Days Of Tafree

Lost In Translation


The biggest hit of recent years in Gujarati cinema may not be able to recreate its magic in this childish Hindi remake.


daysoftafree-1aShahbuddin Rathod is Gujarat’s best known stand-up comedian. His audience has heard almost all of his jokes a million times. But whenever he comes on stage, people demand same old jokes, Mr. Rathod doesn’t disappoint them. And people on the other hand in spite of remembering every word of those jokes, laugh wholeheartedly as if they are listening to them for the first time! I have observed the same phenomenon with ‘Days Of Tafree’ (DOT) which is an official remake of one of the biggest hits of Gujarati cinema ‘Chhello Divas.’ Almost all the people in the auditorium were fond of Chhello Divas, they knew all the jokes and every time they came people started laughing even before the punch-lines were spoken. But what is there in DOT for those who aren’t aware of Chhello Divas?

College Ke Saathi

DOT is a story of four third-year college friends, Nikhil (Yash Soni), Vicky (Ansh Bagri), Suresh (Sanchay Goswami) and Daljeet aka ‘Dhula’ (Sarabjeet Bindra), studying in Delhi. Nikhil has just come out of a breakup with an irritating girlfriend and ready to fall in love with his classmate Pooja (Nimisha Mehta). Rich spoilt brat Vicky has two things in his mind all the time, girl and ‘masti.’ Suresh is in desperate search of a girlfriend. Hot-headed Dhula is always ready for two things, hit someone and eat something. Together they bunk classes, mess with teachers (pun intended), go to movies, pass the time in a canteen, celebrate different days-birthdays, party hard, copy in exams, propose girls and so on. But an accident is waiting for them to suck all the joy of their carefree life.

Fooling around

In film schools, they teach about film story and struggle of its main characters. But DOT is unique in that sense. It virtually doesn’t have any story, neither its characters have any struggle in life. They are from well to do families, study in posh college, drive cars and spend more money than average Indian earns every month. DOT is actually a compilation of routine college gags and pranks. Chhello Divas worked mainly because of the chemistry among the actors, their superb performances and carefree writing by writer-director Krishnadev Yagnik. Without a story or any kind of progression the film keeps on jumping from one gag to another. They could go on and on this way. To be frank, DOT is more suitable for a web series than a full-fledged movie. There is an accident, hospital sequence (which strongly reminds us of Karan Johar’s ‘Student Of The Year’) to hold the movie together, but it doesn’t serve many purposes in the film.

‘Tafree’ means making fun of someone or something, especially in front of them. And believe me, they spare no one. The humour level of this film can give a hard time for some sensitive people. Guys in this film make crude remarks about elderly people, their fathers; make fun of somebody’s appearance, skin colour, they literally hit girls for cheap laughs; use toilet humour, speak sexist lines to count a few. The makers of this movie promised that this film will be a clean entertainment for a whole family. However some lines are muted by our censor board, there are many, many cuss words, suggestive lines, and gestures to make you uncomfortable if you are with your family or kids. Some might argue saying this is today’s generation who talk and behave like this only, but I doubt how many youngsters sleep with their girlfriend in their own house or tell shamelessly to their dad they haven’t had sex yet.

To remake in Hindi, the director has omitted some sequences and characters. For example, ‘Naresh-the peon’ who was the spoof of well-known Gujarati actor Naresh Kanodia is not here in Hindi version. But more than 90 per cent movie is the literal translation of its Gujarati version. So, you can easily guess the dialogues even before they spoken. Many times humour is evaporated in the process of translation.

But to be fair with DOT, many situations make you laugh. The scene where a girl furiously complains about why his boyfriend ordered coffee for her, when the group celebrates birthday, guys copy in an exam in a unique way, are the moments when you laugh out loud. But most of other situations completely fall flat. However, the farewell speech by one of the characters can evoke your college memory and make you a bit nostalgic depending upon your sensibilities.

The movie is set in Delhi but most shooting has been done in Gujarat, around Ahmedabad. They have used stock footage of Delhi in most places. Thus we never get the feeling of Delhi or outside Gujarat.

‘Days Of Tafree’ is full of loud background music which might hamper your hearing abilities. The movie has two songs which are amateurish. As a viewer, you can sustain its first half, but with more than 2.35 hours of length, it tests your patience. One long propose prank is completely avoidable and stretched to hell.

The lead guy Yash Soni is reprising his role of ‘Nikhil’ from Chhello Divas and he’s the only sane guy in the movie. He is a charmer and I am looking forward to more meaty roles for him. Ansh Bagri as ‘Vicky’ is nice but he reminded me of Jacky Bhagnani instead of Malhar Thakar from the original movie. The leading lady Nimisha Mehta looks cute but doesn’t have much to do. All other people in the movie are completely cardboard characters and are there just to make noise.

For Gujjubhais and Gujjubens

Adaptation of movies from Gujarati to Hindi is not a new phenomenon. But as far as DOT is concern, its original audience i.e. Gujaratis can laugh at it as they have enjoyed Chhello Divas. Days Of Tafree doesn’t exceed its original edition and has a tremendous uphill task for the audience outside the state.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.


થઈ જશે!

Dreams Unlimited


In spite of honest performances and the heart in its place, this movie is tiring watch mainly because of its wafer thin and unconvincing plot.


1462967486-thai-jashe2The issue raised in the movie ‘Thai Jashe!’ is very genuine and relatable. Almost everyone would agree with the fact that it has become Herculean task  to buy one’s own home in the city like Ahmedabad, especially in last decade. So, the director Nirav Barot must be congratulated for raising such an important issue which touches every member of the middle class as well as working class. But to build an interesting and gripping building on such a single line story is completely another game.

Sweet dream, bitter experiences

Pranav Joshi (Malhar Thakar), a young, educated man who comes from a small town of Jetpur to the big city of Ahmedabad with dreams in his eyes. He literally has a list of dreams stuck on his wall. Two of his dreams have been fulfilled so far. He has a decent job and a beautiful, understanding fiancé Kajal (Monal Gajjar).

But things are not going well in his hometown Jetpur. His father Chandrakantbhai’s (Manoj Joshi) sari making unit has closed down and he is in a financial mess. Like a dutiful son, Pranav brings his parents to Ahmedabad to live with him. There is one problem now. Name of the problem is his landlady, Shanti aunty (Bhavini Jani). She makes their life hell. One such not so fine day, during a heated argument with Shanti aunty Pranav challenges her that he would buy his own home in just two months. But how? Will he be able to find home of his dreams? Does he have enough money to fulfil his desire?

Logic Vs Emotions

The whole structure of ‘Thai Jashe!’ is stood upon emotions. Though his father is of dominating nature, Pranav has a small family of three tied with love. He gets emotional while leaving his home, parents, old friends in Jetpur. He easily gets irritated with the annoying landlady. He even easily throws a challenge he can’t fulfil easily. He gets frustrated with red tapism of our banks. All his emotions strike a cord with audience. We can feel his pain and his struggle. He asks one good question, which must be answered by our society where the rich keeps buying houses just for investment and keeps the market up. This makes almost impossible to buy a home for those who really need them.

The protagonist’s chemistry with his fiancé, his friends is delightful. The movie has a decent production value and aerial shots of Ahmedabad and Jetpur are eye candy.

But the problem starts when you start seeing through logic glasses. The whole struggle begins with a silly challenge of buying a home in two months with the relatively unknown landlady. The lady who doesn’t give a damn whether our hero can buy it or not. Then why on the earth is he so desperate to buy the home which is clearly out of his reach? Does he want to show his father who constantly underestimates him? But then he has already proven himself by settling down in a big city. All he needs is just some time.

When Pranav realises he falls short of an eligible amount of loan and the actual price of a flat, he starts abusing banks and their officials. He even delivers a long (and impressive) monologue on the uselessness of red tapism of the banking system. But how can banks sanction a loan which you clearly can’t repay? Forgot what happened in sub-prime crises of USA? His fiancé is MBA in finance, doesn’t even she know about it?

There isn’t even a one scene where Manoj Joshi doesn’t scream. We don’t know why he is always grumpy. Why doesn’t he share a good vibe with his son? Doesn’t he have some wise, encouraging words for him? He helps his tenant but doesn’t have any sympathy for his own son? Strange!

One thing we clearly didn’t expect in such family drama movie was homophobia and cuss words. There is one typical ‘gay’ looking character inserted just for cheap laughs and is supported by below the belt comments. These were completely uncalled for.

‘Thai Jashe!’ has wafer thin logicless plot, but it is excruciatingly two and a half hours long. Unnecessary long unwanted scenes, high-pitched melodrama and almost loud comedy by actor Hemang Dave, makes the whole journey tiresome. The film has a couple of lyrical songs but they aren’t catchy enough to remain with us.

Once time settlement

‘Thai Jashe!’ is definitely a welcome change in comedy bandwagon of recent Gujarati releases. But it works only in parts and mainly because of its honest performances. Had the movie been edited by 20-30 minutes more with some logical twists, it would have left a powerful impact on viewers’ minds. This is strictly one-time watch.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

થઈ જશે!

thai_jashe_ver5_xlg– મભમ વાતઃ ઓલમોસ્ટ દરેક મિડલક્લાસ પર્સન (ઇન્ક્લુડિંગ મી) અનુભવી ચૂક્યો હોય એવી રિલેટેબલ સિંગલ લાઇન સ્ટોરી, લીડ કાસ્ટનાં પર્ફોર્મન્સ સરસ અને સિનેમેટોગ્રાફી- ખાસ કરીને ઍરિયલ શૉટ્સ- પણ સરસ. લેકિન બૉસ, સ્ટોરી જેના પર ઊભી છે એ કારણ જરાય કન્વિન્સિંગ નથી. ઉપરથી અસહ્ય લાંબી, અત્યંત લાઉડ, મૅલોડ્રામેટિક અને હોમોફોબિક! સ્ટ્રિક્ટ્લી વન ટાઇમ વૉચ.
હવે પેટ છૂટી વાત (એટલે કે સ્પોઇલર વૉર્નિંગ).

– હાવ પર્સનલ વાત કરું તો હુંય ઈ પપ્પુની જેમ જૂનાગઢથી અમદાવાદ આવેલો. જૂનાગઢ એટલે ઈ જ જેતપુરથી ત્રી’-ચાલી’ કિલોમીટર આગળ. મારા બાપાને એવી કાંય ફેક્ટરિયું નહીં, પણ એમણેય એમનાં ભાયું-બેનુંને પયણાવવાના ને કામ-ધંધે લગાવવાના ખર્ચા કરેલા. એટલે ખાસ કંઈ ખજાનો ભેગો કરેલો નહીં. અમદાવાદ આઇવા પછી અમેય ભાડે મકાનું ગોતેલાં ને લુચ્ચા મકાનમાલિકોની વાયડાયું વેઠેલી. એટલે અમનેય એવું કે ભાય એકાદું ઘરનું ઘર લઈ લઇએ તો હમું પડે, ભાડાં ભરો કે હપ્તા ભરો, બધું ઈનું ઈ જ ને! ઓલો મકાનમાલિક એના બાપની પેઢી હોય એમ આપણા ઘરમાં ગરી જાય તંયે મનેય થઈ આવતું કે આને બરાબરની હોફડાવી (ચોપડાવી!) દઉં ને કહી દઉં કે હુંય ઘર લઇન બતાવી દઇશ, હમજેશ હું તું તારા મનમાં, હેં?! પણ મારાં મમ્મી-પપ્પાએ શીખવાડેલું કે, જો પછેડી હોય એટલી જ હોડ તણાય. બે નંઈ ને પાંચ વરહ પછી ઘર લઇશું, આવડા મોટા શે’રમાં ઘરુંનો ક્યાં દુકાળ પઇડો છે?! પછી તો ઘરેય લીધું, ભર તડકે બૅન્કુના ધક્કાય ખાધા, ને લોનનો આંકડો વધારવા બીપીય વધારેલું. અટાણે બધું હાયક્લાશ છે. જય દ્વારિકાધીશ!

– પણ આવી સલાહ પપ્પુના પપ્પાએ પપ્પુને કેમ ન આપી? મકાનમાલિકો તો બધા એવા જ હોય, પણ કોઈ શાંતિ આન્ટીઓને આપેલી ચેલેન્જ પૂરી કરવા આંધળુકિયાં કરીને લોહીઉકાળા થોડા કરાય? એ થોડી હપ્તા ભરવા આવવાની હતી? ન ગમતું હોય તો પૅકર્સ મુવર્સને બોલાવીને ઘર બદલી નાખો, સિમ્પલ. હવાડે પડે શાંતિ આન્ટી. મીન્સ કે અબ્બી હાલ મકાન લેવાનું શૂળ પેટ ચોળીને જ ઊભું કરેલું છે.

– પપ્પા ચંદ્રકાન્તભાઈ (મનોજ જોશી)ને એક્ઝેક્ટ્લી દીકરા સાથે પ્રોબ્લેમ શું છે? ફિલ્મમાં એમનો એક પણ એવો સીન નથી જેમાં એમણે બરાડા ન પાડ્યા હોય. એમની ફેક્ટરી દીકરાને કારણે બંધ થયેલી? ગામને પૈસાની મદદ કરાય છે, પણ દીકરાને બે સારા શબ્દો કહેવામાં પણ શેના કાંટા વાગે છે, ભાઈ?

– સાચી વાત છે, અમદાવાદ જેવા સિટીમાં પૈસાવાળાઓ અડધો ડઝન ફ્લેટો ખરીદીને બેસી ગયા છે અને દર બીજો રહેવાસી જમીન-મકાનની દલાલીનું કરે છે. પણ એ હકીકત બદલાવાની છે? અને આપણે સિટી-મોંઘવારી પ્રમાણે કમાતા ન હોઇએ, બચત હોય નહીં, તો ઉતાવળે મકાન લીધા વિનાના ક્યાં રહી ગયા છીએ? શું પ્રણવે પપ્પાને બતાવી દેવું છે? પણ એણે અમદાવાદમાં ભણીને, સૅટલ થઇને અને એક સરસ છોકરી શોધીને પોતાની યોગ્યતા સાબિત કરી જ દીધી છે. હવે એને બસ થોડા ટાઇમની જ જરૂર છે.

– એ પણ સાચી વાત છે કે બૅન્કો ધક્કા ખવડાવે છે, કાગળિયાંની થપ્પીઓ કરાવે છે, પણ તમે પચ્ચી હજાર કમાતા હો, તો એમાં ત્રીસ લાખની લોન કેવી રીતે આપે? (અમેરિકાની સબ પ્રાઇમ કટોકટી ભૂલી ગયા?!) તમારી ત્રેવડ ન હોય, એટલે બૅન્કનો વાંક કાઢવાનો? (આ તો પેલા ધૂમ-૩ જેવું થયું, લૉન ભરપાઈ ન કરી અને સર્કસ જપ્ત કર્યું એટલે આમિર કહે કે, ‘બૅન્કવાલોં, તુમ્હારી ઐસી કી તૈસી!’) પછી બૅન્કો ઊઠી જશે તો તમે જ ગાળો ભાંડશો, કે ગમે તેને લોન આપતા ફરે છે. (બૅન્કનો પોઇન્ટ ઑફ વ્યૂ જોવાનો જ નહીં?) ચલો, માની લો કે તમને કદાચ લોન આપી પણ દીધી, પણ ૨૫ હજારના પગારમાં ત્રીસ લાખની લોનનો એટલિસ્ટ ૨૭-૨૮ હજારનો હપ્તો ભર્યા પછી ઘર શેમાંથી ચલાવશો? મનોજ જોશી કહે છે એમ, ‘બાપના પૂંછડામાંથી?!’ પ્રણવભાઈની ફિયાન્સી તો ફાઇનાન્સમાં MBA છે ને? તો એણે પણ આ વાત સમજાવી નહીં? (IINમાંથી MBA કર્યું છે?!) અને એનો પગાર ઉમેર્યા પછી માત્ર ચારેક લાખ જ લોન વધે? મીન્સ કે પ્રોટાગનિસ્ટની સામે એઝ સચ એવી સ્ટ્રગલ-ચેલેન્જ છે જ નહીં, જેને લીધે એ લોહી ઉકાળા કરે છે.

– અચ્છા, આ તો ફેમિલી ફિલ્મ છેને? તો પછી એમાં આવું ગૅ ટાઇપનું કેરેક્ટર, ‘લીટી’ જેવો સેક્સિસ્ટ અપશબ્દ અને અશ્લીલ હોમોફોબિક કોમેડી નાખવાની શી જરૂર હતી? ઑવરઍક્ટિંગથી ઇરિટેટ કરવા માટે DDનું કેરેક્ટર પૂરતું નહોતું? પાછળથી ગલીચ ગાળ પણ નાખવાની? દુઃખ ત્યારે થાય જ્યારે પબ્લિક મોટે ભાગે એવા સૉ કૉલ્ડ જોક્સ પર જ હસતી હોય.

– બિલ્ડર સામું જોયા વગર વાત કરે, ટુ વ્હીલરવાળા ગ્રાહકમાં એને રસ ન પડે, જ્યારે જાઓ ત્યારે અમુક જ ફ્લૅટ બચ્યા હોય, અપાર્ટમેન્ટની સ્કીમનું નામ ‘કૉપર સ્ટૉન’ હોય, સ્માર્ટ સિટીની પહેલાં સૅન્સિબલ સિટી બનાવવાની વાત હોય… એ બધા ન્યુઆન્સિસ સરસ પકડ્યા છે.

– મલ્હારના ડાયલોગ્સ કાઠિયાવાડી અને અમદાવાદી બોલી વચ્ચે શટલકૉક થયા કરે છે (અને દર થોડી વારે ‘વિકી’ દેખાઈ જાય છે), પણ અમદાવાદ આવ્યા પછી ભાષાની ભેળપુરી થઈ જાય એ સમજી શકાય. મને સતત ઇચ્છા થતી હતી કે ઇરિટેટિંગ DDના સીન થોડા ઓછા આવે અને મોનલ ગજ્જર થોડી વધુ વાર માટે સ્ક્રીન પર આવે, પણ એના ભાગે ચા-સમોસા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું જ નથી. ઍક્ચ્યુઅલી, લીડ પૅર વચ્ચેની કોઈ કૅમિસ્ટ્રી જ ડેવલપ નથી થઈ.

– મલ્હાર ઇઝ અમૅઝિંગ. વિરાટની જેમ એકલે હાથે ફિલ્મ ઉપાડવાનું કૌવત તો એનામાં છે જ. ભાવિની જાની ઇરિટેટિંગલી સુપર્બ. ભગવાન એવા મકાનમાલિકોથી ભાડુઆતોને બચાવે (પરંતુ બે વર્ષ એના મકાનમાં રહ્યા પછીયે કોઈ પોતાનાં પેરેન્ટ્સને ત્યાં શા માટે લઈ આવે?!).

– અને યાર, જેતપુરથી અમદાવાદ જવા વિઝા બેસે છે કે બધા વારેવારે સૅન્ટી થઈ જાય છે?

– થિયેટરમાં મારી રૉમાં આગળ એક બહેનનું ટાબરિયું સતત કહેતું હતું, ‘મમ્મી, ઘલે જવું છે.’ અને મમ્મી દર વખતે ફિલ્મની જેમ જ કહે, ‘જઈ જશે હં બેટા, હમણાં ફિલ્મ પૂરી થઈ જશે ને એટલે આપણે જઇએ!’ રેતીના પાયા પર ઊભેલી આ ફિલ્મ અઢી કલાક લાંબી? વારંવાર આવતા બૅન્કના સીન, અજાણ્યા ઇન્વેસ્ટમેન્ટ ઍક્ઝિક્યુટિવનો સીન, ચા-સમોસાના સીન, ચાની કીટલી પરનો સીન, મને ગમતા એક્ટર શરદ વ્યાસના ચક્રમ બૉસ તરીકેના સીન, મકાન જોવાનો સીન… બધા જ મોટે ભાગે બિનજરૂરી અને પ્રચંડ લાંબા છે.

– પાછળની રૉમાં બેઠેલા યંગસ્ટર્સના એક ગ્રૂપની પીન પ્રણવ ઉર્ફ પપ્પુના નવા ફ્લૅટની દીવાલમાં લાગેલા ટીવીના સ્ટૅન્ડ પર ચોંટી ગયેલી. એક કહે કે, ‘નવું ઘર છે તો ટીવીનું સ્ટેન્ડ, પડદાના પાઇપો, દીવાલમાં ડાઘા-ડુઘી ક્યાંથી આવ્યા?’ તો બીજો કહે કે, ‘લ્યા, સૅમ્પલ હાઉસ હશે!’ ત્યાં છેલ્લે વળી કહે કે, ‘લો બોલો, હમણાં લોન લેવાના પૈસા નહોતા ને હવે નવી ઍનફિલ્ડ, બંને પાસે લેટેસ્ટ આઇફોન, મૉડ્યુલર કિચન, અવન, મોટ્ટું ફ્રિજ અને પેલા ટીવીના સ્ટૅન્ડ પર જાયન્ટ LED ટીવી પણ આઈ ગ્યું? ખરેખર, સૅમ્પલ હાઉસ જ લાગે છે!’ એમાં બેઠેલી એક ચિબાવલી કહે કે, ‘પપ્પા ભાસ્કર વાંચે છે, ને ટીવી પર દૂરદર્શન ચાલે છે! ડબ્બા હૈ ડબ્બા, અંકલ કા ટીવી ડબ્બા!’

– બાય ધ વે, સમજુ છોકરો-છોકરી રજિસ્ટર્ડ મૅરેજ કરે છે. ગ્રેટ! (સેઇમ પિંચ!) પણ લગનમાં મમ્મી-પપ્પા કેમ ન આવ્યાં?! હશે, ચલો (ટૅક્સી કરવા ગયા હશે). પરંતુ મને વાંધો પડ્યો એ પછી. લગ્ન પહેલાં કાજલ પોતાના ફિયાન્સૅને તુંકારે બોલાવે છે અને લગ્ન થયા પછી ફોન પર પૂછે છે, ‘કેટલે પહોંચ્યા?!’ રિયલી? હાઉ રિગ્રેસિવ ધેન!

– છતાં આનંદ એ વાતનો છે કે કોમેડીની એકધારી એસેમ્બલી લાઇન ફિલ્મોમાંથી થોડો બ્રેક તો મળ્યો. ‘થઈ જશે!’ને ** (બે સ્ટાર).

– હવે લાગે છે કે આ ફિલ્મની સિક્વલ ‘પાર્કિંગ થઈ જશે!’ના નામે આવશે, રાઇટ?!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.