ધ ગાઝી અટેક

ઉચ્છલ જલધિ તરંગ

***

ભારતના સૈન્ય ઇતિહાસમાં ભુલાયેલી ઘટનાને ફરીથી ઉજાગર કરતી આ થ્રિલિંગ વૉર ફિલ્મ ચૂકવા જેવી નથી.

***

ddddએક સારી થ્રિલર ફિલ્મ કેવી હોય? સાવ ટૂંકમાં કહેવું હોય તો આજે રિલીઝ થયેલી ‘ધ ગાઝી અટેક’ જેવી. કોઈ ખોટી ચરબી નહીં, ફાલતુ ગીતો નહીં, આડી-તેડી ગિમિકરી નહીં, સીધી એક જ મુદ્દાની વાત અને તેને જ વળગીને આગળ વધતી સ્ટોરી, 125 મિનિટનું પ્યોર ઍજ ઑફ ધ સીટ થ્રિલ. આપણે ત્યાં સબમરીનને કેન્દ્રમાં રાખીને કોઈ ફિલ્મ બની હોય તેવું યાદ નથી આવતું. હા. હૉલિવૂડમાં આ લિસ્ટ ખાસ્સું મોટું છે. હિન્દી અને તેલુગુમાં એકસાથે બનેલી ‘ધ ગાઝી અટેક’ એક સારી રીતે લખાયેલી, મસ્ત રીતે એક્ઝિક્યુટ થયેલી અને દેશભક્તિનાં ઇન્જેક્શન મારે તેવી નખશિખ થ્રિલર ફિલ્મ છે.

સારે જહાં સે શૂરવીર

લાંબા ડિસ્ક્લેમર અને અમિતાભ બચ્ચનના વોઇસ ઑવર સાથે શરૂ થતી આ ફિલ્મનું પ્રિમાઇસ ભારત-પાકિસ્તાન વચ્ચેના ત્રીજા યુદ્ધની જસ્ટ પહેલાંનું એટલે કે નવેમ્બર, 1971નું છે. પૂર્વ પાકિસ્તાન (અત્યારના બાંગ્લાદેશ) પર પોતાનો પંજો મજબૂત કરવા પાકિસ્તાને બંગાળની ખાડીમાં પોતાની ખૂફિયાગીરી વધારી. આટલું ઓછું ન હોય, તેમ આપણા એરક્રાફ્ટ કેરિયર ‘INS વિક્રાંત’ને તોડી પાડવાનો નાપાક મનસૂબો બનાવ્યો. પરંતુ આ મનસૂબો પાર પડે તે પહેલાં જ વચ્ચે આપણી સબમરીન ‘S21’ વચ્ચે આવી ગયેલી. INS વિક્રાંતને ઊની આંચ નહોતી આવી તે આપણને ખબર છે. પરંતુ તે કેવી રીતે બચ્યું (અને 1971ના યુદ્ધનો હીરો બન્યું) તેની ‘ફિલ્મી’ દાસ્તાન ‘ધ ગાઝી અટેક’ કહે છે. ‘ફિલ્મી’ એટલા માટે કે પાકિસ્તાની સબમરીન ‘PNS ગાઝી’ કેવી રીતે ડૂબી તેનો ઇતિહાસ વિવાદાસ્પદ છે. ભારત કહે છે કે આપણી નેવીના જાંબાઝ જવાનોએ ગાઝીને પેટાળભેગી કરી, તો પાકિસ્તાન કહે છે કે ઇન્ટર્નલ બ્લાસ્ટને કારણે ગાઝી નાશ પામી. ડિરેક્ટર સંકલ્પ રેડ્ડીએ આ બનાવનું આપણને માફક આવે તેવું ઇન્ટરપ્રિટેશન કરીને ફિલ્મ પેશ કરી છે. હા, ફિલ્મમૅકર્સે કોઈ ચોક્કસ પુસ્તકનો સંદર્ભ લીધો છે કે કેમ તેનો ઉલ્લેખ કર્યો હોત તો વધુ સારું થાત.

જેના માટે ‘વૉર ફિલ્મ’ શબ્દપ્રયોગ કરવો ગમે તેવી આ ‘ધ ગાઝી અટેક’માં પણ દરેક થ્રિલર ફિલ્મની જેમ ધીમે ધીમે થ્રિલ માઉન્ટ થતું જાય છે અને છેલ્લે છેક ચરમસીમાએ પહોંચે છે. તે ઉપરાંત બીજાં ઘણાં સબપ્લોટ્સ-લૅયર્સ-ઘર્ષણ તેમાં સમાંતરે ચાલતાં રહે છે. જેમ કે, ભારત-પાકિસ્તાન અને તેની સબમરીનો વચ્ચેનું ઘર્ષણ, પૂર્વ પાકિસ્તાની શાસકો અને બાંગ્લાદેશની મુક્તિ માટે લડતા વિદ્રોહીઓ વચ્ચેનો સંઘર્ષ, રાજકારણ અને સૈન્ય વચ્ચેનો સંઘર્ષ, યુધિષ્ઠિરની જેમ ધર્મ એટલે કે નિયમોને વળગીને ચાલવાનો અને શ્રીકૃષ્ણની જેમ પરિસ્થિતિ પારખીને વર્તતાં પાત્રો વચ્ચેનો સંઘર્ષ, એક સૈનિકની અંદર ચાલતો દ્વંદ્વ, સિસ્ટમ અને સ્પોન્ટેનિટી વચ્ચેનો સંઘર્ષ, પરિવાર અને દેશની ફરજો વચ્ચે વહેંચાયેલા સૈનિકની વિવશતાનો દ્વંદ્વ, માણસ અને આસપાસની કુદરતી પરિસ્થિતિની વિષમતા વચ્ચેનો સંઘર્ષ, દુશ્મનોનો ખાત્મો બોલાવવાનો અને સિદ્ધિની લાલચ વિના શહીદી વહોરવાનો સંઘર્ષ, છતાં જીવના જોખમે પણ નિર્દોષનો જીવ બચાવવાનો સંઘર્ષ…

આમ તો વર્લ્ડની બેસ્ટ વૉર ફિલ્મો જોવાના-વૉર લિટરેચર વાંચવાના શોખીનો માટે આ ફિલ્મની વોકેબ્યુલરી જરાય નવી ન લાગે. તેમ છતાં ‘ધ ગાઝી અટેક’ જોયા પછી તમારા શબ્દભંડોળમાં INS (ઇન્ડિયન નેવી શિપ), PNS (પાકિસ્તાન નેવી શિપ), સબમરીન, મૅનુવર, ટોરપિડો, ટોરપિડો કી, લોંગિટ્યુડ-લેટિટ્યુડ (અક્ષાંશ-રેખાંશ), ડાઇવ, પૅરિસ્કોપ, મર્ચન્ટ શિપ, બૅટરી રૂમ, સ્ટારબોર્ડ, વૉટરમાઇન જેવા શબ્દો કાયમ માટે સામેલ થઈ જશે. પ્લસ હોલ્ડ ફોર સપોર્ટ, મ્યુટિની, કમાન્ડ, ફાઇરિંગ રેન્જ, સોનાર સિગ્નલ્સ, ઇમર્જન્સી ડ્રિલ, ઍનિમી પોઝિશન, ટ્રેપ, ચેન્જ ઑફ કોર્સ વગેરે શબ્દપ્રયોગો પણ કાને પડશે. ઇવન પારાદીપનું નામ પણ લાંબા સમયે મીડિયામાં સાંભળવા મળ્યું છે.

ડિરેક્ટર સંકલ્પ રેડ્ડીએ આ ફિલ્મ માટે કરેલું રિસર્ચ દેખાઈ આવે છે. એટલે જ ક્યાંય કશું નકલી નથી લાગતું. એક સબમરીન, તેની અંદરના વિભાગો, તેમાં ચાલતું કામકાજ, સબમરીનની અપ-ડાઉન ડાઇવ, દરિયાના પેટાળમાં 350-380 મીટર નીચે ગયા પછી અનુભવાતું પાણીનું પ્રચંડ દબાણ અને તેને કારણે સબમરીન પર થતી અસર, ટોરપિડો ફાયર કરવા માટે કેટલી બૅટરી જોઇએ, સબમરીનની દીવાલ પર થમ્પિંગ-હમિંગ કરવાથી- વાઇબ્રેશન પેદા કરવાથી બહારની માઇન બ્લાસ્ટ થઈ શકે કે કેમ, સોનાર સિગ્નલ્સ સાંભળતાં પહેલાં કાન સાફ કરવાનો પ્રોટોકોલ હોય વગેરેમાં ક્યાંય ફિલ્મી એલિમેન્ટ દેખાતું નથી. અલબત્ત, તેમાં કેટલી ક્રિએટિવ લિબર્ટી લેવાઈ છે તે તો કોઈ ડિફેન્સ એક્સપર્ટ જ કહી શકે. પરંતુ ફિલ્મમાં બધું જ એકદમ રિયલ લાગે છે એ ચોક્કસ છે.

ફિલ્મમાં કે. કે. મેનન જ્યોર્જ પૅટનની ‘વૉર એઝ આઈ ન્યુ ઇટ’ બુક વાંચતો હોય અને હજુ આગલા વર્ષે જ (1970માં) પૅટન પર બનેલી ફિલ્મને ઑસ્કર મળ્યો હોય, તે બધી વાતો ઑથેન્ટિસિટીમાં કરાયેલું બારીક નકશીકામ છે. પાકિસ્તાની સાઇડ પણ આપણી રેગ્યુલર મસાલા ફિલ્મોથી વિપરિત ડફોળ અને કટ્ટર નથી બતાવાઈ. બલકે, પાકિસ્તાની કમાન્ડર મોટેભાગે ખાસ્સા ઇન્ટેલિજન્ટ નિર્ણયો લે છે, સામી ફાઇટ આપે છે અને ટેન્શન બિલ્ડઅપ કરે છે. લગભગ આખી ફિલ્મ સબમરીનની અંદર હોવા છતાં ક્યાંય ક્લસ્ટરોફોબિક-બંધિયારપણું ફીલ નથી થતું તેને આ ફિલ્મની સિનેમેટોગ્રાફીનો એક પ્લસ પોઇન્ટ ગણી શકાય.

સિનેમેટિક દેશભક્તિ

પાકિસ્તાની સાઇડ જોશ જગાવવા પોતાના પોપ્યુલર સોંગ ‘જીવે જીવે પાકિસ્તાન’નો ઉદઘોષ કરે, તો આપણે ત્યાં રાષ્ટ્રગીત ગવાય. જોકે ત્યાં મને સહેજ ખૂંચ્યું. પાણીની અંદર ફટાફટ દોડતી આ થ્રિલર સબમરીન રાઇડમાં ઓલરેડી દેશભક્તિનું એલિમેન્ટ ભરપુર છે. તેમાં આખેઆખું રાષ્ટ્રગીત અને ‘સારે જહાં સે અચ્છા’ નાખીને ફિલ્મનો ફ્લો બ્રેક કરવાની કશી જરૂર નહોતી. ઉપરથી બીજી વખત રાષ્ટ્રગીતનું ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ વર્ઝન પણ નખાયું છે. ભારત સરકારની સત્તાવાર વેબસાઇટમાં વર્ષોથી લખાયેલું છે અને ત્રણેક દિવસ પહેલાં સુપ્રીમે પણ ફરી પાછું કહ્યું કે ફિલ્મના ભાગરૂપે જો રાષ્ટ્રગીત પ્લે થયું હોય તો અધવચ્ચે ઊભા થવાની જરૂર નથી, કેમ કે આવું કરીને તમે અન્ય લોકો માટે અડચણ પેદા કરો છો. એ વખતે તમે બેઠા રહો તો રાષ્ટ્રગીતનું કોઈ જ અપમાન નથી થતું. છતાં ‘દંગલ’ હોય કે આ ‘ધ ગાઝી અટેક’ લોકો અધવચ્ચે ઊભા થઇને આખો સ્ક્રીન બ્લોક કરી મૂકે છે. થોડા પ્રેક્ટિકલ થવામાં કોઈ દેશદ્રોહ નથી. આશા રાખીએ કે હવે આ મુદ્દે થિયેટરોમાં ક્યાંય બબાલ ન થાય.

અહીં સબમરીનની અંદર ત્રણ મુખ્ય અધિકારીઓ વચ્ચે સર્જાતું ઘર્ષણ, રાણા દગ્ગુબતીની અક્ષય કુમાર સ્ટાઇલની હીરોગીરી વગેરે થોડું વધારે પડતું લાગે છે. ધારો કે દરિયાની અંદર કોઈ સૈનિક શહીદ થાય, તો તેના મૃતદેહ સાથે શું કરવામાં આવે તે સવાલ આ ફિલ્મ જોયા પછી ઉપસ્થિત થશે. હા, ફિલ્મની નબળી સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ આંખને ખૂંચે છે અને કમ્પ્યુટરથી ઉમેરી હોવાનું સ્પષ્ટ દેખાઈ આવે છે.

વૉર હીરો

‘ધ ગાઝી અટેક’માં કોઈ ‘ખાન’ કે ‘કુમાર’ નથી, એટલે ‘હીરો’નો રોમેન્ટિક સાઇડ ટ્રેક નાખવાની કે એને ડ્રીમ સિક્વન્સમાં નાખીને ગીત ગવડાવવાની જરૂર પડી નથી. હા, ફિલ્મમાં તાપસી પન્નુ છે, પણ એ બિચારી ડાહીડમરી થઇને લિટરલી એક ખૂણામાં બેસી રહે છે (બાય ધ વે, આજે તાપસીનાં એકસાથે બે મુવી રિલીઝ થયાં છે). બાકી એઝ ઓલ્વેઝ કે.કે. મેનન તો મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ છે જ, પ્લસ અતુલ કુલકર્ણી અને રાણા દગ્ગુબતી (ઉર્ફ ‘ભલ્લાલદેવ’) પણ જરાય ઓવરએક્ટિંગ કર્યા વિના ઇમ્પ્રેસ કરે છે. હા, આ ફિલ્મમાં એક નાનકડી ભૂમિકામાં સ્વર્ગસ્થ ઓમ પુરી દેખાય છે. ઇન ફૅક્ટ, આખી ફિલ્મ એમને જ અર્પણ કરવામાં આવી છે. ફિલ્મમાં અન્ય નાનકડી ભૂમિકાઓમાં દક્ષિણના અભિનેતા નાસર અને ઘણા સમયે દેખાયેલા મિલિંદ ગુણાજી પણ છે. જોકે એમનું પણ મુંહ દિખાઈ સિવાય કોઈ કામ નથી.

ચાલો, પેટાળની સફરે

એક તો આપણે ત્યાં ભાગ્યે જ વૉર ફિલ્મ બને છે અને જે બને તે એકદમ ફિલ્મી હોય છે. ત્યારે થ્રિલના મામલે જરાય મોળી ન પડતી ‘ધ ગાઝી અટેક’ વૉર ફિલ્મોના રસિયાઓએ જરાય ચૂકવા જેવી નથી. બાળકોને પણ ઍજ્યુકેશનના હેતુસર આ ફિલ્મ અવશ્ય બતાવવી જોઇએ.

રેટિંગઃ ***1/2 (સાડા ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

ઝંજીર

કમજોર કડી

***

જૂની ક્લાસિક ફિલ્મના નામે ફરીથી પૈસા રળવાના આવા ભંગાર ટ્રેન્ડને રોકવા માટે સત્વરે એક ફિલ્મ સિક્યોરિટી બિલ ઇન્ટ્રોડ્યુસ કરવું જોઇએ.

***

zanjeer1‘હિમ્મતવાલા’, ‘ચશ્મે બદ્દુર’ અને હવે ‘ઝંજીર’. એક જમાનામાં સુપરહીટ પુરવાર થયેલી ફિલ્મોની સફળતાને ફરીથી વટાવવાનો શોર્ટકટ હવે અટકે તો સારી વાત છે એવું અપૂર્વ લાખિયાની ઝંજીરની રિમેક જોયા પછી દૃઢપણે લાગે. ઓરિજિનલ ફિલ્મની મેલીઘેલી નબળી ઝેરોક્સ કોપી જેવી આ ફિલ્મો મૂળ ફિલ્મનો ચાર્મ પણ મારી નાખે છે.

જૂનો દારૂગોળો

સલીમ-જાવેદે ઝંજીર ફિલ્મથી અમિતાભ બચ્ચન રૂપે ભારતીય દર્શકોને એક ‘એન્ગ્રી યંગ મેન’ આપ્યો. આ ક્લાસિક ફિલ્મ ન જોઇ હોય એવા લોકો ભાગ્યે જ હોય. છતાં ધારી લઇએ કે તમારી યાદદાસ્ત જતી રહી હોય અથવા તો તમારો જન્મ ગ્લોબલાઇઝેશન પછીના યુગમાં થયો હોય અને તમે ઓરિજિનલ ઝંજીર ફિલ્મ નથી જોઇ. તો એની સ્ટોરી ટૂંકમાં જાણી લઇએ. એસીપી વિજય ખન્ના (રામ ચરન તેજા) એક નખશિખ પ્રામાણિક પોલીસમેન છે અને દુનિયાની સૌથી મહાન જોક પણ એને ન હસાવી શકે એવો એ સિરિયસ માણસ છે. નાની નાની વાતમાં એ ગુસ્સે થઇ જાય છે અને જીભનું કામ હાથ પાસેથી લે છે એટલે શોલેના અંગ્રેજ કે જમાને કે જેલરની જેમ વારેવારે એની ટ્રાન્સફર થયા કરે છે. હૈદરાબાદના એક એમએલએને ધોકાવવા બદલ એની ટ્રાન્સફર મુંબઇ થઇ જાય છે. વિજયની સ્ટોરી એવી છે કે એ જ્યારે આઠ વર્ષનો હતો ત્યારે એની નજર સામે જ એનાં માતાપિતાનું એક અજાણ્યા માણસે ખૂન કરી નાખેલું. એ માણસના હાથ પરનું ઘોડાનું ટેટૂ એને આજેય સપનાંમાં આવીને હેરાન કરે છે.

માલા (પ્રિયંકા ચોપરા) એક એનઆરઆઇ ગુજ્જુ છોકરી છે, જે એક લગ્ન અટેન્ડ કરવા મુંબઇ આવે છે અને એક વ્યક્તિની હત્યા થતી જુએ છે. પોલીસનો કોન્ટેક્ટ કરીને એ હત્યારાને પકડાવવામાં મદદ પણ કરે છે. પરંતુ એ હત્યારો ઓઇલ માફિયા તેજા (પ્રકાશ રાજ)નો માણસ છે એટલે માલાને પતાવી નાખવાનો પ્રયાસ થાય છે. આખરે વિજય સેકન્ડ હેન્ડ કાર ડીલર શેર ખાન (સંજય દત્ત)ની મદદથી એ આરોપીને પકડી પાડે છે. પરંતુ એ આરોપીનું વિજયની કસ્ટડીમાં જ મોત થઇ જાય છે અને એના આરોપસર વિજયને સસ્પેન્ડ કરવામાં આવે છે. આ રીતે વિજય અને ઓઇલ માફિયા તેજા બંને સામસામે આવી જાય છે. આ કામમાં વિજયને એક પત્રકાર જયદેવ (અતુલ કુલકર્ણી)ની પણ મદદ મળે છે. અંતે વિજયને ખબર પડે છે કે…

આખિર વોહી હુઆ જિસકા ડર થા

આ ફિલ્મમાં ગણ્યા ગાંઠ્યા દેખીતા ફેરફારોને બાદ કરતાં આખી ફિલ્મ બેઠ્ઠી ઓરિજનલની ઝેરોક્સ જ છે. જો એવું જ કરવું હતું તો રિમેક કરવાની જરૂર જ શી હતી? ઓનેસ્ટ પોલીસમેન વર્સસ કરપ્ટ સિસ્ટમની વાત સિત્તેરના દાયકાની શરૂઆતમાં નવી હતી, જ્યારે અત્યારની દબંગ, રાઉડી રાઠોડ કે સિંઘમ જેવી ફિલ્મોમાં આપણે જોઇ જ ચૂક્યા છીએ. અને બીજું, આ ફિલ્મનું ટાર્ગેટ ઓડિયન્સ શું છે? જૂની ઝંજીરના ચાહકો તો આજેય એ ફિલ્મના પ્રેમમાં હશે. જ્યારે નવી જનરેશનને સિંઘમ ગમે છે. તો પછી અહીં નવું શું છે? એમાંય પ્રકાશ રાજની ભૂમિકા અને એક્ટિંગ તો અદ્દલ સિંઘમના જયકાંત શિક્રે જેવી જ છે, તો અગેઇન, કોઇ આ ફિલ્મ શું કામ જુએ?

ફિલ્મનું કાસ્ટિંગ સરસ છે. રામ ચરન, પ્રિયંકા, સંજય દત્ત, પ્રકાશ રાજ, અતુલ કુલકર્ણી અને માહી ગિલ, બધા જ પોતપોતાની જગ્યાએ સરસ છે, પણ ફિલ્મ એટલી બધી પ્રીડિક્ટેબલ છે દર્શક માટે ભાગ્યે જ કશું નવું બચે છે. આટલું પૂરતું ન હોય એમ ઇન્ટરવલ પહેલાં કુલ પાંચ ગીતો આવે છે, જે ફિલ્મની ગતિમાં પંક્ચર પાડવા માટે પૂરતાં છે. પાછું એકેય ગીતમાં કશી ભલીવાર નહીં. મૂળ ફિલ્મમાં જયા બચ્ચના પાત્રના ઇન્ટ્રોડક્શન માટે વપરાયેલું ‘ચપ્પુ છુરિયાં તેઝ કરા લો’ ગીત અહીં ‘પિંકી હૈ પૈસેવાલોં કી’ જેવા સસ્તા આઇટેમ સોંગમાં કન્વર્ટ કરી નંખાયું છે એ જોઇને આપણા હૃદય પર ચપ્પુ છુરિયાં ચાલે એવું દુઃખ થાય.

હજી આટલું પૂરતું ન હોય એમ ફિલ્મમાં લોજિકનાં એટલાં મોટાં ગાબડાં છે કે એમાંથી આખા ડાયનોસોર પસાર થઇ જાય. જેમ કે, મૂળ ફિલ્મમાં અજિતના હાથમાં રહેલી ઘોડાવાળી સાંકળ વિજયને સપનાંમાં દેખાય છે અને એટલે ફિલ્મનું નામ ઝંજીર રખાયું હતું. જ્યારે અહીં તો એ સાંકળને સ્થાને ઘોડાનું ટેટૂ આવી ગયું છે, તો પછી ફિલ્મનું નામ ઝંજીર શા માટે છે એનું કોઇ લોજિક ખરું? ક્રાઇમ રિપોર્ટર જયદેવ જૂની ફાઇલો ઉથલાવીને વિજયના પપ્પાની હત્યાની વિગતો શોધી કાઢે છે, તો એસીપી જેવી ઊંચી પોસ્ટ પર હોવા છતાં એ વિચાર ખુદ વિજય એટલે કે રામ ચરનને કેમ નહીં આવ્યો હોય? પોતે ખૂનખાર ઓઇલ માફિયા સાથે ટક્કર લઇ રહ્યો છે એ જાણવા છતાં પત્રકાર જયદેવ એને ખુલ્લા પડકારો ફેંકતો શા માટે ફરતો હશે?

પોતે જાણે મોટે ઉપાડે જૂની ફિલ્મને ટ્રિબ્યુટ આપતા હોય એમ ફિલ્મના એક સીનમાં પ્રકાશ રાજ અને મોના ડાર્લિંગને ઓરિજિનલ ઝંજીરમાં પોતાનો જ સીન જોતા બતાવ્યા છે! અને આ જ સીનમાં તેજાની અને એના ગુરુની બેકસ્ટોરી ઊભડક સમાવી દીધી છે. ફિલ્મમાં પ્રિયંકા ચોપરાનો પ્રયાસ સિન્સિયર છે, પણ એનું કામ પેલી મોના ડાર્લિંગ જેવું જ બનીને રહી જાય છે. સૌથી મોટા આઘાતની વાત તો એ છે કે ફિલ્મના અંતે મુખ્ય પાત્રોની વાત પરથી આપણને એવો અણસાર આપવામાં આવે છે કે હજી આ ઝંજીરની સિક્વલ પણ બનવાની છે.

આ આખી રેઢિયાળ ફિલ્મમાં શાતા આપનારી વાત એક જ છે કે ક્રાઇમ રિપોર્ટર જયદેવના પાત્ર તરીકે ‘મિડ ડે’ના બાહોશ પત્રકાર જે. ડેને ગરિમાપૂર્ણ અંજલિ અપાઇ છે. એટલું જ નહીં, જે. ડેની હત્યા બાદ બનાવાયેલું અમૂલનું હોર્ડિંગ પણ અહીં ડિસ્પ્લે થાય છે.

કુલ મિલા કે

જૂની ફિલ્મોની સફળતાને વટાવીને એની રિમેકના નામે ચરી ખાવાને બદલે આપણા ફિલ્મવાળાઓ કશુંક ઓરિજિનલ બનાવે તો સારું. આ ફિલ્મ તેલુગુમાં ‘તૂફાન’ના નામે પણ બનાવાઇ છે. ત્યાંના લોકોએ આ ફિલ્મ ન જોઇ હોય તો ત્યાં ચાલી જાય, પરંતુ અહીં તો આ ભંગાર ટ્રેન્ડ બંધ થાય એ જ આશા રાખીએ.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.