Headshot (Indonesian Movie)

  • tiff-2016-headshot-posterએક્શન ફિલ્મોના દીવાનાઓ રિસ્પેક્ટિવલી 2011 અને 2014માં આવેલી ઇન્ડોનેશિયન મુવીઝ ‘ધ રેઇડઃ રિડેમ્પ્શન’ અને ‘રેઇડ-2’ પર સ્વાભાવિક રીતે જ બ્રુસ લી-જૅકી ચેન ઓવારી ગયેલા. એ પછી (મારા સહિત!) બહુ બધા લોકોનો તામસિક રસ વોલ્કેનોની જેમ ઊછળી ઊઠેલો કે આવી બીજી ફિલ્મો હોય તો શોધો. એ તમામ ‘લોહિયાળ ફિલ્મપ્રેમી’ઓએ વહેલી તકે આ વર્ષે માર્ચમાં આવેલી (અગેઇન) ઇન્ડોનેશિયન ફિલ્મ ‘હેડશોટ’ (Headshot) ડાઉનલોડમાં મૂકી દેવી જોઇએ. ‘ટોરેન્ટ’ પર આ ફિલ્મની સબટાઇટલ્સ સાથેની ચકાચક પ્રિન્ટ આવી ગઈ છે (લૂટ લો!). [ઑરિજિન મળે તો ક્યા કહેને!] અને બેસ્ટ પાર્ટ, આ ફિલ્મનો હીરો પણ ‘રેઇડ’ સિરીઝમાં હતો એ જ ઇકો ઉવૈસ છે. સો, એક્સાઇટેડ?!

***

  • પ્રવાસીઓથી ભરેલી એક બસ છે, પરંતુ બધી સીટો પર લાશો ઢળેલી છે. થોડી વાર પહેલાં જ બેફામ શબ્દ પણ નાનો પડે એવા ગોળીબારથી આખી બસ લોહીઝાણ થઈ ગઈ છે. પાછળથી આવેલો હીરો તે બસમાં પ્રવેશે છે. કોઇકને શોધવા માટે. ત્યાં જ પાછળથી બે આતંકી અંદર પ્રવેશે છે અને ફરી પાછું લોહી રેડાય છે. ત્યાં જ બસમાં કેરોસીન છાંટી ને આગ લગાવી દેવાય છે. દરવાજો પણ લૉક. આપણો હીરો અંદર. એ ઓલરેડી ઘવાયેલો છે. હવે એનાં કપડાંને પણ ઝાળ લાગી ચૂકી છે. છતાં જોશભેર પાટું મારીને એ બસનો પાછળનો કાચ તોડીને નીચે કૂદે છે. એકેય કટ વગર કેમેરા પણ એની સાથે જ બસમાંથી જમ્પ લગાવે છે. હજી એનું જૅકેટ સળગી રહ્યું છે અને કેમેરાના કટ વિના જ એ પોતાનું સળગતું જૅકેટ કાઢે છે. એનો શ્વાસ હજી હેઠે બેઠો નથી, ત્યાં ફરી પાછા કેટલાક દૈત્યો એના પર હુમલો કરી દે છે. {હીરોની સાથે જ કેમેરા પણ જમ્પ મારે તેવો સીન કોરિયન ફિલ્મ ‘અ મેન ફ્રોમ નોવ્હેર’ અને તેના પરથી બનેલી ‘રૉકી હેન્ડસમ’માં પણ હતો.}
  • ‘હૅડશોટ’ ફિલ્મમાં તમે કેવા પ્રકારની ઍક્શન એક્સપેક્ટ કરી શકો તેનું આ અત્યંત માઇલ્ડ અને ભારતનાiko-uwais સેન્સર બૉર્ડમાંથી પણ પાસ થઈ જાય તેવું સેમ્પલ વાંચ્યું. સાઉથ કોરિયન ફિલ્મોની જેમ એક્સ્ટ્રીમ વાયોલન્સથી ભરેલી અમુક ઇન્ડોનેશિયન ક્રાઇમ ફિલ્મો કશું જ છુપાવવામાં કે આપણી કલ્પના પર છોડવા માગતી નથી. જેની ડિક્શનેરીમાં દયા-માણસાઈ જેવા શબ્દો જ ન હોય એવા ક્રૂર-અતિ ક્રૂર લોકો જ્યારે ખૂન કી હોલી ખેલે ત્યારે કેવી સિચ્યુએશન થાય તે આ ‘રેઇડ’ કે ‘હેડશૉટ’ જેવી ફિલ્મો બધું જ ડિસેક્ટ કરીને આપણી સામે મૂકી દે છે.
  • ‘હેડશૉટ’માં સ્ટોરી છે એક યુવાનની. ઇન્ડોનેશિયાના કોઈ દરિયા કિનારે તણાતો આવી પહોંચે છે. એના માથા પર ગોળી વાગી છે (એટલે જ ટાઇટલ છે, ‘હેડશૉટ’), પરંતુ જીવતો છે. બે મહિના કોમામાં રહ્યા બાદ એ ભાનમાં આવે છે, પણ એની યાદશક્તિ ડિલીટ થઈ ગઈ છે. પોતાનું નામ પણ એને યાદ નથી. માત્ર કેટલાક અલપ ઝલપ દૃશ્યો જ એની આંખ સામે આવે છે, એટલું જ. આ બે મહિના દરમ્યાન એક યંગ ફિમેલ ડૉક્ટર એની સારવાર કરી રહી છે. અફ કોર્સ, એને આ યંગ પેશન્ટ પ્રત્યે ફીલિંગ પણ ક્રિએટ થઈ છે. અઠંગ વાચક અત્યારે અમેરિકન રાઇટર હર્મન મેલવિલની નોવેલ ‘મોબિ-ડિક’ વાંચી રહી છે. એટલે તેના મુખ્ય પાત્રની જેમ આ રહસ્યમયી પેશન્ટને પણ એ નામ આપે છે ‘ઇશ્માઇલ’.બીજી બાજુ, ભયાનક બ્લડબાથ પછી જેલમાંથી એક ડ્રગ લૉર્ડ નામે ‘લી’ને ભગાડી દેવામાં આવે છે. હવે લી પોતાના માણસોને આ ઇશ્માઇલને પતાવી દેવા માટે મોકલે છે (‘બૉર્ન’ સિરીઝ યાદ આવી ને?!). ધીમે ધીમે એની યાદદાસ્ત પાછી આવે છે અને એ સાથે એને એ પણ યાદ આવે છે કે હજી જૂનો હિસાબ પતાવવાનો છે ને એક અમૂલ્ય ચીજ પણ છોડાવવાની છે. થોડી મિનિટોની રોમેન્ટિક પળો સિવાયની આ આખી ફિલ્મમાં ઍક્શન-ઍક્શન અને ઍક્શન જ ભરી છે.
  • વેલ, ‘હેડશૉટ’માં ઘણે ઠેકાણે ક્લિશૅ ફિલ્મી લિબર્ટીઝ લેવાઈ છે. જેમ કે, ટાણે જ વિલનલોગની બંદૂકોની ગોળીઓ ખાલી થઈ જાય, ઑટોમેટિક ગન્સમાંથી સૅકન્ડના ડઝનબંધના હિસાબે ગોળીઓ વછૂટતી હોય પણ સાહેબોને એકેય ન લાગે, નાની અમથી વાતમાં માણસોને મૂળાની જેમ સમારી નાખતો વિલન અણીના સમયે કશું રિએક્ટ ન કરે, ટાણે વિલનલોગ બંદૂકો ફગાવીને મુષ્ટિયુદ્ધ-લાતયુદ્ધ કરવાનો ફેંસલો કરે, ગોળીઓના વરસાદમાં માણસની ડૅડબૉડીની આડશ લઇને ફરતી વ્યક્તિને એકેય ગોળી ન વાગે વગેરે. સ્ટોરી પણ ઘણે અંશે પ્રીડિક્ટેબલ છે અને ‘બૉર્ન’ સિરીઝ જોયેલી હોય તો તેના જેટલી સ્માર્ટ પણ ન લાગે. છતાં બે કલાક કરતાં પણ ઓછા સમયની ‘હેડશૉટ’ પાંચ મિનિટ માટે પણ આપણને જગ્યાએથી ચસકવા દેતી નથી. તેનું કારણ છે આ ફિલ્મની ટ્રીટમેન્ટ અને એક પછી એક સતત ચાલ્યા કરતી અનબિલિવેબલ ઍક્શન સિક્વન્સીસ.
  • જૅકી ચૅનની જેમ આ ઇન્ડોનેશિયન સ્ટાર ઇકો ઉવૈસ પણ પોતાની ઍક્શન જાતે જ કોરિયોગ્રાફ કરે છે અને પોતાની સ્ટન્ટ ટીમને પણ સાથે રાખે છે. એટલે જ અહીં સતત એક રિધમમાં ચાલતી અફલાતૂન માર્શલ આર્ટ જોવા મળે છે. આગળ કહ્યું તેમ, આ ફિલ્મમાં એટલી બ્રુટાલિટી છે કે ગમે તેવું કઠણ કાળજું હોય તોય બે-એક ઠેકાણે આપણે પણ આંખો બંધ કરી દેવાની ઇચ્છા થાય. હિંસામાં પણ કેવું ઇમેજિનેશન હોઈ શકે તેનું આ ફિલ્મ મસ્ત એક્ઝામ્પલ છે. અહીં ગરદનમાં ધારદાર ચપ્પુ કે ચોપસ્ટિક ઘુસાડી દેવામાં આવે તો લોહીના ફુવારા છૂટે છે, હાડકું ભાંગે તો હાથ કે પગ બૅન્ડ થતાં દેખાય, માથામાં ટાઇપરાઇટર છૂટ્ટું મારવામાં આવે તો આંખમાં તેની કીઝ ખૂંપેલી હોય, બંદૂકની છૂટ્ટી ગોળી આંખમાં ધરબી દેવાય, કોઇની ગરદનમાં છરો વાગે તો છરો ગરદન-ચામડીની આરપાર નીકળતો દેખાય, હાથમાં લોઢાનો સળિયો ખૂંપેલો હોય અને મહાશય ફાઇટ કરતા હોય, માણસના ચહેરા પર મુક્કા મારવાનું શરૂ થાય તો ચહેરાનો છુંદો ન થઈ જાય ત્યાં સુધી બ્લોઝ ચાલુ રહે… રિમેમ્બર, આ બધાં સૅમ્પલ માત્ર છે!
  • ‘હેડશૉટ’ને એકદમ ફ્રેશ બનાવતું તેનું વધુ એક સ્ટ્રોંગ પાસું છે તેનું કેમેરા વર્ક. મોટાભાગની ફિલ્મ સ્ટેડીકેમ એટલે કે હાથમાં પકડીને હલકડોલક થતા કેમેરાથી શૂટ થઈ છે. મોટાભાગી ફાઇટ સિક્વન્સીસ વખતે પણ હૉલિવૂડની ફિલ્મોની જેમ દર સેકન્ડે કટ્સ વાગવાને બદલે સીન સળંગ ચાલતો રહે. એટલું જ નહીં, હીરો-વિલન અને ફંગોળાતા મનુષ્યોની સાથેસાથે કેમેરા પણ ફંગોળાતો અને વિવિધ ઠેકાણે ફોકસ થતો રહે. એટલે આપણને ત્યાં એમની વચ્ચે રહીને જ જોતા હોઇએ એવી જ ફીલ આવે.
  • આટલી બ્રુટલ અને મસાલા ફિલ્મ હોવા છતાં તેમાં મૅટાફર અને સિમ્બોલ પણ શોધી શકો (જોકે તે કહેવામાં સ્પોઇલરનું જોખમ છે!). મિનિમમ ડાયલોગ્સ સાથે માત્ર સીનની મદદથી જ સ્ટોરી કહેવાની કળા પણ આ ફિલ્મમાં તમે જોઈ શકો.
  • ઓલમોસ્ટ આખી ફિલ્મમાં હીરો ઇકો ઉવૈસ જેટલી ફાઇટ કરે છે એ દરમ્યાન એ ઘવાયેલો છે, ઇજામાંથીheadshot-movie-poster-2-india-release-2017 બહાર નથી આવ્યો અને છતાં વધુ ને વધુ લોહી રેડતો રહે છે. બે ફાઇટ વચ્ચે જરાય સમય આપ્યા વિના સતત ચાલતી રહેતી ‘હેડશૉટ’ જોઇને હીરો થાકતો કેમ નથી એવો સવાલ થાય તો તે તદ્દન સ્વાભાવિક છે. હીરોની સામે એવી ચૅલેન્જ ઊભી કરો અને એવો વિલન એની સામે લાવીને મૂકી દો, જેને પરાસ્ત કર્યા પછી આપણને પણ એક તામસિક સંતોષ મળે. એવો જ ખૂંખાર વિલન અહીં પણ છે. એ શાંત હોય ત્યારે પણ એની અનપ્રીડિક્ટેબિલિટી આપણને ડરાવતી રહે.
  • રિમેમ્બર, ‘હેડશૉટ’ એ ‘રેઇડ’ નથી. છતાં તેનાથી ખાસ ઊતરતી પણ નથી. ભયંકર ક્રૂરતા અને લોહીની નદીઓ જોવામાં ચીતરી ન ચડતી હોય કે ધ્રૂજી ન ઊઠતા હો તો આ ફિલ્મ તમારા માટે છે.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડાત્રણ સ્ટાર)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

The Nice Guys

nice_guys_ver2– મકું આવું હારું મુવી જોઇને બેઠા હોઇએ ને આંગળી ચીંધ્યાનું ‘પૂઇન’ ન લઇએ તો ગબ્બરનો આત્મા આવીને ‘ધિક્કાર હૈ’ બોલતો આજુ બાજુ રાહડા લ્યે!

– ક્રાઇમ થ્રિલર કહો, કોમિક થ્રિલર કહો, સસ્પેન્સ થ્રિલર કહો, બડ્ડી મુવી કહો કે પછી નિઓ નુઆર કહો, જે કહો તે પણ આ ફિલ્મમાં એ બધાય મસાલા છે.

– જોવા ગયો ત્યારે મને આ હદનો જલસો પડશે એવી અપેક્ષા નહોતી. જેનાં વળતાં પાણી ચાલે છે, પણ જેને છાંટોપાણી વગર નથી ચાલતું એવો એક પ્રાઇવેટ ડિટેક્ટિવ અને આપણા મુન્નાભાઈ જેવો એક એન્ફોર્સર, બોલે તો ગુંડા, જો કામ સિર્ફ પૈસો કે લિયે કરતા હૈ. સામસામેના છેડેથી એક જ કૅસ સોલ્વ કરતાં કરતાં સાથે કામ કરવા માંડે અને પછી વન બાય વન ક્લ્યુ મેળવતાં મેળવતાં આખી મિસ્ટરી સોલ્વ કરે. આ વાંચવામાં જેટલું બોરિંગ લાગે છે એનાથી એકદમ અપોઝિટ આ ફિલ્મ સુપર હિલેરિયસ છે.

– ‘પિંક પેન્થર’ કે ‘એરપ્લેન’ જેવી ફિલ્મોની જેમ જ ભાગ્યે જ અહીં કોઈ સીન છે જ્યાં બૅકગ્રાઉન્ડમાં કોમેડી ન ચાલતી હોય. ઇવન ફિલ્મનાં પાત્રોને ખબર ન હોય, અને માત્ર આપણને-ઓડિયન્સને જ ખબર હોય એવી વિઝ્યુઅલ હ્યુમર પણ પાર વિનાની છે. એ કોમેડીયે ક્યાંક સ્લૅપસ્ટિક હોય, તો ક્યાંક એકદમ ક્રુર (કોઇકને ભડાકે દેવાની, હાડકાં તોડવાની) હોય, પણ સતત અનઅપોલોજેટિકલી આ ફિલ્મ પેટમાં દુખાડી દે એટલું હસાવતી આગળ વધતી રહે છે. સ્લેપસ્ટિક હોય તોય ક્યાંય ફિલ્મ બાલિશ ન બને, કે ઇવન આપણને હસાવવા માટે ધમપછાડા કરતાં હોય એવુંય જરાય નહીં.

– એનો ઓનસ્ક્રીન પૂરેપૂરો શ્રેય ફિલ્મની લીડ પેર મહા ડૅશિંગ રાયન ગોસ્લિંગ અને સુપર હેન્ડસમ રસેલ ક્રોવને જાય છે. એ

the-nice-guys-angourie-rice
અંગુરી રાઇસ

બંનેની કેમેસ્ટ્રી જાણે હાઇડ્રોજન અને ઑક્સિજન. પર્ફેક્ટ વૉટરી કોમ્બિનેશન. (ખબર નહીં કેમ, પણ મને જાડિયા થયેલા રસેલ ક્રોવમાં મલયાલમ એક્ટર મોહનલાલ જ યાદ આવતા હતા.) અનએક્સપેક્ટેડ સરપ્રાઇઝ તરીકે ફિલ્મમાં ગોસ્લિંગની દીકરી બનતી સુપર ક્યુટ ટીનએજર અંગુરી રાઇસ (હા, અંગુરી રાઇસ!) પણ ફેન્ટાસ્ટિકલી કોન્ફિડન્ટ છે. અ રિયલ ટ્રીટ!

– આખી ફિલ્મ 1977ના લોસ એન્જલસમાં છે એટલે એ વખતની ટાઇમ ટ્રાવેલ પણ ખરી. ઉપરથી ચિત્રવિચિત્ર પાર્ટીઓ, વિચિત્ર કેરેક્ટર્સ, અન્ડરવર્લ્ડ, કોન્સ્પિરસી… કહ્યું ને બધા જ મસાલા આમાં છે. સેન્સર કૃપાથી અમુક ‘જોવા જેવા’ સીન પણ કપાઈ ગયા છે (શીશ… ક્યાંકથી અનસેન્સર્ડ વર્ઝન મેળવી લો! કિસ્સી કો પતા નહીં ચલેગા!).

– ધ હોલ થિંગ ઇઝ ધેટ કે ભૈયા, એકદમ બડે લોગ કા માફિક પલ્પ ફિક્શન ટાઇપની એન્ટરટેનિંગ ફિલ્મ જોવી હોય, તો ‘ધ નાઇસ ગાય્ઝ’ બિલકુલ મતલબ બિલકુલ ચૂકવા જેવી નથી.

– ઐસા લગ રિયા હૈ કિ આની સિક્વલ આવશે ને કદાચ સિરીઝેય થશે. લગ ગઈ પોપટ, તને લાખ રૂપયે કી લોટરી લગ ગઈ!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.