જય ગંગાજલ

It’s ‘Madhur Bhandarkar-ization’ of Prakash Jha!

– પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાંથી સાંગોપાંગ હેમખેમ પાર ઊતરી જવા માટે તમારી પાસે સ્પેશ્યલ ટેલેન્ટ હોવી જોઇએ, કહો કે સુપરપાવર્સ હોવા જોઇએ. જેમ કે, તમારામાં અખૂટ ધીરજ હોવી જોઇએ, બિગ બૅન્ગ જેવો ધડાકો અથવા અર્નબનો પ્રોગ્રામ ફુલ વોલ્યુમ પર સાંભળી શકો એવી મજબૂત શ્રવણ શક્તિ, ઘણી બધી સ્થિતપ્રજ્ઞતા એટ સેટરા.

– પહેલી વાત એ કે આ ફિલ્મ પ્રિયંકા ચોપરાની નહીં, બલકે ખુદ પ્રકાશ ઝાની છે, જે આ ફિલ્મમાં ખાખી વર્દી ચડાવીને કેમેરાની સામે આવી ગયા છે (અને બધાને એલચી ખવડાવતા ફરે છે). ફિલ્મમાં ખાસ્સી વારે પ્રિયંકાની એન્ટ્રી થાય છે અને સારો એવો સમય ગાયબ પણ રહે છે.

– પણ સરપ્રાઇઝ! બોસ, પ્રકાશ ઝાને એક્ટિંગ કરતાં આવડે છે! એમના ચહેરા પર ઝાઝાં એક્સપ્રેશન્સ આવતાં નથી, પણ તોય એમને એક્ટિંગ કરતા જોવા તો ગમે છે. આમ જોવા જાઓ તો એમનું પોતાનું પાત્ર જ સૌથી સારી રીતે લખાયેલું છે, જેમાં તમને વિવિધ શૅડ્સ જોવા મળે. (ટ્રિવિયાઃ ફિલ્મના રાઇટર પ્રકાશભાઈ પોતે જ છે!) રિયલ રાજકારણમાં ફેલ ગયા પછી હવે એ કહે છે એમ, આ ફિલ્મો થકી એ રાજકારણ કરે છે. પરંતુ એમાં આપણો શો વાંક? એના કરતાં એ કંઇક નવું કરે અથવા તો બીજા સારા ડિરેક્ટરના હાથ નીચે એક્ટિંગ કરે તોય મજા આવે.

– કહેવા પૂરતી જ આ ‘ગંગાજલ’ની સિક્વલ છે, લેકિન ઇસમેં નયા ક્યા હૈ? આમ તો રિમેક છે. બિહારને બદલે અહીં મધ્યપ્રદેશ છે, પણ તો સામે અજયને બદલે પ્રિયંકા છે, મોહન જોશીની જગ્યાએ માનવ કૌલ છે, યશપાલ શર્માને બદલે નિનાદ કામત છે, થોડા ફેરફાર સાથે મુકેશ તિવારીને સ્થાને પ્રકાશ ઝા છે. ઇવન નવા SPના ઇન્ટ્રોડક્શનનો સીન પણ ડિટ્ટો એવો જ છે. તો જબ નયા કુછ કહને કો થા હી નહીં, તો કાહે ઈ ફિલિમ બના કે બવાલ મચાયે હો?!

– એક વાત નોટિસ કરજો, પ્રકાશ ઝાનું ‘મધુર ભંડારકરાઇઝેશન’ થઈ ગયું છે. એ પણ હવે છાપાંનાં કટિંગ્સ ભેગાં કરીને એકની એક ‘રિયલિસ્ટિક’ વાર્તા પધરાવતા થઈ ગયા છે. રંગરસિયા હવે આટલેથી અટકો!

– પડદા પર ગામડું તો હવે જોકે પ્રકાશ ઝાની ફિલ્મોમાં જ બચ્યું છે, પણ ઝા સાહેબની આવી ડિસ્ટોપિયન ફિલ્મો જોઇને એવું ડિપ્રેશન આવી જાય કે, ક્યાંકથી કિરણ રાવનો નંબર મળી જાય તો પૂછી લઇએ કે, ‘ભાભી, તમે દેશ છોડીને જવાનાં હો, ને એકાદ જણનો મેળ પડતો હોય તો આપણો વિચાર છે!’

– પ્રિયંકા સિમ્પ્લી સુપર્બ છે. એક્શન-ચેઝ-ડ્રામેટિક બધા જ સીનમાં એ એકદમ રિયલ લાગે છે. ‘ક્વૉન્ટિકો’ની ટ્રેનિંગ બરાબરની કામ લાગી રહી છે! બાય ધ વે, આખી ફિલ્મમાં પ્રિયંકા એક, ચલો દોઢ સીનમાં સિવિલ ડ્રેસમાં દેખાય છે, બસ! બાકી ફુલ ઑન ખાખી વર્દી.

– આમ તો જાતભાતની ફિલ્મો જોઇને હવે મારામાં ધીરજ ખાસ્સી કેળવાઈ ગઈ છે, પણ તોય આ ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ (ઇન્ટરેસ્ટિંગ હોવા છતાં તે) જોતાં હું થાકી ગયેલો. અઢી કલાક ઉપર લાંબી આ ફિલ્મ કોઈ જ કારણ વિના ખેંચી છે. તે જેટલી ધીમી છે, એટલી જ પ્રીડિક્ટેબલ પણ છે. ખાસ કોઈ ગીત, રોમેન્ટિક જેવા અન્ય ટ્રેક કે કોમિક રિલીફ વિના આ પીડા ઓર વધી જાય છે.

– આ લાઉડ ફિલ્મમાં મને ‘સુસાઇડ ટુરિઝમ’ શબ્દ ગમ્યો. ફિલ્મના પહેલા સીનમાં જે સટલ્ટીથી, એક પણ શબ્દ બોલ્યા વિના પ્રકાશ ઝાના પાત્રનું નામ, એની સંપત્તિ, એનું પારિવારિક બૅકગ્રાઉન્ડ કહી દીધું છે, એ મસ્ત છે. અફસોસ, કે એવી સટલ્ટી પછી આખી ફિલ્મમાં ક્યાંય નથી.

– ‘મૅડમ સર’ પ્રિયંકા ગુંડાઓને ઠપકારતી હોય, ત્યારે બે ઘડી આપણને જોશ ચડી જાય, પરંતુ સામાન્ય લોકો કાયદો હાથમાં લે, મોબ લિન્ચિંગ કરીને વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ કરવા માંડે, અને એ બધું જોઇને થિયેટરમાં બેઠેલા લોકો ચિયર કરે, ત્યારે મારા જેવાનું તો પા શેર લોહી બળી જાય. ફિલ્મોની સમાજ પર કેટલી અસર થાય છે એ દલીલનો કે રિસર્ચનો વિષય હશે, પણ વિજિલાન્ટે જસ્ટિસ તો પ્રમોટ ન જ થવું જોઇએ.

– માનવ કૌલ તો માત્ર સામે જોઇને આંખોથી જ ખૌફ પેદા કરી શકે છે, અહીં એમણે એવું જ કર્યું છે. પણ મારા જેવા નેવુંના દાયકામાં મોટા થયેલાને ‘કેમ્પસ’વાળા નિનાદ કામત તરફ વધારે પક્ષપાત હોય. અહીં એ હેન્ચમેનના ટિપિકલ રોલમાં પણ બરાબરનો ખીલ્યો છે, જોકે એ હવે સાવ ‘કુંગ ફુ પાન્ડા’ જેવો જાડિયો થઈ ગયો છે. ઉતારે તો સારી વાત છે.

– ટૂંકમાં ‘ગલત મિસગાઇડ’ ન થશો. આ ફિલ્મ નહીં જોઇએ તો ખાસ કશું ગુમાવવા જેવું નથી. જોવી હોય તો માત્ર બધાંની (ભલે લાઉડ પણ) એક્ટિંગ માટે નિરાંતે જોઈ શકાય. આપણા તરફથી અઢી સ્ટાર (**1/2).

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements