તું તો ગયો

tu-toh-gyo-guharati-2016-full-movie-download-mp4-3gp-hdrip– બે-ત્રણ ફોરેન લોકેશન્સ, ચારેક સેક્સ્યુઅલી ફ્રસ્ટ્રેટેડ પુરુષો, માત્ર ગ્લેમર માટે મૂકવામાં આવેલી રૂપાળી કન્યાઓ, તમારા હાસ્યના ટેસ્ટ અનુસાર હસાવતી લાઉડ કોમેડી, બ્રેઇનલેસ સિટકોમ ટાઇપ સિચ્યુએશન્સ, પ્રિયદર્શન કે અનીસ બઝમીની ફિલ્મો જેવો ગરબડ ગોટાળો અને ખાધું પીધું ને રાજ કર્યું જેવો અંત. જો આ જ તમારી અપેક્ષા હોય, તો ‘તું તો ગયો’ તમારો કપ ઑફ ટી (કે પછી અત્યારની ગુજરાતી ફિલ્મોના ટ્રેન્ડ પ્રમાણે ગ્લાસ ઑફ વ્હિસ્કી) બની શકે.

– ડિરેક્ટર ધ્વનિ ગૌતમની આ પહેલાંની ફિલ્મ ‘રોમ-કોમ’ પંજાબી ફિલ્મ ‘જટ્ટ એન્ડ જુલિયટ’નું અનઓફિશિયલ ગુજરાતી અવતરણ છે એવી મને પાછળથી ખબર પડેલી. એટલે આ ફિલ્મનું ટ્રેલર આવ્યું ત્યારે મેં ગૂગલ પર રેન્ડમ સર્ચ મારેલું અને અંકે પોણા ત્રણ મિનિટ પછી લાગ્યું કે આ કંઇક અંશે ૨૦૧૩માં આવેલી પંજાબી ફિલ્મ ‘લકી દી અનલકી સ્ટોરી’ જેવી દેખાઈ રહી છે (વિકિપીડિયા કહે છે કે એ પંજાબી ફિલ્મ ૨૦૦૨ની કમલ હાસન સ્ટારર તમિળ ફિલ્મ ‘પંચતંતિરમ’ની કૉપી હતી. હવે એ તમિળ ફિલ્મ ક્યાંના જનીનમાંથી બનેલી એ શોધવા માટે ACP પ્રદ્યુમ્નને કામે લગાડવામાં આવ્યા છે). હા, તો વાત એવી છે કે આ ‘તું તો ગયો’ના ‘હૉટેલનું ખાવાના શોખીન’ પુરુષો એક સ્ત્રીને ફેઇથફુલ લાગતા નથી, લેકિન ફિલ્મ તેના પંજાબી સોર્સને એકદમ- સીન બાય સીન ડાયલોગ સહિત વફાદાર રહે છે (કર્ટસીઃ યુટ્યૂબ ઝિંદાબાદ!). પરંતુ ચીનના લોકો મંચુરિયન કેવી રીતે ખાતા હોય એની સાથે આપણે શી લેવાદેવા, હેંને? આપણને તો અહીંનાં મંચુરિયન, ચાઇનીઝ ભેળમાં મજા આવે એટલે ભયો ભયો!

– આ ફિલ્મ શરૂઆતમાં જ દર્શકોને લેખિત ધમકી આપે છે ‘સ્વિચ ઑફ યૉર મોબાઇલ ફોન્સ વર્ના…’ પરંતુ દર્શકો પોતાના મોબાઇલ સાયલન્ટ કરે તે પહેલાં જ ફિલ્મ લાઉડ થઈ જાય છે. જાણે કોઈ ટીચર વિનાના બાલમંદિરમાં આવી ગયા હોઇએ એવો ગોકીરો. હોય, હોય! ‘પરંતુ એક મિનિટ, ઑડિયન્સ હસે છે?’ ‘હા, એટલે વચ્ચે વચ્ચે હસાહસી સંભળાય છે.’ તો પછી હંધુંય માફ, હેંને?

– એક વાત માનવી પડે, આ ફિલ્મમાં ખર્ચે મેં કોઈ કસર નહીં છોડી હૈ. એય ને હીરો ભલે ખાલી પ્રેમમાં પડવા માટે, પણ ઇટાલી જાય, સ્ટ્રેસ દૂર કરવા બૅંગકોક જાય, યૉટમાં રૂપાળી કન્યાઓ સાથે કૉઝી કૉઝી થાય, ડિઝાઇનર કપડાં પહેરે (એ ક્યાંથી ખરીદવાનાં એ પણ કહેવામાં આવે), મોંઘી મદિરા ઢીંચે, પૉશ ફ્લૅટમાં રહે (એ કઈ અને કેટલા રૂમની છે એ સૅમ્પલ હાઉસ સાથે બતાવવામાં આવે. ભાવ પણ લખ્યાં હોત તો? આ તો કોઇને રસ હોય તો..!), પત્નીઓ થોડી કિચકિચ કરે, પરંતુ પતંજલિ મૅગી બને એ ઝડપે માની પણ જાય… ઇન શૉર્ટ, અલ્ટિમેટ મૅલ ફેન્ટેસી!

– જો તમે ‘બૈરી’ શબ્દવાળાં કે લાંબાંલચક નામ ધરાવતાં અને હસાવી હસાવીને ફેફસાં-કિડની-આંતરડાં બહાર કાઢી નાખવાની લેખિત ગૅરન્ટી આપતાં ગુજરાતી નાટકોમાં જરાય કંટાળ્યા વિના હસી શકતા હો તો આમાં તમે ‘ખીખીખી-કુંકુંકું’ કરી શકો (નહીંતર મારી જેમ છૂટાછવાયા હસી રહેલા લોકોની સામું જોઇને બીજાના રૅન્ડમ સુખે રૅન્ડમ સુખી થવાનું!)

– ફિલ્મમાં ગુજરાતી કોમેડી નાટક જેવી ફીલ આવે છે એટલે હોય કે ગમે તે, પરંતુ શરૂઆતનો પહેલો કલાક એક્ઝેક્ટ્લી શું પર્પઝ સર્વ કરે છે એ મને સમજાયું નહીં. હીરો-હિરોઇન અંકે અઢી મિનિટમાં પ્રેમમાં પડી જાય છે, દસ-પંદર મિનિટમાં બધાં કેરેક્ટરની ઓળખપરેડ થઈ જાય છે. બાકીનો પોણો કલાક એયને લાંબા લાંબા સીન (જવાય છે હવે, તમતમારે, બેસો ને! શું ઉતાવળ છે?).

– લેકિન બૉસ, ધર્મેશ વ્યાસનો હું નવેસરથી ફૅન થઈ ગયો. એમનું કોમિક ટાઇમિંગ એટોમિક ક્લૉકથી પણ વધુ પર્ફેક્ટ છે. ખાસ કરીને એક ડ્રન્ક સીનમાં એ જે રીતે શબ્દોનું ઉચ્ચારણ કરે છે, એવી ફૅન્ટાસ્ટિક ડ્રન્ક એક્ટિંગ એટલિસ્ટ ગુજરાતીમાં તો મેં ક્યારેય જોઈ નથી (ટચ વોડકા!). હી ઇઝ જસ્ટ અમેઝિંગ! એવી જ પર્ફેક્ટ કોમેડી ચાઇનીઝ માંજા જેવા ધારદાર એક્ટર શેખર શુક્લની છે. કાઠિયાવાડી ડાયલેક્ટ એમણે બરાબરની પકડી છે. આ બંને એક્ટરોના મોઢામાં ‘ભંગારના પેટની’, ‘બબુડા’, ‘ગધના’, ‘માંય જા’, ‘11:40ની BRTSની બસ પકડવાની છે તારે?’ જેવા બોલચાલના શબ્દપ્રયોગો મુકાયા છે, એનો પર્ફેક્ટ પડઘો ઑડિયન્સમાંથી પડે છે. યાને કે સુપર્બ ‘ટ્રાન્સક્રિએશન’! બાકીના એક્ટરો શું મસ્ત કપડાં પહેરે છે, બૉસ! કોઇપણ સ્થિતિમાં એક પણ કલાકારનો મૅકઅપ બગડે, એમને પરસેવો આવે કે વાળની લટ સુધ્ધાં આડીઅવળી થાય, તો આપણે ફેસબુકનું અકાઉન્ટ ડિલિટ કરી નાખવું! (આ તો જસ્ટ વાત છે, જો જો પાછા..!).

– કૅરિકેચરિશ-બફૂન ડૉનના પાત્રમાં અહીં યશપાલ શર્મા છે (પંજાબીમાં જૅકી શ્રોફ હતા). જૅકી દાદાને પંજાબીમાં લોચા હતા અને યશપાલભાઈ ગુજરાતીમાં હાંફે છે. પણ આ ડૉનલોકો મુન્નાભાઈના સર્કિટ જેવાં કાળાં કપડાં જ કેમ પહેરતાં હશે? કદાચ લોકોને ખબર પડે કે આ અંકલ છેને કાળાં કામ કરે છે, એટલે બ્લૅક બ્લૅક, સટલ્ટી, યુ નૉ!

– એન્ડ માય ફેવરિટ મૂત્ર વિસર્જન સીન! આ વખતે તો બૅંગકોકમાં મૂત્ર વિસર્જન કર્યું છે આપણે (એટલે કે ફિલ્મના કલાકારોએ), કેન યુ બિલિવ?! જોકે ફિલ્મમાં ક્યાંય, ઓકે, મોસ્ટ્લી ગાળો-ડબલ મિનિંગ ડાયલોગ્સનો ઉપયોગ નથી થયો એ નોંધવું પડે. કારણ શું કે આપણે દારૂ-સિગારેટ, મળ-મૂત્ર વિસર્જન, ડમ્બ ‘બૈરી’, ચાલુ પતિ એવું બધું ચલાવી લઇએ, લેકિન ડબલ મિનિંગ ડાયલોગ્સ? એ પણ બેનું-દીકરિયુંની હાજરીમાં? ક્યાં છે મારી બેજોટાળી?!

– આમ તો હું ‘ગ્રામર નાઝી’ નથી, પણ ગુજરાતીમાં બનતી ફિલ્મોને ‘માતૃભાષા’ની ફિલ્મ કહેવાની હોય, તો એટલી અપેક્ષા રાખું કે એ ફિલ્મોનાં નામ અને એમાં બોલાતી ભાષા એટલિસ્ટ શુદ્ધ હોય. ફિલ્મના નામમાં ‘તુ’ {(એઝ ઇન ‘you’, વિથ એક્સ્ટ્રા ‘U’ (Tuu)} હોય, તો માથે અનુસ્વાર મૂકવો જોઇએ (ધેટ ઇઝ ‘તું). ફિલ્મમાં ‘પુલિસ’ નહીં ‘પોલીસ’, ‘લાલચી’ નહીં ‘લાલચુ’, ‘હું તમારાથી માફી માગું છું’ નહીં ‘હું તમારી માફી માગું છું’ એવું કંઇક વાપરો તો અમારી ગુજરાતી આંતરડી કકળે નહીં. એટલિસ્ટ ફિલ્મના નામની જોડણી તો ક્રોસચૅક કરાવી જ શકાય ને? જેથી ‘રોમિયો & રાધીકા’ નહીં, પણ ‘રોમિયો & રાધિકા’ લખાય. સ્મોકિંગ સીનમાં ડિસ્પ્લે થતી ઍડવાઇઝરીમાં ‘હાનીકારક’ જાય છે એ તો કોઇનેય ‘હાનિકારક’ નથી લાગતું! હમણાં જ એક અપકમિંગ ગુજરાતી ફિલ્મના પોસ્ટરમાં ‘અરબન’ લખેલું જોયું, માનશો?! (જો આ કકળાટ વેદિયો લાગતો હોય, તો જસ્ટ જાણ સારુ કે નવા ‘ઇન્ડિયા ટુડે’માં કાવેરી બામઝઇએ અત્યારની હિન્દી ફિલ્મોમાં સંભળાતા ખોટા ઉચ્ચારો પર ‘નૉટ સો હિન્દી હિન્દી ફિલ્મ’ હેડિંગ સાથે આખો લેખ કર્યો છે.)

– ઍની વે, બૅક ટુ ‘તું તો ગયો.’ અપેક્ષા કે મગજ બંનેને તસ્દી આપ્યા વગર માત્ર ફાસ્ટફૂડિયા મનોરંજનાર્થે અને ટાઇમપાસાર્થે ગયા હોઇએ તો ઠીકઠાક હસવું આવી શકે. રેટિંગ ** (બે સ્ટાર).

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Wrong Side Raju

Keep Calm And Wait For The Climax

***

Despite some fine performances, this much-hyped movie falls short on many fronts.

***

wrong_side_raju_posterIt obviously becomes news when the pied piper of new ‘urban’ Gujarati cinema Abhishek Jain brings his new movie. But wait. This time, he is in the producer’s chair with a big company of Anurag Kashyap and Vikramaditya Motwane fame ‘Phantom Films.’ A close associate of Abhishek Jain, young debutant director Mikhil Musale has worn a director’s cap this time. We are served with a thriller drama named ‘Wrong Side Raju’ inspired from ‘Vismay Shah hit and run case.’

Don’t Drink And Drive

Raju Bambani (Pratik Gandhi) is a driver by the day and teetotaller bootlegger by the night. He works as a chauffeur for city’s biggest lawyer cum industrialist Amitabh Shah’s (Asif Basra) son Vismay, err, Tanmay Shah (Kavi Shastri). Raju dreams of starting a travel agency. But his life takes a wrong turn when he finds himself as a prime suspect in a hit and run case which leaves two policemen dead and one man critically injured. But not before he falls in love with a gori ma’am Shaily (Kimberley Louisa McBeath). He does the Garba, roams around the city, drinks bootlegged French wine and weaves the rosy dreams of future with her. But for now, he has a herculean task to prove his innocence. You can expect many turns towards the climax.

More the messier

You should always reach cinema hall on time, even before the anti-smoking advisory starts playing. But for this movie, if you be a little late, don’t panic. By the time the makers finish thanking who’s who of Gujarat, you would comfortably make it to your seat.

As expected the movie starts with the accident, takes U-turn to tell the story of the protagonist Raju Bambani and keeps back and forth between past and present. The biggest strength of the movie is the lead actor Pratik Gandhi. He has a charming personality, very expressive eyes, excellent command over dialogue delivery, has perfect comic timing and literally lifts the whole movie on his shoulders. It’s a treat to watch him laughing, crying, romancing, dancing, being made a scapegoat and serving a new card every time he comes on the screen.

Music by Sachin-Jigar gives much-needed thrust to the movie. We have a song for each occasion.  Especially ‘Satrangi Re’ sung by Arijit Singh (which makes his first ever Gujarati song) and ‘Zindabad Re’ sung by Vishal Dadlani have come out really well. ‘WSR’ is one such album you can hear while stuck in city traffic. But alas, rest of the ride is too bumpy to enjoy.

I don’t know if the director, the editor and the writing team believe in the slogan ‘speed thrills but kills’, but the whole pace of the movie is too slow for a tight thriller. No one is in a hurry here. Policemen merrily enjoy whiskey (which is the evidence) in the police station itself, that too in cup-saucer! They ask bribe, discuss Gujarati translation of selfie, but rarely go out of the station. They say the case has become high profile and a national issue, but we hardly feel the race against the time. Even the big shot father doesn’t try to find his missing son. The First half of the movie, depicting a love story between Raju and Shaily, is cute to see but takes too much time to come to the point.

There is a courtroom drama after the interval, with a pleasant cameo of our own Siddharth Randeria aka ‘Gujjubhai’ but minus energy. Somehow Randeria looks tired and disinterested. This drama should have been more engaging than of ‘Jolly LLB’ which had the same storyline of hit and run case. But the whole courtroom sequence neither has energy, nor powerful dialogues, nor any memorable performances. This is a pity because we could see the names of some of Gujarat’s most known lawyers in starting slides. You can’t afford to hide the protagonists invisible for a significant time. All blame goes to the writing department.

The whole movie is so crowded with the hero, villain, police, everybody has their sidekicks. Even sidekicks have their own sidekick. There are so many direct product placements that you can learn which undergarments to buy, which edible oil to use, who sells best cakes in the city, which is the best heritage hotel to stay to name a few.

Policemen duo, played by very talented Jayesh More and Alok Gagdekar, try hard to be funny, menacing, wicked at the same time, but almost all of their lines fall completely flat.  The other cast members Makrand Shukla, Hetal Puniwala, Kenneth Desai, Ragi Jani are just ok. But yes, the seasoned actor Asif Basra in the role of a patriarch is amazing.

The whole movie is full of deafening background music and unnecessary jerky, handheld camera movements. The camera literally irritates in courtroom sequence. We are served with twist ending which comes unannounced and the logic goes for a toss.

Bumpy Ride

‘Wrong Side Raju’ is technically superior, but never gives the much-needed thrill, goose bumps, sense of urgency or proper message. It needed to go beyond ‘Shaitan’ and ‘Jolly LLB’, the Hindi movies made on the same subjects, but never comes even close. The things you remember after leaving the theater are a couple of songs and Pratik Gandhi.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

રોંગ સાઇડ રાજુ

wrong_side_raju_poster– શાહબુદ્દીનભાઈ રાઠોડ કહેતા હોય છે કે ‘પ્રિય અસત્ય અને અપ્રિય સત્ય ક્યારેય ન બોલવું.’ પરંતુ સિનેમા અને આપણી ઇન્સ્ટિંક્ટને વફાદાર રહીને રિવ્યૂ કરતા હોઇએ ત્યારે અપ્રિય તો અપ્રિય, પણ આપણને લાગે તે જ બોલ્યા સિવાય છૂટકો નહીં (પ્રિય અસત્ય એટલે કે મસ્કાબાજી તો ક્યારેય આવડી જ નથી અને ક્રેડિબિલિટીના ભોગે એ ધંધો પાલવે પણ નહીં). સો, આ રહ્યો ‘રોંગ સાઇડ રાજુ’ વિશેનો મારો ઓપિનિયન.

– (જો તમે પ્રીમિયરમાં ન ગયા હો તો) ફિલ્મ જોવા માટે તમારે એકદમ સમયસર પહોંચી જવું જોઇએ. ‘વિક્કો વજ્રદંતી’ અને ‘ઇસ શહર કો યે હુઆ ક્યા હૈ’ની ઍડ્સ શરૂ થાય તેની પણ પહેલાં. પરંતુ ધારો કે તમે WSRમાં બે-ત્રણ મિનિટ મોડા પહોંચશો તો પણ બ્લડપ્રેશર ન વધારશો. જ્યાં સુધીમાં ‘અમો આભારી છીએ’ની યાદીઓ પૂરી થશે ત્યાં સુધીમાં તમે તમારી સીટ સુધી પહોંચી જશો.

– ‘અર્બન ગુજરાતી’ ફિલ્મોમાં મૂત્રવિસર્જનનું દૃશ્ય હવે ‘ગુડલક શૉટ’ બનતું જાય છે. અહીં શરૂઆત જ ત્યાંથી થાય છે એટલે એને ‘શુકન’ ગણી લઇએ! ટ્રેલર પરથી એટલું તો ક્લિયર હતું કે ફિલ્મ ઍક્સિડન્ટથી શરૂ થશે, થોડી ફ્લૅશબેકમાં જશે અને યુ ટર્ન મારીને ફરી પાછી પ્રેઝન્ટમાં આવશે. તે ઉપરાંત અહીં પાસ્ટ-પ્રેઝન્ટ વચ્ચે ઝૂલતી રહે છે.

– WSRની સૌથી મોટી સ્ટ્રેન્ગ્થ છે પ્રતીક ગાંધી. મેં એમનું ‘હું ચંદ્રકાંત બક્ષી’ નથી જોયું, પરંતુ ‘બે યાર’ જોયું છે. પોતાની ચાર્મિંગ પર્સનાલિટી, એક્સપ્રેસિવ આંખો, ડાયલોગ ડિલિવરી પર સુપર્બ કમાન્ડ, જબરદસ્ત કોમિક ટાઇમિંગથી એ આખી ફિલ્મને લિટરલી પોતાના ખભા પર ઊંચકી લે છે. પ્રતીક ગાંધી વધુ સારા, વધુ દમદાર અને મોટી રૅન્જવાળા રોલ મેળવવાને હકદાર છે. પરંતુ જે રીતે ઇન્ટરવલ પછી એ લાંબા સમય સુધી ગાયબ રહે છે, આઈ રિયલી હૅટેડ ઇટ. અને એમનું કેરેક્ટર કાઠિયાવાડી-અમદાવાદી મિક્સ શા માટે બોલે છે એ સમજાયું નહીં.

– ફિલ્મનું બીજું સ્ટ્રોંગ પાસું છે સચિન-જિગરનું મ્યુઝિક. આમ તો ફિલ્મને આઉટ એન્ડ આઉટ થ્રિલર રાખી હોત અને એમાં ‘દેશી બાબુ ઇંગ્લિશ મૅમ’નો લવ ટ્રેક ન નાખ્યો હોત તો પણ ફિલ્મને કશો ફરક પડત કે કેમ એ વિશે મને શંકા છે. જો એવું હોત તો ગીતોની પણ જરૂર ન પડી હોત. છતાં રાજુ-શૈલીની લવસ્ટોરી ક્યુટ છે અને તેનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક ફ્રેન્ચ કોમેડી ફિલ્મ ‘એમિલી’ની સિગ્નેચર ટ્યૂનની યાદ અપાવે છે. એની વે, આ ફિલ્મમાં મને ગમેલાં બે ગીતો અરિજિતનું ‘સતરંગી રે’ અને વિશાલ દદલાણીનું ‘ઝિંદાબાદ રે’. ઘરથી ઑફિસ વચ્ચેના ટ્રાફિકમાં ફસાયા હોઇએ તો સાંભળવું ગમે તેવું સરસ આલ્બમ.

– પરંતુ એક થ્રિલર ફિલ્મ તરીકે WSR ભયંકર સ્લો છે. ક્યાંય કોઈ ઠેકાણે એ ઉત્તેજના, રેસ અગેન્સ્ટ ટાઇમ પ્રકારની ઉતાવળ ફીલ થતી જ નથી. નિરાંતે ઍક્સિડન્ટ થાય, પોલીસ નિરાંતે તપાસ ચલાવે, ઍવિડન્સ તરીકે પકડાયેલા દારૂમાંથી ચાંગળું ચાંગળું આચમન લે (કપ-રકાબીમાં દારૂ પીવાનો એ આઇડિયા જબરદસ્ત હતો બાય ધ વે), રાજુ સાથે તોડપાણી કરે, કારણ વગર સેલ્ફીનાં ગુજરાતી ટ્રાન્સલેશનોની ચર્ચા કરે, પરંતુ ભાગ્યે જ લેગવર્ક કરે. આ કૅસ બહુ હાઇપ્રોફાઇલ બની ગયો છે તેની જાણ આપણને મીડિયાના-નેતાઓના ક્લિશે શૉટ્સ પરથી જ થાય. રાજુ-શૈલીની લવસ્ટોરી પણ સારો એવો ટાઇમ ખાઈ જાય છે, જે ફર્સ્ટ હાફને ઓર ધીમો પાડે છે. જો ફિલ્મમાં અમિતાભ શાહ (સુપર્બ આસિફ બસરા) એવો હૉટશૉટ પહોંચેલો વકીલ-ઉદ્યોગપતિ હોય તો એનું પોતાનું કોઈ નેટવર્ક-કનેક્શન્સ ન હોય? એ શા માટે પ્રેશરને આટલી સહેલાઈથી વશ થઈ જાય? એ શા માટે દીકરાને શોધવાની ક્વાયત ન કરે? યે બાત કુછ હઝમ નહીં હુઈ.

– ટ્રેલર રિલીઝ વખતે જ મેં લખેલું કે આ ફિલ્મ પાસેથી મને (અનુરાગ કશ્યપે જ પ્રોડ્યુસ કરેલી, બિજોય નામ્બિઆરની) ‘શૈતાન’ અને ‘જોલી LLB’થી આગળ જઇને કશુંક પીરસે તેવી અપેક્ષા છે. અલબત્ત, મને સૌથી વધુ ગમતા વાર્તાપ્રકાર એવો ટ્વિસ્ટ ઍન્ડિંગ આ ફિલ્મનો USP છે, પરંતુ એ પહેલાંનો કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ‘જોલી LLB’ની નજીક પણ પહોંચી શક્યો નથી. ડિરેક્ટરના કહેવા પ્રમાણે અગાઉ સારું એવું રિસર્ચ થયું હોય, સ્ટાર્ટિંગની સ્લાઇડ્સમાં ગુજરાતના જાણીતા વકીલોનાં નામ પણ હોય, ત્યારે આ પરિસ્થિતિ વધુ ફ્રસ્ટ્રેટિંગ છે. જોલી LLBમાં અર્શદ-બમન-સૌરભ શુક્લા ત્રણેય સુપર્બ ઑરેટર-ઍક્ટર હતા. અહીં સિદ્ધાર્થ રાંદેરિયાનો કેમિયો પ્લેઝન્ટ સરપ્રાઇઝ છે, પરંતુ ખબર નહીં કેમ એ અત્યંત થાકેલા અને ઍનર્જીહીન લાગે છે. તેઓ, હેતલ પુણીવાલા અને જજ મળીને પણ આખી કૉર્ટરૂમ સિક્વન્સ ઊંચકી શક્યા નથી. તેમાં કોઈ ધારદાર દલીલો, પંચલાઇન્સ પણ કશું જ નથી. ઊલટું, હિન્દી ફિલ્મોનાં બિનજરૂરી એક્ઝામ્પલ્સ અને ‘મારા કાબિલ દોસ્ત’ જેવી અત્યંત ક્લિશૅ ટ્રાન્સલેટેડ લાઇન્સ છે. બીજું, અહીં એકાએક ટપકી પડેલી એક ગરીબને ન્યાય અપાવવાની અને કૉર્ટ બંધ કરી દેવાની અપીલ કમ્પ્લિટલી આઉટ ઑફ ધ પ્લેસ લાગે છે.

– વધુ પડતા કલાકારોની વચ્ચે સતત જમ્પ થયા કરતી ફિલ્મ ઑવરક્રાઉડેડ લાગે છે. હીરો, હીરોના મિત્ર, પોલીસ, વિલન બધાના અલાયદા સાઇડકિક છે. ઇવન પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ પણ ઑવરક્રાઉડેડ છે. મતલબ કે તમને ખબર પડે કે ભઈ, તમારે કયું ગંજી પહેરવું, ક્યાંથી કૅક ખરીદવી, કયું ખાવાનું તેલ વાપરવું, કઈ હૅરિટેજ હૉટેલમાં ઊતરવું, સ્ક્રીન પર બેઠાં બેઠાં ઑર્કેસ્ટ્રા કન્ડક્ટરની જેમ વધુ પડતાં હાથ હલાવતી ઍન્કરવાળી કઈ ન્યુઝ ચૅનલ જોવી…

– ઘેઘૂર અવાજના માલિક જયેશ મોરેની ઍક્ટિંગ મને ‘૧૦૨ નોટઆઉટ’ અને ‘પોલમપોલ’માં ગમી હતી. આલોક ગાગડેકરના પણ નાના-મોટા રોલ જોયા છે. પરંતુ અહીં એ બંનેની ‘અગ્લી’ સ્ટાઇલની વિકિડ હ્યુમર તદ્દન ફ્લૅટ જાય છે. પછી એ ‘પોત્યું’વાળો સીન હોય કે બીજાં દૃશ્યો.

– હૅન્ડહેલ્ડ કેમેરાની ફીલ આપતું જર્કી કેમેરાવર્ક અમુક દૃશ્યોમાં બરાબર છે, પરંતુ પોલીસ સ્ટેશન, ઑફિસ વગેરેની અંદર કે ખાસ કરીને કૉર્ટરૂમની અંદર ભયંકર ઇરિટેટ કરે છે. બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક મને પ્રોમો વખતે પણ લાઉડ લાગેલું અને લગભગ આખી ફિલ્મમાં તે અત્યંત લાઉડ છે.

– ફિલ્મમાં ટેન્શન ધીમે ધીમે બિલ્ડ થાય, ફિલ્મ દોડતી ભાગતી રહે, ક્લાઇમૅક્સ આવતાં સુધીમાં થ્રિલ-ટેન્શન ચરમસીમાએ પહોંચે અને છેલ્લે ‘દૃશ્યમ’ની જેમ જબરદસ્ત ટ્વિસ્ટ સાથે ફિલ્મ પૂરી થાય અને આપણે લિટરલી સ્પેલબાઉન્ડ થઇને બહાર નીકળીએ એવું અહીં બન્યું નથી. ફિલ્મ (લગભગ વનસાઇડેડ) લવસ્ટોરી અને થ્રિલરની વચ્ચે શટલકોક થતી રહે છે, અહીંથી તહીં અફળાઇને કોઈ જ ઉત્તેજના વગર પૂરી જાહેર કરી દેવાય છે. એ પછીયે કેટલાય પ્રશ્નો વણઊકલ્યા રહે છે અને લોજિક દિમાગની બાઉન્ડરીની બહાર જ રહે છે.

– ઑવરઑલ, ફૂવડ કોમેડીઓના એકધારા મારા વચ્ચે ઝોનરા ચૅન્જ તરીકે ‘રોંગ સાઇડ રાજુ’ રિફ્રેશિંગ છે. નેશનલ લેવલનાં પ્રોડક્શન હાઉસ આપણી ફિલ્મોને સપોર્ટ કરે, આપણી ફિલ્મો નેશનલ લેવલે ચર્ચાતી થાય તે ગમે. પરંતુ એક ફિલ્મ તરીકે ‘WSR’માં હું મહદંશે નિરાશ થયો. મારા મતે આ સ્ટ્રિક્ટ્લી એવરેજ ફિલ્મને ** (બે સ્ટાર) આપી શકાય.

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

થઈ જશે!

Dreams Unlimited

***

In spite of honest performances and the heart in its place, this movie is tiring watch mainly because of its wafer thin and unconvincing plot.

***

1462967486-thai-jashe2The issue raised in the movie ‘Thai Jashe!’ is very genuine and relatable. Almost everyone would agree with the fact that it has become Herculean task  to buy one’s own home in the city like Ahmedabad, especially in last decade. So, the director Nirav Barot must be congratulated for raising such an important issue which touches every member of the middle class as well as working class. But to build an interesting and gripping building on such a single line story is completely another game.

Sweet dream, bitter experiences

Pranav Joshi (Malhar Thakar), a young, educated man who comes from a small town of Jetpur to the big city of Ahmedabad with dreams in his eyes. He literally has a list of dreams stuck on his wall. Two of his dreams have been fulfilled so far. He has a decent job and a beautiful, understanding fiancé Kajal (Monal Gajjar).

But things are not going well in his hometown Jetpur. His father Chandrakantbhai’s (Manoj Joshi) sari making unit has closed down and he is in a financial mess. Like a dutiful son, Pranav brings his parents to Ahmedabad to live with him. There is one problem now. Name of the problem is his landlady, Shanti aunty (Bhavini Jani). She makes their life hell. One such not so fine day, during a heated argument with Shanti aunty Pranav challenges her that he would buy his own home in just two months. But how? Will he be able to find home of his dreams? Does he have enough money to fulfil his desire?

Logic Vs Emotions

The whole structure of ‘Thai Jashe!’ is stood upon emotions. Though his father is of dominating nature, Pranav has a small family of three tied with love. He gets emotional while leaving his home, parents, old friends in Jetpur. He easily gets irritated with the annoying landlady. He even easily throws a challenge he can’t fulfil easily. He gets frustrated with red tapism of our banks. All his emotions strike a cord with audience. We can feel his pain and his struggle. He asks one good question, which must be answered by our society where the rich keeps buying houses just for investment and keeps the market up. This makes almost impossible to buy a home for those who really need them.

The protagonist’s chemistry with his fiancé, his friends is delightful. The movie has a decent production value and aerial shots of Ahmedabad and Jetpur are eye candy.

But the problem starts when you start seeing through logic glasses. The whole struggle begins with a silly challenge of buying a home in two months with the relatively unknown landlady. The lady who doesn’t give a damn whether our hero can buy it or not. Then why on the earth is he so desperate to buy the home which is clearly out of his reach? Does he want to show his father who constantly underestimates him? But then he has already proven himself by settling down in a big city. All he needs is just some time.

When Pranav realises he falls short of an eligible amount of loan and the actual price of a flat, he starts abusing banks and their officials. He even delivers a long (and impressive) monologue on the uselessness of red tapism of the banking system. But how can banks sanction a loan which you clearly can’t repay? Forgot what happened in sub-prime crises of USA? His fiancé is MBA in finance, doesn’t even she know about it?

There isn’t even a one scene where Manoj Joshi doesn’t scream. We don’t know why he is always grumpy. Why doesn’t he share a good vibe with his son? Doesn’t he have some wise, encouraging words for him? He helps his tenant but doesn’t have any sympathy for his own son? Strange!

One thing we clearly didn’t expect in such family drama movie was homophobia and cuss words. There is one typical ‘gay’ looking character inserted just for cheap laughs and is supported by below the belt comments. These were completely uncalled for.

‘Thai Jashe!’ has wafer thin logicless plot, but it is excruciatingly two and a half hours long. Unnecessary long unwanted scenes, high-pitched melodrama and almost loud comedy by actor Hemang Dave, makes the whole journey tiresome. The film has a couple of lyrical songs but they aren’t catchy enough to remain with us.

Once time settlement

‘Thai Jashe!’ is definitely a welcome change in comedy bandwagon of recent Gujarati releases. But it works only in parts and mainly because of its honest performances. Had the movie been edited by 20-30 minutes more with some logical twists, it would have left a powerful impact on viewers’ minds. This is strictly one-time watch.

Rating: ** (Two Stars)

(Published On DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

થઈ જશે!

thai_jashe_ver5_xlg– મભમ વાતઃ ઓલમોસ્ટ દરેક મિડલક્લાસ પર્સન (ઇન્ક્લુડિંગ મી) અનુભવી ચૂક્યો હોય એવી રિલેટેબલ સિંગલ લાઇન સ્ટોરી, લીડ કાસ્ટનાં પર્ફોર્મન્સ સરસ અને સિનેમેટોગ્રાફી- ખાસ કરીને ઍરિયલ શૉટ્સ- પણ સરસ. લેકિન બૉસ, સ્ટોરી જેના પર ઊભી છે એ કારણ જરાય કન્વિન્સિંગ નથી. ઉપરથી અસહ્ય લાંબી, અત્યંત લાઉડ, મૅલોડ્રામેટિક અને હોમોફોબિક! સ્ટ્રિક્ટ્લી વન ટાઇમ વૉચ.
********
હવે પેટ છૂટી વાત (એટલે કે સ્પોઇલર વૉર્નિંગ).

– હાવ પર્સનલ વાત કરું તો હુંય ઈ પપ્પુની જેમ જૂનાગઢથી અમદાવાદ આવેલો. જૂનાગઢ એટલે ઈ જ જેતપુરથી ત્રી’-ચાલી’ કિલોમીટર આગળ. મારા બાપાને એવી કાંય ફેક્ટરિયું નહીં, પણ એમણેય એમનાં ભાયું-બેનુંને પયણાવવાના ને કામ-ધંધે લગાવવાના ખર્ચા કરેલા. એટલે ખાસ કંઈ ખજાનો ભેગો કરેલો નહીં. અમદાવાદ આઇવા પછી અમેય ભાડે મકાનું ગોતેલાં ને લુચ્ચા મકાનમાલિકોની વાયડાયું વેઠેલી. એટલે અમનેય એવું કે ભાય એકાદું ઘરનું ઘર લઈ લઇએ તો હમું પડે, ભાડાં ભરો કે હપ્તા ભરો, બધું ઈનું ઈ જ ને! ઓલો મકાનમાલિક એના બાપની પેઢી હોય એમ આપણા ઘરમાં ગરી જાય તંયે મનેય થઈ આવતું કે આને બરાબરની હોફડાવી (ચોપડાવી!) દઉં ને કહી દઉં કે હુંય ઘર લઇન બતાવી દઇશ, હમજેશ હું તું તારા મનમાં, હેં?! પણ મારાં મમ્મી-પપ્પાએ શીખવાડેલું કે, જો પછેડી હોય એટલી જ હોડ તણાય. બે નંઈ ને પાંચ વરહ પછી ઘર લઇશું, આવડા મોટા શે’રમાં ઘરુંનો ક્યાં દુકાળ પઇડો છે?! પછી તો ઘરેય લીધું, ભર તડકે બૅન્કુના ધક્કાય ખાધા, ને લોનનો આંકડો વધારવા બીપીય વધારેલું. અટાણે બધું હાયક્લાશ છે. જય દ્વારિકાધીશ!

– પણ આવી સલાહ પપ્પુના પપ્પાએ પપ્પુને કેમ ન આપી? મકાનમાલિકો તો બધા એવા જ હોય, પણ કોઈ શાંતિ આન્ટીઓને આપેલી ચેલેન્જ પૂરી કરવા આંધળુકિયાં કરીને લોહીઉકાળા થોડા કરાય? એ થોડી હપ્તા ભરવા આવવાની હતી? ન ગમતું હોય તો પૅકર્સ મુવર્સને બોલાવીને ઘર બદલી નાખો, સિમ્પલ. હવાડે પડે શાંતિ આન્ટી. મીન્સ કે અબ્બી હાલ મકાન લેવાનું શૂળ પેટ ચોળીને જ ઊભું કરેલું છે.

– પપ્પા ચંદ્રકાન્તભાઈ (મનોજ જોશી)ને એક્ઝેક્ટ્લી દીકરા સાથે પ્રોબ્લેમ શું છે? ફિલ્મમાં એમનો એક પણ એવો સીન નથી જેમાં એમણે બરાડા ન પાડ્યા હોય. એમની ફેક્ટરી દીકરાને કારણે બંધ થયેલી? ગામને પૈસાની મદદ કરાય છે, પણ દીકરાને બે સારા શબ્દો કહેવામાં પણ શેના કાંટા વાગે છે, ભાઈ?

– સાચી વાત છે, અમદાવાદ જેવા સિટીમાં પૈસાવાળાઓ અડધો ડઝન ફ્લેટો ખરીદીને બેસી ગયા છે અને દર બીજો રહેવાસી જમીન-મકાનની દલાલીનું કરે છે. પણ એ હકીકત બદલાવાની છે? અને આપણે સિટી-મોંઘવારી પ્રમાણે કમાતા ન હોઇએ, બચત હોય નહીં, તો ઉતાવળે મકાન લીધા વિનાના ક્યાં રહી ગયા છીએ? શું પ્રણવે પપ્પાને બતાવી દેવું છે? પણ એણે અમદાવાદમાં ભણીને, સૅટલ થઇને અને એક સરસ છોકરી શોધીને પોતાની યોગ્યતા સાબિત કરી જ દીધી છે. હવે એને બસ થોડા ટાઇમની જ જરૂર છે.

– એ પણ સાચી વાત છે કે બૅન્કો ધક્કા ખવડાવે છે, કાગળિયાંની થપ્પીઓ કરાવે છે, પણ તમે પચ્ચી હજાર કમાતા હો, તો એમાં ત્રીસ લાખની લોન કેવી રીતે આપે? (અમેરિકાની સબ પ્રાઇમ કટોકટી ભૂલી ગયા?!) તમારી ત્રેવડ ન હોય, એટલે બૅન્કનો વાંક કાઢવાનો? (આ તો પેલા ધૂમ-૩ જેવું થયું, લૉન ભરપાઈ ન કરી અને સર્કસ જપ્ત કર્યું એટલે આમિર કહે કે, ‘બૅન્કવાલોં, તુમ્હારી ઐસી કી તૈસી!’) પછી બૅન્કો ઊઠી જશે તો તમે જ ગાળો ભાંડશો, કે ગમે તેને લોન આપતા ફરે છે. (બૅન્કનો પોઇન્ટ ઑફ વ્યૂ જોવાનો જ નહીં?) ચલો, માની લો કે તમને કદાચ લોન આપી પણ દીધી, પણ ૨૫ હજારના પગારમાં ત્રીસ લાખની લોનનો એટલિસ્ટ ૨૭-૨૮ હજારનો હપ્તો ભર્યા પછી ઘર શેમાંથી ચલાવશો? મનોજ જોશી કહે છે એમ, ‘બાપના પૂંછડામાંથી?!’ પ્રણવભાઈની ફિયાન્સી તો ફાઇનાન્સમાં MBA છે ને? તો એણે પણ આ વાત સમજાવી નહીં? (IINમાંથી MBA કર્યું છે?!) અને એનો પગાર ઉમેર્યા પછી માત્ર ચારેક લાખ જ લોન વધે? મીન્સ કે પ્રોટાગનિસ્ટની સામે એઝ સચ એવી સ્ટ્રગલ-ચેલેન્જ છે જ નહીં, જેને લીધે એ લોહી ઉકાળા કરે છે.

– અચ્છા, આ તો ફેમિલી ફિલ્મ છેને? તો પછી એમાં આવું ગૅ ટાઇપનું કેરેક્ટર, ‘લીટી’ જેવો સેક્સિસ્ટ અપશબ્દ અને અશ્લીલ હોમોફોબિક કોમેડી નાખવાની શી જરૂર હતી? ઑવરઍક્ટિંગથી ઇરિટેટ કરવા માટે DDનું કેરેક્ટર પૂરતું નહોતું? પાછળથી ગલીચ ગાળ પણ નાખવાની? દુઃખ ત્યારે થાય જ્યારે પબ્લિક મોટે ભાગે એવા સૉ કૉલ્ડ જોક્સ પર જ હસતી હોય.

– બિલ્ડર સામું જોયા વગર વાત કરે, ટુ વ્હીલરવાળા ગ્રાહકમાં એને રસ ન પડે, જ્યારે જાઓ ત્યારે અમુક જ ફ્લૅટ બચ્યા હોય, અપાર્ટમેન્ટની સ્કીમનું નામ ‘કૉપર સ્ટૉન’ હોય, સ્માર્ટ સિટીની પહેલાં સૅન્સિબલ સિટી બનાવવાની વાત હોય… એ બધા ન્યુઆન્સિસ સરસ પકડ્યા છે.

– મલ્હારના ડાયલોગ્સ કાઠિયાવાડી અને અમદાવાદી બોલી વચ્ચે શટલકૉક થયા કરે છે (અને દર થોડી વારે ‘વિકી’ દેખાઈ જાય છે), પણ અમદાવાદ આવ્યા પછી ભાષાની ભેળપુરી થઈ જાય એ સમજી શકાય. મને સતત ઇચ્છા થતી હતી કે ઇરિટેટિંગ DDના સીન થોડા ઓછા આવે અને મોનલ ગજ્જર થોડી વધુ વાર માટે સ્ક્રીન પર આવે, પણ એના ભાગે ચા-સમોસા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું જ નથી. ઍક્ચ્યુઅલી, લીડ પૅર વચ્ચેની કોઈ કૅમિસ્ટ્રી જ ડેવલપ નથી થઈ.

– મલ્હાર ઇઝ અમૅઝિંગ. વિરાટની જેમ એકલે હાથે ફિલ્મ ઉપાડવાનું કૌવત તો એનામાં છે જ. ભાવિની જાની ઇરિટેટિંગલી સુપર્બ. ભગવાન એવા મકાનમાલિકોથી ભાડુઆતોને બચાવે (પરંતુ બે વર્ષ એના મકાનમાં રહ્યા પછીયે કોઈ પોતાનાં પેરેન્ટ્સને ત્યાં શા માટે લઈ આવે?!).

– અને યાર, જેતપુરથી અમદાવાદ જવા વિઝા બેસે છે કે બધા વારેવારે સૅન્ટી થઈ જાય છે?

– થિયેટરમાં મારી રૉમાં આગળ એક બહેનનું ટાબરિયું સતત કહેતું હતું, ‘મમ્મી, ઘલે જવું છે.’ અને મમ્મી દર વખતે ફિલ્મની જેમ જ કહે, ‘જઈ જશે હં બેટા, હમણાં ફિલ્મ પૂરી થઈ જશે ને એટલે આપણે જઇએ!’ રેતીના પાયા પર ઊભેલી આ ફિલ્મ અઢી કલાક લાંબી? વારંવાર આવતા બૅન્કના સીન, અજાણ્યા ઇન્વેસ્ટમેન્ટ ઍક્ઝિક્યુટિવનો સીન, ચા-સમોસાના સીન, ચાની કીટલી પરનો સીન, મને ગમતા એક્ટર શરદ વ્યાસના ચક્રમ બૉસ તરીકેના સીન, મકાન જોવાનો સીન… બધા જ મોટે ભાગે બિનજરૂરી અને પ્રચંડ લાંબા છે.

– પાછળની રૉમાં બેઠેલા યંગસ્ટર્સના એક ગ્રૂપની પીન પ્રણવ ઉર્ફ પપ્પુના નવા ફ્લૅટની દીવાલમાં લાગેલા ટીવીના સ્ટૅન્ડ પર ચોંટી ગયેલી. એક કહે કે, ‘નવું ઘર છે તો ટીવીનું સ્ટેન્ડ, પડદાના પાઇપો, દીવાલમાં ડાઘા-ડુઘી ક્યાંથી આવ્યા?’ તો બીજો કહે કે, ‘લ્યા, સૅમ્પલ હાઉસ હશે!’ ત્યાં છેલ્લે વળી કહે કે, ‘લો બોલો, હમણાં લોન લેવાના પૈસા નહોતા ને હવે નવી ઍનફિલ્ડ, બંને પાસે લેટેસ્ટ આઇફોન, મૉડ્યુલર કિચન, અવન, મોટ્ટું ફ્રિજ અને પેલા ટીવીના સ્ટૅન્ડ પર જાયન્ટ LED ટીવી પણ આઈ ગ્યું? ખરેખર, સૅમ્પલ હાઉસ જ લાગે છે!’ એમાં બેઠેલી એક ચિબાવલી કહે કે, ‘પપ્પા ભાસ્કર વાંચે છે, ને ટીવી પર દૂરદર્શન ચાલે છે! ડબ્બા હૈ ડબ્બા, અંકલ કા ટીવી ડબ્બા!’

– બાય ધ વે, સમજુ છોકરો-છોકરી રજિસ્ટર્ડ મૅરેજ કરે છે. ગ્રેટ! (સેઇમ પિંચ!) પણ લગનમાં મમ્મી-પપ્પા કેમ ન આવ્યાં?! હશે, ચલો (ટૅક્સી કરવા ગયા હશે). પરંતુ મને વાંધો પડ્યો એ પછી. લગ્ન પહેલાં કાજલ પોતાના ફિયાન્સૅને તુંકારે બોલાવે છે અને લગ્ન થયા પછી ફોન પર પૂછે છે, ‘કેટલે પહોંચ્યા?!’ રિયલી? હાઉ રિગ્રેસિવ ધેન!

– છતાં આનંદ એ વાતનો છે કે કોમેડીની એકધારી એસેમ્બલી લાઇન ફિલ્મોમાંથી થોડો બ્રેક તો મળ્યો. ‘થઈ જશે!’ને ** (બે સ્ટાર).

– હવે લાગે છે કે આ ફિલ્મની સિક્વલ ‘પાર્કિંગ થઈ જશે!’ના નામે આવશે, રાઇટ?!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Love U Baka

For A Few Cheap Laughs Only

***

One more amateurish Gujarati film which is full of below the belt jokes.

***

maxresdefaultHave you watched recent Hindi disasters named ‘Kya Kool Hai Hum-3’ and ‘Mastizaade’? Do you prefer a movie which is full of cheap double meaning jokes and most of the lines which are full of sexual innuendoes? Are you ready to spare two hours of your life to have some guilty pleasure? If all these questions have ‘yes’ as an answer, then my friends, you are eligible for director Utpal Modi’s latest release ‘Love U Baka.’

Dil Dosti Etc

There is an idealistic young student comes to Ahmedabad with dreams to make a career in civil services in his eyes. But soon he makes friends with two street smart youngsters named Jigo and Sam. Baka wastes no time to fall in love. But uh-oh, his dream girl is a sister of city’s biggest land mafia and don Chhote Dhirubhai. Who is happen to be a Rajesh Khanna fan and has a personal assistant named Currency, who has a lisping problem while speaking and is always eager to sing ‘Jay Jay Shiv Shankar’ song. So, the protagonist gang sets up a trap for Chhote Dhirubhai to convince him for the marriage of his sister to Baka.

Laugh, come what may

Director Utpal Modi made ‘Chaki Kahe Chaka, Jo Baka’ last year. Which, according to industry sources, did a good business. So, the director dared to convert it into a franchise and now we have ‘Love U Baka.’ But between these two films, our Gujarati cinema witnessed a phenomenon called ‘Chhello Divas.’ Which openly broke into the forbidden territory of below the belt humour. ‘Love U Baka’ sees no hesitation in potty-toilet humour, gay jokes, undergarment jokes, sexual innuendos, indirect references to cuss words, cross dressing etc. In short they have pulled all the levers to make you laugh anyhow. Even sometimes camera ogles on the woman’s torso deliberately. If you prefer such things in the name of comedy, this movie can be your cup of tea.

Makers haven’t bothered to do much effort in other departments as well. Logic in the movie is like gravity in space, non-existent! All the characters look high on some mysterious drug all the time. Both sidekicks of the protagonists seem sexually charged 24×7. The villain is straight out of Rohit Shetty’s ‘Golmaal.’ He is clear recreation of ‘Vasoolibhai.’ The only difference, here he is the fan of Rajesh Khanna instead of Sanjay Dutt. But except one or two characters, the whole acting department sounds amateurish.

The movie is badly written. There are age old stale jokes and many others which don’t work. We can see a senior name like Srinivas Patro in the editing department. He is the man who edited famous movies like ‘Taal’ and ‘Joggers Park.’ But alas, almost all the scenes stretch beyond a bearable limit. Some scenes repeat for no reason. You can see complete carelessness in writing, direction and editing as well. Even anti-smoking line is misspelt and nobody bothered to correct it. Many scenes have lip sync problem, too.

Background music with clichéd stock sound effects is equally annoying. There are only two songs, which can be bearable, only because of their lyricist, Dr. Chinu Modi, who happens to be the father of the director.

In the name of youngsters

‘Love U Baka’ could have been a good slacker comedy, provided it had a sound script, good acting and some innovation. But it seems they have made this movie just to encash the trend of vulgar comedy targeting the young audience. You can give it a try if you have nothing to do in 2-3 hours. If nothing works for you, there’s always a good nap to enjoy!

Rating: * (One Star)

(Published on DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Polampol

Less LOL, but fun for all

***

Despite short in humor, this clean family entertainer scores from its fine performances.

*** 

1451911034-polamThis recent wave of Gujarati cinema has chosen a clear trajectory on a quick comedy film. One more addition to this trend is young writer-director Tejas Padiaa’s ‘Polam Pol.’

Lights, Camera, Marriage

Darshan Mehta aka ‘Duggi’ (Jimmit Trivedi) and Montu (Ojas Rawal) are chuddy-buddies. Montu is a theatre guy with high morals, where Duggi is Casanova and has cinematic dreams. Their lives become triangle when an old friend of both returns from abroad. She is Anjali (Jinal Belani). Very soon friendship between both friends turns sour when they learn both are in love with the same girl.

There are two more characters enter to this drama. They are Bhikhu (Prem Gadhvi) and Maangi (Jayesh More). Both brothers are raddiwalas, the garbage traders. And they both have one dream in common, they want to marry a heroine. Their lives too, take a turn, albeit sweet when they win a lottery worth billions. Now they can fulfil their long cherished dream of marrying a film actress. Both agree to produce a movie and a stage play by Duggi and Montu respectively.

But there’s one more jhol. Both Bhikhu and Maangi have one condition, they would produce the film only if the leading lady agrees to marry them. And no prize for guessing that their leading lady is none other than lady love of all the men in the movie, Anjali. So, now there are four grooms for just one bride. Who’ll take dulhaniya to his home?

Keep Calm and Laugh

The first thing you notice about ‘Polam Pol’ is its nice production value. Except for one or two tiny instances, the whole film is nicely wrapped good cinematic experience. There are fresh locations, lots of colours in each frame and a decent camera work. May be for the first time any Gujarati filmmaker has explored Champaner and Ahmedabad’s Jhulta Minara. And believe me, these locations have never looked more beautiful.

The biggest strength of this film lies in its powerful performances. All the leading stars look very confident and seem to enjoy themselves in front of a camera. Considering all the men come from the sound theatre background, confidence is in abundance in them. Jimmit Trivedi has just proven himself in last year’s major Gujarati hit film ‘Gujjubhai The Great’. We had seen him in the play named ‘Baa e maari boundary’ and Akshay Kumar starer Hindi film ‘Bhul Bhulaiya.’ Prem Gadhvi and Jayesh More have Saumya Joshi’s hit Gujarati play ‘102 Not Out’ in their kitty. Young Ojas Rawal is an established stand up comedian. Much to our pleasant surprise, the leading lady of this film Jinal Belani also has confidence in full supply. May be for the first time in recent history of Gujarati films, a heroine looks natural in acting and dialogue delivery. Together they take any dull or poorly written scene with ease and their little nuances to another level. They share a good onscreen chemistry as well. Film’s title track is catchy.

‘Polam Pol’ continues to give you feel of watching a Priyadarshan or Anees Bazmee film. It has a big shooting sequence clearly inspired from Anees Bazmee’s ‘Welcome’. You can’t help but draw parallels between both. Even film’s climax reminds you of 1996 hit Telugu film ‘Duniya Dilwalon Ki.’

‘Polam Pol’ is an out and out comedy film, but never sinks below the belt. This is the lesson for other new Gujarati filmmakers as well. There is no need to take refuge of double meaning and cheap jokes to make people laugh. With its clean humour ‘Polam Pol’ is presented as a complete family entertaining movie.

However, a few big minus points too are there in the film. Like the film is approx two and a half hours long. There was not any need to stretch the film this long. Too many scenes are longer than they needed. For instance, there is a long starting sequence featuring senior actor Sanat Vyas. That scene goes on and on with no sign of ending. Had the movie been edited by at least a half an hour, it could have become crispier and less tiresome. The film wastes almost one hour just for coming to the main plot.

Right from its posters and trailer, ‘Polam Pol’ promised of full on comedy. But it seems laughter is in limited supply. The screenplay could have been funnier. There aren’t enough punchlines as well. See the irony, stand up comedian is  doing a serious role in the film. Most of the humour come out from spontaneity and superb comic timing of the male actors. The film wastes too much time explaining pun-jokes. Please don’t spoon feed. We aren’t that dumb! Some may find ‘Polam Pol’ a bit loud too.

We are never expected to take this film seriously, but we can’t help but find some logical gaffes. For instances, Ahmedabad city bus doesn’t travel to other cities of Gujarat, even if you rent it (you have to rent State transport bus for it). It is never clear why the leading lady agrees to sign contracts for a film and a play which have a clause to marry the producer after the project.

Go for it

Despite laughter is in short supply, ‘Polam Pol’ is a decent family entertainer. It’s a good one time watch for its fine performances and clean humour. There are some moral lessons too, to bring back home if you want to.

Rating: *** (Three Stars)

(Published in DeshGujarat.Com)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.