Carry On Kesar

Miscarriage of a nice idea


carry-on-kesar-fa-gujarati-2016-500x500It’s an art to pick up a nice, heart-warming story from routine news headlines. But it takes a herculean task to convert that germ of a story into a delightful two hour movie. Director Vipul Mehta’s comedy-drama film ‘Carry On Kesar’ completely falls flat in this idea to execution conversion process. In spite of having immensely talented actors as Darshan Jariwala, Supriya Pathak Kapur and very glamorous Avni Modi, over the top melodrama and very lazy writing with sexist-racist, below the belt dialogues, this movie remains a forgetful experience.

Kid Kid Hota Hai

Shyamji Patel (Darshan Jariwala) and his wife Kesar (Supriya Pathak Kapur) live in the small town called Jam Khambhalia of Saurashtra. They live in a big haveli (which is in fact the Riverside Palace of Gondal and once rented to Salman Khan’s sisters in ‘Prem Ratan Dhan Payo’). They have big gaadi (car), waadi (field) and oil mills, but they aren’t happy. All they need is an offspring of their own.  But how is it possible as Shyamji is 55 and Kesar is 50?

Enter Anahita aka Annie (Avni Modi), a fashion designer from Paris. She comes to know about Kesar, who is a two times national award winner Patola designer. But is now prisoner of her loneliness. By earliest flight Annie comes to Jam Khambhalia to learn the art from Kesar. Instead, she persuades the aged couple to try for a baby through IVF technic. Luckily there’s a gynaecologist Dr Prateek Joshi (Rittesh Mobh) from London has started an IVF clinic in the town. After initial denial the couple agrees. But will they have ultimate fulfilment of having a baby? One more thing, Annie too has one secret to reveal.

Is everything fair in drama?

To gain parenthood in fifties is a very nice story idea to start with. The very thought is a mixture of many emotions. The pain of a childless couple, to counter societal pressures to be parents at the age of being grand-parents, those tiny moments during pregnancy, weird demands of a pregnant woman, to get a first glimpse of own child, to hear their heartbeats for the first time etc. Such emotions, if executed well, easily connect with the audience. Seasoned actors Darshan Jariwala and Supriya Pathak Kapur have masterfully struck a chord. Throughout the movie, they remain in their respective characters. They are beautifully glued together as a husband and a wife. We can see pain of a mother she couldn’t be, behind a strict shethani in Supriya. There’s love and fear of loneliness behind her hard nut behaviour with her husband (interstingly, this behaviour of her reminds us of Supriya Pathak’s mother Dina Pathak’s role in Hrishikesh Mukherjee’s ‘Kubsoorat)’. On the other hand, Kesar’s husband Shyamji feels the pain of her wife. He tries everything from being goofy to amicable to keep her happy. The couple looks inseparable, fully merged in each other. There’s a scene where Darshan Jariwala looks into a mirror realising his old age, grey hair, wrinkled skin and fighting with tears. It shows his mastery as an actor. Without saying a word he conveys pain, anger and frustration in just a few seconds. Alas, this is the only glimpse of subtlety in the whole movie. This delightful couple, fine actor duo, cannot hide gigantic shortcomings of the movie.

I have been repeatedly saying that films demand much more subtlety than stage plays. Characters should not keep on talking all the time on very high pitch volumes. Some things should be left to camera which can convey emotions more beautifully than spoken words. Talented cinematographer Pushkar Singh could have been utilized but he seems busy in capturing drone images in every five minutes.

Despite having high pitch melodrama, ‘Carry On Kesar’ keeps lighter tone running throughout the whole film. Like ‘Vicky Donor’, there’s a scene where our lead actor has to collect a semen sample. Luckily it doesn’t have any vulgarity, but creates chuckles. We are told it’s a family film. Then why writers have used below the belt, double meaning stale jokes. The mix-up between names ‘Jiglo’ (derived from Jignesh) and ‘gigolo’ is stretched to eternity. There’s a black actor in the film, who is called shamelessly as ‘kaala khatta’, ‘daamar nu dablu’ (a tin of tar) and ‘Habsi’. On one hand we are shown feelings of a childless parents, but we just don’t care about racism.

Sexist undertone in the film is also bothersome. When Annie comes to the a small town wearing shorts, piercings, hair colour and tattoos, she’s rejected by the boy for the same. She has to get ‘aadarsh Bharatiya naari’ avatar to get accepted. She has to wear a saari and cover herself from top to toe. Is the length of her skirt is measurement of her character? Remember, she does all these for the boy who is London return doctor and persuades a middle aged couple to be broad minded! Really?

Logic and detailing, too, go for a toss in the whole movie. Take these: The story is in Jam Khambhalia. So vehicles should have number plates with ‘GJ 37’. Instead we see GJ1, GJ3, GJ4, GJ7, except GJ37. Why such a big man Shyamji Patel has to land up in police station for buying a watermelon? Doesn’t anyone know him in Jam Khambhalia? Kesar is a world renowned designer, but there isn’t a trace of design anywhere near her. Why does a Londoner doctor start IVF clinic in the town which has population of just one lakh? Why does his clinic look like of a general practitioner? (We could have shown the process of IVF instead.) Why does almost no one speak in kathiawaadi dialect? How they measured blood pressure of a baby in incubator without attaching anything to her?

Dialogues of the movie are full of mushy wordplay. Over use of rhyming the words (khobo-kholo, ruksh-vruksh, frame-prem, kesar-pukesar) feels like we are in some kavi sammelan! It creates unintentional laughter at a few places.

As I said, Darshan Jariwala and  Supriya Pathak Kapur are beck bones of this two hours long loud movie. Avni Modi looks cute but she overacts in almost all the scenes. Romantic angle between Annie and the doctor look completely forced. They have chemistry of water and petrol between them, i.e. zero. All other characters are just cut-pasted here, and don’t serve any purpose. Only Amish Tanna as ‘Jiglo’ makes you laugh as he has superb comic timing. Senior actor Sanat Vyas is also wasted in a cameo. Reminding of cameo, there’s ‘big’ guest appearance in the movie which can delight you. Had it taken care of, the village could also have become a character here. It is just a fake postcard here.

Music by Sachin-Jigar saves the day. The album has four songs which are voiced by big names like Alka Yagnik, Sunidhi Chauhan, Javed Ali, Osman mir and Kirti Sagathia. It’s a treat to hear them, but not picturized well and over used in the movie.

Carry On Darshanbhai-Supriyaben

It’s a welcome trend to bring actors like Darshan Jariwala and  Supriya Pathak Kapur in Gujarati cinema. But until they aren’t given a strong script, only big names cannot promise a good film. ‘Carry On Kesar’ banks on these two big names, its novel subject and high pitched melodrama. The movie has some delightful scenes, but at the end it remains a two hour long ad film of an IVF clinic.

Rating: ** (Two Stars)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.



યે કૌન ચિત્રકાર હૈ?


એક અફલાતૂન કલાકૃતિ જેવી આ ફિલ્મ આટલાં વર્ષથી સેન્સરમાં અટવાયેલી હતી તે આપણા ફિલ્મ ઉદ્યોગની કમનસીબી છે.


pmkxkz7j5ajw33ew-d-0-nandana-sen-randeep-hooda-rang-rasiya-movie-new-posterઓશો રજનીશ કહેતા કે કોઈ વસ્તુને કોઇનાથી છુપાવવી હોય તો તેને બરાબર તેની નજર સામે જ મૂકી દો. વ્યંગમાં કહેવાયેલી આ વાત આપણા વારસાની બાબતમાં કરુણ રીતે સાચી ઠરે છે. હોલિવૂડની ફિલ્મોના પ્રતાપે આપણે ત્યાં લોકો લિયોનાર્દો દ વિન્ચી વિશે જેટલું જાણતા હશે એના કરતાં હજારમા ભાગનું પણ ઓગણીસમી સદીના ધરખમ ભારતીય ચિત્રકાર રાજા રવિ વર્મા વિશે નહીં જાણતા હોય. કરોડો ભારતીયો કેલેન્ડરમાં છપાયેલાં દેવી-દેવતાઓ તરીકે રોજિંદા ધોરણે એમનાં ચિત્રો નિહાળે છે-પૂજે છે, પરંતુ તેના સર્જક વિશે મુઠ્ઠીભર કળારસિકો સિવાય ભાગ્યે જ કોઈને ખબર હોય છે. ૨૦૦૮થી બનીને તૈયાર પડેલી કેતન મહેતાની ફિલ્મ ‘રંગ રસિયા’ ફાઇનલી છ વર્ષ પછી સેન્સર સાથેના સંઘર્ષ પછી રિલીઝ થઈ છે. સમયના કેન્વાસ પર રંગ, કળા, વિવાદ, વિચાર, શૃંગાર, ધર્મના લસરકા સાથેની આ ફિલ્મ સિનેમાના ચાહકોએ ચૂકવા જેવી નથી.

કળા વર્સસ સંસ્કૃતિ


રાજા રવિ વર્મા

૧૮૪૮માં ત્રાવણકોર (કેરળ)માં જન્મેલા રાજા રવિ વર્મા (રણદીપ હૂડા) એક અત્યંત પ્રતિભાશાળી ચિત્રકાર હતા. એમની કળા અને ઉપલબ્ધિઓથી ખુશ થઇને ત્રાવણકોરના મહારાજા (આશિષ વિદ્યાર્થી) એમને ‘રાજા’ની પદવી આપે છે. પરંતુ મહારાજાના અવસાન પછી રાજગાદીએ બિરાજેલા એના નાના ભાઈ (પ્રશાંત નારાયણન) સાથેના ખટરાગ અને પત્ની સાથેના સંબંધ વિચ્છેદથી વ્યથિત રવિ વર્મા મુંબઈની વાટ પકડે છે. ત્યાં તે બરોડા સ્ટેટના દીવાન (સચિન ખેડેકર)ને ત્યાં રહે છે. અહીં એમની મુલાકાત થાય છે સુગંધા (નંદના સેન) સાથે. તેનું અફાટ સૌંદર્ય રવિ વર્માને ચિત્રો બનાવવા માટે પ્રેરિત કરે છે. તે દરમિયાન વર્મા બરોડાના મહારાજા સયાજીરાવ ગાયકવાડને ત્યાં રહીને ભારતીય સંસ્કૃતિની ગાથાઓ આલેખતાં ચિત્રો બનાવવાનું બીડું ઝડપે છે. ભારતના ભવ્ય વારસાને પ્રત્યક્ષ નિહાળ્યા બાદ તે સુગંધાને પ્રેરણામૂર્તિ તરીકે રાખીને ભારતીય દેવી-દેવતાઓનાં ચિત્રો દોરે છે. આ જ ચિત્રોના જાહેર એક્ઝિબિશન દરમિયાન રવિ વર્મા જુએ છે કે લોકોને એમણે તૈયાર કરેલાં દેવી-દેવતાઓમાં સાક્ષાત્ ઈશ્વરનાં દર્શન થાય છે. એટલે વર્મા એક જર્મન પ્રિન્ટર ફ્રિટ્ઝ લાઇઝર (જર્મન અભિનેતા જિમ બીવન) સાથે મળીને એક પ્રેસ શરૂ કરે છે અને પોતાનાં ચિત્રોને જથ્થાબંધ સંખ્યામાં છાપીને દેશના ખૂણેખૂણામાં પહોંચાડવાનું નક્કી કરે છે.


આ જ અરસામાં રવિ વર્માએ દોરેલાં કેટલાંક નગ્ન ચિત્રો વિવાદ પકડે છે. જ્યારે હિન્દુ રક્ષા સમિતિના વડા પંડિત ચિંતામણિ (દર્શન જરીવાલા) તરફથી પણ એમના પર કાયદેસર કેસ ચાલે છે કે આખરે ઈશ્વરનાં ચિત્રો બનાવવાની અને તેનું વેપારીકરણ કરવાની અનુમતિ રવિ વર્માને કોણે આપી? આ કેસની સાથે જ કળા, અભિવ્યક્તિ, ધર્મ, સંસ્કૃતિના પણ સવાલો ઉપસ્થિત થાય છે.

દરેક સ્ટ્રોકમાં સિક્સર

આપણા ગુજરાતી ફિલ્મમેકર કેતન મહેતાએ રાજા રવિ વર્માના જીવન અને ત્યારના ભારતને સજીવન કરવામાં ભારે જહેમત ઉઠાવી છે. તેને કારણે આ ફિલ્મ અલગ અલગ ઘણાં કારણોસર મસ્ટ વૉચ મુવીઝની કેટેગરીમાં આવીને બેસે છે. જેમ કે…


રાજા રવિ વર્માએ સર્જેલું ‘સરસ્વતી’ દેવીનું વિખ્યાત પેઇન્ટિંગ

કારણ-૧ – રાજા રવિ વર્માનાં ચિત્રોઃ દેવી સરસ્વતી, લક્ષ્મીજી, રામાયણ-મહાભારતના પ્રસંગો, મેનકા દ્વારા વિશ્વામિત્રનો તપોભંગ, ઉર્વશી અને પુરુરવાની પ્રેમકહાણી, નળ-દમયંતી, યશોદા-બાલકૃષ્ણ, રાધા-કૃષ્ણ, દીવાન પર બેઠેલી સ્ત્રી વગેરે પ્રખ્યાત ચિત્રોનાં સર્જન પાછળથી કથાઓ અત્યંત રોમાંચક છે. નંદના સેનને મોડલ તરીકે રાખીને રિક્રિએટ થતાં આ ચિત્રો આપણી આંખ સામે સજીવન થઈ ઊઠે છે એ કળારસિકોના રૂંવાડા ઊભા કરી દેવા માટે સક્ષમ છે.


કારણ-૨ – આર્ટ ડિરેક્શન અને પ્રોડક્શનઃ પ્રોડક્શન ડિઝાઇનર નીતિન ચંદ્રકાન્ત દેસાઈ ફરીફરીને સાબિત કરતા આવ્યા છે કે આધુનિકતાની આપાધાપી વચ્ચે ઐતિહાસિક ભારત ખડું કરવામાં એમનો જોટો જડે તેમ નથી. અહીં પણ તેઓ જાણે આપણને ટાઇમટ્રાવેલ કરાવતા હોય એમ એમણે ઓગણીસમી સદીનું મુંબઈ, કેરળ ખડું કરી દીધું છે. આખી ‘રંગ રસિયા’ ફિલ્મમાં ત્યારનાં શહેરો, લોકોના પહેરવેશ, વાહનવ્યવહાર, રીત-રિવાજો, માન્યતાઓ, દક્ષિણ ભારતની માતૃ પ્રધાન સમાજ વ્યવસ્થા વગેરે આપણી સામે આંખ મરડીને બેઠું થઈ જાય છે. નીતિન દેસાઈનું આર્ટ ડિરેક્શન કહો કે કેતન મહેતાની કાબેલિયત કહો, આખી ફિલ્મ જાણે એક હાલતું ચાલતું પેઇન્ટિંગ હોય તેવું લાગે છે.

કારણ-૩ – સમાંતરે ચાલતી સંસ્કૃતિઓનો ઉદયઃ રાજા રવિ વર્મા જે કાળખંડમાં જીવી ગયા તે આપણી આઝાદી તથા પૂર્ણ સ્વરાજ્યની માગણીના, ઈન્ડિયન નેશનલ કોંગ્રેસના, ફોટોગ્રાફી અને સિનેમાના, ભારતમાં સિનેમાનાં પગરણના સૂર્યોદયનો સમય હતો. આથી જ રવિ વર્માની વાર્તાની સાથોસાથ લોકમાન્ય ટિળક પૂર્ણ સ્વરાજ્યની માગણી કરતા હોય, દાદાભાઈ નવરોજી પણ સ્વતંત્રતાની વાત કરતા હોય, તાજી સ્થપાયેલી કોંગ્રેસ ભાખોડિયાંભર ચાલતી હોય, સ્ટિલ કેમેરાથી ફોટા પડતા હોય, મોડર્ન સિનેમાના શોધકો લ્યુમિએર બ્રધર્સ મુંબઈની વોટસન હોટલમાં પોતાના ‘સિનેમેટોગ્રાફ’નું ડેમોન્સ્ટ્રેશન આપતા હોય, ભારતીય સિનેમાના પિતામહ દાદાસાહેબ ફાળકે રવિ વર્માના આસિસ્ટન્ટ તરીકે કામ કરતા હોય (જોકે પરેશ મોકાશીની પ્રખ્યાત મરાઠી ફિલ્મ ‘હરિશ્ચંદ્રાચી ફેક્ટરી’માં રાજા રવિ વર્માનો ઉલ્લેખ સુધ્ધાં નહોતો એ આશ્ચર્યજનક વાત છે.)… આ બધું જ મુખ્ય વાર્તાની સમાંતરે ચાલતું રહે છે, જે ફિલ્મના આનંદને ઓર નક્કર બનાવે છે.

કારણ-૪ – શૃંગાર રસઃ સુષ્ઠુ સુષ્ઠુ જોવા ટેવાયેલા આપણા દર્શકોને આઘાત લાગે તે રીતે કેતન મહેતાએ આ ફિલ્મમાં શૃંગાર રસનું નિરુપણ કર્યું છે. આપણી ફિલ્મોમાં કદાચ પહેલી જ વાર અહીં નારી દેહની ફ્રન્ટલ ન્યૂડિટી દેખાઈ છે. આ જ કારણોસર કેતન મહેતાએ સેન્સર બોર્ડ સામે લાંબી ફાઇટ પણ કરી છે. પરંતુ આ નગ્નતા જરાય અશ્લીલ કે બિભત્સ લાગતી નથી. બલકે નખશિખ પ્રેમ અને શૃંગારિક લાગે છે. આ ફિલ્મમેકરની સફળતા છે.

કારણ-૫ – વૈચારિક દ્વંદ્વઃ ‘રંગ રસિયા’ વર્તમાન સમયમાં રાજા રવિ વર્માનાં ચિત્રોની હરાજી વખતે ચાલી રહેલા હિંસક વિરોધથી શરૂ થાય છે અને બીજી જ સેકન્ડે તે ઓગણીસમી સદીમાં એવા તબક્કે પહોંચી જાય છે, જ્યાં આ જ (ચિત્રોમાં નગ્નતાનાં) કારણોસર એમના પર કાયદેસરની કાર્યવાહી ચાલેલી. આ જક્સ્ટાપોઝિશન છાપરે ચડીને કહી આપે છે કે ભલે સમય બદલાયો હોય, પરંતુ એક પ્રજા તરીકે આપણી માનસિકતા સહેજ પણ બદલાઈ નથી. વળી, તે સમયની સંકુચિત ધાર્મિક માન્યતાઓના સંવાદો સાંભળીને આપણી અત્યારની ઓડિયન્સ હસે છે, પરંતુ કરુણતા એ છે કે એવા જ ધર્માંધ ખ્યાલો આજે પણ જીવે છે, બલકે ઓર મજબૂત થઈ રહ્યા છે. ઉપરાંત ફિલ્મ આપણને એ વિચારતા કરી મૂકે છે કે શું વિશ્વમાં ધર્મ જ સૌથી વધુ વેચાય છે? શું આપણે આપણી કલ્પનાઓને પણ ભયના પાંજરામાં પૂરી દીધી છે? શું આપણી કામસૂત્ર અને ખજૂરાહોની મહાન સંસ્કૃતિ નારીદેહનાં પ્રદર્શન માત્રથી તૂટી જાય એટલી તકલાદી છે? આ ઉપરાંત એક કળાકાર-સર્જકનું તરંગીપણું, એના નખરા, એનું ફ્રસ્ટ્રેશન, એને થતી પ્રેરણાની પળો, દુનિયાદારીથી એની અલિપ્તતા વગેરે બધું જ કેતન મહેતાએ આબેહૂબ ઝિલ્યું છે.

ચિત્રના કાળજે ડાઘ

આ ફિલ્મ એક અફલાતૂન ક્લાસિક કૃતિ બની શકી હોત, પરંતુ અમુક બાબતોએ તેની આડે જાણે બર્લિન વૉલ ખડી કરી દીધી છે. રંગ રસિયા ફિલ્મ મરાઠી સર્જક રણજિત દેસાઈની નવલકથા ‘રાજા રવિ વર્મા’ પરથી બનાવાઈ છે. પરંતુ કોઈ સંભવિત વિવાદથી હાથ ધોઈ નાખવા માગતા હોય તેમ કેતન મહેતાએ ફિલ્મની શરૂઆતમાં એવું કહીને હાથ ઊંચા કરી દીધા છે કે આ ફિલ્મ રાજા રવિ વર્માનું સત્તાવાર બાયોપિક (જીવનવૃત્તાંત) નથી. પરંતુ ફિલ્મનાં સ્થળ-કાળ, પાત્રો બધું જ સાચુકલું છે. તો પછી એકે પ્રેક્ષક તરીકે આપણે હકીકત અને કલ્પના વચ્ચે ભેદરેખા ક્યાં દોરવાની? આ ચોખવટને કારણે તો સમગ્ર ફિલ્મની ઑથેન્ટિસિટી ઉપર સવાલ ખડા થઈ જાય છે. ઘણી હકીકતો પણ ફિલ્મમાંથી ગાયબ છે. જેમ કે, રવિ વર્માને બે ભાઈ અને એક બહેન હતાં, જ્યારે ફિલ્મમાં એમને માત્ર એક ભાઈ હોવાનું દર્શાવાયું છે. એમને બે દીકરા અને ત્રણ દીકરીઓ પણ હતાં, પરંતુ ફિલ્મમાં આ બધાં જ ગાયબ છે. વળી, ફિલ્મમાં રવિ વર્મા જે રીતે કામુક પુરુષ બતાવાયા છે, તેવા એ વાસ્તવમાં હતા ખરા? આમાંથી કશાનો ઉત્તર ફિલ્મમાંથી મળતો નથી. ફિલ્મમાં એકપણ ઠેકાણે સાચા રવિવર્માની તસવીર ડિસ્પ્લે કરાઈ નથી.

અન્ય કસબીઓની કળા

રાજા રવિ વર્માના પાત્રમાં રણદીપ હૂડાએ એના અભિનયની મર્યાદાઓ છતાં પાત્રમાં જીવ રેડી દીધો છે. મારકણી આંખોવાળી નંદના સેનની ડાયલોગ ડિલિવરીમાં થોડા લોચા છે, પરંતુ એણે જે રીતે બોલ્ડ દૃશ્યો આપ્યાં છે એ આંખો પહોળી કરી દે છે. ઉપરાંત ફિલ્મમાં રહેલાં જથ્થાબંધ કલાકારો જેવાં કે પરેશ રાવલ, દર્શન જરીવાલા, સચિન ખેડેકર, વિક્રમ ગોખલે, સુહાસિની મૂળે, આશિષ વિદ્યાર્થી, ચિરાગ વોરા, વિપિન શર્મા, ફેરિના વઝીર, રજત કપૂર વગેરે પણ એમની જગ્યાએ પરફેક્ટ લાગે છે. સંદેશ શાંડિલ્યનું જસ્ટ અબોવ એવરેજ મ્યુઝિક હોવા છતાં ફિલ્મનો ટાઇટલ ટ્રેક અને ‘અનહદ નાદ જગા દે’ ગીતો ખરેખર સારાં બન્યાં છે. અહીંયા ખાસ ઉલ્લેખ અનિલ મહેતા ઉપરાંત ફિલ્મના બે વિદેશી સિનેમેટોગ્રાફર્સ ક્રિસ્ટો બાકાલોવ અને રાલી રાલ્ત્સેવનો તથા કોશ્ચ્યૂમ ડિઝાઇનર્સનો પણ કરવો પડે.

જોઈ નાખો આ કલાકૃતિને

જો તમને ખરેખર કશુંક હટ કે માણવામાં રસ હોય અને ભારતીય વારસાને, એક મહાન ભારતીય ટેલેન્ટને પિછાણવાની ઈચ્છા હોય, તો તમારે વહેલી તકે ‘રંગ રસિયા’ જોવા જવું જોઇએ. હા, ન્યૂડિટીના દેખીતા કારણોસર આ ફિલ્મને ‘એ’ સર્ટિફિકેટ અપાયું છે એટલે બાળકોને તો ભૂલેચૂકે પણ સાથે રાખશો નહીં. સાથોસાથ તમારા દિમાગની ખિડકિયાં પણ ખુલ્લી રાખીને જજો.

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.


ત્રાસનો ટ્રિપલ રોલ


આ ફિલ્મ નથી, પોણા ત્રણ કલાકનું સાજિદ ખાનના પૂઅર જોક્સનું કલેક્શન છે.


06-humshakalsઆમ તો ‘હિંમતવાલા’ની રિમેક બનાવીને સાજિદ ખાને સાબિત કરી જ દીધેલું કે એ કઈ કક્ષાની હથોડાછાપ ફિલ્મો બનાવી શકે છે. પરંતુ ના, ઑડિયન્સના દિમાગનું ભેજાફ્રાય કરવાની એની અતૃપ્ત ઈચ્છા હજી પૂરેપૂરી સંતોષાઈ નથી. એટલે જ એ ‘હમશકલ્સ’ લઈને આવ્યો છે. સૈફ, રિતેશ અને રામ કપૂરના ટ્રિપલ રોલવાળી આ ફિલ્મના દરેક પાત્રમાંથી સાજિદ ખાન જ પોતાના વાહિયાત પી.જે. (પૂઅર જોક્સ) કહેતો હોય એવું લાગે છે!


અશોક સિંઘાનિયા (સૈફ અલી ખાન) લંડનનો એવો અબજોપતિ છે જે પાન ખાવા જાય તો પણ હેલિકોપ્ટર લઈને નીકળે! જાણે ભારતને ગુલામ બનાવવાનો બદલો લેતો હોય એ રીતે એ નિર્દોષ અંગ્રેજોને પોતાના ગંદા જોક્સ સંભળાવીને બોર કરે છે. એનો એક દોસ્તાર પણ છે, કુમાર (રિતેશ દેશમુખ). એ ખાલી ખાલી ટાઇમપાસ કરવા જ એની સાથે ફર્યા કરે છે. સૈફના પપ્પા (આકાશ ખુરાના) છ વર્ષથી કોમામાં છે. વધુમાં એના કંસમામા (રામ કપૂર) સૈફને ગાંડો સાબિત કરીને એની અબજોની સંપત્તિ હડપ કરી જવા માગે છે. આ મામો લિટરલી કંસ છે, કેમ કે એનું નામ જ ‘કુંવર અમર નાથ સિંઘ’ યાને કે ‘કંસ’ છે!

એક સાયન્ટિફિક આઈડિયા લડાવીને આ મામો સૈફ અને રિતેશને પાગલખાને પહોંચાડે છે. જ્યાં પહોંચીને ખબર પડે છે કે ત્યાં તો ઓલરેડી સૈફ અને રિતેશના હમશકલ્સ મોજુદ છે. ગામને કોકેઇનના પરોઠા ખવડાવી દેવા બદલ એમને એટલા ઇલેક્ટ્રિક શોક્સ અપાયેલા કે હવે એ બંનેની ડાગળી ચસકી ગઈ છે અને પોતાને પાંચેક વર્ષના બાળક સમજવા લાગ્યા છે. કહાનીમાં એવો ટ્વિસ્ટ આવે છે કે આ ગાંડા સૈફ-રિતેશ ઓરિજિનલ સૈફ-રિતેશની જગ્યાએ બંગલામાં ગોઠવાઈ જાય છે. બીજી બાજુ, ઓરિજિનલ સૈફ-રિતેશને મામાની આખી ગેમ ખબર પડે છે ત્યારે એમની પાસે હુકમનો એક્કો આવે છે. પાગલખાનાના ભોંયતળિયે ખૂંખાર પાગલ જ્હોની (અગેઈન રામ કપૂર)ને પૂરી રખાયો છે, જે કોઈ વ્યક્તિ છીંક ખાય તો તેને મારવા દોડે છે અને લોલિપોપ ચૂસે તો જ શાંત થાય છે!

હવે, હમશકલ્સની આ બીજી ત્રિપુટી પણ પાગલખાનાની બહાર નીકળે છે અને છોકરીઓ બનીને આપણો ટાઈમ વેસ્ટ કરે છે. આટલું ઓછું ન હોય એમ એક નવા સાયન્ટિફિક આઈડિયાથી ત્રીજા સૈફ-રિતેશ એન્ટર થાય છે. હમશકલ્સની ત્રિપુટી પૂરી કરવા માટે ત્રીજો રામ કપૂર પણ આવે છે. આ બધા વચ્ચે એટલી ધમાચકડી થાય છે કે આપણા દિમાગની હાલત વૉશિંગ મશીનમાં ફરતાં કપડાં જેવી થઈ જાય છે.

અ સાજિદ ખાન ફિલ્મ એ ક્રેડિટ નથી, વોર્નિંગ છે

‘કોમેડી ઑફ એરર્સ’ એ હાસ્યનો એવો પ્રકાર છે જેમાં એક પછી એક ગરબડોની હારમાળા સર્જાતી રહે અને એમાંથી આપણે પેટ પકડીને હસી પડીએ એવું હાસ્ય નિષ્પન્ન થતું રહે. પરંતુ પોતાના નબળા જોક્સ પર સાજિદ ખાનને એટલો બધો પ્રેમ છે કે એ સ્ટોરીમાંથી નહીં, બલકે એ સડેલા વનલાઈનર્સમાંથી જ હાસ્ય પેદા કરવાનો પ્રયાસ કરતો રહે છે. પરંતુ મોટા ભાગે એની એવી કમેન્ટ્સમાંથી હાસ્ય પેદા થતું જ નથી. પડદા પર એટલું વાહિયાત ફારસ ભજવાય છે કે આખરે એ વાહિયાતપણા પર આપણને હસવું આવવા લાગે છે!

સાજિદ આ વિશ્વમાં કંઈ પણ સિરિયસલી લેતો હોય એવું લાગતું નથી. કેમ કે, ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ એ મોટા અક્ષરોમાં કહે છેઃ ‘એક શાણા માણસે મને શીખવ્યું છે કે…. સોરી ભૂલી ગયો!’ પછી એ એવું કહે છે કે પોતે પીટર સેલર્સ, કિશોર કુમાર અને જિમ કેરી જેવા ધરખમ હાસ્ય કલાકારોથી પ્રેરિત થયો છે. સાચી વાત છે, હમશકલ્સમાં ઘણી સિચ્યુએશન્સ આ કલાકારોની ફિલ્મોમાંથી ઉઠાવી લેવાઈ છે, પણ સાજિદ એ લોકોમાંથી કશું શીખ્યો હોય એવું લાગતું નથી. કેમ કે ફારસ હાસ્યપ્રદને બદલે કદાચ હાસ્યાસ્પદ લાગી શકે, પણ વાહિયાત તો ન જ લાગવું જોઈએ!

પોણા ત્રણ કલાક ઉપરની આ ભયંકર ધીમી ફિલ્મમાં એક પછી એક એવી સિચ્યુએશન્સ આવતી રહે છે કે તમને તમારા પોતાના માનસિક સંતુલન પર શંકા થઈ આવે. ફોર એક્ઝામ્પલ્સ, શરીર ઈન્સાન કા લેકિન દિમાગ કુત્તે કા; કોકેઈન કે પરાઠે, વોડકા કે પરાઠે; પોતાની ચેમ્બરમાં વિશ્વના સરમુખત્યારોનાં પોસ્ટર્સ રાખતો અને ખૂનખાર પાગલોને બોર્ડ પર લોખંડ ઘસીને એના અવાજથી ઇરિટેટ કરતો પાગલખાનાનો વૉર્ડન (સતીશ શાહ); શુદ્ધ હિન્દી અને મરાઠી ગાળ બોલતા પ્રિન્સ ચાર્લ્સ વગેરે વગેરે.

હજી સાજિદગાથા ચાલુ જ છે. આ ઉપરાંત એણે વલ્ગેરિટી, ગે જોક્સ અને પોટ્ટી હ્યુમરનું પણ છૂટથી મેળવણ નાખ્યું છે. (એક સેમ્પલઃ મૈં તુમ્હારી રાતેં રંગીન કર દૂંગા… આઈ મીન મૈં તુમ્હેં રંગીન લેમ્પ્સ ગિફ્ટ મેં દૂંગા!) એની ટેવ મુજબ એણે હિન્દી ફિલ્મસ્ટાર્સની પટ્ટી ઉતારવાનું પણ બાકી નથી રાખ્યું. એણે દિલીપ કુમાર, રણજિતથી લઈને રાજેન્દ્રનાથની એવી ભંગાર મિમિક્રી કરાવી છે કે અત્યારની જનરેશનને કદાચ હસવું આવે, પણ જૂની ફિલ્મોના ચાહકોની આંખો ક્રોધથી લાલ થઈ જાય! જોકે, સાજિદને એક વાતે માર્ક આપવા પડે, કે એણે પોતાના પર પણ જોક કરી છે. એનું એક પાત્ર ટોર્ચર કરવા માટે પોતાની જ ‘હિમ્મતવાલા’ બતાવે છે!

પાર્ટનર્સ ઈન ક્રાઈમ… સોરી, કોમેડી!

સૈફ અને રિતેશ આપણને હસાવવા માટે એટલી બધી મહેનત કરે છે કે અમુક સીનમાં આપણે એમના પર દયા ખાઈને હસી પણ પડીએ છીએ. પરંતુ ખરેખર જે માણસ બધા પર લિટરલી ભારે પડ્યો છે તે છે રામ કપૂર. આ માણસ ત્રણેય રોલમાં અલગ, રિયલ અને એકદમ સુપર્બ લાગે છે. એની એન્ટ્રી માત્રથી ઑડિયન્સના મોંમાંથી ‘ખીખીખી’, ‘હીહીહી’ કે (લેડિઝ હોય તો) ‘કું કું કું’ એવા અવાજો નીકળવા માંડે છે!

ખૂનખાર હિટલરપ્રેમી વૉર્ડન ‘વાય. એમ. રાજ’ (બોલે તો, યમરાજ!) તરીકે સતીશ શાહે ઘણા સમયે મોટા પડદે એન્ટ્રી મારી છે અને એ પણ સુપર્બ! ‘કરન્ટી બિજલાની’ જેવા વિચિત્ર નામ સાથે ચંકી પાંડે પણ એક નાનકડા રોલમાં છે, પણ એ પોતાના ટિપિકલ ગાંડાવેડા સિવાય ખાસ કશું ઓફર કરતો નથી. આપણા દર્શન જરીવાલા પણ ફિલ્મમાં છે, પણ એમના ભાગે સમ ખાવા પૂરતો એક પણ સારો સીન નથી.

અરે હા, ફિલ્મમાં બ્યુટિફુલ તમન્ના ભાટિયા, બિપાશા બસુ અને ઈશા ગુપ્તા જેવી સુંદરીઓ પણ છે, પરંતુ એમનું કામ ટૂંકાં કપડાં પહેરીને ગીતો ગાવા સિવાય ખાસ કશું છે નહીં. ગીતની વાત પરથી યાદ આવ્યું, ફિલ્મનું ‘કૉલર ટ્યૂન’ સોંગ ખરેખર ઝક્કાસ બન્યું છે, પરંતુ બાકીનાં ગીતોમાં હિમેશ રેશમિયાએ દાટ વાળ્યો છે (કોમેડીનો ત્રાસ ઓછો હતો કે હિમેશભાઈએ ગળું પણ ખંખેર્યું છે!).

તમે ખરેખરા હિંમતવાલા છો?

જેમ એક જ લાઈનમાં પાંચ પાનની દુકાનો હોય, તોય દરેકને પોતપોતાના ઘરાકો તો મળી જ રહે. એ ન્યાયે સાજિદના પી.જે.ના હથોડાછાપ કલેક્શન જેવી આ ફિલ્મને પણ એના ફોલોઅર્સ મળી જ રહેવાના. જો તમને સાજિદ ખાનના ટેસ્ટની હ્યુમર ગમતી હોય, તો તમારા હિસાબે ને જોખમે ફિલ્મ જોવાનું જોખમ ખેડી શકો. એટલિસ્ટ ત્રણ કલાક, થોડા રૂપિયા અને એકાદી મેટાસિનની ગોળી સિવાય ખાસ કશું ગુમાવવાનું નથી આવે!

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

વન બાય ટુ

મેથેમેટિક્સના દાખલા જેવી જ બોરિંગ


આ શહેરી અર્બન ફિલ્મ જોવા કરતાં એનાં ગીતો મોબાઇલમાં જોઇ લેવાં અને એક સારી રોમેન્ટિક કોમેડી નવલકથા વાંચવી વધારે સારી રહેશે.


be3cba2b84796b2301013297a22e46b9આજનાં યંગસ્ટર્સ, જે કન્ફ્યુઝ્ડ હોય. મમ્મી-પપ્પાના દબાણને વશ થઇને મેડિકલ-એન્જિનિયરિંગ-આઇટી જેવાં ક્ષેત્રોમાં નોકરી કરતાં હોય, પણ કંઇ મજા ન આવતી હોય. પોતાને કોઇક બીજી જ પ્રવૃત્તિઓમાં રસ હોય, પણ કારકિર્દીની રેટરેસમાં એવા ફસાઇ ગયા હોય કે નીકળવાનો કોઇ રસ્તો જ ન દેખાતો હોય. બોયફ્રેન્ડ-ગર્લફ્રેન્ડ બદલતા હોય, પણ સાચો પ્રેમ કોને કહેવાય એ ખબર જ ન હોય. આ બધાં ચક્કરોમાં એ ખૂબ બધો દારૂ ઢીંચવા માંડ્યા હોય, સિગારેટના ધુમાડા કાઢતા હોય… આવા યંગિસ્તાનનું ચિત્રણ કરતી કેટલીયે ફિલ્મો છેલ્લાં વર્ષોમાં બની છે અને તેથી જ આ પાત્રો હવે સ્ટિરિયોટાઇપ થઇ ગયાં છે. પરંતુ અફસોસ કે અભય દેઓલ જેવો ટેલેન્ટેડ એક્ટર જે ફિલ્મથી પ્રોડ્યુસર બન્યો છે, એ ફિલ્મ પણ આ જ ચવાઇ ગયેલો સ્ટિરિયોટાઇપ રજૂ કરે છે અને એની આ ફિલ્મ ‘વન બાય ટુ’ એકદમ બોરિંગ પુરવાર થઇ છે.

યે ક્યા હો રહા હૈ, ભાઇ?!

‘વન બાય ટુ’ સ્ટોરી છે બે યંગસ્ટર્સની. અમિત મિશ્રા (અભય દેઓલ) આઇટી પ્રોફેશનલ છે અને માતાપિતા (રતિ અગ્નિહોત્રી-જયંત કૃપલાણી)નો એકનો એક દીકરો છે. એ ભારે ટેલેન્ટેડ છે, પણ એને આઇટીમાં નહીં, પણ ગિટાર લઇને ગીતો કમ્પોઝ કરવામાં અને કવિતાઓ લખવામાં રસ છે. ઉપરથી એની મમ્મી એને પરણાવવા માટે વિચિત્ર છોકરીઓ સાથે મળવાનું પ્રેશર કરતી રહે છે.

ફિલ્મની લીડિંગ લેડી છે, સમારા પટેલ (પ્રીતિ દેસાઇ), જે એનઆરજી પરિવારનું ફરજંદ છે. માતાપિતા અલગ પડી ગયાં છે. પપ્પા લંડન રહે છે, મમ્મી (લિલેટ દુબે) સમારાની સાથે મુંબઇમાં રહે છે. પરંતુ પતિ સાથેના વિયોગના દુઃખને કારણે દેવદાસી બનીને લિલેટ બેન દારૂનાં બંધાણી બની ગયાં છે. એમની દીકરી સમારા ડાન્સર છે અને એક ડાન્સ રિયાલિટી શો જીતીને કશુંક કરી બતાવવાની હોંશ છે.

અભયની ગર્લફ્રેન્ડ (ગીતિકા ત્યાગી) એને છોડી દે છે અને એનો નવો બોયફ્રેન્ડ એ જ શોનો પ્રોડ્યુસર છે. એટલે ખુન્નસમાં આવીને અભય પોતાનાં બે મિત્રો સાથે મળીને એ રિયાલિટી શોની આખી એસએમએસથી વોટ આપવાની સિસ્ટમ હેક કરી દે છે. જેથી યોગ્ય કેન્ડિડેટ બહાર ફેંકાઇ જાય છે અને શોના ટીઆરપી ધબાય નમઃ થઇ જાય છે એન્ડ અભયની એક્સ ગર્લફ્રેન્ડનો નવો બોયફ્રેન્ડ પોતાની નોકરીથી હાથ ધોઇ બેસે છે. પરંતુ આ બદલાની પ્રક્રિયામાં ટેલેન્ટેડ સમારા પણ બહાર ફેંકાઇ જાય છે. છેક સુધી આવી જ કંઇક ભાંજગડ ચાલ્યા કરે છે અને તમે સીટ પર બેઠાં બેઠાં માથું ખંજવાળ્યા કરો છો કે યે ક્યા હો રહા હૈ ભાઇ?! અરે હા, વચ્ચે વચ્ચે અભયના મામા બનતા દર્શન જરીવાલા પણ આવે છે, પરંતુ એ ખાલી કવિતાઓ જ સંભળાવે છે, ધેટ્સ ઓલ!

સ્માર્ટનેસનું બાળમરણ

ફિલ્મ ‘વન બાય ટુ’ના પ્રોમો જોઇને આપણને આશાઓ જાગેલી કે થેન્ક ગોડ, લુખ્ખી હિરોગીરી અને સડિયલ વાર્તાઓથી ભરેલી ભંગાર ફિલ્મોની હારમાળામાં કંઇક નવા પ્રકારની સ્માર્ટ અર્બન કોમેડી જોવા મળશે. નો ડાઉટ, ફિલ્મ શરૂ થાય ત્યારે થોડી વાર આપણને એવું લાગે પણ ખરું કે આપણે કોઇ મસ્ત ક્રિયેટિવિટીના સાક્ષી બનવા જઇ રહ્યા છીએ, પરંતુ ધીમે ધીમે તમારી આશાઓ ધૂંધળી થવા માંડે અને કંટાળો તમારા મગજની ફરતે અજગર ભરડો લેવા માંડે.

અભય દેઓલ પોતાની બોરિંગ બીબાંઢાળ લાઇફમાં કંટાળ્યે રાખે અને હિરોઇન પ્રીતિ દેસાઇ ડાન્સર બનવામાં પોતાને મળી રહેલી નિષ્ફળતાને કારણે ફ્રસ્ટ્રેટ થયે રાખે. આ બધું જોઇને તમે પણ કંટાળીને ડિપ્રેસ થવા લાગો. ફિલ્મનાં મુખ્ય પાત્રો દુઃખી થઇને હાથમાં બાટલી લઇને દારૂ ઢીંચ્યા કરે અને કકળાટ કર્યે રાખે, પણ વાત આગળ જ વધે નહીં. નતીજા? ફિલ્મની ગતિ બળદગાડા કરતાંય ધીમી.

બીજો મોટો લોચો એ છે કે હીરો-હિરોઇન આખી ફિલ્મમાં એકબીજાને મળતાં જ નથી. હા, એને ફિલ્મના હટ કે સ્ટોરીટેલિંગનો યુએસપી ગણાવી શકાત, પણ બંનેની લાઇફસ્ટોરી એટલી બોરિંગ છે કે જો એ બંને મળ્યાં હોત તો કંઇક વધુ સારી-સ્માર્ટ લવસ્ટોરી બહાર આવી શકી હોત. બંને મળતાં જ નથી એટલે બંનેની કેમિસ્ટ્રી કેવી છે એ પણ ખબર પડતી નથી.

લોચા નંબર થ્રી એવો છે કે હીરો-હિરોઇનની લાઇફમાં કોઇ સિરિયસ કોન્ફ્લિક્ટ જ નથી. અભય દેઓલ ખોટા કરિયરમાં ફસાયેલો અને ફ્રસ્ટ્રેટ થતો બતાવાયો છે, પણ એના પર કોઇનું દબાણ હોય એવું નથી. એ કોઇ પ્રકારની જવાબદારીના પહાડ હેઠળ દબાયેલો નથી. એટલે એને એ ફિલ્ડ છોડી દેવા માટે કોઇ રોકે તેમ નથી, કે જેથી એને ફ્રસ્ટ્રેટ થઇને કમ્પ્યુટર તોડવાનો વારો આવે. જ્યારે હિરોઇન પ્રીતિ દેસાઇ દુઃખી માતાની દીકરી છે, પણ અતિ ધનાઢ્ય પરિવારની આઝાદ ખયાલાત ધરાવતી યુવતી છે. અને એની સામે એવી કોઇ મોટી પહાડ જેવી ચેલેન્જ પણ નથી કે જેને સર કરવા માટે એ ધંધે લાગી જાય. નતીજા? અગેઇન, બોરડમ કા ડબલ ડોઝ!

ફિલ્મનું વિભાગીય પૃથક્કરણ

અભય દેઓલ ઉમદા એક્ટર છે, પણ પોતાની રિયલ લાઇફ પ્રેમિકા પ્રીતિ દેસાઇને વધારે સ્ક્રીન પ્રેઝન્સ આપવાની લાલચમાં એના સીન બહુ ઓછા થઇ ગયા છે. સિનિયર કલાકારો રતિ અગ્નિહોત્રી, દર્શન જરીવાલા, જયંત કૃપલાણી, લિલેટ દૂબે પણ પોતાનાં ટિપિકલ મમ્મી-પપ્પાઓનાં પાત્રોમાં જ છે. એમાં કશું જ નવું નથી. ઇવન હીરો-હિરોઇન પણ ટિપિકલ યુથ કેરેક્ટર્સ છે, જેમાં કોઇ નવા શેડ્સ નથી. એટલે ફિલ્મનાં લગભગ બધાં જ પાત્રો ઉપરછલ્લાં બનીને રહી જાય છે.

ફિલ્મમાં નોંધ લેવી પડે એવાં બે સ્ટ્રોંગ પાસાં છે. અમિતાભ ભટ્ટાચાર્યે લખેલાં અને શંકર-એહસાન-લોયે કમ્પોઝ કરેલાં મસ્ત રિફ્રેશિંગ સોંગ્સ અને એનું યુનિક પિક્ચરાઇઝેશન. ખાસ કરીને અનુષ્કા મનચંદાએ ગાયેલું ‘કાબૂમ’ ગીતનું પિક્ચરાઇઝેશન તો કોઇ ઇન્ટરનેશનલ મ્યુઝિક વીડિયોની યાદ અપાવે એવું છે (જ્યારે ‘આઇ એમ જસ્ટ પકાઓડ’ ગીતનું પિક્ચરાઇઝેશન તો સીધું જ માઇકલ જેક્સન અને મેકોલે કલ્કિનવાળા ‘બ્લેક ઓર વ્હાઇટ’ ગીતના વીડિયોની જ યાદ અપાવે છે!).

બીજું સ્ટ્રોંગ પાસું છે, ઘણા બધા સીન્સનું ક્રિયેટિવ પ્રેઝન્ટેશન. પરંતુ આ સ્ટ્રોંગ પાસાં દેવિકા ભગતની નબળી સ્ટોરીમાં તદ્દન એળે જાય છે.


આ ફિલ્મ સ્પષ્ટ રીતે શહેરોની મલ્ટિપ્લેક્સ યુવા ઓડિયન્સ માટે જ છે, પરંતુ તે એને પણ આકર્ષી શકે એવી નથી. એટલે બાવાનાં બેય બગડ્યાં છે. આ ફિલ્મ જોઇને બસ્સો-પાંચસો રૂપિયા બગાડવાને બદલે કોઇ સારી અંગ્રેજી રોમેન્ટિક કોમેડી નવલકથા વાંચવી વધારે ફાયદાકારક રહેશે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો

સંતોષી બની ગયા શેટ્ટી


‘અંદાઝ અપના અપના’ની યાદ અપાવે તેની રાજકુમાર સંતોષીની આ ‘ગૂફી’ ફિલ્મનું પેકેજિંગ અદ્દલ રોહિત શેટ્ટી સ્ટાઇલ છે.


14719-phata20poster20nikla20hero202013કળાની દુનિયામાં કહેવાય છે કે સર્જક પાસે જ્યારે સર્જકતા ખૂટી પડે છે, ત્યારે તે પોતાની જાતને જ રિપીટ કરવા માંડે છે. એક સમયે ઘાયલ, દામિની, ઘાતક, પુકાર, લજ્જા અને લેજન્ડ ઓફ ભગતસિંઘ જેવી ફિલ્મો બનાવી ચુકેલા રાજકુમાર હવે ખાસ્સા ‘સંતોષી’ થઇ ગયા લાગે છે. કેમ કે, એક તો એમણે ખાસ્સાં ચાર વર્ષ પછી ફિલ્મ બનાવી અને એ પણ પોતાની જ અંદાઝ અપના અપના અને અજબ પ્રેમ કી ગજબ કહાનીના હેંગઓવર જેવી ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો.

પહેલા વીકએન્ડનો શેટ્ટી ફોર્મ્યૂલા

પાછલાં ચાર વર્ષમાં રાજકુમાર સંતોષીએ બોક્સ ઓફિસ પર ટંકશાળ પાડી રહેલી રોહિત શેટ્ટીની ગોલમાલ છાપ અને સલમાનની દબંગ છાપ ફિલ્મો જોઇ જોઇને વિચાર્યું હશે કે બોસ, આવી ફારસ ટાઇપની ફિલ્મ તો આપણે છેક 1994માં જ્યારે સલમાન અને આમિર ‘ઉઇ મા’ અને  ‘હાઇલા’ કરતા હતા ત્યારે જ બનાવી ચૂક્યા છીએ. તો પછી શા માટે સિરિયસ ફિલ્મો પર ખૂબ બધું રિસર્ચ કરવાનું? અને એય પાછું એવી ફિલ્મો હીટ જવાની તો ગેરન્ટી ન જ હોય! આવી ફિલ્મો ભલે એકાદ અઠવાડિયું ખેંચે પણ ત્યાં સુધીમાં ચાલીસેક કરોડ રૂપિયા ઉસેટી લાવે તોય ઘણું! મતલબ કે આમાં ચટ રિલીઝ અને પટ કમાણી એવું લોજિક હોય તો પણ નવાઇ નહીં.

કોમેડી ઓફ એરર્સ

સાવિત્રીબેન (પદ્મિની કોલ્હાપુરે) મહારાષ્ટ્રના એક ગામડામાં રહે છે અને ઓટોરિક્ષા ચલાવીને પોતાના ઇકલૌતા દીકરાને ઉછેરે છે. એનો વર મુકેશ તિવારી એક ભ્રષ્ટ પોલીસ અધિકારી હતો અને એક ગુનામાં અકસ્માતે મૃત્યુ પામેલો. એટલે જ સાવિત્રીબુનને પોતાના દીકરાને એક ઇમાનદાર પુલિસ ઇન્સ્પેક્ટર બનાવવો છે, પણ દીકરા વિશ્વાસ રાવ (શાહિદ કપૂર)ના મગજમાં તો ફિલ્મી હીરો બનવાનું ભૂત ભરાયું છે. એટલે એને જ્યારે મુંબઇ જઇને પોલીસ ખાતામાં ભરતી થવાનો ચાન્સ મળે છે, ત્યારે એ પોલીસ બનવાને બદલે ફિલ્મ સ્ટુડિયોના આંટાફેરા કરતો થઇ જાય છે. એમાં એક દિવસ એને પોલીસના ગેટઅપમાં આંટા મારતો જોઇને એક ફૂટડી સોશિયલ વર્કર કાજલ (ઇલિઆના ડી ક્રૂઝ) એને કહે છે કે એ પોલીસવાળા સાહેબ, ત્યાં એક મોલની બહાર ગુંડાઓ છોકરીયુંની છેડતી કરે છે. આ ભાઇ પણ તાનમાં આવીને દબંગ સ્ટાઇલમાં ઊછળી ઊછળીને ગુંડાઓની હડ્ડીપસલી એક કરી નાખે છે.

હવે એ ગુંડાઓ સ્થાનિક ડોન ગુંડપ્પા (સૌરભ શુક્લા)ના આદમીઓ હોય છે. એ એરિયાનો અસલી પોલીસ ઇન્સ્પેક્ટર ઘોરપડે (ઝાકીર હુસૈન, સરકાર ફિલ્મનો રશીદ) એ ગુંડપ્પા પાસેથી કિલોગ્રામના હિસાબે હજાર હજારની અસલી નોટો લાંચ તરીકે લે છે એટલે એ ગુંડાઓને બદલે શાહિદ કપૂરને પકડવાના કામે લાગી જાય છે. હવે શાહિદે પોતાની મમ્મીને ખોટેખોટું કહી દીધું છે કે પોતે પોલીસ બની ગયો છે. એટલે ખાખીવર્દીમાં પોતાના દીકરાને જોવા માટે પદ્મિનીબેન મુંબઇ આવવાનું નક્કી કરે છે ત્યારે ડરી ગયેલો શાહિદ પોલીસ પોલીસ રમવાનું ચાલુ કરે છે. વચ્ચે પાછા બેત્રણ વાર ગુંડપ્પાના ગુંડાઓની પણ ધોલાઇ કરી લે છે. હવે સાચી પોલીસના કમિશનર શિવાનંદ ખરે (દર્શન જરીવાલા) અને પેલી ગુંડપ્પા-ઘોરપડે એન્ડ કંપની એમ બંને પાર્ટીઓ વિચારમાં પડે છે કે આ વળી કયો નવો પોલીસવાળો આવ્યો છે જેની આપણને પણ ખબર નથી?!

ત્યાં કહાનીમાં એકસાથે બે ટ્વિસ્ટ આવે છે. એક તો પદ્મિની કોલ્હાપુરેને ખબર પડી જાય છે કે એનો દીકરો એને અલીબાગથી આવેલી સમજીને બેવકૂફ બનાવે છે અને બિચારીને સખત આઘાત લાગે છે. બીજી બાજુ ગુંડપ્પાનો પણ બોસ એવો નેપોલિયન વિદેશથી મુંબઇમાં એક મહા ભયંકર એવું ‘ઓપરેશન વ્હાઇટ એલિફન્ટ’ પાર પાડવા આવી રહ્યો છે. પછી ધમાચકડી, ધબાધબી અને હસાહસી…

જૂની રસોઇનું ટેસ્ટી રિસાઇકલિંગ

નસિરુદ્દીન શાહની ફિલ્મ ‘હીરો હિરાલાલ’ના ડાયલોગમાંથી આ ફિલ્મનું નામ ‘ફટા પોસ્ટર નિકલા હીરો’ રાખવામાં આવ્યું છે એ તો સૌ જાણે છે. પરંતુ ફિલ્મ જોયા પછી ખબર પડે છે કે આ ફિલ્મમાં તો બીજી ઘણી બધી ફિલ્મોના સંદર્ભો ઠપકારવામાં આવ્યા છે. જેમ કે, અંદાઝ અપના અપનાના સલમાન ખાનની ફિલ્મી હીરો બનવાની ઘેલછા અહીં છે. તો ખુદ સાચુકલો સલમાન ખાન ગેસ્ટ અપિયરન્સ પણ કરે છે અને આમિર ખાનની ફિરકી પણ લે છે. અજબ પ્રેમ કી ગજબ કહાનીનો કોમિક્સ જેવો લુક અને ગુંચવાડાવાળો ક્લાઇમેક્સ પણ અહીં છે. મુન્નાભાઇ એમબીબીએસના સંજુબાબા જે રીતે નકલી ડોક્ટર બનીને પિતા સુનિલ દત્તને મુરખ બનાવે છે, એ જ રીતે શાહિદ પણ પોતાની મમ્મી પદ્મિનીને નકલી પોલીસ બનીને મુરખ બનાવે છે. જેમ્સ બોન્ડની ફિલ્મો જેવાં ચિત્રવિચિત્ર ગેજેટ્સ પણ અહીં છે, તો હોલિવૂડની કોઇ સુપરહીરો ફિલ્મ જેવાં બાયોલિજકલ વેપનથી હુમલો કરવાની વાત પણ અહીં છે. અને અત્યારની બધી મસાલા ફિલ્મોની જેમ ન્યુટનને પણ ચક્કર આવી જાય એવી ગ્રેવિટીની ઐસી તૈસી કરીને કરાયેલી ફાઇટિંગ પણ છે. પાછા તો શાણા એવા કે બધી ફિલ્મોના પ્લોટ ઉઠાવે અને દોઢ ડાહ્યા થઇને એનો ઉલ્લેખ પણ કરી દે!

‘અજબ પ્રેમ કી…’માં હતાં એવા જ ગીતો સંગીતકાર પ્રીતમે બનાવવાની કોશિશ કરી છે અને ગાયકમાં પણ એ જ આતિફ અસલમનો શરદી થઇ હોય એવો અવાજ સંભળાયે રાખે છે. હા, અત્યારે માર્કેટમાં મિકા ચાલે છે એટલે મિકાનું ‘અગલ બગલ’વાળું સોંગ નખાયું છે, પણ એને બાદ કરતાં બધાં ગીતો તદ્દન કંગાળ અને ફિલ્મની ગતિને સજ્જડ બ્રેક લગાવે એવાં છે.  પેલી ‘રોકસ્ટાર’વાળી નરગિસ ફખરીનું એક આઇટેમસોંગ પણ છે, પરંતુ એ પણ એના કરતાં તો એ ગીત પછી શાહિદ કપૂર જે ગાંડા કાઢે છે એ જોવાની વધારે મજા આવે છે!

ટેલેન્ટથી ભરચક એવા રાજકુમાર સંતોષી જાણે રહી રહીને પોતાના જ પ્રેમમાં પડી ગયા હોય એમ પોતાની જ ફિલ્મોનાં પોસ્ટર ફડાવે, પોતાનાં જ ગીતો વગાડે અને પોતાની જ ફિલ્મોનાં સંદર્ભો ટાંકે એ બધું વધારે પડતું લાગે છે.

બાકી એક્ટિંગ ડિપાર્ટમેન્ટમાં શાહિદ કપૂર, સૌરભ શુક્લા, ઝાકિર હુસૈન, દર્શન જરીવાલા અને સંજય મિશ્રા ખરેખર મજા કરાવી દે છે. જ્યારે છેલ્લે બરફીમાં દેખાયેલી ઇલિનાના ભાગે ગીતો ગાવા સિવાય ખાસ કશું કામ છે નહીં.

દિમાગ ઘરે મૂકીને જજો

ઇન શોર્ટ, આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી, પરંતુ ગઇ રાતની ખીચડી લસણ નાખીને ફરીથી વઘારીને ખાઇએ તો મજા આવે. એ રીતે જૂનો માલ ઠપકાર્યો હોવા છતાં લગભગ બધી જ સિચ્યુએશનમાં આ ફિલ્મ હસાવવામાં સફળ જાય છે. બીજું, આ ફિલ્મ કોમેડી ઓફ એરર્સ પ્રકારની ટાઇમપાસ એન્ટરટેનર છે. એટલે એમાં ‘આવું કંઇ થોડું હોય’ એવા પ્રકારનું લોજિક શોધવા જવાની ભૂલ ન કરશો. અહીં ખૂનખાર વિલન પણ સેન્ટિમેન્ટલ થઇ જાય છે અને પોલીસ કમિશનર પણ નાના બચ્ચાની જેમ બેવકુફ બની જાય છે. ફિલ્મમાં બધું જેમ છે તે જ રીતે સ્વીકારી લેશો તો વધારે મજા આવશે. અને સૌથી મહત્ત્વનો પોઇન્ટ, આ ફિલ્મ એકદમ સાફસૂથરી ફેમિલી ફિલ્મ છે. ફિલ્મમાં ગંદા બેડરૂમ સીન કે ડબલ મિનીંગ ડાયલોગ્સ વગેરે કશું જ નથી. એક કિસિંગ સીન છે, પણ એય તદ્દન સાત્ત્વિક આયુર્વેદિક પ્રકારનો. ધેટ્સ ઓલ!

એટલે ફિલ્મ વિવેચકો આ ફિલ્મ બોગસ છે એવું કહીને એના પર માછલાં ધોશે, પરંતુ તમારે જો આખા અઠવાડિયાનો થાક ઉતારવો હોય કે બચ્ચાંલોગને લઇને એક સારી સાંજ પસાર કરવી હોય, તો આ ફિલ્મ ફાયદાનો સોદો છે. જોઇ આવો તમ તમારે!

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.