વઝીર

ચૅકમેટ

***

થોડાં ગાબડાં છતાં સરસ પરફોર્મન્સ અને મ્યુઝિકને કારણે આ ફિલ્મ એક ટાઇમપાસ ક્વિક થ્રિલર બની રહી છે.

***

wazir-posterસસ્પેન્સ થ્રિલર ફિલ્મ બનાવવી એ પાકિસ્તાન સાથે દોસ્તી કરવા જેવું જોખમી કામ છે. એક તો છેક છેલ્લા સીન સુધી સસ્પેન્સનું તત્ત્વ અને લોકોની ઉત્કંઠા બરકરાર રાખવાં અઘરાં છે. બીજું, સોડાવૉટરની જેમ સસ્પેન્સ ફિલ્મોની મજા એનું સિક્રેટ ખબર ન હોય ત્યાં સુધી જ રહે છે. એક નાનકડા ઢાંકણ નીચે ધરબાયેલું સસ્પેન્સ જો ખૂલી ગયું એટલે ફિલ્મમાંથી ‘ઝિંગ’ ઊડી ગઈ સમજો. ત્રીજું શાશ્વત જોખમ એ છે કે સસ્પેન્સ ફિલ્મની રિપિટ વેલ્યૂ લગભગ ઝીરો થઈ જાય છે. એટલે જ કમસે કમ આપણે ત્યાં તો નિર્માતાઓ ભાગ્યે જ સસ્પેન્સ-મિસ્ટ્રીના પ્રકારવાળી ફિલ્મો બનાવે છે. ગયા વર્ષે આવેલી સુપર્બ ‘દૃશ્યમ્’ અને કંગાળ ‘જઝબા’ પછી આ વર્ષની પહેલી હિન્દી રિલીઝ ‘વઝીર’ એવી જ સસ્પેન્સ-થ્રિલર ફિલ્મ છે. પરંતુ સ્ટોરીમાં ગાબડાંને કારણે તે માત્ર ડિસન્ટ વન ટાઇમ વૉચ બનીને રહી જાય છે.

વાત બે પ્યાદાંની

દાનિશ અલી (ફરહાન અખ્તર) એન્ટિ ટેરરિસ્ટ સ્ક્વૉડનો જાંબાઝ ઑફિસર છે. પરંતુ એક ત્રાસવાદીનો પીછો કરતાં એની લાઇફમાં એવો કરુણ ટ્વિસ્ટ આવે છે, જેમાં એની પત્ની રુહાના (અદિતી રાવ હૈદરી) પણ એનાથી દૂર થઈ જાય છે. ત્યાં જ દાનિશની મુલાકાત થાય છે પંડિત ઓમકારનાથ ધર (અમિતાભ બચ્ચન) સાથે. પંડિતજી એક અકસ્માતમાં પત્ની અને પોતાના બંને પગ ગુમાવી બેઠા છે. ઉપરથી એક વર્ષ પહેલાં જુવાન દીકરી પણ એક અપમૃત્યુને વરી છે. હવે તેઓ બાળકોને ચેસ શીખવીને પોતાનો સમય પસાર કરે છે. આ બંને જણા પોતાનું દુખ ચેસબૉર્ડનાં મહોરાંમાં ભૂલવાનો પ્રયત્ન કરે છે. પરંતુ જૂના ઘાવ અને જૂના હિસાબ એમ થોડા વીસરાય?

એક ચાલ તારી, એક ચાલ મારી

કહે છેકે વિધુ વિનોદ ચોપરાને આ ફિલ્મનો આઇડિયા લગભગ અઢી દાયકા પહેલાં આવેલો. ખાસ્સા પ્રયત્નો પછીયે તેઓ આ આઇડિયા પર ફિલ્મ બનાવી શક્યા નહીં. હવે એમણે ટેલેન્ટેડ ગુજરાતી રાઇટર અભિજાત જોશી અને તેજસ્વી ડિરેક્ટર બિજોય નામ્બિયારને ડિરેક્શન સોંપ્યું છે, પરંતુ એ પછી ‘ટાઉટ થ્રિલર’ કહેવાતા આ ફિલ્મપ્રકારની ગંગામાં ખાસ્સું પાણી વહી ગયું છે. એટલે જો ફિલ્મનું સસ્પેન્સ એકદમ એરટાઇટ ન હોય, તો ગમે ત્યાંથી લોકોની શંકાઓ અંદર ઘૂસી જાય છે.

સીધી જ એક સોફ્ટ રોમેન્ટિક ગીત સાથે શરૂ થતી ‘વઝીર’ તરત જ ચોથા ગિયરમાં પહોંચીને જબરદસ્ત ટ્વિસ્ટ આપી દે છે (સો, શરૂઆત ચૂકશો નહીં, ને અંત કોઇને કહેશો નહીં). આ તબક્કે ફિલ્મમાં ટિપિકલ બોલિવુડિયન મેલોડ્રામા નાખવાનો પુષ્કળ સ્કોપ હતો, પરંતુ બિજોય નામ્બિયારે ફિલ્મને એ ઘિસિપિટી ગલીમાં ઘૂસતાં ફિલ્મને બચાવી લીધી છે. સરસ બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક, બ્લૅક એન્ડ વ્હાઇટ ફિલ્ટરનો ઉપયોગ, સ્લો મોશન વગેરેને લીધે આપણે ફિલ્મની પહેલી પંદર મિનિટમાં જ તેનાં મુખ્ય પાત્રો સાથે ઇમોશનલી કનેક્ટ થઈ જઇએ છીએ. જેટલી કાબેલિયતથી બિજોય નામ્બિયારે ઇમોશનલ સીન શૂટ કર્યા છે, એ જ હથોટીથી આખી શૂટઆઉટ સિક્વન્સ હૅન્ડલ કરી છે. એ સિક્વન્સનું કેમેરા વર્ક પણ ખાસ્સું ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે.

ફિલ્મમાં અમિતાભ બચ્ચનની એન્ટ્રી વાર્તામાં બીજો ટ્રેક ઉમેરે છે. અમિતાભ શું કામ દાદુ એક્ટર છે એ તમને આ ફિલ્મ જોઇને સમજાય. અહીં એમના બે પગ કપાયેલા છે (જે જોઇને આપણું કાળજું કપાઈ જાય). અહીં એમણે વ્હીલચેર પર બેસીને માત્ર ચહેરાથી જ અભિનય કરવાનો છે, તેમ છતાં તેઓ એક મિલિમીટર પણ ઊણા ઊતરતા નથી. સામે જો ફરહાન જેવો દમદાર એક્ટર ન હોત તો બચ્ચનમોશાય ફિલ્મમાં એને ખાઈ જ ગયા હોત. બિગ બીને આમ ‘માનવભક્ષી’ થતા રોકનાર ફરહાન ઉપરાંત બીજો એક્ટર છે માનવ કૌલ. અગાઉ ‘સિટી લાઇટ્સ’ અને ‘કાઈ પો છે’માં ગ્રે શૅડની ભૂમિકાઓ ભજવીને છવાઈ ગયેલો માનવ કૌલ થિયેટરનો મંજાયેલો મહારથી છે. અહીં મિનિસ્ટર બનતો માનવ એક સીનમાં પલાંઠી વાળીને બેસે છે અને શર્ટની બાંયો ચડાવવા માત્રથી ખોફ ઊભો કરી દે છે. આ બધી જ સ્ટ્રોંગ બાબતોના પાયા પર ઊભેલો ફિલ્મનો ફર્સ્ટ હાફ એકદમ ક્રિસ્પ થ્રિલરના ટ્રેક પર ચાલે છે. ઇવન આ ફિલ્મમાં કોઈ સસ્પેન્સ એલિમેન્ટ છુપાયેલું હશે તે આ તબક્કે ખ્યાલ પણ આવતો નથી.

પરંતુ ઇન્ટરવલ બાદ ફિલ્મના પાયા એક પછી એક હચમચવા શરૂ થાય છે. પહેલાં તો નીલ નીતિન મુકેશના પાત્રની એન્ટ્રી થાય છે અને એની લાઉડ એક્ટિંગ જોઇને એવી શંકા થાય છે જાણે એ સીધો સંજય ગુપ્તાની ફિલ્મમાંથી ભાગીને આવ્યો હશે. બાકીનાં તમામ કલાકારોની કંટ્રોલ્ડ એક્ટિંગનો એ એકલે હાથે ભુક્કો બોલાવી દે છે. એવું જ એક નાનકડું દુખ એ થાય કે અહીં પ્રકાશ બેલાવાડી જેવા મસ્ત એક્ટરના ભાગે માત્ર ગણીને એક જ લાઇન બોલવાની આવી છે. સેઇમ વિથ અવતાર ગિલ.

બીજો પ્રોબ્લેમ છે, લોજિકના લોચાનો. કમનસીબી છે કે ફિલ્મના સ્ટોરી અને સ્ક્રીનપ્લે સાથે અનુક્રમે વિધુ વિનોદ ચોપરા તથા અભિજાત જોશી જેવાં તેજસ્વી નામ જોડાયેલાં હોવા છતાં વાર્તામાં જે બાકોરાં રહી ગયાં છે તે અક્ષમ્ય છે. ફિલ્મ પૂરી થયા પછીયે ‘આમ કેમ થયું?’, ‘ફલાણાનું શું થયું?’, ‘તો પછી આવું કઈ રીતે ન થયું?’ જેવા કેટલાય સવાલ આપણા દિમાગમાં દિલ્હીના પ્રદૂષણની જેમ ફર્યા કરે છે અને ફિલ્મના સર્જકોએ તેનો જવાબ આપવાની તસદી સુદ્ધાં લીધી નથી. કદાચ તમારું દિમાગ ‘ચાચા ચૌધરી’ની જેમ કમ્પ્યુટરથી પણ તેજ ચાલતું હોય તો તમે સિક્રેટ કળી જાઓ એવુંય બને. એક પર્ફેક્ટ સસ્પેન્સ ફિલ્મની જેમ આ તમામ વસ્તુઓ મરણતોલ સાબિત થાય છે. ઇવન અભિજાત જોશી વાર્તાને વધુ વળ ચડાવીને બદલો, વેરઝેર, મૈત્રી, ક્ષમા, ગિલ્ટ, દગો વગેરે મનોભાવોને બહુ સારી રીતે એક્સપ્લોર કરવાની અહીં તક હતી, જે વેડફાઈ ગઈ છે. જોકે સારી વાત એ છેકે ડિરેક્ટરને નબળા અને કંઇક અંશે પ્રીડિક્ટેબલ સેકન્ડ હાફનો અંદાજ આવી ગયો હોય કે કેમ, પણ એમણે ફિલ્મની લંબાઈ અત્યાંત ટૂંકી રાખી છે, જે તેને ડ્રેગ થવામાંથી બચાવી લે છે. એક્ચ્યુઅલી, આ ફિલ્મ એક પર્ફેક્ટ શૉર્ટફિલ્મનો મામલો છે.

ફિલ્મના મ્યુઝિક ડિપાર્ટમેન્ટમાં સંદેશ શાંડિલ્ય, અંકિત તિવારી સહિત ઘણાં નામો છે, પણ એ વાત માનવી પડે કે આખું આલ્બમ મસ્ત સોલફુલ બન્યું છે. ગાયકોમાં પણ સોનુ નિગમ, શ્રેયા ઘોષાલ, અંકિત તિવારી, જાવેદ અલીથી લઇને અમિતાભ બચ્ચન અને ફરહાન અખ્તર સુધીની વેરાયટી છે. એટલે ફિલ્મથી અલગ કરીને પણ ગીતો સાંભળવાની મજા પડે તેવાં બન્યાં છે. ઉપરથી ફિલ્મમાં આશા ભોંસલેનું ‘આઓ હુઝુર તુમકો’ ગીત પણ બહુ સરસ રીતે વપરાયું છે.

ગેઇમ ઇઝ અપ

સીધી ને સટ વાત એ છે કે ‘વઝીર’ સારાં પર્ફોર્મન્સ, સરસ મ્યુઝિક, ઘણા બધા ગ્રિપિંગ સીન અને સસ્પેન્સ એલિમેન્ટને કારણે ડબ્બો થઈ જવામાંથી સાંગોપાંગ ઊગરી ગઈ છે. બચ્ચન કે ફરહાનના ફૅન કે સસ્પેન્સ વાર્તાઓના ચાહકોએ આ ફિલ્મ થિયેટરમાં કે ટીવી પર એટલિસ્ટ એકવાર તો અવશ્ય જોવા જેવી બની છે. મજા પડે તો બાજી તમારી, નહીંતર ચૅકમેટ.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

pk

મનોરંજન પર હાવી થયો મેસેજ

***

આ ફિલ્મ આપણને સૌને સવાલ પૂછે છે કે માણસને બનાવનારો ઈશ્વર સાચો કે માણસે બનાવેલો ઈશ્વર સાચો?

***

pk-movie-aamir-khan-and-anushka-sharma-new-poster-imagesઈશ્વર કોણ છે? ક્યાં છે? ધર્મ એટલે શું? કોનો ધર્મ સાચો? ઈશ્વર ક્યારેય ડરાવે ખરો? નિર્દોષોની હત્યા કરવાની છૂટ આપે ખરો? અને આપણે કયા ઈશ્વરને માનવું, જેણે માણસને, આ પૃથ્વી-બ્રહ્માંડને બનાવ્યા છે એને કે પછી માણસે જેને પોતાની રીતે સર્જ્યો છે એવા ઈશ્વરને? અત્યારે દુનિયાને કઠી રહ્યા છે તેવા આ પાયાના સવાલો પૂછે છે રાજકુમાર હિરાણી, આમિર ખાન આણિ મંડળીની લેટેસ્ટ ફિલ્મ, પીકે. ફિલ્મ ખાસ્સી ઢીલી છે, પ્રીડિક્ટેબલ છે, પણ એ જે વાત કહે છે એ તો કાન દઈને સાંભળવા જેવી અને શાંતિથી વિચારીને જીવનમાં ઉતારવા જેવી છે.

ઈશ્વરની શોધમાં

પીકે (આમિર ખાન) એક ભેદી માણસ છે, જે ક્યાંથી આવ્યો છે એની કોઈને ખબર નથી. આ દુનિયાની રીત-રસમો એને સમજાતી નથી, પરંતુ એ જે સવાલો પૂછે છે તે આપણી સ્થાપિત વિચારસરણીના પાયામાં ઘા કરે છે. આ પીકે કશુંક શોધી રહ્યો છે, જે એને એના ઘરે પાછા જવામાં મદદ કરી શકે એમ છે. તે વસ્તુની શોધમાં એ રાજસ્થાનના ભૈરોસિંહ (સંજય દત્ત)ને મળે છે અને પછી ટપકે છે દિલ્હીમાં. ત્યાં એને ભેટી જાય છે, જગત જનની ઉર્ફ જગ્ગુ (અનુષ્કા શર્મા). જગ્ગુ એક ન્યૂઝ ચેનલમાં પત્રકાર છે અને પીકેમાં એને દેખાય છે એક મસાલેદાર સ્ટોરી. પીકેની સ્ટોરી જાણતાં જાણતાં ખબર પડે છે કે એ જે વસ્તુ શોધી રહ્યો છે તે તપસ્વી બાબા (સૌરભ શુક્લા) નામના એક પાખંડી બાબા પાસે છે. એ તપસ્વી બાબાથી તો આ જગ્ગુ પણ પરેશાન છે. બસ, વાર્તાનું ફાઇનલ એક્ટ એટલે પીકે વર્સસ તપસ્વી બાબા.

આસમાં પે હૈ ખુદા ઔર ઝમીં પે હમ

ફિલ્મમેકર કરણ જૌહરે હમણાં એક ટીવી ઈન્ટરવ્યૂમાં રાજકુમાર હિરાણીને જીનિયસ, સાધુ કહેલા. જૌહરની વાત ઘણે અંશે સાચી છે. કેમ કે જીવનનાં મૂળભૂત મૂલ્યોને એક મનોરંજક વાર્તામાં ભેળવીને ગરમાગરમ શીરાની જેમ ગળે ઊતરી જાય એ રીતે પિરસવાની જે આવડત હિરાણીમાં છે, તે અત્યારના ભાગ્યે જ બીજા કોઈ ફિલ્મમેકર પાસે છે. મેડિકલ ફિલ્ડમાં માનવીય સ્પર્શ, અત્યારે ગાંધીવિચારની પ્રસ્તુતતા અને એજ્યુકેશનલ સિસ્ટમમાં લાગેલી ઉધઈ પર માઇક્રોસ્કોપ ધર્યા પછી હવે હિરાણીભાઈએ ધર્મના નામે ચાલતા પાખંડો પર ફોકસ કર્યું છે.

ધારો કે એક માણસ એવો આવે કે જેના પર આપણે ત્યાંનાં ધર્મ-કોમ-જાત-દુનિયાદારી-લુચ્ચાઈનાં કલેવર ચડેલાં જ ન હોય, અને એ આપણને બિલકુલ પાયાના સવાલો પૂછે તો આપણે તેના જવાબો આપી શકીએ ખરા? જો બધા ધર્મો એક જ વાત કહેતા હોય તો વિશ્વમાં સૌ એને નામે ઝઘડે છે કેમ? જો બધા ધર્મો ખરેખર અલગ હોત તો ઉપરવાળો બાળકને ધર્મનો સિક્કો મારીને જ દુનિયામાં ન મોકલતો હોત? ઈશ્વરના એજન્ટ બનીને બેઠેલા ધર્મગુરુઓ પાસે જો બધા જ પ્રશ્નોનાં સોલ્યૂશન હોય તો એ લોકો ચપટી વગાડીને બધાંનાં દુઃખો દૂર કેમ કરી નથી નાખતા? આ જ વાતો બે વર્ષ પહેલાં ગુજરાતી સર્જક ઉમેશ શુક્લાની ફિલ્મ ‘ઓહ માય ગોડ’માં પુછાયેલા. અહીં રાજકુમાર હિરાણી અને સહલેખક અભિજાત જોશી એ જ બધા અણિયાળા સવાલો એમની એકદમ પારેવાની પાંખ જેવી હળવી સ્ટાઇલમાં આપણને પૂછે છે. ખાસ કરીને પેશાવરમાં જે રાક્ષસી કૃત્ય થયું એવા માહોલમાં આ સવાલોના જવાબો સ્વસ્થ મને શોધવા અત્યંત જરૂરી બની જાય છે.

પરંતુ આમિર ખાનનાં ભળતા-સળતા લુક અને ફિલ્મની વાર્તા શું છે તેના સસ્પેન્સનાં કુંડાળાની વચ્ચે રહેલી આ ફિલ્મ હિરાણીની બેસ્ટ ફિલ્મ છે? જવાબ છે, ના. ફિલ્મમાં કહેવાયેલી વાત તદ્દન સાચી છે. કહો કે, સો ટચના સોના જેવી છે. પરંતુ એ વાત એટલી લંબાઈ ગઈ છે કે લગભગ શરૂઆતની અડધી ફિલ્મ ખાઈ જાય છે. એક ઉદાહરણ આપીને નિયમ સમજાઈ જતો હોય, તો પછી ફરી ફરીને નવાં નવાં ઉદાહરણો આપ્યા કરવાનો શો અર્થ? જ્યારે ઈન્ટરવલ પછીની ફિલ્મ આખી વાર્તાને એક લોજિકલ એન્ડ સુધી પહોંચાડવાની મથામણમાં પૂરી થઈ જાય છે. જેમ જેમ ફિલ્મ આગળ વધતી જાય તેમ તેમ આપણી ધારણા પ્રમાણેના જ ટિપિકલ બોલિવુડિયન ટ્રેક પર ફિલ્મ આગળ વધતી જાય. આખી સ્ટોરીમાં આવતા ટ્વિસ્ટ એન્ડ ટર્ન પણ જાણે જિગસો પઝલની જેમ ચિત્ર પૂરું કરવા માટે એકબીજા સાથે જોડી કાઢ્યા હોય એવાં સગવડિયા છે.

૧૫૩ મિનિટની પીકેનું બીજું સૌથી નબળું પાસું છે એનું કંગાળ સંગીત. એક-બે નહીં, પણ ચાર ચાર સંગીતકારો હોવા છતાં ફિલ્મમાં એકેય ગીત જલસો કરાવી દે તેવું બન્યું નથી. ત્યારે આ ફિલ્મમાં કેટલાંક ગીતો અને ચ્યુઇંગ ગમની જેમ લંબાતાં દૃશ્યો પર કાતર ચલાવીને ફિલ્મને થોડી ક્રિસ્પ કરવાની જરૂર હતી. આ કામ ફિલ્મના ડિરેક્ટર રાજુ હિરાણી જ કરી શક્યા હોત, કેમ કે એ પોતે જ ફિલ્મના એડિટર પણ છે.

એક્ટિંગ વેક્ટિંગ

mork_mindy_tv_series-685149461-largeલોકોને પીકે જોવા માટે ખેંચતું સૌથી મોટું ચુંબક હતું, આમિર ખાન. મિસ્ટર પરફેક્શનિસ્ટ તરીકે જાણીતા આમિર માટે કહેવાય છે કે એ એના કેરેક્ટરમાં ડીપલી ઘૂસ કે એક્ટિંગ કરે છે. રાઇટ, પણ અહીંયા સતત એવું લાગ્યા કરે છે કે એના પાત્ર પાસે વધારે શક્તિઓ હોવા છતાં આમિર ખાન જાણી જોઇને ડમ્બ-બબૂચક જેવી એક્ટિંગ કરે છે. આ પીકે ફિલ્મમાં એનું પાત્ર ૧૯૭૮માં આવેલી અમેરિકન કોમેડી સિરિયલ ‘મોર્ક એન્ડ મિન્ડી’માં રોબિન વિલિયમ્સે ભજવેલું. તે પાત્ર આમિરના પીકે કરતાં ક્યાંય વધારે નેચરલ અને જીવંત લાગતું હતું.

અનુષ્કા શર્મા એના ટિપિકલ બબલી રોલમાં છે. આ પ્રકારનું કેરેક્ટર આજકાલ દર બીજી અર્બન ફિલ્મમાં જોવા મળે છે. ફિલ્મમાં આમિર પછી સૌથી વધુ ધ્યાન ખેંચે એવું પાત્ર હોય તો તે નિર્મલ બાબા સ્ટાઇલની દુકાન ચલાવતા તપસ્વી બાબા બનતા સૌરભ શુક્લાનું છે. પરંતુ આવું જ પાત્ર એમણે લગે રહો મુન્નાભાઈમાં પણ ભજવેલું. એનાથી આગળ વધીને આ પાત્રમાં કશી જ નવીનતા ઉમેરાઈ નથી. મુન્નાભાઈ સંજય દત્તની એન્ટ્રી પડે છે ત્યારે આપણો કોઈ જૂનો દોસ્તાર આવ્યો હોય એવો ઉમળકો જાગે છે, પરંતુ એનું પાત્ર પણ ખાસ કશા શૅડ બતાવ્યા વિના મિસ્ટર ઈન્ડિયાની જેમ ગાયબ થઈ જાય છે.

હા, આ ફિલ્મમાં હિરાણી જેમને લકી ચાર્મ માને છે એવા બમન ઈરાની પણ છે, પરંતુ અલપ ઝલપ દૃશ્યોને બાદ કરતાં ફિલ્મમાં તેઓ તદ્દન વેડફાયા છે. એવું જ સુશાંત સિંહ રાજપુતનું છે. એ બિચારો શરૂઆતમાં એક રોમેન્ટિક સોંગ ગાયા પછી નૌ દો ગ્યારહ થાય છે, તે છેક ક્લાઇમેક્સમાં મોઢું બતાવે છે. પરંતુ ઓવરઓલ જોઇએ તો રાજકુમાર હિરાણી જે નાનાં નાનાં પરંતુ યાદ રહી જાય તેવાં પાત્રો સર્જવામાં માહેર છે, એવાં કોઈ પાત્રો અહીં સર્જાતાં નથી.

ક્યા કિયા જાયે?

સાફ વાત છે, પીકેમાં રાજકુમાર હિરાણીની અગાઉની ફિલ્મોની જેમ મેસેજ પ્લસ મનોરંજનનું તોફાની કોમ્બિનેશન નથી. આ વખતે મેસેજનો મસાલો વધારે પડી ગયો છે અને ફિલ્મ ચવાયેલી રેસિપી પર આગળ વધીને પૂરી થઈ જાય છે. તેમ છતાં એ મેસેજ સો ટચના સોના જેવો છે અને દરેકે શાંતિથી વિચારવા જેવો છે. આ સાફસૂથરી ફિલ્મમાં પીકે જે વાત કહેવા માગે છે તે જો વિશ્વમાં બધા સમજી જાય તો પેશાવર જેવી કોઈ ઘટના બને જ નહીં. ટિકિટોના ભાવ વધારીને રિલીઝ થયેલી આ ફિલ્મને જો એન્ટરટેઇનમેન્ટ ટેક્સ ફ્રી કરી દેવામાં આવે તો તે ઓર વધારે દર્શકો સુધી પહોંચી શકે.

રેટિંગઃ *** (ત્રણ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.