તેવર

અર્જુન તેરા તેવર પુરાના

***

હિરોગીરીના તમામ તામસિક મરીમસાલાથી ફાટફાટ થતી આ ફિલ્મ એટલિસ્ટ એક દાયકા જેટલી વાસી લાગે છે.

***

tevar51એક ઓરિજિનલ કાગળની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સની ઝેરોક્સ કાઢો તો એ નકલ કેવી હોય? બસ, આ શુક્રવારે રિલીઝ થયેલી અર્જુન કપૂર-સોનાક્ષી સિંહાની ‘તેવર’ જેવી, તદ્દન આઉટડેટેડ. ‘તેવર’ દરઅસલ મૂળ ૨૦૦૩માં બનેલી મહેશબાબુ-ભૂમિકા ચાવલાની ફિલ્મ ‘ઓક્કાડુ’ની પાંચમી રિમેક છે. એક દાયકામાં તો બે વાર દેશની સરકાર બદલાઈ જાય, ત્યારે આવી એકની એક સ્ટોરી લોકોની માથે મારવા પાછળ શું લોજિક હશે? યકીન માનો, એક ભાંગફોડિયા દબંગ હીરો, માથાભારે બાહુબલી નેતા અને પારેવા જેવી ગભરૂ હિરોઈનની મગજમારી સિવાય આ ફિલ્મમાં કશું જ નવીન નથી.

રાધા, કૃષ્ણ અને કંસ

મથુરા નગરીમાં એક લજામણીના છોડ જેવી ગભરુ બાળા રાધિકા (સોનાક્ષી સિંહા) પર ત્યાંના કંસ જેવા બાહુબલી નેતા ગજેન્દ્ર સિંહ (મનોજ બાજપાઈ) મોહી જાય છે. એ સીધું કન્યા પાસે જ માગું નાખી દે છે કે હવે તો તને પરણ્યે જ છૂટકો કરું. એનાથી બચવા ભાગતી ફરતી એ લજામણીકુમારી મારફાડ હીરો ઘનશ્યામ ઉર્ફ પિન્ટુ (અર્જુન કપૂર)ને ભટકાઈ જાય છે. ગામ આખાની મદદ કરવાનો હોલસેલ કોન્ટ્રેક્ટ લઇને બેઠેલો પિન્ટિયો આ બાળાને પણ બચાવવા નીકળી પડે છે.

વહી પુરાના ‘ફારમૂલા’

આ ‘તેવર’ જેવી ફિલ્મો ટિપિકલ મસાલા ફિલ્મોની કેટેગરીમાં આવે છે, જેમાં ઓલમોસ્ટ બધું જ એક નક્કી કરેલી ફોર્મ્યૂલા પ્રમાણે જ થાય. કોઇનાયે બાપાની સાડાબારી રાખ્યા વિના ઢીકાપાટું વળગાડતો હીરો હોય અને દેશ આખાની સિસ્ટમને બાપીકી જાગીર સમજીને ખિસ્સામાં લઈને ફરતો વિલન હોય. એ બંનેને ગમે તે કારણ ઊભું કરીને એકબીજા સાથે ભિડાવી દેવાના. અહીં એ કારણ છે હિરોઇન સોનાક્ષી સિંહા. પછી આગળની ફોર્મ્યૂલા પ્રમાણે બંનેની એન્ટ્રી પડે એટલે એક એક ગીત નાખવાનું. પછી સેવન કોર્સ ડિનરમાં જેમ સૂપ, સ્ટાર્ટર, મેઇનકોર્સ, ડિઝર્ટ વગેરે આવે એમ અહીં પણ એક આઇટેમ સોંગ, એક પાર્ટી સોંગ, એક લવ સોંગ, એક વિરહ ગીત ભભરાવાનાં. આપણે જોતાં થાકીએ પણ માર ખાઇનેય ન થાકે એવો ફોલાદી હીરો વિલનની આખી સેનાને ક્લિન બોલ્ડ કરી દે. અંતે ખાધું પીધું ને રાજ કર્યું જેવું હેપી એન્ડિંગ.

છતાં એવી ફિલ્મો સો-બસ્સો કરોડનો બિઝનેસ કરે છે એનાં મેઇન કારણ છે ફિલ્મના હીરોનો સ્ટાર પાવર અને વાર્તા કહેવાની સ્ટાઇલમાં નવીનતા. આ ‘તેવર’ પિક્ચરમાં હીરોગીરી નાના ગાદલામાં ઝાઝું રૂ ભરીએ એમ ઠાંસવામાં આવી છે, પરંતુ અર્જુન કપૂર બિચારો સલમાન, શાહરુખ કે આમિર નથી. એણે સિક્સ પૅક એબ્સ બનાવ્યા છે, પણ આખી ફિલ્મ એકલો ઉપાડી શકે એવા મજબૂત એના ખભા નથી. વળી એના દાઢીધારી ચહેરા પર રડ્યાંખડ્યાં બે-ચાર એક્સ્પ્રેશન્સ સિવાય ખાસ કશું આવતું પણ નથી.

હા, આ ફિલ્મમાં દિલ્હી-મુંબઈનાં ટિપિકલ લોકેશનોને બદલે આગ્રા-મથુરાનું બેકગ્રાઉન્ડ લેવામાં આવ્યું છે. એમાં થોડી નવીનતા લાગે છે. આ બેકગ્રાઉન્ડને છાજે એવા યુપીની માટીમાંથી ખોદી કાઢેલા (અને ઘણી વાર અશ્લીલ બની જતા) ડાયલોગ ફ્રેશ લાગે છે. ટીવીમાં ‘ઓરિયો’ બિસ્કિટની જાહેરખબરમાં રણબીર કપૂરની બહેન બનતી ચશ્મિસ્ટ છોકરી અહીં અર્જુન કપૂરની બટકબોલી બહેન બની છે. આ બંને ભાઈ-બહેનની નોંકઝોંકના સીન ઠંડીમાં તાપણાંની જેમ આહલાદક લાગે છે. ધેટ્સ ઑલ.

વિલન ફિલ્મને ખાઈ જાય તો?

અર્જુન કપૂરની કમનસીબી એ છે કે આ ફિલ્મમાં એની સામે વિલન તરીકે મનોજ બાજપાઈ છે. ફિલ્મ ઈન્ડસ્ટ્રીમાં મુઠ્ઠીભર એવા એક્ટરો પણ છે જેમને પોતાની તાકાતનો પરચો બતાવવા માટે સિક્સ પૅક એબ્સ બનાવવાની જરૂર પડતી નથી. મનોજ બાજપાઈ એમાંનો એક છે. એની ધારદાર આંખો, ઠંડી ક્રૂરતાથી બોલાતા ડાયલોગ્સ અને જ્વાળામુખીની જેમ ક્યારે ફાટશે તેની અનિશ્ચિતતાવાળો એટિટ્યૂડ સ્ક્રીન પર એની હાજરીને જ ખોફનાક બનાવી નાખે છે. આ ફિલ્મમાં અર્જુન કપૂરને જીતતો જોવાને બદલે મનોજ બાજપાઈને હારતો જોવાની વધારે મજા પડે છે. ઈવન ફિલ્મમાં હીરો-હિરોઇન પ્રેમમાં પડે એ પહેલાં વિલન બડે આરામ સે હિરોઇનના પ્રેમમાં પડે છે. જ્યારે અર્જુન-સોનાક્ષીને પ્રેમમાં પાડવા માટે એટલો સમય મળ્યો જ નથી. બલકે એ પ્રેમમાં હોય એવુંય લાગતું નથી.

ગુંડાલોગ પાછળ પડ્યા હોય અને હિરોઇન ડરીને હીરોની સોડમાં ભરાઈ જાય એ પ્રકારના ગુડ ફોર નથિંગ રોલ કરવામાં એને એવી તો માસ્ટરી આવી ગઈ છે કે કાલે ઊઠીને એ એના પર આખું પુસ્તક પણ લખી શકશે. હા, આ ફિલ્મમાં સોનાક્ષી માટે એટલું કહી શકાય કે મનોજ બાજપાઈ એને પ્રપોઝ કરવા આવે છે એ સીનમાં એણે ઈજિપ્શિયન પ્રિન્ટવાળું શ્રગ સારું પહેર્યું છે!

આ ઓલમોસ્ટ આખી ફિલ્મમાં હીરો, હિરોઇન અને વિલનની જ ભાંજગડ ચાલ્યા કરે છે. એમાં સપોર્ટિંગ કાસ્ટના ભાગે સાવ ચટણી જેવું કામ આવ્યું છે. એવી ચટણીમાં રાજ બબ્બર, દીપ્તિ નવલ, રાજેશ શર્મા સરીખાં અદાકારોનું કચુંબર થઈ ગયું છે. એના કરતાં તો ‘કાકડા’ જેવું વિચિત્ર નામ ધરાવતો વિલનના આદમી (અભિનેતા સુબ્રત દત્તા)ને વધારે સ્ક્રીન સ્પેસ મળી છે.

આ ફિલ્મથી સંજય કપૂર પહેલી વાર પ્રોડ્યુસર બન્યા છે, તો અમિત શર્મા પહેલીવાર ડિરેક્ટરની ખુરશી પર બેઠા છે. પરંતુ અમિતભાઈ અગાઉ નવસો જેટલી ટેલિવિઝન જાહેરખબરો બનાવી ચૂક્યા છે. એટલે જ ફિલ્મમાં પણ એમણે બડી ચાલાકીથી જાહેરખબરો ઘુસાડી દીધી છે. બે ગીતને બાદ કરતાં સાજિદ-વાજિદના સંગીતે આ ફિલ્મને લાંબી કરવામાં સક્રિય ફાળો આપ્યો છે. એમણે પણ જૂનો માલ જ રિસાઇકલ કર્યો હોય એમ ‘મૅડમિયા’ સોંગમાં ‘દબંગ-૨’ના ‘ફેવિકોલ સે’ ગીતની અને ‘મૈં તો સુપરમેન’માં ‘જય હો’ના ‘અપના કામ બનતા ભાડ મેં જાયે જનતા’ની જ ગંધ આવ્યા કરે છે.

તેવરની ત્રેવડ કેટલી?

જુઓ, લગભગ આ જ પ્રકારની સ્ટોરી અને ટ્રીટમેન્ટ ધરાવતી ફિલ્મ આપણે શાહિદ કપૂરની ‘આર.. રાજકુમાર’માં અને સલમાનભાઈની ‘વૉન્ટેડ’માં જોઈ ચૂક્યા છીએ (જે અગેઇન દક્ષિણની ‘પોકિરી’ની રિમેક હતી). સ્પીડબ્રેકરની જેમ વારેવારે આવતાં ભંગાર ગીતો અને પોણા ત્રણ કલાક જેટલી લાંબી ફિલ્મમાંથી બહાર નીકળીએ ત્યારે આપણા ચહેરા પર પણ અર્જુન કપૂર જેવી જ દાઢી ઊગવા માંડી હોય એવું ફીલ થાય છે (લેડીઝલોગના નખ પણ વધી જશે, ડૉન્ટ વરી!). મનોજ બાજપાઈની સિમેન્ટ જેવી મજબૂત એક્ટિંગ માટે આપણને માન છે, પરંતુ સાથોસાથ ટિકિટના તોતિંગ ભાવનું પણ આપણને સુપેરે ભાન છે. એટલે ટીવી-ડીવીડી પર આવે ત્યાં સુધી આ તેવરને હોલ્ડ પર મૂકવામાં જ સાર છે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s