હમારી અધૂરી કહાની

દર્દ-એ-દિલ, દર્દ-એ-દિમાગ

***

દર્દ કા હદ સે બઢ જાના દવા નહીં ક્યારેક ફારસ પણ બની જાય. પાત્રોને પરાણે અને વધુ પડતાં દુઃખી કરવાની ક્વાયત લોજિક અને લાગણીનો પાલવ છોડી દે છે.

***

hamari_adhuri_kahani_official_posterપીડા અને એમાંય અધૂરા પ્રેમની પીડા આપણે ત્યાં ગરમાગરમ ભજિયાની જેમ વેચાતી આવી છે. રિક્ષાની પાછળ બેવફા પ્રેમિકાઓને ઉદ્દેશીને લખાયેલી શાયરીઓથી લઇને ‘દેવદાસ’ જેવી અમર કૃતિઓ તેની સાબિતી છે. દિગ્દર્શક મોહિત સૂરિને આપણી પીડાની આ દુખતી રગ બરાબરની હાથમાં આવી ગઈ છે. દિલમાં દર્દની દુકાન લઇને ફરતો હીરો દર્દભરે નગમે ગાયા કરે અને લોકો રૂમાલથી આંસુડાં લૂછતાં રહે. એમની પાછલી બે ફિલ્મો ‘આશિકી-૨’ અને ‘એક વિલન’માં હીરોની હાલત આવી જ હતી. જ્યારે હવે આવેલી ‘હમારી અધૂરી કહાની’માં લગભગ બધાં જ પાત્રો ‘દેવદાસ સિન્ડ્રોમ’થી પિડાય છે. એટલે અમુક હદ પછી આપણને વાર્તાની દિશા અને પાત્રોનાં નિર્ણયો તદ્દન તર્કહીન લાગવા માંડે. એ જ ઘડીએ એમની પીડાથી આપણા છૂટાછેડા થઈ જાય.

દુઃખી મન મેરે

આ એક એવા દુઃખીસ્તાનની કહાણી છે, જ્યાં બધાં જ દુઃખી છે. વસુધા પ્રસાદ (વિદ્યા બાલન) એક ફાઇવસ્ટાર હૉટેલમાં ફ્લોરિસ્ટ છે, જે બૈરીને પાંવ કી જૂતી સમજતા મૅલ શોવિનિસ્ટ પતિ હરિ (રાજકુમાર રાવ) સાથે પરણીને દુઃખી છે. હરિયો પાંચ વર્ષથી ક્યાંક ગાયબ છે. કહે છે કે એ આતંકવાદી બની ગયો છે. હૉટેલમાં ફૂલો ગોઠવતાં ગોઠવતાં તેના માલિક આરવ રૂપારેલ (ઇમરાન હાશ્મી) અને આ વસુધા વચ્ચે પ્રેમનાં પુષ્પો ખીલી ઊઠે છે. ૧૦૮ હૉટેલોનો ધણી આરવ પણ દુઃખી છે. એની ભગ્નહૃદયી મમ્મી (અમલા)નું દુઃખ હજીયે એના દિલની હાર્ડડિસ્કમાં ખાસ્સી એવી જગ્યા રોકીને બેઠું છે.

હવે વસુધા અને આરવ મીન્સ કે વિદ્યા બાલન અને ઇમરાન હાશ્મી પ્રેમના પુષ્પને લગ્નની ફુલદાનીમાં ગોઠવવાની અણી પર જ હોય છે ત્યારે વિદ્યાનો જૂનો પતિ અચાનક ગુમડાની જેમ ફૂટી નીકળે છે. સરવાળે દુઃખનો ગુણાકાર થવા માંડે છે.

ગુમડાનો કરીએ ગુલાલ

દિગ્દર્શક મોહિત સૂરિનું પોતાનું એક વિશ્વ છે. એ વિશ્વમાં આગળ કહ્યું એમ હીરો સતત પીડામાં જ જીવતો હોય. જાણે દુઃખી રહેવામાં અને લોકોની સહાનુભૂતિ ઉઘરાવવામાં એને મજા પડવા લાગે છે. એ પીડાની સાઇડ ઇફેક્ટને કારણે એ દરેક ઠેકાણેથી કોઈ ફિલોસોફી નિચેવી કાઢે છે. ધારો કે એના પાત્રને તાવ આવે કે ઘરમાં દૂધ ઊભરાઈ જશે તોય એ એને પોતાની પીડા સાથે જોડી દેશે અને કોઈક ફિલોસોફી ઠપકારી દેશેઃ ‘આંસૂ જબ જિસ્મ મેં જમ જાતે હૈ તબ વો બુખાર કી તરહ પૂરે બદન કો જલાને લગતે હૈ’ અથવા તો ‘ગમ હો યા દૂધ, કભી તો ઉબલ કર બાહર આ હી જાતા હૈ.’ એ તાવની દવા નહીં કરાવે કે ઊભરાયેલા દૂધ પર પોતું ફેરવીને આગળ નહીં વધે. વળી, સાચા પ્રેમમાં પડ્યા હોવાના પુરાવા રૂપે એ મગજનો ઉપયોગ કરવાનું બંધ કરીને કહેવાતી લાગણીની ધૂંસરીથી ખેંચાતો ચાલ્યો જશે. લોજિકલ વાત કરીને એના દોસ્તાર જેવી કોઈ ઠરેલ વ્યક્તિ એને ટપારવાનો પ્રયત્ન કરશે પણ અલ્ટિમેટલી એ મોહિત સૂરિનો હીરો છે એટલે દર્દના દરિયામાં જ ખાબકવાનો છે.

કહે છેકે આ ફિલ્મ મહેશ ભટ્ટ સાહેબના પપ્પા નાનાભાઈ ભટ્ટની લવસ્ટોરી પર આધારિત છે (બાય ધ વે, મહેશ ભટ્ટ પાસે હજી કેટલી પર્સનલ ટ્રેજેડીઓ કહેવાની બાકી રહી ગઈ છે?). એટલે જ આ ફિલ્મમાં લેખક તરીકે ભટ્ટસાહેબનું નામ બોલે છે. પરંતુ ચોખ્ખું દેખાઈ આવે છે કે આ ફિલ્મ અધકચરી લખાયેલી છે અને તે બિલકુલ નિરાશાવાદી અભિગમ ધરાવે છે. શાંત ચિત્તે વિચારીએ તો સમજાય છે કે વિદ્યા બાલન તથા ઇમરાન હાશ્મીનાં પાત્રોને સુખી થવું જ નથી. જાણે સુસાઇડલ અભિગમ ધરાવતા હોય એમ બંને પોતાની પીડામાંથી જાણી જોઇને બહાર આવતાં નથી. એટલા માટે જ ફિલ્મની શરૂઆતમાં એ બંને પાત્રો સાથે પ્રેક્ષકોને લાગણીનો જે તંતુ બંધાય છે, એ એમનો દેવદાસ ટાઇપનો અપ્રોચ જોઇને તૂટી જાય છે. હૉલીવુડની ‘પર્લહાર્બર’ અને ‘ટાઇટેનિક’ તથા આપણી ઋષિકપૂરવાળી ‘દીવાના’ ફિલ્મનાં પાત્રો કંઇક આવી જ પરિસ્થિતિમાં મુકાયાં હતાં, પરંતુ એમણે પોઝિટિવ અભિગમ રાખેલો. પીડા કુદરતી રીતે આવેલી હોય તો તેના પ્રત્યે સહાનુભૂતિ થાય, પેટ ચોળીને ઊભી કરેલી હોય ત્યારે ન થાય. અહીં બધાં જ પાત્રોની પ્રેમકહાની અધૂરી છે, જે કોઇન્સિડન્સ તો કઈ રીતે હોય?

એક તો બધી વાતમાં ઑવર મેલોડ્રામેટિક થઈ જતું બિહેવિયર અને તેમાં ઉપરથી લેખિકા શગુફ્તા રફીકનાં ફિલોસોફીથી ફાટફાટ થતા સંવાદો. મોટાભાગનાં દૃશ્યોમાં પાત્રો મોઢું ખોલે કે એમના મુખકમળમાંથી ફોફલી ફિલોસોફી જ સરી પડેઃ ‘જિસ બગીચે મેં મુરઝાયે હુએ ફૂલ ન હો, વો બગીચા બગીચા નહીં હોતા’, ‘મેરી હાલત રેગિસ્તાન મેં ફંસે ઉસ મુસાફિર જૈસી હૈ, જિસે પાની નઝર તો આતા હૈ લેકિન હોતા વૉહ સિર્ફ મેહરાબ હૈ’, ‘પ્યાર એક ઝિમ્મેદારી હૈ જિસે તકદીરવાલે હી ઉઠાયા કરતે હૈં’, ‘સચ્ચે પ્યાર કી કહાની કા કોઈ અંત નહીં હોતા’… આ ઢગલો શું કામ કરાયો છે એ તો લખનારા જાણે, પરંતુ ક્યારેક તે અનઇન્ટેન્શનલ લાફ્ટર ઊભું કરી દે છે. જેમ કે, અમલા જ્યારે વિદ્યા બાલનને પહેલીવાર જુએ છે ત્યારે તે કોઈ જ સંદર્ભ વિના બોલી ઊઠે છે, ‘યે બંજારન કૌન હૈ, જો અપની સી લગતી હૈ?’ ગંભીર સીન હોવા છતાં આવું વિચિત્ર વાક્ય સાંભળીને પ્રેક્ષકોમાં હાસ્યનું મોજું ફરી વળે છે.

લોજિકનાં ચશ્માંમાંથી જુઓ તો પોતાના દીકરા ખાતર પણ વિદ્યા ઇમરાન સાથે લગ્ન શા માટે કરતી નથી, ઇમરાન હાથે કરીને જોખમી વિસ્તારમાં જાતે શા માટે જાય છે, ત્યાંથી લઇને એકવીસ વર્ષ પહેલાં પણ આઇ પૅડ-મોબાઇલ ફોન ક્યાંથી આવ્યા એવા સહજ પ્રશ્નો થાય જ. અરે, વિદ્યાના ચહેરા પર ગુલાબ ફેરવતા ઇમરાનને જોઇને ‘મુઘલ-એ-આઝમ’ યાદ આવે, તો રંગોળી વીખીને લહેરાતી સાડીએ દોડતી વિદ્યા (ભણસાલીના) ‘દેવદાસ’ની ‘પારો’ લાગે. આ જ વિદ્યા અહીં ‘કહાની’ના ક્લાઇમૅક્સની પણ યાદ અપાવે છે.

પીડાના પાર્ટનર

ફિલ્મ સાથે તમે કનેક્ટ થાઓ કે નહીં, પરંતુ એટલું તો માનવું પડે કે ઇમરાન, વિદ્યા અને રાજકુમાર રાવ ત્રણેયે પોતાના પાત્રમાં જીવ રેડી દીધો છે. એક પછી એક નવા સૂટ પહેર્યા કરતો ઇમરાન આટલો હેન્ડસમ ભાગ્યે જ કોઈ ફિલ્મમાં દેખાયો છે. દક્ષિણની હિરોઇન અમલા અક્કીનેની (‘શિવા’ ફેમ) બે વર્ષ પછી ફિલ્મમાં દેખાઈ છે. અને બોસ, એ એટલી જ ખૂબસૂરત લાગે છે. ટચવૂડ. વચ્ચે વચ્ચે સુહાસિની મૂળે, યતિન કર્યેકર અને ‘હૈદર’ના પિતા બનેલા અફલાતૂન અવાજના માલિક નરેન્દ્ર ઝા જેવાં સિનિયર કલાકારો પણ હાઉકલી કરી જાય છે. મોહિત સૂરિની ફિલ્મોનું સૌથી સ્ટ્રોંગ પાસું હોય છે તેનું દિલકશ મ્યુઝિક. અહીં ત્રણ સંગીતકારો (મિથૂન, જીત ગાંગુલી અને અમી મિશ્રા) છે અને સંગીત પણ સાંભળવું ગમે તેવું છે, પરંતુ તેમાં ‘એક વિલન’નાં ગીતોની છાંટ વર્તાયા કરે છે.

તમે પીડાપ્રેમી છો?

એક ફિલ્મની દૃષ્ટિએ જોઇએ તો ‘હમારી અધૂરી કહાની’માં જથ્થાબંધ ઊણપો છે. તેમ છતાં તમે જો ઇમરાન હાશ્મી કે વિદ્યા બાલનના ફૅનની કેટેગરીમાં આવતા હો, તમને દર્દીલી દાસ્તાનના બૅકગ્રાઉન્ડમાં દર્દભરે નગમે ચાલતાં હોય એવી વાર્તા ગમતી અથવા તો પ્રેમને ખાતર જાત કુરબાન કરતાં પાત્રો પ્રત્યે લગાવ હોય તો આ ફિલ્મ જોવા લાંબા થઈ શકાય. હા, જાઓ તો સાથે એક સારામાંનો રૂમાલ સાથે રાખજો.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

પોસ્ટ સ્ક્રિપ્ટઃ – રાજકુમાર રાવ ‘ક્વીન’માં કંગનાની પાછળ પડી ગયો હતો કે, “અલી મારા નામનું ટેટૂ કરાય ને!’’ તે આ ફિલ્મમાં (ભલે વિદ્યાને) કરાવીને જ ઝંપ્યો બોલો!

આ ફિલ્મમાં કરાવેલી દુબઈ, શિમલા, કોલકાતાની ટૂરો પણ લગભગ અર્થહીન છે. દુબઈની હૉટેલના બગીચામાં ઇમરાન વિદ્યાને માત્ર એટલા માટે જ લઈ જાય છે જેથી વિદ્યા પેલો ‘મુરઝાયે હુએ ફુલ-પત્તે’વાળો ડાયલોગ ફટકારી શકે. કે કોલકાતાય એટલા સારુ જ ઘુસાડ્યું છે કે વિદ્યાને મારવા ધસી આવેલા રાજકુમારને પાછળ દુર્ગા મા દેખાય અને સ્ત્રીશક્તિથી ડરીને એ પાછો વળી જાય.

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s