જુડવા-2

ડબલ ટ્રબલ

***

કારણ વિનાની આ રિમેક અનફની, આઉટડેટેડ અને ઓફેન્સિવ પણ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dhfgmzqvwae6petઅમને ખબર છે કે ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોની શરૂઆતમાં જાતભાતની સૂચનાઓની સાથોસાથ એવી અદૃશ્ય સૂચના પણ આવે જ છે કે, ‘આમ તો તમે તમારું મગજ ઘરે મૂકીને જ આવ્યા હશો, પણ જો ભૂલથી ભેગું આવી ગયું હોય તો મોબાઇલની સાથોસાથ દિમાગને પણ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકી દેશો. નહીંતર દિમાગને કોઈ નુકસાન પહોંચશે તો તે માટે સંસ્થા જવાબદાર રહેશે નહીં.’

ઇન્ટરેસ્ટિંગ વાત એ છે કે આ સૂચના સિવાયનું ડેવિડ ધવનની ફિલ્મોનું તમામ મટિરિયલ આઉટડેટેડ થઈ ચૂક્યું છે. ઇન ફેક્ટ, ત્રણેક વર્ષ પહેલાં ડેવિડે દીકરા વરુણને લઇને ‘મૈં તેરા હીરો’ બનાવેલી, ત્યારે ખુદ વરુણે જ કહેલું કે, ‘અમારે એમને (ડેવિડ ધવનને) કહેવું પડતું કે, પાપા, યે આપ ફલાં ફલાં ફિલ્મ મેં કર ચૂકે હો.’ યાને કે પાપા ડેવિડનો કોમેડીનો સ્ટોક ખૂટી પડ્યો છે અને જ્યાં સુધી તેઓ નવું રિચાર્જ નહીં કરાવે ત્યાં સુધી એમની ફિલ્મોના હાલહવાલ ‘જુડવા-2’ જેવા જ થવાના છે, ભલે પછી એમાં એમનો મહા ડૅશિંગ, મહા ટેલેન્ટેડ દીકરો વરુણ ગમે તેટલાં મહેનતનાં મઠિયાં તળતો રહે.

હાઇલા, ડુપ્લિકેટ?

ઇતિહાસ ગવાહ છે કે આજ સે બીસ સાલ પહલે રિલીઝ હુઈ ફિલ્મ ‘જુડવા’ 1994ની નાગાર્જુન સ્ટારર તેલુગુ ફિલ્મ ‘હેલ્લો બ્રધર’ની રિમેક હતી, જે પોતે 1992ની જૅકી ચૅન સ્ટારર ફિલ્મ ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ની એકદમ જુડવા ફિલ્મ હતી. હવે એની પાછળ બગડે બે લગાવીને એ રીતે રિલીઝ કરાઈ છે જેથી આપણને લાગે કે આ ફિલ્મ સિક્વલ છે. લેકિન નો. કસમ હૈ રામ ઔર શ્યામ કી, સીતા ઔર ગીતા કી, કિશન ઔર કન્હૈયા કી, કે આ ફિલ્મ એકદમ-શત પ્રતિશત રિમેક છે. એટલે દિખાવોં પે ન જાઓ, અપની અક્લ લગાઓ.

હવે ધારો કે તમે આ નવા મિલેનિયમનું ફરજંદ હો કે પછી બે અઢી દાયકા બાદ તમારી યાદદાસ્ત પરત ફરી હોય, તો તમને આ ફિલ્મની સ્ટોરીનું ક્વિક પાન કરાવવું પડે. ‘જુડવા-2’ની સ્ટોરી એકદમ યુનિક છે. બે જુડવા ભાઈ (પ્રેમ અને રાજા, વરુણ અને ધવન) બચપનમાં જ બિછડી ગયા છે. એક લંડનમાં મોટો થાય ને બીજો મુંબઈની ઝૂંપડપટ્ટીમાં. પરંતુ ઈશ્વર નામના મિકેનિકે આ બંને ભાઇઓને ખાસ પ્રકારનું બ્લુટૂથ ઇન્સ્ટોલ કરીને મોકલ્યા છે. જેવા બંને ભાઈ એકબીજાની રેન્જમાં આવે કે બંનેની શારીરિક હરકતોનો ડૅટા એકબીજામાં ટ્રાન્સફર થવા લાગે! આ ઝેરોક્સગીરીને કારણે બંનેની લાઇફમાં ડબલ ટ્રબલ પેદા થાય છે ખરી, પરંતુ ડૉન્ટ વરી, ડિરેક્ટરે બંનેને સૅપરેટ ગર્લફ્રેન્ડો (તાપસી અને જૅકલિન) ફાળવી છે એટલે પ્રેમના કોઇપણ પ્રકારના ભૌમિતિક આકારો સર્જાતા નથી. હા, વિલનલોગની બબાલ છે ખરી. પરંતુ અગેઇન ઇતિહાસ ગવાહ છે કે ડૅવિડ ધવનની ફિલ્મો પોતે જ ઘીના ઠામમાં બને છે. એટલે ઘી પણ ઑબ્વિયસલી ઘીના ઠામમાં જ પડી રહેવાનું.

અનવૉન્ટેડ રિમેક

ઉત્ક્રાંતિનો એક નિયમ છે કે સમય વીતતો જાય તેમ પ્રાણીઓનાં બુદ્ધિ-શક્તિ-શરીર વિકસતાં જાય અને નકામી વસ્તુઓ નાશ પામવા લાગે. તે ઉત્ક્રાંતિ પ્રમાણે અત્યારે જૂની (એટલે કે માત્ર બે દાયકા પહેલાંની જ) ‘જુડવા’ જુઓ તો અત્યારે તમને હાડોહાડ સેક્સિસ્ટ અને ઑફેન્સિવ લાગે. એટલે જ આજે જ્યારે તેની રિમેક બનતી હોય અને આજે પણ આપણો હીરો છોકરીઓને જોઇને ‘કૂલે કૂલે થાપલીનો દાવ’ રમતો હોય, તો કોમેડીના નામે એવું ભાણામાં શા માટે પીરસાય છે તે વિશે નવેસરથી વિચારવું જોઇએ.

અફ કૉર્સ, અમને ખબર છે કે આ એક ટાઇમપાસ, માઇન્ડલેસ, ચાઇલ્ડિશ, એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. એમાં આવું આળું ન થવાનું હોય. પરંતુ દિમાગ સાઇલન્ટ મૉડ પર મૂકીને ફિલ્મ જોઈ હોવા છતાં હિરોઇનો માત્ર પૃષ્ઠ ભાગ પર ટપલીઓ ખાવા, પરાણે થતી પપ્પીઓ લેવા, શરીરના વળાંકો બતાવવા કે હેરાન કરવા માટે જ હોય, જુવાન દીકરીને એની મમ્મી જ સેક્સ ઑબ્જેક્ટ બનાવી રહી હોય, મમ્મીને પણ આપણો હીરો ‘ખટારો’ કહીને એની સાથે ભળતા ચેનચાળા કરતો હોય (અરે, પપ્પી ઠોકી લેતો હોય) અને બ્લૅક લોકોને ‘વેસ્ટ ઇન્ડિઝ કી ક્રિકેટ ટીમ’ કહેવામાં આવતી હોય, તો જનાબ યે એક્સેપ્ટેબલ નહીં હૈ! હા, અમને ખ્યાલ છે કે આની સામે એવી દલીલ થઈ શકે કે આમાંનું કશું જ સિરિયસલી લેવા માટે નથી અને માત્ર હસી નાખવા માટે જ છે. રાઇટ. તો હવે હસવાની વાત કરીએ.

ગરબાનું એક ચક્કર મારીને સ્વીકારવી પડે એવી એક કોન્ક્રિટ હકીકત એ છે કે વરુણ ધવનનું કોમિક ટાઇમિંગ જપાનની બુલેટ ટ્રેન જેવું પર્ફેક્ટ છે. એનો ફેરનેસ ક્રીમના મૉડલ જેવો ચહેરો, ટૂથપેસ્ટના મૉડલ જેવું સ્માઇલ, ચડ્ડી-બનિયનના મૉડલ જેવું ગઠ્ઠેદાર બૉડી, સૉફ્ટ ડ્રિંક્સના મૉડલ જેવી ખાલીપીલી ડાન્સિંગ-એક્શન અને ડિઑડરન્ટના મૉડલ જેવી હરકતો… યાને કે કમ્પ્લિટ સોલ્ડ આઉટ મટિરિયલ છે બંદો. મજાની વાત એ છે કે એ ‘બદલાપુર’ જેવી ઇન્ટેન્સ એક્ટિંગ અને ‘જુડવા-2’ જેવી બફૂનરી બંને એકસરખી સરળતાથી કરી શકે છે.

લેકિન ડૅન્જરસ વાત એ છે કે આ ફિલ્મને હસાવવાની મોટી જવાબદારી જેના પર છે તેવા તેના ડાયલોગ્સ જોડકણાં સમ્રાટ સાજિદ-ફરહાદે લખ્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં ‘મેરી ઇઝ્ઝત સૌંદર્ય સાબુન કી ટિકિયા નહીં’, ‘કબ તક તેરે સાઇડકિક્સ કો કિક કરતા રહૂંગા’, ‘દુઆ મેં ઔર મુઆહ (કિસિંગ) મેં યાદ રખના’, ‘એ બોર્ન ફાયર મતલબ જનમજલી’, ‘હેય, સ્ટુડન્ટ ઑફ ધ ફિઅર’… જેવા PJ (પૂઅર જોક્સ) વનલાઇનર્સનો વોલ્કેનો ફાટ્યો છે. હા, એમાં ક્યાંક ક્યાંક હસવું આવે પણ ખરું, પણ ક્યાંક ક્યાંક! (રસ, રુચિ ને ટેસ્ટ અનુસાર!)

સબસે બડા પ્રોબ્લેમ એ છે કે રિમેક હોવા છતાં આ ફિલ્મને નવા જમાનાને અનુરૂપ અપડૅટેડ બનાવવામાં કોઈ જ મહેનત કરાઈ નથી (કમ ઑન, હવે તો આઈ ફોન પણ અપડૅટ થઈ ગયો છે!). એટલે જ ફિલ્મના જોક્સ, સ્ટોરી પ્રોગ્રેશન, ઍક્ટિંગ, વિલનલોગની વિલનગીરી, એમના દાવપેચ બધું જ ફૂગ ચડી ગયેલા જૂના અથાણા જેવું વાસી લાગે છે. અરે, હવે તો સેન્સર સર્ટિફિકેટમાં ફિલ્મની અઢી કલાકની તોતિંગ લંબાઈ જોઇને  જ ઑડિયન્સમાંથી સામુહિક ‘હાય હાય’ના ઉદગારો નીકળવા માંડે છે.

આમ તો આ ફિલ્મમાં જૂની ‘જુડવા’નાં પાત્રોનાં રિપ્લેસમેન્ટ જ બેસાડી દેવાયાં છે (સલમાનની જગ્યાએ વરુણ, કરિશ્મા-રંભાની જગ્યાએ જૅકલિન-તાપસી, દલિપ તાહિલની જગ્યાએ સચિન ખેડેકર, રીમા લાગુની જગ્યાએ પ્રાચી શાહ, તક્તી કપૂલ સોરી, શક્તિ કપૂરને સ્થાને રાજપાલ યાદવ, બિંદુની જગ્યાએ ઉપાસના સિંહ, કાદર ખાનને બદલે અનુપમ ખેર, મુકેશ રિશિને સ્થાને વિવાન ભતેના…). હજી આમાં ઝાકિર હુસૈન, જ્હોની લીવર, મનોજ પાહવા, પવન મલ્હોત્રા ઍટસેટરા લોકોનાં નામ તો ગણાવ્યાં જ નથી! (બ્રીધ ઇન… બ્રીધ આઉટ!) પ્રોબ્લેમ કલાકારોની આ વસ્તીગીચતાનો નહીં, પણ એમના દ્વારા કરાયેલી જાલિમ ઑવરઍક્ટિંગનો છે. જાણે એમને કહી દેવાયું હોય કે કુછ ભી કરો, લેકિન હસાઓ! (બાય ધ વે, અલી અસગર કોણ જાણે કેટલા યુગો પછી પુરુષ તરીકે જ સ્ક્રીન પર દેખાયો છે!)  ડેવિડ ધવનની આ આઉટડેટેડ, જુવેનાઇલ અને ઑફેન્સિવ ફિલ્મની કોમેડી માટે રમકડાંના બૉક્સ પર છપાતી સૂચના લખવી જોઇતી હતી, ‘5થી 10 વર્ષનાં બાળકો માટે!’

એક તો ફિલ્મ ઑલરેડી લાંબી છે, તેમાં પોપકોર્ન-સમોસાનો કારોબાર ચાલતો રહે તે માટે ગીતો પણ નાખવામાં આવ્યાં છે. રિમિક્સ ગીતો તો બે દાયકાથી હિટ છે, એટલે એમાં વાંધો નથી. પ્રોબ્લેમ છે નવાં ગીતોનો. નવાં ગીતો ફિલ્મ સાથે સીધી સ્પર્ધામાં છે કે વધુ કંગાળ શું છે, ફિલ્મ કે ગીતો?

જૂની ‘જુડવા’ જોઇને ખુશ થયેલા લોકોને પોતાના ‘વૃદ્ધત્વ’નો અહેસાસ કરાવવા માટે ફિલ્મમાં એક સરપ્રાઇઝ ગેસ્ટ અપિયરન્સ મુકાયું છે. એ સીનનું સાઉન્ડ રેકોર્ડિંગ એટલું ગંદું છે કે પાછળથી થીગડું મારવામાં આવ્યું હશે તેવું ચોખ્ખું ફીલ થાય છે.

ઑલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ

સવાલ એ છે કે કાયકુ બનાઈ યે ફિલ્મ? સલમાન હજી બૉક્સ ઑફિસ ધમધમાવે છે અને જૂની જુડવા જોનારાં છોકરાંવ હજી હેર ડાઈના ઘરાક બન્યાં નથી. તો આખિર ક્યોં, જજ સા’બ, આખિર ક્યોં?! ઇન શૉર્ટ, વરુણ માટે તમારા દિલના (ધ)વનમાં ‘ઑઑઑઑ, ચો ચ્વીટ…’ ટાઇપનાં ફૂલો ન ખીલતાં હોય, તો બેસ્ટ રસ્તો એ જ છે કે વધુ એક વખત જૂની ‘જુડવા’ અથવા તો જૅકી ચેનની ‘ટ્વિન ડ્રેગન્સ’ જોઈ કાઢો. અત્યારે બંને ફ્રીમાં અવેલેબલ છે!

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

P.S. વરુણ ધવનની ‘મૈં તેરા હીરો’નો રિવ્યુ વાંચવા માટે ક્લિક કરો અહીં.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

કિક

ભાઈનો જય હો!

***

સલમાનભાઈના ફેન્સને તો આ ફિલ્મથી કિક વાગશે જ, પરંતુ જેમને સલમાનની ધડમાથા વિનાની ફિલ્મો ગમતી ન હોય એ લોકો પણ આ ફિલ્મથી ખાસ દુઃખી નહીં થાય.

***

download-high-resolution-hd-poster-of-kick-movie-8668આમ તો સલમાન ખાનની ફિલ્મ હોય એટલે એમાં ઝાઝું વિચારવાનું હોતું નથી. સ્ટોરી, સ્ક્રીનપ્લે, સહકલાકારો કે ઈવન હિરોઇન સુદ્ધાં ફોર્માલિટી ખાતર જ હોય છે. કારણ કે સલમાનનો ક્રેઝ એટલો બધો છે કે ચાહકો સલમાનનું નામ સાંભળીને જ બોક્સઓફિસ છલકાવી મૂકે છે. પરંતુ આ શુક્રવારે આવેલી ‘કિક’ તમામ લોચા-લબાચા છતાં એટલિસ્ટ સલમાન ખાનની અગાઉની ફિલ્મો કરતાં તો ઘણી સારી છે.

થિંક ઑફ ધ ડેવિલ

દેવીલાલ સિંહ (સલમાન ખાન) એવો જુવાનિયો છે, જેની પાસે એન્જિનિયરિંગની ડિગ્રી છે, પણ અત્યાર સુધીમાં બાવીસ નોકરીઓ બદલી ચૂક્યો છે. કેમ કે એકેય કામમાં એને કિક નહોતી વાગતી. કિક માટે એ પ્રેમીપંખીડાંનાં લગ્ન કરાવી આપે, રસ્તા પરથી ભયંકર રીતે એની વર્ણસંકર પ્રકારની બાઇક ચલાવે, સીડીને બદલે ઘરની બારીમાંથી કૂદીને નીચે ઊતરે, લિવરનું રાજીનામું પડી જાય એટલો બધો દારૂ પીવે વગેરે. એ કિકના ચક્કરમાં જ ભાઈને ભારતીય ડિપ્લોમેટ (સૌરભ શુક્લા)ની સકાએટ્રિસ્ટ દીકરી ડૉ. શાયના મેહરા (જેકલિન ફર્નાન્ડિઝ) સાથે ઈશ્ક-વિશ્ક થઈ જાય છે. પરંતુ બંનેનો પ્રેમ એકાદા લવ સોંગ પૂરતો જ મર્યાદિત રહે છે. કોઈ દેખીતા કારણ વિના બંને અલગ થઈ જાય છે.

હવે કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ એવો આવે છે કે આમ સોનાનું દિલ ધરાવતો દેવીલાલ સિંહ અચાનક ડેવિલ બની જાય છે અને ક્રિશ જેવો માસ્ક પહેરીને કરોડો રૂપિયા લૂંટવા માંડે છે. કોઇને સમજાતું નથી કે તે આવું શા માટે કરે છે. વળી, તે બધી જ ચોરી એટલી સફાઈથી કરે છે કે કોઈ તેને ચહેરે ઓળખતું પણ નથી. આથી જ આ કેસની તપાસ જાંબાઝ પોલીસ અધિકારી હિમાંશુ ત્યાગી (રણદીપ હુડા)ને સોંપાય છે.

અત્યાર સુધી દિલ્હીમાં ચાલી રહેલી સ્ટોરી સીધી પોલેન્ડના શહેર વોર્સોમાં શિફ્ટ થાય છે. હોમ મિનિસ્ટર અને એમનો સનકી તથા અત્યંત ક્રૂર ભત્રીજો શિવ ગજરા (નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી) અહીં એક દવાની જંગી ડીલ માટે આવ્યા છે. એટલે ઈન્સ્પેક્ટર હિમાંશુને ખાતરી છે કે ડેવિલ એ પૈસા લૂંટવા માટે અહીં પણ આવશે જ. જોગાનુજોગ રૂપાળી શાયના એટલે કે જેકલિન પણ હવે અહીં જ રહે છે. જેકલિનને જોવા માટે અને ડેવિલને પકડવા માટે હુડાભાઉ પોલેન્ડની વાટ પકડે છે. તમને શું લાગે છે, ડેવિલ અહીં આવશે? હુડા ડેવિલને પકડી શકશે? અને બાય ધ વે, આ જ્યોતિ બની જ્વાલાની જેમ દેવીલાલ સલમાન ડેવિલ શું કામ બન્યો હશે? વેલ, એના જવાબો તો અઢી કલાકની આ ફિલ્મમાં જ છુપાયેલા છે.

સલમાનોત્સવ

‘કિક’ 2009માં આવેલી આ જ નામની તેલુગુ ફિલ્મની રિમેક છે. એટલું જ નહીં, પ્રોડ્યુસર સાજિદ નડિયાદવાલા આ ફિલ્મથી ડિરેક્ટર પણ બન્યા છે. સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લેની રીતે જોઇએ તો તેમાં એટલાં મોટાં મોટાં બાકોરાં છે કે તેમાંથી આખી બુલેટ ટ્રેન પસાર થઈ જાય. તેમ છતાં દબંગ, રેડી, બોડીગાર્ડ, એક થા ટાઇગર પ્રકારની તદ્દન હથોડાછાપ ફિલ્મોની સરખામણીએ તો આ ફિલ્મ સુપર કિક છે. આપણને થાય કે સાજિદ નડિયાદવાલાએ આ ફિલ્મ વર્ષો અગાઉ બનાવી નાખી હોત તો કદાચ સલમાનના નામે સાવ ગાંડીઘેલી ફિલ્મોનો ટ્રેન્ડ શરૂ જ ન થયો હોત. એની વે, આ કિક (ફિલ્મમાં બોલે છે એમ) ‘ઝેલેબલ’ બની છે તેનું એક કારણ કદાચ એ પણ છે કે તેના લેખકોની ટીમમાં રજત અરોરા અને ચેતન ભગત જેવાં નિવડેલાં નામો છે.

સલમાન ફેનક્લબને મજા પડે એવું આ ફિલ્મમાં બધું જ છે. સલમાન ગાય છે, ડાન્સ કરે છે, રૂંવાડા ખડા થઈ જાય (અને ધૂમ-3ની યાદ આવી જાય) એવી એક્શન સિક્વન્સિસ કરે છે, બાવડાં પણ બતાવે છે, અન્યાયની સામે લડે છે, સીટીમાર ડાયલોગ્સ પણ બોલે છે અને કોમેડી પણ કરે છે. આ બધા ઉપરાંત જાણે સલમાનના સ્ટારડમને અંજલિ આપવાની હોય એમ દબંગના સંદર્ભો પણ આવે છે અને એની અગાઉની ફિલ્મોનાં ડાન્સ સ્ટેપ્સ પણ આવે છે. સલમાન રિયલ લાઇફમાં કેવો ઉમદા ‘બીઇંગ હ્યુમન’ છે એવું બતાડવાનો પણ અહીં ભરપુર પ્રયાસ કરાયો છે.

ઠીક કિક

ટોમ એન્ડ જેરીની પકડાપકડી જેવી આ ફિલ્મની સ્ટોરી આમ તો અત્યંત નાનકડી છે, કદાચ એ જ કારણ હોય કે કેમ પણ ફિલ્મ શરૂ થયાની પહેલી એકાદ કલાક સુધી હળવી રોમેન્ટિક કોમેડી જ ચાલ્યા કરે છે. ગાડી મૂળ પાટે ચડતી જ નથી. મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં હિમેશ રેશમિયા, મીત બ્રધર્સ અને યો યો હની સિંઘ જેવાં નામ છે, પણ ફિલ્મનું મ્યુઝિક જનરલી સલમાનની ફિલ્મોમાં હોય છે એવું ધમાકેદાર નથી. એમાંય વચ્ચે અચાનક ટપકી પડતું નરગિસ ફખરીવાળું આઇટેમ સોંગ (જે મૈંનુ યાર ના મિલે) અને જુમ્મે કી રાત તો ફિલ્મના માંડ ગતિ પકડી રહેલા ફ્લો પર જીવલેણ હુમલો કરવા સિવાય કશું જ નથી કરતાં. આ બે ગીતોથી ચોખ્ખું દેખાઈ આવે કે સલમાનના ચાહકોને રિઝવવા માટે પરાણે નાખવામાં આવેલો આ અનિવાર્ય મસાલો છે.

આ ફિલ્મનું એક મોટું આકર્ષણ છે નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી, જે પહેલીવાર મેજર નેગેટિવ રોલમાં દેખાયો છે. પરંતુ એની એન્ટ્રી ઈન્ટરવલ વીતી ગયાની ખાસ્સી વાર પછી પડે છે અને એના ભાગે આંગળીથી ગણી શકાય એટલા સીન્સ પણ માંડ આવ્યા છે. પરંતુ એટલા સીનમાં પણ એ એટલો બધો છવાઈ જાય છે કે જો એનો વધારે મોટો રોલ હોત તો એ રીતસર સલમાનને ટેન્શન કરાવી દેત. જો આ ફિલ્મ ‘ધ સલમાન ફેસ્ટિવલ’ને બદલે સલમાન વર્સસ નવાઝુદ્દીનના સંઘર્ષ તરીકે બનાવી હોત તો જોવાની મજા પડત.

સલમાન ખાન હાથમાં જે દૂધિયા રંગના લોકેટવાળું બ્રેસલેટ પહેરે છે એનાથીયે વધારે ઢીલીઢાલી સ્ટોરી કોઈ ઉત્તેજનાની ચરમસીમાએ પહોંચ્યા વિના જ પૂરી થઈ જાય છે. ઈવન બિચારી જેકલિન તો છેલ્લી સિક્વન્સમાં ક્યાંય દૂર દૂર સુધી દેખાતી નથી. હા, જુમ્મે કી રાત ગીતમાં એ ટૂંકાં કપડાં પહેરીને જબરદસ્ત ડાન્સ કરે છે, સલમાનની ફિલ્મની હિરોઇનને બીજું શું જોઇએ?!

વિવિધ ભારતીના ફરમાઈશી ગીતોના કાર્યક્રમમાં ગીતની પહેલાં તેની ફરમાઈશ કરનારાઓનાં જથ્થાબંધ નામ એનાઉન્સ થતાં હોય છે. એ જ રીતે અહીં એટલાં બધાં સપોર્ટિંગ કલાકારો છે કે જે એકાદ-બે સીનમાં દેખાઈને ગાયબ થઈ જાય છે. જેમ કે, મિથુન ચક્રવર્તી, અર્ચના પૂરણસિંહ, સૌરભ શુક્લા, સંજય મિશ્રા, વિપીન શર્મા, સુમોના ચક્રવર્તી, કવિન દવે, રજિત કપૂર, સુનીલ પાલ, (ગિપ્પી ફિલ્મ ફેઇમ) રિયા વિજ વગેરે. આમાંથી બે કલાકારને બાદ કરતાં તમામનો ભયંકર વેડફાટ થયો છે.

સુપર કિક

પરંતુ આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મ સલમાનની માઇન્ડલેસ ફિલ્મો કરતાં તો સારી છે. તેનાં પણ ઘણાં કારણો છે. પહેલું તો ખુદ સલમાન. એનું મહાડેશિંગ સ્ક્રીન પ્રેઝન્સ અને બધી જ સ્ટાઇલો પ્રેક્ષકોને જલસો કરાવવા માટે પૂરતી છે. ઢીલી જતી સ્ટોરીમાં પણ વચ્ચે વચ્ચે આવતી સિક્વન્સીસ-પછી ભલે તે કોમિક હોય કે એક્શન-પરફેક્ટ્લી કામ કરી જાય છે. સૌરભ શુક્લા, સંજય મિશ્રા અને અબોવ ઑલ નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી, આ ત્રણેયે પોતાના નાના પણ રાયના દાણા જેવા દમદાર રોલમાં એવું પાવરપેક્ડ પરફોર્મન્સ આપ્યું છે કે ફિલ્મ તેનો ચાર્મ સતત જાળવી રાખે છે. રણદીપ હુડાના ભાગે ખાસ એક્સ્પ્રેશન્સ આપવાનાં નહોતાં એટલે એ પણ એની ભૂમિકામાં યોગ્ય લાગે છે. એકદમ નવાં જ ફોરેન લૉકેશન્સ અને તેમાં અયનન્કા બોઝની સિનેમેટોગ્રાફી તાજગી અને સાથોસાથ થ્રિલ બંને ઉમેરે છે.

ભાઈ કી ફિલ્મ હો જાય?

ઈદના પાક મોકે (પાંચ હજારથી વધુ સ્ક્રીન્સમાં) રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને બમ્પર ઓપનિંગ મળશે એ તો જાણે નક્કી જ છે. આ ઉન્માદમાં ફિલ્મ જોવાનો પ્લાન બનાવવો હોય અને નસીબજોગે ટિકિટ પણ મળી જાય, તો એકવાર જોવામાં કશું ખોટું નથી. આખરે તો ભાઈ કી મુવી હૈ, ભાઈ!

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.