Daddy

રોબિનહૂડ ગવળીઃ ઑપરેશન વ્હાઇટવૉશ

***

અરુણ ગવળીની આ બાયોપિકનું ડિટેલિંગ મસ્ત હોવા છતાં નૈતિક રીતે આ ફિલ્મ અત્યંત ખાડે ગયેલી છે.

***

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

***

daddy_film_posterઆપણે ત્યાં બાયોપિક અને એમાંય અન્ડરવર્લ્ડ સાથે સંકળાયેલા લોકો પર બનેલી ફિલ્મોનું કામકાજ ‘શોલે’ના જય અને મૌસીના સીન જેવું હોય છે. મીન્સ કે…

જયઃ ‘અબ ક્યા બતાયેં મૌસી જી, ઇસ દેસ મેં ગરીબ ઘર મેં પૈદા હોના હી પાપ હૈ!’

મૌસીઃ ‘તો ક્યા લડકા ગરીબ હૈ?’

‘નહીં નહીં, વો તો બહોત પહલે કી બાત થી. લેકિન ભૂખે પેટ સે આદમી કો સહી-ગલત કા કહાં ખયાલ રહતા હૈ?’

‘હાય હાય, તો મતલબ લડકા ઉલટે-સીધે ધંધે ભી કરતા હૈ?’

‘અરે નહીં નહીં મૌસીજી, લેકિન અગર પુલિસ ખુદ સામને સે ગરીબોં કો સતાયે તો કોઈ હથિયાર ઉઠાને સે કબ તક બચ સકતા હૈ?’

‘લે, તો લડકા હથિયાર ભી ચલાતા હૈ?’

‘અરે મૌસીજી, અબ સ્મગલિંગ કરના હો, મુંબઈ પે રાજ ચલાના હો, કિસી કી સુપારી લેની હો, જબ અપને હી દુશ્મન બન જાયે, જાન કા ખતરા હો, તો અપને પ્રોટેક્શન કે લિયે કભી કભાર હથિયાર ચલાને ભી પડતે હૈ. લેકિન મેરા દોસ્ત દિલ કા બહોત અચ્છા હૈ.’

‘હે ભગવાન, લડકા સ્મગલિંગ કરતા હૈ, ગેંગસ્ટર હૈ, ગોલીબારી ભી કરતા હૈ, લેકિન ઉસકા કોઈ દોષ નહીં. વાહ!’

‘અરે અરે, મૌસીજી. આપ તો આપ તો મેરે દોસ્ત કો ગલત સમઝ રહીં હૈ. યે સબ તો કલ કી બાતેં હૈં. અબ તો વો એકદમ સુધર ગયા હૈ. સમાજસેવા ભી કરતા હૈ.’

‘એક બાત કી દાદ દૂંગી, બેટા. ભલે સૌ બુરાઇયાં હો તુમ્હારે દોસ્ત મેં, લેકિન તુમ્હારે મૂંહ સે ઉસકે લિયે તારીફેં હી નીકલતી હૈ!’

‘અબ ક્યા કરું, મૌસી, મેરા તો દિલ હી કુછ ઐસા હૈ! તો હમ યે બાયોપિક પક્કા સમજેં?’

***

આ આખેઆખો પ્રસંગ અર્જુન રામપાલ સ્ટારર ‘ડેડી’ને શબ્દશઃ લાગુ પાડી શકાય તેમ છે. ચારેકોર ઢોલ વગાડીને જાહેર કરવામાં આવ્યું છે તેમ, ડેડી મુંબઈના ગેંગસ્ટર અરુણ ગવળીની બાયોપિક છે. ફિલ્મ એવી છે કે એક્ટિંગ, ડિટેલિંગ, પ્રોડક્શનના મામલે પીઠ થાબડવી પડે, પણ ફિલ્મનો માંહ્યલો એવો હાડોહાડ કરપ્ટ છે કે પીઠ પર જોરથી ધબ્બો મારવો પડે. કેમકે, ‘બેઝ્ડ ઑન અ ટ્રુ સ્ટોરી’ અને ‘બાયોપિક’ના નામે આ ફિલ્મ અરુણ ગવળીના ક્રાઇમને ગ્લોરિફાય કરવાનો અને એને માત્ર પરિસ્થિતિનો શિકાર બતાવીને એનાં કારનામાં જસ્ટિફાય કરવાનો પ્રયત્ન વધારે છે.

હમ પંછી એક ચાલ કે

મુંબઈની દગડી ચાલમાં અમુક બિચારા લુખ્ખાઓ રહે છે (આવું ફિલ્મમાં ગવળીની જ એક નજીકની વ્યક્તિ બોલે છે). એ બિચારાઓના કેન્દ્રમાં છે અરુણ ગુલાબ ગવળી (અર્જુન રામપાલ). કેરમ રમીને અને લુખ્ખાગીરી કરીને થાકે એટલે છૂટક ક્રાઇમ કરી જાણે. એમાં સતત ગોગલ્સ પહેરી રાખતા એક બડે ભાઈનો હાથ પડ્યો એટલે આ લુખ્ખેશોની પ્રગતિ થઈ. એ લોકો કોન્ટ્રાક્ટ કિલર્સ બન્યા, ખંડણીખોર બન્યા. એમાં પાછો દગાખોરીનો, ફાટફૂટનો, ડબલ ક્રોસિંગનો રંગ ભળ્યો. ઉપરથી પોલીસે પણ પોતાના તરફથી યથાશક્તિ લોહીનો લાલ રંગ રેડ્યો.

આમ જુઓ તો ગવળીનો રાઇઝ, દાઉદ સાથેની એની દુશ્મની, શિવસેનાના ધારાસભ્યની હત્યાનો કૅસ, એનું રાજકારણમાં ઝંપલાવવું, ધારાસભ્ય બનવું અને જેલમાં જવું, આમાંથી કશું જ અજાણ્યું નથી. ઇન ફેક્ટ, સાવ નજીકના ભૂતકાળની જ આ ઘટનાઓ છે. એક સિમ્પલ વિકિપીડિયા સર્ચથી પણ તે મળી શકે તેમ છે. અહીં જે અલગ છે તે છે ફિલ્મની ટ્રીટમેન્ટ, તેનું ડિટેલિંગ અને ગવળીને એ જેવા રંગનાં કપડાં પહેરે છે તેવો જ ચીતરવાનો પ્રયાસ.

ઉપર ગાંધી ટોપી, નીચે ગોડસેગીરી

‘ડેડી’ના ડિરેક્ટર અશીમ આહલુવાલિયાએ અગાઉ નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકીને લઇને ‘મિસ લવલી’ નામે એક ફિલ્મ બનાવેલી. ઈ.સ. 2012ના ‘કાન ફિલ્મ ફેસ્ટિવલ’માં સિલેક્ટ થઇને સ્પર્ધાત્મક કેટેગરીમાં સામેલ થયેલી એ ફિલ્મ એંસીના દાયકાની સસ્તી ‘સી ગ્રેડ હોરર-પોર્ન મુવી ઇન્ડસ્ટ્રી પર આધારિત હતી. (એ ફિલ્મની મુખ્ય અભિનેત્રી નિહારિકા સિંઘ FTII ખાતે અમારી ક્લાસમેટ હતી અને ખુદ આહલુવાલિયા પોતાની આ ફિલ્મ બતાવવા આવેલા, એ જસ્ટ ખોંખારો ખાવા સારુ!) ઓછા બજેટમાં બનેલી આવી ફિલ્મોને ‘ઇન્ડી’ મુવી કહે છે. ‘ઇન્ડી’ યાને કે ‘ઇન્ડિપેન્ડન્ટ’, જેને કોઈ મોટા પ્રોડ્યુસર વગેરેનું બૅકિંગ ન હોય તેવી. પરંતુ અસીમભાઈની એ ફિલ્મમાં મુંબઈનો ગંદો-ગોબરો ચહેરો, અંધારિયાં ઘર-દુકાન, ઝાંખી બળતી લાલ-લીલી લાઇટો, મગજમાં જાતભાતની ખુરાફાતો લઇને ફરતા ગ્રે શૅડવાળાં પાત્રો, પૉર્નની કેટેગરીમાં જતું રહે તેવાં સેક્સ સીન, ક્રૂર હત્યાઓ એવી ‘નિઓ નુઆર’ (Neo Noir) પ્રકારની ફિલ્મો જેવી સામગ્રી હોય છે.

અશીમ આહલુવાલિયાની ‘ડેડી’ એમની જ ‘મિસ લવલી’નું બિગ બજેટ વર્ઝન જોતા હોઇએ એવું લાગે છે. એક સોંગ અને કેટલાંય દૃશ્યોમાં ડિટ્ટો ‘મિસ લવલી’ની જ છાંટ વર્તાય છે.

ફિલ્મમાં સૌથી વધુ અપીલ કરે તેવી પહેલી બાબત છે તેનું ડિટેલિંગઃ સિત્તેરના દાયકાથી શરૂ થતી આ સ્ટોરીમાં પાત્રોના દેખાવ, પહેરવેશ અને એમની આસપાસની ચીજો બધું જ સમય સાથે બદલાતું જાય છે. એ વખતની દગડી ચાલ (જોકે એક સીનમાં દગડી ચાલ અને બૅકગ્રાઉન્ડમાં મીલોનાં ભૂંગળાં બિલકુલ કમ્પ્યુટરથી બનાવેલાં લાગે છે), ત્યારની ગાડીઓ, ચલણી નોટો, હથિયારો, દાણચોરીમાં આવતી વસ્તુઓ (જેમાં ટેપ રેકોર્ડર, વીડિયો કેસેટ પ્લેયર, પર્ફ્યુમ જેવી ચીજો હોય), એ વખતનાં પોલીસ થાણાં-તેમાં ફાઇલોનાં થોથાં (એ જોકે હજી ખાસ બદલાયાં નથી), હવાલદારોના યુનિફોર્મ, મટકા-જુગારના અડ્ડા, સિનેમા થિયેટર, ક્યાંક દીવાલો પર દેખાતું ગુજરાતી લખાણ… મુંબઈ પણ એવું કે જેમાં ક્યાંય ગેટ વે ઑફ ઇન્ડિયા, તાજ હોટેલ, મરીન ડ્રાઇવ ન દેખાય, બલકે ગરીબ-ગીચ-ગંદા-અંધારિયા વિસ્તારો જ દેખાય. આ બધાને લીધે એક ઑથેન્ટિક ફીલ ઊભી થાય છે.

બીજો પ્લસ પોઇન્ટ છે અર્જુન રામપાલ સહિત મોટાભાગનાં પાત્રોનું કાસ્ટિંગ અને તેમની એક્ટિંગ. રામપાલે ખાસ કરીને પાછલી ઉંમરમાં (ગાંધી ટોપી આવ્યા પછીના) ગવળીનો લુક અને એની બૉડી લેંગ્વેજ આબાદ પકડી છે. હા, અસલી ગવળી ક્યાંય વધુ ‘આયેલા-ગયેલા’ ટાઇપનું ટપોરી હિન્દી બોલે છે. બીજી સૌથી જબરદસ્ત એક્ટિંગ છે ડિરેક્ટર કમ એક્ટર નિશિકાંત કામતની. એમણે એન્કાઉન્ટર સ્પેશ્યાલિસ્ટ પોલીસ અધિકારી વિજયકર (રિયલ લાઇફના વિજય સાળસકર)ની ભૂમિકા ભજવી છે. જોકે, ખેંખલી નિશિકાંત એન્કાઉન્ટર સ્પેશ્યાલિસ્ટ કરતાં પાંડુ હવાલદાર વધુ લાગે છે એ જુદી વાત છે. એટલું ખરું કે ખરબચડી-ડાર્ક ચામડી, ચંબુછાપ ચશ્માં, ઠંડી ક્રૂરતા અને થોડી ખોડંગાતી ચાલ એ બધાને કારણે એ અત્યંત ડરામણા અને લગભગ ઓળખી ન શકાય તેવા લાગે છે. ગવળીની ‘B.R.A.’ ગેંગ (બાબુ, રામા, અરુણ)ના અન્ય મેમ્બર્સ રામા નાઇક (રાજેશ શ્રિંગારપુરે) અને બાબુ (ગોળમટોળ આનંદ ઇંગળે) પણ એટલા જ ઇફેક્ટિવ છે. ગવળીની પત્ની બનનારી તમિળ એક્ટ્રેસ ઐશ્વર્યા રાજેશ પણ વલ્નરેબલ છતાં ટફ લાગે છે. પરંતુ કાસ્ટિંગનો સૌથી મોટો લોચો છે, દાઉદની ભૂમિકા કરનારા સરપ્રાઇઝ એક્ટરનો. એ કોણ છે ગુપ્ત રખાયું છે એટલે તમે જાતે જ જાણી લેજો, પરંતુ એટલું ખરું કે એ અત્યાર સુધીનો સૌથી હસ્કી અવાજવાળો દાઉદ છે. (બાય ધ વે, આપણા ફિલમવાળાઓને દાઉદનું ભયંકર ઘેલું છે. અહીં પણ એને લાર્જર ધેન લાઇફ રીતે જ પેશ કરાયો છે, એ જાણે ગોગલ્સ સાથે જ જન્મ્યો હોય એ રીતે ઘરના અંધારામાં પણ ગોગલ્સ પહેરી રાખે, એ સતત સ્લો મોશનમાં જ બોલે-ચાલે… હા, એમનું સાચું નામ ન લેવામાં આવે!)

ક્યાંક સિત્તેરના દાયકાની ફિલ્મોની યાદ અપાવે તેવું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક તો ક્યાંક લોહીના ખાબોચિયામાં પડેલી લાશને કૂતરાં ચાટતા હોય, ગવળી પોતાની ધાવણી દીકરીને એક હાથમાં રિવોલ્વર અને બીજા હાથમાં ઘૂઘરો રાખીને રમાડતો હોય, દાઉદભાઈનું ખાવાનું શા માટે પહેલાં ટેસ્ટ કરાતું હોય, શા માટે અમુક સીન્સમાં નિશિકાંત કામત ખોડંગાતા હોય (જેનું કારણ પછી જાણવા મળે), જે રીતે જેલમાં ગાંજો સપ્લાય થાય, લિફ્ટ પર શૂટઆઉટ થાય… એવી ઘણી સટલ્ટી (Subtlety)વાળી મોમેન્ટ્સ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી પડી છે. લેકિન અફસોસ, મોટાભાગની ફિલ્મ વિશે આવું કહી શકાય તેમ નથી. બાળાસાહેબ ઠાકરેના ‘આમચે મુલે’વાળી વાતને પણ એક અખબારી હેડલાઇનમાં જ પતાવી દેવામાં આવી છે.

ફિલ્મનો સૌથી મોટો માઇનસ પોઇન્ટ છે, તેની પાછળનો ઇરાદો. ફિલ્મના ટ્રેલરથી લઇને સતત આપણને એવું ઠસાવવામાં આવે છે કે અરુણ ગવળી તો બિચારો સંજોગોનો શિકાર હતો, બાકી હતો એ એકદમ 24 કેરેટનું હૃદય ધરાવતો દિલદાર માણસ. બિચારાને પરિસ્થિતિએ ગુનાખોરીમાં ધકેલ્યો. એને તો ગુનાખોરીની દુનિયામાંથી બહાર નીકળવું હતું, પણ હરીફ માફિયાઓ સાથે મળેલી કરપ્ટ પોલીસ-સિસ્ટમે એને ફરી ફરીને ગુનેગાર બનાવ્યો. ફિલ્મમાં એવી લાઇનો પણ મુકાઈ છે કે, ‘મૈં બદલ ગયા પર તુમ લોગ બદલને નહીં દેતે.’ ધારાસભ્ય બનેલો ગવળી જ્યારે વિધાનસભામાં બેસવા જાય ત્યારે અન્ય ધારાસભ્યો એનાથી દૂર જતા રહે એ દૃશ્ય તો એ રીતે શૂટ થયું છે કે ગવળી જાણે ખરેખરી અસ્પૃશ્યતાનો શિકાર હોય! સૅકન્ડ હાફનો મૅજર પોર્શન જે છે અને જેના માટે ગવળી અત્યારે આજીવન કારાવાસમાં છે, તે ખૂનકેસને પણ એ રીતે રજૂ કરાયો છે કે જાણે ગવળીને ખોટો ફસાવી દેવામાં આવ્યો હોય.

મીડિયામાં અર્જુન-અશીમે દાવો કર્યો છે કે એમની આ ફિલ્મ રામ ગોપાલ વર્મા-અનુરાગ કશ્યપથી લઇને ક્વેન્ટિન ટેરેન્ટિનોના ચાહકોને પણ મજા પડે એ રીતે બનાવાઈ છે અને એ ટિપિકલ ગેંગસ્ટર મુવી નથી. પરંતુ યકીન માનો, આ ફિલ્મ પણ અગાઉ આવી ગયેલી ફિલ્મોથી જરાય અલગ નથી. ઊલટું અહીં તો અલગ અલગ પાત્રો (ગવળીની માતા, પત્ની, સાથીદારો વગેરે)ના માધ્યમથી ફ્લૅશબેકમાં વાર્તા કહેવાઈ છે. એટલે સ્ટોરી સતત સિત્તેર-એંસી-2000ના દાયકાઓમાં કૂદાકૂદ કરતી રહે છે અને આપણને કન્ફ્યુઝ કરતી રહે છે કે એક્ઝેક્ટ્લી કયા કાળમાં વાર્તા ચાલી રહી છે! પ્લસ ફિલ્મમાં એટલા બધા અજાણ્યા ચહેરાઓ છે કે કોણ કોના માટે કામ કરે છે ને કોણ કોનું શા માટે ઢીમ ઢાળે છે એ જ ન ખબર ન પડે. ગમે તે હોય, પણ આ ફિલ્મના સાઉન્ડમાં જબ્બર લોચો છે. સંખ્યાબંધ ડાયલોગ્સ સમજાતા નથી ને આપણે ‘હેં? શું બોલ્યો એ?’ એવું જ પૂછતા રહીએ છીએ. એક તરફ ગવળીને ‘રોબિનહૂડ’-લોકોનો નેતા ગણાવાયો છે, પણ બીજી બાજુ લોકો સાથેના એના ઇન્ટરએક્શનના ગણીને બે જ સીન બતાવ્યા છે. આટલું ઓછું હોય તેમ સવા બે કલાકની આ ફિલ્મ અતિશય સ્લો છે. સામાન્ય ફિલ્મોથી વિપરિત આ ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ ઠીચુક ઠીચુક ચાલે છે, જ્યારે બીજા હાફમાં યાને કે ઇન્ટરવલ પછી કહેવા માટે ખાસ કંઈ બચ્યું જ નથી. મંજે, ગોલિયાં ચલતી રહતી હૈ, ઔર હમ પકતે રહતે હૈ!

ક્રાઇમ કર, ફિલ્મોં મેં ડાલ

એક ડેડી હતી, મહેશ ભટ્ટની. એકદમ સંવેદનશીલ. અહીં સંવેદનો કરતાં બંદૂકની ગોળીઓ વધુ બોલે છે. કેરિકેચરિશ પાત્રોવાળી. રોબિનહૂડ ગેંગસ્ટર, ગ્લમરવાળા માફિયા ડોન, કરપ્ટ અને માફિયાઓની પંગતમાં બેસી ગયેલી પોલીસ, અપોર્ચ્યુનિસ્ટિક નેતાઓ, વલ્નરેબલ અને ઠેબે ચડતાં સ્ત્રીપાત્રો… નથિંગ ન્યુ. બોલિવુડિયા બાયોપિક્સમાં બનતું આવ્યું છે તેમ તેને જોવી હોય તો ટાઇમપાસ મનોરંજન તરીકે જોવી, તેને ગંભીરતાથી લેવાની કે હિસ્ટોરિકલ ફૅક્ટ તરીકે સાચી માનીને ઑપિનિયન બાંધવાની ભૂલ ક્યારેય ન કરવી.

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

કહાની 2

અગલી ફિલમ મોંહે વિદ્યા હી દીજો

***

ગ્રિપિંગ સસ્પેન્સના અભાવે અને અપેક્ષાઓના ભાર તળે આ ફિલ્મ દબાઈ ગઈ છે.

આંખ ખૂલતાં જ વિદ્યા સિંહાને સમજાય છે કે એને ઑફિસે જવામાં ભયંકર મોડું થઈ ગયું છે. ઉપરથી પોતાની ઑલમોસ્ટ પેરાપ્લેજિક દીકરીને સાચવનારી નર્સ પણ આવી નથી. પોતે ફટાફટ તૈયાર થાય છે, દીકરી ઊઠવામાં થોડા નખરા કરે છે પણ એ જરાય ગુસ્સે થતી નથી. ઢગલો સૂચનાઓ આપીને ઘરમાંથી બહાર નીકળે છે. કશુંક યાદ આવતાં ફરી પાછી રિટર્ન થઇને પાડોશીને દીકરીનું ધ્યાન રાખવાની વિનંતી કરે છે. ઑફિસે લૅટ પહોંચ્યા પછી બૉસ બોલાવતા હોવા છતાં એ પોતાનો ડૅડ પડેલો ફોન ચાર્જ કરવા મૂકીને નર્સ સાથે વાત કર્યા પછી જ ઑફિસમાં પરોવાય છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ આવતી ત્રણેક મિનિટની આ ફાસ્ટ સિક્વન્સમાં તમને સમજાઈ જાય કે આ સ્ત્રીને પોતાની દીકરીની કેટલી બધી ચિંતા છે. સાથોસાથ એ ચિંતા પણ પેસે કે હમણાં કોઈ મા-દીકરીના આ કાચના ઘર પર કાંકરો મારશે અને પત્તાના મહેલની જેમ એમની દુનિયા પણ ધ્વસ્ત થઈ જશે. તમે પણ આપોઆપ વિદ્યા સિંહાની એ ચિંતામાં સામેલ થઈ જાઓ.

સુજોય ઘોષના સ્ટોરી ટેલિંગનો આ કમાલ છે. એ કમાલ આપણે ‘કહાની-1’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ. પરંતુ આ ફિલ્મ ‘કહાની-1’ની સિક્વલ નથી, બલકે એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ છે. હા, અહીં પણ એક સ્ત્રી કશાકની શોધમાં છે, પરંતુ ‘કહાની-1’ ટાઇપનું છેલ્લા સીન સુધી જકડી રાખે તેવું સુપર્બ ગ્રિપિંગ રાઇટિંગ, સસ્પેન્સ પણ નથી. છતાં ‘કહાની-2’ એટલિસ્ટ અડધી ફિલ્મ સુધી તો આપણને ટસના મસ થવા દેતી નથી.

એક કહાની ખતમ, તો દુજી શુરુ હો ગઈ, મામુ

કોલકાતા પાસેના ચંદન નગરમાં રહેતી વિદ્યા સિંહા (વિદ્યા બાલન)ની ટીનએજર દીકરી મિની એક દિવસ અચાનક કિડનૅપ થઈ જાય છે. કિડનૅપરના ફોનથી તેને શોધવા નીકળેલી વિદ્યાનો પણ જબરદસ્ત ઍક્સિડન્ટ થાય છે અને તે કોમામાં સરી પડે છે. તે કૅસની તપાસ કરી રહેલા સબ ઇન્સ્પેક્ટર ઇન્દરજીત સિંઘ (અર્જુન રામપાલ)ના હાથમાં આવે છે વિદ્યાની લખેલી ડાયરી, જેનાં પાનાંમાંથી બહાર આવે છે એક દર્દનાક ફ્લૅશબૅક. ત્યાં જ ખબર પડે છે કે વિદ્યા સિંહા જેવો જ ચહેરો ધરાવતી એક સ્ત્રી નામે દુર્ગા રાની સિંઘ મર્ડર અને કિડનૅપિંગના આરોપસર ભાગેડુ છે. હવે આમાં કોનું સાચું માનવું? અને એની દીકરી ક્યાં છે? કોણે એને કિડનૅપ કરી છે અને શા માટે?

દુર્ગાવતાર

ત્રણ વર્ષ પહેલાં સ્વર્ગસ્થ ઋતુપર્ણો ઘોષની છેલ્લી-બંગાળી ફિલ્મ ‘સત્યાન્વેશી’માં વ્યોમકેશ બક્ષીનું પાત્ર ભજવી ચૂકેલા સુજોય ઘોષ જ્યારે કોલકાતામાં પોતાની પાત્રસૃષ્ટિ સર્જે ત્યારે તેને વાસ્તવિકતાથી અલગ પાડવી અશક્ય બની જાય. તદ્દન લૉઅર મિડલ ક્લાસ ઘર, એવી જ સિત્તેરના દાયકાની લાગે તેવી ઑફિસ, માત્ર સિનિયરની ચૅમ્બર વ્યવસ્થિત હોય તેવું જર્જરિત પોલીસ સ્ટેશન, લોકલ ટ્રેનમાં ચડતાં પહેલાં પરસેવાની વાસથી મોઢું ઢાંકતી સ્ત્રીઓ અને તે તમામને કૅપ્ચર કરતો તપન બાસુનો સતત ફરતો રહેતો કેમેરા. ઉપરથી ચારેકોર એક પ્રકારની શંકા અને ડરથી જોયા કરતી વિદ્યા બાલનને જુઓ એટલે તમારી સામે ઑથેન્ટિક પશ્ચિમ બંગાળમાં ઝબોળેલું એક ડરામણું વાતાવરણ ઊભું થાય. ક્યાંય કોઈ નકલી બંગાળી ઉચ્ચારો નહીં, હાવડા બ્રિજના લૉંગ શૉટ્સ નહીં, સામ્યવાદી લાલ ઝંડા નહીં, પીળી ટેક્સીઓ-ટ્રામ નહીં કે રોશોગુલ્લા-મિષ્ટિદોઈનું ક્લિશૅ બની ગયેલું નેમડ્રોપિંગ પણ નહીં (હા, અહીં એક નવી બંગાળી વાનગી ‘જોલભોરા’નો ઉલ્લેખ છે ખરો).

પોતાનું પાત્ર કેવુંક છે તે કહેવા માટે સુજોય ઘોષ એક સૅકન્ડ પણ નકામી વેડફતા નથી કે તે માટે વાર્તાનો પ્રવાહ રોકતા નથી. સબ ઇન્સ્પેક્ટર તરીકે અર્જુન રામપાલ કેવો કડક છે તે બતાવવા માટે એકેય ફાલતુ ફાઇટ પણ નથી નાખી. ફિલ્મના પહેલા જ સીનથી ડર અને થ્રિલ સુપરફાસ્ટ વેગે વહેવા માંડે. અર્જુન રામપાલની બુલેટની પાછળ બેસીને તમે પણ તે કૅસ સોલ્વ કરવા નીકળી પડો અને એક પછી એક આવતા ટ્વિસ્ટથી અચંબિત થતા રહો. આ સિલસિલો છેક મધ્યાંતર સુધી ચાલતો રહે છે. પરંતુ ખબર નહીં કેમ, રાઇટર ત્રિપુટી સુજોય ઘોષ, રિતેશ શાહ અને સુરેશ નાયર અધવચ્ચે જ તમામ પત્તાં ખોલી નાખે છે અને ફિલ્મ એક જસ્ટ અનધર થ્રિલરમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. સ્ટોરી પરથી ઢીલી પડેલી ગ્રિપને કારણે તમારા મગજમાં પણ લોજિકના સવાલો ઊભા થવા માંડે છે, જેની ફિલ્મના રાઇટરલોગને ચિંતા નથી. સ્પોઇલરનો ભય હોવાને કારણે અહીં તે પ્રશ્નોની ચર્ચા પણ કરી શકાય તેમ નથી. હા, સિક્રેટનું એક કાર્ડ છેલ્લે સુધી બચાવી રખાયું છે. જો તમે તમારું CID છાપ દિમાગ ચાલુ રાખ્યું હોય તો તે લગભગ કળી શકાય તેવું છે.

લેકિન થેન્ક્સ ટુ સુજોય ઘોષ કી પારખી નઝર અને બધાં જ પાત્રોની સુપર્બ ઍક્ટિંગ, તમને આ સવા બે કલાકની ફિલ્મમાં જરાય કંટાળો અનુભવાતો નથી. ફિલ્મને એક ફ્લૅવર આપવા માટે સુજોય ઘોષે પોતાના પસંદીદા લોકોને દિલથી અંજલિઓ આપી છે. જેમ કે, શરૂઆતમાં ટૅક્સીમાં વાગતું ‘જુલી’નું લતા મંગેશકરના કંઠે ગવાયેલું ‘યે રાતે નયી પુરાની’ સંભળાય, પછી એક તબક્કે ‘યે શામ મસ્તાની’નું આર. ડી. બર્મને ગાયેલું  (મોસ્ટ્લી ઉત્તમ કુમાર-તનુજા સ્ટારર બંગાળી ફિલ્મ ‘રાજકુમારી’નું) ગીત ‘આકાશ કેનો ડાકે’ અને પંચમદાનું જ બીજું એક બંગાળી ગીત ‘તોમાતે આમાતે ડેખા હોયેછિલો’ આપણા કાને પડે (જેનું હિન્દી વર્ઝન ગુલઝારની ખુશ્બૂ ફિલ્મમાં લતા મંગેશકરે ગાયેલા ‘દો નૈનોં મેં આંસુ ભરે હૈ’ તરીકે લેવાયું હતું). અર્જુન રામપાલનો પરિવાર બંગાળી નથી, એટલે એના ઘરે રેડિયો પર માત્ર હિન્દી ગીતો જ વાગે. નકલી પાસપોર્ટ, પેઇન્ટિંગ્સ બનાવતા માણસનું નામ ‘ગૂપી’ છે, જે સત્યજિત રાયની ‘ગૂપી ગાઇન બાઘા બાઇન’ની યાદ અપાવે છે. ફિલ્મમાં વિદ્યા બાલનનું ‘વિદ્યા સિંહા’ નામ બાસુ ચૅટર્જીની ‘રજનીગંધા’ ફિલ્મ પરથી રખાયું છે. ઇવન રજનીગંધાની ક્લિપ સુદ્ધાં દેખાય છે. જો વધુ લાંબું વિચારો તો હૉસ્પિટલનો એક સીન તમને ‘કિલ બિલ’ ફિલ્મની પણ યાદ અપાવી શકે. આ તમામ અંજલિઓનો લ.સા.અ. કાઢો તો સમજાય કે તે તમામ સ્ટ્રોંગ ફિમેલ કેરેક્ટર્સવાળી ફિલ્મો છે અને તેનાં પાત્રો પણ લગભગ આ ફિલ્મની વિદ્યા બાલન અને અન્ય પાત્રો જેવી જ માનસિક પરિસ્થિતિમાં છે. આવી તમામ મીનિંગફુલ અંજલિઓ ફિલ્મને સમૃદ્ધ બનાવે છે.

આ ફિલ્મના ઢીલા રાઇટિંગની ખામી ભરપાઈ કરે છે તેના લગભગ તમામ કલાકારોની વધુ સમૃદ્ધ એક્ટિંગ. સુપર ડિપેન્ડેબલ વિદ્યા બાલને ફરી એકવાર સાબિત કર્યું છે કે એ સ્ક્રીન પર હોય તો એને સારી સ્ક્રિપ્ટ સિવાય બીજા કોઈ ‘સ્ટાર’ની જરૂર નથી. એક સંવેદનશીલ મુદ્દાને લઇને ભયંકર સ્ટ્રેસ્ડ, પોતાની પર્સનલ લાઇફનો પણ ભોગ આપી દે તેવા ઑબ્સેશનની હદ સુધી ચિંતિત સ્ત્રી એક પ્રેક્ષક તરીકે તમને પણ શાંતિથી ઝંપવા દેતી નથી. જ્યારે ‘ઇચ્છામૃત્યુ’ની જેમ ‘ઇચ્છાઍક્ટિંગ’નું લક્ષણ ધરાવતો અર્જુન રામપાલ સારા ડિરેક્ટર પાસે જ ખીલે છે. પણ તોય તમને અગાઉની ફિલ્મના નવાઝુદ્દીન સિદ્દીકી અને પરંબ્રત ચૅટર્જીની ખોટ તો સાલે જ. અલગ અલગ કેરેક્ટરિસ્ટિક્સ ધરાવતાં નાનાં નાનાં પાત્રો જેમ કે, અર્જુન રામપાલનો ઉપરી પ્રોનોબ હાલ્દાર (સુપર્બ ખરજ મુખર્જી), ભયંકર ડરામણાં દાદી તરીકે (‘શિપ ઑફ થિસિયસ’ ફૅમ) અંબા સન્યાલ, ‘બૉબ બિશ્વાસ’ની સામે ઊભી કરાઈ હોય તેવી બ્લૅડ લઇને ફરતી હત્યારિન, પોતાની હયાતીનો પુરાવો આપતો જુગલ હંસરાજ, આપણને જેની ચિંતા થઈ આવે એવી ક્યુટ નાઇશા ખન્ના વગેરેમાંથી કોઈ પાત્ર આપણને પરાણે ઠૂંસેલું કે કાપીને ચોંટાડેલું નકલી નથી લાગતું. ઇવન અલપ ઝલપ દેખાતો કોઈ માનસિક રીતે અસ્વસ્થ કચરો વીણનાર, આળસુ કોન્સ્ટેબલ, ડરામણી આંખે તાક્યા કરતી વૃદ્ધ દર્દી, ઉત્સાહી રિસેપ્શનિસ્ટ વગેરે પાત્રો અને અનાયાસે જ ઊભું થતું હ્યુમર પણ આ ફિલ્મને એક જીવંત પર્સનાલિટી બક્ષે છે. અરિજિત સિંઘે ગાયેલું ‘મેહરમ’ ગીત પણ કાનને ગમે તેવું છે.

થોડી કમી સી હૈ

આટલું બધું હોવા છતાં સુજોય ઘોષની ‘કહાની-2’ પૂરી થયે આપણને એક જબરદસ્ત સસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ જોયાનો સંતોષનો ઓડકાર નથી આવતો. બલકે વાર્તાને હજી થોડા વળ ચડાવ્યા હોત તો, આપણું દિમાગ ચકરાવે ચડાવી દે તેવો કોઈ ટ્વિસ્ટ નાખ્યો હોત તો એવો ખોટકો રહી જાય છે. છતાંય સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મોના રસિયાઓએ આ ફિલ્મ એકવાર તો જોવી જ જોઇએ. જેથી સુજોય ઘોષની આ ફ્રેન્ચાઇઝ ચાલુ રહે અને આ પ્રકારની ફિલ્મો બનાવવાની કિક બીજા સર્જકોને પણ વાગતી રહે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Rock On 2

પુરાની જિન્સ ઔર ગિટાર

***

આ ફેઇથફુલ મ્યુઝિકલ સિક્વલ સાથે આઠ વર્ષ જૂનું બૅન્ડ તો રિયુનાઇટ થયું છે, પણ તેમાં અગાઉના જેવો ‘મૅજિક’ નથી.

***

masterદક્ષિણ કોરિયાની ‘ધ હૅપી લાઇફ’ પરથી પોસ્ટર સહિત ઇન્સ્પાયર થઇને અભિષેક કપૂરે આઠ વર્ષ પહેલાં ‘રૉક ઑન’ બનાવેલી. ઑફ બીટ સ્ટોરી અને સ્ટારકાસ્ટ, રિયલ બૅન્ડની ફીલ, ખરેખરી મ્યુઝિકલ મુવી અને પેડેસ્ટ્રિયન શબ્દોવાળાં ગીતો સહિતનું બધું જ લોકો સાથે એવું કનેક્ટ થયું કે ‘રૉક ઑન’ રાતોરાત સ્લીપર હિટ થઈ ગઈ. હવે ‘રૉક ઑન-2’ સ્વરૂપે તેની એકદમ ફેઇથફુલ સિક્વલ આવી છે, જેમાં નોસ્ટેલ્જિક ફીલ તો છે પણ ઑરિજિનલ ફિલ્મ જેવો જાદુ ક્યાંક મિસિંગ છે.

આઠ સાલ બાદ

આજે આઠ વર્ષ પછી રોબ (લ્યુક કૅની) તો જાણે સ્વર્ગવાસી થઈ ગયો છે, એટલે ‘મૅજિક’ બૅન્ડના લીડ સિંગર આદિત્ય શ્રોફ (ફરહાન અખ્તર)એ પોતાના દીકરાને એની જ યાદમાં ‘રોબ’ નામ આપ્યું છે. પરંતુ આદિત્ય કોઈ પસ્તાવાની આગમાં સળગી રહ્યો છે, એટલે જ મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં રહીને ખેડૂતોની મદદ કરી રહ્યો છે. એક સમયે કારમી નાણાંભીડ અનુભવતો જોસેફ મસ્કરન્હાસ ઉર્ફ ‘જો’ (અર્જુન રામપાલ) હવે સફળ ક્લબનો માલિક છે અને રિયાલિટી શૉઝનો જજ છે. કેદાર ઝવેરી ઉર્ફ ‘કે.ડી.’ ઉર્ફ ‘કિલર ડ્રમર’ (પુરબ કોહલી) પોતાના સ્ટુડિયોમાં બીજા લોકો માટે મ્યુઝિક બનાવી આપે છે. બૅન્ડ ઝાંખું પડ્યું છે, પણ દોસ્તી હજી એવી જ અકબંધ છે. અચાનક આ લોકોની લાઇફમાં એક સરોદવાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા (કુમુદ મિશ્રા)ની દીકરી જિયા (શ્રદ્ધા કપૂર)ની એન્ટ્રી થાય છે. પીડા અને મ્યુઝિકનું પૅશન એની રગોમાં પણ વહે છે. આ તમામ લોકોની પર્સનલ, પ્રોફેશનલ અને સોશ્યલ લાઇફમાં બહુ બધા પડકારો આવીને ઊભા રહે છે જેનો જવાબ એક જ છે, મ્યુઝિક.

રિશ્તા વહી, ફીલ નહીં

‘રૉક ઑન-2’ જોવી તે આપણા કોઈ જૂના દોસ્તારને મળવા જેવી ફીલ આપે છે. કોઈ જૂના ફ્રેન્ડને વર્ષો પછી મળીએ ત્યારે આપણી અપેક્ષા અગાઉના જેવી જ ઉષ્માભરી ફીલ મેળવવાની હોય, પણ એ ઉષ્મા પર સમયની રાખ બાઝી જાય છે. ‘રૉક ઑન-2’નાં પાત્રો એ જ છે, પણ હવે એ બદલાઈ ગયાં છે. અગાઉ તેઓ પોતાના ટ્રુ કૉલિંગ એવા મ્યુઝિકને ભૂલીને બીજી લાઇફ જીવવા મજબૂર હતા. હવે એમની લાઇફમાં એવી કોઈ સ્ટ્રગલ નથી, છતાં એમનામાં મ્યુઝિક પ્રત્યેની ખરેખરી છટપટાહટ, એવું ઝનૂન દેખાતું નથી. મ્યુઝિક હવે એમની લાઇફમાં ક્યાંય પાછળ ધકેલાઈ ગયું છે. આપણને આવું ફીલ થાય છે તેનું કારણ છે આ ફિલ્મની આડા ફાટેલા રૉકેટની જેમ આમ તેમ ફંટાયા કરતી અને અવાસ્તવિક લાગે તેવી સ્ટોરી. પોતાનું પૅશન એક્સ્પ્લોર કર્યા પછી મુંબઈની પૉશ લાઇફ, પરિવાર છોડીને હીરો મેઘાલયના કોઈ ગામડામાં ખેડૂતોનો મસીહા બનીને રહેતો હોય અને એમના માટે ગમે તેવાં જોખમો ઉઠાવતો ફરતો હોય એ જરાય ગળે ઊતરે તેવું નથી. ફિલ્મની મૂળ વાર્તા અને શ્રદ્ધા કપૂરના ટ્રેક વચ્ચે ગુંદરપટ્ટીથી પરાણે મારેલો સાંધો દેખાઈ આવે છે. મૅજિક બૅન્ડના દોસ્તો, એમની પર્સનલ લાઇફ, હીરોની હીરોગીરી, શ્રદ્ધા કપૂરની સ્ટોરી આ બધું લશ્કર એટલા બધા મોરચે લડે છે કે તેને જોડવા માટે પણ સતત પૂરબ કોહલીના વોઇસ ઑવરની જરૂર પડે છે.

મ્યુઝિક એ ‘રૉક ઑન’નો આત્મા છે. પહેલા ભાગમાં જાવેદ અખ્તરે લખેલાં શંકર-એહસાન-લોયે કમ્પોઝ કરેલાં ગીતો આજે પણ એટલાં જ ફ્રેશ લાગે છે. લેકિન અફસોસ આ મ્યુઝિશ્યન ટ્રાયો આ પાર્ટમાં એવો જાદુ ક્રિએટ નથી કરી શક્યા. ઑરિજિનલ ટાઇટલ સોંગ ઉપરાંત ‘મંઝર નયા’ જેવું એકાદું સોંગ જ અપીલિંગ છે. ઇવન એક ગીત ‘ચલો ચલો’માં ઉષા ઉથુપ પણ (એમના ટ્રેડમાર્ક જાયન્ટ ચાંદલા વિના) સ્ક્રીન પર દેખાય છે. પરંતુ ઑવરઑલ ફિલ્મનું મ્યુઝિક અત્યંત નબળું છે, જે આ ૨ કલાક ૨૦ મિનિટની ફિલ્મને જબ્બર લાંબી બનાવી દે છે.

છતાં ‘રૉક ઑન-2’માં આપણને અપીલ કરી જાય એવી ઘણી બધી મોમેન્ટ્સ છે. જેમ કે, એક તો મેઇનસ્ટ્રીમ હિન્દી ફિલ્મોમાં ઈસ્ટ ઇન્ડિયા સંપૂર્ણપણે અવગણવામાં આવે છે. જ્યારે આ ફિલ્મની સ્ટોરીનો મોટો હિસ્સો મેઘાલયમાં જ શૂટ થયો છે અને ત્યાંના જ લોકોની વાત કરવામાં આવી છે. આ ફિલ્મમાં શિલોંગ, ચેરાપુંજીનાં દૃશ્યો જોઇને આવતા વેકેશનમાં ત્યાં જવા માટે પડાપડી થાય તો નવાઈ નહીં. એ જ રીતે શાસ્ત્રીય સંગીતના સમારંભો પૂરતું મર્યાદિત રહી જતું સરોદ જેવું વાદ્ય પણ અહીં એકદમ કૂલ સ્વરૂપે પેશ થયું છે.

રૉક ઑનના પહેલા પાર્ટમાં પોતાની અંદરના અવાજને સાંભળવાની વાત હતી. અહીં પણ એ વાત તો છે જ. એટલે જ એક ઠેકાણે કહેવાયું છે કે માર્કેટમાં જે વેચાય તે જ અંદરનો અવાજ બની જાય એવું ન હોવું જોઇએ. એ ઉપરાંત અહીં ભૂતકાળ ભૂલીને વર્તમાનમાં જીવવાની, પોતાનાથી અલગને સ્વીકારવાની, બીજાને માફ કરવાની વાતો પણ છે. આપણે આપણી આસપાસ સલામતીનો એવો અદૃશ્ય પરપોટો રચીને જીવીએ છીએ કે એ સિવાયના વિશ્વમાં શું થાય છે તેની આપણને કશી જ પરવા નથી હોતી. જરા ઝીણી આંખ કરીને ફિલ્મ જોઇએ તો એવું પણ દેખાય કે ખરેખરો રૉકસ્ટાર એ નથી જે ડ્રગ્સનો નશો કરીને સ્ટૅજ પર આવે, લોકોને મિડલ ફિંગર બતાવે, સ્ટેજ પરથી પેશાબ કરે, આખી રાત દારૂ પીને પાર્ટી કરવાનાં અને છોકરીઓ પટાવવાનાં વાહિયાત ગીતો ગાય. બલકે એનાં ગીતો સાંભળીને લોકોને પોતાના આત્માનો અવાજ સંભળાવા લાગે, બીજા માટે કંઇક કરી છૂટવાની અને અન્યાય સામે અવાજ ઉઠાવવાની લાગણી ફૂંફાડા મારીને બેઠી થઈ જાય, જે મ્યુઝિક સાંભળીને ઉત્સાહનાં ઇન્જેક્શન લાગે એવો જાદુ એના સંગીતમાં, એના અવાજમાં હોવો જોઇએ. પરંતુ આમાંનું લગભગ કશું જ ઑડિયન્સ સુધી પહોંચતું નથી. મેઘાલયના લોકોની ટ્રેજેડી પણ આપણને સ્પર્શતી નથી. તેમાં પૂરેપૂરો વાંક ફિલ્મના નબળા રાઇટિંગનો કાઢી શકાય. ઇવન સ્ટોરી સતત ભૂતકાળ અને વર્તમાન વચ્ચે શટલકૉક થયા કરે છે, એને લીધે પણ પાત્રોની લાગણીઓનાં સંપેતરાં આપણા સુધી પહોંચતાં નથી. ખરેખર તો મૅજિક ગ્રૂપ ઇસ્ટના કોઈ રાજ્યમાંથી નવું ટેલેન્ટ શોધીને દુનિયાની સામે લાવે એવી કોઇક સ્ટોરી રાખી હોત તો આખી વાર્તા મ્યુઝિકને વધુ વફાદાર રહેત.

અગાઉની જેમ જ આ સિક્વલનું કાસ્ટિંગ પણ એકદમ પર્ફેક્ટ છે. ફરહાન, અર્જુન, પૂરબ કોહલી ત્રણેય એકસરખા ચાર્મિંગ અને ઇફેક્ટિવ લાગે છે. એમની દોસ્તી, એમની વચ્ચે થતી બોલાચાલી બધું જ એકદમ રિયલ લાગે છે. ઇવન ફરહાન અખ્તરે લખેલા ડાયલોગ્સ પણ એટલા જ સ્માર્ટ છે. એમાં ફરહાને ‘મિસ્ટર ઇન્ડિયા’ની ‘જબ ભૂખ લગતી હૈ તો કૈસા લગતા હૈ’ની લાઇન લખીને પપ્પા જાવેદ અખ્તરને પણ અંજલિ આપી છે. ક્યુટ પૂરબ કોહલી સતત આ મિત્રોના ઇનર વોઇસ તરીકે વર્તીને એમને સાચી વાત કહેતો રહે છે. ફિલ્મની બેસ્ટ નવી એન્ટ્રી શ્રદ્ધા કપૂર છે. એ છોકરી મસ્ત ડાન્સરની સાથોસાથ જબરદસ્ત એક્ટર છે, જેની સાબિતી એના ક્યુટ ચહેરા પર સતત બદલાતા અને અફલાતૂન રીતે રિફ્લેક્ટ થતા હાવભાવ પરથી મળી જાય છે. બસ, એની પાસે પરાણે ગીતો ગવડાવવાની જિદ્દ નહોતી કરવા જેવી. સરોદ વાદક પંડિત વિભૂતિ શર્મા તરીકે એવર ડિપેન્ડેબલ કુમુદ મિશ્રા પણ પર્ફેક્ટ છે. બસ, શાલ ઓઢીને ફરતા સદમાગ્રસ્ત સંગીતકાર પિતા તરીકે એ સતત ‘હમ દિલ દે ચૂકે સનમ’ના વિક્રમ ગોખલેની યાદ અપાવ્યા કરે છે. એમ તો ફિલ્મમાં ‘તિતલી’ ફેઇમ શશાંક અરોરા પણ છે, પણ એ બિચારાના ભાગે સરોદ લઇને ફરવા સિવાય ખાસ કશું આવ્યું નથી.

નિરાશાનો સૂર

‘રૉક ઑન-2’નો પ્રોબ્લેમ એ છે કે તેની સરખામણી તેની જ દમદાર પ્રિક્વલ સાથે થાય છે અને ત્યાં જ તે માર ખાઈ જાય છે. બાકી, ઘરની અંદર ફરહાન સ્ટવ સળગાવવાની કોશિશ કરતો હોય અને બહાર આખું જંગલ-ગામ ભડકે બળતું હોય તેવી ઘણી સિનેમેટિક મોમેન્ટ્સ આ ફિલ્મમાં વેરાયેલી છે. નોસ્ટેલ્જિયા માટે આ ફિલ્મને એકવાર જોઈ શકાય, પરંતુ એક સ્વતંત્ર ફિલ્મ તરીકે આ ફિલ્મ ખાસ્સી નિરાશ કરે છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

સત્યાગ્રહ

સત્યાગ્રહની સાઇડ ઇફેક્ટ્સ

***

પ્રકાશ ઝાના ચાહકોને ગમે એવી અને અન્નાના ચાહકોને કદાચ ન ગમે એવી છતાં વિચારવા પ્રેરે એવી ફિલ્મ.

***

satyagraha_xlg2011માં જ્યારે અન્ના હઝારેએ જનલોકપાલ બિલ લાવવા માટે ‘ગાંધી ચીંધ્યા માર્ગે’ આંદોલન કરેલું, ત્યારે એવી હવા હતી કે જો તમે અન્ના હઝારે આંદોલનની સાથે નથી, તો એમની વિરોધમાં છો. વાસ્તવિકતાની ધરતી પર પગ રાખીને મસાલા ફ્લેવરવાળી ફિલ્મો બનાવવા માટે જાણીતા પ્રકાશ ઝાની ‘સત્યાગ્રહ’ પબ્લિક એક્શનના નામે થયેલી એ મુવમેન્ટ પર ઘણા બધા સવાલો ઊભા કરે છે.

રિયલિસ્ટિકલી ફિલ્મી

અંબિકાપુર ગામમાં રહેતા દ્વારકા આનંદ (અમિતાભ બચ્ચન) નખશિખ પ્રામાણિક, સિદ્ધાંતોને વરેલા અને ભારતની ભ્રષ્ટ સિસ્ટમથી ત્રસ્ત સિત્તેર વર્ષીય વૃદ્ધ છે, જે ત્યાં એક નાનકડી સ્કૂલ ચલાવે છે. એમનો દીકરો અખિલેશ (ઇન્દ્રનીલ સેનગુપ્તા) ટેલેન્ટેડ એન્જિનિયર છે અને સુમિત્રા (અમૃતા રાવ) અખિલેશની પત્ની છે. માનવ રાઘવેન્દ્ર (અજય દેવગણ), અખિલેશનો જિગરી દોસ્ત અને આજના ભારતનો બિલ્યનેર ટેલિકોમ આંત્રપ્રેન્યોર છે, જે ઉંગલી ટેઢી કરીને ઘી કાઢી લેવામાં માને છે. અચાનક એક દિવસ રોડ એક્સિડન્ટમાં અખિલેશનું મૃત્યુ થાય છે. લાશ પર રોટલા શેકવા આવી ગયેલા નેતાજી (બલરામ સિંહ) મનોજ બાજપાયી પચ્ચીસ લાખનું વળતર જાહેર કરે છે, પરંતુ એ લેવા માટે અમૃતા રાવ બિચારી ધક્કા ખાઇ ખાઇને થાકી જાય છે, પણ એનું કામ થતું નથી. કેમ કે ત્યાં દરેક ફાઇલનો રેટ નક્કી છે. આખરે ત્રાસેલા અમિતાભ કલેક્ટરને ભર ઓફિસમાં કલેક્ટરને થપ્પડ મારી બેસે છે. બદલામાં અમિતાભ જેલમાં જાય છે.

બચ્ચનજીને છોડાવવા આવેલા અજય દેવગણના બધા પ્રયાસો નિષ્ફળ જાય છે, ત્યારે એ સોશિયલ મીડિયાની મદદથી એક ચળવળ ઊભી કરે છે, જેમાં એને સ્થાનિક યુવા નેતા અર્જુન (અર્જુન રામપાલ)ની અને ન્યૂઝ ચેનલ રિપોર્ટર યાસ્મીન અહેમદ (કરીના કપૂર)ની મદદ મળે છે. આખરે કળથી કામ લેવા નેતાજી મનોજ બાજપાયી કલેક્ટર પાસે માફી મગાવીને જાહેરમાં બચ્ચનજીને કેબીસી જેવો ચેક અર્પણ કરે છે. પરંતુ ભ્રષ્ટાચારથી ત્રાસેલા બચ્ચનજી કહે છે કે હવે ત્રીસ દિવસની અંદર આખા ગામની ફાઇલો ક્લિયર કરો. લોકોની ફાઇલો અમુક સમયમાં ક્લિયર થઇ જાય એવો કાયદો લાવવા માટે આમરણાંત ઉપવાસ પર બેસે છે. બચ્ચન એન્ડ કંપનીની લોકપ્રિયતા જોઇને નેતાઓ અકળાઇને ધમપછાડા કરીને આંદોલન તોડવાની ફિરાકમાં પડી જાય છે.

અન્ના, આંદોલન અને સવાલો

પ્રકાશ ઝા અને અમિતાભ બચ્ચન એવી દલીલ કરતા હતા કે અમારી ફિલ્મ અન્ના હઝારે અને એમના આંદોલનથી પ્રેરિત નથી. પરંતુ ફિલ્મમાં ટીમ અન્નાના એકેએક સભ્ય સાથે સાંકળી શકાય એવાં પાત્રો મોજુદ છે. જેમ કે, અન્ના હઝારે (અમિતાભ), અરવિંદ કેજરીવાલ (અજય દેવગણ), શાઝિયા ઇલ્મી (કરીના કપૂર) અને ઇવન કિરણ બેદી તથા પ્રશાંત ભૂષણનાં પણ પાત્રો છે. અન્નાના રાલેગણ સિદ્ધિ જેવું અંબિકાપુર ગામ છે. અહીં ‘મૈં અન્ના હૂં’ જેવી ગાંધી ટોપી પણ છે, રામલીલા મેદાન પણ છે અને લોકો પર તૂટી પડતી પોલીસ પણ છે, કાયદા સડક પર ન બને એવું કહેતા નેતાઓ પણ છે અને કેજરીવાલ પર થયેલા આક્ષેપો અને તપાસ પણ છે, આંદોલનને વેગ આપતું સોશિયલ મીડિયા પણ છે અને રામલીલા મેદાન પર પરફોર્મ કરતાં મ્યુઝિક બેન્ડ પણ છે (અહીં ‘ઇન્ડિયન ઓશન’ બેન્ડવાળા રાહુલ રામ પરફોર્મ કરે છે), અજય દેવગણ (કેજરીવાલ) પર ભ્રષ્ટાચારના આક્ષેપો અને તપાસ પણ છે અને ટીમ અન્નામાં સર્જાયેલો વૈચારિક મતભેદ પણ છે.

પરંતુ ફિલ્મ અન્ના આંદોલનથી આગળ જઇને વાત કરે છે. ડિરેક્ટર પ્રકાશ ઝાએ નેતાઓ દ્વારા આચરવામાં આવતા ભ્રષ્ટાચારને તો ઉપાડ્યો છે જ, પરંતુ અન્ના મુવમેન્ટના જુવાળની સામે પણ સવાલો ઊભા કર્યા છે. જેમ કે, સત્યાગ્રહના નામે થતો ઉપવાસ બ્લેકમેઇલિંગ બની જાય ત્યારે? સોશિયલ મીડિયાનો આધાર લઇને અને યુવાનોને ઇમોશનલ અપીલ કરીને ઊભું કરેલું આંદોલન કેટલું નક્કર હોય છે? એમાં કેટલી સચ્ચાઇ હોય છે? ખરેખર આ રીતે અનશન-ઉપવાસ કરીને કાયદા ઘડવાની ફરજ પાડી શકાય ખરી? વિરોધની ચરમસીમા એવું આત્મવિલોપન કેટલું યોગ્ય છે? શા માટે પબ્લિકના હાથમાં કાયદો ઘડવાની સત્તા ન આપવી જોઇએ? લોકો કાયદો હાથમાં લઇ લે ત્યારે શું થાય? નેતાઓ જનતાના સેવક છે, પણ એમને કેટલી હદ સુધી અને કઇ રીતે આદેશ કરી શકાય? સૂચક રીતે જ ગાંધીજીના પૂતળા નીચે આકાર લેતી ઘટનાઓમાં કરીના કપૂર ગાંધીજીનો જ સિદ્ધાંત કહે છે કે સાધ્ય માટે સાધન શુદ્ધિ પણ એટલી જ મહત્ત્વની છે. અને હિંસા ક્યારેય કોઇ સમસ્યાનું સમાધાન ન હોઇ શકે (આંખ સામે આંખ તો આખા વિશ્વને અંધ બનાવી દે). વળી, બચ્ચનસાહેબ સ્પષ્ટ રીતે કહે છે કે આપણે આ કેવો દેશ બનાવ્યો છે, જેમાં નેતાઓ જનતાથી સાવ કપાઇ ગયા છે!

આ મુદ્દા ઉઠાવવાની હિંમત કરવા બદલ પ્રકાશ ઝા અને લેખક અંજુમ રજબઅલીને શાબાશી આપવી જોઇએ, પરંતુ આપણી જનતાને ફિલ્મોમાંથી સોલ્યુશન શોધવાની ટેવ છે. અને આ ફિલ્મ સોલ્યુશનના નામે એક જ વિકલ્પ આપે છે કે સિસ્ટમને બદલવી હોય તો લોકતાંત્રિક રીતે ચૂંટાઇને સિસ્ટમની અંદર આવો (આ જ સંવાદ ‘પેજ થ્રી’ ફિલ્મમાં પણ હતો). એ સિવાય ફિલ્મ કોઇ નક્કર છેડા પર આવીને પૂરી થવાને બદલે અચાનક જ પૂરી જાહેર કરી દેવામાં આવે છે. ઊલટું વાસ્તવિકતા (કેજરીવાલની ‘આમઆદમી પાર્ટી’ તરીકે) વધુ લોજિકલ એન્ડ સુધી પહોંચી છે.

સત્યાગ્રહને નડતા મુદ્દા

જે પાયા પર ફિલ્મ છે, તે સત્યાગ્રહ કરવાનું નક્કર કારણ ફિલ્મમાંથી ઊઠીને બહાર આવતું નથી. ઇવન એમની નક્કર માગણીઓ પણ ખૂલીને બહાર નથી આવતી. વળી, ફિલ્મમાં ઉઠાવેલા મુદ્દા બાદ કરી નાખો, તો ગંભીર સ્થિતિમાં પણ ડ્રાયફ્રૂટ્સ ખાતા અને તડજોડ કરતા ભ્રષ્ટ નેતાઓ, ત્રસ્ત પ્રજા, નેતાની ગુલામી કરતી પોલીસ, ઉસૂલના પક્કા એવા હીરોલોગ, માઇક લઇને આગળ પાછળ દોડતું મીડિયા વગેરે. અહીં ભ્રષ્ટાચાર તો જાણે નેતાઓ અને સરકારી અધિકારીઓ જ કરતા હોય એ રીતે તેનું એકપક્ષી નિરુપણ થયું છે. કરપ્શનમાં જનતાની ભાગીદારી ચર્ચાઇ જ નથી.

ફિલ્મમાં બચ્ચન ભ્રષ્ટાચારના એક કારણ તરીકે કોર્પોરેટ સેક્ટરની લાલચને પણ ટાંકે છે. પરંતુ (ખર્ચો કાઢવા માટે) ફિલ્મમાં જે સંખ્યાબંધ પ્રોડક્ટ્સનું બેશરમ માર્કેટિંગ કરાયું છે, એ ફિલ્મના ગંભીર વિષયવસ્તુની હાંસી ઉડાવતું વધારે લાગે છે. જિલ્લા કલેક્ટરને બિન્ધાસ્ત થપ્પડ ખેંચી લેતા બચ્ચનમોશાય એ પછી અહિંસાના માર્ગે ચાલે એ વિરોધાભાસ ઊડીને આંખે ખૂંચે છે. કદાચ પહેલી જ વાર પડદા પર ‘કરીના કપૂર ખાન’ તરીકે દેખાયેલી કરીના અહીં ટીવી ચેનલની પત્રકાર બની છે, પરંતુ સાથોસાથ એ આંદોલનની સભ્ય પણ બની જાય છે. એ કોઇ ટીવી ચેનલ કઇ રીતે ચલાવી લે? અને હા, પરાણે ઉમેરાયેલો કરીના અને અજય દેવગણનો રોમાન્સ ફિલ્મના એકધારા પ્રવાહને ક્રૂર રીતે તોડી નાખે છે. અધૂરામાં પૂરું ‘રસ સે ભરે તોરે નૈન’ ગીત પ્રકાશ ઝાની જ ‘રાજનીતિ’ ફિલ્મના ‘મોરા પિયા મોસે બોલત નાહીં’ની બાકી વધેલી તર્જમાંથી બનાવ્યું હોય એવું છે. ફિલ્મના એક દૃશ્યમાં ખુદ પ્રકાશ ઝા માથે ગમછો વીંટીને આવી ગયા છે, જે એક સિરીયસ સીનને હાસ્યાસ્પદ બનાવી દે છે.

પરફોર્મન્સ ડિપાર્ટમેન્ટ

અજય, કરીના, અર્જુન બધાંની એક્ટિંગ સરસ છે, પરંતુ એક લાચાર પિતા અને ઉપવાસીના રોલમાં બચ્ચનમોશાય તથા એક ધીટ રાજકારણીની ભૂમિકામાં મનોજ બાજપાયીએ કમ્માલ કરી છે! અમૃતા રાવના ભાગે દુઃખી થવા સિવાય ઝાઝું કામ નથી આવ્યું. મ્યુઝિક સારું છે, પણ પ્રસૂન જોશીએ ‘જનતા રોક્સ’ સિવાય ખાસ કમાલ બતાવી નથી.

કુલ મિલા કે

પહેલા જ દૃશ્યથી ઉપદેશાત્મક થઇ જતી અને પ્રકાશ ઝાની અગાઉની ફિલ્મો જેવી જ ફીલ આપતી આ ફિલ્મ સારી હોવા છતાં બધા લોકોને અપીલ નહીં કરી શકે. ‘સત્યાગ્રહ’ ભ્રષ્ટાચાર, જન આંદોલન અને તેની મર્યાદાઓ વિશે વિચારવાલાયક મુદ્દા ઉપસ્થિત કરે છે એ લોકો સુધી પહોંચે એ ઇચ્છનીય છે.

રેટિંગઃ *** (થ્રી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

D Day

ટ્રિગર ખીંચ, પિક્ચર મત ખીંચ!

***

ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર કહે છે એમ ટાઇમસર ટ્રિગર ખેંચાઇ ગયું હોત, તો પછી ફિલ્મ આટલી બધી ખેંચાઇ ન હોત!

***

final_poster_for_dday_by_metalraj-d6gavy4અંગ્રેજીમાં ‘કેપર’ (Caper) તરીકે ફિલ્મોનો એક પ્રકાર છે. કેપર પ્રકારની ફિલ્મોમાં કેટલાક લોકો ભેગાં મળીને એક ચોક્કસ ઓપરેશન પાર પાડે. આવી જ કેપર ફિલ્મ આ અઠવાડિયે રિલીઝ થઇ છે, ‘ડી-ડે.’ આમ તો ડી-ડેનો અર્થ કરી શકાય ‘ડૂમ્સ ડે’ એટલે કે કયામતનો દિવસ, પરંતુ આપણે આ ફિલ્મ માટે ‘ડી’નો જે બિટવિન ધ લાઇન્સ અર્થ લેવાનો છે, તે છે ‘ડી’ ફોર દાઉદ! જી હા, દાઉદ ઇબ્રાહિમ કાસકર, ભારતનો મોસ્ટ વોન્ટેડ ગુનેગાર, જે આજદિન સુધી ભારતના કબજામાં આવ્યો નથી, એને એટલિસ્ટ ફિલ્મમાં પકડવાનો પ્રયાસ કરાયો છે!

રિયાલિટીના પાયા પર ફિક્શનની ઇમારત

1993ના મુંબઇ બ્લાસ્ટ્સ પછી એક મામુલી ગુંડામાંથી માફિયા ડોન બની ગયેલા દાઉદ માટે આપણે ત્યાં એક ઓપન સિક્રેટ છે કે દુબઇ પછી પાકિસ્તાન તેનું બીજું ઘર છે અને પાકિસ્તાનની ખૂફિયા એજન્સી આઇએસઆઇ સાથે તેને ઘરવટ છે. એટલું જ નહીં, ભારતમાં થયેલા ઘણા બધા આતંકવાદી હુમલાઓમાં એનો હાથ છે. આટલી હકીકતોની ધરતી પર નિખિલ અડવાણીએ ફિલ્મ બનાવી છે ‘ડી-ડે’. આ વર્ષે ફેબ્રુઆરીમાં હૈદરાબાદમાં થયેલા બ્લાસ્ટ્સથી ફિલ્મ શરૂ થાય છે. ફિલ્મની સ્ટોરી કંઇક આવી છેઃ ભારતની ખૂફિયા એજન્સી ‘રૉ’ (RAW-રિસર્ચ એન્ડ એનાલિસીસ વિંગ)ના વડાને ભારતના પ્રધાનમંત્રી અનઓફિશિયલી ‘ગોલ્ડમેન’ (વાંચોઃ દાઉદ) (ફિલ્મમાં ઋષિ કપૂર)ને પકડવાના ઓપરેશનની મંજૂરી આપી દે છે અને શરૂ થાય છે દાઉદને પકડવાનું ‘ઓપરેશન ગોલ્ડમેન’. રૉ માટે ભારતના ચાર જાંબાઝ એજન્ટ (ઇરફાન, અર્જુન રામપાલ, હુમા કુરેશી અને આકાશ દહિયા) કામે લાગે છે. પ્લાન એવો કે જ્યારે ‘ગોલ્ડમેન’ના દીકરાના લગ્ન ચાલતા હોય ત્યારે એક પ્રચંડ બ્લાસ્ટ કરીને એનું કામ તમામ કરી નાખવાનું. પ્લાન કે મુતાબિક બધું જ બરાબર ચાલે છે, પણ છેલ્લી ઘડીએ એવો લોચો વાગે છે કે આખી બાજી પલટાઇ જાય છે.

પેકેજિંગ હોલિવૂડ, મસાલો બોલિવૂડ

‘કલ હો ના હો’ અને ‘સલામ-એ-ઇશ્ક’ જેવી બમ્બૈયા મસાલા ફિલ્મો બનાવવા માટે જાણીતા નિખિલ અડવાણીએ હોલિવૂડ સ્ટાઇલની કેપર મુવી બનાવવાનો પ્રયાસ કર્યો છે, પણ બમ્બૈયા મસાલા નાખવાનો મોહ છોડી શક્યા નથી. પારકા દેશમાં જઇને ભાંગફોડ કરવાનાં કામ અમેરિકાની એફબીઆઇ કરી શકે, ઇંગ્લેન્ડની જેમ્સ બોન્ડ ફેઇમ એમઆઇસિક્સ કરી શકે, ઇઝરાયેલની મોસાદ કરી શકે તો ભારતની રૉ કેમ ન કરી શકે? આપણી નહોર-દાંત વિનાની ખૂફિયા સંસ્થા રૉ પણ કંઇ કમ નથી એવું બતાવવા માટે તાજેતરના ભૂતકાળમાં જ ‘એજન્ટ વિનોદ’ અને ‘એક થા ટાઇગર’ આવેલી. ‘ડી-ડે’ આ સિરીઝમાં વધુ એક ઉમેરો છે. ‘દિલ ચાહતા હૈ’ પછી જેમ સૈફ અલી ખાન કી નિકલ પડી, એ જ રીતે ‘રોક ઓન’ પછી અર્જુન રામપાલને જેક પોટ લાગ્યો છે. એના સનમાઇકા જેવા ચહેરા પર એકેય હાવભાવ આવતો નથી, અને આજે એ જ એનો પ્લસ પોઇન્ટ બની ગયો છે. એને એવા જ રોલ ઓફર થઇ રહ્યા છે જેમાં હાવભાવની નહીં પણ બાવડા બતાવવાની જ જરૂર હોય. ‘ડી-ડે’માં પણ એવું જ છે.

‘બિલ્લુ’ પછી ઇરફાન બીજી વાર વાળંદ બન્યો છે. આમ તો એ જે ફિલ્મમાં હોય એમાં એના અભિનયના વખાણ કરવા એવો નિયમ બની ગયો છે, પરંતુ ખેંખલી કાયા ધરાવતો ઇરફાન પાકિસ્તાનમાં જઇને ધબાધબી બોલાવતો હોય એ જરાય પચે એમ નથી. આમ તો આ ફિલ્મમાં ન પચે એવું ઘણું બધું છે, એટલે જ બહુ બધી હાજમોલાની ગોળીઓ લઇને જ પિક્ચર જોવા જવું! ઇમિગ્રેશન લૉયર બનીને પાકિસ્તાનમાં ઘૂસ મારતી હુમા કુરેશી દેખાવમાં સરસ લાગે છે, પણ કંઇ એનાં ઓવારણાં લેવાનું મન થઇ આવે એવી એની એક્ટિંગ નથી.

ઓવારણાં લઇને પાછા ટચાકા ફોડવાનું પણ મન થાય એવું કામકાજ હોય તો એ છે ઋષિ કપૂરનું. અમિતાભ બચ્ચન પછી સેકન્ડ ઇનિંગ્સમાં જો સૌથી વધુ જામ્યા હોય તો એ છે આ ચિંટુબાબા. અમિતાભની જેમ એમણે પણ હિરોઇનો સાથે પેડોં કે ઇર્દગિર્દ ગીતો ગાવાનો મોહ છોડ્યો અને આજે સૌથી દમદાર ભૂમિકાઓ એમને મળી રહી છે. ‘ડી-ડે’માં એમને દાઉદનો લુક આપવા માટે લાલ ચશ્માં પહેરાવાયાં છે અને બંને બાજુ ઢળેલી ઘટાદાર મૂછો પણ ચોંટાડાઇ છે. ફિલ્મમાં એનો કોઇથીયે ન ડરવાનો એટિટ્યૂડ અને શેતાની હળવાશ પણ ધ્યાન ખેંચે છે. અને એના ભાગે આવેલી ધારદાર લાઇન્સઃ ‘મામલા મત ખીંચ, ટ્રિગર ખીંચ’, ‘દુનિયા મુઝે ટેરરિસ્ટ સમજતી હૈ. જનાબ, મૈં તો બિઝનેસ, કરતા હૂં’. વિશ્વમાં ત્રાસવાદ એ એક સુવ્યવસ્થિત બિઝનેસ છે એ જૂની થિયરી તરફ પણ આ લાઇનમાં ઇશારો છે.

રૉના ચીફ તરીકે દક્ષિણ ભારતીય ઉચ્ચારો કરતા અભિનેતા નાસિર જોવા ગમે એવા લાગે છે. જ્યારે શ્રુતિ હાસન આ જ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી એની બીજી ફિલ્મ ‘રમૈયા વસ્તાવૈયા’ના શૂટિંગની બ્રેકમાંથી ભાગીને આવી હોય એવો એનો અલપઝલપ જ રોલ છે. ફિલ્મની ગતિ ધીમી પાડવા સિવાય એનું બીજું કશું કામ નથી. પણ સૌથી બૂરો હાલ તો ‘કાય પો છે’ ફેઇમ રાજકુમાર યાદવનો થયો છે. આટલો સારો અભિનેતા હોવા છતાં અહીં એ લેપટોપનું વોલપેપર અને ફોન પરનો અવાજ બનીને રહી ગયો છે.

 

આ ફિલ્મવાળાઓને નઠારી જગ્યાઓ ભારતમાં જ આવેલી છે એવું બતાવવામાં શી મજા આવતી હશે? હોલિવૂડની ‘ધ ડાર્ક નાઇટ-રાઇઝિસ’માં રાજસ્થાનમાં નરક ઊભું કરાયેલું, જ્યારે આ ‘ડી-ડે’માં તો અમદાવાદનો એલિસબ્રિજ, સરખેજ રોજા અને અન્ય વિસ્તારો કરાંચીમાં બતાવી દીધાં છે, બોલો!

એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મમાં જો ટાઇમસર ટ્રિગર ખેંચી લેવામાં આવ્યું હોત તો ફિલ્મ ઇન્ટરવલમાં જ પૂરી થઇ જાત, પણ ટિપિકલ બોલિવૂડિયન મસાલા ભભરાવવાની લાલચમાં ફિલ્મ ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાઇ ગઇ છે. શંકર-એહસાન-લોયનું મ્યુઝિક સારું છે પણ ફિલ્મની ગતિ અને થ્રિલ બંનેની પથારી ફેરવી નાખે છે. લોકો પણ એનો ઉપયોગ એકી-પાણી કરવા અને નાસ્તા લાવવા માટે જ કરે છે! ફિલ્મમાં એક જગ્યાએ પ્રધાનમંત્રીને ‘સર, મેડમ કા ફોન હૈ’ એવું કહીને સળી પણ કરવામાં આવી છે!

લોજિક કિધર હૈ ભીડું?

જ્યારે તમે વાસ્તવિક ઘટનાઓ પરથી ફિલ્મ બનાવતા હો ત્યારે એમાં લોજિક તો હોવું જ જોઇએ. એજન્ટ્સ જ્યારે પાકિસ્તાનમાં ઘુસીને એની વાટ લગાડવા બેઠા હોય ત્યારે કંઇ શાકભાજી લેવા નીકળ્યા હોય એ રીતે તો ફરી જ ન શકે ને! છોકરાંવ કેરી તોડવા વંડી ઠેકતા હોય એ રીતે બોર્ડર ક્રોસ કઇ રીતે થઇ શકે? સાંજે જમવામાં શું બનાવશું એવી ચર્ચા કરતા હોય એમ ખૂફિયા એજન્ટ્સ કંઇ જાહેરમાં પોતાના પ્લાન્સ થોડા ડિસ્કસ કરે?! ડઝનેક હાજમોલાથી પણ ન પચે એવાં ઘણાં ગાબડાં ફિલ્મમાં છે. ખરે ટાણે બંદૂક ખાલી થઇ જાય, હીરો પ્રેમમાં પડીને નબળો પડી જાય એવાં બોલિવૂડિયન ક્લિશેથી દૂર રહ્યા હોત તો ફિલ્મ હજી વધુ સારી બની હોત. અને હા, આ ફિલ્મમાં પણ ‘અ વેન્સ્ડે’ની જેમ ન્યાયતંત્રને બાયપાસ કરીને એક ઘા ને બે કટકા કરવાનો પોપ્યુલર એન્ગલ લેવામાં આવ્યો છે, જે ખરેખર દુઃખદ છે.

એની વે, ફિલ્મમાં ઘણી બધી જેન્યુઇન થ્રિલ મોમેન્ટ્સ છે, જે અઢી કલાકની આ ફિલ્મમાં તમને સાવ બોર નહીં કરે. ઝાઝી અપેક્ષાઓ વિના એક વાર જોઇ નાખવામાં વાંધો નથી.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.