બાદશાહો

બાદબાકી દિમાગની

***

મિલન લુથરિયાની બાદશાહો પોપકોર્ન ખાધા પછીના ખાલી ખોખાની જેમ ભૂલી જવા જેવી જ છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

dcuy4ykvyaa5zdnઆજથી બે દાયકા પહેલાં મિલન લુથરિયાએ ‘કચ્ચે ધાગે’ બનાવી ત્યારે અમે બે વાતોનું અનુમાન કરેલું. એક તો એમને હૉલિવૂડની કાઉબૉય ટાઇપની ‘સ્પઘેટી વેસ્ટર્ન મુવીઝ’ ગમતી હશે અને બીજું, અમારી જેમ એમનેય તે જનાબ નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સાહેબ પ્રત્યે અપાર પ્રેમ છે. આજે રોકડા 21 વર્ષ પછી એમની જ બનાવેલી ‘બાદશાહો’ જોઇએ ત્યારે થાય કે એમના આ બંને પ્રેમમાં ખાસ ઓટ આવી લાગતી નથી. હા, સિરિયસનેસ અને ઇતિહાસ પ્રત્યે વફાદાર રહેવાની પ્રક્રિયામાં જરૂર ઓટ આવી છે.

કોન્સ્પિરસી થિયરી પર કાલ્પનિક ચણતરકામ

એક ક્વિક ગૂગલ સર્ચ મારતાં જાણવા મળે છે કે ઇમર્જન્સી દરમ્યાન ઇન્દિરા ગાંધીએ ખજાનાની લાલચમાં જયપુરનાં રાજમાતા ગાયત્રી દેવીના પેલેસ, જયગઢ ફોર્ટ વગેરે પર આર્મી મોકલીને તેના ચપ્પે ચપ્પાની શોધખોળ કરાવેલી. ત્રણેક મહિના સુધી સર્ચ ચલાવ્યા બાદ કશું મળ્યું નહીં, અને ડકવર્થ લુઇસની મદદ વિના આખી ક્વાયત સંકેલી લેવાઈ. ત્યારપછી વાત સંસદમાં પણ ઊછળી અને એક થિયરી વહેતી થઈ કે તે સર્ચ દરમ્યાન ખરેખર જંગી ખજાનો મળેલો, જેને ટ્રકમાં લાદીને જયપુરથી દિલ્હી ટ્રાન્સપોર્ટ કરાયેલો. થિયરી પ્રમાણે તે ખજાનાને ખૂફિયા રીતે ટ્રાન્સપોર્ટ કરવા માટે જયપુર-દિલ્હી હાઇવે પણ એક દિવસ માટે બંધ કરી દેવાયેલો. એક પેરેગ્રાફમાં લખી શકાય તેવી જાડી કોન્સ્પિરસી થિયરીના પાયા પર મિલન લુથરિયાએ વર્તમાન પોલિટિકલ માહોલને માફક આવે તેવું રંગરોગાન કરીને ટિપિકલ મસાલા સાથે પેશ કરી છે.

સો, ફિલ્મનું મજમૂન કંઇક આવું છેઃ ઇમર્જન્સીમાં સંજય ગાંધી જેવા દેખાતા સંજીવ (પ્રિયાંશુ ચૅટર્જી) નામના નેતા નસબંદી પર બનેલી શૉર્ટ ફિલ્મ જોતાં જોતાં જોધપુરની મહારાણી ગીતાંજલિ (ઇલિયાના ડીક્રુઝ)નો ખજાનો જપ્ત કરવાનું ફરમાન છોડે છે. ખજાનો શોધીને સહીસલામત દિલ્હી પહોંચાડવાની જવાબદારી છે આર્મી ઑફિસર સેહેર સિંઘ (વિદ્યુત જામવાલ)ની. જ્યારે બચાવવાની જવાબદારી છે દિલમાં વફાદારી, ખિસ્સામાં જિંદગીનું રાજીનામું અને ચહેરા પર એક જ એક્સપ્રેશન લઇને ફરતા ભવાની (અજય દેવગણ)ની. આ વરઘોડામાં પછી તો દલિયા (ઇમરાન હાશ્મી), ગુરુજી (સંજય મિશ્રા), સંજના (ઇશા ગુપ્તા), દુર્જન સિંઘ (શરદ કેલકર) જેવા લોકો પણ જોડાય છે. વચ્ચે રણની ગરમીમાં આંખો ઠારવા માટે સની લિયોની પણ એ જેના માટે પ્રખ્યાત છે તે કરી જાય છે.

નો લોજિક, નો મેજિક, ઓન્લી ઝિકઝિક

ફિલ્મસંહિતા મુજબ ‘બાદશાહો’ ‘હાઇસ્ટ’ (Heist) પ્રકારની થ્રિલર ફિલ્મ છે. આવી ફિલ્મોમાં કેટલાંક પાત્રો લૂંટ જેવું એકાદું ભાંગફોડિયું પરાક્રમ કરવા માટે ભેગાં થાય, તેનું ડિટેઇલમાં પ્લાનિંગ કરે અને પછી તે કૃત્યને અંજામ આપે. એમાં પછી કહાની મેં કંઇક ટ્વિસ્ટ પણ આવે. એ દૃષ્ટિએ એટલું માનવું પડે કે લગભગ અડધી ફિલ્મ યાને કે ઇન્ટરવલ સુધી ‘બાદશાહો’ એકદમ થ્રિલચીંધ્યા માર્ગે ચાલે છે. એક પછી એક પાત્રો ઇન્ટ્રોડ્યુસ થતાં જાય, પોતાના મિજાજના પરચા બતાવે અને એક કડક ઑપરેશન હાથ ધરવામાં આવે. એમાં એકાદ-બે ઠેકાણે તો આપણા મોંમાંથી હાયકારો નીકળી જાય એવી મોમેન્ટ્સ પણ છે. પરંતુ મિલનભાઈની આ ફિલ્મમાં એટલા બધા પ્રોબ્લેમ્સ છે કે એમની ફિલ્મની ગાડી ભારતીય રેલવેની જેમ દર થોડી વારે પાટા પરથી ખડી પડે છે.

પ્રોબ્લેમ નં. 1. હિસ્ટ્રી બોલે તો?

આ ફિલ્મને ભલે ‘પિરિયડ ડ્રામા’ કે ‘ઇમર્જન્સી પર આધારિત’ હોવાનું કહીને પ્રમોટ કરવામાં આવી હોય, પરંતુ તેને એક માઇન્ડલેસ ટાઇમપાસ એન્ટરટેનરથી એક ટકોય વધારે ગંભીરતાથી લેવાની ભૂલ કરવા જેવી નથી. શરૂઆતમાં ઇમર્જન્સીના રૅન્ડમ શૉટ્સ નાખીને ભૂતકાળમાં થઈ ગયેલાં વ્યક્તિત્વો કે ઘટનાઓને મનપસંદ રંગ આપી દેવાયો છે. એટલે આ ફિલ્મને આધાર બનાવીને આપણો કોઈ પોલિટિકલ ઑપિનિયન બાંધીએ તો ઊંધે માથે ખાબકીએ એવા પૂરા ચાન્સીસ છે. કટોકટીના કાળ સાથે પણ આ ફિલ્મને જરાતરા જ છેડો અડે છે. ઇમર્જન્સી કે ગાંધી પરિવાર વિશે આપણો એક ચોક્કસ અને પબ્લિકમાં જાણીતો ઑપિનિયન જ ઘૂંટવો હોય એ રીતે સંજય ગાંધી જેવા ગેટઅપમાં રહેલા અભિનેતા (પ્રિયાંશુ ચૅટર્જી)ને ચરિત્રહીન, દારૂબાજ બતાવવામાં આવે અને ફિલ્મમાં ફરી ફરીને આપણને ‘નસબંદી સર્વોત્તમ ઉપાય’ જેવાં બૅનર્સ-ઍડ્સ બતાવવામાં આવે. અરે, રિસર્ચના નામે માત્ર એકાદ પાનાનો જૂનો ન્યુઝ રિપોર્ટ વાંચીને બનાવી હોય તેવી આ ફિલ્મમાં મહારાણી ગાયત્રી દેવીના પાત્રને પણ ભારોભાર અન્યાય થાય-એમની બદનક્ષી થાય તે પ્રકારનું ચિત્રણ કરાયું છે. ટૂંકમાં મનફાવે તે બતાવીને શરૂઆતમાં ‘આ ફિલ્મની વાર્તાને વાસ્તવિકતા સાથે લેશમાત્ર સંબંધ નથી’ એવું ડિસ્ક્લેમર મૂકીને છટકી જવાનું. (ફિલ્મમાં જ અજય દેવગણ બોલે છે એમ, ‘મૈં કહાની બદલ દેતા હૂં!’ બસ, ફિલ્મમાં પણ એવું જ છે.)

પ્રોબ્લેમ નં. 2. કમ્પ્લિટલી નો લોજિક

તમે જો બરાબરની કડક ચા પીને ફિલ્મ જોવા ગયા હો તો ધડાધડ તમને લોજિકનાં બાકોરાં દેખાવા માંડશે. તમારું મગજ ધમપછાડા કરી કરીને પૂછશે કે, આપણા હીરોને ટિયરગેસની પણ કેમ કોઈ અસર થતી નથી? ‘રાની સા’ મહેલની ટોચે ચડીને સૌનું મનોરંજન થાય એ રીતે શા માટે પોતાનું તનોરંજન કરે છે? જે કીમતી સામાન ભરેલા ટ્રકની સિક્યોરિટી ઇન્ડિયન આર્મીના મિલિટરી ઇન્ટેલિજન્સ વિભાગના અધિકારીઓને સોંપાઈ હોય, તેની આગળ પાછળ કવર માટે કોઈ વાહન જ ન હોય? ભારતીય સૈનિકો અમુક ફૂટના અંતરેથી ગોલિયોં કી બૌછાર કરે તોય આપણા હીરોલોગને કશું ન થાય? (આ તો આપણા સૈનિકોની ક્ષમતાનું પણ અપમાન છે!) આખેઆખી ટ્રક ગાયબ થઈ જાય, પણ એક નાનકડા ગામમાં કોઈ કહેતા કોઈ તેને શોધી જ ન શકે? ખાસ કરીને ત્યારે જ્યારે રણપ્રદેશમાં મેઇન રોડ સિવાય ખાસ કશે જવાની શક્યતા જ ન હોય. શા માટે મિલિટરીનો અધિકારી નંગુપંગુ થઇને ટ્રેનમાં પ્રવાસ કરે છે? શા માટે એ શેમ્પૂની ઍડના મૉડલ જેવા લાંબા વાળ રાખીને ફરે છે? હિપોપોટેમસ જેવી ટ્રકને રોકવા માટે પોલીસ સાવ મમરાની ગૂણ જેવાં બેરિકેડ મૂકે? બંદૂકની ગોળી ખાઇને અને પોલીસનું ટૉર્ચર વેઠીને ઊભો થયેલો ઘરડો માણસ એકદમ સ્વસ્થતાથી અને ફિજેટ સ્પિનર ફેરવતો હોય એવી સરળતાથી તિજોરી ખોલી બતાવે? (એ પણ એવી તિજોરી જેના માટે અગાઉ એવું કહેવાયું હોય કે ‘યે ટ્રક નહીં, ચલતા ફિરતા બંકર હૈ!’) શા માટે (ઇમર્જન્સીમાં પણ) અજય દેવગણ ગાર્ડનમાં ટહેલવા જતો હોય તેમ જેલની અંદર-બહાર આવ-જા કરે છે? આખી જીપ રોડ પરથી ઊછળીને તળાવમાં પડે, પણ અંદર બેઠેલા લોકોને લિટરલી ઘસરકો સુદ્ધાં ન પડે!  અમાં યાર, થોડું તો વાજબી રાખો!

એક્ચ્યુઅલી, આ હાઇસ્ટ ફિલ્મમાં સૌથી મોટી લૂંટ લોજિકની જ થઈ છે!

પ્રોબ્લેમ નં. 3. રાઇટર રજત અરોરાનાં સસ્તાં વનલાઇનર્સ

જરા નોશ ફરમાવોઃ ‘આપકે સોને કા કેરેટ, મેરા કેરેક્ટર ખરાબ નહીં કર સકતા’, ‘રજાઈ, લુગાઈ ઔર લડાઈ, તીનોં બરાબર કી હોની ચાહિયે’, ‘ઔરતોં કી વજહ સે જિતને ઘર નહીં બસે, ઉતને પંગે હુએ હૈ’, ‘આંખોં મેં તભી ચમક આતી હૈ જબ ઉનમેં ખતરા હોતા હૈ’, ‘જબ બાત ઝબાન કી હો, તો જાન કી કીમત કમ હો જાતી હૈ’, ‘રાજનીતિ મેં નીતિ સે કુછ નહીં હોતા’… હજી આવાં અનેક વનલાઇનર્સ અમે ગણાવી શકીએ એમ છીએ, પરંતુ પછી તમને થિયેટરમાં ટાઇમપાસ માટે પણ કંઇક જોઇશે ને? રજત અરોરાને માલુમ થાય કે એમનાં આવાં વનલાઇનર્સ એક્સપાયરી ડૅટ વટાવી ચૂક્યાં છે અને હવે માત્ર લાફિંગ ગૅસના સસ્તા વિકલ્પ તરીકે જ તેનો ઉપયોગ થાય છે. આ પ્રોબ્લેમનો પેટા-પ્રોબ્લેમ એ છે કે વનલાઇનર્સનું પ્રમાણભાન જળવાતું નથી. દરેક પાત્ર મોં ખોલે એટલે પહેલી લાઇન તો વનલાઇનર જ ફેંકે! એવું જ લાગે કે આ લોકો પહેલાં વનલાઇનર્સ લખતાં હશે અને પછી તેની આસપાસ સ્ટોરી ગૂંથતા હશે!

પ્રોબ્લેમ નં. 4. સ્ત્રીઓનું ઑબ્જેક્ટિફિકેશન

આમ તો આ ક્રાઇમમાં ‘બાદશાહો’ પહેલી ફિલ્મ નથી, તેના ‘ક્રિમિનલો’ની સંખ્યા બહુ મોટી છે. બાદશાહોમાં જે રીતે સ્ત્રીઓ વર્તે છે, જે રીતે તે માત્ર ગ્લેમર ક્વૉશન્ટ વધારવા માટે જ છે, એ જોતાં એવું જ લાગે કે અહીં સ્ત્રીઓનું કામ પુરુષોને ‘ખુશ’ કરવાથી વિશેષ કશું જ નથી. સ્ટોરીમાં મહત્ત્વની ભૂમિકા તો ઠીક, કૅચી વનલાઇનર્સ પણ માત્ર પુરુષોને જ આપવાનાં. હજી આમાં એકદમ ચીપ ‘અન્ડરગાર્મેન્ટ્સ જોક’ની તો વાત જ નથી કરી.

પરચૂરણ પ્રોબ્લેમ્સ

આ ફિલ્મનાં બધાં જ ગીતો પરાણે અને બિનજરૂરી રીતે ઠૂંસવામાં આવ્યાં છે. સ્ટોરી-કેરેક્ટર ડૅવલપ કરવામાં તેનો કોઈ જ ફાળો નથી. છતાં અમદાવાદના રસ્તાઓ પરના ખાડાની જેમ એક પછી એક ગીતો આવ્યા જ કરે છે. કદાચ સંગીતકારોને પણ આ ખબર છે (આઈ મીન, ગીતો વિશે), એટલે એમણે પણ ખાસ મહેનત કરી હોય એવું લાગતું નથી. હા, ‘રસ્કે કમર’ની વાત અલગ છે, પરંતુ તેની મજા નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સા’બની ઑરિજિનલ રચના સાંભળવામાં જ છે.

ફિલ્મ પ્લોટ ડ્રિવન છે, એટલે તેમાં સારી એક્ટિંગનો છેદ ઉડાડી દેવાયો છે. આમેય ફિલ્મમાં સંજય મિશ્રા અને ક્યારેક અજય દેવગણને બાદ કરતાં કોઈ કલાકાર પોતાની એક્ટિંગ માટે જાણીતો નથી. જેમ ફિલ્મમાં ઇલિયાનાનો મૅકઅપ કે હેરસ્ટાઇલ વીંખાતા નથી, એ જ રીતે અજય દેવગણના ચહેરા પરથી ‘મને કશો જ ફરક પડતો નથી’ એવું એકમાત્ર એક્સપ્રેશન પણ ભૂંસાતું નથી. ઇશા ગુપ્તા બિચારી ફિલ્મમાં માત્ર ઇમરાન હાશ્મીને એકલું ન લાગે એટલા ખાતર જ મુકાઈ હોય એવી હાલત છે એની. હા, સંજય મિશ્રા જેટલા સીનમાં છે એ તમામ સીનને એ રીતસર ખાઈ ગયા છે.

આમ તો બૉલિવૂડમાં હરિયાણવી બોલીનો અતિરેક થઈ રહ્યો છે. છતાં ‘બાદશાહો’ પરથી એટલું કહી શકાય કે તે હરિયાણવી બોલીનો ક્રેશ કૉર્સ છે. કોઇપણ હિન્દી ડાયલોગમાં ‘મારે કો’, ‘થારે કો’, ‘મૈં જાઉં કો ના’ જેવા શબ્દપ્રયોગો અને ‘ન’ને બદલે ‘ણ’ (જેમ કે, સોણા કહાં હૈ?) નાખી દો એટલે થઈ ગયું ફિલ્મનું ‘હરિયાણવીફિકેશન’!

‘બાદશાહો’માં બતાવવામાં આવેલો ટિપિકલ ખજાનો જેટલો હાસ્યાસ્પદ છે, તેના કરતાં ક્યાંય વધુ રિડિક્યુલસ તેની સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ છે!

ખજાનાની બેલેન્સ શીટ

સવા બે કલાકની આ ફિલ્મ ક્લાઇમેક્સ સુધી પહોંચતા સુધીમાં ફુસ્સ થઈ જાય છે. અરે, ફિલ્મનું ઍન્ડિંગ પણ એવું છે કે જાણે પાત્રો કહેતા હોય, ‘હવે બહુ થયું ફિલમ-ફિલમ! મૂકો ને મગજમારી!’ ‘બાદશાહો’ની માઇલ્ડ એન્ટરટેનમેન્ટ વેલ્યૂ, સસ્તી થ્રિલ અપીલ અને સ્ટાર પાવર જોતાં એકાદ વખત ટીવી પર આવતી હોય તો જોઈ શકાય. બાકી નહીં જુઓ તો ખાસ કોઈ ખજાનો ગુમાવવા જેવું નથી.

P.S. નુસરત ફતેહ અલી ખાઁ સા’બના અવાજમાં ‘રસ્કે કમર’નું 17 મિનિટનું ઑરિજિનલ વર્ઝન આ રહ્યુંઃ

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Baby Driver

baby-driver-posterજસ્ટ ઇમેજિન, તમે એક મોટો કાંડ કરીને ભાગ્યા છો. પોલીસ તમારી પાછળ શિકારી કૂતરાની જેમ પડી છે. હવે જરા સરખું પણ મોડું થયું તો થોડી વાર પછી તમારું બૉડી મૅડિકલ સ્ટુડન્ટ્સને હ્યુમન એનાટોમી ભણાવવા માટે ઉપયોગમાં લેવાતું હશે. દોડતાં દોડતાં તમે એક કારમાં ઘૂસો છો. અગાઉ શીખેલી કળા વાપરીને કાર સ્ટાર્ટ પણ કરી દો છો. પણ તમે ગાડીને ગિયરમાં નથી નાખી શકતા. કેમ કે કારના રેડિયો પર કોઈ ભંગાર સોંગ વાગી રહ્યું છે. તમે વન બાય વન FM સ્ટેશનો ફેરવતા જાઓ છો અને ત્યાં કયાં કયાં સોંગ્સ પ્લે થઈ રહ્યાં છે તે ચૅક કરો છો (રિમેમ્બર, બૅકગ્રાઉન્ડમાંથી પોલીસ વૅનની સાઇરનો વધુ ને વધુ લાઉડ થઈ રહી છે). ઍન્ડ યસ્સ, ફાઇનલી તમારું ફેવરિટ સોંગ મળી જાય છે અને તમે જમણા પગથી કારના ઍક્સલરેટરને સૅન્ડવિચ કરી દો છો.

જો આ સિક્વન્સ ક્રેઝી લાગી હોય તો વેલકમ ટુ ધ વર્લ્ડ ઑફ ડિરેક્ટર ઍડગર રાઇટ્સ ‘બૅબી ડ્રાઇવર’.

***

લેખકને પોતાના ક્રાફ્ટ પર પૂરેપૂરી પકડ હોય અને એ પછી એ શબ્દોને જે રીતે પોતાની ઉંગલિયોં પે નચાવે એ માણવાની એક અલગ જ લિજ્જત છે. ડિટ્ટો, ફિલ્મમૅકર પણ જ્યારે પોતાનું ક્રાફ્ટ જાણતો હોય, પછી એ પૂરેપૂરી મસ્તીથી જે ફિલ્મ બનાવે, તેમાં સબસ્ટન્સ કદાચ ઓછું હોય તોય એની સ્ટાઇલ પર આપણે આખું હૉલિવૂડ ઓવારી જઇએ. એ ફિલ્મ યાને કે ‘બૅબી ડ્રાઇવર’.

‘બૅબી ડ્રાઇવર’ સ્ટોરી છે બૅબી ફેસ સ્માર્ટ યંગમેન કૉલ્ડ ‘બૅબી-B-A-B-Y, બૅબી’ (એન્સલ અલ્ગોર્ટ)ની. નાનપણમાં બૅબી એક ઍક્સિડન્ટનો ભોગ બનેલો, જેને કારણે એના કાનમાં સતત તમરાં બોલતાં રહે છે. મૅડિકલ ભાષામાં એને ‘ટિનિટસ’ કહે છે. આ તમરાંની બોલતી બંધવા માટે એ આખો વખત પોતાના આઇપોડમાં ગીતો સાંભળતો રહે છે. બૅબી બોલે છે ઓછું, પણ કામમાં એકદમ સોલિડ. એની ડાર્ક ગોગલ્સ પાછળ છુપાયેલી આંખોથી એ લિપરીડિંગ કરી શકે છે. એ બોલાયેલા શબ્દોને જૂના પોર્ટેબલ ટેપરેકોર્ડરથી રેકોર્ડ કરતો રહે છે અને પછી એનાં રીમિક્સ ટાઇપનાં સોંગ્સ બનાવે છે. અને ડ્રાઇવિંગ તો એવું કે ડોમિનિક ટોરેટો (વિન ડિઝલ ફ્રોમ ‘ફાસ્ટ એન્ડ ફ્યુરિયસ’) પણ એની પાસેથી ડ્રાઇવિંગનાં ટ્યુશન લે. અગાઉનો એક સ્કોર સેટલ કરવા માટે એને હાઇસ્ટ (Heist) પ્રકારની ચોરીઓના માસ્ટરમાઇન્ડ ડોક (કેવિન સ્પૅસી)ના ‘ગૅટવે ડ્રાઇવર’ બનવું પડે છે. મતલબ કે બૅન્કમાં ધાડ પાડી હોય, તો આ મહાશય કારના સ્ટિયરિંગ પર જ બેઠા રહે અને બાકીના સાથીદારો લૂંટનો માલ લઇને આવે કે તરત જ બુલેટ ટ્રેનની સ્પીડે કાર ભગાડી મૂકવાની. પરંતુ અહીંયે એના કાનમાં તો ચોક્કસ મ્યુઝિક વાગવાનું ચાલુ જ હોય.

હવે એન્ટ્રી થાય છે એક બ્યુટિફુલ ગર્લની, અને ત્યારપછી કહાનીમાં આવે છે એકદમ ડાર્ક ટ્વિસ્ટ્સ.

***

ઝોનરા (Genre) એટલે કે ફિલ્મના પ્રકારની પંચાતમાં પડવું હોય તો કહી શકાય કે ‘બૅબી’એ એક ક્રાઇમ-થ્રિલર-હાઇસ્ટ મુવી છે, લેકિન અબોવ ઑલ એ મ્યુઝિકલ ક્રાઇમ થ્રિલર છે. દંતકથા કહે છે કે નેવુંના દાયકામાં ડિરેક્ટર ઍડગર રાઇટને એક મ્યુઝિક કોન્સર્ટમાં ‘બેલબોટમ્સ’ સોંગ સાંભળતી વખતે મ્યુઝિકલ હાઇસ્ટ મુવીનો આઇડિયા આવેલો. એ જ આઇડિયા પરથી એણે મ્યુઝિક ગ્રૂપ ‘મિન્ટ રોયાલ’ માટે ‘બ્લ્યુ સોંગ’નો વીડિયો ડિરેક્ટ કરેલો. એ વીડિયોમાં ત્રણ જણા બૅન્ક લૂંટવા જાય છે. નીકળતાં પહેલાં કારનો ગોગલ્સધારી ખેંખલી (ગૅટવે) ડ્રાઇવર બાકીના સાથીઓને પૂછે છે, તમને કેટલી વાર લાગશે? સળી કરવા એક સાથીદાર કહે છે, ‘2.54 મિનિટ.’ ડ્રાઇવર પોતાના CD કલેક્શનમાંથી એક્ઝેક્ટ એટલી જ મિનિટના સોંગની CD કાઢીને ડિસ્કમૅનમાં ચડાવે છે અને બાકીની પાર્ટીઓ લૂંટવા માટે નીકળી જાય છે. બાકીનું આખું સોંગ પાર્કિંગ લોટમાં પાર્ક કરેલી કારની અંદર મસ્તીથી તે સોંગ માણતા ડ્રાઇવર પર ફોકસ્ડ છે. બસ, એ સુપરહીટ વીડિયોનું એક્સ્ટેન્શન એટલે આ ‘બૅબી ડ્રાઇવર’ મુવી.

એક ટ્રાય કરજો. કાનમાં ઇઅરફોન્સ ઠૂંસીને કોઈ ફાસ્ટ સોંગ સાંભળતાં સાંભળતાં રસ્તે નીકળજો. તમને આખી

"Baby Driver" - European Premiere - Red Carpet Arrivals
રાઇટર-ડિરેક્ટર ઍડગર રાઇટ

દુનિયા એ સોંગ પર ડાન્સ કરતી દેખાશે. આ બૅબી ડ્રાઇવરના બૅબીને એક્ઝેક્ટ એવું જ લાગે છે. એની આખી લાઇફ બદલાતાં સોંગ્સનું કલેક્શન જ છે. એની પાસે દરેક પ્રસંગ માટે સોંગ્સ છે અને દરેક મૂડ પ્રમાણેનાં આઇપોડ છે. પરંતુ આ ફિલ્મનો ખરેખરો DJ છે, ડિરેક્ટર ઍડગર રાઇટ. એણે ફિલ્મનું શૂટિંગ કરતાં પહેલાં ફિલ્મના સાઉન્ડટ્રેકમાં કયાં કયાં સોંગ્સ હશે તે ફાઇનલ કરેલાં. પછી એ જૂનાં નવાં સોંગ્સ ભેગાં કરીને તેની આસપાસ એવી ફિલ્મ રચી કે ક્યાંય એકેય સોંગ, એકેય ટ્યુન, એકેય બીટ આઉટ ઑફ સિંક ન લાગે. એટલે સુધી કે ફિલ્મમાં જ્યાં પણ કારનું ગિઅર પડે, દરવાજા ખોલ-બંધ થાય, સ્વિચ ઑન-ઑફ થાય, કારનાં ટાયર ઘસાય, કારનું ઍન્જિન હણહણાટી કરે, ટૅબલ પર ગ્લાસ મુકાય, નોટોની થપ્પીઓ ગોઠવાય કે ઇવન બંદૂકના ધડાકા પણ બૅકગ્રાઉન્ડમાં વાગતાં સોંગ્સની સાથે જ સિંક્ડ હોય.

ડિરેક્ટરે ફિલ્મને મસ્ત રીતે રમાડી છે તેનું બીજું મસ્ત એક્ઝામ્પલ એટલે ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફી અને સીન ટ્રાન્ઝિશન. યાદ છે, ગયા વર્ષની ઑસ્કર વિનર મ્યુઝિકલ મુવી ‘લા લા લૅન્ડ’ની શરૂઆતમાં ચોકઅપ થયેલા ટ્રાફિકમાં ફ્લાયઑવર પર એક લાંબી સિંગલ ટૅક સોંગ-સિક્વન્સ હતી? ડિટ્ટો અહીં એ જ રીતે બૅબી કાનમાં એક સોંગ સાંભળતો રસ્તે ચાલતાં ચાલતાં પોતાના સાથીદારો માટે નજીકના કૅફેમાંથી કૉફી લેવા જાય છે. બૅકગ્રાઉન્ડમાં સોંગ (Harlem Shuffle) ચાલે, તેના પર હીરો મસ્તીથી ચાલતો ડોલતો જાય, સાથે ટાઇટલ ક્રેડિટ્સ ચાલે (અને ગીતમાં એ જ્યાં જ્યાંથી પસાર થાય ત્યાં બૅકગ્રાઉન્ડમાં ગીતના શબ્દો પણ લખેલા દેખાય). અને આ આખી સોંગ-સિક્વન્સ સિંગલ ટૅકમાં (વેલ મોસ્ટ્લી). {આ ગીત જોઇને મને નીરજ શ્રીધર ફૅમ ‘બોમ્બે વાઇકિંગ્સ’નું ‘ક્યા સૂરત હૈ’ રિમિક્સ સોંગનું પિક્ચરાઇઝેશન યાદ આવી ગયું. જેમાં સ્ક્રીન પર ક્યુટ માલિની શર્માની સાથે હૅડફોન પર નાચતો રાજુ સુંદરમ દેખાય છે, જે કોરિયોગ્રાફર છે અને ‘રોજા’ના ‘રુક્મિણી રુક્મિણી’ સોંગમાં પણ હતો. એની બીજી ઓળખ એ છે કે એ પ્રભુદેવાનો મોટો ભાઈ થાય.}

એ જ રીતે ક્યાંક ગોગલ્સના કાળા કાચનો એક્સ્ટ્રીમ ક્લોઝઅપ કારની બારીઓમાં કન્વર્ટ થઈ જાય, કે ગ્રામોફોન પર ફરતી વિનાઇલ રેકર્ડ કારના ટાયરમાં કન્વર્ટ થઈ જાય કે પછી કૉફી કપનું ઢાંકણ લિફ્ટના બટનમાં કન્વર્ટ થઈ જાય એવાં સીન ટ્રાન્ઝિશન્સ પણ ડિરેક્ટરે એકદમ મસ્તીથી ફિલ્માવ્યા છે. એક સીનમાં લૉન્ડ્રી રૂમમાં હીરો-હિરોઇન ડાન્સ કરતાં હોય અને બૅકગ્રાઉન્ડમાં હરોળબંધ રહેલાં વૉશિંગમશીનોની અંદર અલગ અલગ બ્રાઇટ કલરનાં કપડાં ગોળ ગોળ ફરતાં ધોવાતાં હોય. એઝ ઇફ, એમની લાઇફ પણ એક રોમેન્ટિક મ્યુઝિક વીડિયો જ છે.

આખું બૅબી ડ્રાઇવર મુવી અત્યંત કાળજીપૂર્વક સિલેક્ટ થયેલાં ત્રીસથી પણ વધુ સોંગ્સનું ઝન્નાટેદાર મ્યુઝિક આલ્બમ છે. (લેખના અંતે આપેલી લિંક પર ક્લિક કરીને) આ સોંગ્સને વન બાય વન સાંભળશો તોય ફિલ્મની ઍનર્જી ફીલ થશે. તેમાં એક જગ્યાએ જૂનું ‘ટૅકિલા’ (Tequila by Champs, 1958) સોંગ પણ સાંભળી શકશો (જેના પરથી અજય દેવગણની ‘હકીકત’ ફિલ્મનું ‘લે પપિયાં ઝપિયાં પા લે હમ’ સોંગ બનાવાયેલું.)

રાઇટર-ડિરેક્ટર ઍડગર રાઇટના કહેવા પ્રમાણે ‘બૅબી ડ્રાઇવર’ એ નેવુંના દાયકાની હાઇસ્ટ ફિલ્મોને અને મ્યુઝિકલ ફિલ્મોને અપાયેલી ‘હોમેજ’-અંજલિ છે. તેમાં તમે ટેરેન્ટિનો કે માર્ટિન સ્કોર્સેઝીની ફિલ્મોની અસર જોઈ શકો. આવી ફીલ આપવા માટે ડિરેક્ટરે ગાડીઓ પણ જાણે અઢી દાયકા પહેલાંની આયાત કરી હોય એવી જ વાપરી છે. હીરો પોતાના ઘરે ટેલિવિઝન પર ચૅનલો ફેરવતો હોય ત્યારે અલગ અલગ ફિલ્મોનાં દૃશ્યો દેખાય છે. જેમ કે, ‘લિટલ રાસ્કલ્સ’નું સ્ટેજ પર્ફોર્મન્સ, ‘ઇટ્સ કોમ્પ્લિકેટેડ’ની મૅરિલ સ્ટ્રીપ, (મોસ્ટ્લી) ‘ઑશન્સ ઇલેવન’નો બ્રૅડ પિટ વગેરે. આ તમામ પાત્રોને કે એમની સિચ્યુએશન્સને આ ફિલ્મ સાથે પણ જોડી શકાય તેવું છે. ફિલ્મને ઓર બહેલાવવા માટે ડિરેક્ટરે તેમાં જાતભાતનાં ઇસ્ટર ઍગ્સ પણ નાખ્યાં છે, એ શોધવા માટે તે ઍન્ગલથી ફિલ્મને બીજી વખત જોવી પડે તેમ છે! (જેમ કે, ફિલ્મમાં બૅબીનાં કપડાંનો રંગ, કારની નંબર પ્લેટ્સ, બૅકગ્રાઉન્ડમાં દેખાતું મેઘધનુષ અને એક ગીત સાથે તેનો સંબંધ, જેલમાં કેદીના યુનિફોર્મ પરનો નંબર વગેરે.) ડિરેક્ટરે ફિલ્મમાં વિવિધ વાતોનાં ડૉટ્સને પણ જે રીતે કનેક્ટ કર્યા છે તે પણ માર્ક કરજો.

બૅબી ડ્રાઇવરમાં ત્રણથી ચાર લાંબી કાર ચૅઝ સિક્વન્સીસ છે, જેમાં (F&F સિરીઝની જેમ) ગાડીઓની કોઇપણ જાતની ગિમિકરી કર્યા વિના નોર્મલ ગાડીઓની જ શ્વાસ અધ્ધર થઈ જાય એવી ચૅઝ ફિલ્માવવામાં આવી છે. અલબત્ત, બૅબી ડ્રાઇવરનો ૨૨-૨૩ વર્ષનો બૅબીફેસ બૅબી કેવી રીતે આ રીતે ગાડીઓ ચલાવતાં શીખ્યો, કયા સંજોગોમાં એ પોતાના ફોસ્ટર (પાલક) પિતા પાસે પહોંચ્યો, એની વિઝ્યુઅલ મેમરી આટલી શાર્પ કેવી રીતે છે તેવી કોઈ વાતની ચોખવટ કરાઈ નથી. કહેવા માટે તો આ હાઇસ્ટ મુવી છે, પણ એક્ચ્યુઅલ હાઇસ્ટ યાને કે બૅન્ક વગેરેની અંદર જઇને થતી ચોરી ક્યાંય બતાવવામાં આવી નથી. એ તમામ સમય દરમ્યાન કેમેરા બૅબી પર જ ફોકસ્ડ રહે છે.

કૅવિન સ્પેસી (‘યુઝવલ સસ્પેક્ટ્સ’, ‘હાઉસ ઑફ કાર્ડ્સ’ ફૅમ) તમામ ક્રાઇમના માસ્ટરમાઇન્ડના રોલમાં છે, જેના ચહેરા પર મોટે ભાગે એક જ એક્સપ્રેશન રહે છે, ‘જોયું, આ બાબલાને આપણે શોધી કાઢ્યો છે! ધેટ્સ માય બૅબી!’ એમના ભાગે લગભગ કોઈ આઉટડૉર સીન પણ નથી આવ્યો. સાઇકો ક્રિમિનલના રોલમાં રહેલો જૅમી ફોક્સ એક સીનમાં આપણું બી.પી. હાઈ થઈ જાય એવો ડરાવી દે છે. છતાં મોટા ભાગની ફિલ્મમાં એક ડાર્ક હ્યુમરસ ટોન બરકરાર રહે છે (એમાં આપણા હાઇપર સેન્સિટિવ, અલ્ટ્રા પૅટ્રોનાઇઝિંગ સેન્સર બૉર્ડે પોતાનો ફજેતો કરેલો પણ દેખાય છે. એક દૃશ્યમાં જૅમી ફોક્સ બે આંગળીઓથી સિગારેટ પીવાની ઍક્ટિંગ, રિપીટ માત્ર ઍક્ટિંગ કરે છે, છતાં નીચે ‘સ્મોકિંગ કિલ્સ’ની ચેતવણી આવે છે!)

તેમ છતાં મને સ્ટોરીમાં થોડી અધૂરપ લાગી. કેમ કે, એક તબક્કે પહોંચ્યા પછી ફિલ્મ પાસે ખાસ વિકલ્પો રહેતા નથી. તે ‘બચ કૅસિડી એન્ડ સનડૅન્સ કિડ’, ‘થેલ્મા એન્ડ લુઇસ’ અને ‘બોની એન્ડ ક્લાઇડ’ની જ કૅટેગરીમાં આવીને પડે છે. (આ ફિલ્મ સેલ્ફ અવૅર છે, એટલે કે પોતે ગામ આખાનાં રેફરન્સીસ લઇને બેઠી છે, એટલે એક સીનમાં કોઈ પાત્ર જાતે જ બોલે છે, ‘જુઓ આ રહ્યાં બોની એન્ડ ક્લાઇડ!’ Btw, બોની એન્ડ ક્લાઇડ એટલે આપણાં બન્ટી અને બબલી!) એ જ રીતે ‘બૅબી’ ઍનિમેટેડ ફિલ્મ ‘મોન્સ્ટર્સ ઇન્ક’ની લાઇનો ફટકારતો હોય, તો કૅવિન સ્પૅસી કહે છે, ‘ઓહ, ડૉન્ટ ફીડ મી લાઇન્સ ફ્રોમ મોન્સ્ટર્સ ઇન્ક!’ એને કહેવાય સ્માર્ટ સૅલ્ફ અવેર રાઇટિંગ! (ઉઠાવવાનું, પણ કહીને. ‘બરફી’ની જેમ હોમેજનું કહીને ઉઠાંતરીને પોતાના નામે નહીં ચડાવવાની!)

ફિલ્મમાં બૅબીએ ભલે ગમે તેવા આડાતેડા રસ્તા લીધા હોય, પણ ફિલ્મ પોતે ‘ક્રાઇમ નૅવર પેય્ઝ’ની લાઇન પરથી જરાય ચસકતી નથી. તેને કારણે જ ફિલ્મ બીજા ઍક્ટમાં સ્લો પડે છે, જે ફોર્ચ્યુનેટલી ત્રીજા એક્ટમાં ફરી પાછી ફુલ થ્રોટલમાં ભાગે છે. પરંતુ ફિલ્મ થોડી પ્રીડિક્ટેબલ બની જાય છે. લેકિન ફિલ્મના ઍક્સપિરિયન્સમાં કોઈ જ ઘટાડો થતો નથી. જો હાઇસ્ટ, કાર ચૅઝ, એક્શન, ડાર્ક હ્યુમર, રોમેન્ટિક અને અબોવ ઑલ ધમ્માલ મ્યુઝિકલ ફિલ્મો જોવામાં મજા પડતી હોય તો આ ફિલ્મમાં પાંચ ગણો મજો પડશે. કોઈપણ ભોગે ન ચૂકવા જેવી ફિલ્મ.

‘બૅબી ડ્રાઇવરનાં બધાં જ ગીતો સાંભળવા હોય તો ક્લિક કરો અહીં.

રેટિંગઃ ***1/2

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હેપી ન્યૂ યર

શાહરુખ શાહરુખ હોતા હૈ!

***

ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ ધરાવતી આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી, છતાં રજાઓમાં મજા કરાવે એવી ફિલ્મ તો છે જ.

***

10547243_10152631255869596_9046159849784897034_oચોરીની વાર્તાઓમાં એક ‘હાઇસ્ટ’ (Heist) નામનો કથાપ્રકાર છે, જેમાં એક ગુંડાટોળકી ચોરીનો કાંડ કરવા માટે ભેગી મળે, ચોરીનું પ્લાનિંગ કરે અને પછી ચોરીનું ઓપરેશન પાર પાડે. શાહરુખની ફારાહ ખાને ડિરેક્ટ કરેલી લેટેસ્ટ ફિલ્મ ‘હેપ્પી ન્યૂ યર’ આવી જ એક હાઇસ્ટ ફિલ્મ છે. યકીન માનો, આ ફિલ્મમાં સમ ખાવા પૂરતું એક પણ એલિમેન્ટ નવું નથી, તેમ છતાં આ ફિલ્મ પરફેક્ટ દિવાલી એન્ટરટેનર છે.

મ્યુઝિકલ ચોરી

સ્ટાઇલથી ફાટ ફાટ થતો ચંદ્રમોહન શર્મા ઉર્ફ ચાર્લી (શાહરુખ ખાન) એઇટ પેક એબ્સ બનાવીને ચરન ગ્રોવર (જેકી શ્રોફ) નામના માણસની પાછળ પડ્યો છે. શાહરુખનું ટાર્ગેટ છે કે એ ગમે તે ભોગે એ ગ્રોવરની  ગેમ ઓવર કરી નાખવી. ત્યાં એને ખબર પડે છે કે એ ગ્રોવર એક પાર્ટીના ત્રણસો કરોડ રૂપિયાની કિંમતના હીરા દુબઈ ખાતે લાવવાનો છે. જે દિવસે એ હીરા ત્યાં આવશે એ જ દિવસે એક ડાન્સ કોમ્પિટિશન પણ છે. એટલે શાહરુખભાઈ નક્કી કરે છે કે આપણે ડાન્સ કોમ્પિટિશનમાં ભાગ લેવો અને સાથોસાથ એ હીરા પણ સફાચટ કરી લેવા. હવે આ કામ એકલાથી તો થાય નહીં. એટલે એ જેક (સોનુ સૂદ), ટૅમી (બમન ઇરાની), નંદુ ભીડે (અભિષેક બચ્ચન) અને એક કમ્પ્યુટર હેકર રોહન (વિવાન શાહ)ની મદદ લે છે.

પરંતુ આ પાંચેય જણા નાચે તો સાંઢિયો કૂદતો હોય એવું લાગે. એટલે એમને ડાન્સ શીખવવા માટે એક બાર ડાન્સર મોહિની જોશી (દીપિકા પદુકોણ)ની મદદ લેવાય છે. આ છ જણાની ટીમ ભારતમાંથી સિલેક્ટ થઈને ફાઇનલ રાઉન્ડ માટે દુબઈ પહોંચે છે અને ત્યાં હીરાની ચોરીનું પરાક્રમ અમલમાં મૂકે છે.

એક મિનિટ, પણ આ ચાર્લી પેલા ગ્રોવરની પાછળ શું કામ પડ્યો છે? અને બાકીના લોકો પણ એની સાથે શા માટે જોડાય છે? અને સૌથી મોટો સવાલ, એ લોકો સફળ થશે? વેલ, હવે એ માટે તો તમારે આખી ફિલ્મ જ જોવી પડે, અેમાં અમે કશું જ ન કરી શકીએ!

શાહરુખ શૉ

શાહરુખ ખાન માટે એક સનાતન ફરિયાદ એવી છે કે એ કોઈ પણ ફિલ્મમાં શાહરુખ જ હોય છે. મતલબ કે એ ઇરફાન કે આમિરની જેમ પોતાના પાત્રમાં ડૂબી જવાને બદલે પોતે શાહરુખ-ધ સુપરસ્ટાર તરીકે જ વર્તતો હોય છે. અગાઉ ચેન્નઈ એક્સપ્રેસમાં પણ એવું જ હતું અને અહીં હેપ્પી ન્યૂ યરમાં પણ એવું જ થયું છે. શાહરુખ પોતે પોતાની અગાઉની ફિલ્મોના જ ડાયલોગ્સ બોલે છે અને એનો એ જ જૂનો બે હાથ પહોળા કરવાનો ટ્રેડમાર્ક ડાન્સ કરે છે.  ફારાહ ખાને પણ શાહરુખની સુપરસ્ટાર ઇમેજને વટાવવામાં કોઈ કસર છોડી નથી.

ફેમિલી એન્ટરટેનર

અમુક ઠેકાણે ગાલીપ્રયોગને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ તહેવારો માટે શ્યોર શોટ ફેમિલી એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. પરંતુ બીજા પોઇન્ટ ઓફ વ્યૂથી પણ આ ફિલ્મને ફેમિલીની વ્યાખ્યામાં મૂકવી પડે એવું છે. એક તો આ ફિલ્મનું પ્રોડક્શન શાહરુખની કંપની રેડ ચિલીઝે અને શાહરુખની પત્ની ગૌરીએ સંભાળ્યું છે. ફારાહ ખાન સાથે શાહરુખ આણિ મંડળીને ફેમિલી જેવા સંબંધો છે. ફિલ્મમાં પણ સાજિદ ખાન પોતે દેખા દે છે. અરે, માત્ર સાજિદ જ નહીં, શાહરુખનો સૌથી નાનો ટેણિયો દીકરો અબરામ અને ફારાહ ખાનનાં ટ્રિપલેટ્સ સંતાનો પણ પડદા પર આંટાં મારી જાય છે. આ ઉપરાંત હેપ્પી ન્યૂ યરના જથ્થાબંધ મહેમાન કલાકારોમાં ફિલ્મ મેકર અનુરાગ કશ્યપ, સંગીતકાર વિશાલ દદલાણી, મલાઇકા અરોરા, પ્રભુ દેવા, અનુપમ ખેર, ડીનો મોરિયા, કોરિયોગ્રાફર ગીતા કપૂર, ડેઇઝી ઇરાની, એન્કર્સ વિશાલ મલ્હોત્રા અને લોલા કુટ્ટી… ઉફ્ફ ગણતાં થાકો એટલાં મહેમાન કલાકારો છે ફિલ્મમાં. હવે એમાં એવું છે કે ફારાહ ખાન આખી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીને પોતાનું ફેમિલ જ ગણે છે. એટલે એ બંને ભાઈ-બહેન પોતાની ફિલ્મોમાં ગમે તેની મજાક ઉડાવતાં ફરે છે. આ વખતે એમણે પીઢ કોરિયોગ્રાફર સરોજ ખાનની મજાક ઉડાવીને લોકોનું લાફ્ટર ઉસેટવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. હા, આ ફિલ્મમાં અન્ય ફિલ્મોના એટલા બધા સંદર્ભો છે કે તમે શોધી શકો તો એ મજા તમારી.

હેપ્પી બાતેં

શરૂઆતથી છેક છેલ્લે સુધી આ ફિલ્મ હળવો ટોન જાળવી રાખે છે. દરેક પાત્રની આગવી લાક્ષણિકતાઓ ફારાહે બખૂબી ઉપસાવી છે. જેમ કે, સોનુ સૂદ એક કાને બહેરો છે અને માનું નામ સાંભળીને ઇમોશનલ થઈ જાય છે. મોહિની એટલે કે દીપિકા પદુકોણ કોઇને ઇંગ્લિશ બોલતાં સાંભળીને એના પર ઓવારી જાય છે. બમન તાળાં ખોલવામાં માસ્ટર છે, પણ એની મમ્મીથી ડરે છે અને એની થેલીમાંથી એ કંઈ પણ વસ્તુ કાઢી શકે છે. ઇન ફેક્ટ, આ ફિલ્મનું સૌથી ધારદાર પરફોર્મન્સ બમન ઈરાનીનું જ છે. લોકોને એન્ટરટેઇન કરવા માટે એને એઇટ પેક એબ્સ બનાવવાની કે કપડાં ઉતારવાની પણ જરૂર પડી નથી. એ માત્ર પોતાની એક્ટિંગથી જ આ કામ કરી બતાવે છે.

અમુક અમુક કોમેડી સીન્સ ખરેખર સારા બન્યા છે. જેમ કે, એક સીનમાં દીપિકા શાહરુખની ચક દે ઇન્ડિયાવાળી સ્પીચ આપે છે, બીજા એક સીનમાં છએ છ પાત્રો એક જ લિફ્ટમાં ભરાઇને કશું બોલ્યાં વગર માત્ર વિચારીને જ એકબીજાં સાથે જીભાજોડી કરે છે, ‘નોનસેન્સ કી નાઇટ’ ગીતનું અનોખું પિક્ચરાઇઝેશન વગેરે. અરે એકે સીનમાં તો મોદીસાહેબ (અલબત્ત ડુપ્લિકેટ તરીકે) પણ દેખાય છે! સારી સિનેમેટોગ્રાફી અને દુબઈદર્શનને કારણે હવે દુબઈ જનારા ભારતીયોમાં ઓર વધારો થવાનો.

સૅડ બાતેં

અત્યારના ફાસ્ટ જમાનામાં ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ અસહ્ય પુરવાર થઈ પડે છે. અમુક બિનજરૂરી ફાઇટિંગ, ગીતો વગેરે કાપી નખાયાં હોત તો ફિલ્મ હજી ચુસ્ત બની શકી હોત. પહેલા પોણા કલાક સુધી તો બધાં પાત્રોનો પરિચયવિધિ જ ચાલ્યા કરે છે. અરે, ખુદ દીપિકા પદુકોણની એન્ટ્રી પણ ખાસ્સા એક કલાક પછી થાય છે. એ પછી છેક મૂળ વાર્તાનાં મંડાણ થાય છે. વળી, આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી. ઉપરથી આખી સ્ટોરી એટલી પ્રીડિક્ટેબલ છે કે આપણે અનુમાન લગાવતાં જઇએ અને તેવું જ બનતું જાય. વળી, આપણને થાય કે શાહરુખ એટલો બધો સેલ્ફ ઓબ્સેસ્ડ હશે કે દરેક ફિલ્મમાં એને પોતાની  જાતને જ રિપીટ કરવી પડે? અને જો ફિલ્મમાં લોજિક શોધવા ગયા તો દિમાગને ભડાકે દેવાનું મન થઈ આવે. જાણે ફ્રિજમાંથી આઇસક્રીમનો કપ કાઢવાનો હોય એ રીતે નાચતાં નાચતાં હીરા ચોરી લાવવાનું આખું ઓપરેશન તદ્દન ચાઇલ્ડિશ લાગે છે. વચ્ચે વચ્ચે આપણને એવું પણ થાય કે આ ફિલ્મ તો ‘ધૂમ થ્રી’ જોતા હોઇએ એવી કેમ લાગે છે? અને હા, અનુરાગ કશ્યપ અને વિશાલ દદલાણીએ સસ્તા ગે જોક્સ કરવાનું કેમ સ્વીકાર્યું હશે?

મનવા લાગે અને ઇન્ડિયાવાલે ગીતો કંઇક સહ્ય છે, બાકીનાં ગીતો તો ફિલ્મને લાંબી કરવા સિવાય કશા ખપનાં નથી.

શાહરુખ કે નામ પર

આમ તો શાહરુખ ખાનના ભક્તો તો કોઇપણ ભોગે આ ફિલ્મ જોવા ધસી જ જવાના છે. પરંતુ જેમને પૈસા ખર્ચવા કે નહીં તેની અવઢવ હોય એમને એટલું તો કહી શકાય કે ભયંકર લાંબી હોવા છતાં આ ફિલ્મ સાવ ‘હથોડો’ની કેટેગરીમાં મૂકી શકાય એવી નથી. બલકે બચ્ચાંલોગને તો મજા પડે એવી છે. જો પેલી ગંદી ગાળો ન નાખી હોત તો બાળકોને લઈ જવામાં જરાય કચવાટ ન થાત. અને હા, ફિલ્મ પૂરી થયા પછી છેલ્લા ગીત માટે બેસી રહેજો. ફારાહ ખાને એની સ્ટાઇલ પ્રમાણેના અનોખાં એન્ડ ક્રેડિટ્સ અહીં પણ મૂક્યાં છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.