સુલુ ડેફિનેટલી કર સકતી હૈ

***

નો બોરિંગ ઉપદેશ, બટ એકદમ મસ્તી સાથે ફેમિનિઝમ અને પૉઝિટિવિટીની વાતો કહેતી આ ફિલ્મ કમ્પ્લિટલી મસ્ટ વૉચ છે.

***

રેટિંગઃ **** (ચાર સ્ટાર)

***

tumhari-sulu-poster_016 નવેમ્બર ગુરુવારે રાત્રે નવી ગુજરાતી ફિલ્મ ‘લવની ભવાઈ’ના પ્રીમિયર શૉમાંથી બહાર નીકળ્યા ત્યારે મગજમાં બે વાતો ડ્રોનની જેમ ચકરાવા લઈ રહી હતી. એક તો યોગાનુયોગની કે એક જ દિવસે (17 નવેમ્બર, શુક્રવારે) રિલીઝ થઈ રહેલી ગુજરાતી અને હિન્દી એમ બે ભાષાની ફિલ્મોનું સેન્ટ્રલ કેરેક્ટર એક સ્ત્રી છે અને બંને RJ એટલે કે રેડિયો જોકી જ છે (FB પર મૂકેલું મારું આ ઑબ્ઝર્વેશન તો બહુ બધા લોકોએ ઉઠાવીને પોતાના નામે ચડાવ્યું!). બીજી વાત એ કે રેડિયો જોકીની એક ફન્કી-બબલી ચૅટરબૉક્સ યંગસ્ટર અને જાણે સતત કોઈ માદક પદાર્થની અસર હેઠળ ‘હાઈ’ હોય એ ટાઇપની ઇમેજ બહુ થઈ, ચવાઈ ગઈ, કહો કે ક્લિશૅ થઈ ગઈ. શું બધા રેડિયો જોકી એવા જ હોય? રેડિયોના એક કૂલ-અદૃશ્ય પરપોટાની બહાર એમની કોઈ લાઇફ જ નહીં હોય? એમને આપણા જેવા રિયલ લાઇફ પ્રશ્નો નહીં થતા હોય? RJની ફન-હેપનિંગ જોબની વરવી વાસ્તવિકતા- જેમ કે, રેડિયો જોકી બનવાની સ્ટ્રગલ, FM સ્ટેશનના લોકોએ પણ જાહેરખબરોની આવક રળવા માટે ક્લાયન્ટની ધૂન પર નાગિન ડાન્સ કરવો પડે છે-એવું કંઈ કેમ બતાવી ન શકાય? અને કોઈ અનલાઇકલી-જેની આપણે કલ્પના જ ન કરી શકીએ એવી વ્યક્તિની RJ બનવાની સ્ટ્રગલ કેમ બતાવી ન શકાય?

આ સવાલોના જવાબો મેળવવા માટે મારે પૂરા બાર કલાકની પણ રાહ ન જોવી પડી. કેમ કે, સવારે મોર્નિંગ શૉમાં જોયેલી ડિરેક્ટર સુરેશ ત્રિવેણીની વિદ્યા બાલન સ્ટારર ફિલ્મ ‘તુમ્હારી સુલુ’માં એમાંની ઘણી બધી બાબતો આવરી લેવાઈ હતી! ‘તુમ્હારીન સુલુ’ની વાત ડિટેઇલમાં માંડતા પહેલાં એટલું તો ગળું ખોંખારીને કહી શકાય કે હિન્દી સિનેમાની ફ્રેશનેસ, ફ્લેવર, ક્વૉલિટી બધું જ ‘તુમ્હારી સુલુ’ જેવી સ્મૉલ બજેટ ફિલ્મોએ જ જાળવી રાખ્યાં છે.

ફ્રીડમવાલે સપને

મુંબઈની સુલોચના ઉર્ફ સુલુ પર જો એની ટીનએજમાં ફિલ્મ બની હોત તો તે ‘કભી હાં કભી ના’, ‘વેક અપ સિદ’ કે ‘લક્ષ્ય’ જેવી જ બની હોત. જે લોકો ‘તુમ્હારી સુલુ’ની સુલુ (વિદ્યા બાલન)ને હજી મળ્યા નથી એમના માટે સુલુનો એક પરિચય. સુલુ એટલિસ્ટ 40 વર્ષની એક મિડલક્લાસ ગૃહિણી છે. ના, ફિલ્મમાં ક્યાંય એની ઉંમર કહેવાતી નથી, પરંતુ અમે કેલ્ક્યુલેશન કર્યું છે કે બારમાની ત્રીજી ટ્રાય વખતે એ પોતાના ભાવિ પતિ અશોક (માનવ કૌલ)ને મળેલી, પ્રેમમાં પડેલી અને અત્યારે એમનો 11 વર્ષનો એક દીકરો પણ છે. સુલુ એના પિયરનું પંચિંગ બૅગ છે. કેમ કે એક તો એણે બૉયફ્રેન્ડ ટર્ન્ડ પતિ સાથે મળીને-બહેનો પાસેથી 30 હજાર રૂપિયા ઉછીના લઇને ચિટ ફંડ શરૂ કરેલું, જે ‘સ્ટાર્ટઅપ’ ડૂબી ગયું (એનાં મહેણાં આજે પણ એ સાંભળે છે). ઉપરથી એણે બારમામાં ત્રણ વખત નિષ્ફળ ટ્રાય મારી. આજે પણ એની બે મોટી જુડવા બહેનો અને પપ્પા આ મુદ્દે સુલુનું રેગિંગ કર્યા કરે છે. એક્ચ્યુઅલી, એનો પરિવાર ભારતના લાખો પરિવારો જેવો જ હતો, જે બૉર્ડ એક્ઝામને જ બાળકનાં ભવિષ્ય અને ટેલેન્ટનું સર્ટિફિકેટ ગણી લે અને બૅન્ક જેવી ‘સિક્યોર’ જોબને જ ફ્યુચરનો-કરિયર પર્યાય માની લે. એટલે એમની દૃષ્ટિએ તો સુલુ એક ફેઇલ્ડ ચાઇલ્ડ છે.

ખરેખર તો સુલુ એક મિસઅન્ડરસ્ટુડ ચાઇલ્ડ છે. જાતભાતની એક્સ્ટ્રા કરિક્યુલર એક્ટિવિટીઝમાં એની માસ્ટરી છે. લીંબુ ચમચીની રેસથી લઇને લતા મંગેશકરનાં સૅડ સોંગ્સ અને જાતભાતના સવાલોના જવાબો આપવાની સ્પર્ધાઓમાં એ જીતતી રહે છે. એના શબ્દોમાં જ કહીએ તો ‘મૈં વિનર હૈ.’ એક્ચ્યુઅલી, સુલુમાં એક આંત્રપ્રેનર-ઇન્ડિપેન્ડન્ટ વુમન બનવાનાં તમામ લક્ષણો છે, પણ એ ઘરની ચાર દીવાલોમાં કેદ થઈ ગઈ છે. એના ઘરના મુખ્ય દરવાજાના જેલની કોટડી જેવા ઊભા સળિયા આ કેદની ચાડી ખાય છે. પાંજરે પુરાયેલા પોપટની જેમ એ પોતે જ પોતાનો દરવાજો બંધ કરી દે છે. પણ એને બહારના ખુલ્લા આકાશમાં ઊડવું છે, પોતાની જાતને પ્રૂવ કરવી છે. જાતને પ્રૂવ કરવાની આ જદ્દોજહદને કારણે જ એ જાતભાતની સ્પર્ધાઓમાં ભાગ લેતી રહે છે, નિતનવા બિઝનેસના પ્લાન બનાવતી રહે છે. મિડલક્લાસ ગૃહિણી સુલુના ઘરની એક્ઝેક્ટ સામેના ફ્લૅટમાં બે એરહોસ્ટેસ રહે છે. સુલુ એમની સાથે વાતો કરવાના પ્રયત્નો કર્યા કરે. અંદરખાને ઇચ્છા તો એવી કે પોતે પણ એમની જેમ હવાહવાઈ બનીને-પવન પાવડી પગમાં પહેરીને આકાશે ઊડે. ઘરમાં એમની જેમ ખભે પર્સ લટકાવીને અરીસા સામે સ્ટાઇલો પણ મારે. એ જે અપાર્ટમેન્ટમાં રહે છે તેના નામ ‘જલપદ્મ’ની જેમ એ પોતે પણ નોટ સો ક્લીન પાણીમાં ઊગેલું કમળ છે જે વધુ સારી પ્લેસ મેળવવાને હકદાર છે.

પણ ના, સુલુ સૅડ નથી. લાઇફની એકેએક મોમેન્ટ માણતા એને આવડે છે. વાયડા સિક્યોરિટી ગાર્ડની કે ગ્રોસરી સ્ટોરના દુકાનદારની મસ્તી પણ કરી લે ને ઝાડ પરથી ફૂલો ખરે તો એમાં ફિલ્મી ડ્રીમ સિક્વન્સનો આનંદ પણ માણી લે. આખો વખત ઘરમાં જ રહેતી હોવા છતાં એના આત્મવિશ્વાસમાં જરાય ઊણપ નથી. ઘરમાંથી પણ ગમે તેટલો વિરોધ થાય, એને જે સાચું લાગે તે જ એ કરે છે-કહે છે. અવળચંડા પુરુષોને સીધા કરતા પણ એને આવડે છે અને સ્ત્રીઓની સીટ પર બેસવા માટે અચકાતા એક કિન્નરને પણ એ પ્રેમથી પોતાની બાજુની સીટ પર બેસાડે એવી બ્રોડમાઇન્ડેડ પણ ખરી.  પાછી સુલુ એક નંબરની ફિલ્મી છે. જાતભાતનાં ફિલ્મી ગીતો એની જીભ પર રમતાં હોય, પતિને એ સવારે શ્રીદેવીની ‘ચાલબાઝ’ સ્ટાઇલમાં ‘બલ…મા’ કહીને ઉઠાડે. ઘરની બારીએ આવતા કબૂતરનું નામ એણે ‘ભાગ્યશ્રી’ પાડ્યું છે (રિમેમ્બર, ‘કબૂતર જા જા જા..’?). એ કબૂતર જોકે ઘરમાં પુરાયેલી સુલુનું મૅટાફર છે, જે એને ઉડાન મળે ત્યારે ઊડે છે અને એક તબક્કે ઊડીને ફરી પાછું બારી પર પણ આવી જાય છે. એની જીભને પણ જરાય બ્રેક નથી. મનમાં જે હોય તે વગર વિચાર્યે બોલી નાખે છે અને પતિ સાથે પણ ગમે તેવો ઝઘડો થાય, એ ઝાઝો વખત અબોલા પણ રાખી શકતી નથી. ટૂંકમાં કહીએ તો સુલુ સાડીમાં લપેટાયેલી એક ધસમસતી નદી છે.

ફોર્ચ્યુનેટલી, એનો પતિ અશોક પણ એકદમ સપોર્ટિવ છે. એ અશોકની પાછી ડિફરન્ટ સ્ટોરી છે. અશોકમાં આત્મવિશ્વાસની તાણ છે, થોડો બીકણ પણ ખરો. નોકરી બદલીને બહારની દુનિયા સામે બથોડા લેવાને બદલે એ ‘મથુરાદાસ એન્ડ સન્સ’ નામની ટેલરિંગ ફર્મમાં બાર વર્ષથી કામ કરે છે. આ એણે સ્વીકારેલી અદૃશ્ય કેદ છે. એ જગ્યા એટલા બધા બુઢ્ઢાઓથી ભરેલી છે કે એમની ઉંમર જાણવા માટે સીધું એમનું રેડિયોમેટ્રિક ડેટિંગ જ કરવું પડે. એના બુઢિયા માલિકોની દવાઓના ટાઇમના અલાર્મ પણ એ મૂકી રાખે છે અને યાદ કરીને એમને દવાઓ પણ ખવડાવે છે. હવે તો મથુરાદાસની ચોથી પેઢીનો વછેરો આવીને અશોક પર તબલાં વગાડવા માંડ્યો છે. પણ અશોકમાં હિંમત નથી કે એ પોતાના માટેય અવાજ ઉઠાવે. ફ્રસ્ટ્રેશન વધી જાય તો પીને ઘરે આવે. સ્વભાવે ચીકણો પણ છે. બગડેલા ટીવીના રિપ્લેસમેન્ટ માટે કૉલ સેન્ટરમાં રોજ ફોન કરે છે. ત્યાં ‘1’ નંબર પર હિન્દીને બદલે ઇંગ્લિશ બોલતો એક્ઝિક્યુટિવ શા માટે આવે છે એ મુદ્દે પણ કચકચ કરે છે. અશોક સુલુના એક ફ્રી વુમન બનવાના પ્લાન્સને સપોર્ટ કરે છે, ક્યારેક મજાકમાં પણ ઉડાવી દે. પરંતુ એ સુલુના પ્રેમમાં ગળાડૂબ. સુલુ કહે તો પ્રેમથી એના પગ પણ દબાવી આપે. એનું સર્ટિફિકેટ ફાડતાં સુલુ પોતાની બૉસને કહે છે, ‘મેરા અશોક તો ગાય હૈ ગાય..!’ સુલુ અશોકના પ્લસ-માઇનસ પોઇન્ટ્સને બરાબર જાણે છે, છતાં એને કોઈ જ ફરિયાદ નથી. કદાચ સુલુનો કોન્ફિડન્સ અને અશોકનો લૅક ઑફ કોન્ફિડન્સ બંને એકબીજાનાં પૂરક છે.

એમનો અગિયાર વર્ષનો દીકરો પ્રણવ (ચાઇલ્ડ એક્ટર અભિષેક શર્મા) આમ તો મીઠડો છે. ઘરમાં બધા લોકોનાં સિક્રેટના વટાણા વેરતો ફરે છે, પણ પોતે દફતરમાં એક સિક્રેટ લઇને ફરે છે.

આ સુલુના ડ્રીમને ટૅક ઑફ મળે છે એક રેડિયો સ્ટેશનના RJ યાને કે ‘રેડિયો જોકી’ હન્ટમાં. ઘરે પુષ્કળ FM સાંભળી ચૂકેલી સુલુને ખાતરી છે કે RJની જોબ ‘વો કર સકતી હૈ.’ કેમ કે (ક્યારેક પ્લેફુલ, તો ક્યારેક માદક અને ક્યારેક ડરામણી રેન્જવાળો) અવાજ તો એની પાસે છે જ, કૉન્ફિડન્સ પણ માશાઅલ્લાહ છે જ, ફિલ્મોનું-ગીતોનું નૉલેજ પણ છે અને સેન્સ ઑફ હ્યુમર પણ છે (યાને કે એક RJ માટે તો એ ઑવરક્વોલિફાઇડ છે!)… જરૂર છે બસ એક ચાન્સની. પણ અહીં બબલી-ચિબાવલી RJનું કામ નથી, બલકે મોડી રાત્રે પોતાના પ્રિયપાત્રને મિસ કરતા એકલવાયા પુરુષોની સાથે માદક અવાજે વાતો કરવાની છે, ‘તુમ્હારી સુલુ’ બનીને.

હવે ધારો કે એ રેડિયો જોકી બની પણ ગઈ તો સફર આસાન છે ખરી? દરરોજ વિરારથી BKC (બાંદ્રા-કુર્લા કોમ્પ્લેક્સ) આવવાનું. અલબત્ત, ‘રેડિયો WOW!’ આવવા-જવાની ટેક્સી પૂરી પાડે, પણ ઘરનું કામ પતાવીને સાંજે એટલિસ્ટ 65 કિલોમીટરનું અંતર કાપીને ઑફિસે આવવાનું. શૉ પતાવીને મોડી રાત્રે ફરીથી બીજા 65 કિલોમીટર કાપીને ઘરે પહોંચવાનું. એટલે પોતાનું જમવાનું પણ ઑફિસે પતાવવું પડે, બીજા દિવસનું શાક પણ ઑફિસે જ સમારવું પડે. પત્ની આ રીતે એકાએક નોકરી કરતી થાય-એ પણ રાતની-એટલે ઘરનાં શાંત પાણીમાં પણ વમળો સર્જાય, રૂઢિચુસ્ત પિયરિયાં પણ નાકનાં ટીચકાં ચડાવે-ઉતારી પાડે…

સેન્સ, સેન્સિટિવ એન્ડ સેન્સિબિલિટી

અગાઉ 2015ના ક્રિકેટ વર્લ્ડ કપ વખતે સુપર હિટ ‘મૌકા મૌકા’ સિરીઝની જાહેરખબરો બનાવી ચૂકેલા ઍડ ફિલ્મમૅકર સુરેશ ત્રિવેણીએ પોતાના પહેલા જ બૉલે સિક્સર મારી છે એવું કહીએ તો કોઈ કહેશે, ‘ક્લિશૅ ક્લિશૅ’! પરંતુ હકીકત જ એ છે કે એમણે બડી નજાકતથી અને ઘરેણાં બનાવતા કારીગરની નજાકતથી સુલુનું પાત્ર સર્જ્યું છે. એક ઍડ ફિલ્મમૅકર હોવાને નાતે એક જ સીનમાં-વાક્યમાં ઘણું બધું કહી દેવાની ઇકોનોમિકલ ટેવ એમનામાં ઇન-બિલ્ટ છે. એ કારણે પણ આ ફિલ્મ રિચ બની છે. આમ જોવા જાઓ તો ‘તુમ્હારી સુલુ’ એક સામાન્ય વ્યક્તિને અસામાન્ય સંજોગોમાં મૂકી દેવાની કે એક અન્ડરડૉગની જ સ્ટોરી છે. છતાં એમણે અને ફિલ્મના ડાયલોગ રાઇટર વિજય મૌર્યે (જે ફિલ્મમાં પંકજ રાય ‘બાગી’ કવિની ભૂમિકામાં દેખાય છે) જે ડિટેલિંગ આપ્યું છે અને જે લૅયર્સ ઉમેર્યાં છે એનાથી આ ફિલ્મની રિચનેસ ક્યાંય વધી ગઈ છે. ભલે લાંબી થાય, પણ નિરાંતે વાત કરીએ.

આગળ ઉપર આપણે સુલુની પર્સનાલિટીનાં ઘણાં પાસાં વિશે વાત કરી જ ગયા છીએ. છતાં એક ગૃહિણી તરીકે સુલુની ચીવટ, દીકરાના અભ્યાસમાં ધ્યાન આપવાની એક માતા તરીકેની ફરજ, નોકરી કરવા જાય ત્યારે પણ ઘરનું બૅલેન્સ ન ખોરવાય તેની કાળજી એ બધું પણ માર્ક કરવા જેવું છે.

બે અલગ અલગ ઇમેજ-વિઝ્યુઅલને સાથે રાખીને કરાતું જક્સ્ટાપોઝિશન અને મૅટાફર-રૂપકનો પણ ડિરેક્ટર સાહેબે બરાબર ઉપયોગ કર્યો છે. જેમ કે, એક ગૃહિણીની રોજિંદી જદ્દોજહદનું પાર્કર (Parkour) સાથે સરખાવવું (‘ફર્રાટા’ સોંગમાં), આગળ લખ્યું તેમ ઘરમાં કેદ અને પછી ઊડતી સુલુની કબૂતર અને પછી સુપરમેન સાથે સરખામણી, વર્ષોની વફાદારી છતાં કોઈ કારણ વિના સતત અપમાનિત થતા અશોકની દુકાનની બહાર રાખેલા મૅનિકિન સાથે કમ્પેરિઝન, એ જ અશોક-જેનામાં નોકરી છોડવાની હિંમત નથી એટલે એ- કાગળનું વિમાન ઉડાડીને સંતોષ માને છે, RJ બનવાનું સપનું સુલુની ઘરની ડાયરીના એક પાના પર હોય અને તેની આગળના પાને ઘરનો કરિયાણાનો હિસાબ લખેલો હોય, ટેક્સીમાં વાગતો FM રેડિયો બંધ થાય ત્યારે અચાનક બહારના ટ્રાફિકનો ઘોંઘાટ ઘેરી વળે-યાને કે FMનું મ્યુઝિક તમને બહારની વાસ્તવિકતાથી ડિસકનેક્ટ કરી દે (અથવા તો સૂધિંગ આનંદ આપે), રેડિયો પર સૂફિયાણી વાત કહેવાતી હોય કે ‘ઘિસતે ઘિસતે હી હીરા ચમકતા હૈ’ અને ત્યારે સુલુ હલવો બનાવવા માટે ગાજર છીણતી હોય (મીનિંગ સમજાવવાની જરૂર ખરી?)…

ડિટેલિંગ અને ડાયલોગ્સ એવા જબરદસ્ત છે કે જો સભાન ન હોઇએ તો ડિરેક્ટરે ક્યાં કઈ વાત કહી દીધી એનો ખ્યાલ પણ ન આવે. જેમ કે, પરંપરાગત અર્થમાં પોતે કદાચ ‘સૅક્સી’ નથી એવું માનતી સુલુને બહારથી કહેવામાં આવે કે એનો અવાજ ‘સૅક્સી’ છે, ત્યારે એ વાતનો પરચો એ મૅલ શૉવિનિસ્ટ-ઠરકી દુકાનદારને બતાવી દે, ઇંગ્લિશ મીડિયમ સ્કૂલનાં છોકરાં હિન્દીમાં ઝઘડે તો ટીચર ખીજાઇને કહે, ‘બૉય્ઝ, ઇંગ્લિશ!’, ભલે હિટ હોય પણ રમતિયાળ પર્સનાલિટી રિફ્લેક્ટ કરવા માટે ‘અલબેલી’ જેવું લટકણિયું લગાવીને ફરતી RJ અંજલિ (RJ મલિશ્કા મેન્ડોન્સા), જ્યારે કોઈ અણગમતી વ્યક્તિ રેડિયો પર કૉલ કરે ત્યારે ફટ્ દઇને ચૅન્જ થતા ‘અલબેલી’ના હાવભાવ-કટ્ કરાતો ફોન અને એમાંથી રિફ્લેક્ટ થતો એનો બૉર્ડરલાઇન દંભ (અને ચુલબુલા RJ લોગની રિયાલિટી), ‘મૈં કોન્વેન્ટ મેં પઢેલી હૂં ઔર દાલ-ચાવલ કી બાતે કરું તો અચ્છા લગતા હૈ?’ કહેતી દંભી ફેમિનિઝમના પ્રતિક જેવી રિસેપ્શનિસ્ટ, પતિની નોકરી જોખમમાં છે એવું વગર કહ્યે સમજી લઇને સુલુનું એક જિમમાં રિસેપ્શનિસ્ટની નોકરી શોધવા જવું (ત્યાં પણ વર્તમાન રિસેપ્શનિસ્ટ પ્રેગ્નન્ટ છે એટલે વેકેન્સી પડી છે તેવું પણ વગર કહ્યે કહી દેવું), મિડલ ક્લાસ ઘરનું ડિટેલિંગ એવું બારીક કે ઘરના દરવાજે (મોસ્ટ્લી) દૂધ માટે થેલી પણ લટકાવેલી હોય, પોતે કંઈ ટ્રેનમાં રૂમાલ-કાંસકા નથી વેચતા-બલકે એક વિદ્રોહી કવિ છે એવું કહેતા પ્રોગ્રામ પ્રોડ્યુસર (વિજય મૌર્ય) પછી જરાય ભાવ ન દેતા ક્લાયન્ટની ફરમાયેશ પર પાપડ વેચવાનાં જિંગલ લખતો હોય, મોબાઇલ ફોન કેવી રીતે બાળકોને બગાડી રહ્યો છે, રેડિયોની ફન, હૅપનિંગ દુનિયાનું વર્કિંગ પહેલીવાર જોઇને (જેમાં ઑફિસમાં બે કર્મચારી ટેબલ ટેનિસ રમી રહ્યા છે) સુલુના ચહેરા પરના આશ્ચર્ય-એક્સાઇટમેન્ટના ભાવ, પત્નીને કામ કરવા માટે સપોર્ટ કરતા પતિમાં પણ કેવું વખત આવ્યે મૅલ શૉવિનિઝમ જાગી જાય-એની ઇનસિક્યોરિટી ફૂંફાડો મારી બેસે, જો સુલુ પગભર-પોપ્યુલર થાય તો પોતાનો ઇગો હર્ટ થાય એવી અદેખાઈથી બળી મરતી મોટી બહેનો કોઇપણ વાતને એની (સો કૉલ્ડ ‘ગંદી’) નોકરી સાથે જોડી દે, બાળકો સાચવવાનું-એમને સંસ્કાર આપવાનું કામ તો માત્ર માતાનું જ હોય એવી આઉટડેટેડ પૅટ્રિયાર્કિયલ મેન્ટાલિટી, સુલુ પોતાના જ પ્રોગ્રામનો પ્રોમો રેડિયો પર સાંભળતી હોય, ઑફિસની પાર્ટીમાં વોડકા, ટકીલા, બીયરનાં પીપડાં જ ભરેલાં હોય, કામવાળી સામે પૈસાની વાત નીકળે તો ઘરના લોકો એને ત્યાંથી તગેડી મૂકે, એક સ્ત્રી નવી નવી બહારની દુનિયામાં પગ મૂકે ત્યારે જે ફિઅર-બદલાવ આવે તેને ઇગ્નોર કરવા માટે સમજુ બૉસ-FM સ્ટેશન હૅડ મરિયા સૂદ (નેહા ધુપિયા) દ્વારા અપાતી સલાહ, ‘ઉપર ચડતે વક્ત નીચે મત દેખો, ડર જાઓગી…’, ‘ફિલ્મી લોગ હૈ, નહાતે ધોતે હૈ નહીં’ (એટલે જ ડિઓ લગાવીને ફરે) એવા ડાયલોગમાં પતિની થોડી જલન, ઇનસિક્યોરિટી અને ફિલ્મસ્ટાર્સ પ્રત્યેની માનસિકતા રિફ્લેક્ટ થાય… આવા જથ્થાબંધ ડિટેલિંગ ઉપરાંત વધુ એક મસ્ત વાત છે બેસ્ટ પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટનું.

બાકીની ફિલ્મોની જેમ ખર્ચો કાઢવા માટે અહીં પણ ‘પ્રેસ્ટિજ’ પ્રેશર કૂકર, ‘બોરોસિલ’ ક્રોકરી, એક જ્વેલરી બ્રાન્ડ, અદાણી રિઅલ્ટીનું BKC ખાતે આવેલું ‘ઇન્સ્પાયર’ નામનું કોમ્પ્લેક્સ જેવી સ્પોન્સર્ડ આઇટેમ્સ દેખાય છે. પણ બેસ્ટ પ્રોડક્ટ પ્લેસમેન્ટ છે ‘ઓલા’ ટેક્સીનું. કંપની સુલુને રાત્રે ઘરેથી પિકઅપ-ડ્રોપ માટે ‘ઓલા’ ટેક્સીની સર્વિસ આપે છે. એક તો તે ટેક્સી એક સ્ત્રી ચલાવે છે અને રખે ને કોઈ મવાલીએ દાદાગીરી કરી, તો સેફ્ટી માટે એ મહિલા ડ્રાઇવર પાસે પૅપર સ્પ્રે પણ છે. યાને કે લોકોને ખ્યાલ પણ ન આવે કે કંપનીની જાહેરાત થઈ ગઈ અને અદૃશ્ય રીતે આપણને તે ટેક્સી ડ્રાઇવર-ટેક્સી સર્વિસ વિશે હુંફાળી ફીલ આવવા માંડે. પાકિસ્તાની સ્ટાર્સ-સિંગર્સ પ્રત્યે આપણો દંભી વિરોધ પણ તે મહિલા ટેક્સી ડ્રાઇવર દ્વારા બોલાતા એક જ ડાયલોગમાં કહી દેવાયો છે, ‘યે પાકિસ્તાની લોગ ક્યા મસ્ત ગાતે હૈ… લેકિન મૈંને ના વો ગાને બજાના બંદ કર દિયા હૈ… ક્યા પતા કબ કોઈ ભી આ કે કાચ-બિચ તોડ દે…’

***

મને ઘણા સમયથી થતું હતું કે RJની લાઇફ પર ફિલ્મ બને તો તેમાં સ્ટોરીને અનુરૂપ વચ્ચે વચ્ચે જૂની ફિલ્મોનાં સોંગ્સ પ્લે કરવાં જોઇએ. એક્ઝેક્ટ તો નહીં, પણ કંઇક અંશે અહીં મારું એ ડ્રીમ પણ પૂરું થયું છે. જેમ કે, અહીં ‘હવા હવાઈ’, ‘કોયલ સી તેરી બોલી’ (જે સુલુનો રિંગટોન છે અને પોતાના અવાજ વિશે એનો ‘હમ્બલ’ ઓપિનિયન પણ છે), ‘ધીરે ધીરે સે મેરી ઝિંદગી મેં આના’, ‘અદાયેં ભી હૈ’, ‘દિલ હૈ કિ માનતા નહીં’, ‘મેરે રંગ મેં રંગને વાલી’, ‘મેરે દિલ ગાયે જા ઝુબી ઝુબી’ અને ‘હિફાઝત’નું ક્વર્કી સોંગ ‘બટાટાવડા’… ‘ટી-સિરીઝ’ આ ફિલ્મનું પ્રોડ્યુસર છે એટલે એમના રાઇટ્સવાળા સોંગ્સ જ પ્લે થયાં છે એ જસ્ટ નોંધવા ખાતર.

***

નૅચરલી, વિદ્યા બાલન આ ફિલ્મની કરોડરજ્જુ છે. એની અને માનવ કૌલની જોડી કદાચ ‘ઑડ કપલ’ જેવી લાગી શકે, પરંતુ એ બંને વચ્ચેની કેમિસ્ટ્રી ડિરેક્ટરે જે રીતે ક્રિએટ કરી છે, એ જોઇને બંને ખરેખરું 12 વર્ષથી સાથે જીવતું કપલ જ લાગે. પાણી જેવી સ્વાભાવિકતાથી વિદ્યા અને માનવ પોતાનાં પાત્રોમાં ઢળી ગયાં છે. અને સ્પેશિયલ મૅન્શન ‘બાગી’ કવિ બનતા વિજય મૌર્ય (ફન ફૅક્ટઃ ‘જબ વી મૅટ’માં ‘હૉટેલ ડિસન્ટ’ના ‘એકદમ કડક’ ફૅમ રિસેપ્શનિસ્ટ કલાકાર ટેડી મૌર્ય અને વિજય મૌર્ય ભાઇઓ થાય.) પાત્રાલેખન એટલું જબરદસ્ત છે કે સુલુની બહેનો, ગ્રોસરી સ્ટોરનો માલિક, મહિલા ટેક્સી ડ્રાઇવર, FM સ્ટેશનની રિસેપ્શનિસ્ટ જેવાં નાનકડાં પાત્રો પણ યાદ રહી જાય એવાં બન્યાં છે.

***

આટલી લાં…બી વાતો કરી હોય એટલે સહેજે લાગે કે આ તો અમારા મતે ઑલ ટાઇમગ્રેટ ક્લાસિક મુવીમાં સ્થાન પામે તેવી હશે. પરંતુ બહુ લિબરલ થઇને વિચારીએ તોય સૅકન્ડ હાફમાં આવતા સબપ્લોટ્સ ખાસ્સા લાંબા અને પરાણે ઘુસાડેલા લાગે છે. તેને કારણે સૅકન્ડ તો હાફ સ્લો પડ્યો જ છે, ફિલ્મ પણ 2 કલાક ને 20 મિનિટની થઈ ગઈ છે. વધારે ઝીણું કાંતીએ તો લાગે કે ‘તુમ્હારી સુલુ’ની ઑલરેડી પ્રીડિક્ટેબલ વાર્તામાં ટ્રાઇડ એન્ડ ટેસ્ટેડ રસ્તો જ પસંદ કરાયો છે. દીકરાના સબપ્લોટને બદલે કંઇક બીજું પણ પસંદ કરી શકાયું હોય.

***

લવિંગ કેરી લાકડીથી ફટકારવા જેવા આ નુક્સ કાઢ્યા છતાં ‘તુમ્હારી સુલુ’ એક પર્ફેક્ટ સ્લાઇસ ઑફ લાઇફ મુવી છે. કશી જ દંભી વાતો કર્યા વિના, ઉપદેશો આપ્યા વિના આ ફિલ્મ ‘ફેમિનિઝમ’નો મસ્ત સંદેશો આપી જાય છે ને કોઇને પણ ઉત્સાહ-પૉઝિટિવિટીનાં ઇન્જેક્શન આપે તેવી ફિલ્મ બની છે. છેલ્લા દૃશ્યમાં સુલુને કારની અને લાઇફની ડ્રાઇવિંગ સીટ પર બેસે એનાથી સુધિંગ-પર્ફેક્ટ ક્લાઇમેક્સ બીજો કોઈ હોઈ પણ ન શકત.

(Reviewed for divyabhaskar.co.in)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s