નામ શબાના

એન્ગ્રી યંગ વુમન

***

ગીતો કાપીને ફિલ્મ વધુ ટાઇટ બનાવાઈ હોત, તો આ પ્રિક્વલ ઓર જામત. પરંતુ લાંબા સમય સુધી જલસો કરાવે તેવા ‘બૅબી યુનિવર્સ’નાં મંડાણ તો થઈ જ ચૂક્યાં છે.

***

naamshabanafirstlookposterઆપણે ત્યાં હૉલીવુડની જેમ ‘પ્રિક્વલ’ કે ‘સ્પિન ઑફ’ પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાનો ખાસ રિવાજ નથી. ફોર એક્ઝામ્પલ, ‘શોલે’માં ઠાકુરને મળતાં પહેલાં જય-વીરુનું કોઈ બીજું જ ઍડવેન્ચર પ્લાન કરીને ફિલ્મ બનાવવામાં આવે, તો તે થઈ ‘પ્રિક્વલ’ કમ ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ. પરંતુ આવી ફિલ્મો બનાવવા માટે મૂળ ફિલ્મની ઝીણામાં ઝીણી ડિટેઇલનું ધ્યાન રાખીને એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તૈયાર કરવી પડે, જેનું મૂળ ફિલ્મ સાથે સીધું અનુસંધાન જોડી શકાય. હૉલીવુડમાં ‘માર્વેલ’ અને ‘DC’ કોમિક્સનાં સિનેમેટિક યુનિવર્સની આવી અનેક સુપરહીરો ફિલ્મો આવતી રહે છે. આપણે ત્યાં સુરેન્દ્ર મોહન પાઠક, વેદ પ્રકાશ શર્મા અને આપણા તારક મહેતા જેવા લેખકોએ તથા ‘રાજ કોમિક્સ’એ ‘નાગરાજ’, ‘ડોગા’, ‘સુપર કમાન્ડો ધ્રુવ’ વગેરે પાત્રો સાથે પોતાનાં આગવાં યુનિવર્સ સરજ્યાં છે, પરંતુ તેના પરથી ફેઇથફુલ ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ સર્જવાની હિંમત કોઇએ કરી નથી. ડિરેક્ટર નીરજ પાંડે તેમાં અપવાદ છે. એમણે બે વર્ષ પહેલાંની પોતાની સ્પાય થ્રિલર ફિલ્મ ‘બૅબી’ના એક પાત્રની બૅક સ્ટોરી સર્જીને હવે ‘નામ શબાના’ રૂપે ‘સ્પિન ઑફ’ ફિલ્મ બનાવી છે. નીરજ પાંડે પોતાનું લોંગ લાસ્ટિંગ ‘બૅબી યુનિવર્સ’ સર્જવામાં સફળ થશે તેવી આશા રાખવામાં કંઈ વધારે પડતું નથી જ.

ઘાયલ શેરની ઑન અ મિશન

‘બૅબી’માં આપણે જોયેલું કે એક મોટું ઑપરેશન પાર પાડવા નીકળેલી ભારતની ખૂફિયા સિક્રેટ ઍજન્સી ટીમ ‘બૅબી’ના ઍજન્ટ અજય સિંઘ રાજપુત (અક્ષય કુમાર)ને નેપાળમાં એક ત્રાસવાદીને પકડવામાં શબાના ખાન (તાપસી પન્નુ)ની મદદ મળે છે. જબરદસ્ત કિલર ઇન્સ્ટિંક્ટ ધરાવતી શબાના ખાન કેવી રીતે સિક્રેટ સર્વિસમાં આવી? તેની સ્ટોરી એટલે ‘નામ શબાના’ ફિલ્મ. કૉમર્સ કોલેજના બીજા વર્ષમાં ભણતી શબાના મુંબઈમાં પોતાની વિધવા માતા સાથે રહે છે. સતત સિરિયસ રહેતી શબાના નીડર છે, ‘કુડો’ માર્શલ આર્ટની પણ ચૅમ્પિયન છે, જબરદસ્ત ફાઇટિંગ સ્પિરિટ ધરાવે છે અને પોતાની સાથે થતો સહેજ પણ અન્યાય સાંખી શકતી નથી. ભૂતકાળનું એક કરુણ ચૅપ્ટર અને વર્તમાનમાં બનતી વધુ એક કરુણ ઘટના એને અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશ માટે કામ કરતી ખૂફિયા ઍજન્સીના અધિકારી રણવીર સિંહ (મનોજ બાજપાઈ)ની સામે લાવીને મૂકી દે છે. એક પર્સનલ ઑપરેશન પાર પાડ્યા પછી હવે શબાના દેશ માટે કંઇક કરી છૂટવા માટે તૈયાર છે અને એની મદદ માટે હાજર છે ભવિષ્યમાં બનનારી ‘બૅબી’ ટીમના બે જાંબાઝ અધિકારી અજય અને ઓમ પ્રકાશ શુક્લા (અનુપમ ખેર). હવે એમના રડાર પર છે મલેશિયામાં ફરતો ખૂંખાર વુમન ટ્રાફિકર ટોની (પૃથ્વીરાજ).

યુનિવર્સમાં બાકોરાં

સૌપ્રથમ તો નામ અને ગ્લોરીની અપેક્ષા રાખ્યા વિના ‘મોસાદ’ ટાઇપની એક ખૂફિયા સિક્યોરિટી ઍજન્સી અન્ડરગ્રાઉન્ડ રહીને દેશની સલામતી માટે ખતરનાક મિશન પાર પાડતી હોય તે કલ્પના જ રોમાંચક છે. નીરજ પાંડેએ સર્જેલી ‘બૅબી’નાં પાત્રોની એ દુનિયામાં ‘જેમ્સ બોન્ડ’, ‘બોર્ન સિરીઝ’ કે ‘મિશન ઇમ્પોસિબલ’ જેવી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ બનવાનો તમામ મસાલો પડ્યો છે.

આમેય ક્રાઇમ થ્રિલર કથાઓ લખવામાં નીરજ પાંડેની માસ્ટરી છે. ‘અ વેન્સડે’, ‘સ્પેશ્યલ 26’ અને ‘બૅબી’ લખવા ઉપરાંતghalibdanger એમણે એક ક્રાઇમ નોવેલ ‘ગાલિબ ડૅન્જર’ પણ લખી છે. ‘નામ શબાના’માં નીરજ પાંડેએ માત્ર રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટ સંભાળ્યો છે અને ડિરેક્શન ‘આહિસ્તા આહિસ્તા’ ફેમ શિવમ નાયરને સોંપ્યું છે. એક પ્રિક્વલ કે સ્પિન ઑફ ફિલ્મને છાજે તેવું તમામ ડિટેઇલિંગ પાંડેજીના રાઇટિંગમાં દેખાય છે. ‘બૅબી’ની સ્ટાઇલમાં જ આ ફિલ્મનાં ક્રેડિટ્સનાં તમામ નામ ડિસ્પ્લે થાય છે. બૅબીનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક પણ સંભળાય છે. તાપસીથી લઇને અક્ષય, અનુપમ ખેર, ડૅનીના લુક પણ એ જ રખાયા છે. સતત ‘મંત્રીજી બિઝી હૈ’નું રટણ કરતો એમનો સેક્રેટરી ‘મિસ્ટર ગુપ્તા’ (એક્ટર મુરલી શર્મા), ફોન કરીને અક્ષયની ભાળ પૂછતી એની પત્ની ‘અંજલિ’ (મધુરિમા તુલી) અને અક્ષય દ્વારા એને અપાતો સ્ટાન્ડર્ડ જવાબ ‘કૉન્ફરન્સ મેં હૂં’, તાપસીની અંબોડો વાળવાની સ્ટાઇલ, અક્ષય અને અનુપમનાં પાત્રો વચ્ચે સતત ચાલતી એક કૉલ્ડ વૉર વગેરે નાની નાની વિગતોનું ધ્યાન રખાયું છે. એક તબક્કે મનોજ બાજપાઈ પોતાના ઉપરી ડૅનીને પૂછે છે પણ ખરો કે, ‘સર, બૅબી ટાસ્ક ફૉર્સ કા ક્યા હુઆ?’ પ્રિક્વલ છે એટલે સ્ટોરી ઈ.સ. ૨૦૧૧માં બૅઝ્ડ છે અને એટલે જ ટેલિવિઝન પર પ્રધાનમંત્રી તરીકે ડૉ. મનમોહન સિંઘ પણ દેખાય છે (જોકે એક સીનમાં ‘CNN-ન્યુઝ 18’ ચૅનલ પણ દેખાય છે, જે છેક ૨૦૧૬માં અસ્તિત્વમાં આવી). આ બધાંને લીધે ‘નામ શબાના’ એક ફેઇથફુલ પ્રિક્વલ છે તેવું વાતાવરણ જામી જાય છે.

તાપસી પન્નુ દમદાર એક્ટર છે. એના એકદમ રિફ્લેક્ટિવ ચહેરા પર ક્યુટનેસ, ગુસ્સો, ફ્રસ્ટ્રેશન, નિઃસહાયતા, મક્કમતા અને કોરી સ્લૅટ જેવા તમામ હાવભાવ ‘એશિયન પેઇન્ટ્સ’ના શૅડકાર્ડની જેમ બરાબર જોઈ શકાય છે. એને ફાઇટ સીન કરતી જોઇને આપણને એના નખ તૂટવાનો ભય લાગતો નથી. તાપસીના મૅચ વિનિંગ પર્ફોર્મન્સ છતાં આ ફિલ્મમાં સંખ્યાબંધ પ્રોબ્લેમ્સ છે.

એક સ્પાય થ્રિલર ‘ફોર્મ્યુલા-1’ રેસિંગ કારની જેમ સતત ભાગતી રહેવી જોઇએ. ડૅન બ્રાઉન જેવા લેખકો તો આ માટે ચૅપ્ટરોની સાઇઝ પણ માંડ દોઢ-બે પાનાંની જ રાખે છે. પરંતુ એક તો આ ફિલ્મ પૂરી અઢી કલાક લાંબી છે. એમાંય આતંકવાદી હુમલાની જેમ દર થોડી વારે અતિશય કંગાળ ગીતો ટપકી પડે છે. શબાનાની બૅકસ્ટોરીમાં સ્માર્ટનેસના ચમકારા છે, પરંતુ તેની રફ્તાર ભયંકર સ્લો છે. ફર્સ્ટ હાફમાં શબાનાનો ભૂતકાળ અને સૅકન્ડ હાફમાં વિલનને પકડવાનું મિશન એમ બે ક્લિયર કટ ભાગ છે, જેને એકબીજા સાથે કોઈ સંબંધ નથી. એટલે જ આપણે સવા-સવા કલાકની બે અલગ અલગ ફિલ્મો જોઇને બહાર નીકળ્યા હોઇએ તેવું ફીલ થાય છે. બંનેમાં પ્રોપર સ્ટ્રગલ અને ક્લાઇમેક્સ બધું જ છે. જો બૅકસ્ટોરીમાં થોડા સીન અને તમામ ગીતો કાપી નખાયાં હોત તો આ ફિલ્મ ક્યાંય વધુ ફાસ્ટ અને ટાઇટ બની હોત.

‘મૅકિંગ ઑફ અ સ્પાય’માં ટિપિકલ ટ્રેનિંગ શૉટ્સ નાખવાને બદલે કશુંક ઇનોવેશન કરાયું હોત તો, કોઈ સ્માર્ટ ટેક્નિક અપનાવાઈ હોત તો ફર્સ્ટ હાફ ઓર રસપ્રદ બન્યો હોત. અહીંયા વિલન બનેલો સાઉથનો હીરો પૃથ્વીરાજ મસ્ત એક્ટર છે. અગાઉ એ ‘ઐય્યા’ અને ‘ઔરંગઝેબ’માં પણ ડોકિયું કાઢી ગયેલો. પરંતુ અહીં એનો રોલ એવો ક્લિશૅ અને ફિલ્મી રીતે લખાયો છે કે તેમાં કશું જ એક્સાઇટિંગ નથી. આમ તો એ આખા દેશ માટે જોખમી છે, પણ એના ભયને એસ્ટાબ્લિશ કરતો એકેય સીન જ નથી. એટલે એનો કોઈ ખોફ ઊભો થતો નથી. વળી, એને પકડવાના આખા ઑપરેશનમાં ક્યાંય કશું સસ્પેન્સ અને ‘સેન્સ ઑફ અર્જન્સી’ જેવી થ્રિલ અનુભવાતી નથી. જોકે જેને પકડવા માટે વર્ષોનાં ખૂન-પસીના એક કર્યાં હોય તેવો ખૂંખાર વિલન સાવ ચંબુ જેવી મિસ્ટેકમાં ભાગી છૂટે તે વાત ગળે ઉતારવા માટે લોટો ભરીને પાણી પી જવું પડે. હા, તાપસીએ હૅન્ડ ટુ હૅન્ડ ફાઇટથી વિલનલોગનાં હાડકાં મસ્ત ખોખરાં કર્યાં છે (અક્ષયે પણ પોતાની જૂની ટેવ મુજબ ક્લાઇમૅક્સ હાઇજૅક કર્યો છે). ઑવરઑલ રેસ અગેઇન્સ્ટ ટાઇમની થ્રિલના અભાવે આખા ક્લાઇમેક્સની જ ખાસ ઇમ્પેક્ટ અનુભવાતી નથી. ફિલ્મ ફ્રેન્ચાઇઝ તરીકે હૉલીવુડ સ્ટાઇલમાં હવે આવનારી ફિલ્મની ઝલક આપતો એક પોસ્ટ ક્રેડિટ સીન પણ ઉમેરી શકાયો હોત. લેકિન અફસોસ.

નેક્સ્ટ ટાઇમ, શબાના

એક તબક્કે શબાના સ્પાય તરીકે પોતાની પસંદગીનું કારણ પૂછે છે ત્યારે મનોજ બાજપાઈ એને કહે છે, ‘વિમેન આર બોર્ન સ્પાય્ઝ… એમને ઝાઝું ગાઇડન્સ આપવાની જરૂર પડતી નથી.’ જો ખુદ નીરજ પાંડે એ વાતને વળગી રહ્યા હોત તો આપણને એક ફિમેલ સ્પાય કઈ રીતે પુરુષથી અલગ પડે છે અને કેવી રીતે એકલે હાથે આખું ઑપરેશન પાર પાડે છે તેની દિલધડક સ્ટોરી માણવા મળી હોત. તેમ છતાં ‘બૅબી’ સિરીઝની આ બીજી ફિલ્મ એક વખત જોવાનો મસાલો તો ધરાવે જ છે અને તેમાં આખી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ ઊભી કરવાનો દમ પણ છે જ. બશર્તે તેને નવી રીતે લખવામાં આવે અને ખુદ પાંડેજી ડિરેક્શનની લગામ પોતાના હાથમાં રાખે.

P.S. ‘બેબી’નો રિવ્યુ વાંચો અહીં.

(Reviewed for Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

Advertisements

M S Dhoni – The Untold Story

હૅલિકોપ્ટર શૉટ, ફૅન ફિલ્મ

***

નીરજ પાંડેના ખંતીલા ડિરેક્શનથી સજેલી આ લાંબી ફિલ્મ એક બાયોપિક કરતાં ફૅન ફિલ્મ વધારે લાગે છે.

***

1471862258_sushant-singh-rajputs-m-s-dhoni-untold-story-movie-poster‘બાયોપિક’ પ્રકારની ફિલ્મનું કામકાજ આત્મકથા લખવા જેવું છે. જો જરાય શેહશરમ રાખ્યા વિના ઉઘાડેછોગ બધું જ આત્મકથામાં લખી નાખવામાં આવે તો વિવાદના મધપૂડાને કચકચાવીને લાત મારવા જેવું થાય. પરંતુ ફિલ્મ જો મહેન્દ્ર સિંહ ધોની જેવા સેલિબ્રેટેડ અને હજીયે ઍક્ટિવ ક્રિકેટર પર બનતી હોય, તો તેમાં દેવો આકાશમાંથી પુષ્પવર્ષા કરે છે એટલું જ બતાવવાનું બાકી રહે. કાબેલ ડિરેક્ટર નીરજ પાંડેએ બનાવેલી ‘એમ. એસ. ધોની- ધ અનટોલ્ડ સ્ટોરી’ સરસ મનોરંજક ફિલ્મ હોવા છતાં તેમાં ધોનીના જય જયકાર સિવાય ભાગ્યે જ કશું દેખાય છે.

સ્મૉલ ટાઉન બિગ ડ્રીમ્સ

રાંચીના ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં પમ્પમેનની નોકરી કરતા પાન સિંહ ધોની (અનુપમ ખેર)ના દીકરા મહેન્દ્ર સિંહ ધોની (સુશાંત સિંહ રાજપૂત)ને નાનપણથી જ ક્લાસરૂમ કરતાં મેદાન વધારે આકર્ષે. સ્કૂલની ફૂટબૉલ ટીમમાંથી ક્રિકેટમાં શિફ્ટ થયેલા આ છોકરાનું ટૅલેન્ટ અને એનાં સપનાં ધીમે ધીમે એવાં મોટાં થતાં ગયાં કે આખા દેશને એણે ફરી એકવાર વર્લ્ડકપ જીત્યાની ખુશી અપાવી. પરંતુ એમ કંઈ નૅશનલ ક્રિકેટ ટીમમાં સ્થાન મેળવવું સહેલું થોડું છે? ‘માહી’એ ‘કૅપ્ટન કૂલ’ બનવા માટે પોતાનાં પૅપર અધૂરાં છોડવા પડ્યાં, ખડગપુર સ્ટેશન પર ટિકિટ કલેક્ટરની નોકરી કરવી પડી, થકવી દેનારી નોકરી પછી પણ સતત પ્રૅક્ટિસ અને મૅચો રમવી પડી અને સતત પોતાની જાતને સાબિત કરવી પડી. આ સફરમાં એની સાથે મહા ટ્રૅજિક ઘટના પણ બની. તેમ છતાં ધોનીની લાઇફ સ્ટોરી એ વાત સાબિત કરે છે કે તમારામાં ટૅલેન્ટ હોય, પૂરી ધગશ અને નિષ્ઠાથી મંડ્યા રહો તો સફળતા આપોઆપ તમને શોધતી આવે છે.

બહેતરીન શૉટ

એક જમાનો હતો જ્યારે ‘મુઘલ એ આઝમ’ અને ‘શોલે’ જેવી ફિલ્મો ત્રણ કલાક ઉપર ચાલે તો લોકો ઇડરિયો ગઢ જીત્યો હોય એવી ઉપલબ્ધિની જેમ ગણાવે. જ્યારે હવે ફિલ્મ બે કલાકની ઉપર જાય તોય લોકો મોબાઇલ ખોલીને ચૅટિંગ ચાલુ કરી દે. એવા ADHDના જમાનામાં નીરજ પાંડેની આ ફિલ્મ પૂરી ૧૯૦ મિનિટ એટલે કે ૩:૧૦ કલાક લાંબી છે. તેમ છતાં લોકો ભાગ્યે જ મોબાઇલ કાઢવા માટે ખિસ્સામાં હાથ નાખે છે. તેનું મુખ્ય કારણ છે નીરજ પાંડેનું સ્ટોરી ટેલિંગ અને ડિટેલિંગ. એમના આ જ ખંતને કારણે ફિલ્મનો ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ફર્સ્ટ હાફ કોહલીની ફિટનેસ જેવો ચુસ્ત અને ધોનીની રનિંગ બિટવિન ધ વિકેટ્સ જેવો ફાસ્ટ બન્યો છે.

સૌપ્રથમ તો આ ફિલ્મ સાથે હિન્દી સિનેમામાં વર્ષો પછી ઉર્દૂમાં ફિલ્મનું ટાઇટલ જોવા મળ્યું છે. રાંચીના એક સીધાસાદા પમ્પમેનની લાઇફ નીરજ પાંડેએ બખૂબી કૅપ્ચર કરી છે. મોબાઇલ-ઇન્ટરનેટના આગમન પહેલાંની સિમ્પલ લાઇફ, નાનકડા સ્ટાફ ક્વાર્ટરમાં રહેતો મિડલક્લાસ પરિવાર, એમનાં મિડલક્લાસ સપનાં વગેરે બધું જ ખરેખર કોઇના ઘરમાં કેમેરા ગોઠવી દીધો હોય એ હદે વાસ્તવિક લાગે છે. ફિલ્મનું ડિટેલિંગ કેવું બારીક છે એ જુઓઃ સાચુકલા ધોનીની ડાબી આંખ નીચે નાનકડો મસો છે. અહીં સ્ક્રીન પરના ધોની એવા સુશાંતના ચહેરા પર પણ એ બર્થમાર્ક દેખાય એ ધ્યાન રખાયું છે. એ વખતનું કોલકાતાનું દમ દમ એરપોર્ટ, ઘરમાં રાખેલું જૂના મૉડલનું TV, નેવુંના દાયકામાં લોકપ્રિય એવી ‘અતારી’ વીડિયો ગૅમ, પૅજર, ધોનીની ‘યામાહા’ બાઇક અને તેની નંબર પ્લૅટ પરનું ‘The One’ લખાણ, પૂર્વ ભારતમાં સમોસા માટે વપરાતો ‘શિંગાડા’ શબ્દ એટ સેટરા. ધોનીના કૉચ બંગાળી હોય તો એમના જૂનવાણી સ્કૂટરનો નંબર પણ ‘WB’થી શરૂ થતો હોય. ઇવન દડાને બૅટ વડે ફટકારતી વખતે જે સાઉન્ડ આવે એ પણ એટલો જ ઑથેન્ટિક લાગે છે. કેમેરા પણ ફિલ્મમાં ધોનીના શૉટ્સની જેમ જ હવામાં તરતો હોય એ રીતે ફરે છે, જે આપણને સીધા ધોનીની લાઇફમાં ટેલિપોર્ટ કરી આપે છે.

પાવિત્ર્ય ઔર ભક્તિરસ સે ભરપુર

ધોનીની આ બાયોપિક એના મૅકિંગ પાછળના લોકોને અંજલિ જેવી વધારે છે. એના માતા-પિતા, એની બહેન, એના મિત્રો, એના કોચ, ટૅલેન્ટ પારખીને ચાન્સ આપતા રેલવેના અને કૉલ ઇન્ડિયાના ઉચ્ચ અધિકારીઓ, સાથે નોકરી કરતા લોકો, ટીમ મેનેજમેન્ટ, એનાં પ્રિયપાત્રો વગેરે બધા જ લોકો અહીં ધોનીની લાઇફમાં કશુંક કન્સ્ટ્રક્ટિવ કામ કરે છે. ધોનીને શરાબથી નફરત છે, એ નજીકના લોકોની સામે પણ પોતાનાં ઇમોશન્સ વ્યક્ત કરતો નથી, સફળતા મળવા છતાં એના દિમાગમાં રાઈ ભરાઈ નથી, એનામાં ક્વિન્ટલના હિસાબે કૉન્ફિડન્સ છે, દેશ માટે ગમે તેવાં આકરાં પગલાં લેતાં પણ ખચકાતો નથી… ટૂંકમાં રાંચીમાં ધોનીનું મંદિર બનશે તો તેમાં પ્રસાદ તરીકે આ ફિલ્મની DVD વહેંચવામાં આવશે.

આખો દેશ જાણે છે કે ધોનીની સાથે ઘણા બધા વિવાદો જોડાયેલા છે, પરંતુ આ ફિલ્મમાં એ બધું જ પૉલિટિક્સ વાળીચોળીને જાજમ નીચે ધરબી દેવામાં આવ્યું છે. માત્ર એક ઠેકાણે ‘ત્રણ’ સિનિયર ખેલાડીઓને ટીમની બહાર કાઢવાની વાત છે, ત્યાં પણ એમનાં નામ મ્યુટ કરી દેવાયાં છે. ફિલ્મમાં ધોનીની આઇડેન્ટિટી બની ગયેલો ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ ક્યાંથી આવ્યો એ વાત છે, પરંતુ ‘થપ્પડ શૉટ’માંથી તે ‘હૅલિકોપ્ટર શૉટ’ કેવી રીતે બન્યો તેની કોઈ ચોખવટ નથી. આખી ફિલ્મમાં ધોની માત્ર બાઉન્ડરી કૂદાવી દેતા શૉટ્સ જ મારે છે અને વિકેટકીપિંગ પણ ભાગ્યે જ કરે છે. ફિલ્મ ધોની-ધ મૅન પર એટલી બધી ફોકસ્ડ છે કે મૅચનાં ઑરિજિનલ દૃશ્યોને બાદ કરતાં એના સિવાયના કોઈ ખેલાડી ભાગ્યે જ દેખાય છે. ફર્સ્ટ ક્લાસ ક્રિકેટમાં પહેલી વાર જ્યારે ધોની યુવરાજ સિંહને મળે છે એ સિક્વન્સને બાદ કરતાં ધોનીના દિમાગની અંદર પણ ભાગ્યે જ ડોકિયું કરાયું છે. અરે, ધોનીના મોટાભાઈ નરેન્દ્ર સિંહનું પાત્ર પણ ફિલ્મમાં નથી.

ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટીની જેમ ભાગતો ફર્સ્ટ હાફ ઇન્ટરવલ પછી સીધો ટેસ્ટ મૅચમાં તબદીલ થઈ જાય છે. કેમ કે અહીં ક્રિકેટર ધોની પણ સીધો બૉલીવુડ સ્ટાર ધોનીમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. એ એકદમ ફિલ્મી સ્ટાઇલમાં પ્રેમમાં પડે, વિદેશમાં ગીતો ગાય, સાથ જીને-મરને કી કસમેં ખાય વગૈરહ. નો ડાઉટ, ધોનીના બંને લવ ટ્રૅક ક્યુટ છે, પરંતુ તે ફિલ્મની લંબાઈમાં વધારો જ કરે છે.

મેન-વિમેન ઑફ ધ મૅચ

આ ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ એટલું જબરદસ્ત છે કે તેમાં ક્યાં રિયલ લાઇફ પૂરી થાય અને ક્યાં રીલ લાઇફ સ્ટાર્ટ થાય એ તમને ખબર જ ન પડે. મૅચનાં દૃશ્યોમાં તો જાણે કમ્પ્યુટર ગ્રાફિક્સથી સુશાંતનો ચહેરો સુપર ઇમ્પોઝ કરાયો છે, પરંતુ ખુદ ધોનીથી લઇને યુવરાજ સિંહ અને જગમોહન દાલમિયા જેવાં પાત્રો માટે પણ એવાં પર્ફેક્ટ કલાકારો સિલેક્ટ કરાયા છે કે તે ઑરિજિનલ જ લાગે. ખાસ કરીને યુવીના પાત્રમાં એનો ડુપ્લિકેટ હૅરી ટાંગરી આપણા ચહેરા પર સ્માઇલ લાવી દે એ હદે ઑરિજિનલ લાગે છે.

ફિલ્મની કરોડરજ્જુ છે સુશાંત સિંહ રાજપૂત. અહીં એ બધી જ ફ્રેમમાં ધોની છે. ક્રિકેટર ધોનીની બૅટિંગ સ્ટાઇલ, એની બૉડી લૅંગ્વેજ, ફિઝિક, ધોનીની હૅલમેટમાંથી પરસેવો લૂછવાની કે દાંતવડે નખ કરડવાની ટેવ, ટીશર્ટ પહેરવાની-ચાલવાની ઢબ ડિટ્ટો ધોની. દીકરાના કરિયર વિશે સતત ચિંતા કરતા પિતા તરીકે અનુપમ ખેર, બોલ્યા વગર જ બધું સમજી જતી બહેન તરીકે ભૂમિકા ચાવલા, પહેલા કોચ તરીકે રાજેશ શર્મા, કુમુદ મિશ્રા વગેરે બધા કલાકારો મૅચમાં કોમેન્ટરીની જેમ પર્ફેક્ટ્લી ઓગળી ગયા છે. ધોનીની પ્રિયતમાઓ બનતી કિયારા અડવાણી અને દિશા પટ્ટણી અનબિલિવેબલી ક્યુટ લાગે છે. અરે હા, ‘ચીની કમ’ ફિલ્મની ટબુડી સ્વિની ખારા પણ અહીં છે, ઓળખી બતાવો તો જાણીએ.

ધોની… ધોની…

દેખીતી વાત છે, આ ફિલ્મ ધોનીના ફૅન્સને ધ્યાનમાં રાખીને જ બનાવાઈ છે. એટલે જ ધોનીને પહેલી વાર ટીમ ઇન્ડિયાનું બ્લ્યુ જર્સી મળે ત્યારથી લઇને વર્લ્ડ કપની ફાઇનલ સિક્સ સુધી સંખ્યાબંધ ચિયરવર્ધી મોમેન્ટ્સ મુકાઈ છે. સતત ચાલતી રવિ શાસ્ત્રીની કમેન્ટ્રીમાં ક્યારે થિયેટરનું રૂપાંતર ક્રિકેટ સ્ટેડિયમમાં થઈ જાય એ પણ ખબર ન પડે. ધોનીની લાઇફની ચૂંટેલી મોમેન્ટ્સને પેશ કરતી આ ફિલ્મ પર્ફેક્ટ બાયોપિક નથી જ. લેકિન અસહ્ય લાંબી હોવા છતાં તે એક સરસ મનોરંજક ફિલ્મ જરૂર છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

ADHD= અટેન્શન ડેફિસિટ હાઇપરઍક્ટિવિટી ડિસઑર્ડર

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

બેબી

કમ ઑન બેબી, ટેક અ થ્રિલ પિલ!

***

દેશના દુશ્મનોને એમના ઘરમાં ઘૂસીને ખેંચી લાવવાની મહત્ત્વાકાંક્ષી વાત કરતી આ ‘બેબી’ થોડી ઢીલી અને થોડી પ્રેરિત હોવા છતાં એક વાર તો નિરાંતનાં દર્શન માગે જ છે.

***

baby-movie-posterહૉલીવુડની ફિલ્મોના પોલીસ-જાસૂસોમાં અને આપણી ફિલ્મોની પોલીસમાં શું ફરક? હૉલીવુડવાળા પોલીસ જરાય ફિલ્મી થયા વિના ગુંડાલોગને ચુન ચુન કે મારે અને શક્ય હોય તો દુશ્મન દેશમાં ઘૂસીને પણ એમની ગેમ ઓવર કરી નાખે. જ્યારે ‘કાનૂન કે હાથ બહો લંબે હોતે હૈ’ની દુહાઈ દેતી આપણી ફિલ્મી પોલીસ એક તો છેક છેલ્લે એન્ટ્રી મારે. ઉપરથી સાંગોપાંગ ભ્રષ્ટ હોય અને ગુનેગારોને પકડવાને બદલે એમની સાથે જ મળીને ‘ચિયર્સ’ કરતી હોય. સીધી વાત છે, આ ફિલ્મી ચિત્રણ એક આંખવાળું છે અને સિક્કાની બીજી બાજુ પણ બતાવવી જોઇએ. કદાચ એટલે જ છેલ્લા થોડા સમયમાં આવેલી ‘એજન્ટ વિનોદ’, ‘ડી ડે’, ‘હોલિડે’ જેવી ફિલ્મો આ સ્ટિરિયોટાઇપ તોડી રહી છે. ડિરેક્ટર નીરજ પાંડેની અક્ષય કુમાર સ્ટારર ફિલ્મ ‘બેબી’ આ જ પરિવર્તનનું વધુ એક પ્રકરણ છે.

બિનધાસ્ત બેબી

આ વાર્તા છે એક કામચલાઉ ખૂફિયા એન્ટી ટેરરિસ્ટ સ્ક્વૉડ ‘બેબી’નાં અલગ અલગ ઑપરેશનોની. ફિરોઝ ખાન (ડેની ડેન્ઝોંગ્પા) જેના હેડ છે એવા આ સંગઠનમાં અજય (અક્ષય કુમાર), જય (રાણા દગુબતી), શુક્લાજી (અનુપમ ખેર), પ્રિયા (તાપસી પન્નુ) જેવાં કેટલાંક સરફરોશીની તમન્ના દિલમાં લઈને ઘૂમતાં જાંબાઝ એજન્ટો કામ કરે છે. એક ઑપરેશનમાં ખબર પડે છે કે ત્રાસવાદીઓ દેશભરમાં ૨૬/૧૧થી પણ ચડે એવા ભયાનક આતંકવાદી હુમલા કરવાની ફિરાકમાં છે. એ નાપાક હરકતને અંજામ આપવા માટે ભારતની જેલમાં બંધ ખૂનખાર ત્રાસવાદી બિલાલ ખાન (કેકે મેનન)ને ભગાડીને દેશબહાર લઈ જવાય છે. ખબર પડે છે કે બિલાલ અત્યારે સાઉદી અલ-ડેરા નામના દેશમાં છુપાઈને બેઠો છે. એટલે પ્લાન એવો બને છે કે ત્રાસવાદીઓ કશી હરકત કરે તે પહેલાં ત્યાં જઇને બિલાલને હલાલ કરી નાખવો. ‘પિલાન કે મુતાબિક’ બધું જ આગળ વધે છે, પણ ત્યાં જ ખબર પડે છે કે અહીં તો…

સીધી બાત, નો બકવાસ

આપણી વિશ્વની સૌથી મોટી કહેવાતી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીમાં પણ જેને નખશિખ થ્રિલર કહી શકાય એવી ફિલ્મો તો ભાગ્યે જ બને છે. બધા જ પ્રકારની ઑડિયન્સને ખુશ કરવા માટે ફિલ્મમાં જરૂર ન હોય તો પણ નક્કામાં ગીતો ઠૂંસવામાં આવે. હીરો પ્રેમમાં નહીં પડે તો જાણે દેવદાસની જેમ ડિપ્રેશનમાં સરી પડવાનો હોય એમ મુખ્ય વાર્તાને અભેરાઇએ ચડાવીને હીરોની લાંબીલચક લવસ્ટોરી ફિલ્માવવામાં આવે. એ પછી ખાસ્સો એવો રોના-ધોના ટાઇપનો ફિલ્મી ડ્રામા ઊભો કરવામાં આવે… થેન્ક ગોડ, આ ‘બેબી’માં આવી કોઈ ખોટી ચરબી નથી. ફિલ્મ એની મૂળ વાર્તાને વળગી રહીને આગળ વધતી રહે છે. ફિલ્મની વચ્ચે માત્ર એક જ ગીત આવે છે અને એ પણ વાર્તાને જરાય નડ્યા વિના આવીને ચૂપચાપ જતું રહે. ડિરેક્ટરે ધાર્યું હોત તો દેશ માટે મરી ફિટતા જુવાનોના સેન્ટિમેન્ટલ ડ્રામાનું મોણ નાખી શક્યા હોત. લેકિન નો. બેબીમાં બાતેં કમ, કામ ઝ્યાદા છે.

તો શું બેબી પાંચમાંથી પાંચ આપવા પડે એવી અફલાતૂન થ્રિલર ફિલ્મ છે? જી, ના. એક તો બેબી ફિલ્મ ફર્સ્ટ હાફમાં ત્રણ અને સેકન્ડ હાફમાં બે એમ કુલ પાંચ એન્ટિ ટેરરિસ્ટ ઑપરેશનનાં કલેક્શન જેવી છે. એમાંય છેલ્લું હાફિઝ સઇદ ટાઇપના રીઢા આતંકવાદીને ખૂફિયા રીતે ભારત લાવવાનું આખું ઑપરેશન ૨૦૧૨ની બેસ્ટ ફિલ્મનો ઑસ્કર જીતી ચૂકેલી હૉલીવુડ ફિલ્મ ‘આર્ગો’થી પૂરેપૂરું પ્રેરિત છે. પરંતુ પ્રોબ્લેમ એ નથી. પ્રોબ્લેમ એ છે કે આવાં બધાં જ ઓપરેશન ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાઈ ગયાં છે અને એમાં જ થ્રિલની હવા નીકળી જાય છે. બધી વાતને નિરાંતે ડિટેઇલથી કહેવાની લાલચમાં ઇન્ટરવલ પહેલાંનો ફર્સ્ટ હાફ તો ઠરી ગયેલાં તુક્કલની જેમ ખાસ્સો નીચે ધબી જાય છે. તેને અક્ષય કુમારની પ્રામાણિક અને મજબૂત એક્ટિંગ પણ ઉપર લાવી શકતી નથી.

બીજો મહાલોચો એ છે કે અનુપમ ખેર, સુશાંત સિંઘ અને તાપસી પન્નુ જેવાં ત્રણ મહત્ત્વનાં કલાકારોની એન્ટ્રી છેક ઇન્ટરવલ પછી પડે છે. ત્યાં સુધીમાં આપણી ધીરજની સારી પેટે કસોટી થઈ જાય છે. પણ હા, એટલું કહેવું પડે કે આખી ફિલ્મમાં આપણે ટટ્ટાર થઇને નખ ચાવી જઇએ એવું ખરેખરું થ્રિલ ઇન્ટરવલ પછી જ જામે છે.

બેબીના બાશિંદાઓ

પોતાના પાત્રને રિયલ લગાડવા માટે અક્ષયે ‘સ્પેશ્યલ ૨૬’ની જેમ અહીં પણ બબૂચક જેવી મૂછો લગાવી છે, પરંતુ દુશ્મનોને એકલે હાથે ધૂળધાણી કરતા હીરોની ભૂમિકા એણે ‘હોલિડે’ ફિલ્મમાં કરી હતી ડિટ્ટો એવી જ છે. હા, એટલું ખરું કે અક્ષયને કેરેક્ટરમાં ઘૂસીને સ્ફૂર્તિથી દેશના દુશ્મનોની ઐસીતૈસી કરતો જોવાની મજા તો પડે જ છે.

કોઈ ઘેઘુર લીલુંછમ ઝાડ કપાતું જોઇને આપણને જેવો અફસોસ થાય, એવો જ અફસોસ આ ફિલ્મમાં કેકે મેનન, ડેની ડેન્ઝોંગ્પા અને સુશાંત સિંઘ જેવા અભિનેતાઓને વેડફાઇ જતા જોઇને થાય છે. એમાંય કેકે મેનનના ભાગે તો ગણીને માંડ ચારેક સીન જ આવ્યા છે, એમાંથી એકેય સીનમાં એક ખૂનખાર ત્રાસવાદી છે એવી છબિ ઉપસતી નથી. એના કરતાં તો પાકિસ્તાની ફિલ્મ ‘ખુદા કે લિયે’ના એક્ટર રશીદ નાઝના પાત્રને ક્યાંય વધારે ફૂટેજ મળ્યું છે. આખી ફિલ્મમાં ફોન પર જ વાત કર્યા કરતા ડેનીના ભાગે એક પણ આઉટડૉર સીન આવ્યો નથી.

મોડેથી આવીને પણ ફટકાબાજી કરી જતા બેટ્સમેનની જેમ અનુપમ ખેર ફિલ્મના માહોલને નવેસરથી જીવંત બનાવી દે છે. એવું જ ‘ચશ્મે બદ્દૂર’ની રિમેક ફેમ હિરોઇન તાપસી પન્નુનું છે. જે સ્ફૂર્તિથી તાપસી ફાઇટ કરે છે તે આખો સીન આપણને ફિલ્મની બહાર નીકળ્યા પછીયે યાદ રહે છે. અક્ષય કુમાર પાસેથી એ સીન એણે લિટરલી ખૂંચવી લીધો છે. ફિલ્મમાં ‘સિંઘમ’ ફેમ એક્ટર મુરલી શર્માનો એક નાનકડો રોલ છે. પરંતુ એમાં એ એટલી મજા કરાવી જાય છે કે ડાયલોગ વિના પણ લોકો હસી પડે છે. ‘બેબી’માં રાણા દગુબતી નામનો હલ્કછાપ પહેલવાન બાબો પણ છે, પરંતુ બિચારાના ભાગે બાવડાં ફુલાવીને દોડાદોડ કરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી.

બોલ બેબી બોલ

આપણા જવાનો પણ કંઈ ઈઝરાયેલના ‘મોસાદ’ કરતાં ઊતરતા નથી અને ભલે આખી દુનિયામાં ઇસ્લામિક ટેરરનો ખોફ પ્રવર્તતો હોય, પણ બધા મુસલમાનો સરખા હોતા નથી એવું બતાવવાનો પણ ડિરેક્ટર નીરજ પાંડે મોકો ચૂક્યા નથી. ભલે થ્રિલની પિલ થોળી મોળી પડે, ભલે ડિરેક્ટર આ વખતે જરા નિશાન ચૂકી ગયા હોય, પણ આ ‘બેબી’ ‘ઝીરો ફેટ’ થ્રિલર ફિલ્મોના રસિયાઓને સાવ નિરાશ નહીં જ કરે. ગો ફોર ઇટ! એક ભારતીય તરીકે આપણે એટલી જ આશા રાખીએ કે હૉલીવુડમાં જેમ આવી ‘આર્ગો’ જેવી ફિલ્મ સત્યઘટના પરથી બને છે, તે જ રીતે આપણી પણ ફિલ્મો આવી ટ્રુ સ્ટોરી પરથી બને.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.