ગોલમાલ અગેઇન

કુછ ભી ચલેગા

***

આ બાલિશ ફિલ્મમાં પણ હસવું જ હોય તો તમને કોણ રોકી શકવાનું છે?!

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

golmal-again-2દિવાળીના દિવસોમાં આપણે ત્યાં ફૂડ સેફ્ટી ખાતું અચાનક હાઇપર એક્ટિવ મોડમાં આવી જાય છે. મીઠાઇની દુકાનો અને રેસ્ટોરાંમાં દરોડા પડે, ભેળસેળિયા વાનગીઓનાં સેમ્પલ એકઠા કરવામાં આવે અને અખાદ્ય વસ્તુઓનો નાશ કરવામાં આવે. ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આવી વાનગીઓ ઝાપટનારા લોકોને એનાથી કશો જ ફરક પડતો નથી. એમને માવા, ચીઝ, પનીરના નામે કુછ ભી ખવડાવી દો, એ લોકો બડે આરામ સે ખાઈ જશે. દિવાળીના ટાઇમે રિલીઝ થતી ‘ગોલમાલ અગેઇન’ જેવી ફિલ્મોનું પણ એવું જ છે. લોકો માત્ર એટલું જ પૂછશે, ‘કોમેડી છે?’ ‘નંગુપંગુ જોક્સ તો નથી ને?’ ‘લાવો ત્યારે, આપો દસ ટિકિટ!’

ભૂતિયાપા

ફોર અ ચૅન્જ રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ગોવાને બદલે ઊટીમાં આકાર લે છે (જોકે આ રોહિત શેટ્ટીનું ઊટી છે, એટલે ત્યાં જઇને ખૂણેખૂણો ફેંદી મારશો તોય તમને આ ફિલ્મ જેવું ઊટી તો નહીં જ દેખાય). બી. આર. ચોપરાના ‘મહાભારત’માં હરીશ ભીમાણીએ ‘સમય’ તરીકે જેટલી કોમેન્ટરી કરેલી, એના કરતાં સહેજ જ ઓછી કોમેન્ટરીમાં તબુ આપણને કહે છે કે ઊટીના અનાથાશ્રમમાં પાંચ બાળકો ઊછરીને મોટાં થયાં છે અને હવે અલગ અલગ ટીમો પાડીને બિલ્ડર લોકો માટે જમીનો ખાલી કરાવવાનું કામ કરે છે. તે ગેંગમાં એક છે ‘અંગુલિમાલ’ અજય દેવગણ (સ્પેલિંગ પ્રમાણે ‘દેવજ્ઞ’), અલગ અલગ ઍન્ગલથી આશ્ચર્ય પામતો રહેતો અર્શદ વારસી, જીભને ઊટીનું સાઇટસીઇંગ કરાવતો રહેતો શ્રેયસ તળપદે, માત્ર ‘ગોલમાલ’ સિરીઝની ફિલ્મોમાં અને સૈફના ઘરના પ્રસંગોએ જ દેખાતો કુણાલ ખેમુ અને ગોવિંદા પછી ‘અ આ ઈ’ની ભાષા બોલતો એકમાત્ર એક્ટર(?) તુષાર કપૂર. હજી આમાં ડુંગર પર ડંગરી પહેરીને ફરતી થાકેલી પરિણીતી ચોપરા, પાર્ટ ટાઇમમાં વોઇસ ઓવર આપતી તબુ અને અન્ય અડધો ડઝન કલાકારોનો પણ સમાવેશ થાય છે. એક મોત આ બધાં રખડતાં પાત્રોને એક છત નીચે લાવે છે. ત્યાં ખબર પડે છે કે એ મોતની પાછળ હત્યા અને એક ભટકતી આત્માનો ઍન્ગલ પણ છે.

ચાલો, ભૂત ભૂત રમીએ

આરોપીઓ ધરપકડથી બચવા આગોતરા જામીન મેળવી લે છે, એ જ રીતે રોહિત શેટ્ટીએ પણ ‘ઇસ દિવાલી, લોજિક નહીં, સિર્ફ મેજિક’ જેવી ટૅગલાઇન લખીને આગોતરા મેળવી લીધા છે. એ પછી એમને હસાવવાના નામે કુછ ભી ઠપકારવાની છૂટ મળી જાય છે. માત્ર ટાઇમપાસાર્થે આવેલા લોકોના ખિખિયાટા ઉઘરાવી લે એટલે સર્કિટ પૂરી પણ થઈ જાય છે (આમેય ભેળસેળિયા હવા, પાણી, ખોરાક, રાજકારણીઓ બધું જ પચાવી જતી ઑડિયન્સને બીજું શું જોઇએ, હેં?).

એક્ચ્યુઅલી, રોહિત શેટ્ટીએ અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં પાંચેક પાત્રો સફળતાપૂર્વક ડેવલપ કરેલાં. હવે એ એમને લઇને કુછ ભી રિમિક્સ ખીચડી પકાવ્યા કરે છે. આ સિરીઝની ફિલ્મોની મજા એ છે કે તેની દરેક લેટેસ્ટ રિલીઝને ‘અગાઉની ફિલ્મો કરતાં સારી’નું બિરુદ આપી શકાય છે! અત્યાર સુધીની તમામ ગોલમાલ ફિલ્મો ઉછીની સ્ટોરી પર આધારિત હતી (‘ગોલમાલ-1’ ગુજરાતી નાટક ‘અફલાતૂન’, ‘ગોલમાલ-2’ કિરણ કુમાર સ્ટારર ‘આજ કી તાઝા ખબર’, ‘ગોલમાલ-3’ જૂની હિંદી ફિલ્મ ‘ખટ્ટામીઠા’). હવે આ લેટેસ્ટ ફિલ્મ શેના પર આધારિત છે તેનો પુરાવો ન મળે ત્યાં સુધી તેને ઑરિજિનલ માનવામાં આવી રહી છે. પરંતુ એવું કહી શકાય કે આ ફિલ્મ કંઇક અંશે ‘ગોલમાલ’+‘એન્ટરટેનમેન્ટ’+‘ફિલ્લૌરી’ ટાઇપની ચાઇનીઝ ભેળ જેવું કંઇક છે.

ઑડિયન્સના IQને ‘ટેકન ફોર ગ્રાન્ટેડ’ લઇને હસાવવા માટે રોહિત શેટ્ટી અને લેખકોએ દરેક પાત્રને અલાયદાં સિટકોમ ટાઇપની પર્સનાલિટી આપી દીધી છે. કોઈ આંગળી મરોડે, કોઈ ‘ઉં..આં’માં બોલે, કોઈ વારેવારે ભૂલીને ગાંડા કાઢવા માંડે, કોઈ જીભના વિશિષ્ટ મરોડ થકી ફની ઉચ્ચારો કાઢે વગેરે. બાકી જ્યાં કોમેડીનો મસાલો ઓછો પડતો લાગે ત્યાં ‘જોડકણાં સમ્રાટ’ રાઇટર બેલડી સાજિદ-ફરહાદને કામે લગાડવામાં આવે. જે આવા ‘સાંભાર હૈ તૌ ચટની હૈ, ઝ્યાદા ફૈલોગે તો પેન્ટ ફટની હૈ’, ‘નકલી ભૂતોં કે રામ ગોપાલ વર્મા, ચૂહોં કે જિમી શેરગિલ, ભૂતનિયોં કી બિપાશા બસુ’, ‘વાસ્તા… સડા હુઆ પાસ્તા’, ‘કલ્ટી નહીં, મૈં તો આજ-ટી પીઉંગા…’ ટાઇપની લાઇન્સનું એસેમ્બલી લાઇન પ્રોડક્શન કરી દે છે. આ લાઇનોને ફાસ્ટફૂડ પરના ચીઝની જેમ ભભરાવીને કામ ચલાવવામાં આવે છે.

હજી આ ઑલરેડી ક્રાઉડેડ ફિલ્મમાં ગિર્દી કરવા માટે અન્ય કલાકારો પણ ઠાંસવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, પોતે હજી સ્ક્રિપ્ટ વિના પણ હસાવી શકે છે તેની ખાતરી કરાવતો જ્હોની લીવર, હું સિરિયસ એક્ટિંગ માત્ર સાઉથની ફિલ્મોમાં જ કરીશ (અને હિન્દીમાં તો ઑવરએક્ટિંગ જ કરીશ) એવી પ્રતિજ્ઞા લઇને આવેલો પ્રકાશ રાજ, વિશ્વનો એકમાત્ર ઇચ્છાધારી સાપ વ્રજેશ હિરજી, એક ‘મસાન’ એક ‘આંખો દેખી’ની સામે હું દસ ‘ગોલમાલ’ કરીશ એવી થિયરીમાં માનતા સંજય મિશ્રા, ‘મારે જેટલી એક્ટિંગ કરવાની હતી એ મેં પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં કરી લીધી’ એવું સાબિત કરતો ‘વસૂલી ભાઈ’ મુકેશ તિવારી, ‘ગેમ ઑફ થ્રોન્સ’ને બદલે સુરજ બડજાત્યાની ફિલ્મોમાં પોતાનું ટેલેન્ટ પ્રદર્શિત કરનારો ત્રિનામધારી નીલ નીતિન મુકેશ, સરકારી આંખની હૉસ્પિટલમાંથી ચોરેલાં ડાર્ક ચશ્માં પહેરીને ફરતા સચિન ખેડેકર… સહિતના એટલા બધા કલાકારો છે કે ‘ગોલમાલ ઇલેવન’ વર્સસ ‘વર્લ્ડ ઇલેવન’ની મૅચ રમાડો તો ચિયર લીડર્સ અને ઑડિયન્સ સહિતના લોકો ભેગા થઈ જાય!

આમ તો લોજિક વાપરવાની મનાઈ છે, તેમ છતાં ભૂલથીયે સહેજ લોજિક વપરાઈ જાય તો ખ્યાલ આવે કે બદલો લોવા માટે ભટકતી પ્રેતાત્માએ ધાર્યું હોત તો તે પાંચેક મિનિટમાં જ વિલનલોગ અને ફિલ્મનો ખેલ ખતમ કરી ચૂકી હોત. પરંતુ એવું થાય તો આ ઑવરક્રાઉડેડ ફિલ્મનું શું થાય? વળી, આ ફિલ્મની ભટકતી પ્રેતાત્મા પણ ગજબ છે. તે ગુજરાતના ‘વિકાસ’ની જેમ માત્ર ‘જુબાં કેસરી’ ધરાવતા લોકોને જ દેખાય છે, બાકીના લોકો માટે તે સાબિતી વિના જ સ્વીકારી લેવાનો પ્રમેય બનીને રહી જાય છે. એક સીનમાં અજય દેવગણને ડરાવવા માટે બાકીના કલાકારો અમેરિકાના રાઇટ વિંગ એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ ભાંગફોડિયા ગ્રૂપ ‘કુ ક્લક્સ ક્લાન’નો કોશ્ચ્યુમ પહેરીને આવે છે, જે ઑફેન્ડિંગ બની શકે, લેકિન નો. કારણ? આગોતરા જામીન! આમ તો રોહિત શેટ્ટી પોતે પણ અલગ પ્રકારનો ‘એક્સ્ટ્રીમિસ્ટ’ જ છે. એની આ ફિલ્મમાં (પણ) બધું એક્સ્ટ્રીમ જ છે. એશિયન પેઇન્ટ્સના શૅડકાર્ડ કરતાં પણ વધુ એક્સ્ટ્રીમ રંગો, એક્સ્ટ્રીમલી લાઉડ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, એક્સ્ટ્રીમલી ભંગાર રીતે રિમિક્સ કરાયેલાં ‘આતે જાતે’ અને ‘નીંદ ચુરાઈ મેરી’ જેવાં સોંગ્સ, એક્સ્ટ્રીમ ઑવરએક્ટિંગ અને અઢી કલાક ઉપરની ફિલ્મની એક્સ્ટ્રીમલી લોંગ લોંગર લોંગેસ્ટ લંબાઈ.

રોહિત શેટ્ટીની આ ફિલ્મ ખાસ્સી સેલ્ફ અવૅર પણ છે. એટલે કે તેમાં રિયલ લાઇફનાં, પોતે જે ભવાડા કરે છે તેનાં એક્ચ્યુઅલ રેફરન્સ પણ આવતા રહે. જેમ કે, અજય દેવગણ ‘સિંઘમ’ની સ્ટાઇલો મારે અને બીજા કલાકારો એને રોકે, અજય પરિણીતી પાછળ લટ્ટુ થાય ત્યારે બાકીના કલાકારો એના ઍજ ડિફરન્સને દર્શાવવા માટે ‘ફાધર+ફિગર-‘ચીની કમ’’ના જોક્સ મારે, અજય દેવગણ પોતાની જૂની ફિલ્મોની જેમ બે કાર પર ઊભો રહીને એન્ટ્રી મારે, ટાઇટલ સોંગમાં ખુદ રોહિત શેટ્ટી કાર ડ્રાઇવ કરતો હોય, નાના પાટેકરના જોક્સ+મિમિક્રી આવે… મીન્સ એ લોકોને ખબર છે કે તેઓ માત્ર ટાઇમપાસ મનોરંજન જ પીરસી રહ્યા છે. એટલે આપણે પણ ઝાઝા ઇમોશનલ થવાની જરૂર નથી. કેમ કે, બડી બેશર્મીથી પ્રોડ્યુસર લોકોએ ફિલ્મમાં ‘ઇન્ટેક્સ’, ‘ફિનોલેક્સ’, ‘બ્રાઇટ આઉટડૉર લાઇટ્સ’, ‘ચિંગ્સ સિક્રેટ’, ‘પેટીએમ’, ‘ક્વૉલિટી વૉલ્સ આઇસક્રીમ’, ‘બીઇંગ હ્યુમન બાઇસિકલ્સ’ વગેરેની આપણા માથા પર વાગે એ રીતે જાહેરખબરો લઈ લીધી છે. યાને કે ફિલ્મનો ખર્ચો નીકળી ચૂક્યો છે, આપણે તો બસ તેમને નફો જ કરાવી રહ્યા છીએ!

વ્હોટ્સ યૉર IQ?

એક્ચ્યુઅલી, ‘ગોલમાલ સિરીઝ’ હવે ‘સિક્વલ ફટીગ’થી પીડાવા લાગી છે. તેનાં પાત્રો શું કરશે તે આપણને ખબર જ છે, એટલે એમની હરકતો આપણને હસાવતી નથી. છતાં રોહિત શેટ્ટીની આ ‘બાળફિલ્મ’માં હસવું જ છે એવું નક્કી કરીને ગયા હો તો છૂટક છૂટક દૃશ્યોમાં હસવું આવી શકે. પરંતુ ગંભીરતાથી વિચારીએ તો સમજાય છે કે ઑડિયન્સ તરીકે આપણે વધુ સારી અને મૅચ્યોર કોમેડી ફિલ્મો મેળવવાને હદકાર છીએ, સાવ આવી ફૂવડ, ચાઇલ્ડિશ, ઇમ્મૅચ્યોર ફિલ્મો નહીં. ‘ગોલમાલ અગેઇન’ને અંતે દર્શાવાતી ગૅગ રીલ પત્યા પછી રોહિત શેટ્ટી અને એમની ટીમ જે આત્મવિશ્વાસથી ‘સી યુ સૂન’નું પાટિયું બતાડે છે એ જોતાં ભવિષ્યમાં એ ‘ગોલમાલ વન્સ અગેઇન’, ‘ગોલમાલ વન મોર ટાઇમ’ કે ‘ગોલમાલ ઇન્ફિનિટી’ લઇને આવશે જ!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

કિલ દિલ

ગુંડે રિટર્ન્સ

***

યશરાજ ફિલ્મ્સની જ અગાઉ આવેલી ગુંડે ફિલ્મની વધીઘટી સ્ક્રિપ્ટમાંથી બનાવી હોય એવી કિલ દિલમાં કશો ભલીવાર નથી.

***

kill-dil-vertical-posterયશરાજ પ્રોડક્શન્સ જો ફિલ્મો બનાવવા ઉપરાંત રિસાઇકલિંગનો પણ બિઝનેસ શરૂ કરે તો સરસ ચાલી શકે તેવું છે. આ જ વર્ષે આવેલી અને ખુદ યશરાજ પ્રોડક્શન્સે જ બનાવેલી ફિલ્મ ‘ગુંડે’નો વધ્યોઘટ્યો મસાલો ફરીથી વઘારીને પિરસી દીધો હોય એવી વાસ આ ‘કિલ દિલ’માંથી આવે છે. એક તો ફિલ્મમાં નવીનતાના નામે કશું નથી, ઉપરથી હવાઈ ગયેલા પાપડ જેવી સ્ક્રિપ્ટ બગાસાં પ્લસ કંટાળાનો તીવ્ર હુમલો લાવે છે.

દિલ, દોસ્તી ઔર ઢીશ્ક્યાઉં

વર્ષો પહેલાંની વાત છે. દિલ્હીના શાર્પશૂટર ભૈયાજી (ગોવિંદા)ને કચરાપેટીમાં બે નવજાત બાળકો મળી આવ્યાં હતાં. ભૈયાજીએ દયા ખાઈને બંનેને સગ્ગા દીકરાની જેમ ઊછેર્યાં. એ બંને મોટા થઈને બન્યાં દેવ (રણવીર સિંહ) અને ટુટુ (અલી ઝફર). ફિલ્મમાં કહે છે એમ, ધૃતરાષ્ટ્રના દીકરા કૌરવ જ બને. એ રીતે ‘એ ફોર એપલ’ શીખવાની ઉંમરે બંને ‘ડી ફોર ઢીશ્ક્યાઉં’ શીખવા માંડ્યા અને મૂછનો દોરો ફૂટ્યો ત્યાં તો બેઉ જણા ભૈયાજી માટે કામ કરતા ખૂનખાર કિલર્સ બની ગયા. હવે બંને જાણે મચ્છર મારતા હોય તેમ લોકોને ગોળીએ દેતા ફરે છે.

ત્યાં જ દેવબાબુને એક ચુલબુલી દિશા (પરિણીતી ચોપડા) સાથે પહલા પહલા પ્યાર થઈ જાય છે. દિશાના પ્રેમમાં પડતાં જ દેવબાબુ કહે છે કે બહુ થયો આ લોહિયાળ જંગ. ભલે વીમાની પોલિસી વેચીશ, પણ હવે તો હુંય તે અચ્છો આદમી બનીને બતાવીશ. આ બંદૂક સાથે હવે મારે કોઈ લેવાદેવા નથી. ત્યાં જ ભૈયાજી પોતાનું ત્રીજું નેત્ર ખોલે છે અને બરાડી ઊઠે છે કે મેરા બિલ્લા ઔર મુઝ સે મ્યાંઉ? હવે તો તમારી દિશા ને દશા બેય નો બગાડું તો મારું નામ ભૈયાજી નહીં. બસ, એટલે આપણે પડદાની સામે બેઠાંબેઠાં એ વિચારવાનું કે આ અચ્છાઈ અને બુરાઈની કબડ્ડી મેચમાં કોણ જીતે છે!

કિલ દિલ, દિમાગ, ટાઇમ અને લોજિક

હોલિવૂડના ડિરેક્ટર ક્વેન્ટીન ટેરેન્ટીનોની કલ્ટ ગણાતી ક્રાઇમ ફિલ્મો ‘કિલ બિલ’ જેવું નામ રાખવા પાછળનું લોજિક તો જાણે સમજ્યા કે જરા હટ કે અસર ઊભી કરી શકાય. પરંતુ એક પણ તબક્કે જરાય ઇમ્પ્રેસ ન કરી શકે તેવી પત્તાંના મહેલ જેવી તકલાદી સ્ક્રિપ્ટ ધરાવતી આ ફિલ્મ બનાવવા પાછળનું એક પણ લોજિક સમજાય એવું નથી. પહેલી વાત, આ જ રણવીર સિંહને લઇને આ જ વર્ષે આ જ આદિત્ય ચોપડા આ જ ટાઇપની ફિલ્મ ‘ગુંડે’ બનાવી ચૂક્યા છે. જેમાં બે અનાથ બાળકો મોટાં થઇને ગુંડા બની જાય છે. ફરક માત્ર એટલો કે તેમાં બંનેને એક જ છોકરી (પ્રિયંકા ચોપડા) સાથે પ્રેમ થયો અને અહીં એક ગુંડા (રણવીર)ને પ્રેમ થયો એમાં મોટા ગુંડા (ગોવિંદા)ના પેટમાં તેલ રેડાયું. એટલું જ થયું. બાકીની આખી ‘કિલ દિલ’ ફિલ્મમાં ગોવિંદા કુર્તાના ખિસ્સામાંથી ફોટા કાઢે છે, બંને હોરોલોગ બંદૂકડીમાંથી પોપકોર્નની જેમ ગોળીઓ ફોડે છે અને રણવીર સસ્તાં વનલાઇનર્સની ફેંકાફેંક કરીને પરિણીતીની આગળપાછળ ફર્યા કરે છે. ધેટ્સ ઑલ.

ફિલ્મો કે વાર્તામાં જ્યારે ઘિસીપિટી વાતો આવે તેના માટે અંગ્રેજીમાં ‘ક્લિશે’ એવો શબ્દપ્રયોગ છે. આવા ક્લિશેથી આ ફિલ્મ ફાટફાટ થાય છે. જેમ કે, કચરાપેટીમાં પડેલાં બાળકોને કોઈ ગુંડો ઊછેરે, હીરો ડિસ્કોથેકમાં જાય તો એને ત્યાં હિરોઇન મળી જાય, સચ્ચાઈની મિસાઇલ જેવી હિરોઇન સાથે રહીને ગુંડા હીરોમાં પણ પવિત્રતાની સરવાણીઓ ફૂટી નીકળે, ખુશ થાય કે દુઃખી થાય બધાં દયા અને જેઠાની જેમ ગીતો ગાવા મંડી પડે, હીરોને ગમે ત્યાં ગોળી વાગે તોય એ બે જ મિનિટમાં પાછો ઘોડાની જેમ હણહણવા માંડે, દિલ્હી ભલે સલામત શહેર ન મનાતું હોય, પણ પોલીસનું તો જાણે અસ્તિત્વ જ ન લાગે… ઉફ્ફ. આ ફિલ્મમાં બધું જોઇને તમને એવો પણ વિચાર આવી જાય કે અત્યારે ખરેખર ૨૦૧૪ ચાલે છે કે ૧૯૮૦ના દાયકાનું કોઈ વર્ષ?

કિલ દિલને ગોવિંદાની કમબેક ફિલ્મ ગણાવવામાં આવતી હતી, એ પણ નેગેટિવ શેડમાં. નો ડાઉટ, ગોવિંદાને આવા અલગ અંદાજમાં જોવો ગમે છે, પણ ફિલ્મમાં બિચારાની પાસે કરાવવા માટે કશું જ નથી. ઇવન આખી ફિલ્મમાં એ એકપણ વખત પોતાના ‘અડ્ડા’ની બહાર સુધ્ધાં નીકળતો નથી. પોતાની પહેલી ફિલ્મ ‘બેન્ડ બાજા બારાત’થી લઇને બધી જ ફિલ્મમાં રણવીર સિંહે એકસરખાં જ પાત્રો કર્યાં છે. એ પડદા પર હોય કે ઑફ સ્ક્રીન, બધે જ એ સરખા ગાંડાવેડા કરે છે, બેશરમ સંવાદો બોલે છે અને છોકરીઓ સાથે ફ્લર્ટ કરે છે. કોઈ માને કે ન માને, પણ એ આવા ‘દિલ્લી કા લૌંડા’ ટાઇપનાં પાત્રોમાં ટાઇપકાસ્ટ થઈ ગયો છે.

સોનાક્ષીની જેમ શરીર વધારવામાં જરાય પાછીપાની ન કરતી પરિણીતી ચોપડાએ પણ આ ફિલ્મ કરવા ખાતર જ કરી હોય એવું લાગે છે. ફિલ્મમાં એ કંઇક ગુનેગારોને સુધારવાની સમાજસેવા કરે છે અને પોર્શે જેવી મોંઘી ગાડીઓમાં ફરફર કરે છે. એ એટલી બધી ધનાઢ્ય છે કે દિલ્હીમાં રહેતી પરિણીતીને સરપ્રાઇઝ બર્થડે પાર્ટી આપવા માટે બધા પાંચ જ મિનિટમાં લવાસા સિટી પહોંચી જાય છે!

પાકિસ્તાની એક્ટર-સિંગર અલી ઝફર જોવા-સાંભળવામાં સારો લાગે છે, પણ કોઈ મ્યુઝિક બેન્ડમાંથી ભાગીને હાથમાં ગિટારને બદલે બંદૂકડી પકડી લીધી હોય એવી સતત ફીલ આવ્યા કરે છે. આ સિવાય આ ફિલ્મમાં ઉલ્લેખ કરવા જેવું પણ કોઈનું પાત્ર નથી. હા, અડધી-પોણી ફિલ્મ પતે એટલે બાબુજી આલોક નાથની ગેસ્ટ એન્ટ્રી થાય છે. ‘જીવન સંબંધ’ નામની વીમા કંપની ચલાવતા બાબુજી અમસ્તા જ પોતાની ઑફિસની દીવાલ પર નિરુપા રૉયનો ફોટો ટાંગી રાખે છે, તમે માનશો?

આ દિલને કિલ કરી નાખો

આ ફિલ્મમાં સારી બાબત તરીકે માત્ર તેનાં ગુલઝારે લખેલાં અને શંકર-એહસાન-લોયે કમ્પોઝ કરેલાં બે-એક ગીતો અને વચ્ચે ઘૂંટાયેલા સ્વરમાં ગૂંજતો ગુલઝાર સાહેબનો અવાજ, બસ એટલું જ છે. રસપ્રદ વાત એ છે કે આ પિક્ચરના ટાઇટલ સોંગમાં વાગતી વ્હિસલ સતત ‘શોલે’ ફિલ્મની આર.ડી બર્મને કમ્પોઝ કરેલી ટ્યૂનની જ યાદ અપાવે છે. પરંતુ કિલ દિલનાં ગીતો તો આપણે મોબાઈલમાં પણ સાંભળી શકીએ, એના માટે કંઈ પૈસા, સમય અને મગજ બગાડવા થિયેટર સુધી લાંબા ન થવાય. મોટા બેનરની હોવા છતાં આવી જૂનો ગંધાયેલો માલ પધરાવતી ફિલ્મો શ્રીલંકાની બેટિંગની જેમ ફ્લોપ જવી જ જોઇએ, તો જ ફિલ્મોના નામે પિરસાતો આવો કચરો સાફ થશે. આવી ફિલ્મ ન જોવી એ પણ ‘સ્વચ્છ ભારત અભિયાન’ને ટેકો આપવા જેવું જ દેશસેવાનું કામ છે!

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

દાવત-એ-ઇશ્ક

ઝાયકા-એ-લઝીઝ

***

પાકવામાં વાર લગાડતી મુઘલઈ વાનગી જેવી હબીબ ફૈઝલની આ ફિલ્મ હળવો પરંતુ દાઢે વળગે એવો સ્વાદ આપી જાય છે.

***

daawat-e-ishq-movie-poster_140490139000દિગ્દર્શક હબીબ ફૈઝલ અત્યારના યુગના હૃષિકેશ મુખરજી છે એવું કહીએ તો જરાય અતિશયોક્તિ નહીં લેખાય. કેમ કે, તેઓ જ્યારે ફિલ્મ બનાવે ત્યારે તેની ટ્રીટમેન્ટ કબૂતરની પાંખ જેવી એકદમ હળવી હોય, આપણી જ આસપાસના લોકોની, બલકે આપણી જ વાર્તા હોય અને ઉપરથી ગાંઠે બાંધી રાખવા જેવો મેસેજ પણ હોય. એ મેસેજ પણ એટલો હળવાશથી અપાયો હોય કે આપણને સહેજે ઉપદેશાત્મક ન લાગે. હૈદરાબાદી અને લખનવી ઝાયકામાં ઝબોળીને પેશ કરાયેલી એમની લેટેસ્ટ ફિલ્મ ‘દાવત-એ-ઈશ્ક’ પણ એવી જ છે.

ભારતના કાળજે દહેજનો દાગ

અબ્દુલ કાદિર (અનુપમ ખેર) હૈદરાબાદ ખાતે હાઇકોર્ટમાં ક્લાર્ક છે. પ્રોબ્લેમ એ છે કે એમની દીકરી ગુલરેઝ ઉર્ફ ગુલ્લુ (પરિણીતી ચોપરા) પરણવાલાયક થઈ ગઈ છે, પરંતુ બધા જ સારા મુરતિયા ટ્રક ભરીને દહેજ માગે છે. હવે આઝાદ ખયાલોવાળી ગુલ્લુ કહે છે કે દહેજ માગે એવો મુરતિયો તો મારે જોઇએ જ નહીં. એક શૂઝના શોરૂમમાં કામ કરીને સ્વમાનભેર જીવતી ગુલ્લુનાં અરમાન છે કે આગળ ઉપર ભણવા માટે અમેરિકા જવું છે.

આખરે કંટાળીને એ નક્કી કરે છે કે દહેજના કાંટાને દહેજના કાયદાના જ કાંટાથી કાઢવો. એટલે એ પોતાના પિતાને મનાવીને પ્લાન કરે છે કે આપણે નામ-ઠામ બદલીને બીજા ગામે જવાનું. ત્યાં મુરતિયા જોવાના અને દહેજ માગતી વખતે એમનું સ્ટિંગ ઓપરેશન કરીને કેસ ઠોકવાનો. પછી આઉટ ઓફ કોર્ટ સેટલમેન્ટ કરીને પૈસા ભેગા કરી લેવાના. આ પ્લાન હેઠળ લખનઉમાં કબાબનો પુશ્તૈની બિઝનેસ સંભાળતો તારિક હૈદર ઉર્ફ તારુ (આદિત્ય રોય કપૂર) ફસાઈ જાય છે. ગુલ્લુ એટલે કે પરિણીતીને પ્રોબ્લેમ એ થાય છે કે એ તારિકને સો ટચનો સાચો પ્રેમ કરી બેસે છે. ઉપરથી તારિક પણ શુદ્ધ ઘીમાંથી બનાવેલો  હોય એવો સાચા દિલનો છે. તો મૂળ પ્લાન પ્રમાણે તારિકને લૂંટી લેવો કે પછી આખા પ્લાનનું તપેલું ઊંધું વાળી દેવું? આખિર કરે તો ક્યા કરે?

ધીમે ખાઓ, ચાવીને ખાઓ

આપણે જમવા બેસીએ તો પહેલાં દાળમાંથી લીમડો-કોકમ વગેરે કાઢી લઇએ, એ રીતે પહેલાં ફિલ્મનાં નેગેટિવ પાસાંની વાત કરી લઇએ. એક તો ફિલ્મ ખાસ્સી ધીમી છે. આપણી ફિલ્મોમાં સ્ટાર્ટિંગની પાંચ-દસ મિનિટમાં હીરોની ધમાકેદાર એન્ટ્રી ન થાય, તો ઑડિયન્સ અકળાઈ જાય. જ્યારે અહીં તો ફિલ્મ શરૂ થયા પછી લગભગ પોણો કલાક વીતી ગયા પછી છેક હીરોજાન આદિત્ય રોય કપૂરનો પ્રવેશ થાય છે. ત્યાં સુધીમાં તો હિરોઇનજાન પરિણીતી ઓલરેડી એક મુરતિયા જોડે પ્રેમમાં પડીને એક લવસોંગ ગાઈ લે છે. ગુજરાતી થાળીમાં જેમ રોટલી-શાક પછી દાળ-ભાત અને છેલ્લે મુખવાસ આવે એ બધું નક્કી જ હોય, એ રીતે આ ફિલ્મમાં પણ આપણને ખબર પડી જાય કે હવે સ્ટોરીમાં કંઇક આમનું આમ થશે. અને હા, લોજિકની રેસિપી કામે લગાડીએ તો જરાય વિશ્વાસ ન બેસે કે કોઈ મધ્યમવર્ગના ભીરુ માણસો આટલી મોટી છેતરપિંડી કરવા તૈયાર થાય.

પરંતુ બોસ, આ દાવત-એ-ઈશ્કના માસ્ટર શેફ હબીબ ફૈઝલ છે. આપણા સમાજને કેન્સરની જેમ વળગેલું દહેજનું દૂષણ અને સાથોસાથ તેને રોકવાની કાયદાકીય કલમ ‘498એ’નો દુરુપયોગ એ બંનેનું ફૈઝલમિયાંએ પરફેક્ટ ફ્યુઝન કર્યું છે. હસતાં-હસાવતાં એમણે આપણને લવિંગ કેરી લાકડીથી ફટકારીને એ પણ સમજાવી દીધું છે કે દીકરાને બેરર ચેકની જેમ ટ્રીટ કરવાની અને કચકચાવીને દહેજ લેવાની માનસિકતા કોઈ ચોક્કસ વર્ગ કે સમુદાય પૂરતી મર્યાદિત નથી. અને આપણું અત્યારનું કહેવાતું ઉચ્ચ શિક્ષણ એ માનસિકતા દૂર પણ કરી શકતું નથી. બલકે ડૉક્ટર, એન્જિનિયર, આઇએએસ-આઇપીએસ, એમબીએ થયેલા મુરતિયાનો તો દહેજના માર્કેટમાં ઊંચો ‘ભાવ’ બોલાય છે! તો સામે એવું જરાય નથી કે ઓછું ભણેલી વ્યક્તિ માનસિક રીતે પણ પછાત જ હોય. સ્ત્રીઓને પુરુષ સમોવડી ગણવાની પરિપક્વતા કમનસીબે આપણું અત્યારનું એજ્યુકેશન આપી શકતું નથી. આ વાત ફિલ્મના લેખક-દિગ્દર્શક હબીબ ફૈઝલે ગરમાગરમ શીરાની જેમ આપણા ગળે ઉતારી દીધી છે.

આ ફિલ્મમાં હૈદરાબાદી અને લખનવી મિજાજ જે ખૂબીથી ઝીલાયા છે, શુભાનઅલ્લાહ! માત્ર જે તે શહેરનાં જાણીતાં સ્થળોએ શૂટિંગ કરી લેવાથી તેની ઓથેન્ટિક ફ્લેવર ન આવે. તે માટે ત્યાંના કલ્ચરને પણ ઝીણવટપૂર્વક આત્મસાત્ કરવું પડે. હબીબ ફૈઝલે હૈદરાબાદમાં રહેતાં મુસ્લિમ બાપ-બેટીની લાઇફને બખૂબી ઝીલી છે. તો એટલી જ સલુકાઇથી એમણે લખનવી મિજાજ પણ ઝીલ્યો છે. જે નજાકતથી પરિણીતી અને અનુપમ ખેર હૈદરાબાદી ઝબાનમાં ‘બાતાં’ કરે છે, એ જરાય કૃત્રિમ લાગતું નથી. હૈદરાબાદ બાજુના લોકો દહેજને ‘ઝહેઝ’ બોલે છે, એનું પણ હબીબ ફૈઝલે ધ્યાન રાખ્યું છે. અરે, દહેજના ભાવ નક્કી કરવાના એક સીનમાં બેકગ્રાઉન્ડમાં ‘સેલ’ લખેલું બેનર ડિસ્પ્લે થાય છે એ પણ એક દિગ્દર્શકનું જ નકશીકામ બતાવે છે.

જો ડિરેક્ટરે ધાર્યું હોત તો એ સહેલાઇથી ફિલ્મને રોનાધોનાવાળી મેલોડ્રામાની ફ્લેવર આપી શક્યા હોત. પરંતુ છેક છેલ્લે સુધી ફિલ્મ પોતાનો હળવો ટોન જાળવી રાખે છે. બલકે જે હળવાશથી ફિલ્મમાં પંદરથી એંસી લાખ જેટલી મોટી રકમ દહેજ માટે માગવામાં આવતી હોય અને દહેજનાં રેટ કાર્ડ નક્કી થતાં હોય, તે સંવેદનશીલ હૃદયના લોકોને અકળાવી મૂકે તેવું છે.

એક પરફેક્ટ કોકટેઇલની જેમ ફિલ્મનાં ત્રણેય મુખ્ય પાત્રો એકબીજામાં ભળી જાય એવી અદાકારી પેશ કરે છે. કમનસીબે સંગીતનું એવું નથી. ફિલ્મના ટાઇટલ સોંગને બાદ કરતાં સાજિદ-વાજિદનાં બીજાં બધાં જ ગીતો ભાતમાં કાંકરી આવે એ રીતે ખૂંચે છે.

આ દાવતમાં જવા જેવું છે

બોલિવૂડની ટિપિકલ ફિલ્મોથી હટકે ટ્રીટમેન્ટ ધરાવતી અને સાથોસાથ એક નક્કર વિચાર આપી જતી આ ફિલ્મ ‘દાવત-એ-ઈશ્ક’ જરા પણ ચૂકવા જેવી નથી. હા, ફિલ્મ ખાસ્સી સ્લો છે, પરંતુ એક પૌષ્ટિક સાત્ત્વિક વાનગીની જેમ તે (માનસિક) સ્વાસ્થ્ય માટે ગુણકારી છે. એટલે દવા તરીકે પણ આ ફિલ્મ પૂરા પરિવાર સાથે જોવી જોઇએ.

રેટિંગ: *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હસી તો ફસી

મેરી મંગેતર કી સિસ્ટર!

***

આ ફિલ્મ અવનમાં હાફ બેક થયેલી વાનગી જેવી છે, ઉપરથી કડક અને અંદરથી એકદમ કાચી -પોચી.

***

hasee_toh_phasee_ver6_xlgફિલ્મનું કામકાજ ક્રિકેટની જેમ ટીમવર્કનું છે. એકલો વિરાટ કોહલી સેન્ચુરી મારે તેનાથી મેચ જીતી ન શકાય. એ માટે પૂરેપૂરી ટીમનું સો ટકા પરફોર્મન્સ જોઇએ. Manટીમના બીજા ખેલાડીઓ પાંચ-પચ્ચીસ રન ફટકારે કે બે-ત્રણ વિકેટ્સ લે એનાથી કંઇ શુક્કરવાર ન વળે. ફર્સ્ટ ટાઇમ ડિરેક્ટર વિનિલ મેથ્યુની આ અઠવાડિયે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મ ‘હસી તો ફસી’માં એવું જ થયું છે. એકલી પરિણીતી ચોપરાની જ મહેનત દેખાય છે. બાકી મ્યુઝિકને બાદ કરતાં બીજા બધા ડિપાર્ટમેન્ટ્સે નાદારી નોંધાવી છે.

સુસ્ત રોમકોમ

આઇપીએસ ઓફિસર (શરત સક્સેના)નો દીકરો નિખિલ ભારદ્વાજ (સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા) મુંબઇમાં સાડીઓના મોટા ગુજરાતી વેપારી દેવેશભાઇ (મનોજ જોશી)ની ત્રીજા નંબરની દીકરી કરિશ્મા (અદા શર્મા) સાથે લવ ટર્ન્ડ અરેન્જ મેરેજ કરી રહ્યો છે. ત્યાં જ ઘરમાં ચોરીછૂપે મીતા (પરિણીતી ચોપરા)ની એન્ટ્રી થાય છે. મીતા દેવેશભાઇની ચોથા નંબરની દીકરી છે, પણ સાત વર્ષ પહેલાં એમની બીજા નંબરની દીકરી દીક્ષાનાં મેરેજ વખતે એ ઘરમાંથી પૈસા ચોરી કરીને ભાગી ગયેલી અને ત્યારે દેવેશભાઇ બિચારા હાર્ટ અટેકમાંથી માંડ બચેલા.

આ મીતા એટલે કે પરિણીતી ભારે ભેદી કેરેક્ટર છે. એ આમ જિનિયસ છે, પણ કંઇક ભેદી પ્રકારની ગોળીઓ ખાધા કરે છે, વિચિત્ર રીતે (અને ક્યારેક તો ચાઇનીઝ) બોલે છે , આંખો પટપટાવે છે અને હા, ટૂથપેસ્ટ ખાય છે! એને કોઇપણ વસ્તુ રિપેર કરતાં આવડે છે. બધા જ સવાલોના જવાબ એની પાસે હાજર સ્ટોકમાં છે. પોતાના માથાભારે કાકા (સમીર ખખ્ખર) અને પપ્પાની સામે આવી શકે એમ નથી એટલે તે કરિશ્માના કહેવાથી સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાના ઘરમાં ખોટી ઓળખ સાથે રહે છે.

બીજી બાજુ સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રાની અને એ જેની સાથે પરણી રહ્યો છે એ અદા શર્માની લવસ્ટોરી પણ આપણી લોકસભા જેવી છે, ચાલે છે ઓછી અને ખોરંભે વધારે ચડે છે. પરિણામે થાય છે એવું કે ધીમે ધીમે સિદ્ધાર્થ-પરિણીતી એકબીજાનાં પ્રેમમાં પડે છે અને ફિલ્મ આપણે જોયેલી અનેક બોલિવૂડ રોમેન્ટિક કોમેડી ફિલ્મોની કેટેગરીમાં જઇને પડે છે.

તાઝી હવા કા ઝૌંકા

રિલીઝ પહેલાં ‘હસી તો ફસી’એ જબરદસ્ત આશાઓ જન્માવેલી, પરંતુ એ મોટા ભાગના ડિપાર્ટમેન્ટ્સમાં ફિસડ્ડી પુરવાર થાય છે. સૌથી પહેલાં વાત કરીએ પરિણીતી ચોપરાની.

પ્રિયંકા ચોપરાની કઝિન તરીકે બોલિવૂડમાં એન્ટ્રી લેનારી પરિણીતી ફ્રેશનેસનું પાવર હાઉસ છે! એનો તાજગીસભર ચહેરો, બોલકી આંખો અને એનાથી પણ વધુ બોલકી ખુદ પરિણીતી પોતે. તદ્દન અલગ પ્રકારની ભૂમિકાઓથી એવો સીધો મેસેજ આપી રહી છે કે એ અહીં માત્ર એક ગ્લેમ ડોલ બની રહેવા માટે નહીં, બલકે મીનિંગફુલ એક્ટર બનવા માટે આવી છે. અહીં એણે જે ખૂબીથી બે પ્રકારનાં વ્યક્તિત્વોને એકસાથે નિભાવ્યાં છે, તેના જ ટેકે આખી ફિલ્મ ટકી રહી છે. અહીં એનું કેરેક્ટર થ્રી ઇડિયટ્સના ‘રેન્ચો’ના ફિમેલ વર્ઝન જેવું લાગે છે.

અહીં રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં બધું મળીને કુલ છ નામ છે, જેમાં ઊડીને આંખે વળગે એવું નામ છે અનુરાગ કશ્યપનું. અનુરાગે આ ફિલ્મ કરણ જૌહર અને વિક્રમાદિત્ય મોટવણે જેવાં જાણીતાં નામો સાથે મળીને પ્રોડ્યુસ કરી છે, એટલું જ નહીં ડાયલોગ્સમાં પણ પોતાનું ક્રિયેટિવ પ્રદાન આપ્યું છે. તેની ચોખ્ખી અસર ફિલ્મમાં દેખાય છે. ફિલ્મમાં અફલાતૂન રીતે લખાયેલી ઘણી બધી સિચ્યુએશન્સ છે જે તમારા ચહેરા પર નવજોત સિંઘ સિદ્ધુ અને અર્ચના પૂરનસિંઘ જેવું હાસ્ય લાવી દેશે.

ઇવન મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં પણ વિશાલ-શેખર અને અમિતાભ ભટ્ટાચાર્ય જેવાં ટેલેન્ટેડ નામોએ ભેગાં થઇને ફ્રેશ મ્યુઝિક આપ્યું છે. આ ફિલ્મમાં ગીતો વખતે પોપકોર્ન લેવા ન જશો, નહીંતર એના શબ્દોની ક્રિયેટિવિટી મિસ થઇ જશે. ખાસ કરીને શેઇક ઇટ લાઇક શમ્મી, (ગુજરાતી ગીત) બધું ભેગું સે અને યે છોરી બડી ડ્રામા ક્વીન હૈ. આ ઉપરાંત પંજાબી વેડિંગ સોંગ, ઇશ્ક બુલાવા, ઝેહનસીબ વગેરે ગીતો પણ ઓફિસ જતી વખતે કારમાં સાંભળવાની મજા પડે એવાં છે.

તો લોચો ક્યાં છે, બોસ?

પહેલો લોચો છે, ફિલ્મની ધીમી ગતિના સમાચાર જેવી ગોકળગાય છાપ ગતિમાં. ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટી મેચ જેવી એકદમ ફાસ્ટ શરૂઆત પછી અચાનક આખી ફિલ્મ ટેસ્ટ મેચના મોડમાં જતી રહે છે. હીરો-હિરોઇનને પ્રેમમાં પાડવા માટે એટલો બધો ટાઇમ લેવાય છે કે એટલી વારમાં તો આપણા મોબાઇલની બેટરી ખલાસ થઇ જાય, પણ ફિલ્મ આગળ ન વધે! ઇવન ફિલ્મમાં આટલાં બધાં ગીતોની પણ જરૂર નહોતી.

બીજો ડાયનોસોર જેવડો મોટો લોચો છે, સેકન્ડ હાફમાં એની એ જ ઘિસીપિટી લવ ટ્રાયેંગલની સ્ટોરી. જે સ્ટોરી આપણે સંગમ કે સાજનથી લઇને દિલ ચાહતા હૈ, જાને તૂ યા જાને ના અને જબ વી મેટ કે લવ આજ કલ જેવી ફિલ્મોમાં જોઇ ચૂક્યા હોઇએ, એનો એ જ પ્રીડિક્ટેબલ ટ્રેક ફરી ફરીને જોવામાં શી મજા આવે?! ફિલ્મ ‘મેરે બ્રધર કી દુલ્હન’નું લેડીઝ વર્ઝન બનાવ્યું હોય એવી બની જતી આ ફિલ્મનું નામ ‘મેરી મંગેતર કી સિસ્ટર’ હોવું જોઇએ! બાય ધ વે, ફિલ્મનું નામ ‘હસી તો ફસી’ શા માટે રખાયું હશે?

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

આગળ કહ્યું એમ ‘હસી તો ફસી’માં પરિણીતીનું પરફોર્મન્સ ટેન આઉટ ઓફ ટેન જેવું પરફેક્ટ છે. એમાં ‘સ્ટુડન્ટ ઓફ ધ યર’વાળો સિદ્ધાર્થ મલ્હોત્રા બિચારો સાઇડ હીરો જેવો બનીને રહી ગયો છે. એ ઉપરાંત ફિલ્મમાં શરત સક્સેના, મનોજ જોશી, નીના કુલકર્ણી, સમીર ખખ્ખર, લીલી પટેલ જેવાં અદાકારો પણ છે. અરે, વચ્ચે ટીનૂ આનંદ અને કરણ જૌહર પણ સ્ક્રીન પર આંટો મારી જાય છે! પરંતુ અમુક ચમકારાને બાદ કરતાં કોઇને ઝાઝું ઝળકવાનો ચાન્સ મળતો નથી. માત્ર એક અપવાદ છે, અનુ મલિકના ફેન બનતા અદાકાર અનિલ માંગેનો. ચારેક સીન્સમાં તો એ બીજાં કલાકારોને રીતસર ખાઇ જાય છે!

સિંહ કે શિયાળ?

સ્પષ્ટ વાત છે, એક પાત્રને ઉપસાવવામાં અડધો ડઝન લેખકોએ ભેગા મળીને ફિલ્મની સ્ટોરીની રસોઇ બગાડી નાખી છે. તેમ છતાં, ફિલ્મમાં ઘણા સીન્સ મજા કરાવવામાં સફળ રહે છે. ઇવન ગીતોમાં પણ મહેનત દેખાય છે. પરંતુ ફિલ્મના રિઝલ્ટનો ગ્રાન્ડ ટોટલ સેકન્ડ ક્લાસમાં પહોંચીને અટકી જાય છે. ઇન શોર્ટ, આ ફિલ્મની ડીવીડી બહાર પડે કે ચેનલ પર આવે ત્યાં સુધી રાહ જોવામાં કશો વાંધો નથી.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ

શુદ્ધ દેસી કન્ફ્યુઝન

***

હીરો પર હાવી થઇ જતી બે હિરોઇનવાળી આ ફિલ્મમાં અસલી હીરો છે લેખક જયદીપ સાહની.

***

shuddh20desi20romance202013એક છોકરી બે છોકરા અથવા તો બે છોકરી અને એક છોકરો અને ત્રણેય વચ્ચે સર્જાતો પ્રણય ત્રિકોણ. આ એક જ થીમ પર અત્યાર સુધીમાં અનેક ફિલ્મો બની રહી છે, પરંતુ છેલ્લે જબ વી મેટ પછીની આવી એકેય ફિલ્મ અદભુત છાપ છોડી જવામાં સફળ નથી રહી. બેન્ડ બાજા બારાત ફેમ ડિરેક્ટર મનીષ શર્મા અને ચક દે ઇન્ડિયા ફેમ લેખક જયદીપ સાહનીની ફિલ્મ શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ તાજી હવાની લહેરખી સમાન છે.

પ્યાર વહી, અંદાઝ નયા

ફિલ્મના પહેલા જ સીનમાં હીરો સુશાંત સિંઘ રાજપુત પ્રેક્ષકો સામે જોઇને કહે છે કે પોતે કેવો કન્ફ્યુઝ અને નર્વસ છે. પછીની પાંચ જ મિનિટમાં આપણને ખબર પડે છે કે ભાઇના તો લગ્ન થઇ રહ્યા છે, એ પણ બેહદ ખૂબસૂરત એવી (નવોદિત અભિનેત્રી) વાણી કપૂર સાથે. મંડપ ડેકોરેટર અને બેન્ડ બાજાવાળાનું કામ કરતા ઋષિ કપૂર ભાડૂતી જાનૈયા સપ્લાય કરવાનું પણ કામ કરે છે. આઇએએસની તૈયારી કરવા રાજસ્થાન આવેલી પરિણીતી ચોપરા આવી જ એક ભાડૂતી બારાતી છે. સુશાંત ભલે પરણવા જતો હોય, પણ પરિણીતીને જોતાં જ એને એની સાથે પહેલી નજરનો પ્રેમ થઇ જાય છે અને એની અસર હેઠળ એ પોતાના જ લગ્નમાંથી બાથરૂમ જવાનું બહાનું કાઢીને ભાગી છૂટે છે.

જયપુરમાં ટુરિસ્ટ ગાઇડ તરીકેનું કામ કરતા સુશાંતને ત્રણેક અઠવાડિયાં પછી ફરી પાછી પરિણીતી મળી જાય છે અને એક કપ કોફી અને ગુલાબજાંબુ ખાતાં ખાતાં બંને નક્કી કરી લે છે કે આપણે લિવ ઇનમાં રહીએ. પરિણીતી પાછી બિનધાસ્ત છોકરી છે. એના પપ્પા ગુવાહાટીમાં છે અને આ બહેન અહીં એકલાં રહે છે. બેફામ સિગારેટ્સ અને દારૂ પીવે છે. ત્રણ ત્રણ બોયફ્રેન્ડ્સ બનાવી ચૂકી છે, એકમાં તો છેક પ્રેગ્નન્સી સુધી વાત પહોંચેલી. બસ, આ જ ભૂતકાળ ખોતરવા જતાં પરિણીતી નારાજ થઇ જાય છે. પરંતુ આખરે બંનેને લાગે છે કે આપણે લગ્ન કરી લઇએ તો સારું. લગ્નની બધી જ તૈયારીઓ થઇ જાય છે, પણ છેક છેલ્લી ઘડીએ પરિણીતી ભાગી જાય છે. ત્યાં જ ‘બાથરૂમ બ્રેક’ના નામે ઇન્ટરવલ પડે છે અને ઇન્ટરવલ પછી ફરી પાછી પહેલી કન્યા વાણી કપૂર (જેની સાથેના લગ્નમંડપમાંથી અગાઉ સુશાંત ભાગી છૂટેલો એ) સુશાંતને દેખાઇ જાય છે અને શરૂ થાય છે કન્ફ્યુઝન પે કન્ફ્યુઝન.

કન્ટેન્ટ ઇઝ કિંગ

આ ફિલ્મનું સરપ્રાઇઝ પેકેજ છે જયદીપ સાહનીનો સુપર્બ સ્ક્રીનપ્લે અને એનાં હટ કે શબ્દોવાળાં ગીતો. અહીં જે મસ્ત ઓરિજિનલ વનલાઇનર્સ અને શબ્દપ્રયોગો છે એનાં કેટલાંક ઉદાહરણઃ જાન ના પહેચાન ફ્રી કી સંતાન, બારાત તો ગેહને ચેક કરને કે લિયે હોતી હૈ, હમારી ઇન્ડિયન શાદીયોં મેં ઝૂઠ ઔર ડબલ સ્ટાન્ડર્ડ્સ કી બહાર આ જાતી હૈ, એક કોફી પીને મેં કૌન સી તુમ્હારી વર્જિનિટી ભ્રષ્ટ હો જાયેગી, એક ચમાટ મારેગી ઘુમા કે તો નાડા મુંહ મેં ઘુસ જાયેગા, તુમ પૈદા હી ચાલુ હુએ થે યા કોઉ ઇન્ફેક્શન લગ ગયી થી, બર્ગર મેં ટિક્કી ડાલને સે વો હેમ્બર્ગર નહીં બન જાતી, રહતી તો વો ટિક્કી બર્ગર હી હૈ… અહીં વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ દોબારાની જેમ માત્ર શબ્દરમત કરીને પરાણે બનાવાયેલાં વનલાઇનર્સ નથી, બલકે જયદીપ સાહનીનું ભારતીય સોસાયટી અને ભાષાનું શાર્પ ઓબ્ઝર્વેશન દેખાઇ આવે છે.

મોટે ભાગે આપણી ફિલ્મોમાં હિરોઇનોનું કામ માત્ર ફિલ્મમાં ગ્લેમર ઉમેરવાનું જ હોય છે. હિરોઇનની સશક્ત ભૂમિકા હોય એવું ભાગ્યે જ બને છે. અહીં (કાઇ પો છે ફેમ) સુશાંત સિંઘ રાજપૂતની દમદાર ભૂમિકા છે, પણ તમારા પર અસર તો ફિલ્મની બે લીડિંગ લેડીઝ એવી પરિણીતી ચોપરા અને વાણી કપૂર જ છોડી જાય છે. ફિલ્મમાં અતિશય ખૂબસૂરત દેખાતી પરિણીતી ચોપરાની એક્ટિંગ પણ ભારે કોન્ફિડન્ટ અને દમદાર છે. ઇમોશનલ સીનમાં પણ વેવલાવેડાં કર્યા વિના ઇમોશન દેખાડવા એ કાચાપોચા એક્ટરનું કામ નથી. એ રીતે આ ફિલ્મ ખાસ્સી વાસ્તવિક અને જીવંત લાગે છે.

ફિલ્મમાં ઠેકઠેકાણે બેકગ્રાઉન્ડમાં જૂની ફિલ્મોનાં હિટ ગીતો વગાડવામાં આવ્યાં છે. એનું પ્લેસમેન્ટ અને પસંદગી એટલાં મજેદાર છે કે આપણે આપણું હસવું રોકી જ ન શકીએ.

બટ ઓલ ઇઝ નોટ વેલ

પહેલી વાત, આ ફિલ્મનું નામ ‘શુદ્ધ દેસી રોમાન્સ’ શા માટે છે? આપણી (ભલે સો કોલ્ડ) ‘શુદ્ધ દેસી લવ સ્ટોરીઝ’માં તો એવું હોય છે કે લડકા લડકી મિલે, ગાને વાને ગાયે અને શાદી વાદી કરે એન્ડ ધે લિવ્ડ હેપ્પીલી એવર આફ્ટર. જ્યારે અહીં તો એવું કશું જ નથી. તો ફિર કાયકુ યે નામ?!

આ ફિલ્મનાં પાત્રો એટલા બધા કન્ફ્યુઝ બતાવાયાં છે કે એમની સાથે આપણે પણ કન્ફ્યુઝ થઇ જઇએ કે ભઇ, આખિર યે હો ક્યા રહા હૈ? જો કે આ જ વાતને પોઝિટિવલી લઇએ તો એ ફિલ્મમાં કુતૂહલનું તત્ત્વ બરકરાર રાખે છે.

જયપુર જેવા રૂઢિચુસ્ત અને પ્રમાણમાં નાના શહેરમાં છોકરો છોકરી આ રીતે ખુલ્લે આમ લિવ ઇનમાં રહે અને પોતાની દીકરીને જાણવા છતાં પરિણીતીના પપ્પા (એનાં લગ્ન થતાં હોય તો પણ) એને મળવા સુદ્ધાં ન આવે એ તો કાયમચૂર્ણ ખાઇને ફિલ્મ જોઇએ તો પણ હજમ ન થાય. વળી, નાનાં શહેરોમાં લગ્નની બારાતમાં ભાડુતી જાનૈયાઓ હોય તો કોઇને ખબર પણ ન પડે?

લડકી (યાની કિ પરિણીતી) ગમે તેટલી મોડર્ન હોય, ગમે તેટલાં બ્રેક અપ્સ થયાં હોય, પણ એ છોકરાને આખી બસની વચ્ચે (ભલે બધાં સૂતાં હોય) કિસ કરે ખરી? એ પણ લગ્ન કરવા જઇ રહેલા દુલ્હાને? વ્હાય?

અન્ટ ડિપાર્ટમેન્ટ્સ

આગળ કહ્યું એમ ફિલ્મમાં ફુલ માર્ક્સ તો જયદીપ સાહનીના રાઇટિંગને જ આપવા પડે. એ અને ડિરેક્ટર મનીષ શર્માના મેજિક ટચને કારણે જ ફિલ્મ આટલી તરોતાજા લાગે છે. જોકે મનીષ શર્મા હજી પોતાની અગાઉની ફિલ્મો બેન્ડ બાજા બારાત અને લેડીઝ વર્સસ રિક્કી બહલની અસરમાંથી બહાર આવ્યા હોય એવું લાગતું નથી, કેમ કે એ બંનેની ઘેરી અસર આ ફિલ્મ પર દેખાઇ આવે છે.

પરિણીતી ચોપરા જેટલી સારી દેખાય છે એટલી જ મસ્ત એક્ટિંગ પણ એ કરી જાણે છે. કાય પો છેમાં ઇન્ટેન્સ ભૂમિકા ભજવનારા સુશાંત સિંઘ રાજપુતે પણ અહીં એક કન્ફ્યુઝ્ડ પ્રેમીની અને વિદેશી પ્રવાસીઓને ઉલ્લુ બનાવતા ટુરિસ્ટ ગાઇડ તરીકેની ભૂમિકાને આત્મસાત્ કરી છે. નવોદિત વાણી કપૂરનું આગમન પણ સોડાબોટલની જેમ આત્મવિશ્વાસથી ફાટફાટ થાય છે. અને લાસ્ટ બટ નોટ ધ લીસ્ટ, ઋષિ કપૂર. આ માણસે પોતાની કારકિર્દીની સેકન્ડ ઇનિંગ્સમાં એકથી એક ચડિયાતી ભૂમિકાઓ ભજવવાનું નક્કી કર્યું હોય એમ અહીં પણ એ પોતાના પાત્રમાં છવાઇ ગયા છે. આ ઉપરાંત દમદાર અભિનેતા એવા રાજેશ શર્મા બિચારા નાનકડા રોલમાં વેડફાયા છે.

જયદીપ સાહનીએ લખેલાં ગીતોને સચિન-જિગરે સારી રીતે કમ્પોઝ કર્યાં છે અને ફિલ્મમાં એ ક્યાંય ગતિને અવરોધતાં નથી કે માથા પર વાગતાં પણ નથી.

કુલ મિલા કે

લવ ટ્રાયેંગલના જૂના પ્લોટની વાર્તાને પણ અનોખી તરોતાજા રીતે કેવી રીતે કહી શકાય એ જોવા માટે આ ફિલ્મ જોવી પડે. પરંતુ ફિલ્મને અંતે આ ફિલ્મમાં લિવ ઇન રિલેશનશિપની કોઇ દેખિતા કારણ વિના તરફેણ કરવામાં આવી છે, જે આંખને ખટકે છે. પ્રેમની બાબતમાં કન્ફ્યુઝ યુવાનો લિવ ઇન રિલેશનશિપ પસંદ કરે એ માનવું અજૂગતું છે. આ કારણોસર ફિલ્મના રેટિંગમાંથી અડધો સ્ટાર કાપી લઇએ તો પણ ફિલ્મ મસ્ટ વોચની કેટેગરીમાં તો આવે જ છે. અને હા, જયદીપ સાહની પાસે કોઇ વધારે ફિલ્મો લખાવો, યાર!

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.