Rock On 2

પુરાની જિન્સ ઔર ગિટાર

***

આ ફેઇથફુલ મ્યુઝિકલ સિક્વલ સાથે આઠ વર્ષ જૂનું બૅન્ડ તો રિયુનાઇટ થયું છે, પણ તેમાં અગાઉના જેવો ‘મૅજિક’ નથી.

***

masterદક્ષિણ કોરિયાની ‘ધ હૅપી લાઇફ’ પરથી પોસ્ટર સહિત ઇન્સ્પાયર થઇને અભિષેક કપૂરે આઠ વર્ષ પહેલાં ‘રૉક ઑન’ બનાવેલી. ઑફ બીટ સ્ટોરી અને સ્ટારકાસ્ટ, રિયલ બૅન્ડની ફીલ, ખરેખરી મ્યુઝિકલ મુવી અને પેડેસ્ટ્રિયન શબ્દોવાળાં ગીતો સહિતનું બધું જ લોકો સાથે એવું કનેક્ટ થયું કે ‘રૉક ઑન’ રાતોરાત સ્લીપર હિટ થઈ ગઈ. હવે ‘રૉક ઑન-2’ સ્વરૂપે તેની એકદમ ફેઇથફુલ સિક્વલ આવી છે, જેમાં નોસ્ટેલ્જિક ફીલ તો છે પણ ઑરિજિનલ ફિલ્મ જેવો જાદુ ક્યાંક મિસિંગ છે.

આઠ સાલ બાદ

આજે આઠ વર્ષ પછી રોબ (લ્યુક કૅની) તો જાણે સ્વર્ગવાસી થઈ ગયો છે, એટલે ‘મૅજિક’ બૅન્ડના લીડ સિંગર આદિત્ય શ્રોફ (ફરહાન અખ્તર)એ પોતાના દીકરાને એની જ યાદમાં ‘રોબ’ નામ આપ્યું છે. પરંતુ આદિત્ય કોઈ પસ્તાવાની આગમાં સળગી રહ્યો છે, એટલે જ મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં રહીને ખેડૂતોની મદદ કરી રહ્યો છે. એક સમયે કારમી નાણાંભીડ અનુભવતો જોસેફ મસ્કરન્હાસ ઉર્ફ ‘જો’ (અર્જુન રામપાલ) હવે સફળ ક્લબનો માલિક છે અને રિયાલિટી શૉઝનો જજ છે. કેદાર ઝવેરી ઉર્ફ ‘કે.ડી.’ ઉર્ફ ‘કિલર ડ્રમર’ (પુરબ કોહલી) પોતાના સ્ટુડિયોમાં બીજા લોકો માટે મ્યુઝિક બનાવી આપે છે. બૅન્ડ ઝાંખું પડ્યું છે, પણ દોસ્તી હજી એવી જ અકબંધ છે. અચાનક આ લોકોની લાઇફમાં એક સરોદવાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા (કુમુદ મિશ્રા)ની દીકરી જિયા (શ્રદ્ધા કપૂર)ની એન્ટ્રી થાય છે. પીડા અને મ્યુઝિકનું પૅશન એની રગોમાં પણ વહે છે. આ તમામ લોકોની પર્સનલ, પ્રોફેશનલ અને સોશ્યલ લાઇફમાં બહુ બધા પડકારો આવીને ઊભા રહે છે જેનો જવાબ એક જ છે, મ્યુઝિક.

રિશ્તા વહી, ફીલ નહીં

‘રૉક ઑન-2’ જોવી તે આપણા કોઈ જૂના દોસ્તારને મળવા જેવી ફીલ આપે છે. કોઈ જૂના ફ્રેન્ડને વર્ષો પછી મળીએ ત્યારે આપણી અપેક્ષા અગાઉના જેવી જ ઉષ્માભરી ફીલ મેળવવાની હોય, પણ એ ઉષ્મા પર સમયની રાખ બાઝી જાય છે. ‘રૉક ઑન-2’નાં પાત્રો એ જ છે, પણ હવે એ બદલાઈ ગયાં છે. અગાઉ તેઓ પોતાના ટ્રુ કૉલિંગ એવા મ્યુઝિકને ભૂલીને બીજી લાઇફ જીવવા મજબૂર હતા. હવે એમની લાઇફમાં એવી કોઈ સ્ટ્રગલ નથી, છતાં એમનામાં મ્યુઝિક પ્રત્યેની ખરેખરી છટપટાહટ, એવું ઝનૂન દેખાતું નથી. મ્યુઝિક હવે એમની લાઇફમાં ક્યાંય પાછળ ધકેલાઈ ગયું છે. આપણને આવું ફીલ થાય છે તેનું કારણ છે આ ફિલ્મની આડા ફાટેલા રૉકેટની જેમ આમ તેમ ફંટાયા કરતી અને અવાસ્તવિક લાગે તેવી સ્ટોરી. પોતાનું પૅશન એક્સ્પ્લોર કર્યા પછી મુંબઈની પૉશ લાઇફ, પરિવાર છોડીને હીરો મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં ખેડૂતોનો મસીહા બનીને રહેતો હોય અને એમના માટે ગમે તેવાં જોખમો ઉઠાવતો ફરતો હોય એ જરાય ગળે ઊતરે તેવું નથી. ફિલ્મની મૂળ વાર્તા અને શ્રદ્ધા કપૂરના ટ્રેક વચ્ચે ગુંદરપટ્ટીથી પરાણે મારેલો સાંધો દેખાઈ આવે છે. મૅજિક બૅન્ડના દોસ્તો, એમની પર્સનલ લાઇફ, હીરોની હીરોગીરી, શ્રદ્ધા કપૂરની સ્ટોરી આ બધું લશ્કર એટલા બધા મોરચે લડે છે કે તેને જોડવા માટે પણ સતત પૂરબ કોહલીના વોઇસ ઑવરની જરૂર પડે છે.

મ્યુઝિક એ ‘રૉક ઑન’નો આત્મા છે. પહેલા ભાગમાં જાવેદ અખ્તરે લખેલાં શંકર-એહસાન-લોયે કમ્પોઝ કરેલાં ગીતો આજે પણ એટલાં જ ફ્રેશ લાગે છે. લેકિન અફસોસ આ મ્યુઝિશ્યન ટ્રાયો આ પાર્ટમાં એવો જાદુ ક્રિએટ નથી કરી શક્યા. ઑરિજિનલ ટાઇટલ સોંગ ઉપરાંત ‘મંઝર નયા’ જેવું એકાદું સોંગ જ અપીલિંગ છે. ઇવન એક ગીત ‘ચલો ચલો’માં ઉષા ઉથુપ પણ (એમના ટ્રેડમાર્ક જાયન્ટ ચાંદલા વિના) સ્ક્રીન પર દેખાય છે. પરંતુ ઑવરઑલ ફિલ્મનું મ્યુઝિક અત્યંત નબળું છે, જે આ ૨ કલાક ૨૦ મિનિટની ફિલ્મને જબ્બર લાંબી બનાવી દે છે.

છતાં ‘રૉક ઑન-2’માં આપણને અપીલ કરી જાય એવી ઘણી બધી મોમેન્ટ્સ છે. જેમ કે, એક તો મેઇનસ્ટ્રીમ હિન્દી ફિલ્મોમાં ઈસ્ટ ઇન્ડિયા સંપૂર્ણપણે અવગણવામાં આવે છે. જ્યારે આ ફિલ્મની સ્ટોરીનો મોટો હિસ્સો મેઘાલયમાં જ શૂટ થયો છે અને ત્યાંના જ લોકોની વાત કરવામાં આવી છે. આ ફિલ્મમાં શિલોંગ, ચેરાપુંજીનાં દૃશ્યો જોઇને આવતા વેકેશનમાં ત્યાં જવા માટે પડાપડી થાય તો નવાઈ નહીં. એ જ રીતે શાસ્ત્રીય સંગીતના સમારંભો પૂરતું મર્યાદિત રહી જતું સરોદ જેવું વાદ્ય પણ અહીં એકદમ કૂલ સ્વરૂપે પેશ થયું છે.

રૉક ઑનના પહેલા પાર્ટમાં પોતાની અંદરના અવાજને સાંભળવાની વાત હતી. અહીં પણ એ વાત તો છે જ. એટલે જ એક ઠેકાણે કહેવાયું છે કે માર્કેટમાં જે વેચાય તે જ અંદરનો અવાજ બની જાય એવું ન હોવું જોઇએ. એ ઉપરાંત અહીં ભૂતકાળ ભૂલીને વર્તમાનમાં જીવવાની, પોતાનાથી અલગને સ્વીકારવાની, બીજાને માફ કરવાની વાતો પણ છે. આપણે આપણી આસપાસ સલામતીનો એવો અદૃશ્ય પરપોટો રચીને જીવીએ છીએ કે એ સિવાયના વિશ્વમાં શું થાય છે તેની આપણને કશી જ પરવા નથી હોતી. જરા ઝીણી આંખ કરીને ફિલ્મ જોઇએ તો એવું પણ દેખાય કે ખરેખરો રૉકસ્ટાર એ નથી જે ડ્રગ્સનો નશો કરીને સ્ટૅજ પર આવે, લોકોને મિડલ ફિંગર બતાવે, સ્ટેજ પરથી પેશાબ કરે, આખી રાત દારૂ પીને પાર્ટી કરવાનાં અને છોકરીઓ પટાવવાનાં વાહિયાત ગીતો ગાય. બલકે એનાં ગીતો સાંભળીને લોકોને પોતાના આત્માનો અવાજ સંભળાવા લાગે, બીજા માટે કંઇક કરી છૂટવાની અને અન્યાય સામે અવાજ ઉઠાવવાની લાગણી ફૂંફાડા મારીને બેઠી થઈ જાય, જે મ્યુઝિક સાંભળીને ઉત્સાહનાં ઇન્જેક્શન લાગે એવો જાદુ એના સંગીતમાં, એના અવાજમાં હોવો જોઇએ. પરંતુ આમાંનું લગભગ કશું જ ઑડિયન્સ સુધી પહોંચતું નથી. મેઘાલયના લોકોની ટ્રેજેડી પણ આપણને સ્પર્શતી નથી. તેમાં પૂરેપૂરો વાંક ફિલ્મના નબળા રાઇટિંગનો કાઢી શકાય. ઇવન સ્ટોરી સતત ભૂતકાળ અને વર્તમાન વચ્ચે શટલકૉક થયા કરે છે, એને લીધે પણ પાત્રોની લાગણીઓનાં સંપેતરાં આપણા સુધી પહોંચતાં નથી. ખરેખર તો મૅજિક ગ્રૂપ ઇસ્ટના કોઈ રાજ્યમાંથી નવું ટેલેન્ટ શોધીને દુનિયાની સામે લાવે એવી કોઇક સ્ટોરી રાખી હોત તો આખી વાર્તા મ્યુઝિકને વધુ વફાદાર રહેત.

અગાઉની જેમ જ આ સિક્વલનું કાસ્ટિંગ પણ એકદમ પર્ફેક્ટ છે. ફરહાન, અર્જુન, પૂરબ કોહલી ત્રણેય એકસરખા ચાર્મિંગ અને ઇફેક્ટિવ લાગે છે. એમની દોસ્તી, એમની વચ્ચે થતી બોલાચાલી બધું જ એકદમ રિયલ લાગે છે. ઇવન ફરહાન અખ્તરે લખેલા ડાયલોગ્સ પણ એટલા જ સ્માર્ટ છે. એમાં ફરહાને ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’ની ‘જબ ભૂખ લગતી હૈ તો કૈસા લગતા હૈ’ની લાઇન લખીને પપ્પા જાવેદ અખ્તરને પણ અંજલિ આપી છે. ક્યુટ પૂરબ કોહલી સતત આ મિત્રોના ઇનર વોઇસ તરીકે વર્તીને એમને સાચી વાત કહેતો રહે છે. ફિલ્મની બેસ્ટ નવી એન્ટ્રી શ્રદ્ધા કપૂર છે. એ છોકરી મસ્ત ડાન્સરની સાથોસાથ જબરદસ્ત એક્ટર છે, જેની સાબિતી એના ક્યુટ ચહેરા પર સતત બદલાતા અને અફલાતૂન રીતે રિફ્લેક્ટ થતા હાવભાવ પરથી મળી જાય છે. બસ, એની પાસે પરાણે ગીતો ગવડાવવાની જિદ્દ નહોતી કરવા જેવી. સરોદ વાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા તરીકે એવર ડિપેન્ડેબલ કુમુદ મિશ્રા પણ પર્ફેક્ટ છે. બસ, શાલ ઓઢીને ફરતા સદમાગ્રસ્ત સંગીતકાર પિતા તરીકે એ સતત ‘હમ દિલ દે ચૂકે સનમ’ના વિક્રમ ગોખલેની યાદ અપાવ્યા કરે છે. એમ તો ફિલ્મમાં ‘તિતલી’ ફેઇમ શશાંક અરોરા પણ છે, પણ એ બિચારાના ભાગે સરોદ લઇને ફરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી.

નિરાશાનો સૂર

‘રૉક ઑન-2’નો પ્રોબ્લેમ એ છે કે તેની સરખામણી તેની જ દમદાર પ્રિક્વલ સાથે થાય છે અને ત્યાં જ તે માર ખાઈ જાય છે. બાકી, ઘરની અંદર ફરહાન સ્ટવ સળગાવવાની કોશિશ કરતો હોય અને બહાર આખું જંગલ-ગામ ભડકે બળતું હોય તેવી ઘણી સિનેમેટિક મોમેન્ટ્સ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી છે. નોસ્ટેલ્જિયા માટે આ ફિલ્મને એકવાર જોઈ શકાય, પરંતુ એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તરીકે આ ફિલ્મ ખાસ્સી નિરાશ કરે છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

વઝીર

ચૅકમેટ

***

થોડાં ગાબડાં છતાં સરસ પરફોર્મન્સ અને મ્યુઝિકને કારણે આ ફિલ્મ એક ટાઇમપાસ ક્વિક થ્રિલર બની રહી છે.

***

wazir-posterસસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ બનાવવી એ પાકિસ્તાન સાથે દોસ્તી કરવા જેવું જોખમી કામ છે. એક તો છેક છેલ્લા સીન સુધી સસ્પેન્સનું તત્ત્વ અને લોકોની ઉત્કંઠા બરકરાર રાખવાં અઘરાં છે. બીજું, સોડાવૉટરની જેમ સસ્પેન્સ ફિલ્મોની મજા એનું સિક્રેટ ખબર ન હોય ત્યાં સુધી જ રહે છે. એક નાનકડા ઢાંકણ નીચે ધરબાયેલું સસ્પેન્સ જો ખૂલી ગયું એટલે ફિલ્મમાંથી ‘ઝિંગ’ ઊડી ગઈ સમજો. ત્રીજું શાશ્વત જોખમ એ છે કે સસ્પેન્સ ફિલ્મની રિપિટ વેલ્યૂ લગભગ ઝીરો થઈ જાય છે. એટલે જ કમસે કમ આપણે ત્યાં તો નિર્માતાઓ ભાગ્યે જ સસ્પેન્સ-મિસ્ટ્રીના પ્રકારવાળી ફિલ્મો બનાવે છે. ગયા વર્ષે આવેલી સુપર્બ ‘દૃશ્યમ્’ અને કંગાળ ‘જઝબા’ પછી આ વર્ષની પહેલી હિન્દી રિલીઝ ‘વઝીર’ એવી જ સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મ છે. પરંતુ સ્ટોરીમાં ગાબડાંને કારણે તે માત્ર ડિસન્ટ વન ટાઇમ વૉચ બનીને રહી જાય છે.

વાત બે પ્યાદાંની

દાનિશ અલી (ફરહાન અખ્તર) એન્ટિ ટેરરિસ્ટ સ્ક્વૉડનો જાંબાઝ ઑફિસર છે. પરંતુ એક ત્રાસવાદીનો પીછો કરતાં એની લાઇફમાં એવો કરુણ ટ્વિસ્ટ આવે છે, જેમાં એની પત્ની રુહાના (અદિતી રાવ હૈદરી) પણ એનાથી દૂર થઈ જાય છે. ત્યાં જ દાનિશની મુલાકાત થાય છે પંડિત ઓમકારનાથ ધર (અમિતાભ બચ્ચન) સાથે. પંડિતજી એક અકસ્માતમાં પત્ની અને પોતાના બંને પગ ગુમાવી બેઠા છે. ઉપરથી એક વર્ષ પહેલાં જુવાન દીકરી પણ એક અપમૃત્યુને વરી છે. હવે તેઓ બાળકોને ચેસ શીખવીને પોતાનો સમય પસાર કરે છે. આ બંને જણા પોતાનું દુખ ચેસબૉર્ડનાં મહોરાંમાં ભૂલવાનો પ્રયત્ન કરે છે. પરંતુ જૂના ઘાવ અને જૂના હિસાબ એમ થોડા વીસરાય?

એક ચાલ તારી, એક ચાલ મારી

કહે છેકે વિધુ વિનોદ ચોપરાને આ ફિલ્મનો આઇડિયા લગભગ અઢી દાયકા પહેલાં આવેલો. ખાસ્સા પ્રયત્નો પછીયે તેઓ આ આઇડિયા પર ફિલ્મ બનાવી શક્યા નહીં. હવે એમણે ટેલેન્ટેડ ગુજરાતી રાઇટર અભિજાત જોશી અને તેજસ્વી ડિરેક્ટર બિજોય નામ્બિયારને ડિરેક્શન સોંપ્યું છે, પરંતુ એ પછી ‘ટાઉટ થ્રિલર’ કહેવાતા આ ફિલ્મપ્રકારની ગંગામાં ખાસ્સું પાણી વહી ગયું છે. એટલે જો ફિલ્મનું સસ્પેન્સ એકદમ એરટાઇટ ન હોય, તો ગમે ત્યાંથી લોકોની શંકાઓ અંદર ઘૂસી જાય છે.

સીધી જ એક સોફ્ટ રોમેન્ટિક ગીત સાથે શરૂ થતી ‘વઝીર’ તરત જ ચોથા ગિયરમાં પહોંચીને જબરદસ્ત ટ્વિસ્ટ આપી દે છે (સો, શરૂઆત ચૂકશો નહીં, ને અંત કોઇને કહેશો નહીં). આ તબક્કે ફિલ્મમાં ટિપિકલ બોલિવુડિયન મેલોડ્રામા નાખવાનો પુષ્કળ સ્કોપ હતો, પરંતુ બિજોય નામ્બિયારે ફિલ્મને એ ઘિસિપિટી ગલીમાં ઘૂસતાં ફિલ્મને બચાવી લીધી છે. સરસ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ ફિલ્ટરનો ઉપયોગ, સ્લો મોશન વગેરેને લીધે આપણે ફિલ્મની પહેલી પંદર મિનિટમાં જ તેનાં મુખ્ય પાત્રો સાથે ઇમોશનલી કનેક્ટ થઈ જઇએ છીએ. જેટલી કાબેલિયતથી બિજોય નામ્બિયારે ઇમોશનલ સીન શૂટ કર્યા છે, એ જ હથોટીથી આખી શૂટઆઉટ સિક્વન્સ હૅન્ડલ કરી છે. એ સિક્વન્સનું કેમેરા વર્ક પણ ખાસ્સું ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે.

ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચનની એન્ટ્રી વાર્તામાં બીજો ટ્રેક ઉમેરે છે. અમિતાભ શું કામ દાદુ એક્ટર છે એ તમને આ ફિલ્મ જોઇને સમજાય. અહીં એમના બે પગ કપાયેલા છે (જે જોઇને આપણું કાળજું કપાઈ જાય). અહીં એમણે વ્હીલચેર પર બેસીને માત્ર ચહેરાથી જ અભિનય કરવાનો છે, તેમ છતાં તેઓ એક મિલિમીટર પણ ઊણા ઊતરતા નથી. સામે જો ફરહાન જેવો દમદાર એક્ટર ન હોત તો બચ્ચનમોશાય ફિલ્મમાં એને ખાઈ જ ગયા હોત. બિગ બીને આમ ‘માનવભક્ષી’ થતા રોકનાર ફરહાન ઉપરાંત બીજો એક્ટર છે માનવ કૌલ. અગાઉ ‘સિટી લાઇટ્સ’ અને ‘કાઈ પો છે’માં ગ્રે શૅડની ભૂમિકાઓ ભજવીને છવાઈ ગયેલો માનવ કૌલ થિયેટરનો મંજાયેલો મહારથી છે. અહીં મિનિસ્ટર બનતો માનવ એક સીનમાં પલાંઠી વાળીને બેસે છે અને શર્ટની બાંયો ચડાવવા માત્રથી ખોફ ઊભો કરી દે છે. આ બધી જ સ્ટ્રોંગ બાબતોના પાયા પર ઊભેલો ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ એકદમ ક્રિસ્પ થ્રિલરના ટ્રેક પર ચાલે છે. ઇવન આ ફિલ્મમાં કોઈ સસ્પેન્સ એલિમેન્ટ છુપાયેલું હશે તે આ તબક્કે ખ્યાલ પણ આવતો નથી.

પરંતુ ઇન્ટરવલ બાદ ફિલ્મના પાયા એક પછી એક હચમચવા શરૂ થાય છે. પહેલાં તો નીલ નીતિન મુકેશના પાત્રની એન્ટ્રી થાય છે અને એની લાઉડ એક્ટિંગ જોઇને એવી શંકા થાય છે જાણે એ સીધો સંજય ગુપ્તાની ફિલ્મમાંથી ભાગીને આવ્યો હશે. બાકીનાં તમામ કલાકારોની કંટ્રોલ્ડ એક્ટિંગનો એ એકલે હાથે ભુક્કો બોલાવી દે છે. એવું જ એક નાનકડું દુખ એ થાય કે અહીં પ્રકાશ બેલાવાડી જેવા મસ્ત એક્ટરના ભાગે માત્ર ગણીને એક જ લાઇન બોલવાની આવી છે. સેઇમ વિથ અવતાર ગિલ.

બીજો પ્રોબ્લેમ છે, લોજિકના લોચાનો. કમનસીબી છે કે ફિલ્મના સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લે સાથે અનુક્રમે વિધુ વિનોદ ચોપરા તથા અભિજાત જોશી જેવાં તેજસ્વી નામ જોડાયેલાં હોવા છતાં વાર્તામાં જે બાકોરાં રહી ગયાં છે તે અક્ષમ્ય છે. ફિલ્મ પૂરી થયા પછીયે ‘આમ કેમ થયું?’, ‘ફલાણાનું શું થયું?’, ‘તો પછી આવું કઈ રીતે ન થયું?’ જેવા કેટલાય સવાલ આપણા દિમાગમાં દિલ્હીના પ્રદૂષણની જેમ ફર્યા કરે છે અને ફિલ્મના સર્જકોએ તેનો જવાબ આપવાની તસદી સુદ્ધાં લીધી નથી. કદાચ તમારું દિમાગ ‘ચાચા ચૌધરી’ની જેમ કમ્પ્યુટરથી પણ તેજ ચાલતું હોય તો તમે સિક્રેટ કળી જાઓ એવુંય બને. એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ ફિલ્મની જેમ આ તમામ વસ્તુઓ મરણતોલ સાબિત થાય છે. ઇવન અભિજાત જોશી વાર્તાને વધુ વળ ચડાવીને બદલો, વેરઝેર, મૈત્રી, ક્ષમા, ગિલ્ટ, દગો વગેરે મનોભાવોને બહુ સારી રીતે એક્સપ્લોર કરવાની અહીં તક હતી, જે વેડફાઈ ગઈ છે. જોકે સારી વાત એ છેકે ડિરેક્ટરને નબળા અને કંઇક અંશે પ્રીડિક્ટેબલ સેકન્ડ હાફનો અંદાજ આવી ગયો હોય કે કેમ, પણ એમણે ફિલ્મની લંબાઈ અત્યાંત ટૂંકી રાખી છે, જે તેને ડ્રેગ થવામાંથી બચાવી લે છે. એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મ એક પર્ફેક્ટ શૉર્ટફિલ્મનો મામલો છે.

ફિલ્મના મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં સંદેશ શાંડિલ્ય, અંકિત તિવારી સહિત ઘણાં નામો છે, પણ એ વાત માનવી પડે કે આખું આલ્બમ મસ્ત સોલફુલ બન્યું છે. ગાયકોમાં પણ સોનુ નિગમ, શ્રેયા ઘોષાલ, અંકિત તિવારી, જાવેદ અલીથી લઇને અમિતાભ બચ્ચન અને ફરહાન અખ્તર સુધીની વેરાયટી છે. એટલે ફિલ્મથી અલગ કરીને પણ ગીતો સાંભળવાની મજા પડે તેવાં બન્યાં છે. ઉપરથી ફિલ્મમાં આશા ભોંસલેનું ‘આઓ હુઝુર તુમકો’ ગીત પણ બહુ સરસ રીતે વપરાયું છે.

ગેઇમ ઇઝ અપ

સીધી ને સટ વાત એ છે કે ‘વઝીર’ સારાં પર્ફોર્મન્સ, સરસ મ્યુઝિક, ઘણા બધા ગ્રિપિંગ સીન અને સસ્પેન્સ એલિમેન્ટને કારણે ડબ્બો થઈ જવામાંથી સાંગોપાંગ ઊગરી ગઈ છે. બચ્ચન કે ફરહાનના ફૅન કે સસ્પેન્સ વાર્તાઓના ચાહકોએ આ ફિલ્મ થિયેટરમાં કે ટીવી પર એટલિસ્ટ એકવાર તો અવશ્ય જોવા જેવી બની છે. મજા પડે તો બાજી તમારી, નહીંતર ચૅકમેટ.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

દિલ ધડકને દો

ઊંચી દુકાન ફીકા પકવાન

***

જો ‘ટાઇટેનિક’ ડૂબી ન હોત અને તેના પર સાસ-બહૂ છાપ મગજમારીઓ જ ચાલ્યા કરી હોત, તો એ બેશક આના જેવી જ કંટાળાજનક ફિલ્મ બની હોત.

***

dil-dhadakne-do-movie-poster-6‘બાઝીગર’ ફિલ્મનો પેલો સીન યાદ છે? જેમાં ઘરે આવેલા મહેમાનને આપવા માટે જ્હોની લીવર મોટે ઉપાડે જાતે ચા બનાવે છે અને ચાની ભૂકી નાખવાનું જ ભૂલી જાય છે. એવી ફિક્કી ચા પીતી વખતે મહેમાન દિનેશ હિંગુનો દીકરો મોં બગાડે છે, ત્યારે દિનેશ હિંગુ એની પરિચિત સ્ટાઇલમાં અટ્ટહાસ્ય કરીને કહે છે, ‘પી જા પી જા, બેટે. બડે લોગોં કી ચાય ઐસી હી હોતી હૈ.’ બસ, ડિટ્ટો એવી જ સ્થિતિ ઝોયા અખ્તરની આ ‘દિલ ધડકને દો’ની છે. એય ને, કરોડોમાં આળોટતા ઉદ્યોગપતિઓ, લક્ઝરી ક્રુઝ શિપની સફર એમની વચ્ચે સંબંધોની સાઠમારીઓ… બધું સાચું, પણ બડે લોગોની આ ચાય મોઢે માંડીએ તો એવી જ ફિક્કી લાગે છે. આપણે કંઈ મદન ચોપડા સાહેબના ઘરમાં દીકરી દેવાની છે નહીં, કે આ ફિક્કી ચાયને અમૃત સમજીને ગટગટાવી જઇએ.

ઊંચે લોગ, ઊંચી નાપસંદ

કમલ મેહરા (અનીલ કપૂર) દિલ્હીના એક કાબરચીતરા વાળ ધરાવતા અબજપતિ બિઝનેસમેન છે. એમના પારિવારિક સંબંધોની સાથે એમની કંપની પણ ખોટમાં ચાલી રહી છે. પત્ની નીલમ (શેફાલી શાહ) સાથે એના સંબંધો નોર્મલ નથી. મોટી દીકરી આયેશા (પ્રિયંકા ચોપરા)ને માનવ (રાહુલ બોઝ) નામના એક નમૂના સાથે પરણાવીને મુંબઈ પાર્સલ કરી દીધી છે. જોકે આયેશા એકદમ સ્માર્ટ બિઝનેસમેન છે. એટલે એણે એકલેપંડે ‘મુસાફિર.કોમ’ નામની ટ્રાવેલ વેબસાઇટ ખડી કરીને ‘ફોર્ચ્યૂન’ મેગેઝિનમાં પોતાનું સ્થાન મેળવી લીધું છે. આ કાબરચીતરા કમલભાઈના દીકરા કબીર (રણવીર સિંહ)ને પ્લેન ઉડાડવાનો શોખ છે, પરંતુ બાપાને આખા બિઝનેસની કોકપિટમાં દીકરાને બેસાડી દેવો છે, જે દીકરાને પસંદ નથી. આ કમલ-નીલમ દંપતી પોતાનાં લગ્નની સાલગિરહ બડે લોગને છાજે એમ સેલિબ્રેટ કરવા એક લક્ઝરી ક્રૂઝમાં અઠવાડિયાની સફરે નીકળે છે, એ પણ આખી જાન જોડીને.

આ ટિપિકલ ફેમિલી ડ્રામાનો બીજો એન્ગલ એવો છે કે કાબરચીતરા અનીલ કપૂર જો પોતાના હરીફ બિઝનેસમેનની દીકરી સાથે પોતાના દીકરાને પરણાવી દે તો એની કંપની ટાઇટેનિકની જેમ ડૂબતાં બચી શકે એમ છે. પરંતુ દીકરો ક્રૂઝ પરની એક ડાન્સર કન્યા ફારાહ અલી (અનુષ્કા શર્મા)ના પ્રેમમાં ડૂબી જાય છે. અડધી ફિલ્મે આપણને ખબર પડે છે કે કાબરચીતરા અનીલ કપૂરના મેનેજરના દીકરા સન્ની (ફરહાન અખ્તર) સાથે પોતાની દીકરીને પ્રેમ થઈ ગયેલો એટલે અનીલે એને અમેરિકા ભણવા મોકલીને દીકરીનાં બીજે લગ્ન કરાવી દીધેલાં. લગભગ ત્રણ કલાક સુધી આ બધી મગજમારીઓ ચાલ્યા કરે છે.

બોરિંગ સી કહાની, આમિર કી ઝુબાની

મોટી નવલકથાઓની જેમ આ ફિલ્મની ટિકિટની સાથે પણ ફિલ્મમાં આવતા પરિવારોની એક વંશાવળી આપવા જેવી હતી. કેમકે આ ફિલ્મમાં એટલાં બધાં પાત્રો છે કે એની ઓળખપરેડમાં જ અડધો-પોણો કલાક નીકળી જાય છે. એ ઓળખપરેડ કરાવાઈ છે ‘પ્લુટો’ નામના એક ડૉગીના મુખે, જેનો વોઇસઓવર મહામહિમ આમિર ખાન સાહેબના કંઠે અપાયો છે. હવે આમિર ખાન ફિલ્મમાં ભલે માત્ર અવાજ સ્વરૂપે હોય, પરંતુ એ ફૂટેજ તો ખાઈ જ જવાનો. અહીં અડધોઅડધ સ્ટોરી પર એ હાવી થઈ ગયો છે. એક્ચ્યુઅલી, એક નાનકડા પરિવાર વચ્ચે માત્ર ત્રણ જ વાક્યની આપ-લેથી પતી જાય એવી સ્ટોરી માટે આટલા લાંબા નરેશનની કે આટલી લાંબી ફિલ્મની પણ જરૂર નહોતી. ઇવન બિનજરૂરી પાત્રોની પણ જરૂર નહોતી. હજી તો ફિલ્મમાં પરમીત શેઠી, દિવ્યા શેઠ, ઝરીના વહાબ, મનોજ પાહવા, વિક્રમ મૅસી, રિદ્ધિમા સૂદ જેવાં જાણ્યાં અજાણ્યાં કલાકારોની ફોજ છે, જે સ્ક્રીન પર ગિર્દી કરવા સિવાય ખાસ કશું કામ કરતાં નથી.

વળી, આ ફિલ્મની વાર્તા પણ આપણે છેલ્લા દોઢેક દાયકાથી સાસ-બહુની સિરિયલોમાં જોતા આવ્યા છીએ એવા જ પ્રકારની છે. તેમાં કોઈ જ નવી વાત કહેવાઈ નથી. ફિલ્મનાં ચાર મુખ્ય પાત્રો વચ્ચેના મતભેદો દૂર કરવા માટે એક જ સીન કાફી હતો, જે કશા દેખીતા કારણ વિના છેક પોણા ત્રણ કલાક પછી લાવવામાં આવ્યો છે.

ગાયબ થયેલાં લંગર

ઢગલાબંધ પાત્રોને એક જ ફિલ્મમાં લેવામાં અખ્તર પરિવારની હથોટી છે. પરંતુ ‘આન્સામ્બલ કાસ્ટ’ કહેવાતા આ સેલિબ્રિટીઓના મેળાવડામાં દરેકને પૂરતી સ્ક્રીન સ્પેસ મળે અને ખાસ તો ફિલ્મ જોતી વખતે કોઈ પાત્ર લાંબા સમય સુધી પડદા પરથી ગાયબ ન લાગવું જોઇએ. અહીં ક્યાંક અનુષ્કા તો ક્યાંક પ્રિયંકા અચાનક ગાયબ થઈ જાય છે અને પછી એકાએક ડૉલ્ફિનની જેમ પાણીમાંથી બહાર આવી જાય છે. એમાંય સ્પેશ્યલ અપિયરન્સના નામે ફરહાન અખ્તરની તો છેક ઇન્ટરવલ બાદ એન્ટ્રી થાય છે.

ફિલ્મનાં પાત્રોનું બેન્ક બેલેન્સ ગમે તે હોય, પરંતુ તેમનાં ઇમોશન્સ આપણી એટલે કે પ્રેક્ષકોની સાથે પૂરા લોજિક સાથે કનેક્ટ થવાં જોઇએ, જે અહીં થતાં નથી. ફોર એક્ઝામ્પલ, ‘ફોર્ચ્યુન’ જેવા મેગેઝિનમાં સ્થાન પામતી સફળ યુવા આંત્રપ્રેન્યોર પોતાના છુટાછેડાની વાત ન કરી શકે? પોતાની સાથે થઈ રહેલા જૅન્ડર બાયસની સામે અવાજ ન ઊઠાવી શકે? પારકી છોકરીને ગમતા છોકરા સાથે પરણાવવા માટે પોતાની ખોટી સગાઈનું નાટ કરી શકતો યુવાન ખુદને ગમતી છોકરીની વાત પિતા સાથે કેમ ન કરી શકે? અને જ્યારે કહે ત્યારે પાંચ જ મિનિટમાં ખાધું-પીધું ને રાજ કર્યુંની જેમ સ્ટોરી હેપ્પીલી એન્ડ થઈ જાય? આટલી અમથી વાત કહેવા માટે લગભગ ત્રણ કલાકની ક્રિમિનલ લંબાઈ? બહોત ના ઇન્સાફી હૈ. આ ફિલ્મમાં બબ્બે એડિટર છે, પરંતુ એડિટિંગનું કામ એકેયે કર્યું હોય એવું લાગતું નથી. મ્યુઝિક આ ફિલ્મનો બીજો એક મોટો ખોટનો સોદો છે. શંકર-એહસાન-લોયનું હોવા છતાં એકેય ગીત એવું નથી કે આપણને યાદ રહી જાય.

હિન્દી ફિલ્મોમાં લક્ઝરી ક્રૂઝ શિપ આપણે ‘અરાઉન્ડ ધ વર્લ્ડ’ અને ‘મન’ જેવી ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ. જેમાં અવનવાં સ્થળો અને એક રસપ્રદ સ્ટોરીનું પરફેક્ટ કોમ્બિનેશન હોય એવી ‘રોડમુવી’ ઝોયા અખ્તરે પણ ‘ઝિંદગી ના મિલેગી દોબારા’ બનાવી જ છે. પરંતુ અહીં આખો કાફલો એક લક્ઝરી ક્રૂઝ પર વિશ્વનાં જે સ્થળોએ ફરે છે તેનું પણ વ્યવસ્થિત રીતે ચિત્રણ થઈ શક્યું નથી.

ઇવન રાઇટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં અખ્તર પરિવાર પ્લસ રિમા કાગતીનાં નામો દેખાય છે, પરંતુ ‘અગર શાહજહાં પ્રેક્ટિકલ હોતા તો તાજ મહાલ કૌન બનાતા?’ જેવાં અપવાદરૂપ વનલાઇનર્સને બાદ કરતાં સમ ખાવા માટેય કોઈ સ્માર્ટ ડાયલોગ નથી. ફિલ્મમાં ‘લોગ ક્યા કહેંગે’ ટાઇપની લાઇનો તો કેટલી વાર બોલાય છે એ ગણવા માટે તો એસીપી પ્રદ્યુમ્નને કામે લગાડવા પડે એવું છે. ફિલ્મનો હળવો ટોન ઢગલામોઢે આવતી ડ્રામેબાજીમાં ક્યાંક તણાઈ જાય છે.

સુકૂન કે પલ

થેન્ક ગૉડ, આ ફિલ્મમાં રણવીર સિંઘે ઝાઝી નાટકબાજી કર્યા વગર મસ્ત એક્ટિંગ કરી છે. ફિલ્મના બધા જ બેસ્ટ સીન એના તરફથી જ આવ્યા છે. અનીલ કપૂરને બે જુવાન સંતાનોના પિતા બતાવવા માટે ‘લમ્હેં’ની જેમ ગોબરા કાબરચીતરા વાળ કરવાની જરૂર નહોતી. પરંતુ એમણે અને ખાસ તો શેફાલી શાહે લાજ રાખી છે. બાકી, પ્રિયંકા ચોપરા, ફરહાન અખ્તર, અનુષ્કા શર્મા કે રાહુલ બોઝ ખબર નહીં કેમ પણ ફિલ્મમાં પરાણે એક્ટિંગ કરતાં હોય એવું લાગ્યા કરે છે.

ક્રૂઝ પે ચલે?

ત્રણ કલાકની ‘દિલ ધડકને દો’માં ચાલતી પંચાતો-મગજમારીઓ જોઇને આપણને સતત એવી ફીલ થયા કરે છે કે આપણે કોઈ મોટા લોકોના ફંક્શનમાં સલવાઈ ગયા છીએ અને એમની ઝાકઝમાળ વચ્ચે બોર થઈ રહ્યા છીએ. એટલે તમે જો આ આસમાની સ્ટારકાસ્ટમાંથી કોઇના ફૅન હો તો વધારી દેવાયેલી ટિકિટો ખર્ચીને લાંબા થઈ શકો. નહીંતર ક્રુઝની સફરો તો ડિસ્કવરી, નેશનલ જ્યોગ્રાફિક જેવી ચેનલોમાં ઘેરબેઠાં પણ થઈ શકે છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

શાદી કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ

પેરેન્ટિંગ કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ

 ***

સ્માર્ટ ઓબ્ઝર્વેશન્સથી ભરપુર આ ફિલ્મ બિનજરૂરી રીતે એટલી બધી લાંબી થઇ ગઇ છે કે એટલા સમયમાં તો સાચુકલી શાદી પણ પૂરી થઇ જાય!

***

skse1શાદી મતલબ દો આત્માઓં કા પવિત્ર બંધન, જનમ જન્માંતર કા સાથ, અગ્નિ કો સાક્ષી માનકર સાથ જીને-મરને કા વચન… આવી એકેય ઘિસીપિટી વાત આ ફિલ્મમાં નથી. પ્રેમમાં પડવું સારું લાગે, પણ એક વાર લગ્ન થઇ જાય અને મેરિડ લાઇફની વાસ્તવિકતા સામે આવે એટલે પ્રેમ સસ્તા ડિઓડરન્ટની જેમ ક્યાંય ઊડી જાય. આ વાતને સ્માર્ટ રીતે કહેતી સાકેત ચૌધરીની રોમકોમ (રોમેન્ટિક કોમેડી) ફિલ્મ ‘શાદી કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ’ સ્માર્ટ હોવા છતાં બિનજરૂરી લાંબી હોવાને કારણે બોરિંગ બનીને રહી જાય છે.

સ્ટોરી પધરાવો સાવધાન

અગાઉની પ્રિક્વલ ‘પ્યાર કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ’નાં પાત્રો સિદ્ધાર્થ રોય ઉર્ફ ‘સિદ’ (ફરહાન અખ્તર) અને ત્રિશા મલ્લિક (વિદ્યા બાલન) હવે પતિ-પત્ની બની ચૂક્યાં છે. એમની મેરિડ લાઇફ અત્યંત હેપ્પી છે, થેન્ક્સ ટુ સિદની સિમ્પલ ફોર્મ્યૂલા, વાંક બેમાંથી ગમે તેનો હોય, આપણે સોરી કહી દેવાનું! પણ ત્યાં જ ત્રિશા પ્રેગ્નન્ટ થાય છે અને બાળકના આગમન સાથે આખી હેપ્પી મેરિડ લાઇફનું શિર્ષાસન થઇ જાય છે. એક સમયે બંને જણાં પ્રેમી પંખીડાંની જેમ જીવતાં હતાં, પરંતુ હવે આખી લાઇફ બેબીની આસપાસ જ ફરવા માંડે છે. હવે બેબીનાં નેપી ચેન્જ કરવાં, બેબીને નવડાવીને તૈયાર કરવી, બેબીને બહાર ફરવા લઇ જવી વગેરે વાતો જ બંને વચ્ચે રહી જાય છે. અધૂરામાં પૂરું આ જ કારણોસર બંને વચ્ચે ઝઘડા પણ થવા માંડે છે.

એટલે સંકટ સમયની સાંકળની જેમ ફરહાન પોતાના સાઢુભાઇ રામ કપૂરની મદદ લે છે. રામભાઇ સલાહ આપે છે કે પત્ની પાસે કામનું બહાનું કાઢીને બે-ત્રણ દિવસ એકલા હોટલમાં રહેવા ભાગી જવાનું, સિમ્પલ! એટલે ગાડી પાટા પર આવી જશે. આ આઇડિયા થોડો સમય તો કામ લાગે છે, ત્યાં જ એક નવી મુસીબત ફરહાનની રાહ જોઇ રહી હોય છે. આવા એક પછી એક ખાડાટેકરામાંથી સિદ-ત્રિશાની મેરિડ લાઇફ આગળ વધતી રહે છે.

અનહેપ્પીલી એવર આફ્ટર

2006માં રાઇટર-ડાયરેક્ટરે રાહુલ બોઝ-મલ્લિકા શેરાવતને લઇને ફિલ્મ બનાવેલી, ‘પ્યાર કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ’. ‘શાદી કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સ’ તેની સિક્વલ છે. એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મ શાદીની નહીં, બલકે મા-બાપ બન્યા પછી ઊભી થતી પેરેન્ટિંગની સાઇડ ઇફેક્ટ્સની વાત વધારે કરે છે.

રિલીઝ પહેલાં ફિલ્મના પ્રોમોઝ જોઇને એવું લાગતું હતું કે દુઃખી પતિ વર્સસ ફ્રસ્ટ્રેટેડ પત્ની વચ્ચેની આ નોકઝોંક એકદમ સ્માર્ટ રોમકોમ હશે. આ ફિલ્મ સ્માર્ટ છે, કેટલાંક ખરેખર સ્માર્ટ ઓબ્ઝર્વેશન્સ પણ લઇને આવે છે, જે તમને ખડખડાટ હસાવે પણ છે, પણ લગ્ન કરતાં વરઘોડો લાંબો ચાલે એની જેમ આ ફિલ્મ ખાસ્સી લાંબી થઇ ગઇ છે. ઉપરથી પ્રીતમનાં સાવ બોરિંગ સોંગ્સ આપણી મજાને સજામાં ફેરવવાનો પૂરેપૂરો પ્રયાસ કરે છે.

આ ફિલ્મમાં આખી વાતને પુરુષના જ એન્ગલથી જોવામાં આવી છે. એટલે સ્ટોરી ટેલર પણ ફરહાન પોતે જ છે. આથી જ આખી વાત બેલેન્સ થતી નથી. એના કરતાં જો ટિટ ફોર ટેટની જેમ બંને પક્ષ તરફથી એકસાથે સ્ટોરી કહેવાઇ હોત તો વાત ઓર જામી હોત. વનસાઇડેડ હોવાના કારણે ફિલ્મના બધા જ સ્માર્ટ પંચ ફરહાનના ભાગે જ આવ્યા છે, જ્યારે વિદ્યા બાલનના ભાગે માત્ર ફ્રસ્ટ્રેટ અને દુઃખી થવાનું જ આવ્યું છે.

શાદી કે સાઇડ ઇફેક્ટ્સનું આખું પેકેજિંગ શહેરી છે. ઉપરાંત ફિલ્મમાં રજૂ કરાયેલા પ્રોબ્લેમ્સ પણ વર્કિંગ કપલ્સને લાગુ પડે એવા જ રખાયા છે, એટલે તે એક અર્બન મલ્ટિપ્લેક્સ મુવી બનીને રહી જશે.

ફિલ્મમાં લગ્નજીવનમાં ત્રાસેલો ફરહાન રામ કપૂરની સલાહ લે છે, પણ એની સલાહોથી એ ઉલટાનો હેરાન થાય છે. આખી ફિલ્મ લગ્ન અને પેરેન્ટિંગ વિશેના જે ખ્યાલો રજૂ કરે છે એ એક હળવી ફિલ્મ માટે બરાબર છે, બાકી એને સિરિયસલી લઇને અમલ કરવા જઇએ તો આપણું ઘર ભાંગે એવી સ્થિતિ સર્જાય! આ ફિલ્મ વર્કિંગ અર્બન કપલ્સ માટે કોઇ સોલ્યૂશન રજૂ કરતી નથી બલકે ‘કામિયાબ શાદી કા કોઇ ફોર્મ્યૂલા નહીં હૈ, બસ એકદૂસરે સે સચ કહો’ એવું કહીને હાથ ખંખેરી નાખે છે.

રાઇટર-ડિરેક્ટર સાકેત ચૌધરીએ મેરિડ લાઇફનાં કેટલાંક ગજબ ઓબ્ઝર્વેશન્સ પકડ્યાં છે, જે આપણને ખડખડાટ હસાવવામાં સફળ થાય છે, પરંતુ આપણાં આ અટ્ટહાસ્યો લાંબાં ટકતાં નથી. કેમ કે, ફિલ્મની ધીમી ગતિ એ સ્માર્ટનેસને ખતમ કરી નાખે છે.

ફરહાન અખ્તર આખી ફિલ્મનો પ્રાણ છે. ‘ભાગ મિલ્ખા ભાગ’ના માચો લૂકની સામે અહીં એ એકદમ યંગ ચોકલેટી લાગે છે. ફિલ્મમાં પત્ની વિદ્યા બાલનને ફરહાન ખોટું બોલતાં એવું કહે છે કે એ જાડી નહીં, પણ પરફેક્ટ લાગે છે. પરંતુ વિદ્યાબેન આપણાં સગામાં થતાં નથી, એટલે આપણે કહી જ શકીએ કે એ અત્યંત જાડી લાગે છે! વળી, એનું ડ્રેસિંગ પણ એવું છે, જેથી એ ઓર ભારેખમ લાગે છે.

ફિલ્મમાં મોડેથી એન્ટ્રી મારતો વીર દાસ ડૂબતી જતી ફિલ્મમાં ઓક્સિજન બનીને આવે છે, પણ એના ભાગે ઝાઝા સીન આવ્યા નથી. ઇન ફેક્ટ, ફિલ્મમાં રામ કપૂર, ઇલા અરુણ, રતિ અગ્નિહોત્રી કે પૂરબ કોહલી પણ જોવી ગમે એવી સ્ટારકાસ્ટ છે, પણ એમના ભાગે ખાસ કશું નોંધપાત્ર કરવાનું આવ્યું નથી.

ફિલ્મનાં પ્રોડ્યુસર્સ બાલાજી અને પ્રીતીશ નાંદીએ ખર્ચો કાઢવા માટે ફિલ્મમાં વધારે પડતાં સ્પોન્સર્સ લઇ લીધાં છે, જેમને જસ્ટિફાય કરવામાં આખી સ્ટોરી વારે વારે એ એન્ડોર્સ કરેલી પ્રોડકટ્સ બતાવવાની દિશામાં જ ફંટાતી રહે છે.

આ શાદીમાં ચાંલ્લો કરવો કે નહીં?

કંગાળ મ્યુઝિક, સ્લો પેસ, વધુ પડતી લંબાઇ અને વન સાઇડેડ સ્ટોરી જેવા ઓબ્વિયસ ખાડાટેકરા દૂર કરી દેવાયા હોત, તો આ ફિલ્મ ધમાકેદાર સ્માર્ટ રોમકોમ બની હોત. પરંતુ અત્યારે પણ સાવ બોરિંગ તો નથી જ. એટલે ફિલ્મ જોવા તો બેધડક જઇ શકાય. હા, સબ્જેક્ટ એવો છે એટલે તમારે થિયેટરમાં અંકલ-આન્ટીઝ, ન્યૂલી મેરિડ કપલ્સ અને આમથી તેમ દોડતાં બચ્ચાંલોગ સાથે ફિલ્મ જોવાની તૈયારી રાખવી પડશે. ફિલ્મની વચ્ચે વચ્ચે ‘સો સ્વીટ’, ‘સો ક્યૂટ’, ‘ઑઑઑઑઑ…’  જેવા ઉદગારો સાંભળવાની પણ તૈયારી રાખવી પડશે. એટલે મેરિડ કપલ્સ તો અહીં પિરસાયેલા ઘણા પ્રશ્નો સાથે પોતાની જાતને આઇડેન્ટિફાય કરશે, પણ કુંવારા જુવાનિયાંવ માટે આ રોમકોમ ‘હોરર ફિલ્મ’ બની જાય એ શક્ય છે. એ લોકો લગ્નનો વિચાર જ માંડી વાળે અને ન્યૂલી મેરિડ કપલ્સ બાળક પ્લાન કરવાનું માંડી વાળે એવાં જોખમ પણ છે જ! એટલે એ રીતે ફિલ્મ પોતાના હિસાબે અને જોખમે જોવી!

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ભાગ મિલ્ખા ભાગ

વાહ મિલ્ખા વાહ!

***

જો પાનસિંહ તોમર ડકૈત ન બન્યો હોત તો એ મિલ્ખા સિંઘ બની શકત?

***

bmb2ધોધમાર વરસાદ પડી રહ્યો છે. એક ઉજ્જડ થઇ ચૂકેલા ગામમાં બારેક વર્ષનો છોકરો પોતાનું ઘર ખોળતો ખોળતો પાછો ફરે છે. “માં… માં…” બૂમો પાડે છે પણ જવાબમાં સન્નાટા સિવાય કશું જ નહીં. અચાનક છોકરાનો પગ લપસે છે, જુએ છે તો એ લોહીના ખાબોચિયામાં પડ્યો છે. ડરી ગયેલો એ છોકરો ઊભો થઇને બે ડગલાં પાછો ચાલે છે, ત્યાં એ ફરી ગબડે છે અને આ વખતે એ છોકરાની સાથોસાથ આઘાત પામવાનો વારો આપણો પણ છે. એ પડે છે સીધો લાશોના ઢગલા પર…

***

ઉથ્થે ડૂબે ઇથ્થે નિકલે

આપણે ત્યાં હોલિવૂડની જેમ “બાયોપિક” પ્રકારની ફિલ્મો બહુ બનતી નથી. પરંતુ બને છે ત્યારે શું બને છે, બોસ! બેન્ડિટ ક્વીન, ગાંધી માય ફાધર, બોઝ ધ ફરગોટન હીરો, ગુરુ, ચક દે ઇન્ડિયા, પાન સિંહ તોમર અને હવે આવી છે રાકેશ ઓમપ્રકાશ મેહરાની મિલ્ખા સિંઘના જીવન પર બનેલી “ભાગ મિલ્ખા ભાગ”. પહેલા જ દડે સિક્સ જેવી ‘રંગ દે બસંતી’ બનાવ્યા પછી, ‘દિલ્હી-6’ જેવી કંગાળ ફિલ્મ બનાવ્યા બાદ તેજસ્વી ડાયરેક્ટર રાકેશ મહેરા ચાર વર્ષથી ગાયબ હતા. પરંતુ મોટી માછલી પાણીમાં ડૂબકી મારે તો તે ફરી પાછું માથું ઊંચકવા માટે જ હોય, એમ રાકેશ મેહરા મિલ્ખા સિંઘની કથા લઇને આવવાના હતા.

મિલ્ખા સિંઘઃ અગ્નિકુંડમાં ઊગેલું ગુલાબ

કેટલાક લોકો આ દુનિયા નામની સ્કૂલમાંથી જિંદગીના પાઠ શીખે છે. આવો જ એક વિદ્યાર્થી એટલે મિલ્ખા સિંઘ. ભાગલા પહેલાં અત્યારના પાકિસ્તાનમાં જન્મેલા મિલ્ખાના પરિવારને 1947માં ભાગલા વખતે એની નજર સામે જ રહેંસી નખાયેલો. એ કારમો ઘા લઇને બાળક મિલ્ખા દિલ્હી ભાગી આવ્યો. શરણાર્થી શિબિરોમાં એક એક રોટલી માટે સંઘર્ષ કરીને મિલ્ખા મોટો થયો. યુવાનીના ઉંબરે પ્રેમ થયો, પણ રખડુ યુવકનું મહેણું ભાંગવા લશ્કરમાં સામેલ થયો. એક ગ્લાસ દૂધ, બે કાચા ઇંડાં અને પરેડમાં થાકી ગયા તો સજામાંથી મુક્તિ, એ ઇનામની લાલચે મિલ્ખા છ માઇલની રેસ એવી દોડ્યો કે એના પરસેવાના રેલામાં એનું હીર પરખાઇ ગયું. પછી તો આકરી ટ્રેનિંગ અને ઓલિમ્પિક્સથી લઇને કોમનવેલ્થ ગેમ્સ તથા એશિયન ગેમ્સમાં ભાગ લેવાનો સિલસિલો શરૂ થયો. આજે 77 વર્ષના મિલ્ખા સિંઘ કોમનવેલ્થ ગેમ્સમાં ઇન્ડિવિઝ્યુઅલ એથ્લેટિક્સમાં ગોલ્ડમેડલ જીતનારા એકમાત્ર ભારતીય એથ્લિટ છે.

ફિલ્મ છે કે મેરેથોન રેસ?

‘ભાગ મિલ્ખા ભાગ’માં સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે એવી વસ્તુ છે ફરહાન અખ્તરનું એકદમ એથ્લિટ જેવું ટોન્ડ બોડી, જે સલમાનની જેમ શોઓફ્ફ કરવા માટે નહીં પણ એક ફૌજીનું ફૌલાદી બદન લાગે છે. મિલ્ખાના પાત્રને એણે એકદમ ડીપલી ઘુસ કે આત્મસાત્ કર્યું છે. એણે ફિલ્મની જેમ હકીકતમાં પણ બાલદી ભરીને પરસેવો વહાવ્યો છે, એ પરખાઇ આવે છે! બીજું આશ્ચર્ય છે પ્રસૂન જોશીની કલમ. ગીતકાર પ્રસૂને આ વખતે સ્ક્રીનપ્લે અને ડાયલોગ્સ માટે પણ કલમ ઉપાડી છે. મિલ્ખાના પાત્રને પૂરેપૂરો ન્યાય કરવા માટે પ્રસૂને એમની સાથે સારો એવો સમય ગાળ્યા બાદ સ્ક્રિપ્ટ લખી છે, પણ આ જ લાલચમાં ફિલ્મ ત્રણ કલાક અને દસ મિનિટ જેટલી મેરેથોન લાંબી થઇ ગઇ છે. એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં ફરહાન પછી સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચ્યું હોય તો તે છે ‘મિલ્ખુ’ની બહેન બનતી દિવ્યા દત્તા અને ‘જવાન’ મિલ્ખાના ગુરુ બનતા પવન મલ્હોત્રાએ. કોચના રોલમાં ક્રિકેટર યુવરાજ સિંહના પપ્પા યોગરાજ સિંહ પહેલીવાર હિન્દી ફિલ્મોમાં દેખાયા છે. પંજાબી ફિલ્મોમાં તો એ જાણીતો ચહેરો છે જ (યોગરાજને જોઇને વિચાર આવે કે બરાબર છે જે માણસ યુવરાજ સિંહને પેદા કરી શકે એના હાથ નીચે મિલ્ખા તો પેદા થાય જ ને!). ફરહાનની સામે સોનમ કપૂર ફિલ્મમાં લિટરલી પાણી ભરે છે, એ પણ એક હાથમાં હાંડો અને બીજા હાથમાં બાલદી લઇને. એ સિવાય ફિલ્મમાં બિચારીનું કશું કામ નથી. ‘જયકાંત શિક્રે’ ટાઇપના રોલ કર્યે રાખતા પ્રકાશ રાજ મુચ્છડ ફૌજી અફ્સરના રોલમાં સારા લાગે છે. પરંતુ સૌથી હાસ્યાસ્પદ કાસ્ટિંગ હોય તો જવાહરલાલ નેહરુ બનતા દિલીપ તાહિલનું. ફિલ્મમાં શંકર એહસાન લોયનું મ્યુઝિક એવું જાનદાર છે કે કારમાં સાંભળતા હોઇએ તો ઉત્તેજનામાં આપણો પગ એક્સલરેટર પર દબાઇ જાય એવું બને.

રેસ જીવનની

રમખાણમાં હોમાતા પહેલાં મિલ્ખાના પિતા એને બૂમ પાડે છે, ‘ભાગ મિલ્ખા… ભાગ’, પરંતુ મિલ્ખાનું દોડવું એ ખરેખર તો એના જીવનનો સંઘર્ષ છે. બાળપણમાં એ જીવ બચાવવા દોડ્યો, પછી જીવતા રહેવા માટે દોડ્યો, પછી કશુંક બનવા માટે દોડ્યો, એ પછી દેશ માટે દોડ્યો અને આ દરેક તબક્કે એના કારમા ભૂતકાળની ભૂતાવળો એની પાછળ દોડતી રહે છે. રાકેશ મેહરાએ વર્તમાન અને ફ્લેશબેક એકસાથે કહેવાની પોતાની ‘રંગ દે બસંતી’ની જ સ્ટાઇલ અહીં વાપરી છે. અહીં તો ફ્લેશબેકમાં પણ ફ્લેશબેક છે. એટલે કોઇ તબક્કે આપણે ભૂલી જઇએ કે આપણે કયા સમયખંડમાં છીએ. એક મોટો લોચો એ છે કે લગભગ ભાગ મિલ્ખા… જેવી જ સ્ટોરી આપણે થોડા સમય પહેલાં ‘પાનસિંહ તોમર’માં જોયેલી, પણ પાનસિંહે હિંસાનો માર્ગ પકડી લીધો જ્યારે મિલ્ખાએ પોતાની ટ્રેક છોડી નહીં. એટલે જ આજે પાનસિંહ ડકૈત છે અને મિલ્ખા હીરો. જોકે પાન સિંહ તોમર જેટલી આ ફિલ્મ રિયલિસ્ટિક નથી લાગતી!

ઇન શોર્ટ, ‘ભાગ મિલ્ખા ભાગ’ આટલાં કારણોસર જોવી જ જોઇએઃ ફરહાનની મહેનત એક્ટિંગ અને બોડી બિલ્ડિંગ બંને માટે (સ્ક્રીન પર એકસાથે પચ્ચીસ-પચ્ચીસ પુશઅપ્સ કરવાં એ નાનીસૂની વાત નથી!), પ્રસૂન જોશીની કવિતા અને સ્ક્રીનપ્લે-ડાયલોગ્સ માટે, શંકર-અહેસાન-લોયના પંજાબી ફીલ આપતા સંગીત માટે અને એના મસ્ત પ્લેસિંગ માટે, 1950-60ના દાયકાનું ભારત જોવા માટે, બાળ મિલ્ખા સિંઘ બનતા બાળકલાકારની તથા દિવ્યા દત્તા અને પવન મલ્હોત્રાની એક્ટિંગ માટે, રાકેશ ઓમપ્રકાશ મેહરાના આ ફિલ્મ બનાવવા પાછળના ડેડિકેશન માટે (અને એક નાનકડા સીનમાં એમના ગેસ્ટ અપિયરન્સ માટે). પરંતુ હા, કકળાટિયા પબ્લિક આવવાની વકી હોય એવો શો પસંદ ના કરશો, નહીંતર તમારી ફિલ્મ જોવાની મજા મરી જશે!

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.