરે ત્યારે આનાથી વધુ સારી ફિલ્મ હોઈ જ ન શકે.
  • કોંકણાના પપ્પા મુકુલ શર્મા એને નાનપણમાં એક વાર્તા સંભળાવતા. એ જ વાર્તાને પોતાની રીતે ડૅવલપ કરીને કોંકણાએ ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’ તરીકે આપણી સામે પેશ કરી છે. આ ફિલ્મ ઑલરેડી ‘ટોરોન્ટો’, ‘બુસાન-સાઉથ કોરિયા’, ‘MAMI’ જેવા ફિલ્મ ફેસ્ટિવલોમાં પોતાનું કૌવત બતાવી ચૂકી છે અને હવે આપણે બસ એક ટિકિટ ખર્ચીને જોવા જઇએ એટલી વાર છે.
  • ફિલ્મનું ટાઇટલ જોઇને એટલું તો નક્કી છે કે ‘ગંજ’ એટલે કે અહીં મૅકક્લુસ્કીગંજમાં એક ડૅથ થાય છે તેની વાત છે. પણ એ ડૅથ કોનું છે, કયા સંજોગોમાં થાય છે અને તેના માટે કોણ જવાબદાર છે? ઇન ફૅક્ટ, ટ્રેલરમાં અને ફિલ્મના પહેલા જ સીનમાં કારની ડિકિમાં એક મૃતદેહને પ્રોપર્લી ગોઠવવાની વેતરણમાં પડેલા બે માણસ (ગુલશન દેવૈયા અને ‘નીરજા’, ‘રાબતા’ ફૅમ જિમ સાર્ભ) દેખાય છે.
  • આ ફિલ્મમાં જથ્થાબંધ પાત્રો/કલાકારો છે. ઓમ પુરી, તનુજા, રણવીર શોરી, ગુલશન દેવૈયા, કલ્કિ કેકલાં, તિલોત્તમા શોમ, જિમ સાર્ભ અને અબોવ ઑલ વિક્રાંત મૅસી. એક ક્યુટ ટેણી પણ ખરી. આ બધાં પાત્રોનાં નામ એમની વચ્ચેનાં રિલેશન વગેરેની ગડ બેસાડતાં થોડી વાર લાગે, પણ પહેલા જ સીનથી ફિલ્મ આપણને વૅક્યુમ ક્લીનરની જેમ અંદર ખેંચી લે.
  • આગળ કહ્યું તેમ 1979ના ડિસેમ્બરના છેલ્લા અઠવાડિયામાં એક પરિવાર-મિત્રો મૅકક્લુસ્કીગંજમાં ન્યુ યર મનાવવા આવે છે. મિસ્ટર એન્ડ મિસિસ બક્ષી (ઓમ પુરી અને તનુજા) મૅકક્લુસ્કીગંજમાં જ રહે છે. એમને ત્યાં મહેમાનોનું ધાડું આવે એટલે ઘર માણસો, અવાજો અને ઍક્ટિવિટીથી ભરાઈ જાય. ખાણી, પીણી, ડાન્સ, તોફાન-મસ્તી, પ્રેતાત્માને બોલાવવાની અને શરીરને શાંત કરવાની પ્રક્રિયાઓ, ખેલકૂદ, પિકનિક બધું જ થાય. આ મહેમાનો પોતાની સાથે સામાન ઉપરાંત ઉપરથી ન દેખાતો ઇમોશનલ બૅગેજ પણ લાવ્યા છે. ક્યાંક જૂનું પ્રેમપ્રકરણ છે જે લગ્ન પછી પણ ચાલુ છે, કો’ક ઇર્ષ્યાથી સળગી રહ્યું છે, કો’કને બીજાને હેરાન કરવામાં સૅડિસ્ટ આનંદ આવે છે, કો’ક વધતી ઉંમરને પકડી રાખવાનાં હવાતિયાં મારે છે, વધતી ઉંમર છતાં કો’કનું મૅલ શોવિનિઝમ ગયું નથી, કો’ક સતત પોતાની જવાબદારીઓ પૂરી કરી હોવાના પ્રયત્નોમાં છે, વડીલો જૂની કટાયેલી બંદૂકોની જેમ નામનાં વડીલ રહી ગયાં છે.
  • આ બધાની વચ્ચે-બધા સામે છતાં અદૃશ્ય એવું એક પાત્ર છે શ્યામલ ઉર્ફ ‘શુટુ’ (વિક્રાંત મૅસી). ૨૩ વર્ષનો59380-remzgmhbeb-1496088236 હૅન્ડસમ યુવાન. સ્માર્ટ, ઍજ્યુકેટેડ, ઇન્ટેલિજન્ટ, પણ ભીની રેતી જેવો સંવેદનશીલ અને સસલાની જેમ ક્યાંક લપાઈ જાય એવો ઇન્ટ્રોવર્ટ. એની અંદર ઇમોશન્સનો આખો જ્વાળામુખી ધખધખી રહ્યો છે. થોડા સમય પહેલાં જ એના પિતાનું અવસાન થયું છે, જેની પીડામાંથી એ બહાર આવ્યો નથી. એનાથીયે ખરાબ, આખા ઘરનું એ ડાર્ટ બૉર્ડ, પંચિંગ બૅગ છે. બધા એને બુલી કરે, કોઈ ફિઝિકલી, તો કોઈ ઇમોશનલી. ઘરનો નોકર પણ એ, ટાઇમપાસનું સાધન પણ એ, જૅલસી કાઢવાનું સાધન પણ એ અને વર્બલ ડાયેરિયા કરવાનું કમોડ પણ એ. એના પર હાથ ઉપાડી લેવામાં, પોતાના દોષનો ટોપલો એના પર ઢોળી દેતાં પણ કોઇને સંકોચ ન થાય. એ ભયંકર ફ્રસ્ટ્રેટ થાય, ગુસ્સે થાય. પણ એ ગુસ્સો એની આંખના ખૂણે આવીને અટકી જાય, ક્યારેય બહાર ન આવે. એટલે જ ઘરના કૅક્ટસ જેવા લોકો કરતાં એને આઠેક વર્ષની ભત્રીજી સાથે વધારે ભળે.
  • શુટુએ પોતાની એક ડાયરી પણ રાખી છે, જેમાં એણે ‘E’ અક્ષરથી શરૂ થતા પોતાના ફેવરિટ શબ્દોની યાદી બનાવી છે. જેમ કે, Eulogy, Esoteric. આ શબ્દો પણ એની પર્સનાલિટીનું પ્રતિબિંબ પાડે છે. Eulogy પરથી ખબર પડે છે કે એ હજી પોતાના પિતાની વિદાયના દુઃખમાંથી નીકળ્યો નથી. એ પોતાને Esoteric માને છે, યાને કે એને ઓળખી-સમજી શકે એવા મુઠ્ઠીભર લોકો જ છે. આમેય એ મૅનિએક મોટાઓની દુનિયામાં શુટુ ફિટ થતો નથી, એટલે જ એમનાથી સતત ભાગતો ફરે છે. શુટુને બાકીના લોકોની દુનિયા સાથે જોડતો એકમાત્ર સેતુ એટલે એની આઠ વર્ષની ભત્રીજી તાની. મોટેરાંની બેદરકારીની એના પર થતી અસર પણ નોટિસ થયા વિના રહેતી નથી.
  • એક મસ્ત ફિલ્મ થિયેટરમાંથી બહાર નીકળ્યા પછી પણ આપણો પીછો છોડતી નથી. ફિલ્મની વાર્તાના અન્ડરટૉન, મૅટાફર, ડાયલોગ્સ વગેરે બધું જ ફિલ્મ જોયાના દિવસો સુધી આપણા મનમાં ગ્રામોફોન રૅકર્ડની જેમ ચાલ્યા કરે. જેમ કે, ફિલ્મનાં પાત્રો જેવા બુલી-મૅન્ટલ-ફિઝિકલ અબ્યુઝર આપણી આસપાસ પણ હોય જ છે. માત્ર એ પોઇન્ટ ઑફ વ્યુથી જોવાની જ વાર હોય છે. ઇન ફેક્ટ, લાઇફના કોઈ ને કોઈ તબક્કે આપણે પણ શુટુ જેવા જ બુલિઇંગના ભોગ બન્યા હોઇએ અને શુટુ જેવા જ વિચારો આવ્યા હોય. આ બે પક્ષમાંથી એકેય સાથે આપણી જાતને આઇડેન્ટિફાય કરીએ એટલે એક સૅકન્ડ માટે થથરી જઇએ.
  • આ આખી ફિલ્મમાં ડૅથ-વિષાદ-પીડા સતત હવામાં તરતી મહેસૂસ થયા કરે. ઇવન શુટુના બિહેવિયરમાંથી પણ એ દેખાઈ આવે. જેમ કે, એ પોતાના સ્વર્ગસ્થ પિતાનું સ્વેટર પહેરીને ફરે, મરી ગયેલું ફૂદું પોતાની ડાયરીમાં રાખે કે પછી સૌની હેરાનગતિ જેવા બિલોરીકાચમાંથી તડકો પાડીને પોતાના જેવા જ એક ફૂદાને બાળી નાખે. આંગણમાં એક ‘ફેમિલી ટ્રી’ છે, જેના પર પરિવારના બધા સભ્યોએ પોતપોતાનાં નામ કોતરી રાખ્યાં છે. માત્ર એક જ સભ્યનું નામ નથી. જાણે એ પરિવારનો હિસ્સો જ નથી. પરંતુ જ્યારે એ ફેમિલી ટ્રી પર એનું નામ ‘લખાય’ છે ત્યારે…
  • 107 મિનિટની આ ફિલ્મમાં ડઝનેક પાત્રો છે, છતાં ક્યાંય ગિર્દી ન લાગે. કુટુંબના સભ્યો ઉપરાંત ઘરના નોકરોની પાસિંગ કમેન્ટ્સ જોઇને બે અલગ અલગ સોશ્યલ સ્ટ્રક્ચર વચ્ચેનો તફાવત પણ દેખાઈ આવે. ફિલ્મ કોઈ જ ઉતાવળ વિના હૉન્ટિંગ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સાથે હિલ સ્ટેશનના સુસ્ત દિવસની જેમ ધીમે ધીમે આગળ વધતી રહે અને આપણે તેમાં કળણની જેમ ખૂંપતા જઇએ. આ ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી પણ એવી ઇફેક્ટિવ છે કે વીતેલા વર્ષોના અવશેષ જેવું એ ઘર, બિહામણું જંગલ, કબ્રસ્તાન, અંધારી રાત, પડછાયા, ગાડીની હૅડલાઇટ બધું જ આપણી સામે ભૂતાવળની જેમ નાચતું રહે.
  • આ ફિલ્મ ક્લિયર્લી ‘ફેસ્ટિવલ સર્કિટ’ની ફિલ્મ છે. એટલે જ એમાં પાત્રો બિહારી-બંગાળી હોવા છતાં ધરાર ઇંગ્લિશ જ બોલે છે. ફિલ્મ સબટાઇટલ્સ સાથે ચાલે છે. કોઈ ગીતો નથી. ક્યાંક આપણે ફ્રસ્ટ્રેટ થઈ જઇએ કે પેલું પાત્ર આમ કેમ બિહેવ કરે છે? શા માટે એ કશું કરતો/કરતી નથી? કેમ ધૂંધવાઇને બેસી રહે છે? શા માટે અન્ય પાત્રો અને શુટુ વચ્ચે બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ જેવું ક્લિયર ડિમાર્કેશન છે? ઇવન ક્યાંક અન્ય આઇકનિક ફિલ્મોની છાપ પણ દેખાઈ આવે. ફિલ્મની સ્પીડ પણ સ્લો લાગી શકે. પરંતુ એક વાત ચોક્કસ છે કે આવી ફિલ્મો જોવાની ટેવ ન હોય તોય આ ફિલ્મ જરાય બોરિંગ નથી બનતી. જો ઑફ બીટ અને વિચારતા કરી મૂકે તેવી સંવેદનશીલ ફિલ્મો જોવામાં રસ હોય તો આ ફિલ્મ જરાય ચૂકવા જેવી નથી.
  • વિઝ્યુઅલ સ્ટોરીટેલિંગ માટે પણ આ ફિલ્મ જોવા જેવી છે. જે રીતે તેમાં સિત્તેરનો દાયકો જીવંત થયો છે એ પણ મસ્ત છે. એમ્બેસેડર કાર, પોસ્ટ ઑફિસ જઇને ટ્રંક કૉલ બુક કરાવવો, એ વખતની હેરસ્ટાઇલ, કપડાં, નવી નવાઈનું ટૅપ રેકોર્ડર, ઍન્ગ્લો ઇન્ડિયન ક્વિઝિનની વાનગીઓ, એક રૉ ગામઠી ફ્લૅવર… બધું પાણીમાં મીઠું ભળે એ રીતે બ્લૅન્ડ થઈ જાય છે. આ બધું જ જાણે રસ્કિન બોન્ડની કોઈ સસ્પેન્સ-થ્રિલર વાર્તામાંથી સજીવન થયું હોય એવું જ લાગે છે.
  • બે વાત ઉનાળાના તડકા જેવી ક્લિયર છે. એક, કોંકણા સેન શર્મા ઇઝ અ માસ્ટર સ્ટોરીટેલર. બે, વિક્રાંત મૅસી ઍક્ટિંગની રેસમાં બહુ દૂર સુધી જવાનો.
  • ‘અ ડૅથ ઇન ધ ગંજ’ જુઓ તો આખી ફિલ્મને કે ફિલ્મના ક્લાઇમૅક્સના શુટુના મનની ઊપજ તરીકે જોશો તો પણ એક રસપ્રદ ઍન્ગલ મળશે. અને હા, આ ફિલ્મમાં એક ઠેકાણે (ફિલ્મ મૅકર અને કોંકણાની મમ્મી) અપર્ણા સેનની પણ હાજરી છે. ક્યાં એ શોધી કાઢવાનું કામ તમારું.

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બજાતે રહો

પકાતે રહો

***

તમે ખોસલા કા ઘોંસલા જોઇ હોય, તો બજાતે રહો નહીં જુઓ તો ચાલશે!

***

bajatey-raho-first-look-poster-pic-1એમટીવી પર આવતા યુવાનોના શો ‘રોડીઝ’ના બે ટકલુ જુડવા ભાઇઓ (રઘુ-રાજીવ) એના સ્પર્ધકોને ઘણી વાર પૂછતા હોય છે કે આ રૂમમાં જે અષ્ટંપષ્ટં વસ્તુઓ પડી છે, એનો ઉપયોગ કરીને અમારું મનોરંજન કરો. આવું જ કંઇક ‘બજાતે રહો’ ફિલ્મના પ્રોડ્યુસરે એના લેખકને કેટલીક હિન્દી ફિલ્મોની ડીવીડીઝ આપીને કહ્યું હશે કે આમાંથી તમને જે કંઇ સારું લાગે એ બધું ભેગું કરીને એક ફિલ્મ લખી આપો. એટલે રાઇટરના હાથમાં ખોસલા કા ઘોંસલા, સ્પેશિયલ 26, બ્લફમાસ્ટર, લજ્જા, વિક્કી ડોનર, બેન્ડ બાજા બારાત વગેરે ફિલ્મોની ડીવીડી આવી ગઇ હશે અને એમાંથી થોડું થોડું ભભરાવીને આ નબળી ફિલ્મ ‘બજાતે રહો’ ઢસડી નાખી છે.

ઝેરોક્સની ઝેરોક્સ

દિગ્દર્શક શશાંત સિંહની ‘બજાતે રહો’ એક કોન મુવી છે, મતલબ કે આ આખી ફિલ્મમાં બે પાર્ટીઓ એક બીજાને ચૂનો લગાડવાની જ ફિરાકમાં જ રહે છે. દિબાકર બેનરજીની માસ્ટર પીસ એવી ‘ખોસલા કા ઘોંસલા’ના કાચા માલમાં જાતભાતનો મસાલો ઉમેર્યા પછી એની ઝેરોક્સની પણ ઝેરોક્સ કાઢી હોય એવી આ ફિલ્મ છે. કરોડોપતિ બિઝનેસમેન સબરવાલ (રવિ કિશન) તુષાર કપૂરના પપ્પા જે બેન્કમાં કામ કરે છે એને પંદર કરોડનો ચૂનો લગાવે છે. રોકાણકારોના એ પૈસા ચાંઉ કરી જવાનો આરોપ તુષાર કપૂરના પપ્પા અને એક મહિલા કર્મચારી પર આવી પડે છે. આવા પ્રચંડ આઘાતમાં સરી પડેલા પિતાશ્રી તાબડતોબ વૈકુંઠવાસી થઇ જાય છે. સાઇડમાં કેબલનો પણ ધંધો કરતી એમની પત્ની ‘મમ્મીજી’ (‘વિક્કી ડોનર’ ફેઇમ ડોલી આહલુવાલિયા) અને દીકરો સુખી (તુષાર કપૂર) કસમ ખાય છે કે એ કાળોતરા સબરવાલ પાસેથી પંદર કરોડ રૂપિયા અને પિતાશ્રીની ખોઇ હુઇ ઇજ્જત વાપસ લાવીને જ જંપીશું. એમાં એમને સાથ મળે છે પિતાની સાથે જેલમાં ગયેલી મહિલા કર્મચારીના પતિદેવ મિન્ટૂ હસન (વિનય પાઠક), મિત્ર બલ્લુ (રણવીર શૌરી) અને નમણી નાર એવી વિશાખા (ન્યૂ કમર મનપ્રીત)નો. હા, એક જોરદાર એક્ટિંગ કરતો ‘કબૂતર’ નામનો ટેણિયો પણ એમની મદદે આવે છે. પહેલાં એ લોકો સબરવાલના ચમચા એવા એક સ્કૂલ પ્રિન્સિપાલનું સ્ટિંગ ઓપરેશન કરીને એની પાસેથી બ્લેકમેઇલિંગ દ્વારા પાંચ કરોડ રૂપિયા પડાવે છે. પછી સબરવાલની નકલી દૂધ બનાવતી ફેક્ટરી પર નકલી ફૂડ એન્ડ ડ્રગ ખાતાના ઓફિસર બનીને રેડ પાડે છે અને પછી એની દીકરીના લગ્નમાં ઘૂસ મારીને એના દહેજના પંદર કરોડ રૂપિયા ગાયબ કરવાનો પ્લાન ઘડે છે.

ઝેરોક્સમાંય પછી સ્પેલિંગ મિસ્ટેક’!

‘બજાતે રહો’ ફિલ્મ ખોસલા કા ઘોંસલા’ સાથે એટલી હદે સામ્યતા ધરાવે છે કે તમારે સરખામણી ન કરવી હોય તો પણ થઇ જાય. એટલે સુધી કે અહીં રવિ કિશન ‘ખોસલા કા…’ના બોમન ઇરાની જેવું પાત્ર ભજવે છે એ તો ઠીક, પણ એના સેક્રેટરીનું પાત્ર પણ અહીં હાજર છે. સામે છેતરપીંડીનો ભોગ બનેલો તુષાર કપૂરનો પરિવાર પણ એઝ ઇટ ઇઝ મૂકી દેવાયો હોય એવો છે. હદ તો ત્યાં થાય છે કે રણવીર શૌરી અને વિનય પાઠકનાં પાત્રો તો ડિટ્ટો ‘ખોસલા કા…’ જેવાં જ છે બોલો!

પરંતુ લોચો એ છે કે નથી રવિ કિશનમાં બોમન ઇરાની જેવી ખંધાઇ દેખાતી કે નથી આખી ફિલ્મમાં એવી થ્રિલ દેખાતી. તુષાર કપૂર એન્ડ કંપની નક્કી કરે કે હાલો લૂંટારાને લૂંટવા, એટલે સૌ મમરાનાં ભાતાં બાંધીને ચોર કે ઘર ચોરી કરવા નીકળી પડે છે. અરે, નાનકડો દસ-બાર વર્ષનો ટાબરિયો પણ બિન્દાસ સ્ટિંગ ઓપરેશન કરી આવે કે નકલી દૂધ બનાવતી ફેક્ટરીમાં છુપા કેમેરા ફિટ કરી આવે એ તો કઇ રીતે દિમાગમાં બેસે? જેમ જૂની ફિલ્મોમાં હિરો માત્ર ગોગલ્સ પહેરીને કે નકલી મૂછ લગાવીને વિલનના અડ્ડા પર ધબાધબી બોલાવી આવે અને વિલન એને ઓળખે પણ નહીં, એવો ચવાઇ ગયેલો ક્લિશે અહીં પણ છે. તુષાર એન્ડ કંપની એના એ જ ચહેરા લઇને કરોડોના કૌભાંડી રવિ કિશનનો બેન્ડ બજાવતા હોય અને કોઇનેય ખ્યાલ ન આવે બોલો!

હોલિવૂડની ફિલ્મ ‘ધ બકેટ લિસ્ટ’ પરથી ‘દસ્વિદાનિયા’ જેવી હૃદયસ્પર્શી ફિલ્મ બનાવનારા શશાંત સિંહે ‘ચલો દિલ્હી’ પછી સતત ત્રીજી વાર વિનય પાઠકને રિપીટ કર્યો છે. પરંતુ વિનય હોય કે રણવીર, એ લોકોએ હવે આવા એકના એક જ પ્રકારના રોલ કરવાનું બંધ કરવું જોઇએ. ‘વિક્કી ડોનર’માં આયુષ્માન ખુરાનાનાં મમ્મી બનેલાં ડોલી આહલુવાલિયા આ ફિલ્મમાં પણ જામે છે. તુષાર એના ચહેરા જેવો બાઘો જ લાગે છે. આના કરતાં તો એ ‘ગોલમાલ’ સિરીઝમાં ‘એંઓં… આ..ઉં..આ..’ કરતો હતો ત્યારે વધારે જામતો હતો! નવી હિરોઇન મનપ્રીત સારી લાગે છે. બસ, સારી જ લાગે છે!

ટૂંકી તોય લાંબી

આ ફિલ્મ પૂરા બે કલાકની પણ નથી, છતાંય એમાં લગભગ અડધો કલાક ચાલે એટલાં ગીતો ઠપકારવામાં આવ્યાં છે. માંડ ફિલ્મમાં જરાક મજા આવવા માંડી હોય ત્યાં એક ગીત આવીને ફિલ્મની ગતિમાં પંક્ચર પાડી દે. ગીતોય પાછાં એવાં કે આપણી પાસે થિયેટરમાં રિમોટ કંટ્રોલ હોય તો ફાસ્ટ ફોરવર્ડ કરી નાખીએ. હા, ફિલ્મી ગીતની ધૂન પર બનેલી માતાજીની આરતી અને ઢેકા ઉલાળતી કન્યાઓ વાળું આઇટેમ સોંગ ‘નાગિન નાગિન’ ‘ચાલેબલ’ છે. ઉપરથી ફિલ્મનાં પંજાબી પાત્રો એટલું બધું પંજાબી બોલે છે કે આપણને થાય કે આ હિંદી ફિલ્મ છે કે પંજાબી! આખી ફિલ્મ લખ્યા પછી લેખકને થયું હશે કે હાઇલા, આમાં હજી આપણો ફેવરિટ એવો મેલોડ્રામા તો નાખવાનું રહી જ ગયું. એટલે રહી રહીને છેલ્લે ‘નહીંઇઇઇ… પિતાજી…’ ટાઇપનો સીન પણ છે.

કોઇપણ કોન મુવી હોય પછી તે ‘ઓશન્સ ઇલેવન’ કે ‘મિશન ઇમ્પોસિબલ’ હોય કે પછી આપણી ‘ખોસલા કા ઘોંસલા’ કે ‘સ્પેશિયલ 26’ જેવી ફિલ્મો હોય, એ બધામાં છેતરપીંડીનું પ્રોપર પ્લાનિંગ જ્યાં સુધી ન બતાવવામાં આવે, ત્યાં સુધી દર્શકોને એના પર વિશ્વાસ ન બેસે. ‘બજાતે…’માં એવું કશું જ બતાવાયું નથી. વળી, ગીતોને બાદ કરતાં લગભગ દોઢ જ કલાકની હોવા છતાં પણ ફિલ્મ ધીમી ધીમી આગળ વધે છે. હા, ‘રિવેન્જ કોમેડી’ના લટકણિયા સાથે આવેલી આ ફિલ્મ તમને ક્યાંક ક્યાંક હસાવવામાં સફળ થાય છે ખરી.

ઇન શોર્ટ, આ વીકએન્ડમાં ફિલ્મ જોવા જવું જ હોય અને બીજી કોઇ ફિલ્મની ટિકિટ ન મળે, તો આ ફિલ્મ જોઇ નાખવામાં વાંધો નથી. નહીંતર ‘ખોસલા કા ઘોંસલા’ની ડીવીડી તો તમને આસાનીથી મળી જશે!

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.