Breakfast Longing

આજકાલ કરતાં અમદાવાદમાં બાર વર્ષ થયાં (ના, આ કોન્ગ્રેચ્યુલેશન્સ ઉઘરાવવાની પોસ્ટ નથી!). વાળમાં ચોંટેલી ચ્યુઇંગગમની જેમ ચીપકી ગયેલા આ શહેર સાથે મારો લવહેટનો વહેવાર ચાલતો રહે છે. આ શહેરની મને ન ગમતી એકાદ કરોડ બાબતો પૈકીની બે એટલે અહીંનું એક્સ્ટ્રીમ વેધર અને શહેરનો ADHDના પેશન્ટ જેવો રેસ્ટલેસ સ્વભાવ. સવારના સાતેક વાગ્યાથી રાત્રે બાર વાગ્યા સુધી લોકો સતત ક્યાંક જવા માટે ભાગતા જ હોય. પહેલી વાર ગોવા ગયેલો ત્યારે બે મિનિટ તો પણજીની રોડસાઇડે ઊભા રહીને મેં ટ્રાફિક જોયેલો. રીતસર સ્લોમોશનમાં ચાલતાં વાહનોમાં કોઇને ક્યાંય પહોંચવાની ઉતાવળ જ નહીં. ઇવન તમે રસ્તાની વચ્ચે આવી જાઓ કે કોઈ વાહનને ઊભા રહેવું પડે, તોય બીજી જ સૅકન્ડે હૉર્ન મારીને ચેંચેંપેંપેં કરવાની ફિતરત પણ નહીં. આગળના ટ્રાફિકને શાંતિથી ક્લિયર થવા દે. ડિટ્ટો હિલસ્ટેશનોમાં પણ એવું. એક શાંત સોફ્ટ ઇન્સ્ટ્રુમેન્ટલ પીસની જેમ દિવસ શરૂ થાય અને સૂધિંગ રોમેન્ટિક સોંગની જેમ આગળ વધતો રહે. જ્યારે અમદાવાદમાં દિવસ સીધો ક્રેસેન્ડોથી જ શરૂ થાય અને એનાથીયે ઊંચા નૉટ્સ પર પહોંચવાની ટ્રાય કરતો રહે.

એમાં ક્યારેક બહાર અર્લી મોર્નિંગ બ્રેકફાસ્ટનું વિચારીએ તો આખું ‘ઝોમેટો’ ઊલેચી નાખીએ પણ ફાઇવસ્ટાર હૉટેલોને બાદ કરતાં કોઈ સારા ઑપ્શન જ ન મળે. હા, ઑફિસોવાળા એરિયાની આસપાસ કામચલાઉ ખાઉગલીઓ ફૂટી નીકળી હોય, પણ ત્યાં ઊભા રહીને ખાતા કૉર્પોરેટ એમ્પ્લોયીઝને જોઇએ લાગે કે ‘પેટનો ખાડો પૂરવો’ એ કહેવત જેણે પણ બનાવી હશે એ માણસ ટાઇમટ્રાવેલ કરીને અમદાવાદ આવ્યો હોવો જોઇએ. ૪૫-૪૮ ડિગ્રી સે. ભઠ્ઠીમાં વડાપાઉં, ચોળાફળી, દાળવડાં, ગાંઠિયા, પૌંઆ, ઇડલીના નામે નાયલોનનો ડૂચો અને સાંભારના નામે ખારું-તીખું પાણી ખાતા, સોરી ગળચતા લોકોની હોજરી વિશે વિચારીએ તો લાગે કે ‘અસહિષ્ણુતા’ની બૂમો પાડનારા ખરેખર ખોટ્ટાડા છે. અને દરેક વસ્તુની ઉપર ચીઝના ડુંગરા (‘ચીઝ ઇડલી’, કેન યુ બિલીવ?!). જપાનીઓએ ચા પીવા, જાજરૂ જવાથી લઇને આત્મહત્યા (સેપ્પુકુ, હારાકીરી) કરવાની પણ વિધિઓ બનાવી હતી. અહીંયા ત્રણેયની ભેળસેળ થઈ ગઈ હોય એવું લાગે.

ઇરાની, ઉડીપી કૅફેની જેમ જેની પોતાની એક પર્સનાલિટી હોય, કાઉન્ટરની પેલે પાર ઊભીને બધાં જ ટેબલો પર નજર રાખતી વ્યક્તિએ ફિલ્મની જેમ નજર સામે એક સ્થળેથી આખી બદલાતી દુનિયા જોઈ હોય (જે પોતાને ત્યાંના ટેસ્ટ અને ક્વૉલિટી બાબતે પઝેસિવ હોય), જ્યાંના માલિક અને આવતા લોકો એકબીજાને ઓળખતા હોય, ગ્રાહક પ્રત્યે ‘જે છે તે આ છે’ ટાઇપનો એટિટ્યુડ ન હોય, જ્યાં ફ્રી વાઈફાઈની બબાલ ન હોય, બહાર ઊછળતા સ્ટ્રેસના મહાસાગરની વચ્ચે જે મૅડિટેશનના ટાપુ જેવી હોય એ ટાઇપની જગ્યાઓ અહીં બહુ ઓછી છે. ના, CCD ટાઇપનાં સો કૉલ્ડ અર્બન, કૃત્રિમ ઠંડક અને ઘોંઘાટિયા મ્યુઝિકવાળાં હાડોહાડ આર્ટિફિશિયલ કૅફે આમાં ક્વૉલિફાય ન થાય (જ્યાં ગ્રાહક હોય તો જસ્ટિન બીબર વાગે અને ગ્રાહકો ન હોય, તો તરત જ ‘ઝી સિનેમા’ પર ‘ફૂલ ઔર અંગાર’ મુકાઈ જાય). મારી સાથે ડિસઅગ્રી થતા લોકો પાસે પોતાનાં લોકેશન્સ હશે, પણ જગ્યાઓ, ત્યાં પિરસાતી વાનગીઓ પાસેથી મારી અપેક્ષા વધારે હોય છે, જે પૂરી નથી થતી.

મન થાય છે કે રસ્કિન બોન્ડ અને બહેરામ કોન્ટ્રાક્ટર (‘બિઝી બી’)નાં લખાણોમાં કૂદકો મારીને ગાયબ થઈ જાઉં અને પછી ક્યારેય બહાર જ ન નીકળું!

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s