ડેય્ઝ ઑફ તફરી

  • posterશાહબુદ્દીનભાઈ રાઠોડ સ્ટેજ પર આવે એટલે સામે બેઠેલી ઑડિયન્સને એમના મોટાભાગના જોક્સ ખબર જ હોય. ઇન ફૅક્ટ, શબ્દશઃ યાદ હોય. છતાં ઑડિયન્સ ફરમાઇશ કરે, ‘વનેચંદનો વરઘોડો સંભળાવો’, ‘શિક્ષકોનું બહારવટું થઈ જાય’, ‘ભત્રીજો પ્રેમમાં પડ્યો પ્લીઝ’, ‘બેલ્જિયમની યાત્રા કરાવો’, ‘લાભુ મેરાઈ’… અને પછી શાહબુદ્દીનભાઈ ચાલુ કરે અને પબ્લિક પહેલીવાર સાંભળતી હોય એ જ લિજ્જતથી એ આઇટેમો માણે! હાઇલા, નાઇન્ટીઝનાં બૅબીઝને તો શાહબુદ્દીનભાઈ વિશે ખબર હશે? અચ્છા, ‘ધ બિગ બૅંગ થિયરી’નો ‘રાજેશ કુત્રપલ્લી’ યાને કે કુનાલ નૈયર થોડા સમય પહેલાં પોતાની બુક પ્રમોટ કરવા ઇન્ડિયા આવેલો. ત્યારે એણે ‘AIB’ સાથે એક પોડકાસ્ટ કરેલું. એમાં એણે કહેલું કે, ‘અમારો શૉ લાઇવ ઑડિયન્સની સામે શૂટ થાય છે. એ ઑડિયન્સ અમારાં કેરેક્ટર્સથી વાકેફ હોય એટલે મોટે ભાગે તો અમે પંચલાઇન બોલીએ એ પહેલાં જ એ લોકો હસાહસી શરૂ કરી દે!’

    બસ, આવી જ ફીલિંગ મને હિન્દી ‘છેલ્લો દિવસ’ ‘ડેય્ઝ ઑફ તફરી’ (DOT) જોતી વખતે થઈ (આટલું કહેવા માટે આટલી લપ કરી, બોલો!). ઓલમોસ્ટ આખું ઓડિયન્સ પર્ટિક્યુલર સીન સ્ટાર્ટ થાય એ સાથે જ ખીખીયાટા શરૂ કરી દે (‘જો કૉફી કેમ મંગાઈ’ આવ્યું, ‘એ ધુલાનો મગજ ગ્યો હોં’…). ઘણે બધે ઠેકાણે એવું હતું કે ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશનમાં જોક પાપડ જેવો ચપ્પટ થઈ ગયો હોય, તોય લોકો જૂના કનેક્શનથી હલ્લાગુલ્લા કરતા હોય.

  • ફિલ્મ સ્કૂલોમાં સ્ક્રીનરાઇટિંગના સાહેબો ગળામાં ઓઇલિંગ કરવું પડે એટલી બધી વાર સમજાવતા હોય છે કે ‘સ્ટૉરી કન્ફ્લિક્ટમાંથી આવે એન્ડ ઑલ.’ લેકિન ‘છેલ્લો દિવસ’ની સક્સેસે પ્રૂવ કરી દીધું કે એક્ઝેક્ટ્લી કોઈ જ સ્ટૉરી ન હોય, કન્ફ્લિક્ટના નામે ‘મારા બાપા મને સમજતા જ નંઈ યાર’ કે ‘વિકીડા, ભાઈબંધ થઇને તેં મારું બૈરું પટાવી લીધું?’ આ જ હોય તોય લોકોને ગમે એટલે ગંગા નાહ્યા! અને બધાં પાત્રો પણ એયને માલદાર પાર્ટી હતાં, એટલે પૈહાનો પણ કોઈ પોબલેમ નહોતો.
  • હા, ‘સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ યર’ની જેમ દર થોડીવારે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સના પાસિંગ શૉટ્સ આવ્યા કરે, પરંતુ આ કોઈ વર્ષો પછી મળેલા દોસ્તારો નહોતા કે એમને આખી કોલેજલાઇફ ફટાફટ યાદ આવવા માંડે. ખેર. એક્ચ્યુઅલી, તો ‘છેલ્લો દિવસ’ કે ‘DOT’ એક ફિલ્મ કરતાં કોલેજનાં ગૅગ્સ-પ્રેન્ક્સનું કલેક્શન વધારે છે. એક પછી એક ગૅગ્સ આવતાં જાય અને એમને જોડી રાખવા માટે હૉસ્પિટલની સિક્વન્સ ગ્લુનું કામ કરે. એ જોતાં આ ફિલ્મ એક વેબ સિરીઝ માટે પર્ફેક્ટ છે. ‘સ્કૂપવ્હૂપ’ની ‘બૅક્ડ’ કે લેટેસ્ટમાં ‘લાઇફ સહી હૈ’માં એવું જ છે. લોકોને ગમી ગયેલાં આ જ પાત્રો સાથે ગમે તેટલી સિચ્યુએશન્સ બનાવ્યા કરો તમતમારે. (એક ટિપઃ ‘છેલ્લો દિવસ’નાં પાત્રો કોલેજમાંથી બહાર નીકળીને પ્રોફેશનલ લાઇફમાં શું કરે છે એ વિચારીને તેની સિક્વલ બનાવી શકાય!)
  • ‘બેંજો’ના ‘તરાટ’ની જેમ અહીં પણ મને નવો શબ્દ શીખવા મળ્યો ‘તફરી’. ‘સમોસાપીડિયા’ કહે છે કે તફરી એટલે કો’કની એની સામે જ ખિલ્લી ઉડાવવી. અને આપણને ખબર છે કે આ ચારેય છોકરાવ એ બાબતમાં કોઇનેય છોડતા નથી. પપ્પા, સાહેબ, છોકરીઓ, વૃદ્ધો બધાંની એકદમ ક્રૂર મજાક ઉડાવવાની. આ લોકોને સેક્સિસ્ટ, રેસિસ્ટ, પોટ્ટી એકેય પ્રકારના હ્યુમરમાં કોઈ જ બાધ નડતો નથી. એટલેસ્તો કોમળ હૃદય ધરાવતા લોકોને તો મોંમાંથી ‘હાય હાય’ નીકળી જાય એવું ઘણુંય છે આમાં. મૅકર્સે એવી ધરપત આપેલી કે આ ફિલ્મ સમગ્ર પરિવાર ‘સબ ટીવી’ની સિરિયલની જેમ સાથે બેસીને જોઈ શકશે. લેકિન મિ. લૉર્ડ, આમાં કેટલેય ઠેકાણે અપશબ્દો, સજેસ્ટિવ વલ્ગૅરિટી છે અને બેએક સ્થળે સેન્સરે મ્યુટ કરી દીધેલાં વાક્યોમાં તો… હરિ હરિ! [‘ઓ મલ્હોત્રા, તુમ બડે ઓલ્ડ ફેશન્ડ હો. યે તો આજકલ કા ફેશન હૈ!’ ઓહ રિયલી? તો પછી પોતાના પિતાની સામે ‘મેં તો હજી સેક્સ નથી કર્યું’ એવું કહેતા યંગસ્ટરનાં દર્શન કરીને મારે પણ ધન્યતા અનુભવવી છે!] ફ્લૅવર માટે થોડી રફનેસ-પેડેસ્ટ્રિયન લૅંગ્વેજ બરાબર છે, લેકિન ઑન્લી ચીપ લાફ્ટર ઉઘરાવવા માટે વલ્ગેરિટી? નો ચોલબે. લોકો નાનાં બચ્ચાઓને લઇને આવે છે જોવા, બૉસ. એય પછી બોલશે ‘મા..ચો.. મૅન.’ (આમેય ‘છેલ્લો દિવસ’ પછી મારા જ અપાર્ટમેન્ટમાં વહેંત એકનાં ટાબરિયાંઓને ‘કેટલા બાપ રાખ્યા છે’વાળો ડાયલોગ બોલતાં સાંભળ્યાં હતાં!) {અચ્છા એ તો પેરેન્ટ્સની રિસ્પોન્સિબિલિટી કહેવાય, ગોટ ઇટ!}
  • આમ તો મોટા ભાગનું DOT ગુજરાતી ટુ હિન્દી ટ્રાન્સલેશન જ છે, જેમાં બહુ બધું લોસ્ટ ઇન ટ્રાન્સલેશન થયું છે. જો ટેસ્ટ, સ્ટાઇલ, રાઇટિંગ, સેન્સિબિલિટી બધાંને ફ્રિજમાં મૂકી દઇએ તો DOTમાં કૉફી ક્યું મંગવાઈ, બર્થડે ‘બમ્સ’, એક્ઝામમાં કૉપી વગેરે સિચ્યુએશન્સ હસાવે છે. લેકિન છોકરી જોવાનો સીન કે પ્રપોઝવાળી આખી લાં…બી સિક્વન્સ તદ્દન crass અને ત્રાસ છે. એકલ અને છેલ્લે આવતું દોકલ ગીત પણ એવું ઠીક મારા ભૈ જ છે. હા, સેન્સિટિવ હો તો ફેરવેલ સ્પીચ સાંભળીને તમે અમથા અમથા નોસ્ટેલ્જિક થઈ જાઓ ખરા.
  • DOTની વાર્તા દિલ્હીમાં છે પણ મોટે ભાગે દિલ્હીની સ્ટૉક ઇમેજીસ જ વાપરી છે. બાકી તો અમ્મદાવાદ ઝિંદાબાદ! આમ તો બહારના લોકોને શું ખબર પડવાની હતી કે આ ‘શાલિગ્રામ-૩’ સાકેતમાં આવ્યું છે કે સેટેલાઇટમાં?! પરંતુ આખી ફિલ્મ દિલ્હીમાં આકાર લઈ રહી હોય એવી ફીલ આવતી જ નથી. બાય ધ વે, દિલ્હી બાજુ ‘ભૂંગળી’ શબ્દ બોલાય છે? જસ્ટ આસ્કિંગ.
  • ‘છેલ્લો દિવસ’ એના બિનધાસ્ત રાઇટિંગ અને ખાસ તો એની લીડ સ્ટારકાસ્ટ વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રીને કારણે ક્લિક થયેલી. અહીંયા યશ સોની- ધ ક્યુટ ચાર્મર છે જ (એને વધુ સારા-meaty રોલ મળવા જોઇએ). નવો નિશાળિયો અંશ બાગરી પણ જરૂર પ્રમાણેનો લાઉડ છે (જોકે એને જોઇને મને મલ્હાર કરતાં જૅકી ભગનાણી વધુ યાદ આવ્યો). બટ આઈ મિસ્ડ મલ્હાર ઠાકર, ટચ વૂડ. હિરોઇન (નિમિશા મહેતા) પણ ડુ ધ નીડફુલ મુજબ ક્યુટ છે. બાકીનાં મોટાભાગનાં કેરેક્ટર્સ કાર્ડબૉર્ડ ટાઇપનાં જ છે. (છોકરી જોવાના સીનમાં બહાર દાંતવાળી મમ્મી કે વધુ પડતા કાળા પપ્પાનાં પાત્રો એટ્રોશિયસલી ચાઇલ્ડિશ લાગે છે.)
  • ગુજરાતીમાંથી હિન્દીમાં ફિલ્મ બને અને લાર્જર ઑડિયન્સ સુધી પહોંચે તો આપણને હરખ થાય એ સ્વાભાવિક છે. આપણી પબ્લિક તો ‘છેલ્લો દિવસ’ના જોડાણને કારણે કંઇક અમ્યુઝમેન્ટથી આ ‘DOT’ જોશે, પરંતુ ગુજરાત બહારના દર્શકો તેના પ્રત્યે કેવું રિએક્ટ કરે છે એ જોવાની ક્યુરિયોસિટી તો મને પણ છે. અધરવાઇઝ એક ફિલ્મ તરીકે તો DOT ‘છેલ્લો દિવસ’ જેટલી ક્લિક નથી થતી અને માંડ ** (બે સ્ટાર) સુધી પહોંચે છે.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements