હાઉસફુલ-૩

કોલમઃ ફિલ્મ રિવ્યૂ

હેડિંગઃ પેઇનફુલ

ઇન્ટ્રોઃ આ ફિલ્મનું નામ ‘પેઇનફુલ’ જ હોવું જોઇતું હતું, કેમ કે જોયા પછી માથું, કાન, આંખો ઇવન વાળમાં પણ દુખાવો થવા માંડે છે, એ પણ ત્રણ ગણો.

‘પ્રેમ અને જંગમાં બધું જ ચાલે’ એ કહેવતમાં હવે એક ઉમેરો કરવાની જરૂર છે, તે છે ફુવડ કોમેડી. સાજિદ નામધારી ફિલ્મમૅકરોcheck-out-the-ensemble-cast-in-the-brand-new-posters-of-housefull-3-22, પછી તે સાજિદ ખાન હોય, સાજિદ નડિયાદવાલા હોય કે પછી સાજિદ-ફરહાદ હોય, તે એકવાર જિદ્દ લઇને બેસે કે લોકોનું જે થવાનું હોય તે થાય, આપણે તો હસાવીને જ છૂટકો કરવાના. બસ, પછી ‘હાઉસફુલ-૩’ જેવી ફિલ્મોનું જ ઉત્પાદન થાય. એટલે આ ફિલ્મનું ટ્રેલર જોયા પછીયે જો તમને ઍડવેન્ચર સ્પોર્ટ તરીકે તે જોવાના અભરખા થતા હોય, તો ટિકિટ ખરીદતાં પહેલાં આટલી વસ્તુઓ ચૅક કરી લેજોઃ કાનમાં નાખવાનાં રૂનાં પૂમડાં, માથાના દુખાવાની ગોળી અને તમારી મૅડિક્લેઇમ કે લાઇફ ઇન્સ્યોરન્સ પૉલિ
સી. સલામતી ખાતર હૅલમેટ પહેરીને ફિલ્મ જોશો તો બચવાના ચાન્સીસ વધી જશે. થોડાઘણા વાળ પણ શહીદ થતા બચી જશે.

લોઢાના લાડુ

લંડનની માલીપા ત્રણ વાંઢી કન્યાઓના એક ગુજરાતી બાપ બટૂક પટેલ (બમન ઇરાની) રહે છે. થેમ્સ નદીને કાંઠે રહેતી એમની ત્રણ દીકરીઓ ગંગા (જૅકલિન ફર્નાન્ડીઝ), જમના (લિઝા હૅડન) અને સરસ્વતી (નરગિસ ફખરી)નાં જોબનિયાં બે કાંઠે ઉછાળાં મારે છે. પરંતુ ખમણ ખાતા પિતાના ખોળિયામાં એક વહેમનો ખીલો ખોડાયેલો છે કે જો દીકરીઓનાં લગ્ન થશે તો તરત જ એમનાં ચૂડી-ચાંલ્લા ભાંગશે. લેકિન દીકરીઓએ તો ઑલરેડી ત્રણ મરદ મૂછમૂંડાઓને દલડાં દઈ દીધાં છે. બાપાની ટેક પૂરી કરવા એ ત્રણેય ભાયડાઓ સૅન્ડી (અક્ષય કુમાર), ટેડી (રિતેશ દેશમુખ) અને બન્ટી (અભિષેક બચ્ચન)ને અનુક્રમે વ્હીલચેર ગ્રસ્ત, અંધ અને મૂક બનાવીને ઢોકળા પટેલની સામે પેશ કરે છે. ઢોકળા પપ્પા એમનો ટેસ્ટ લઇને પાસ તો કરે જ છે, પરંતુ ક્યાંકથી ત્રણ વિલન અને મુંબઈના એક રિટાયર્ડ ડૉન ઊર્જા નાગરે (જૅકી શ્રોફ) ફૂટી નીકળે છે. દિમાગ બહારવટે ચડી જાય એવો ટ્વિસ્ટ આવે છે અને ભડાકે દઈ દેવાનું મન થાય એવી ભાંજગડ સાથે ફિલ્મનો ફાઇનલી અંત આવે છે.

ભાંગી નાખો, તોડી નાખો, ભુક્કો કરી નાખો

સામાન્ય રીતે ફિલ્મોમાં પહેલાં પાત્રો નક્કી થાય, એ પછી તે કેવી રીતે વર્તશે તે નક્કી થાય. અહીં છપ્પન વ્હોટ્સએપ ગ્રૂપોના ઍડમિન જેવા સાજિદ-ફરહાદે પોતાના મોબાઇલ ફોનમાં વહેતા જોક્સને આધારે પાત્રો તૈયાર કર્યાં છે. જેમ કે, લંડનમાં જ મોટી થઈ હોવા છતાં ત્રણેય હિરોઇનો તમામ અંગ્રેજી વાક્યોનું હિન્દી ટ્રાન્સલેશન કરે છે. ‘હમ લોગ બચ્ચે નહીં બના રહે’ મતલબ કે ‘વી આર નૉટ કિડિંગ’, ‘બાહર લટકતે હૈં’ યાને કે ‘હૅન્ગ આઉટ’, ‘સાંઢ કી આંખ માર દી’ એટલે ‘હિટ ધ બુલ્ઝ આઈ.’ જો તમને આમાં હસવું ન આવ્યું હોય, તો ડૉન્ટ વરી. કન્યાઓના પપ્પાના જોક્સ ટ્રાય કરો. એ બિચારા આજે પણ ત્રણ વર્ષ પહેલાંના જોક્સમાં અટકેલા છેઃ ‘આદમી સીધા હોના ચાહિયે, ઉલ્ટા તો તારક મહેતા કા ચશ્માં ભી હૈ’, ‘સંસ્કાર બડે હોને ચાહિયે, છોટા તો ભીમ ભી હૈ’… વળી, ડિરેક્ટરો કેવા સારા કે આમાંથી અમુક જોક્સ એમને કદાચ હાઈ લેવલના લાગ્યા હશે એટલે એને સમજાવ્યા પણ છે.

શું કહ્યું, આ જોક્સ સાંભળેલા છે? તો એમાં ગભરાઈ શું ગયા, સાજિદ-ફરહાદના મોબાઇલમાં 256 GB ભરીને જોક્સ છે. એમાંથી નીકળેલો રીતેશ દેશમુખ હિન્દી શબ્દો બોલવામાં લોચો મારે છે, એટલે બિચારો ‘વિરોધ’ને ‘નિરોધ’, ‘વાઇફ’ને ‘તવાયફ’, ‘હિસાબ’ને ‘પિશાબ’ એવું બધું કહી બેસે છે. બફૂનરીનો ખિલાડી અક્ષય કુમાર અહીં સ્પ્લિટ પર્સનાલિટીનો રોગી છે, ‘ઇન્ડિયન’ શબ્દ સાંભળતાં જ સૅન્ડીમાંથી ‘સુન્ડી’ થઇને ગાંડા કાઢવા માંડે છે. પાછળથી એન્ટ્રી મારતા ભીડુ જગ્ગુદાદા ‘ATM’ યાને કે ‘આજ તુઝે મારુંગા’ ટાઇપના જનરલ નૉલેજ વધારે એવા જોક્સ કરે છે. આ ગિર્દીમાં ચન્કી પાન્ડે પણ છે, જેમનું નામ છે ‘આખરી પાસ્તા.’

જો એક વખત પણ તમને વિચાર આવ્યો હોય કે આ શું ફુવડગીરી છે? તો હોલ્ડ ઑન, આ ફિલ્મમાં આ ઉપરાંત પણ રેસિસ્ટ, હોમોફોબિક, પોટી હ્યુમર, વિકલાંગો પરની મજાક જેવી જેના ઘરમાં દીકરી ન દેવાય એવી કોમેડી પણ છે. જેમ કે, ઘરની નોકરો બ્લેક સ્ત્રીઓ હોય અને એમની સાથે વિલન લોકોનો બળજબરીથી સૅક્સ કરાવી દેવાય. યુ નૉ, જસ્ટ ફોર ફન. ઇન્ડિયન છોકરાને સિંગલ સ્ક્રીન કહેવાય અને વિદેશી છોકરાને મલ્ટિપ્લેક્સ. જોઈ ન શકતી વ્યક્તિને ‘કાનૂન’ કહેવાય, કેમ કે યુ નૉ ‘અંધા કાનૂન.’

આ કમ્પ્લિટ ભવાડાપન્તીમાં કલાકારો જ્યારે પોતાના પર જ જૉક કરે છે ત્યારે હસવું આવે છે. અક્ષય પોતાની દેશભક્તિવાળી ફિલ્મોની ખિલ્લી ઉડાવે, રિતેશ જેનેલિયાને વચ્ચે લાવે, અભિષેક પપ્પા બિગબી અને પત્ની ઐશ્વર્યાના ટેકે કોમેડી કરે, ત્યારે બાય ગૉડ દિલના ચમનમાં મૅટા હ્યુમરની બહાર આવી જાય છે.

અક્ષય અને રિતેશને તો જાણે દર થોડા ટાઇમે આવી ગાંડીઘેલી ફિલ્મો કરવાનો અટૅક આવે છે, એટલે એનું તો સમજાય. પરંતુ અભિષેકને બિચારાને ટાઇમપાસ કરવા માટે કંઇક તો જોઇએ ને? (બધા કામે ગયા હોય તો ઘરે એકલો માણસ કરે શું? હવે તો દીકરી પણ સ્કૂલે જતી હશે.) એટલે આ ફિલ્મમાં એ પણ નાના બાબાને પરાણે વાળ કપાવવા બેસાડ્યો હોય એવું મોઢું કરીને ઍક્ટિંગ કરે છે. બમન ઇરાની ગુજરાતી બન્યા છે, પણ સુરતી પારસી જેવું કંઇક બોલે છે, પરંતુ સરવાળે તો ઘોંઘાટમાં વધારો જ કરે છે. ત્રણ હિરોઇનોનું ‘મૅડમ તુસ્સો’ના વૅક્સ મ્યુઝિયમ સાથે કંઇક કનેક્શન છે એટલે એ પૂતળાં પણ બનાવી જાણે છે. પરંતુ બિલીવ મી, કેટલાય સીનમાં ત્રણેય હિરોઇનો અને એ વૅક્સ સ્ટેચ્યુ વચ્ચેનો ફરક જ ખબર નથી પડતો. એકમાત્ર જૅકીભાઈની દાદાગીરી જોવી ગમે છે. આ બધા ભેગા મળીને આપણને હસાવવા માટે એટલા બધા ધમપછાડા કરે છે ક્યારેક આપણે જીવદયાથી પ્રેરાઇને પણ હસી પડીએ.

ડાયલોગ અને કહેવાતી સ્લૅપસ્ટિક કોમેડીનો ત્રાસ ઓછો હોય એમ આ ફિલ્મમાં ગીતોય છે. ગીતો પણ કેવાં, તો કહે ‘પ્યાર કી માં કી’ અને ‘ટાંગ ઉઠા કે.’ કોઇએ જોડો ઉઠા કે કેમ માર્યો નથી હજી એ જ સવાલ છે.

ખબર નહીં, ગુજરાતીઓને આવી ચક્કરબત્તી ફિલ્મો વધારે ગમે છે કે કેમ, પરંતુ આ ફિલ્મમાં એક લાંબો સીન ગુજરાતીમાં છે. જેમાં બધા કલાકારો ગુજરાતીમાં ભરડે છે. આશા રાખીએ કે આવી કોઈ ફિલ્મ એ લોકો ગુજરાતીમાં ન બનાવવાના હોય.

કમ્પ્લિટ નોનસેન્સ

સીધી વાત છે ‘AIB રૉસ્ટ’ જોવા ગયા હોઇએ ત્યાં સંસ્કારી કોમેડીની આશા ન રખાય, પરંતુ આ તન્મય ભટના લેટેસ્ટ ‘લતાજી-સચિન’વાળા વીડિયો જેવી ભંગાર કોમેડી છે. જો તમને આવી સડકછાપ કોમેડી ગમતી હોય અથવા તો તમારા દિમાગની કૅપેસિટી પર પૂરો વિશ્વાસ હોય, તો ઑલ ધ બેસ્ટ. બાકી ભલે તમે આમાંથી કોઈ સ્ટારના ફૅન હો, તેમ છતાં આ ‘હાઉસફુલ-૩’ જોવાનું જોખમ લેવા જેવું નથી. એના કરતાં જૂની ચાર્લી ચૅપ્લિન, બસ્ટર કીટન કે ઇવન ટૉમ એન્ડ જૅરીની ફિલ્મો જોઈ નાખો એ હજાર દરજ્જે બહેતર ઑપ્શન છે. આ ‘હાઉસફુલ-૩’ આખી ફિલ્મ કરતાં છેલ્લે આવતી ગૅગરીલ વધારે ફની છે, પણ એ જોવા માટે તમારે આખી ફિલ્મ જોવી પડશે. છોડો ત્યારે.

રેટિંગઃ * (એક સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

ઑલ ઇઝ વેલ

ઑહ નો, માય ગોડ!

***

આ ફિલ્મ જોઇને બહાર નીકળ્યા પછી એક જ ઉદગાર નીકળે, ‘આ એ જ ડિરેક્ટરની ફિલ્મ છે, જેણે ઑહ માય ગોડ બનાવેલી?’

***

aiwfpજે બેટ્સમેને ગઈ મૅચમાં ઝન્નાટેદાર સેન્ચુરી ફટકારી હોય તેની પાસે તમે સાવ મીંડીમાં આઉટ થવાની તો અપેક્ષા ન જ રાખો ને? આપણા ગુજરાતી ફિલ્મમૅકર ઉમેશ શુક્લની ‘ઑલ ઇઝ વેલ’માં એવું જ થયું છે. તમારી પાસે દમખમવાળી સ્ટારકાસ્ટ હોય, તો એમની વચ્ચે કેમિસ્ટ્રી જામે નહીં. ચચ્ચાર સંગીતકારો હોય, પણ એકેય ગીતમાં ભલીવાર ન હોય. ચાઇનીઝ માંજા જેવા ધારદાર રાઇટર્સ હોય, પણ આખી ફિલ્મનું રાઇટિંગ જ હવા નીકળેલા ફુગ્ગાની જેમ ફ્લેટ જતું હોય. અને છેક સુધી ખબર ન પડે કે આપણે કોઈ સંવેદનશીલ પારિવારિક ફિલ્મ જોવા આવ્યા છીએ કે ટાઇમપાસિયું ગુજરાતી પ્રહસન? નતીજા? ઑહ માય ગોડ, યે ક્યા હો રહા હૈ?

છોટા પરિવાર, દુઃખી પરિવાર

ભજનલાલ ભલ્લા (ઋષિ કપૂર) હિમાચલ પ્રદેશના કસોલ ગામમાં બૅકરી ચલાવે છે. પરંતુ એમની બૅકરીમાં ગ્રાહકો કરતાં માખીઓ વધારે આવે છે. એટલે બિચારા ચીડિયા સ્વભાવના થઈ ગયા છે. એમના આ નોનસ્ટોપ કકળાટથી કંટાળીને દીકરો ઇન્દર (અભિષેક બચ્ચન) બૅંગકોક ભાગી જઇને ત્યાં ગિટાર વગાડવા માંડે છે. ત્રાસી ગયેલી એમની પત્ની પમ્મી (સુપ્રિયા પાઠક)ને કોઈ મહાવ્યાધિ લાગુ પડી જાય છે. અધૂરામાં પૂરું ભજનલાલનો એકેક વાળ દેવામાં ડૂબેલો છે. ઉધારીના આ જ ચક્કરમાં ગામનો એક માથાભારે વકીલ કમ ગુંડો કરતાર સિંઘ ચીમા (મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ) વાસ્કો દ ગામાના જમાનાની બંદૂક લઇને પાછળ પડી ગયો છે કે મારી પાસેથી લીધેલા પૈસા પાછા આપો બાકી તમારી દુકાન હું ખાઈ જવાનો. આ પકડાપકડીમાં બચાડી રૂપાળી નિમ્મી (અસિન) પણ જોતરાય છે. એને આ એક્સપ્રેશન્સ વિનાના ઇન્દર સાથે લગન કરવાં છે, પણ મમ્મી-પપ્પાના ઝઘડા જોઇને ઇન્દરિયાને લગનનું નામ સાંભળીને ટાઢિયો તાવ આવે છે. હવે જોવાનું એ છે કે ઘીના ઠામમાં ઘી પડે છે કે કેમ.

મામલા ગડબડ હૈ

શબ્દો ચોર્યા વિના કહીએ તો આ ફિલ્મનો સૌથી મોટો વિલન તેનું નબળું રાઇટિંગ છે. મોટા ભાગના જૉક્સ અહીં તદ્દન ફ્લૅટ જાય છે. ખરું પૂછો તો બાલિશ લાગે છે. લગભગ પહેલા જ દૃશ્યથી ફિલ્મમાં એવી બોલાચાલી શરૂ થઈ જાય છે કે જાણે આપણે કોઈ લાઉડ એક્ટિંગવાળું સોશ્યલ નાટક જોવા આવ્યા હોઇએ એવી ફીલ આવવા માંડે છે. ત્યાં જ ફિલ્મમાં દેવના દીધેલ જેવા મિસ્ટર ડિપેન્ડેબલ મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબની એન્ટ્રી થાય છે અને અચાનક ફિલ્મ ટ્રેક ચૅન્જ કરીને ‘સ્ટાર પ્લસ’માંથી ‘સબ ટીવી’ થઈ જાય છે. મતલબ કે ડ્રામામાંથી કોમેડી. એ કોમેડીયે પાછી કેવી? તો કહે એકદમ સ્થૂળ, બાલિશ અને દેકારાવાળી. જેમ કે, એક માણસ સીડી પરથી નીચે ખાબકે, દરવાજામાં માથું ઘુસાડી દે, ટાણે બંદૂકડી ફૂટે નહીં અને ફૂટે ત્યારે માથા પર ધૂળ પડે, કો’કની ગાડી કો’ક ઉપાડી જાય વગેરે. આવી જાડી કોમેડીના હેવી ડૉઝમાં એક નિષ્ફળ ગયેલા પિતાનું પત્ની અને બાળક પર ઊતરતું ફ્રસ્ટ્રેશન, તેને કારણે ઉદ્દંડ અને મોટો થઇને કમિટમેન્ટ ફોબિક બની ગયેલો દીકરો, એ બંને વચ્ચે પીડાતી માતાની પીડા, સતત ભાગતા ફરતા પ્રેમીથી નાસીપાસ થયેલી પ્રેમિકા… આમાંનું કશું જ આપણને એકેય તબક્કે સ્પર્શી શકતું નથી. નબળી બૉલિંગમાં જેમ ક્રિસ ગૅલ જેવો ફટકાબાજ આવીને સટાસટી બોલાવી દે, એ જ રીતે ફિલ્મ પૂરી થયા પછી આપણને મારફાડિયો મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ જ યાદ રહી જાય છે.

આ ફિલ્મ ફૂવડ કોમેડી છે કે સંવેદનશીલ પારિવારિક, એ સવાલ સતત હેલિકોપ્ટરની જેમ માથે ઘૂમરાતો રહે છે. કેમ કે, આડકતરી રીતે આપણને એવો મેસેજ મળે છે કે સંવેદના આપણે માત્ર અભિષેકના પરિવાર પ્રત્યે જ રાખવાની છે, બાકીનાં પાત્રો તો ઠીક મારા ભૈ. જેમ કે, ફિલ્મમાં જ સિનિયર અભિનેત્રી સીમા પાહવાના પતિનું મૃત્યુ થાય, તો તેને સાવ વાહિયાત કોમેડી બનાવી દેવામાં આવે. જેમાં પતિનું મોત જોઇને પત્ની કહે, ‘ઓયે, ઇસકા તો ધી એન્ડ હો ગયા.’ ઘરમાં લાશ પડી હોય અને બહાર બધા મીઠાઇઓ ખાતા હોય, સ્મશાનયાત્રામાં લાશ દડો કૅચ કરે, લોકો નનામીના ફોટા પાડે… આઈ મીન, યે ક્યા હો રહા હૈ?

અને જો આપણે અભિષેકના પરિવાર પ્રત્યે સહાનુભૂતિ જ રાખવાની હોય, તો અલ્ઝાઇમર્સ જેવી ગંભીર બીમારીના દર્દીને અહીં લબડધક્કે કેમ લેવામાં આવે છે? ઋષિ કપૂરની બૅકસ્ટોરી સાવ મનઘડંત અને અવાસ્તવિક કેમ લાગે છે? જો અભિષેકનું પાત્ર કમિટમેન્ટ ફોબિક હોય, તો તેમાં તેને પોતાની મિત્ર અસિન સાથે સતત ઉદ્ધતાઈથી વર્તવાની ક્યાં જરૂર છે? રાધર, અભિષેકે સતત જૂની કબજિયાતથી પીડાતા દર્દીની જેમ કરડું ડાચું રાખીને ફરવાની પણ ક્યાં જરૂર છે?

આ આખી ફિલ્મને જાણે પરાણે બનાવી હોય તેવી વાસ આવ્યા કરે છે. મોહમ્મદ ઝીશનની બંદૂકડી, મૂછો તદ્દન નકલી લાગે છે. અભિષેકનું પાત્ર ગિટારિસ્ટ છે, પણ ગિટાર પર સરખી આંગળીઓ ફેરવતાં પણ એને આળસ આવે છે. આપણને હસાવવાના મરણિયા પ્રયાસરૂપે પંજાબીઓનું સાવ મૂર્ખ તરીકે ક્લિશે ચિત્રણ કરાયું છે. અભિષેક પોતાની જ જૂની ફિલ્મ ‘બ્લફમાસ્ટર’નો ડાન્સ કરે છે અને ‘બરફી’ની સ્ટાઇલ કરીને સ્માઇલ કરવાનું કહે છે. ફિલ્મના બૅકગ્રાઉન્ડમાં હૉલીવુડની ક્લાસિક ‘ધ ગુડ, ધ બૅડ એન્ડ ધ અગ્લી’ની જગજાહેર ટ્યૂન વાગે છે. કેનેથ દેસાઈ જેવા દમદાર એક્ટર માત્ર એક તદ્દન ફૂવડ સીનમાં આવીને જતા રહે છે. જેમાં એ પોતાના પક્ષના ચૂંટણીપ્રતીક તરીકે વરરાજાનો સેહરો પહેરીને પ્રવચન કરે છે, તમે માનશો?

ઉપરથી ઢગલાબંધ વણજોઇતા ટ્રેક આખી ફિલ્મને ઓર નબળી પાડે છે. જેમ કે, અક્કલ વિનાની ચેઝ સિક્વન્સીસ માટે જ આ ફિલ્મને ‘રૉડ મુવી’ કહેવાઈ હશે? (જેમાં પોલીસની ગાડી લઇને ભાગતી વ્યક્તિ સાઇરન પણ ચાલુ રાખે?) અભિનેત્રી સીમા પાહવા (‘આંખો દેખી’ ફિલ્મનાં અમ્મા)ના ટ્રેકની પણ ફિલ્મમાં કશી જ જરૂર નહોતી. એવું જ ગીતોનું છે. જેમ લગ્નના જમણવારમાં પરાણે આગ્રહ કરીને મીઠાઇઓ મોઢામાં ઠૂંસવામાં આવે, એ જ રીતે અહીં ઘૂસેલાં નકામાં ગીતોમાં વચ્ચે સોનાક્ષી સિંહા પણ આવીને ઢેકાં ઉલાળી જાય છે. એકદમ સિરિયસ સિચ્યુએશનમાં લોજિકની ઐસીતૈસી કરીને અભિષેક પણ પોતાના જૂના સ્ટેપ પર ડાન્સ કરી લે છે. ઉપરથી સમ ખાવા પૂરતું એકેય ગીત સારું નથી. એકમાત્ર ‘એ મેરે હમસફર’ને બાદ કરતા. પરંતુ એ તો ‘કયામત સે કયામત તક’માંથી લેવાયું છે.

૧૨૫ મિનિટની આ ઘોંઘાટિયા ફિલ્મમાં એકમાત્ર મોહમ્મદ ઝીશન ઐયુબ મજા કરાવે છે. એનું કોમિક ટાઇમિંગ એટલું પર્ફેક્ટ છે કે પંચ વિનાના સીનમાં પણ એ લોકોને હસાવી દે છે. ચોમાસાની તાજી લીલોતરી જેવી ખૂબસૂરત અસિનને આ ફિલ્મમાં વેડફાતી જોઇને આપણું બશ્શેર લોહી બળી જાય. અભિષેકના પાત્રને એના પ્રત્યે પ્રેમ તો દૂર, એક ટકો સહાનુભૂતિ હોય એવો રોકડો એકેય સીન નથી. તેમ છતાં એ આવા કાચકાગળ જેવા બરછટ માણસના પ્રાણીસંગ્રહાલય જેવા ફેમિલીમાં પોતાનાં લગ્ન છોડીને શું કામ ઠેબે ચડે છે એ જ સમજાય નહીં. એ જ રીતે ટીકુ તલસાણિયા, સીમા પાહવા, ટેલેન્ટેડ સુમિત વ્યાસ અને અબોવ ઑલ સુપ્રિયા પાઠક જેવા મસ્ત કલાકારો દેશની સંપત્તિની જેમ વેડફાઈ ગયાં છે. ફારુખ શેખની ‘લિસન અમાયા’ અને મણિ રત્નમની ‘ઓકે કન્મની’ જોઇએ ત્યારે ખ્યાલ આવે કે અલ્ઝાઇમર્સથી પીડાતી વ્યક્તિની સ્થિતિ કેવી હોય. અહીં સુપ્રિયાઆન્ટીની એક્ટિંગમાં એ જરાય દેખાતું નથી. ઋષિ કપૂર અને અભિષેકને જોવા ગમે છે, પણ આપણે ક્યાંય એમની સાથે કનેક્ટ થઈ શકતા નથી. નહીંતર, આ જ ઋષિ કપૂર આવા જ ગેટઅપમાં ‘દો દૂની ચાર’ ફિલ્મમાં કેવો સંવેદનશીલ અભિનય કરી ગયેલા. અને અભિષેકના પપ્પાએ તો દીકરાના ગ્રહો જોવડાવવાની જરૂર છે.

મેસેજ સારો, ફિલ્મ નહીં

આટલા કકળાટ પછી એ તો સમજાઈ જ ગયું હશે કે ભલે આપણા ગુજ્જુભાઈની એકદમ પારિવારિક હોય, પણ આ ફિલ્મ થિયેટર સુધી લાંબા થવા જેવી નથી. પરિવાર પ્રત્યેના પ્રેમ અને જવાબદારીનો મેસેજ સારો છે, પણ એ દોડાદોડીમાં ક્યાંક ખોવાઈ ગયો છે. ઉમેશભાઈ, આ ક્યાંય તમારી ફિલ્મ લાગતી નથી. સો, બેટર લક નેક્સ્ટ ટાઇમ.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

હેપી ન્યૂ યર

શાહરુખ શાહરુખ હોતા હૈ!

***

ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ ધરાવતી આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી, છતાં રજાઓમાં મજા કરાવે એવી ફિલ્મ તો છે જ.

***

10547243_10152631255869596_9046159849784897034_oચોરીની વાર્તાઓમાં એક ‘હાઇસ્ટ’ (Heist) નામનો કથાપ્રકાર છે, જેમાં એક ગુંડાટોળકી ચોરીનો કાંડ કરવા માટે ભેગી મળે, ચોરીનું પ્લાનિંગ કરે અને પછી ચોરીનું ઓપરેશન પાર પાડે. શાહરુખની ફારાહ ખાને ડિરેક્ટ કરેલી લેટેસ્ટ ફિલ્મ ‘હેપ્પી ન્યૂ યર’ આવી જ એક હાઇસ્ટ ફિલ્મ છે. યકીન માનો, આ ફિલ્મમાં સમ ખાવા પૂરતું એક પણ એલિમેન્ટ નવું નથી, તેમ છતાં આ ફિલ્મ પરફેક્ટ દિવાલી એન્ટરટેનર છે.

મ્યુઝિકલ ચોરી

સ્ટાઇલથી ફાટ ફાટ થતો ચંદ્રમોહન શર્મા ઉર્ફ ચાર્લી (શાહરુખ ખાન) એઇટ પેક એબ્સ બનાવીને ચરન ગ્રોવર (જેકી શ્રોફ) નામના માણસની પાછળ પડ્યો છે. શાહરુખનું ટાર્ગેટ છે કે એ ગમે તે ભોગે એ ગ્રોવરની  ગેમ ઓવર કરી નાખવી. ત્યાં એને ખબર પડે છે કે એ ગ્રોવર એક પાર્ટીના ત્રણસો કરોડ રૂપિયાની કિંમતના હીરા દુબઈ ખાતે લાવવાનો છે. જે દિવસે એ હીરા ત્યાં આવશે એ જ દિવસે એક ડાન્સ કોમ્પિટિશન પણ છે. એટલે શાહરુખભાઈ નક્કી કરે છે કે આપણે ડાન્સ કોમ્પિટિશનમાં ભાગ લેવો અને સાથોસાથ એ હીરા પણ સફાચટ કરી લેવા. હવે આ કામ એકલાથી તો થાય નહીં. એટલે એ જેક (સોનુ સૂદ), ટૅમી (બમન ઇરાની), નંદુ ભીડે (અભિષેક બચ્ચન) અને એક કમ્પ્યુટર હેકર રોહન (વિવાન શાહ)ની મદદ લે છે.

પરંતુ આ પાંચેય જણા નાચે તો સાંઢિયો કૂદતો હોય એવું લાગે. એટલે એમને ડાન્સ શીખવવા માટે એક બાર ડાન્સર મોહિની જોશી (દીપિકા પદુકોણ)ની મદદ લેવાય છે. આ છ જણાની ટીમ ભારતમાંથી સિલેક્ટ થઈને ફાઇનલ રાઉન્ડ માટે દુબઈ પહોંચે છે અને ત્યાં હીરાની ચોરીનું પરાક્રમ અમલમાં મૂકે છે.

એક મિનિટ, પણ આ ચાર્લી પેલા ગ્રોવરની પાછળ શું કામ પડ્યો છે? અને બાકીના લોકો પણ એની સાથે શા માટે જોડાય છે? અને સૌથી મોટો સવાલ, એ લોકો સફળ થશે? વેલ, હવે એ માટે તો તમારે આખી ફિલ્મ જ જોવી પડે, અેમાં અમે કશું જ ન કરી શકીએ!

શાહરુખ શૉ

શાહરુખ ખાન માટે એક સનાતન ફરિયાદ એવી છે કે એ કોઈ પણ ફિલ્મમાં શાહરુખ જ હોય છે. મતલબ કે એ ઇરફાન કે આમિરની જેમ પોતાના પાત્રમાં ડૂબી જવાને બદલે પોતે શાહરુખ-ધ સુપરસ્ટાર તરીકે જ વર્તતો હોય છે. અગાઉ ચેન્નઈ એક્સપ્રેસમાં પણ એવું જ હતું અને અહીં હેપ્પી ન્યૂ યરમાં પણ એવું જ થયું છે. શાહરુખ પોતે પોતાની અગાઉની ફિલ્મોના જ ડાયલોગ્સ બોલે છે અને એનો એ જ જૂનો બે હાથ પહોળા કરવાનો ટ્રેડમાર્ક ડાન્સ કરે છે.  ફારાહ ખાને પણ શાહરુખની સુપરસ્ટાર ઇમેજને વટાવવામાં કોઈ કસર છોડી નથી.

ફેમિલી એન્ટરટેનર

અમુક ઠેકાણે ગાલીપ્રયોગને બાદ કરતાં આ ફિલ્મ તહેવારો માટે શ્યોર શોટ ફેમિલી એન્ટરટેનર ફિલ્મ છે. પરંતુ બીજા પોઇન્ટ ઓફ વ્યૂથી પણ આ ફિલ્મને ફેમિલીની વ્યાખ્યામાં મૂકવી પડે એવું છે. એક તો આ ફિલ્મનું પ્રોડક્શન શાહરુખની કંપની રેડ ચિલીઝે અને શાહરુખની પત્ની ગૌરીએ સંભાળ્યું છે. ફારાહ ખાન સાથે શાહરુખ આણિ મંડળીને ફેમિલી જેવા સંબંધો છે. ફિલ્મમાં પણ સાજિદ ખાન પોતે દેખા દે છે. અરે, માત્ર સાજિદ જ નહીં, શાહરુખનો સૌથી નાનો ટેણિયો દીકરો અબરામ અને ફારાહ ખાનનાં ટ્રિપલેટ્સ સંતાનો પણ પડદા પર આંટાં મારી જાય છે. આ ઉપરાંત હેપ્પી ન્યૂ યરના જથ્થાબંધ મહેમાન કલાકારોમાં ફિલ્મ મેકર અનુરાગ કશ્યપ, સંગીતકાર વિશાલ દદલાણી, મલાઇકા અરોરા, પ્રભુ દેવા, અનુપમ ખેર, ડીનો મોરિયા, કોરિયોગ્રાફર ગીતા કપૂર, ડેઇઝી ઇરાની, એન્કર્સ વિશાલ મલ્હોત્રા અને લોલા કુટ્ટી… ઉફ્ફ ગણતાં થાકો એટલાં મહેમાન કલાકારો છે ફિલ્મમાં. હવે એમાં એવું છે કે ફારાહ ખાન આખી ફિલ્મ ઇન્ડસ્ટ્રીને પોતાનું ફેમિલ જ ગણે છે. એટલે એ બંને ભાઈ-બહેન પોતાની ફિલ્મોમાં ગમે તેની મજાક ઉડાવતાં ફરે છે. આ વખતે એમણે પીઢ કોરિયોગ્રાફર સરોજ ખાનની મજાક ઉડાવીને લોકોનું લાફ્ટર ઉસેટવાનો પ્રયત્ન કર્યો છે. હા, આ ફિલ્મમાં અન્ય ફિલ્મોના એટલા બધા સંદર્ભો છે કે તમે શોધી શકો તો એ મજા તમારી.

હેપ્પી બાતેં

શરૂઆતથી છેક છેલ્લે સુધી આ ફિલ્મ હળવો ટોન જાળવી રાખે છે. દરેક પાત્રની આગવી લાક્ષણિકતાઓ ફારાહે બખૂબી ઉપસાવી છે. જેમ કે, સોનુ સૂદ એક કાને બહેરો છે અને માનું નામ સાંભળીને ઇમોશનલ થઈ જાય છે. મોહિની એટલે કે દીપિકા પદુકોણ કોઇને ઇંગ્લિશ બોલતાં સાંભળીને એના પર ઓવારી જાય છે. બમન તાળાં ખોલવામાં માસ્ટર છે, પણ એની મમ્મીથી ડરે છે અને એની થેલીમાંથી એ કંઈ પણ વસ્તુ કાઢી શકે છે. ઇન ફેક્ટ, આ ફિલ્મનું સૌથી ધારદાર પરફોર્મન્સ બમન ઈરાનીનું જ છે. લોકોને એન્ટરટેઇન કરવા માટે એને એઇટ પેક એબ્સ બનાવવાની કે કપડાં ઉતારવાની પણ જરૂર પડી નથી. એ માત્ર પોતાની એક્ટિંગથી જ આ કામ કરી બતાવે છે.

અમુક અમુક કોમેડી સીન્સ ખરેખર સારા બન્યા છે. જેમ કે, એક સીનમાં દીપિકા શાહરુખની ચક દે ઇન્ડિયાવાળી સ્પીચ આપે છે, બીજા એક સીનમાં છએ છ પાત્રો એક જ લિફ્ટમાં ભરાઇને કશું બોલ્યાં વગર માત્ર વિચારીને જ એકબીજાં સાથે જીભાજોડી કરે છે, ‘નોનસેન્સ કી નાઇટ’ ગીતનું અનોખું પિક્ચરાઇઝેશન વગેરે. અરે એકે સીનમાં તો મોદીસાહેબ (અલબત્ત ડુપ્લિકેટ તરીકે) પણ દેખાય છે! સારી સિનેમેટોગ્રાફી અને દુબઈદર્શનને કારણે હવે દુબઈ જનારા ભારતીયોમાં ઓર વધારો થવાનો.

સૅડ બાતેં

અત્યારના ફાસ્ટ જમાનામાં ત્રણ કલાકની તોતિંગ લંબાઈ અસહ્ય પુરવાર થઈ પડે છે. અમુક બિનજરૂરી ફાઇટિંગ, ગીતો વગેરે કાપી નખાયાં હોત તો ફિલ્મ હજી ચુસ્ત બની શકી હોત. પહેલા પોણા કલાક સુધી તો બધાં પાત્રોનો પરિચયવિધિ જ ચાલ્યા કરે છે. અરે, ખુદ દીપિકા પદુકોણની એન્ટ્રી પણ ખાસ્સા એક કલાક પછી થાય છે. એ પછી છેક મૂળ વાર્તાનાં મંડાણ થાય છે. વળી, આગળ કહ્યું એમ આ ફિલ્મમાં કશું જ નવું નથી. ઉપરથી આખી સ્ટોરી એટલી પ્રીડિક્ટેબલ છે કે આપણે અનુમાન લગાવતાં જઇએ અને તેવું જ બનતું જાય. વળી, આપણને થાય કે શાહરુખ એટલો બધો સેલ્ફ ઓબ્સેસ્ડ હશે કે દરેક ફિલ્મમાં એને પોતાની  જાતને જ રિપીટ કરવી પડે? અને જો ફિલ્મમાં લોજિક શોધવા ગયા તો દિમાગને ભડાકે દેવાનું મન થઈ આવે. જાણે ફ્રિજમાંથી આઇસક્રીમનો કપ કાઢવાનો હોય એ રીતે નાચતાં નાચતાં હીરા ચોરી લાવવાનું આખું ઓપરેશન તદ્દન ચાઇલ્ડિશ લાગે છે. વચ્ચે વચ્ચે આપણને એવું પણ થાય કે આ ફિલ્મ તો ‘ધૂમ થ્રી’ જોતા હોઇએ એવી કેમ લાગે છે? અને હા, અનુરાગ કશ્યપ અને વિશાલ દદલાણીએ સસ્તા ગે જોક્સ કરવાનું કેમ સ્વીકાર્યું હશે?

મનવા લાગે અને ઇન્ડિયાવાલે ગીતો કંઇક સહ્ય છે, બાકીનાં ગીતો તો ફિલ્મને લાંબી કરવા સિવાય કશા ખપનાં નથી.

શાહરુખ કે નામ પર

આમ તો શાહરુખ ખાનના ભક્તો તો કોઇપણ ભોગે આ ફિલ્મ જોવા ધસી જ જવાના છે. પરંતુ જેમને પૈસા ખર્ચવા કે નહીં તેની અવઢવ હોય એમને એટલું તો કહી શકાય કે ભયંકર લાંબી હોવા છતાં આ ફિલ્મ સાવ ‘હથોડો’ની કેટેગરીમાં મૂકી શકાય એવી નથી. બલકે બચ્ચાંલોગને તો મજા પડે એવી છે. જો પેલી ગંદી ગાળો ન નાખી હોત તો બાળકોને લઈ જવામાં જરાય કચવાટ ન થાત. અને હા, ફિલ્મ પૂરી થયા પછી છેલ્લા ગીત માટે બેસી રહેજો. ફારાહ ખાને એની સ્ટાઇલ પ્રમાણેના અનોખાં એન્ડ ક્રેડિટ્સ અહીં પણ મૂક્યાં છે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

ધૂમ-3

ગ્રેટ ઇન્ડિયન ચીટિંગ

***

વર્ષની સૌથી મોટી રિલીઝ ગણાવાયેલી ધૂમ-3 સરેરાશ ફિલ્મ છે, એટલું જ નહીં, હોલિવૂડમાંથી પણ ઉદારતાથી પ્રેરણા લઇને બનાવાઇ છે.

***

dhoom_three_ver2ભારતની બહુ ઓછી સફળમાંની એક એવી મુવી ફ્રેન્ચાઇઝ ધૂમનો નવો હપ્તો, આમિર ખાન-અભિષેક બચ્ચન- કેટરિના કૈફ જેવાં મોટાં સ્ટાર્સ, યશરાજ ફિલ્મ્સ સરીખું બેનર, દેશભરમાં જથ્થાબંધ પ્રિન્ટ્સ સાથે રિલીઝનું કાર્પેટ બોમ્બિંગ, ફિલ્મની પાઇરસી (ચોરી) ન થાય એ માટેનાં પૂરતાં પગલાં, મલ્ટિપ્લેક્સિસમાં ટિકિટોના તોતિંગ વધારી દેવાયેલા ભાવ… આ બધું છતાં ફિલ્મ ઓકે ઓકે અને હોલિવૂડની ફિલ્મોની ઉઠાંતરીવાળી ભેળપુરી! વળી, જે લોકોએ ક્રિસ્ટોફર નોલાનની ફિલ્મ ‘ધ પ્રેસ્ટિજ’ જોઇ હશે એ લોકો તો કપાળ કૂટતાં બહાર આવશે.

તૂ ચોર મૈં સિપાહી

ઇકબાલ હારૂન ખાન (જેકી શ્રોફ) શિકાગોમાં ‘ગ્રેટ ઇન્ડિયન સર્કસ’ નામે જાદૂના ખેલ બતાવતું સર્કસ ચલાવે છે. પરંતુ એનું સર્કસ ચાલતું નથી. દરેક વાળ બેંક પાસેથી લીધેલા દેવામાં ડૂબેલો છે. આખરે ‘વેસ્ટર્ન બેન્ક ઓફ શિકાગો’ એના સર્કસને બંધ કરીને એ પ્રોપર્ટીને લીલામ કરવાનો હુકમ કરે છે. આ આઘાત જીરવી નહીં શકતા જેકી બાબુ બેન્ક અધિકારીઓ અને પોતાના નાનકડા દીકરા સાહિરની હાજરીમાં આત્મહત્યા કરી લે છે. હવે જે બેન્કને કારણે પોતાના પિતાનો જીવ ગયો એ બેન્કને જ ખતમ કરી દેવા માટે મોટો થઇને સાહિર (આમિર ખાન) વારંવાર એ બેન્કને લૂંટવાનું શરૂ કરે છે. વળી, બેન્કવાળાઓને ચેલેન્જ ફેંકતો હોય એમ એ તિજોરીની દીવાલ પર ‘બેન્કવાલોં તુમ્હારી ઐસી કી તૈસી’ લખીને અને એક જોકરનો ફોટો લગાવીને ગાયબ થઇ જાય છે.

આવા વિચિત્ર એશિયન ચોરને પકડવા માટે ભારતથી બે પોલીસકર્મીઓ એસીપી જય દીક્ષિત (અભિષેક બચ્ચન) અને અલી અકબર (ઉદય ચોપરા)ને શિકાગો બોલાવવામાં આવે છે. ત્યારે આમિર સામેથી અભિષેકને મળવા જાય છે અને એને ગેરમાર્ગે દોરે છે કે એક માણસ અમારા ગ્રૂપમાં હતો, જે કાયમ જોકરના વેશમાં જ ફરતો અને કશું બોલતો નહીં, એટલે જ મેં એનું નામ ‘ચૂપચાપ ચાર્લી’ પાડેલું. એના પર મને શંકા છે. ફરી ચોરી થાય છે અને અભિષેકને આમિર પર શંકા જાય છે, પરંતુ એની ધરપકડ કરવા માટે કાનૂન કો સબૂત ચાહિયે અને એમની પાસે સબૂત નહોતા. એ સબૂત જુટાવવા માટે અભિષેક જુટી જાય છે.

આ ભાંજગડ દરમિયાન આમિર પોતાના પિતાનું ડ્રીમ સર્કસ ફરીથી શરૂ કરે છે અને એમાં એક્રોબેટિક આર્ટિસ્ટ તરીકે આલિયા (કેટરિના કૈફ)ની પણ ભરતી કરે છે.

ઊંચી દુકાન ફીકા પકવાન

ત્રણ કલાક જેટલી તોતિંગ લાંબી ‘ધૂમ-3’ને આ વર્ષની સૌથી મોટી રિલીઝ ગણાવવામાં આવી હતી. આમિર ખાન અહીં નેગેટિવ ભૂમિકામાં છે એ પણ ‘ધૂમ-3’નો મોટો યુએસપી (યુનિક સેલિંગ પ્રપોઝિશન) ગણાવવામાં આવતો હતો. પરંતુ અગાઉ ‘ટશન’ જેવી મહાબોરિંગ ફિલ્મ બનાવી ચૂકેલા ડાયરેક્ટર વિજય કૃષ્ણ આચાર્યે ડિરેક્ટ કરેલી આ ફિલ્મનો માંહ્યલો જ ઉઠાંતરી કરેલો છે.

એક તો હોલિવૂડની ફિલ્મો જોવા ટેવાયેલા લોકોને ધૂમ-3માં ડાર્કનાઇટના જોકર-બેટમેન, ‘ઓશન્સ ઇલેવન’ ફિલ્મ સિરીઝની અસર દેખાશે. આમિર ખાન જે હેટ પહેરે છે, તે ચાર્લી ચેપ્લિનના પ્રસિદ્ધ પાત્ર ‘ધ ટ્રેમ્પ’ જેવી છે. ફિલ્મની ફાઇનલ એક્શન સિક્વન્સ ગ્લેડિયેટરની યાદ અપાવે છે. પરંતુ અહીં સૌથી આઘાતજનક બાબત એ છે કે ફિલ્મનો કેટલોક ભાગ ક્રિસ્ટોફર નોલાનની 2006માં આવેલી ફિલ્મ ‘ધ પ્રેસ્ટિજ’માંથી સીધો જ લઇ લેવામાં આવ્યો છે. મુદ્દો એ છે કે યશરાજ જેવું બેનર આટલા તોતિંગ ખર્ચા કરીને ફિલ્મ બનાવતું હોય, ત્યારે તે ઓરિજિનલ સ્ટોરી લખવા માટે મહેનત કેમ ન કરી શકે? અને ‘સત્યમેવ જયતે’ જેવા પ્રોગ્રામમાં સત્યની દુહાઇઓ દેતા ‘મિ. પરફેક્શનિસ્ટ’ આમિર ખાનને પણ આ ઉઠાંતરીનો ખ્યાલ નહીં આવ્યો હોય?

ધૂમ-3ની સ્ટોરીમાં કશું જ નવું નથી. બલકે એની અગાઉની કડી ધૂમ-2માં હતી એવી જ ચોર-પોલીસની પકડાપકડી છે. ફિલ્મ જે જે પાસાંમાં મજા કરાવે છે એ સુપર્બ સિનેમેટોગ્રાફી, ભારતીય સિનેમાએ લગભગ ક્યારેય ન જોઇ હોય એવી ચેઝ સિક્વન્સિસ અને અબોવ ઓલ આમિર ખાનની એક્ટિંગનો જ સમાવેશ થાય છે. શરૂઆતની એક કલાક તો બધાં કેરેક્ટર્સને એસ્ટાબ્લિશ કરવામાં જ નીકળી જાય છે.

ધૂમ-3ને તદ્દન સરેરાશ ફિલ્મ બનાવતું બીજું મહત્ત્વનું નેગેટિવ પાસું છે એનું નબળું સંગીત. ફિલ્મમાં એક પણ ગીત એવું નથી, જે આપણને થિયેટરની બહાર નીકળ્યા પછી યાદ રહે. ટાઇટલ સોંગ ‘ધૂમ મચા લે’ એનું એ જ છે, પરંતુ ગયા વખતે એમાં હૃતિકનો સુપર્બ ડાન્સ હતો. આ વખતે એક ગીતમાં આમિર પાસે ટેપ ડાન્સ કરાવવામાં આવ્યો છે, પરંતુ એ આમિરને જરાય ભળતો નથી. એ ડાન્સને બદલે જમીન પર પગ વડે ખીલી ખોડતો હોય એવું વધારે લાગે છે!

ધૂમ જેવી સુપરહીટ સિરીઝમાં છે એટલે અભિષેક અને ઉદય ચોપરા બાય ડિફોલ્ટ આ ફિલ્મમાં છે, બાકી આમિરની પ્રભાવશાળી એક્ટિંગ હેઠળ આ બંને રીતસર દબાઇ જાય છે. માત્ર યશરાજ બેનરની જ ફિલ્મોમાં દેખાતો ઉદય ચોપરા તો હજીયે ફિલ્મમાં કોમિક રિલીઝ આપે છે અને દર્શકોનું લાફ્ટર મેળવી જાય છે, જ્યારે અભિષેકના ફાળે તો સમ ખાવા પૂરતો એક પણ ઇમ્પ્રેસિવ સીન નથી આવ્યો.

અરે હા, કેટરિના પણ આ ફિલ્મમાં છે! પરંતુ બિચારીના ફાળે દોરડા પર ચડીને ડાન્સ કરવા સિવાય બીજું કશું કામ નથી આવ્યું. જોકે કેટરિનાની રબરબેન્ડની જેમ વળતી સરગવાની સિંગ જેવી કમનીય કાયા જોઇને કેટલાય જુવાનિયાઓ સિસકારા અને છોકરીઓ અદેખાઇથી હાયકારો બોલાવશે!

ફિલ્મમાં એક સસ્પેન્સ છે, પરંતુ તે ઇન્ટરવલ પહેલાં જ ખૂલી જાય છે, એટલે ઇન્ટરવલ પછી ફિલ્મ સીધી ઊંધેમાથે પટકાય છે. કેમ કે થ્રિલને બદલે બોરિંગ લવસ્ટોરી શરૂ થઇ જાય છે. ત્યારે તો આમિરની એક્ટિંગ અદ્દલ ‘થ્રી ઇડિયટ્સ’ના રેન્ચો જેવી જ લાગે છે!

ધૂમ છે કે બૂમ?
એક ફિલ્મ તરીકે ધૂમ નબળી ફિલ્મ છે. તેમ છતાં અમુક અણધાર્યા ટ્વિસ્ટ્સ, આમિરની એક્ટિંગ, સુપર્બ એક્શન-સિનેમેટોગ્રાફી અને ઉદય ચોપરાની હળવીફુલ એક્ટિંગને કારણે ફિલ્મ સહ્ય બને છે. પરંતુ યશરાજ બેનર પણ હોલિવૂડની જાણીતી ફિલ્મમાંથી ઉઠાંતરી કરી શકે એ વાત નિરાશ કરનારી છે.

ઇન શોર્ટ, જો તમે આમિરના કે ધૂમ સિરીઝના ફેન હો, માઇન્ડલેસ એક્શન અને ડાર્ક નાઇટ્સ સ્ટાઇલની ચેઝ સિક્વન્સિસમાં મજા પડતી હોય, તો આ ફિલ્મ જોવા જઇ શકાય. સિનેમેટોગ્રાફીના અનુભવ માટે આઇમેક્સમાં પણ આંટો મારી આવી શકાય, લેકિન કિન્તુ પરંતુ, અત્યારે ધૂમના હાઇપના નામે ટિકિટ્સના ભાવવધારામાં આપણું ખિસ્સું અને ફિલ્મ જોયા પછી જીવ બાળવો એના કરતાં એક અઠવાડિયું ખમી જાઓ, જુવાળ ઓસરી જવા દો, પછી આંટો મારી આવજો!

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.