જોલી LLB-2

વકીલોં કા ખિલાડી

***

સ્ટારકાસ્ટ, રાઇટિંગ, ઍક્ટિંગ બધા મામલે સરસ હોવા છતાં આ કોર્ટરૂમ ડ્રામાની સિક્વલ નવીનતાના અભાવે તેના અગાઉના વર્ઝનની સરખામણીએ થોડી ફિક્કી લાગે છે.

***

jolly-llb-2-poster-1મજબૂત રાઇટિંગ અને ખમતીધર એક્ટિંગ એક એવરેજ ફિલ્મને પણ કેવી રીતે ઊંચકી શકે છે તેનું પર્ફેક્ટ ઉદાહરણ એટલે રાઇટર ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરની સિક્વલ ફિલ્મ ‘(ધ સ્ટેટ વર્સસ) જોલી LLB 2’. આમ જોવા જાઓ તો આ સિક્વલ ૨૦૧૩માં અર્શદ વારસીને જગદીશ ત્યાગી ઉર્ફ ‘જોલી’ તરીકે ચમકાવતી પ્રિક્વલની ઝેરોક્સ કૉપી જેવી જ છે. છતાં ફિલ્મની ઑવરઑલ ટ્રીટમેન્ટ મનોરંજનનું લેવલ ઓછું થવા દેતી નથી.

ઇન્સાફ કૌન કરેગા

મોટા ભાગની કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ફિલ્મોમાં હોય છે એવી જ સ્ટોરી અહીં છે. એક તરફ છે પૈસા અને પાવરના હાથીની અંબાડીએ બેઠેલા લોકો. બીજી તરફ છે એ જ હાથી નીચે કચડાઈ જનાર ભારતનો કોઇપણ આમઆદમી. એક જ આશા છે સાડાત્રણ કરોડ કૅસોના ભાર નીચે દબાયેલી આપણી કૉર્ટ. પરંતુ ત્યાં પણ એ જ સ્થિતિ, મની પ્લસ મસલ પાવરથી આરોપી છટકી જાય. તો છે કોઈ એમને બચાવનાર? જી હા. ઍન્ટર, જગદીશ્વર મિશ્રા ઉર્ફ ‘જોલી’ (અક્ષય કુમાર). એક મોટા ઍડવોકેટને ત્યાં પટાવાળો બનીને રહી ગયેલા જોલીને પણ ઇચ્છા છે કે એય તે નામીચો વકીલ બને. પરંતુ એનો સ્વાર્થ એના અંતરાત્મા પર એવો ઘા કરે છે એ અંબાડીએ બેઠેલા લોકોની સામે જીવના જોખમે બાથ ભીડવા તૈયાર થઈ જાય છે. તમને શું લાગે છે એ નિષ્પક્ષ ન્યાય અપાવી શકશે? સોચ લો ઠાકુર, એમના હરીફ વકીલ પ્રમોદ માથુર (અન્નુ કપૂર) પહોંચેલી માયા છે. જ્યારે જસ્ટિસ સુંદરલાલ ત્રિપાઠી (સૌરભ શુક્લા) માટે કહેવાય છે કે એ ભલે ટેડી બૅર જેવા દેખાતા હોય, પણ ખડૂસ આદમી છે. ચુકાદો જાણવા માટે તમારે બસ ૨ કલાક ને ૧૮ મિનિટ જ ઇન્વેસ્ટ કરવાની છે.

મેરે કાબિલ દોસ્ત

‘જોલી LLB’ના સાચા હીરો હતા રાઇટર-ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂર. અહીં તેની સિક્વલમાં પણ એમના રાઇટિંગ, ડિટેલિંગ અને તમામ કલાકારો પાસેથી લીધેલી ઍક્ટિંગ બદલ મૅન ઑફ ધ મૅચનો અવૉર્ડ તો સુભાષ કપૂરને જ આપવો પડે. એમણે સર્જેલું જોલી એક એવું પાત્ર છે જે મહત્ત્વાકાંક્ષી છે, ભયંકર પ્રેક્ટિકલ છે અને કોઇનું ‘કરી નાખવામાં’ એનું રૂંવાડુંય ન ફરકે એવો સ્ટ્રીટ સ્માર્ટ લુચ્ચો છે. ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ડિરેક્ટરે આ વાત આપણને બૉર્ડની પરીક્ષાના માસ કૉપીઇંગ સીનમાં બતાવી દીધી છે. જો આપણી અંદર સહેજ પણ પ્રામાણિકતા બચી હોય, તો એ સીન જોઇને ‘હાય હાય’ નીકળી જાય, પરંતુ બે વર્ષ પહેલાં બિહારથી આવેલાં સામુહિક ચોરી કરો અભિયાનનાં દૃશ્યો યાદ કરીએ એટલે થાય કે વાસ્તવિકતા આનાથી કંઈ ખાસ અલગ તો નથી જ.

સુભાષ કપૂરે જે કૉર્ટ અને તેનાં પાત્રો સરજ્યાં છે તે આપણે જોવા ટેવાયેલા છીએ તેનાથી ક્યાંય અલગ અને વધુ રિયલ છે.saurabh-shukla-759 તેમાં ટિપિકલ કૉર્ટરૂમ ટર્મિનોલોજીની ફેંકાફેંક નથી. અત્યંત ગંભીર વાત છતાં એક હળવો ટોન સતત બરકરાર રહે છે. અહીં કૉર્ટ ફાઇલોથી લદાયેલી છે, ખુદ જજ માટે લાઇટિંગની યોગ્ય વ્યવસ્થા નથી. એ જજ (ધ બેસ્ટ સૌરભ શુક્લા) પણ દિલ્હીથી ટ્રાન્સફર થઇને આવ્યા છે. એ સતત મજાકમસ્તીના મૂડમાં હોય છે. દીકરીનાં લગ્નમાં કરવાનો ડાન્સ કરતાં કરતાં કે ક્યારેક જોગિંગ કરતાં કરતાં કૉર્ટમાં પ્રવેશે છે. ડ્રાયફ્રૂટ્સ અને હાર્ટની ગોળીઓ ગળતા રહે છે. દર થોડી વારે ટેબલ પરના છોડને પાણી આપતા રહે છે. દીકરીનાં લગ્નની કંકોતરીનું પ્રૂફરીડિંગ પણ કૉર્ટમાં બેસીને જ કરે છે. પરંતુ ભયંકર અનપ્રીડિક્ટેબલ છે. કોઇની સાડાબારી રાખતા નથી અને પોતાની કૉર્ટમાં પોતાના સિવાય કોઇનેય હાવી થવા દેતા નથી. જસ્ટિસ ત્રિપાઠીનું અત્યંત બારીક ડિટેલિંગથી લખાયેલું પાત્ર અને તેમાં સૌરભ શુક્લાનું ટેરિફિક પર્ફોર્મન્સ આ ફિલ્મનું સૌથી બેસ્ટ પાસું છે.

પહેલી ફિલ્મમાંથી અર્શદ વારસીની જગ્યાએ અક્ષય કુમારને લેવાનો નિર્ણય પૂરેપૂરો માર્કેટ ઑરિએન્ટેડ હોવાનું દેખાઈ આવે છે. નો ડાઉટ, અક્ષય અહીં પણ ફુલ ફોર્મમાં છે અને બરાબરનો ખીલ્યો છે. મારો પર્સનલ ઓપિનિયન અક્ષયના ચાહકોને કદાચ નહીં ગમે, પરંતુ સૌરભ શુક્લા અને બમન ઇરાની જેવાં ધરખમ અદાકારોની વચ્ચે ઘેરાયેલા હોવા છતાં અર્શદે અલગ તરી આવવા માટે પોતાનો અવાજ ઊંચો કરવાની જરૂર નહોતી પડી. અહીં અક્ષયે એ જ સૌરભ શુક્લા અને અન્નુ કપૂરની વચ્ચે પોતે સ્ટાર છે પુરવાર કરવા માટે સતત ઘોંઘાટ કરતા રહેવું પડે છે. જ્યારે એ જ સીનમાં ઊભેલા અન્નુ કપૂર પણ પોતાની સ્ટાઇલમાં ડાયલોગ બોલે છે અને સીન ખાઈ જાય છે.

‘જોલી-૧’માં હિટ એન્ડ રન કૅસ હતો જ્યારે અહીં ફેક એન્કાઉન્ટર છે. એ સિવાય લગભગ સરખા જ રસ્તેથી પસાર થતી આ ફિલ્મ સુભાષ કપૂરના બારીક કોતરણીવાળાં પાત્રોને લીધે જીવંત લાગે છે. અક્ષયનો લુક હોય, સતત પાન ખાવાને લીધે લાલ થયેલા દાંત હોય, દારૂ પીતી વખતે એ જનોઈ કાન ઉપર ચડાવતો હોય, બહાર ગામનું કરી નાખતો હોય પણ ઘરે પત્નીથી થોડો ડરતો હોય અને એને રસોઈ બનાવીને જમાડતો હોય, પત્ની પણ બ્રૅન્ડેડ કપડાંની દીવાની હોય, આલ્કોહોલિક હોય, પહોંચેલા વકીલને ત્યાં ઇન્ટરનેટ-કૅબલની જેમ કૅસ લડવાનાં પણ અલગ અલગ પૅકેજ હોય, કૉર્ટમાં ચૅમ્બરોની સોદાબાજી થતી હોય અને ખર્ચો કાઢવા માટે વકીલો સાઇડમાં પાન બનાવીને પણ વેચતાં હોય, ક્યાંક ઘૂંઘટ ઇલેવન વર્સસ બુરખા ઇલેવનની ક્રિકેટ મૅચ ચાલતી હોય… આ બધાને લીધે ફિલ્મ એકદમ ભરચક લાગે છે, પાત્રો કાર્ડબોડિયાં બની જવામાંથી બચી ગયાં છે અને ફિલ્મની ઘણી ત્રુટિઓ ઢંકાઈ ગઈ છે. જેમ કે, ફિલ્મનાં ગીતો અત્યંત નબળાં છે અને ફિલ્મની ગતિને ભયંકર રીતે બ્રેક મારે છે. કૅસમાં અહીં તહીંથી નવાં નવાં પાત્રો આવતાં રહે છે અને ગાયબ થતાં રહે છે. જેમાં ખાસ ટેન્શન અનુભવાતું નથી. જ્યાં જ્યાં હીરોનો પનો ટૂંકો પડતો લાગે, ત્યાં ત્યાં કોઈ નવું પાત્ર હાજર કરીરીને થીગડું મારી દેવાયું છે. વધુ પડતી હળવાશ ઊભી કરવાની લ્હાયમાં ફિલ્મ ખાસ્સી ઑવર ડ્રામેટિક પણ બની ગઈ છે. ગીતો અને અમુક સીન કાપીને આ ફિલ્મને ચુસ્ત બનાવવા જેવી હતી.

મુખ્ય પાત્રો ઉપરાંત કુમુદ મિશ્રા, માનવ કૌલ, સયાની ગુપ્તા, ઇનામુલ હક, વિનોદ નાગપાલ, બ્રિજેન્દ્ર કલા, ગુરપાલ, રાજીવ ગુપ્તા અને સંજય મિશ્રા જેવા પોણો ડઝન કલાકારો છે. સ્વાભાવિક છે, બધાને યોગ્ય ફૂટેજ મળ્યું નથી. ‘જોલી-૧’માં અર્શદના અંતરાત્માને ઢંઢોળવાનું કામ હિરોઇન અમ્રિતા રાવનું હતું. જ્યારે આ જોલી પાર્ટ ટુ તો સ્ટાર છે, એટલે એમનો અંતરાત્મા જગાડવા માટે કોઈ ડિવાઇન ઇન્ટરવેન્શન જોઇએ. આમાં જ હુમા કુરેશીના ભાગે એક પણ નક્કર સીન નથી આવ્યો. પહોંચેલા વકીલની ભૂમિકામાં અન્નુ કપૂર પર્ફેક્ટ છે, પરંતુ જે ખોફ બમન ઇરાનીએ ઊભો કરેલો એ અન્નુ કપૂરમાં નથી દેખાતો. ઓવરઓલ ભયનો જે ઓથાર ‘પિંક’માં હતો તે પણ અહીં ગાયબ છે. શાહરુખ-સલમાન-સની દેઓલથી લઇને આલિયા ભટ્ટ અને ઑરિજિનલ ‘જોલી’ને પણ ડિરેક્ટર સુભાષ કપૂરે હ્યુમરસ અંજલિઓ આપી છે. જોકે ગનીમત છે કે ‘જોલી-૨’નો કૉર્ટરૂમ ડ્રામા ‘રૂસ્તમ’ની જેમ સાવ ફારસ નથી બની ગયો.

મઝા-એ-મનોરંજન

‘જોલી LLB 2’ એક બુદ્ધુ, શીખાઉ, ચલતા પુર્જા ટાઇપ વકીલનું માનવતાવાદી અને પ્રામાણિક લડવૈયામાં રૂપાંતર બતાવતી સ્ટોરી હોવી જોઇતી હતી. તેને બદલે એક સ્ટાર કેવી રીતે જીવનું જોખમ ખેડીને હીરો બને છે એ વાત જ આ ફિલ્મમાંથી બહાર આવે છે. એટલે આપણા ન્યાયતંત્ર પર અમુક યોગ્ય કમેન્ટ્સ અને હિન્દુ-મુસ્લિમ ભાઈચારાના મેસેજને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ મેઇનસ્ટ્રીમ મનોરંજન માટે જ જુઓ તો વધુ બહેતર રહેશે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

મિસ ટનકપુર હાઝિર હો

  • 220px-miss_tanakpur_haazir_ho_posterસમાજમાં બનતી વાહિયાત ઘટનાઓ સટાયર એટલે કે કટાક્ષના ચાબખા મારવામાં જો ધ્યાન ન રહે, તો તેને ફારસમાં પલટાતા વાર નથી લાગતી. આ ‘મિસ ટનકપુર હાઝિર હો’ સાથે એવું જ થયું છે. કરવા ગયા કંસાર ને થઈ ગયું થૂલું. પોતાના ઘરની કહેવાતી આબરુ ઢાંકવા માટે એક નિર્દોષ યુવાન પર ખોટો આરોપ મૂકી દેવામાં આવે, કે એણે બળાત્કાર કર્યો છે અને એ પણ એક ભેંસનો. એ ભેંસ એટલે જ મિસ ટનકપુર. બસ, પછી તો ભેંસને બળાત્કાર પીડિતા બતાવીને એને કોર્ટમાં રજૂ કરાય અને કાયદેસરની કાર્યવાહીનું ફારસ ચાલે.
  • પરંતુ ફિલ્મની આ મુખ્ય વાર્તા પર આવતાં આવતાં એટલો બધો સમય વીતી જાય છે કે તમારી ધીરજ જવાબ દઈ દે. જેને ખરેખરું સટાયર કહેવાય એવા આ ભેંસના ટ્રેક પર આવતાં સુધીમાં અડધી ફિલ્મ એટલે કે એક કલાક ઉપરાંતનો સમય નીકળી જાય છે. અને એ એક કલાકમાં શું બને છે? આધેડ વયના અન્નુ કપૂર પોતાના ગુપ્તરોગની સારવાર કરવા કોઈ બાબા પાસે જાય છે, તંત્ર મંત્ર જાણતો હોવાનો દાવો કરતો એક લેભાગુ પંડિત (સંજય મિશ્રા) એની ઑવર એક્ટિંગ સાથે આપણને બોર કરે છે, બેએક દેહાતી ગીતો આવે છે… ઇન શૉર્ટ આપણને બોર કરવાનો પૂરેપૂરો બંદોબસ્ત કરી દેવાય છે.
  • સત્યઘટના પર આધારિત એવી આ ફિલ્મ સિંગલ લાઇનમાં કહેવા એ માગે છે કે કાયદાનાં છીંડાંનો લાભ લઇને દેશમાં બની બેઠેલા લોકો ખોટેખોટા કૅસો કરીને ન્યાયતંત્રનો દુરુપયોગ કરે છે અને નિર્દોષ લોકો એનો ભોગ બને છે. પરંતુ આટલી અમથી વાત કહેવા માટે એક તો સવા બે કલાકનો સમય લીધો છે અને એ પણ એટલો ધીમે ધીમે પસાર થાય છે કે સતત તમને થિયેટરમાંથી બહાર ભાગી જવાની ઇચ્છા થયા કરે.
  • આ ફિલ્મ ત્રણ ત્રણ લેખકોએ મળીને લખી છે, પણ રાઇટિંગમાં જરાય ભલીવાર નથી. નેતા, પોલીસ, સરપંચ બધા જ ભ્રષ્ટ હોય, ખાપ પંચાયતવાળા સ્ત્રીઓ વિરુદ્ધ બેફામ ઘટિયા ફતવાઓ ફેંકતા હોય, નિર્દોષ વ્યક્તિ આત્મહત્યા કરતી હોય… આવું બધું જ આપણે અનેક ફિલ્મોમાં જોઈ ચૂક્યા છીએ. એમાંથી અહીં કશું જ નવું નથી કે અસરકારક રીતે પેશ કરાયું નથી.
  • ફિલ્મના હીરો તરીકે ‘મસ્તરામ’ ફિલ્મમાં ખુદ ‘મસ્તરામ’ બનેલો રાહુલ બગ્ગા છે, જેના ભાગે એક્ટિંગ તો છોડો, પૂરતા ડાયલોગ્સ પણ આવ્યા નથી. સૌથી વધુ ફૂટેજ ખાઈ ગયા છે અન્નુ કપૂર, સંજય મિશ્રા, રવિ કિશન અને પાછળથી ઓમ પુરી. હવે આ ચારેય ઉમદા અભિનેતાઓ છે, પણ એમને સારા લખાયેલા સીન અપાય તો સારી એક્ટિંગ કરે ને! સંજય મિશ્રા વધુ પડતું બોલ બોલ કરીને બોર કરે છે. અને ઓમ પુરીએ કાં તો હવે ફિલ્મોમાંથી સંન્યાસ લઈ લેવો જોઇએ, કાં તો પછી ખરેખર કોઇને પૂછ્યા પછી જ ફિલ્મો સ્વીકારવી જોઇએ. ‘ડર્ટી પોલિટિક્સ’ ફિલ્મ પછી આ એમનો બીજો વાહિયાત રોલ છે. આટલા દમખમવાળા એક્ટરો હોવા છતાં આપણું ધ્યાન ખેંચે છે મૌસીનો રોલ કરતાં કમલેશ ગિલ. આ દાદીમાને આપણે ‘વિકી ડૉનર’માં આયુષ્માનનાં દાદીના રોલમાં જોયેલા.
  • કોઈ કારણ વગર ખેંચાયે જતી અને ભયંકર બોર કરતી આ ફિલ્મને માત્ર એમાં ઉઠાવાયેલા વિષયને કારણે જ અડધો સ્ટાર આપી શકાય. બાકી આ ફિલ્મમાં એક મિનિટ પણ વેડફવા જેવી નથી.

    Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધરમ સંકટ મેં

ધરમ કરમ

***

‘ઓહ માય ગોડ’ અને ‘પીકે’ની ફીલ આપતી આ સ્માર્ટ ફિલ્મ સેકન્ડ હાફના ધબડકાનો ભોગ બની છે.

***

dharam-sankat-mein_movie-posterકેટલીક બાબતો ઑપન સિક્રેટની કેટેગરીમાં આવતી હોય છે. જાણતા બધા હોય, પણ બોલે કોઈ નહીં. જેમ કે ધર્મ. અંદરખાને સૌ જાણે છે કે વિશ્વના બધા જ ધર્મો અલ્ટિમેટલી તો પ્રેમ, કરુણા, સદભાવ, ભાઈચારો, શાંતિ, અહિંસા જ શીખવે છે, પણ તોય ધર્માંધતાના મહોરા પાછળના દંભને બેનકાબ કરવાની હિંમત કોઈ નહીં કરે. પરંતુ કેટલાક એવા ફિલ્મમેકરો છે, જે આવો સળગતો વિષય હાથમાં લે છે. જેમ કે, ઉમેશ શુક્લાએ ‘ઓહ માય ગોડ’ બનાવીને ધરમનો ધંધો માંડીને બેઠેલાઓનાં છોતરાં કાઢી નાખ્યાં. પછી રાજુ હિરાણી આણિ મંડળીએ ‘પીકે’ બનાવીને બાકીની કસર પૂરી કરી. હવે વારો આવ્યો છે ફવાદ ખાન નામના જુવાનડા ડિરેક્ટરનો. એમણે બનાવી છે ‘ધરમ સંકટ મેં’. ધર્મને લગતી બાબતો પર હળવી મજાકોથી લઇને ધર્માંધતાનાં હિપ્નોટિઝમમાં ફરતા લોકોને ગરમાગરમ ડામ પણ દીધા છે.

એક્ચ્યુઅલી, ‘ધરમ સંકટ મેં’ ૨૦૧૦માં આવેલી બ્રિટિશ કોમેડી ફિલ્મ ‘ઇન્ફિડેલ’ની સત્તાવાર રિમેક છે (મતલબ કે અમે રિમેક બનાવી છે તેવું જાહેર કરીને બનાવાયેલી ફિલ્મ છે. ઊઠાંતરી કરીને પછી ઑરિજિનલ હોવાનો દંભ નથી). ‘ઇન્ફિડેલ’માં મુસ્લિમ અને યહૂદી ધર્મની વાત હતી, જ્યારે અહીં એને એકદમ બિલિવેબલ ભારતીય વાઘાં પહેરાવીને હિન્દુ અને મુસ્લિમનાં બીબાંમાં ઢાળી છે.

જન્મ મહાન કે કર્મ?

ધરમપાલ ત્રિવેદી (પરેશ રાવલ) અમદાવાદનો ખાધેપીધે સુખી કેટરર છે. એનું નામ ભલે ધરમ રહ્યું, પણ ધરમ એને ઠેકાણે અને એ પોતે પોતાની જગ્યાએ સુધી છે. એ ભગવાનને ઝાઝો હેરાન નથી કરતો, પણ મુસ્લિમોની વાત આવે એટલે એની અંદર રહેલો સરેરાશ કોમવાદી આત્મા જાગ્રત થઈ જાય છે. ઉશ્કેરાટમાં આવીને એ પણ ‘બધા મુસ્લિમો ત્રાસવાદી જ હોય છે’ જેવાં નિવેદનો કરી બેસે છે અને એમના પાડોશમાં રહેતા મુસ્લિમ વકીલ મહેમૂદ નઝીમ અલી ખાન (અન્નુ કપૂર)ને પણ એવું કહી બેસે છે કે, ‘જાને, તારા મુસ્લિમ મહોલ્લામાં જઈને રહે ને.’ ભલે ગુજરાતમાં રહેતો હોય, પણ એ ક્યારેક છાંટોપાણી પણ કરે છે અને નોન-વેજ પણ ઝાપટી આવે છે. પણ યુ નૉ, એમના કહેવા પ્રમાણે ‘એ એમની હૉબી છે, એમના સંસ્કાર નથી.’

હવે એક દિવસ એમને ખબર પડે છે કે એનાં મા-બાપે એને એક મુસ્લિમ પરિવાર પાસેથી દત્તક લીધેલો. મીન્સ કે પોતે કર્મે ભલે હિન્દુ હોય, પણ જન્મે તો મુસ્લિમ છે. એમને તીવ્ર ઈચ્છા થાય છે કે એને જન્મ આપનારા સગા પિતાને એક વાર મળીએ. પરંતુ છેલ્લા દિવસો ગણી રહેલા પિતાને મળવા આડે એક મૌલવી (મુરલી શર્મા) વિલન બનીને ઊભો છે. એ કહે છે કે તું ખરેખરો મુસ્લિમ બનીને બતાવે તો મળવા દઉં. એટલે હિન્દુ ધરમપાલ પોતાના મુસ્લિમ પાડોશી નઝીમની મદદ લઇને નમાઝ, વૂઝૂ, કલમા, ઉર્દૂ ઉચ્ચારો, તહઝીબ વગેરે શીખે છે.

બીજી બાજુ પરેશ રાવલનો દીકરો એક ઢોંગી બાબાજી નીલાનંદ (નસીરુદ્દીન શાહ)ના ચક્કરમાં છે. કારણ કે દીકરો જેને પરણવા માગે છે કે છોકરીના પપ્પા આ નીલાનંદના એકદમ રાઇટ હેન્ડ છે. એટલે ધરમપાલ પર પ્રેશર આવે છે કે પપ્પા તમે થાઓ થોડા સત્સંગી. ધરમપાલનું હિન્દુ સંસ્કારોનું ટ્યૂશન શરૂ થાય છે. એ બે વચ્ચે સૅન્ડવિચ થયેલા ધરમપાલની સામે બે સવાલ આવીને ઊભા રહેઃ શું ધરમપાલ પોતાના બાયોલોજિકલ પિતાને મળી શકશે? દીકરાને મનગમતી છોકરી સાથે પરણાવી શકશે?

હાઇ જમ્પ પછી નોઝ ડાઇવ

ટ્વેન્ટી ટ્વેન્ટીની મૅચની જેમ ‘ધરમ સંકટ મેં’ પહેલા જ સીનથી જામી જાય છે, પણ પછી સૅકન્ડ હાફમાં અચાનક તે કારણ વગર ચાલ્યે રાખતી બોરિંગ ટેસ્ટમેચમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. આપણે પહેલાં તેના પ્લસ પોઇન્ટ્સ જોઈ લઇએ.

નંબર વન- પરેશ રાવલઃ સળંગ ઇન્ટરવલ સુધી પરેશ રાવલ કોઈ માથાભારે બેટ્સમેન જેવી ફટકાબાજી ચાલુ રાખે છે. ધરમપાલ બનેલા પરેશભાઈ અહીં પણ ‘ઓહ માય ગોડ’ના ‘કાનજી લાલજી મહેતા’ જ છે. (આ ફિલ્મની શરૂઆતમાં જ ‘ઓહ માય ગોડ’ની સીડી બતાવીને આપણને ઈશારો કરાય છે કે ભઈ, આપણે આગળ ઉપર શેની અપેક્ષા રાખવાની છે.) પરંતુ પરેશભાઈ અહીંયા એકદમ કૂલ ડેડી બન્યા છે. બાથરૂમમાં ગીતો ગાઇને ડાન્સ કરતા, જુવાન દીકરા સાથે એકદમ દોસ્તારો જેવી કમેન્ટો મારતા અને દીકરાની પ્રેમિકાનેય બિનધાસ્ત સંસ્કારોના નામે જૂનવાણી વેદિયાવેડા ફગાવી દેવાની સલાહ આપી દે છે. ઇવન આયખાની ફિફ્ટી માર્યા પછીયે એમની ઇશ્કમિજાજી ઓછી થઈ નથી. મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ એવા પરેશભાઈ આ ફિલ્મની મજબૂત બેકબોન છે.

નંબર ટુ- પરેશ રાવલ-અન્નુ કપૂરની કેમિસ્ટ્રીઃ કસાયેલા એક્ટર્સ કેવા હોય એનું સેમ્પલ જોવું હોય, તો આ ફિલ્મમાં પરેશ રાવલ અને અન્નુ કપૂરના સાથે જેટલા પણ સીન છે એ જોઈ લેવા. એકદમ ધારદાર લાઇન્સ અને એને ડિલિવર કરતા બે સિઝન્ડ ખેલાડીઓ. ‘(ઝિંદગી કે બદલે) જિંદગી બોલુંગા તો ક્યા છોટી હો જાયેગી?’ જેવા ધારદાર વાક્યોથી ભરચક આ બધા જ સીન ક્યાંય આપણને કંટાળો આવવા દેતા નથી.

નંબર થ્રી- બોલ્ડ ડાયલોગ્સઃ સેન્સર બૉર્ડની (વધુ પડતી) ધારદાર કાતર ફરી હોવા છતાં ઠેકઠેકાણે આવતા હિન્દુ-મુસ્લિમ ધર્મના નામોલ્લેખ, એમની વિવિધ ખાસિયતો પરની કમેન્ટ્સ વગેરે બધું જ આપણા ‘લાગણી દુભાવો સાવધાન’ ટાઇપના સિનારિયોમાં સુખદ આશ્ચર્ય લાગે છે. જો પોઝિટિવ ચશ્માંમાંથી જોઇએ તો આપણને એવો વિચાર પણ આવે છે કે આપણે વિધર્મી વ્યક્તિને શા માટે ધિક્કારીએ છીએ એના વિશે ક્યારેય વિચારીએ છીએ ખરા? એમના ધર્મ, સંસ્કૃતિ, રીત-રિવાજો વિશે ક્યારેય સૂગને બદલે કુતૂહલથી નજર નાખી છે ખરી? સીધી વાત છે, કોઈ વ્યક્તિ આપણાથી જુદી હોવામાત્રથી એ આપણી દુશ્મન નથી બની જતી.

ઇન્ટરવલ આવતાં સુધીમાં તો આપણને થાય કે આ તો આ વર્ષની સૌથી પાવરફુલ ફિલ્મ બની રહેશે. ત્યાં જ ઇન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ શરૂ થાય અને આખી ફિલ્મ પત્તાંના મહેલની જેમ ધસી પડે. એક તો કહેવા માટે કશું જ નવું નહીં. ઉપરથી નસીરુદ્દીન શાહની આપણા માથા પર હથોડાની જેમ ટિપાય એવી એક્ટિંગ. ખબર નહીં, એ કઈ રીતે આવા રોલ સ્વીકારતા હશે? પછી જાણે ફિલ્મ પૂરી કરવી હોય એ રીતે ફિલ્મમાંથી લોજિકને ગળેટૂંપો દઈ દેવાય છે. ફિલ્મમાં ચપટીક ગીતો નાખ્યાં છે, પણ એ એટલાં હોરિબલ છે કે અલતાફ રાજા પર પણ માન થઈ આવે. હા, અમદાવાદીઓને પોતાના શહેરનાં વિવિધ લૅન્ડમાર્ક્સ જોઇને ‘આને કહેવાય વિકાસ’ ટાઇપની ફીલિંગ થઈ આવશે.

જાણો, માણો અને પામો

આ પ્રકારની ફિલ્મો માત્ર આપણી ધર્માંધતા પર કટાક્ષ કરવા માટે જ નહીં, બલકે આપણે જરા મોકળા મનના, થોડા ઉદાર બનીને બહાર આવીએ એ માટે પણ હોય છે. જો તમને ‘ઓહ માય ગોડ’ અને ‘પીકે’માં મજા પડી હોય, તો કમ્પ્લિટ ફેમિલી એન્ટરટેનર એવી આ ફિલ્મ પણ તમને આનંદ કરાવશે જ. આ ફિલ્મ થિયેટરમાં જોઇએ કે ચેનલ પર આવે તેની રાહ જોઇએ, પણ થોડા ઉદાર મનના બનીએ અને બાવા-સાધુ કરતાં માણસમાં ઈશ્વરને શોધતા થઇએ તે વધારે મહત્ત્વનું છે.

રેટિંગઃ **1/2 (અઢી સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધ શૌકીન્સ

અભી તો મૈં જવાન હૂં

***

બાસુ ચેટર્જીની ક્લાસિક કોમેડી ફિલ્મની રિમેક એવી ટાઇમપાસ ફિલ્મને અક્ષય કુમારે હાઇજેક કરી લીધી છે.

***

aa722de212efcdcdf61f8650eed1e86eએક જૂની કહેવત છે કે વાંદરો ઘરડો થાય, પણ ગુલાંટ ન ભૂલે. એવા ત્રણ ઘરડા વાંદરાઓ એટલે કે ત્રણ નૉટી નૉટી અંકલોનાં તોફાનોની વાર્તા કહેતી ફિલ્મ 1982માં બાસુ ચેટર્જીએ બનાવેલી. હવે ફિલ્મમેકર તિગ્માંશુ ધુલિયાએ એ જ વાર્તાને નવેસરથી પોતાની સ્ટાઇલમાં કહેવાનું નક્કી કર્યું છે. એમણે લખેલી અને અભિષેક શર્મા એ ડિરેક્ટ કરેલી ફિલ્મને ત્રણ સિનિયર એક્ટર્સ માંડ ઊંચકે છે, ત્યાં જ અક્ષય કુમારની એન્ટ્રી થાય છે અને આખી ફિલ્મને હિટ એન્ડ રનની જેમ ઊંચકીને ઢસડી જાય છે.

ઉમ્ર પચપન કી દિલ બચપન કા

લાલી (અનુપમ ખેર), કે.ડી. (અન્નુ કપૂર) અને પિંકી (પીયૂષ મિશ્રા) દિલ્હીના ત્રણ ઉમ્રદરાજ દોસ્તાર છે. આમ તો ત્રણેય સિનિયર સિટિઝનની કેટેગરીમાં પ્રવેશી ગયા છે, પરંતુ જુવાનીના તળાવમાં છબછબિયાં કરવાના અભરખા હજી ત્રણેયને ઓસર્યા નથી. લાલી જૂતાંનો શોરૂમ ચલાવે છે, પણ એની પત્ની (રતિ અગ્નિહોત્રી)ને રતિક્રિડામાં જરાય રસ નથી. એને કામદેવ કરતાં રામનામમાં વધારે રસ છે. કે.ડી. એટલે કે અન્નુ કપૂરનું જવાનીમાં એક પ્રેમપ્રકરણ અધૂરું જ રહી ગયેલું. એટલે તેઓ અાજીવન કુંવારા રહ્યા અને અત્યારે સ્ત્રીઓનો એક એનજીઓ ચલાવે છે. જ્યારે પિંકી અર્થાત્ પીયૂષ મિશ્રા ચાંદની ચૌકના મસાલા કિંગ છે. અત્યારે દાદા બની ગયા છે અને બિચારા વિધુર છે. પરંતુ એમની આંખોમાં વાસનાનાં સાપોલિયાં હજી પણ કબડ્ડી કરે છે.

દિલ્હીમાં સુંવાળો સાથ મેળવવાના ભડભડિયા પૂરા ન થયા, એટલે ત્રણેય જણા મોરેશિયસની વાટ પકડે છે. ત્યાં આહના (લિઝા હેડન)ના બંગલામાં થોડા દિવસ માટે ભાડે રહે છે. ‘હિપ્પી ગો લક્કી‘ સ્વભાવની લિઝાના જીવનનાં ત્રણ જ લક્ષ્ય છે, વિચિત્ર પ્રકારનાં કપડાં ડિઝાઇન કરવાં, ફેસબુક પર ઢગલાબંધ લાઇક્સ-કમેન્ટ્સ મેળવવી અને પોતાના ડ્રીમ મેન અક્ષય કુમારને મળવું. ત્યાં જ ખબર પડે છે કે અક્ષય કુમાર ત્યાં જ શૂટિંગ કરવા આવ્યો છે. એટલે આ ત્રણેય રસિક બુઢ્ઢાઓ વિચારે છે કે જો આ સોણી કુડીને અક્કી સાથે મેળવી આપીએ તો આપણો એ છોડી સાથે ગલીપચી કરવાનો મેળ પડી જાય. બસ, એમ વિચારીને ત્રણેય જણા કામદેવનું નામ લઇને અક્ષય કુમારની અને સરવાળે લિસી લિસી લિઝાની પાછળ પડી જાય છે.

અક્ષયકુમારની હિરોપંતી

તિગ્માંશુ ધુલિયા અત્યંત તેજસ્વી રાઇટર-ફિલ્મમેકર છે. એવું જ ડિરેક્ટર અભિષેક શર્માનું છે. એમણે આ પહેલાં ‘તેરે બિન લાદેન’ નામની અફલાતૂન કોમેડી ફિલ્મ બનાવેલી. પરંતુ બાસુ ચેટર્જી જેવા દિગ્ગજ ફિલ્મમેકરના પેંગડામાં પગ નાખવો આસાન નથી. એક ઠીકઠાક ગીત અને અક્ષય કુમારના નરેશન સાથે શરૂ થતી ‘ધ શૌકીન્સ’નું સ્ટાર્ટિંગ સરસ થાય છે. દરેક સ્ત્રીને માત્ર સેક્સનાં ચશ્માંમાંથી જોતાં આ ત્રણેય અંકલો કામસૂત્રવેડા કરવા માટે કેટલા ડેસ્પરેટ છે એ તો જાણે પહેલા અડધા કલાકમાં જ એસ્ટાબ્લિશ થઈ જાય છે. આ દરમિયાન તિગ્માંશુભાઉએ નાનાં નાનાં ઓબ્ઝર્વેશન્સ પણ સરસ ઝીલ્યાં છે. જેમ કે, આપણે ત્યાં લોકો બગીચામાં પ્રેમ કરવા, મકબરા પર જોગિંગ કરે છે અને ઝઘડવા માટે તો ભરચક રોડ પર જ મંડી પડે છે; ફિલોસોફીના નામે દંભ કરવા માટે લોકો ઓશોનું ‘સંભોગ સે સમાધિ તક’ પુસ્તક વાંચે છે; અને યુવતીને ગંદી નજરથી જોતા આધેડો પકડાય ત્યારે ‘મૈં તો તુમ્હારે બાપ કી ઉમ્ર કા હૂં, બેટી’ કહીને ઊભા રહે! અત્યારની ફેસબુકિયા જનરેશન ચાર લાઇક ઓછી મળે તો પણ દેવદાસિયા ડિપ્રેશનમાં સરી પડે…

પરંતુ આ ઓબ્ઝર્વેશન્સનો ઝરો ઇન્ટરવલ આવતાં સુધીમાં સુકાઈ જાય છે. જાણે આપણને હસાવવા માટે હાંફી જતા હોય એમ વચ્ચે થાક ખાવા માટે દર થોડી વારે ભંગારિયાં ગીતો પણ મુકાયાં છે. છાનગપતિયાં કરવા માટે તલપાપડ બુઢ્ઢાની વાત ચ્યુઇંગ ગમની જેમ ખેંચાતી જાય છે.

ત્યાં જ અક્ષયકુમાર મહાભારતના ‘મૈં સમય હૂં’ની જેમ પ્રગટ થાય છે અને એના નાર્સિસિઝમની બોટલનું ઢાંકણું ખૂલી જાય છે. અક્ષયકુમારે આ ફિલ્મમાં નાળિયેરમાં વ્હિસ્કી નાખીને પીતા દારૂડિયા સુપરસ્ટારનો રોલ કર્યો છે, જે કોઈ મીનિંગફુલ ભૂમિકાની તલાશમાં છે. પરંતુ નાના બાળકના હાથમાંથી જેમ કાગડો ચીલઝડપે પૂરી આંચકી જાય એ રીતે અક્કી પેલા ત્રણ શૌકીન્સના હાથમાંથી આ ફિલ્મ આંચકી જાય છે. ઇન્ટરવલ પછી તો ફિલ્મ લિટરલી અક્ષયકુમારની જ બનીને રહી જાય છે. હા, એક સુપરસ્ટારના નખરા, 200 કરોડ ક્લબવાળી ફિલ્મો, સેલિબ્રિટી એન્ડોર્સમેન્ટ્સની ઠેકડી, બોલિવૂડ સ્ટાર્સના હિલેરિયસ રિએક્શન્સ, નેશનલ એવોર્ડ વિનર બંગાળી ફિલ્મનો ઉપહાસ, મોરેશિયસ જેવા સ્થળે ફરતાં ભારતીય હનીમૂન કપલ્સ વગેરે મસ્ત ઝિલાયું છે. પરંતુ ‘કામ’ની કામનામાં નીકળેલા ત્રણ આધેડોની વાર્તા સાથે તેને કોઈ જ લેવાદેવા નથી. એક્ચ્યુઅલી ઇન્ટરવલ પહેલાં અને પછીની ફિલ્મ તદ્દન અલગ અલગ છે. બંને સ્ટોરીની ભેળસેળ કરવાને બદલે તિગ્માંશુ ધુલિયાએ બે સેપરેટ વાર્તાઓ જ લખવા જેવી હતી. ફિલ્મ ખેંચાય છે, પણ સાથોસાથ હસાવે પણ છે જ.

અંદાઝ તેરા મસ્તાના

જીવનના છેલ્લા વળાંકે સ્ત્રીઓના વળાંકોમાં અટવાતા આધેડોની એક્ટિંગમાં ત્રણેય અદાકારો (અનુપમ ખેર, અન્નુ કપૂર અને પીયૂષ મિશ્રા) જામે છે. પરંતુ સેકન્ડ હાફમાં એ ત્રણેયના ભાગે કશું કરવાનું આવ્યું જ નથી. બલકે તિગ્માંશુએ ‘શૌકીન’ને બદલે ‘ચશ્મે બદ્દૂર’ રિમેક બનાવી હોય એ દિશામાં સ્ટોરી દોડવા માંડે છે. અન્નૂ કપૂરની બેશરમી, અનુપમ ખેરની સમાજથી ડરી ડરીને છાનગપતિયાં કરવાની વૃત્તિ અને પીયૂષ મિશ્રાના સતત ગિલ્ટવાળા હાવભાવ આબેહૂબ ઊપસી આવે છે.

ઇવન અક્ષયકુમાર પણ પોતાના રોલમાં પરફેક્ટ લાગે છે. રાધર એની એન્ટ્રી થયા પછી ફિલ્મ બે વેંત ઊંચકાય પણ છે. પેલા ત્રણેય કલાકારો જેટલી હસાહસી મેળવે છે એટલી તો અક્ષય એકલો જ ઊસેટી જાય છે. સાંઠીકડા જેવી લિઝા હેડન પાસેથી એક્ટિંગની અપેક્ષા નથી, પણ એણે ‘ક્વીન’ની જેમ જ ગ્લેમરસ દેખાવા સિવાય ખાસ કશું કર્યું નથી. ફિલ્મમાં અધવચ્ચેથી એન્ટ્રી મારતા સાયરસ બ્રોચા અને કવિન દવે પણ આપણને છૂટક હસાવે છે.

આ ફિલ્મમાં ચાર જેટલા સંગીતકારો છે, પણ સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત સાંભળવું ગમે એવું બન્યું નથી. વળી, દર થોડી વારે એક ગીત ટપકી પડે છે. અરે, એક ગીત તો અનુ મલિકના અવાજમાં છે. હા, સંદીપ ચૌટાનું બેકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક સરસ છે.

ઓલ્ડ ઇઝ ગોલ્ડ, ન્યૂ ઇઝ સિલ્વર

ન્યૂઝ ચેનલ્સની ભાષામાં કહીએ તો તિગ્માંશુ ધુલિયાએ ‘એડી ચોટીનું જોર’ લગાવ્યું હોવા છતાં ફિલ્મ ટાઇમપાસની કેટેગરીથી ઉપર ઊઠતી નથી. ઓરિજિનલની તોલે તો બિલકુલ આવે એવી નથી. તેમ છતાં એક ટાઇમપાસ એડલ્ટ મનોરંજક ફિલ્મ તરીકે ‘ધ શૌકીન્સ’ને ફુલ માર્ક્સ આપવા પડે. એટલે આ ફિલ્મના વડીલો પાસેથી બાબુજી આલોક નાથ જેવા સંસ્કારોની અપેક્ષા લઇને જશો તો દુ:ખી થશો (કેમ કે આ બાબુજીઓ સમી સાંજે શિલાજીતની શોધમાં નીકળે છે!). હા, બાળકોને લઇને તો બિલકુલ ન જશો.

રેટિંગ: *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.