અ ફ્લાઇંગ જટ્ટ

ઉડતા પંજાબી

***

પંજાબી બૅકડ્રોપના અતિરેકવાળી આ અત્યંત નબળી ફિલ્મમાં લોકોને બોર થતાં ખુદ સુપરહીરો પણ બચાવી શકે તેમ નથી.

***

616850‘સુપરમેન’ના મોસાળ ‘ક્રિપ્ટન’ ગ્રહ પરથી મળી આવેલી હસ્તપ્રતોમાંથી જાણવા મળ્યું છે કે સુપરહીરો મુવીઝ બનાવવી અઘરી છે. એમાંય બાળકોની ફિલ્મો બનાવવી તો એનાથીયે અઘરી છે. કેમકે બાળકો નબળી ફિલ્મ કદાચ ચલાવી લે, પરંતુ બાલિશ ફિલ્મો ક્યારેય નહીં. ડાન્સ કરતાં-કરાવતાં ફિલ્મો બનાવવા પર ચડી ગયેલા રૅમો ડિસોઝાની ટાઇગર શ્રોફ સ્ટારર ‘અ ફ્લાઇંગ જટ્ટ’ આવી જ એક બાલિશ સુપરહીરો ફિલ્મ છે. જો તેમાં થોડીક મૅચ્યોર સ્ટોરી નાખવાની મહેનત કરી હોત તો તેમાં હૉલીવુડની ‘ડૅડપૂલ’ જેવી સુપરહીરો ફિલ્મોની ખિલ્લી ઉડાવતી સ્પૂફ ફિલ્મ બનવાની શક્યતા હતી. અફસોસ કે એવું થયું નથી અને આ પ્રચંડ લાંબી ફિલ્મ જોઇને બાળકો પણ કહી ઊઠશે કે, ‘ચલ ચલ, બચ્ચા સમઝ રખ્ખા હૈ ક્યા?’

માં દા લાડલા સુપરહીરો બન ગયા

પંજાબમાં કોઈ ઠેકાણે નદીકિનારે એક જાયન્ટ સાઇઝના બોન્સાઈ જેવું એક વૃક્ષ છે. એ વૃક્ષને અડીને એક સોસાયટી છે. તે સોસાયટીની માથાભારે અર્નબ ગોસ્વામી કરતાં પણ ઊંચો અવાજ ધરાવતી માલિકણ છે મિસિસ ધિલ્લોં (અમૃતા સિંઘ). એમના સ્વર્ગસ્થ પતિદેવ છેક ચીન જઇને શાઓલિન કુંગ ફુ શીખી આવેલા. તેના પ્રતાપે આજે એમનો દીકરો અમન (ટાઇગર શ્રોફ) પણ માર્શલ આર્ટ શીખેલો છે અને દિપા કરમાકર કરતાં પણ વધુ ઊંચા જમ્પ મારે છે. પરંતુ આ જગ્યા પર ચમકતી ટાઈ પહેરેલા નામ વિનાના એક ઉદ્યોગપતિ મલ્હોત્રા (કે. કે. મેનન)ની નજર પડે છે. હવે આ લાતોં કે ભૂતને ભગાવવા માટે મલ્હોત્રા એક વિદેશી રાક્ષસ રાકા (નાથન જોન્સ)ને ત્યાં મોકલે છે. બરાબર એ જ સમયે ક્લાઉડમાંથી અમનના શરીરમાં સુપરપાવર્સ ઇન્સ્ટૉલ થઈ જાય છે. આ સુપરપાવર સાથે આપણો હીરો ચાઇનીઝ ભેળ જેવો સુપરહીરો બની જાય છે. બીજી બાજુ પેલા વિલનમાં પણ કોઈ વાઇરસવાળો સુપરહીરો પ્રોગ્રામ ઇન્સ્ટૉલ થઈ જાય છે અને એ સુપરવિલન બની જાય છે. પ્રદૂષિત હવા-પાણીની આ વિલન પર બૉર્નવિટા-કોમ્પ્લાન જેવી અસર થાય છે. સાંઢની જેમ ભાંભરતો ભાંભરતો એ સુપરવિલન આપણા બ્લ્યુ ચાદરવાળા સુપરહીરો સાથે બાખડે છે. જથ્થાબંધ ગાડીઓ અને પબ્લિક પ્રોપર્ટીનો કચ્ચરઘાણ વળે છે અને આખરે એ વિલનને લિટરલી આ પૃથ્વી પરથી તડીપાર કરવામાં આવે છે. આપણો હીરો એકલો ડિપ્રેસ ન થઈ જાય એટલા માટે એના માટે કીર્તિ (જૅકલિન ફર્નાન્ડીઝ) નામની એક શાશ્વત બબલી ગર્લને પણ ફિલ્મમાં ઇન્સ્ટૉલ કરાઈ છે.

પંજાબ દા ટાઇગર પુત્તર

હૉલીવુડમાં દરેક સુપરહીરોને મંત્રીઓનાં ખાતાંની જેમ અલાયદા સુપરપાવર ફાળવવામાં આવે છે. જ્યારે આપણે ત્યાં બધા જ પૉર્ટફોલિયો એક જ સુપરહીરો સંભાળે છે. એટલે જ ઉડતા પંજાબનો આ દેશી સુપરહીરો ‘સુપરમેન’ની જેમ ઊડે છે, ‘ધ ઇન્ક્રેડિબલ્સ’ના પાત્ર ‘ડૅશ’ની જેમ પુરપાટ દોડી શકે છે અને એના જેવી જ પટ્ટી આંખ પર પહેરે છે, ‘એક્સ મેન’ના ‘ક્વિકસિલ્વર’ની જેમ સમયને રોકી શકે છે, ‘બ્રુસ ઑલમાઇટી’ની જેમ દુનિયાનાં તમામ દુઃખિયારાંના આર્તનાદ સાંભળી શકે છે. એટલું જ નહીં, સની લિયોનીથી લઇને માઇકલ જૅક્સન સુધીની રૅન્જમાં ડાન્સ પણ કરી શકે છે (બસ, એક ઍક્ટિંગ જ કરી શકતો નથી). ફિલ્મમાં સીધોસાદો અમન ‘સ્પાઇડરમેન’ની સ્ટાઇલમાં ‘ફ્લાઇંગ જટ્ટ’ નામના સુપરહીરોમાં કન્વર્ટ થઈ જાય છે. એ એટલો બધો સંસ્કારી ભારતીય છે કે એની મમ્મીના હાથના આલુ કે પરાઠે, ગાજર કા હલવા કે ખીર ખાઇને આશીર્વાદ લઈ લીધા હોત તોય તેનામાં અતીન્દ્રિય શક્તિઓ આવી જાત. અલબત્ત, હૉલીવુડના અને આપણા સુપરહીરોમાં એક તફાવત એ છે કે ત્યાં પ્રેમિકા છૂટી જાય તોય એ પોતાની ઓળખ છત્તી ન કરે, જ્યારે અહીં તો સુપરહીરો પોતાની હિરોઇન માટે બીજી જ સૅકન્ડે કોશ્ચ્યુમ ફગાવીને શાહરુખનો પૉઝ આપી દે છે.

આમ જોવા જાઓ તો આ ફિલ્મ પાછળ રેમો ડિસોઝાનો ઇરાદો નેક છે. એમણે ‘સ્વચ્છ ભારત અભિયાન’ કે ‘ગ્રીન ઇન્ડિયા ક્લીન ઇન્ડિયા’ની થીમ પર ફિલ્મ બનાવી હોય એટલા બધા મેસેજ તેમાં ભભરાવ્યા છે. એટલે જ તો એમનો સુપરહીરો વૃક્ષમાંથી શક્તિ મેળવે છે અને સુપરવિલન પ્રદૂષણમાંથી. પરંતુ બાકીના લોકો પણ આ સુપરહીરોને એવી સહજતાથી સ્વીકારી લે છે જાણે એને ‘પ્રધાનમંત્રી દુનિયા બચાઓ યોજના’નો બ્રૅન્ડ એમ્બેસેડર બનાવ્યો હોય. મેસેજ આપવાનો ડિરેક્ટરનો ઉત્સાહ એટલો બધો છે કે ફિલ્મના અંતે ખુદ ડિરેક્ટરનો ક્વૉટ પણ અવતરિત થાય છેઃ ‘હે પૃથ્વીવાસીઓ, આ જગતમાં સર્વે ચીજોનો વિકલ્પ છે, પરંતુ પૃથ્વીનો કોઈ વિકલ્પ નથી.-રૅમો.’ આ ઉત્સાહના અતિરેકમાં વૃક્ષની માનતા માનવાથી સૌ સારાંવાનાં થઈ જાય એ અંધશ્રદ્ધા પાછલા બારણેથી ઘૂસી ગઈ છે એ એમને ખ્યાલ નથી રહ્યો.

ટાઇગરમાં સુપરપાવર્સ આવ્યા પછીના અમુક સીન ખરેખર સરસ બન્યા છે. જેમ કે, ઉંચાઇના ડરને લીધે એ નીચે રહીને ઊડે અને ટ્રાફિકના નિયમોનું પાલન કરે, ઘરનાં બાવાજાળાં સાફ કરે, બહારથી દૂધી લેતો આવે એવી મોમેન્ટ્સ મસ્ત છે. પરંતુ બાકીની આખી ફિલ્મ ‘શક્તિમાન’, ‘બાલવીર’ કે ‘છોટા ભીમ’ જોતા હોઇએ એવી જ ફીલ આપે છે. સ્ટોરી અને તેનું ઍક્ઝિક્યુશન એટલું બાલિશ છે કે અઢી કલાકની આ ફિલ્મ અઢી દાયકા જેટલી લાંબી લાગે છે. ઉપરથી ફિલ્મની સ્પેશ્યલ ઇફેક્ટ્સ એ હદે નબળી છે કે એની સામે ‘બાલવીર’ પણ હૉલીવુડ ફિલ્મ જેવું લાગે. ફિલ્મમાં જૅકલિન ફર્નાન્ડીઝની હાજરીને જસ્ટિફાય કરવા માટે નખાયેલાં વણજોઇતાં ગીતો તેની લંબાઈમાં ઓર વધારો કરે છે. બાળકો માટેની ફિલ્મમાં સજેસ્ટિવ ચેનચાળાવાળું ‘બીટ પે બૂટી’ જેવું ગીત શું કામ છે એવું નહીં પૂછવાનું. આજકાલનાં બાળકો બધું સમજે છે, સમજ્યા?

આ ફિલ્મમાં સમ ખાવા પૂરતા એક પાત્રમાં પણ આંગળીનું ટેરવું ડૂબે એટલુંયે ઊંડાણ નથી. અમૃતા સિંઘ તો કંઇકેય જીવંત લાગે છે, પરંતુ કે. કે. મેનન, જૅકલિન, ટાઇગર અને સાત ફૂટિયો પરદેશી નાથન જોન્સ બધાં જ તદ્દન કાર્ડબૉર્ડિયાં અને કૅરિકેચરિશ છે. જો બાળકોનાં મનોરંજનાર્થે માત્ર પર્યાવરણને બચાવવા પૂરતા જ સીમિત રહ્યા હોત તો હજુ ચાલી જાત. પરંતુ અહીં તો ફિલ્મને માત્ર પંજાબી ઑડિયન્સ માટે જ બનાવી હોય તેમ ઑવર પંજાબીફિકેશન કરી નાખ્યું છે. આ સુપરહીરો એટલો બધો પંજાબી છે કે અત્યારે પંજાબમાં ચૂંટણી લડે તોય જીતી જાય.

બોરિંગ જટ્ટ

ગણ્યા ગાંઠ્યા સીનને બાદ કરતાં આ ‘ફ્લાઇંગ જટ્ટ’માં મજા પડે એવું કશું જ નથી. આશા રાખીએ કે આ ફિલ્મની સિક્વલ ન આવે તો સારું. હા, ઘરનાં બચ્ચાંલોગ જીદ કરતાં હોય તો તેમને આ ફિલ્મ જોવા લઈ જવાં તે પણ પેરેન્ટિંગનો જ એક ભાગ છે. ઘરે આવીને ફિલ્મના મૅસેજના ભાગરૂપે આ ચોમાસે એક છોડ વાવી દો તો ધક્કો લેખે લાગશે.

રેટિંગઃ *1/2 (દોઢ સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s