તમ્મા તમ્મા, જુમ્મા ચુમ્મા, હમ્મા હમ્મા… ખમ્મા ખમ્મા!

હની સિંઘ, બાદશાહ આણિ મંડળીએ અન્નુ મલિક-કોપીતમદાના કસમ ખાધા લાગે છે કે અમ ૯૦ના દાયકામાં ઊછરેલાઓની ગોલ્ડન યાદો પર રેસ્ટોરાંનું ગંદું વાસ મારતું પોતું ફેરવીને જ રહેશે. ‘ધીરે ધીરે’ અને ‘હમ્મા હમ્મા’નું બમ્બુ ફિટ કર્યા પછી હવે ‘તમ્મા તમ્મા’નાં નામનાં તમ્મર ચડાવ્યાં છે. એક તો મને એ સમજાતું નથી કે નાઇન્ટીઝનો જમાનો એવો તે કેવો જરીપુરાણો થઈ ગયો છે કે ત્યારનાં ગીતોને ‘રિક્રિએટ’ કરવાં પડે? અને ‘મિલેનિયલ્સ’ કહેવાતા યંગસ્ટર્સ બે દાયકા પહેલાંનાં સોંગ્સ યુટ્યુબ એટસેટરા પરથી ઍન્જોય ન કરી શકે? કમ ઓન, નાઇન્ટીઝ અને અત્યારના પહેરવેશ-રહેણીકરણીમાં કંઈ એવું પરિવર્તન નથી આવ્યું કે શાહરુખ-કાજોલ શરીરે કેળનાં પાન લપેટીને આદિવાસી ડાન્સ કરતાં હોય એવું લાગે! એ સોંગ્સમાં અત્યારે આલિયા-વરુણો-શ્રદ્ધા-આદિત્યોને નચાવીએ અને વચ્ચે બાદશાહ-હની સિંઘની અલતાફ રાજા છાપ લવારી નાખો તો જ યંગસ્ટર્સને મજા આવે? એન્ડ વર્સ્ટ ઑફ ઑલ, આપણે જે ગીતો સાથે મોટાં થયા હોઇએ, એ અત્યારે સો કૉલ્ડ ‘પાર્ટી ઍન્થમ’ તરીકે ‘રિક્રિએટ’ થયેલાં જોઇને સાલી ઘરડા થઈ ગયાની ફીલ આવે છે! અભી ઇતને બુઢ્ઢે ભી નહીં હુએ યાર, કે અત્યારની જનરેશનની સાથે રહેવા માટે, લેખક તરીકે ‘ટાર્ગેટ ઑડિયન્સ’ જાળવી રાખવા માટે 15-20 વર્ષનાં ટાબરિયાંવની કદમબોસી કરવી પડે!

આ કકળાટ વાંચીને રખે કોઈ માને કે હું બહુ મોટો મરજાદી પ્યોરિસ્ટ છું અને રિમિક્સ ગીતોથી મને રાતી કીડીઓ ચડે છે. જરાય નહીં. બશર્તે એ સોંગ્સ સરસ રીતે ‘રિમિક્સ’ થયેલાં હોય. તમે ‘ઇન્સ્ટન્ટ કર્મા’નાં ‘ડાન્સ મસ્તી’ સિરીઝનાં ગીતો સાંભળો, મારી વાત સમજાઈ જશે. ‘રિમિક્સ’-‘રિક્રિએશન’ વ્હોટએવરની સામે એક દલીલ એ થાય છે કે એ તો જૂનાં સોંગ્સને જીવંત રાખે છે. પરંતુ ‘રિક્રિએશન’-‘રિપ્રાઇઝ’ના નામે મસ્ત ગીતોનું ‘હમ્મા હમ્મા’ કરીને કામ તમામ કરી નાખવું હોય, તો કાઉન્ટ મી આઉટ પ્લીઝ. એક ઑબ્ઝર્વેશન હું એ જોઉં છું કે અત્યારે બધું જ મ્યુઝિક, ફિલ્મો લિટરલી એક ક્લિક પર અવેલેબલ હોવા છતાં કોઇને જોવાની તસદી નથી લેવી. ‘બઝફીડ’ કે ‘સ્કૂપવૂપ’ ટાઇપની ‘માધુકરી વેબસાઇટો’ પોતાની ‘ક્લિક બેઇટ’વાળી લિંક્સથી ‘ફલાણા વિલ બ્લો યોર માઇન્ડ’ ટાઇપની લિંકોમાં ‘લિસ્ટિકલ’ બનાવીને અધકચરું જ્ઞાન પિરસે ત્યારે યંગસ્ટર્સને ખબર પડે. એ પછીયે, ‘વ્હોટેવર…’ કહીને સ્નૅપચેટ-ટિન્ડર પર બિઝી થઈ જાય.

***

લૅટ્સ ગેટ બેક ટુ લેટેસ્ટ સેન્સેશન ‘તમ્મા તમ્મા’. અત્યારે ‘બદ્રીનાથ કી દુલ્હનિયા’માં ‘તમ્મા તમ્મા અગેઇન’ના નામે ફરી પાછું એ જ ‘તમ્મા તમ્મા’ સોંગ (‘ઓ.કે. જાનુ’માં ‘હમ્મા હમ્મા’નો ખુરદો બોલાવનારા) બાદશાહ-તનિશ્ક બાગચી પાસે રિમિક્સ કરાવાયું છે.

‘તમ્મા તમ્મા અગેઇન’ (‘બદ્રીનાથ કી દુલ્હનિયા’)

***

મને યાદ છે, સંજય દત્ત-માધુરી સ્ટારર ‘થાનેદાર’ રિલીઝ થયું ત્યારે અમે વેકેશનમાં કૅબલ પર કઝિનો સાથે મળીને એક બપોરે જોયેલું. અને ‘તમ્મા તમ્મા’ અમારા આઠેક વર્ષના દિમાગ પર છવાઈ ગયેલું. એક તો એનું ધમાકેદાર મ્યુઝિક. અને એનાથીયે સુપ્પક ડાન્સ. અત્યારે માધુરી વરુણ-આલિયાને ‘તમ્મા તમ્મા’નાં સ્ટેપ્સ શીખવતી હોય એવો વીડિયો વાઇરલ થાય છે. પરંતુ એ વખતે સેટેલાઇટ ચેનલોની ગેરહાજરીમાં લિમિટેડ વ્યુઇંગ સાથે બે-ચાર સ્ટેપ્સ અમેય શીખી લીધેલા. ધરપત એવી કે જો સંજય દત્ત ડાન્સ કરી શકતો હોય, વ્હાટ કાન્ટ અસ?! એ વખતે સૌ માધુરી દીક્ષિતની દિલધડક બ્યુટીમાં હિપ્નોટાઇઝ્ડ હતા. એનાં ક્યુટ લુક્સ, એનો ડાન્સ, એનો વિન્ડ ચાઇમ્સ જેવો રણકતો અવાજ, એક્ટિંગ… મીન્સ ધ કમ્પ્લિટ એક્ટર. ઉપરથી ‘તમ્મા તમ્મા’ના બળવાખોર શબ્દોઃ ‘તુ રાઝી… મૈં રાઝી… ફિર ક્યા ડેડી ક્યા અમ્મા…’ આઈ વૉઝ લાઇક, વ્હોટ? અહીંયા સાડાત્રણ રૂપિયાનું ‘ચંપક’ લેવા માટે પણ મમ્મી-પપ્પાને મસ્કા મારવા પડતા હોય, ત્યાં ‘ફિર ક્યા ડેડી ક્યા અમ્મા’? ધીસ ઇઝ ક્રેઝી, મૅન! અને અમે દોસ્તારો એવી ઇમ્પ્રેશનમાં હતા કે ‘તમ્મા તમ્મા’ એ કોઇક ખૂફિયા પ્રવૃત્તિ માટેનો કોડવર્ડ છે. ઇવન ફિલ્મના છેલ્લા સીનમાં જયાપ્રદા જીતેન્દ્રને પૂછે છે પણ ખરી કે ‘યે તમ્મા તમ્મા ક્યા હૈ?’ અને જવાબમાં જીતેન્દ્ર કહે છે, ‘ઇધર આઓ, બતાતા હૂં!’ પાછી ગીતમાં એવી લાઇન પણ હોય કે, ‘દોનોં મિલકર જો હોના હૈ હો ગયા…’ આઈ મીન, વ્હોટ હો ગયા?!

***

એ જ અરસામાં બીજા એક ગીતે તરખાટ મચાવેલો. અમિતાભ બચ્ચનનું ‘જુમ્મા ચુમ્મા દે દે’. ત્રીજા ધોરણના ક્લાસમાં બાજુની બૅન્ચ પર બેસતી છોકરી પાસેથી પૅન્સિલનું શાર્પનર માગવામાં પણ ટેન્શનમાં અડધું વૉટરબૅગ પાણી પી જવું પડતું હોય, એવા ઇન્ટ્રોવર્ટ કાન પર બચ્ચનમોશાય સુદેશ ભોસલેના અવાજમાં ખુલ્લે આમ ઉઘરાણી કરતા હતા, ‘અરે ઓ જુમ્મા, મેરી જાનેમન, બાહર નિકલ, તૂને બોલા થા, પિછલે જુમ્મે કો, ચુમ્મા દૂંગી, અગલે જુમ્મે કો, આજ જુમ્મા હૈ….!’

શરૂઆતમાં ‘દૂરદર્શન’ પર ‘ચિત્રહાર’માં અવાજ વિના એ ગીત જોયું ત્યારે તો લાગેલું કે આ કોઈ ડિટર્જન્ટ પાઉડરની ઍડ છે! એટલે જ બધાના હાથમાં રહેલા મગમાંથી ફીણ નીકળે છે. બચ્ચન કિમી કાટકરને બોલાવે છે કે, ‘ગયા અઠવાડિયે તેં મારાં મેલાંઘેલાં કપડાં ધોઈ દેવાનું કહેલું, હવે તું જલ્દી આવ અને આ ગાભાં ધોઈ દે, જો હું નવો ડિટર્જન્ટ પાઉડર પણ લાવ્યો છું, ખુશ્બુદાર ઝાગવાલા.’ ત્યાં કિમી કાટકર પોતાનો ઘાઘરો ઉલાળતી આવીને કહે છે કે, ‘હું કંઈ નવરી બેઠી છું? આ મારો ઘાઘરો ધોઉં કે તારાં મસોતાં જેવાં લૂગડાં ધોઉં? ને આ આખી જાન જોડીને આવ્યો છો તે મેં કંઈ ધોબીઘાટ ખોલ્યો છે?!’ પછી ક્લિયર થયું કે આ તો જુમ્માબેન પાસેથી ગાભા કાઢી નાખે એવા ચુમ્મા માગી રહ્યો છે! એ વખતે ‘બધા ભારતીયો મારાં ભાઈ-બહેન છે’વાળા ટાઇમમાંય તે એટલું તો સમજાઈ ગયેલું કે આમાં અમિતાભ જે રીતે પેલ્વિક થ્રસ્ટ કરે છે અને કિમી કાટકર જે રીતે ઘાઘરો 90 અંશના ખૂણે ઉલાળે છે, એનો અર્થ કંઇક ભળતો જ થાય છે! એ અમારા ‘સ.ઉ.ઉ.કાર્ય’ના સિલેબસની બહારનો વિષય હતો! (એ ગીતમાં જે રીતે કિમી કાટકર સિક્કો પોતાના સૅન્ડલ નીચે દબાવી દે છે અને બચ્ચન પોતાના પૅન્ટની અંદર ઝીલી લે છે, એ દૃશ્ય અત્યારના અસહિષ્ણુ ટાઇમમાં ફિલ્માવાયું હોય તો હાહાકાર મચી જાય!)

***

અર્લી નાઇન્ટીઝમાં એટલું તો અમારા વાંચવામાં આવેલું કે અમિતાભ બચ્ચને ‘જુમ્મા ચુમ્મા ઇન લંડન’ નામનો ધમાકેદાર કૉન્સર્ટ કરેલો. વર્ષો પછી સાત સમુંદર પારથી ઇન્ટરનેટ નામનો જાદુઈ ચિરાગ અમારી પાસે આવ્યો અને રાતોની રાતો જાગીને અમે મનગમતાં મોતી ઊલેચવા માંડ્યાં. ત્યારે દિમાગમાં ‘ટોઇંગ’ થયું કે હાઇલા, આ ‘તમ્મા તમ્મા’ ને ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ બંને તો આયાતી માલ છે! વેસ્ટ આફ્રિકન દેશ ગિનીના સિંગર મોરી કાન્તેના ‘અકવાબા બીચ’ આલ્બમનાં ‘યે કે યે કે’ અને ‘તમા તમા લોગે તમા’ની બેઠ્ઠી ઉઠાંતરી છે. તેમ છતાં આપણા ગ્રેટ બૉલિવૂડની બલિહારી જુઓ એ વખતે આ ગીત કોણે પહેલાં બનાવ્યું એની કોન્ટ્રોવર્સી સર્જાયેલી! લક્ષ્મીકાંત-પ્યારેલાલની છાવણી કહે કે અમારું ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ પહેલાં સર્જાયેલું, જ્યારે બપ્પી લાહિરી કહે કે, ‘ના, હમ તમ્મા તમ્મા ગાન પહેલે બનાયા. લક્ષ્મીકાંત-પ્યારેલાલ હમારા ગાન કૉપી કિયા…’ યાને કે કોણે પહેલાં ચોરી કરી એ બાબતે પણ વિવાદ! સો રી ટુ સે, પણ અત્યારે હાઇન્ડસાઇટમાં જોઇએ તો એવું જ લાગે કે આ તો દુકાળગ્રસ્ત એરિયામાં ફૂડપૅકેટની ઝૂંટાઝૂંટ જેવો જ મામલો છે. આ કોન્ટ્રોવર્સી અંગે ‘યુટ્યુબ’માં અમિતાભ બચ્ચનની પણ એ વખતની એક બાઇટ અવેલેબલ છે, જેમાં એ પોતાની ચિત-પરિચિત પોલિટિકલી કરેક્ટ સ્ટાઇલમાં ડિપ્લોમેટિક આન્સર આપે છે (અને બંને હિન્દી ગીત ચોરાઉ માલ હતો એ મુદ્દો સફાઈથી ચાતરી જાય છે).

***

પછી તો મેં મારા ફેવરિટ ટાઇમપાસ તરીકે આ ગીતોની ઉઠાંતરીનાં અને તેની સાથેની રસપ્રદ વિગતોનાં શક્ય તેટલાં રેકોર્ડ્સ એકઠા કર્યા. સમય હોય તો એ બધા વન બાય વન જોવા-સાંભળવાની મજા પડે તેમ છે. સૌથી પહેલાં આપણાં બંને હિન્દી સુપર ડુપર હીટ ‘ઑરિજિનલ’ સોંગ્સ જોઈ લોઃ

‘જુમ્મા ચુમ્મા દે દે’ (ફિલ્મઃ હમ, અમિતાભ બચ્ચન, કિમી કાટકર)

‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ (ફિલ્મઃ થાનેદાર, સંજય દત્ત, માધુરી દીક્ષિત)

આ બંને ગીત જેના પરથી ‘ઇન્સ્પાયર્ડ’ છે તે ખરેખર ઑરિજિનલ ગીત
‘તમા તમા લોગે તમા’ (મોરી કાન્તે)

‘યે કે યે કે’ (મોરી કાન્તે)

‘યે કે યે કે’ (મોરી કાન્તે, મ્યુઝિક વીડિયો વર્ઝન)

***

આ પાંચ ગીતો સાંભળ્યા પછી એટલો ખ્યાલ આવશે કે એક તો પાંચેય સોંગ્સ સરખાં જ મસ્ત છે. ગમે તેવા ઔરંગઝેબને થિરકવા પર મજબૂર કરી દે તેવાં. બીજું, આપણાં બંને હિન્દી ગીતોમાં અમેઝિંગ કોરિયોગ્રાફી-ડાન્સ છે. અમિતાભ બચ્ચનનો તો આખા કરિયરનો વન ઑફ ધ બેસ્ટ હાઈ ઍનર્જી ડાન્સ છે ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ ગીતમાં. જૂની લિંક્સ ઊલેચતાં માલુમ પડે છે કે કોરિયોગ્રાફર સરોજ ખાનને સંજય દત્તને નચાવતાં નાકે દમ આવી ગયેલો અને કંઇક ૪૮ રિટેક થયેલાં. એમાંય ‘તમ્મા તમ્મા’ સોંગમાં (બરાબર 4-01 મિનિટથી 4-46 મિનિટ સુધી ચાલતી 45 સેકન્ડની) ખુરશીવાળી સિંગલ ટેક સિક્વન્સમાં છેક સુધી સંજય દત્તને ટપ્પી પડી નહીં. આખરે સંકટ સમયની સાંકળ તરીકે સુપર્બ ડાન્સર એવા જાવેદ જાફરીને બોલાવાયો અને એણે આ સિક્વન્સ ફટ્ટાક સે ઓકે કરી આપી એ જાણીતી વાત છે. એટલી સિક્વન્સ પૂરતો જાવેદ જાફરી સંજય દત્તનો બૉડી ડબલ છે એટલે જ એટલો પોર્શન ‘લોંગ શૉટ’માં (દૂરથી) જ શૂટ થયો છે. વધુ ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે એ સિક્વન્સ બેઠ્ઠી જૅનેટ જેક્સનનાં ‘મિસ યુ મચ’માંથી સરોજબેને બેઠ્ઠી તફડાવી લીધી છે. સીધી વાત છે, ‘થાનેદાર’ પોતે તમિલ-તેલુગુ ફિલ્મની ‘રિમેક’ હોય, ગીત ઉઠાંતરી હોય, તો ડાન્સ શા માટે રહી જાય?

આ રહી જૅનેટ જેક્સનના ‘મિસ યુ મચ’ સોંગની ચેર રુટિન સિક્વન્સઃ

(જૅનેટના સોંગમાં ઑડિયન્સમાંથી પુછાય છે, ‘ધેટ્સ ઇટ?’ તો ‘તમ્મા તમ્મા’માં પણ પુછાય છે, ‘એય, ખતમ હો ગયા ક્યા?’ બોલે તો, કમ્પ્લિટ ચિપકાઓઇંગ!)

‘જુમ્મા ચુમ્મા’ વર્સસ ‘તમ્મા તમ્મા’માં એટલું સમજાય છે કે લક્ષ્મી-પ્યારેએ નવું લાગે તેવું ગીત સર્જવાની મહેનત કરી છે. જ્યારે બપ્પીદાએ બે ગીતોનું મિક્સિંગ જ કર્યું છે. પરંતુ પોતાના ગીત બાબતે એ લોકો કેવા ઉત્સાહી હશે કે ‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ના રેકોર્ડિંગ વખતનો વ્યવસ્થિત વીડિયો પણ શૂટ કરાયો છે. એમાં નવાં નવાં આવેલાં કમ્પ્યુટરને કેવી દિલકશીથી ડિસ્પ્લે કરાયાં છે તે જુઓ. એ પણ માર્ક કરો કે આવું ધમ્માલ સોંગ પણ અનુરાધા પૌંડવાલ કેવી ભક્તિગીતની નિઃસ્પૃહતાથી ગાઈ શકે છે!

‘તમ્મા તમ્મા લોગે’ના રેકોર્ડિંગનો વીડિયો

***

વધુ ખણખોદ કરતાં એવું પણ જાણવા મળ્યું કે ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ સોંગમાં ‘ચુમ્મા દે, દે દે ચુમ્મા’ ઝિલાય છે, તેના પર વધુ એક વિદેશી ગીતની અસર છે. ઍડી ગ્રાન્ટ નામના બ્રિટિશ ગાયકના ઈ.સ. 1978ના ગીત ‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’નું મુખડું એ જ ઢાળમાં ગવાયેલું છે (‘ચુમ્મા દે, દે દે ચુમ્મા’ને બદલે ‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’ મૂકીને ગાઈ જુઓ!) ઑરિજિનલ ગીતની લિંક પર ક્લિક કરીને સાંભળી જ લોઃ

‘ગિવ મી હૉપ, જોઆના’ (ઍડી ગ્રાન્ટ) (0-45 સેકન્ડથી એ લાઇન આવે છે)

***

મોરી કાન્તેનું ‘યે કે યે કે’ ગીત મુકુલ એસ. આનંદના જ અમિતાભ સ્ટારર ‘અગ્નિપથ’માં પણ વાપરવામાં આવેલું. વિજય દીનાનાથ ચૌહાણ જ્યારે કાંચા ચીના સાથે ‘બિઝનેસ ડીલ’ કરવા મૉરેશિયસ જાય છે, તે વખતે બૅકગ્રાઉન્ડમાં આ ગીત સિમ્પ્લી પ્લે જ કરી દીધું છે. હેવ અ લુક…

***

ઉઠાઉ ગીતો, પ્લેજરિઝમ-ઇન્સ્પિરેશનની વાત નીકળે અને અન્નુ મલિકનું નામ ન લઇએ એ તો કેમ ચાલે?! ‘બાઝીગર’ના સુપરહીટ સોંગ ‘યે કાલી કાલી આંખે’માં (એક્ઝેક્ટ 5-18મી મિનિટથી) આવતું કોરસગાન ‘યા યા યા યા યય્યા…’ પણ ડિટ્ટો ‘યે કે યે કે’ના જ ઢાળમાં છે. નીચેની લિંક ક્લિક કરીને ચૅક કરી જુઓ.

‘યે કાલી કાલી આંખે’ ગીતમાં સતત ગવાતી ‘તુ રુ રુ… તુ રુ રુ’ લાઇન ડીન માર્ટિનના 1957ના ગીત ‘ધ મેન હુ પ્લેય્સ ધ મેન્ડોલિનો’માંથી લીધેલી છે અને આખું બાઝીગર મુવી ‘અ કિસ બિફોર ડાઇંગ’ની ઇન્ડિયન ઍડિશન છે એ પાછી અલગ વાત થઈ.

‘ધ મેન હુ પ્લેય્સ ધ મેન્ડોલિનો’ (ડીન માર્ટિન)

***

‘હમ’નું જ બીજું એક અત્યંત જાણીતું ગીત ‘એકદુસરે સે કરતે હૈં પ્યાર હમ’ પણ આ જ મોરી કાન્તેના ‘અકવાબા બીચ’ના જ બીજા એક ગીત ‘Inch’ Allah’થી પૂરેપૂરું ‘પ્રેરિત’ છે.

‘Inch’ Allah’ (મોરી કાન્તે)

***

હિન્દી ફિલ્મોની ઉઠાંતરીની આખી દાસ્તાન જ્યાં આલેખાયેલી છે તે પ્રસિદ્ધ વેબસાઇટ itwofs.comમાં આંટો મારતાં અમને જાણવા મળ્યું કે ‘મોરી કાન્તે’ના ‘યે કે યે કે’નું એક સાઉથ ઇન્ડિયન વર્ઝન પણ છે. 1997માં આવેલી વેંકટેશ-અંજલા ઝવેરી (‘પ્યાર કિયા તો ડરના ક્યા’માં અરબાઝ ખાનની અપોઝિટ હતી એ)ની તેલુગુ ફિલ્મ ‘પ્રેમીંચુકુંદમ રા’નું એક ગીત પણ આ ‘યે કે યે કે’ને જરા મોડિફાય કરીને બનાવાયું છે. એ પણ સાંભળી લો ભેગાભેગું…

***

અમિતાભના ‘જુમ્મા ચુમ્મા’નો ક્રેઝ એવો જબરદસ્ત હતો કે ઍડવર્ટાઇઝિંગ પણ એમાંથી બાકાત નહોતું. અમિતાભના જ ડુપ્લિકેટને લઇને એ ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ના ઢાળમાં ‘તુલસી મિક્સ આયા… લો અસલી મઝા લાયા તુલસી મિક્સ’ જિંગલ ધરાવતી ઍડ ‘દૂરદર્શન’માં આવતી થયેલી (એ વખતે અત્યારના જેવી સરોગેટ ઍડ્સનો ત્રાસ નહોતો, એટલે સીધું ‘તુલસી મિક્સ ગુટખા’ તરીકે જ માર્કેટિંગ થતું હતું). ઇવન ‘અમુલ’ના ‘અટર્લી બટર્લી’ કેમ્પેઇને પણ આ ગીતના ક્રેઝની નોંધ લઇને એક પોતાની સ્ટાઇલમાં એક હૉર્ડિંગ બનાવેલું. આ રહ્યું એ કાર્ટૂનઃ

amul-hits-1074

***

આમ તો ‘તમ્મા તમ્મા’ અને ‘જુમ્મા ચુમ્મા’ની ‘પ્રેરણા’ કથા એટલી ફેમસ છે કે એની વાત જ ન કરવાની હોય. તેમ છતાં આ પારાયણ માંડવાનો એક હેતુ અમારી પોતાની ખુજલી ઉપરાંત વો ભૂલી દાસ્તાં ફિર સે યાદ કરાવવાનો છે. સાથોસાથ એ કહેવાનો પણ છે કે આવાં બાદશાહ-તનિશ્ક બાગચી એટસેટરાનાં વર્ઝનો કરતાં ક્યાંય વધુ તોફાની, વધુ રોમેન્ટિક, વધુ સારા ડાન્સ સાથે ઑલરેડી આવી ચૂક્યાં છે એ કોઈ ન ભૂલે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Social Media & Plagiarism

– બહાર નીકળો અને કોઈ ક્યુટ ટાબરિયું દેખાઈ જાય, એટલે તમે એને સ્માઇલ આપો, થોડું રમાડો-કલાવો, એનાં મમ્મી-પપ્પાને ‘બહુ મીઠડું છે, હોં!’ જેવાં કોમ્પ્લિમેન્ટ્સ પણ આપો. પરંતુ ધારો કે બચ્ચાની સાથે એનાં પેરેન્ટ્સ ન હોય, તો એ ટેણિયાને તેડી લઇને ચાલવા માંડો ખરા? એ ટેણિયાને તમારા સંતાન તરીકે ખપાવી દો? નહીં ને?

– પરમ દિવસે મેં ‘ડિયર મોન્સૂન’વાળું (વરસાદને નામ પત્રવાળું) સ્ટેટસ લખીને મૂક્યું, લોકોને ગમ્યું, શૅર કર્યું, વાઇરલ પણ થયું. ફાઇન. ફેલ્ટ ગુડ. પણ થોડાક કલાક પછી જ એ સ્ટેટસને પોતાના નામે ચડાવવાનો સિલસિલો શરૂ થયો. કેટલાય મિત્રોએ ખૂણેખાંચરેથી એવાં અડધો-પોણો ડઝન સ્ટેટસો શોધી કાઢ્યાં, જેમાં એ મહાનુભાવોએ મારા સ્ટેટસને પોતાની કળાકૃતિ તરીકે ઠપકારી દીધેલી. એમાંથી એક સાહેબ પોલીસ અધિકારી હતા, કોઈ અમારા જ પ્રિન્ટ મીડિયા જગતના બાશિંદા હતા અને એમણે નીચે લિખિતંગ પાસે પોતાનું નામ જડાવી દીધેલું. એક કાકો તો અગાઉ મારા ફ્રેન્ડલિસ્ટમાં હતો, અને ખબર નહીં કયા અંગમાં શેનું દર્દ હશે કે કોઈ કાળે એણે મને અનફ્રેન્ડ કરીને બ્લૉક કરી દીધેલો (ચલો, આ બહાને ખબર પડી!). એણેય આ સ્ટેટસ પોતાના નામે ચડાવેલું. કોઇએ ધ્યાન દોર્યું તો મોદી સાહેબની સ્ટાઇલમાં કહે કે, ‘હું ક્રેડિટ આપતોય નથી ને લેતોય નથી.’ (ઐ શાબાશ! તો આ શું હતું?) બાકીનાઓએ જવાબ આપવાની પણ તસ્દી ન લીધી. આખી ક્વાયતમાં માંડ બેએક વ્યક્તિઓએ સ્ટેટસ ઍડિટ કરીને મારા નામની ક્રેડિટ મૂકી (એમને સલામ!).

– દિવસ ચડતો ગયો તેમ મિત્રો સ્ક્રીનશૉટ્સ મોકલતા ગયા કે, ‘તમારા લખાણને લોકો પોતાના નામે ચડાવીને વાહવાહી બટોરે છે, આ જુઓ.’ પછી તો નૉટિફિકેશન આવે ને ફાળ પડે કે વળી પાછું કોણે તફડાવ્યું? એક બાજુ આપણા સર્જનને બધા આટલું પસંદ કરી રહ્યા છે એનો આનંદ થાય અને બીજી બાજુ એ જ લખાણ બીજાના નામે ચડી ગયેલું જોઇને સરોગેટ મધર જેવો વિષાદ પણ થાય. ફેસબુકમાં જ માત્ર ‘ડિયર મોન્સૂન’ લખીને સર્ચ મારો એટલે જે જે લોકોએ ક્રેડિટ વગર કે પોતાના નામે શૅર કર્યું છે એનો ઢગલો હાજર થઈ જશે! હું સ્ક્રોલ કરતાં કરતાં થાકી ગયો! હવે તો કોઇને કહીએ કે એ લખાણ મારું છે, તોય વિશ્વાસ ન કરે એવી સ્થિતિ છે. આખરે દિવસના અંતે હું રીતસર મનોમન પ્રાર્થના કરવા માંડ્યો કે હવે આ સ્ટેટસ મરે, તદ્દન ઠરી જાય, શૅર થતું બંધ થાય તો સારું. પરંતુ હજી એ સિલસિલો ચાલુ જ છે.

– માન્યું કે વ્હોટ્સએપમાં કોઈ વસ્તુ સતત ફોરવર્ડ થતી હોય એટલે તેના મૂળ સર્જકની માહિતી ન હોય, પણ એ જ વસ્તુ ફેસબુક આણિ પ્લેટફોર્મ પર શૅર કરો ત્યારે તમારા નામે ચડાવી દેવાની? એમાં ‘વાયા વ્હોટ્સએપ’ કે ‘ફોરવર્ડેડ’ન લખી શકાય? અને કોઈ ધ્યાન દોરે, ઑરિજિનલ સર્જકના પુખ્તા સબુત મળે, લેખક પોતે આવીને કહે એ પછીયે ક્રેડિટ નહીં આપવાની? આ તે કેવી હલકાઈ? અને ક્રેડિટ સાથે શૅર કરવા માટે જ તો ફેસબુકમાં ‘શૅર’નું બટન આપ્યું છે. આમ તો નિયમિત વાંચનારાઓને લખાણ કોનું છે તેનો આઇડિયા આવી જ જાય. બીજી બાજુ કોઇએ તે લખાણને પોતાના નામે ચડાવ્યું હોય, ત્યારે પણ લોકો જાણતા હોય કે આ નમૂનો કરિયાણાનું લિસ્ટ બનાવવા બેસે તોય પચાસ ભૂલો કરે છે, એને આવું લખવા માટે અંકે ચોર્યાશી લાખ ફેરા કરવા પડે. તોય કદાચ મેળ ન પડે. પણ શું છે કે વ્હોટ્સએપ-ફેસબુકની માલીપા ‘વાહ વાહ! જોરદાર લાયા બાકી હોં!’ની દાદ દેવાતી હોય, ત્યારે મૂછે તાવ દેવાના તોરમાં ક્રેડિટ-બેડિટની બબાલમાં કોણ પડે?

– કોઇને લાગશે કે, ‘આવી તો રોજની પાંચસો ‘આઇટમો’ મોબાઇલમાં ટપકતી હોય છે; વાંચી, ગમી, શૅર કરી, ભૂલી ગ્યા. એમાં આટલી બબાલ શીદને કરો છો?’ વ્હોટ્સએપ એટસેટરામાં ફરતી વાતોને પરમસત્ય માની લેતા અને ફોરવર્ડ કરનારને તેનો સર્જક માની લેતા ભોળા માનુષોની સામે કોઈ ફરિયાદ નથી. એવા લોકો જ પછી બાવા-બાપુઓના સમારંભોમાં ધક્કામુક્કી કરતા હોય છે. ગુસ્સો પેલા જાગતા મૂતરનારા, પારકા ટેલેન્ટના ખીલે ક્રિએટિવ થવા કૂદકા મારતા લોકો સામે છે.

– સોશ્યલ મીડિયાના આ યુગમાં પબ્લિક ડોમેઇનમાં કોઈ વસ્તુ મૂકો અને પછી પ્લેજરિઝમની ફરિયાદ કરો એ સોનાની લગડી ચાર રસ્તા પર મૂકવા જેવું જ છે, આઈ નૉ. લેકિન કુછ તો ડિસન્સી મંગતા કે નહીં? સિવિક સૅન્સની જેમ, સોશ્યલ મીડિયા સૅન્સ જેવું પણ કંઇક હોય કે નહીં? હું ૧૨ વર્ષથી જર્નલિઝમમાં છું, લગભગ એટલાં જ વર્ષોથી સતત લખતો રહ્યો છું. નોકરીના નામે મારે પણ અંગ્રેજીમાંથી ઉતારા કરવા પડ્યા છે. રોટલા રળવા માટે મેં જેટલું ઘોસ્ટરાઇટિંગ કર્યું છે એટલું તો જરા અમથું ચરકીને હુપાહૂપ કરતા વછેરાઓએ પોતાનાં નામ સાથે પણ નહીં લખ્યું હોય. પણ કાલ્પનિક નામે કે નામ વગર લખવું અને તમારું લખાણ બીજી વ્યક્તિના નામે ચડેલું જોવું એ બંનેમાં હૉલિવૂડની (અનકટ) ‘G’ અને ‘R’ સર્ટિફિકેટવાળી ફિલ્મો જેટલો તફાવત છે. વર્ષો પહેલાં એક લેખકશ્રીએ મારી પાસે આખા પુસ્તકનો અનુવાદ કરાવીને તેને પોતાના નામે છપાવડાવી નાખેલું એ પરિસ્થિતિમાંથી પણ હું પસાર થઈ ચૂક્યો છું, એટલે હવે ઍન્જાઇના પેઇન સ્ટાર્ટ થઈ જાય એવો આઘાત નથી લાગતો. અને મારા માટે આ કંઈ પહેલીવારનું પણ નથી. હમણાં 2015ની દિવાળી વખતે પણ થયેલું અને તે પહેલાં પણ બની ચૂક્યું છે. બસ, જાહેરમાં આવો કકળાટ નથી કાઢ્યો એટલું જ. પણ હા, એટલું તો ખરું જ કે માત્ર ગુનેગારો જ નહીં, હીરો, નેતા, ફિલ્મો, સર્જકો સુદ્ધાંમાં આપણે ઍઝ અ સોસાયટી જેને લાયક હોઇએ એવા જ લોકો આપણા માથે ટિચાય છે.

– બેશક આપણા લખાણને લાઇક મળે, લોકો બિરદાવે એ મને પણ ગમે છે. એટલે જ તો ફેસબુક પર મૂકું છું, નહીંતર લખીને કમ્પ્યુટરની ડી ડ્રાઇવમાં જ સૅવ ન કરી દેતો હોત? પણ પછી લાઇક મળે એટલા ખાતર જ સાવ ‘હું હું’થી ખદબદતી સેલ્ફ ઇન્ડલ્જન્ટ પોસ્ટ નથી મૂકતો, અટેન્શન સીકિંગ માટે દિવસમાં બે વાર DP ચેન્જ કરવાની કે PDAવાળી તસવીરો અપલોડ કરવાની વૃત્તિ પણ ટાળી છે. જો માત્ર લાઇકો ઉઘરાવવાનો જ ઇરાદો હોત તો ચિંતન, મોટિવેશન, કુણી કુણી લાગણીઓનો ઘાણ ઉતારવાનું શરૂ કરી દીધું હોત. મારી કોલમ ‘મૂડ ઇન્ડિગો’ના દિવસોમાં ટ્રાય કરી ચૂક્યો છું. બિલીવ મી, ભયંકર ઇઝી છે અને ગાંઠિયા-ભજિયાંની જેમ જોરદાર ઊપડે છે! પણ બને ત્યાં સુધી મને મારા લેવલ પ્રમાણેની ન લાગે ત્યાં સુધી હું ફેસબુકની પોસ્ટ પણ મૂકતો નથી. અરે, હું ક્યારેય વ્હોટ્સએપિયા/ફોરવર્ડેડ જોક્સ કે વનલાઇનર્સ પણ અપલોડ નથી કરતો. (મારું સીધું અને ક્રિએટિવલી એરોગન્ટ લોજિક છે, કે માર્કેટમાં ફરતા એ સબસ્ટાન્ડર્ડ કચરા કરતાં એટલિસ્ટ એક કરોડ ગણું વધુ ક્રિએટિવ હું જાતે સર્જી શકું છું. પછી બીજાનો કચરો શું કામ ચાટવો?! આઈ બૅક માય ઑન બ્રેડ, ઑલ્વેઝ!) પ્રિન્ટ માટેના એક લેખ કરતાં પણ વધુ મહેનત હું ફેસબુકના સ્ટેટસ માટે કરતો હોઉં છું. મારી કોઇપણ પોસ્ટની ઍડિટ હિસ્ટરી ચૅક કરજો, નાની નાની જોડણીઓ સુધારવા માટે પણ મેં અનેક વખત સ્ટેટસો ઍડિટ કરેલાં છે. દરેક વખતે તમને-વાચકોને મજા પડશે કે નહીં, એ વિચાર પાયામાં હોય જ છે. આ ‘ડિયર મોન્સૂન’વાળા સ્ટેટસની મને (‘છુક છુક ગાડી’વાળી) માત્ર એક લાઇન સૂઝેલી અને પછી લખવાનું સ્ટાર્ટ કર્યું એટલે લેટર સ્ટાઇલમાં ડેવલપ કરવાનો આઇડિયા આવ્યો. મોબાઇલના ટાંચા કીબૉર્ડમાં એ સ્ટેટસ ટાઇપ કરવા માટે મેં આખી સવાર બગાડેલી. લેખક તરીકે મારો એક પ્રોબ્લેમ એ છે કે કોઈ ક્રિએટિવ આઇડિયા આવે, કશુંક સૂઝે અને જો એને કીબૉર્ડ પર ન ઉતારું ત્યાં સુધી ચેન ન પડે. વચ્ચે કોઈ બોલાવે-કામ ચીંધે તોય નહોરિયાં ભરી લેવાની હિંસક ઇચ્છા થઈ આવે (જોકે ભર્યાં નથી હજી. મારા નખ પણ એટલા પાવરફુલ નથી! હા, છણકા જથ્થાબંધ કર્યા છે!). આપણે એવા લોહીઉકાળા કરીને એક લખાણ, પ્યોર ક્રિએટિવ પીસ સર્જ્યો હોય, અને બીજું કોઈ માત્ર એક કમાન્ડથી પોતાના નામે ચડાવી દે, તો જનાબ, યે એક્સેપ્ટેબલ નહીં હૈ!

– પણ શું થઈ શકે? અમુક મિત્રોએ સલાહ આપી કે ઇમેજમાં કન્વર્ટ કરીને પોસ્ટ મૂકો. લોચો એ છે કે હું વનલાઇનર, સુવિચારો, કવિતાઓ કે જોડકણાં મૂકતો નથી, કે સુલેખનની સ્પર્ધાની જેમ ચીપી ચીપીને લખેલા અક્ષરોમાં બાજુમાં ઇન્ડિપેન-ફૂલ મૂકીને કે પછી રંગબેરંગી તસવીરો સાથે ટાઇપ કરીને ઇમેજ અપલોડ કરું. મારાં લખાણ (આ પોસ્ટની જેમ જ!) એનાકોન્ડા છાપ લાંબાં હોય છે, એની ઇમેજ વાંચવા યોગ્ય રહે ખરી? લોકો ક્લિક કરીને વાંચવાની તસ્દી લે ખરા? સ્ટેટસ કૉપી કરતી વખતે કોન્શિયસ બાઇટ કરે (યુ નૉ, ધેટ સિલી થિંગ કૉલ્ડ અંતરાત્મા?!) એટલે નીચે કૉપીરાઇટનો સિમ્બોલ [©] મૂકવાનું પણ સ્ટાર્ટ કરેલું. હવે વેબસાઇટો પણ દરેક આર્ટિકલની નીચે ડિસ્ક્લેમર મૂકે છે કે આ પીસ તમે સૌથી પહેલાં અહીં વાંચ્યો છે. પરંતુ એટલો ‘કચરો’ ડિલીટ કરતાં કેટલી વાર લાગે?! તો ફિર કિયા ક્યા જાયે?

– આવા બનાવો પછી એવું સ્મશાન વૈરાગ્ય પણ થઈ આવે કે આના કરતાં તો કંઈ મૂકવું જ નહીં. આમેય પાઈની પેદાશ નહીં, ને ઘડીની નવરાશ નહીં. આ કંઈ આપણી કોલમ તો છે નહીં, અને ઝકરભાઉને ત્યાંથી મહિને દહાડે ચૅક પણ આવવાનો નથી કે, ‘લો આ ડૉલરિયો ચૅક. સિલિકોન વૅલી લેખક મંડળ આપલા આભારી આહે!’ ઘણા સિનિયર મિત્રોએ ભૂતકાળમાં એવી જૅન્યુઇન સલાહ પણ આપી છે કે આવી સોનાની ક્રિએટિવ જાળ સોશ્યલ મીડિયાનાં પાણીમાં ન નખાય. પણ સામે પક્ષે એવુંય થાય કે હજી ‘એન્ગ્રી બર્ડ્સ’, ‘દો લફ્ઝોં કી કહાની’, ‘કન્જુરિંગ-2’થી લઇને કેટલીયે ફિલ્મો વિશે, હમણાં વાંચેલી બુક્સ-મસ્ત આર્ટિકલ્સ-ઇન્ટરવ્યૂઝ વિશે, મજા પડી છે એ રેસ્ટોરાં વિશે તો લખ્યું જ નથી!

– તો ફિર કિયા ક્યા જાયે?!
‘અરે ભાઈ જુગલ, કોઈ કરે તો ક્યા કરે?!’

P.S. મારું આ લખાણ વ્હોટ્સએપ-ફેસબુકમાં બીજાના નામે ચડી ગયેલું જોઇને તેમનું ધ્યાન દોરનારા, મને જાણ કરનારા મિત્રો, સહૃદયીઓ, શુભચિંતકોને દિલી સલામ. વિનયભાઈ (દવે), સ્પેશ્યલ સ્ટેટસ મૂકવા બદલ મૅની મૅની થેન્ક્સ. આપ સૌનો આવો નિઃસ્વાર્થ પ્રેમ જ ફેસબુકની માલીપા લખતા રાખે છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

HuTuTuTu- Aavi Ramat Ni Rutu

A crash course on commodity market!
***
Despite all the clichés and over simplicity, this movie is a welcome change in urban Gujarati films.
***
Sensex is the seventh sense of Gujaratis. But we haven’t had a Gujarati film dedicated to our love for the stock market so far. This new urban Gujarati film ‘Hu Tu Tu Tu – Aavi Ramat Ni Rutu’ is perhaps the first film on the backdrop of the commodity market. It breaks monotony of mindless, double meaning comedies and presents complete family drama. Moreover, we have got a talented female film director as Shital Shah as well.

Pawn Stars
Choksi & Choksi brothers (Abhay Chandarana and Ankit Joshipura) are commodity kings of Ahmedabad. With God-like attitude, they think they can make or break anybody with proper atmosphere and power of money. One day over a game of chess, a bet is placed between both brothers. The bet is to swap the Queen (or wazir) with a pawn. The Queen is their talented Harvard return Managing Director Uday Gandhi (Parth Oza). And the pawn is a small-time petty thief Guru (Raunaq Kamdar). They literally bring Uday on the road using their proven dirty tricks. On the other hand, they handpick Guru and after some personality makeover, they make him MD of their company. So, the bet is over.

But not the game. These pawns launch full blown attack on their masters with the help of two beautiful ladies, a struggling actress Sheela (Shital Shah, also the director of the film) and a personality grooming expert Aishwarya (Shaina Shah). Will they succeed?

Snail Gaadi
The very first thing you notice about this film is its title. It’s taken from the classic catchy Gujarati rap song which was originally composed by father-son duo Avinash & Gaurang Vyas. The song has been recreated and used very effectively. Parthiv Gohil’s rock solid voice gives the song much needed power. The song sets pace throughout the movie. But unfortunately, no credits to its original composers were visible in their title credits.

The director takes too much time to demonstrate the lavish lifestyle of Choksi brothers. They roam in luxury cars, go to a club, play snooker-chess, but all at the cost of the pace of the movie. The movie keeps progressing at the snail speed in the first hour. Had they edited a few scenes more sharply, this 139 odd minutes long movie could have been a nice thriller-revenge story like ‘Khosla Ka Ghosla.’

Apart from slow speed, a few more things hampered the otherwise nice movie. Like, some incidents and characters are very clichéd as well as over simplistic. Like, protagonist’s overnight transformation from riches to rags. It’s hard to believe that Harvard educated man literally becomes penniless in just one night. The director couldn’t establish chemistry between both the lead pairs. A scope of nice love story got ruined by the time wasted pre-interval plot setting. Thus, it becomes hard to digest that why a personality grooming expert and an actress involve in revenge saga of two unknown youngsters. Laziness in storytelling snatched a chance to show opportunistic friends or relatives and worthlessness of money. Goon, thief, policeman, white collar executive, struggling actress, girlfriend… all looks caricaturish. They look far from reality and don’t have any layers in their personalities.

One can’t help but find shadows of some of the iconic movie sequences here. Like, grooming scenes of roadside goon reminds you of Gujarati film ‘Santu Rangili’ and Amitabh Bachchan starer ‘Yarana’. Manmohan Desai’s ‘Parvarish’ had asked a question, what makes a man what he becomes, birth or upbringing? The bet in ‘Hu Tu Tu Tu’ between two brothers has the same question. But the point couldn’t be proven. Dialogue delivery style of Shital Shah’s character reminds of Deepika Padukone from ‘Happy New Year’, which completely falls flat. This film seriously lacks some hard hitting catchy punchlines, too. Many scenes only serve a purpose to be an advertisement of film’s apparel sponsor.

Our new age Gujarati films have completely ditched title credits in Gujarati script, including this one. The problem of broken language remains in ‘Hu Tu Tu Tu.’ Except Raunak’s character, no one has natural Gujarati dialect. What we hear is almost bookish language. We can clearly hear ‘pulis’ instead of ‘police’, ‘dagabaaz’ instead of Gujarati ‘dagabaaj’. Such minute things create a barrier between characters and audience. Strangely, one small character has heavy foreign accent for no obvious reason! English subtitles are nice attempt to reach to global audience.

Silver Lining
In spite of all the imperfections, ‘Hu Tu Tu Tu’ has its heart in its place. You can’t hate this movie for sure. It has nice production values. Both the leading men look cute. Especially, Raunaq Kamdar has very good comic timing. The leading lady Shital Shah has great screen presence. Hope she continues to wear director’s cap. Both Choksis looks perfect Sheth material. Ex-newscaster Hridaynath Gharekhan has small but likable cameo.

Buy it!
‘Hu Tu Tu Tu’ is not a great film, but it’s neither unwatchable. You can certainly give it a try with your family. You may learn basics of commodity trading if not get entertained!

Rating: **1/2 (Two and a half stars)

P.S. After I reviewed this film I came to know that this movie is completely copied from Eddie Murphy starer Hollywood movie ‘Trading Places’ (1983).

(Published in DeshGujarat.com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Hu Tu Tu Tu – Aavi Ramat Ni Rutu

A crash course on commodity market!

***

Despite all the clichés and over simplicity, this movie is a welcome change in urban Gujarati films.

*** 

newbanner1Sensex is the seventh sense of Gujaratis. But we haven’t had a Gujarati film dedicated to our love for the stock market so far. This new urban Gujarati film ‘Hu Tu Tu Tu – Aavi Ramat Ni Rutu’ is perhaps the first film on the backdrop of the commodity market. It breaks a monotony of mindless, double meaning comedies and presents complete family drama. Moreover, we have got a talented female film director as Shital Shah as well.

Pawn Stars

Choksi & Choksi brothers (Abhay Chandarana and Ankit Joshipura) are commodity kings of Ahmedabad. With God-like attitude, they think they can make or break anybody with proper atmosphere and power of money. One day over a game of chess, a bet is placed between both brothers. The bet is to swap the Queen (or wazir) with a pawn. The Queen is their talented Harvard return Managing Director Uday Gandhi (Parth Oza). And the pawn is a small-time petty thief Guru (Raunaq Kamdar). They literally bring Uday on the road using their proven dirty tricks. On the other hand, they handpick Guru and after some personality makeover, they make him MD of their company. So, the bet is over.

But not the game. These pawns launch full blown attack on their masters with the help of two beautiful ladies, a struggling actress Sheela (Shital Shah, also the director of the film) and a personality grooming expert Aishwarya (Shaina Shah). Will they succeed?

Snail Gaadi

The very first thing you notice about this film is its title. It’s taken from the classic catchy Gujarati rap song which was originally composed by father-son duo Avinash & Gaurang Vyas. The song has been recreated and used very effectively. Parthiv Gohil’s rock solid voice gives the song much needed power. The song sets pace throughout the movie. But unfortunately, no credits to its original composers were visible in their title credits.

The director takes too much time to demonstrate the lavish lifestyle of Choksi brothers. They roam in luxury cars, go to a club, play snooker-chess, but all at the cost of the pace of the movie. The movie keeps progressing at the snail speed in the first hour. Had they edited a few scenes more sharply, this 139 odd minutes long movie could have been a nice thriller-revenge story like ‘Khosla Ka Ghosla.’

Apart from slow speed, a few more things hampered the otherwise nice movie.  Like, some incidents and characters are very clichéd as well as over simplistic. Like, protagonist’s overnight transformation from riches to rags. It’s hard to believe that Harvard educated man literally becomes penniless in just one night. The director couldn’t establish chemistry between both the lead pairs. A scope of nice love story got ruined by the time wasted pre-interval plot setting. Thus, it becomes hard to digest that why a personality grooming expert and an actress involve in revenge saga of two unknown youngsters. Laziness in storytelling snatched a chance to show opportunistic friends or relatives and worthlessness of money. Goon, thief, policeman, white collar executive, struggling actress, girlfriend… all looks caricaturish. They look far from reality and don’t have any layers in their personalities.

One can’t help but find shadows of some of the iconic movie sequences here. Like, grooming scenes of roadside goon reminds you of Gujarati film ‘Santu Rangili’ and Amitabh Bachchan starer ‘Yarana’. Manmohan Desai’s ‘Parvarish’ had asked a question, what makes a man what he becomes, birth or upbringing? The bet in ‘Hu Tu Tu Tu’ between two brothers has the same question. But the point couldn’t be proven. Dialogue delivery style of Shital Shah’s character reminds of Deepika Padukone from ‘Happy New Year’, which completely falls flat. This film seriously lacks some hard hitting catchy punchlines, too. Many scenes only serve a purpose to be an advertisement of film’s apparel sponsor.

Our new age Gujarati films have completely ditched title credits in Gujarati script, including this one. The problem of broken language remains in ‘Hu Tu Tu Tu.’ Except Raunak’s character, no one has natural Gujarati dialect. What we hear is almost bookish language. We can clearly hear ‘pulis’ instead of ‘police’, ‘dagabaaz’ instead of Gujarati ‘dagabaaj’. Such minute things create a barrier between characters and audience. Strangely, one small character has heavy foreign accent for no obvious reason! English subtitles are nice attempt to reach to global audience.

Silver Lining

In spite of all the imperfections, ‘Hu Tu Tu Tu’ has its heart in its place. You can’t hate this movie for sure. It has nice production values. Both the leading men look cute. Especially, Raunaq Kamdar has very good comic timing. The leading lady Shital Shah has great screen presence. Hope she continues to wear director’s cap. Both Choksis looks perfect Sheth material. Ex-newscaster Hridaynath Gharekhan has a small but likable cameo.

Buy it!

‘Hu Tu Tu Tu’ is not a great film, but it’s neither unwatchable. You can certainly give it a try with your family. You may learn basics of commodity trading if not get entertained!

Rating: **1/2 (Two and a half stars)

PS. After I reviewed this movie, I came to know that this entire film is shamelessly copied from Eddie Murphy starer 1983 comedy film ‘Trading Places.’

(Published in DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.