ગેસ્ટ ઇન લંડન

posterક્યારેક તમારી પાસે ક્યાંકથી પાસ આવ્યા હશે, ક્યારેક તમે કોઈ સોશ્યલ ક્લબના મેમ્બર હોવાને નાતે ગયા હશો અથવા તો સૌથી ખરાબ સ્થિતિમાં તમે બસ્સો-પાંચસો રૂપિયાની ટિકિટ ખરીદીને જોવા ગયા હશો. વાત થઈ રહી છે એવા ફુવડ કોમેડી નાટકોની જે હસાવી હસાવીને આપણાં તમામ આંતરિક અંગો બહાર લાવી દેવાની ગૅરન્ટી આપે છે અથવા તો ‘સોશ્યલ ડ્રામા’ના નામે વેચાય છે. આવાં બે-અઢી કલાકનાં નાટકોનો એકમાત્ર હેતુ કોઇપણ ભોગે આપણને હસાવવાનો હોય છે. પોણા બે કલાક સુધી જાતભાતનાં ગાંડાઘેલા સીન આવ્યા કરે, ‘ફુવડ બૈરી’ પર જોક થાય, ‘બૈરી’ના પરિવારજનો પર જોક થાય, ફૂટડી પાડોશણને પટાવવાના સીન આવે, ડબલ મિનિંગ વનલાઇનર્સ આવે, વ્હોટ્સએપમાં ફરતા અને વાસી દહીં જેવી ગંધ મારતા જોક્સ આવે, તાળીઓ પડાવવા માટે સત્તાધારી પાર્ટીનો જય જયકાર અને બાકીની પાર્ટીઓને ઉતારી પાડતી લાઇનો આવે, પાકિસ્તાનને ભાંડતા જોક્સ પણ આવે. એ પછી કહાની અચાનક ટર્ન લે. એક ઇમોશનલ ઍન્ગલ ઉમેરાય, ભાવુક સંવાદો રેલાય અને સૌની આંખો ભીની કરી દે તેવા અંત સાથે ખાધું પીધું ને રાજ કર્યું એવા ઍન્ડ સાથે સૌ ઊભા થાય અને નાટકના કલાકારો સાથે સેલ્ફી લઇને સૌ ઘેરભેગા થાય.

– ૧૭૦ શબ્દોની આ લાંબી પ્રસ્તાવના બાંધવાનું કારણ એ છે કે ડિરેક્ટર અશ્વની ધીરની પરેશ રાવલ સ્ટારર ‘ગેસ્ટ ઇન લંડન’ ડિટ્ટો આવી જ ફિલ્મ છે. તેનો એકમાત્ર ધ્યેય છે પોણી ફિલ્મમાં તમને હસાવવાનો અને બાકીની પા ફિલ્મમાં રડાવવાનો. હસાવવા માટે પછી ગમે તેવી રેસિસ્ટ, સેક્સિસ્ટ, લાઉડ, વાહિયાત, જુવેનાઇલ કોમેડી કરવી પડે, બધું જ ચાલે. રડાવવા માટે ભલે ગમે તેવો ઇલ્લોજિકલ-બેતુકો પ્લોટ ઊભો કરવો પડે, ચોલબે.

– પાછી ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આ ફિલ્મનું બેઝિક પ્રિમાઇસ અશ્વનીભાઈની અગાઉની ફિલ્મ ‘અતિથિ તુમ કબ જાઓએ?’નું જ છે. યાને કે આ ફિલ્મ તેની ઓલમોસ્ટ રિમેક છે. તમે બંને ફિલ્મોનાં સીન અને સિચ્યુએશન પણ સામસામાં જોડી શકો એ હદે આઇડેન્ટિકલ. માત્ર શરૂઆતનો પોર્શન હૉલિવૂડની મસ્ત રોમકોમ ‘ગ્રીનકાર્ડ’ (1990)માંથી લીધેલો છે (તેના પરથી આપણે ત્યાં માધવન સ્ટારર ‘રામજી લંડનવાલે’ ઓલરેડી બની ચૂકી છે). જ્યારે ક્લાઇમૅક્સમાં ઇમોશનલ ઍન્ગલ ઉમેરવા માટે એક બૅકસ્ટોરી ભભરાવવામાં આવી છે.

– આર્યન (‘પ્યાર કા પંચનામા’ ફૅમ કાર્તિક આર્યન) લંડનની કોઈ સોફ્ટવેર કંપનીમાં જોબ કરે છે, પરંતુ સ્થાયી થવા માટે લંડનનું નાગરિકત્વ મેળવવું છે. આ માટે તે ત્યાં ઓલરેડી રહેતી ટેક્સી ડ્રાઇવર અનાયા (ક્યુટ કૃતિ ખરબંદા) સાથે ‘મેરેજ ઑફ કન્વિનિયન્સ’- સ્વાર્થ ખાતર કરાતાં લગ્ન કરે છે (મતલબ કે કામ પત્યે છૂટાછેડા લઈ લેવાના). પછી એમને ત્યાં દૂરના કોઈ ઓળખીતાં સગાં દંપતી પરેશ રાવલ-તન્વી આઝમીની એન્ટ્રી થાય છે. સ્વાભાવિક રીતે જ આ દેશી દંપતી ત્યાં આખું ઘર માથે લે છે અને દુષ્ટ યવનોના દેશમાં ભારતીય સંસ્કૃતિની સુવાસ રેલાવવાના પ્રયાસો કરે છે. પરંતુ આ દંપતીનું લંડન આવવા પાછળનું એક સિક્રેટ છે, જે આપણે પોણા ભાગની ફિલ્મ સર્વાઇવ કરી જઇએ તો જાણવા મળે છે.

– આ ફિલ્મની કોમેડીનું લૅવલ કેવું છે તેનો ખ્યાલ એ વાત પરથી જ આવી જાય છે કે તેમાં ફાર્ટ યાને કે પાદ-વાછૂટ પર એક આખેઆખું અને અતિશય લાંબું ગીત છે. તેમાં પરેશભાઈ પાદવાની પ્રક્રિયાને છેક ઇન્ટરનેશનલ લેવલે લઈ ગયા છે. પ્લસ અગાઉની ફિલ્મની જેમ અહીં પણ પરેશ રાવલે સતત લાઉડ ફાર્ટ મારતા રહીને ગ્લોબલ વૉર્મિંગમાં યથાશક્તિ ફાળો આપ્યો છે.

સંજય મિશ્રાને બ્રિટિશ સરકારમાં કામ કરતા પાકિસ્તાની અધિકારીનું પાત્ર આપ્યું છે. આ ફિલ્મમાં તેમનું અસ્તિત્વ માત્ર એટલા પૂરતું જ છે, જેથી પરેશભાઈનું પાત્ર એમના પર વ્હોટ્સેપિયા પાકિસ્તાની જોક્સ મારી શકે (જેમ કે, તમને પાકિસ્તાનીઓને કાયમ ભારતીયો સાથે પ્રોબ્લેમ હોય, તમે અહીં પણ પાડોશીના ઘરમાં છુપાઈને ઘૂસવાની ફિરાકમાં જ રહો છો વગેરે).

આ ફિલ્મ હાડોહાડ રેસિસ્ટ (રંગભેદી) અને સેક્સિસ્ટ (સ્ત્રીવિરોધી) છે તેનાં બે એક્ઝામ્પલઃ એક સીનમાં તન્વી આઝમી એક બ્લૅક સ્ત્રીનાં બાળકને મસાજ કરતાં કહે છે, ‘તારી માએ તને મલાઈથી મસાજ કર્યો હોત તો આજે તું ગોરો હોત!’ બીજા એક સીનમાં એક ચાઇનીઝ યુવતીને સંબોધીને પરેશભાઈનું પાત્ર કહે છે, ‘(તું આને હેરાન કર મા) એમાંય આ તો બિચારી ચાઇનાની છે, જલ્દી ખરાબ થઈ જશે!’ રિયલી? જાણે એ યુવતી કોઈ સસ્તો મોબાઇલ હોય!

વચ્ચે વચ્ચે આવતાં રેન્ડમ દૃશ્યોમાં ક્યાંક સ્ત્રીને રસોડામાં રહેવાનું-રાંધવાનું કહેવામાં આવે છે, ક્યાંક એને બળજબરીથી લાંબાં વસ્ત્રો પહેરાવવામાં આવે છે, ક્યાંક ભારતીય સંસ્કૃતિ કેટલી મહાન છે અને પાશ્ચાત્ય સંસ્કૃતિ કેવી ખાડે ગયેલી છે તેનું મહિમાગાન કરાય છે. તે સિવાય આપણને હસાવવા માટે મુકાયેલાં દૃશ્યોમાં પણ કોમેડીનું લૅવલ એટલું બાલિશ-ઍમેચ્યોરિશ-જુવેનાઇલ છે કે તેની સામે સાજિદ ખાનની ફિલ્મો પણ ઑસ્કર વિનર લાગવા માંડે!

– અરે હા, આ ફિલ્મમાં પહેલી ફિલ્મના હીરો-આપણા સિંઘમ કુમાર અજય દેવગણનો કેમિયો પણ છે. (ના, આ સ્પોઇલર નથી, બલકે આ આખી ફિલ્મ પોતે જ સ્પોઇલર છે!) ફિલ્મમાં અજય દેવગણને ન્યુ યૉર્કમાં ઊભા રહેવાનું છે. પરંતુ એમની પાસે ટાઇમ નહીં હોય, એટલે એમને સ્ટુડિયોમાં ઊભા રાખી, ડાયલોગ્સ બોલાવી અને પાછળ સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સથી ન્યુ યૉર્કનું રંગરોગાન કરી દેવાયું છે. એ સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ પણ ‘બાલવીર’ના લેવલની જ છે.

– આવી ફૂવડ ફિલ્મ સામે ઝાઝી ફરિયાદ નથી, કેમ કે સૌ ધંધા માંડીને બેઠા છે અને સૌને ગમે તેવો માલ પીરસીને પૈસા કમાઈ લેવા છે. પરંતુ પરેશ રાવલ અને તન્વી આઝમી જેવાં કલાકારોને આવા વાહિયાત રોલમાં વેડફાતા જોઇને બશ્શેર લોહી બળી જાય છે. કાર્તિક આર્યન સરસ ક્યુટ લાગે છે, પરંતુ હજી એ ‘પ્યાર કા પંચનામા’ના હૅન્ગઑવરમાંથી બહાર નથી નીકળ્યો. કૃતિ ખરબંદા દેખાવમાં સરસ લાગે છે, એનો ચહેરો પણ એક્સપ્રેસિવ છે, પરંતુ એ જો આવી ફિલ્મો જ કરતી રહેશે તો એના બાયોડૅટામાં સાઉથની મસાલા ફિલ્મો જ ઉમેરાતી રહેશે.

એવું નથી કે રાઇટર-ડિરેક્ટર અશ્વની ધીર ખરાબ સર્જક છે. અગાઉ તેઓ શરદ જોશીની વાર્તાઓ પરથી ‘લાપતાગંજ’ના (શરૂઆતના) સ્માર્ટ હપ્તાઓનું સર્જન કરી ચૂક્યા છે. એમની ‘અતિથિ તુમ કબ જાઓગે’ પ્રમાણમાં ઘણી મનોરંજક હતી. સાઉથની રિમેક એવી ‘સન ઑફ સરદાર’ માત્ર મનોરંજનની દૃષ્ટિએ જોઇએ તો આટલી વાંધાજનક તો નહોતી જ. તો પછી આ ફિલ્મમાં શા માટે એમને પોતાની (અને આપણી પણ) ઍનર્જી વેસ્ટ કરવી પડી? નૅશન વૉન્ટ્સ ટુ નૉ!

‘ગેસ્ટ ઇન લંડન’નો માત્ર એક જ ઉપયોગ થઈ શકે, કોઈની સાથે દુશ્મની કાઢવા. જેના પર ખુન્નસ હોય તેને આ ફિલ્મ બૅક ટુ બૅક બતાવો, એ માણસ તમારા પગે પડી ન જાય તો આપણું નામ નહીં!

રેટિંગઃ (ઝીરો સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements