આર… રાજકુમાર

અરરર… રાજકુમાર!

***

રંગ રંગ વાદળિયાં જેવી પ્રભુદેવાની વધુ એક બીબાંઢાળ ફિલ્મ જોવા કરતાં ચ્યવનપ્રાશનો એક ડબ્બો ખરીદીને ખાવો વધારે ફાયદાકારક છે!

***

એક જમાનો હતો જ્યારે પ્રભુદેવા ભારતના માઇકલ જેક્સન ગણાતા અને શરીરમાં જાણે હાડકાંને બદલે ઇલાસ્ટિકવાળું રબર ફિટ કરેલું હોય એવો ડાન્સ કરતા. ડાન્સ તો એ હજી કરે છે, પરંતુ પછીથી એમને ફિલ્મો ડિરેક્ટ કરવાનો ચેપ લાગી ગયો. દક્ષિણથી શરૂ થયેલો એમનો ચેપ હવે બોલિવૂડ સુધી પહોંચ્યો છે. જાણે ઝેરોક્સની દુકાન ખોલી હોય એમ એક પછી એક સરખી જ બીબાંઢાળ ફિલ્મો આપ્યે જાય છે. શાહિદ કપૂર અને સોનાક્ષી સિંહા (બીજું તો કોણ હોય!)ને લઇને બનાવેલી ‘આર… રાજકુમાર’ પ્રભુદેવાની વધુ એક રંગ રંગ વાદળિયાં છાપ ઝેરોક્સ કોપી છે, જેમાં કશું જ નવું કે ઇવન જોવા જેવું પણ નથી.

પિક્ચર પ્રભુદેવા સ્ટાઇલ

ધરતીપુર નામનું એક ગામ છે. એ ભારતના કયા ભાગમાં આવેલું છે એ તો ખબર નથી, પણ ત્યાં ખુલ્લેઆમ અફીણની ખેતી અને અફીણનો કારોબાર થાય છે. અહીંનું અફીણ વિદેશ રવાના કરાય છે. અફીણના એ કારોબાર પર કબજો જમાવવા માટે શિવરાજ (સોનુ સૂદ) અને માનિક પરમાર (આશિષ વિદ્યાર્થી) વચ્ચે દુશ્મની ચાલે છે. એ માથાકૂટમાં કોઇ લેવાદેવા વગર રોમિયો રાજકુમાર (શાહિદ કપૂર) સામેલ થઇ જાય છે. શાહિદ સોનુ સૂદનો વિશ્વાસ જીતીને એના માટે કામ કરવા માંડે છે. ત્યાં જ ગામાં જ્યાં ત્યાં આંટાફેરા કરતી અને મવાલીઓનાં માથાં પર બાટલીઓ ફોડતી ચંદા (સોનાક્ષી સિંહા) શાહિદને દેખાઇ જાય છે. શાહિદ ઇન્સ્ટન્ટ્લી એના પ્રેમમાં પડી જાય છે અને બે-ત્રણ ગીતો ગાઇ નાખે છે. એ સોનાક્ષી આશિષ વિદ્યાર્થીની ભત્રીજી નીકળે છે.

પરંતુ કહાનીમાં ટ્વિસ્ટ એવો આવે છે કે સોનુ પણ સોનાક્ષીના પ્રેમમાં પડી જાય છે. એટલે સોનાક્ષી માટે સોનુ અને આશિષ બંને એક થઇ જાય છે. પરંતુ સોનાક્ષી કહે છે કે હું તો શાહિદને જ પરણવાની, જે કરવું હોય તે કરી લો. એટલે શાહિદ અને સોનુ બંને એકબીજાને ખતમ કરવા અને સોનાક્ષીને ખુશ કરવામાં પડી જાય છે. અને આ ભાંજગડમાં જ પિક્ચર પૂરું થઇ જાય છે!

પ્રભુદેવાનાં રોમિયો-જુલિયેટ?

આ ફિલ્મ કંઇક અંશે રોમિયો જુલિયેટની સ્ટોરીનું પ્રભુદેવા સ્ટાઇલનું એડપ્ટેશન લાગે. અહીં શાહિદનું નામ પણ ‘રોમિયો રાજકુમાર’ છે. અને ઇન્ટરવલ પછી તો ફિલ્મ બિલકુલ ‘વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ દોબારા’ જેવી જ બની જાય છે. એમાં પણ સોનાક્ષીને કારણે અક્ષય અને ઇમરાન ઝઘડેલા, જ્યારે અહીં  એ જ સોનાક્ષીને કારણે શાહિદ અને સોનુ એકબીજાના ખૂનના પ્યાસા બની જાય છે.

પ્રભુદેવાની ફિલ્મ હોય એટલે અમુક બાબતો લ.સા.અ.ની જેમ એકસરખી જ રહેવાનીઃ સ્ટોરી એવી હોય કે જો મગજ લઇને થિયેટરમાં ગયા તો મગજ ખરાબ થવાની પૂરેપૂરી શક્યતા, રંગબેરંગી પેન્ટ પહેરીને જ્યાં ત્યાં ડાન્સ કરતા હીરો, નજીવી બાબતે થતી માથાકૂટમાં ગુરુત્વાકર્ષણની ઐસીતૈસી કરીને ફાઇટિંગ કરતા હિરોલોગ, જેને માત્ર સુંદર દેખાવા સિવાય કશું જ ન કરવાનું હોય એવી હિરોઇન (જે મોટેભાગે સોનાક્ષી સિંહા જ હોય!), રાધર આખી ફિલ્મ જ પુરુષોની હોય, એમાં સ્ત્રીઓનું કશું કામ જ ન હોય, અને હા, બે-ચાર કેચી અને સુપર્બ ડાન્સવાળાં ગીતો હોય. આ બધું એક તપેલામાં નાખીને હલાવો એટલે પ્રભુદેવાની કોઇપણ ફિલ્મ તૈયાર થઇ જાય!

નો સ્ટફ, ઓન્લી મસાલા

આર.. રાજકુમારની સ્ટોરી એટલી જરીપુરાણી અને બાલિશ છે કે નાનું બચ્ચું પણ એમાં આગળ શું થશે એ કહી શકે. ઉપરથી આપણને હસાવવા માટે મેકર્સ એટલી બધી મહેનત કરે છે, અરે, એમાં અમુક વર્ગને મજા પડે એટલા માટે ડબલ મીનિંગવાળાં વાક્યો પણ ઠપકારે છે, પણ ભાગ્યે જ હસવું આવે છે.

મોટે ભાગે વચ્ચે વચ્ચે આવતાં ગીતો ફિલ્મની સ્ટોરી અને ગતિમાં પંક્ચર પાડતાં હોય છે, જ્યારે અહીં તદ્દન ઊલટું છે. ફિલ્મ સાવ બોરિંગ છે અને પ્રીતમનાં ગીતો એકદમ કેચી અને ધમ્માલ છે. એટલે ગીતો ફિલ્મને અસહ્ય બનતી અટકાવે છે. એમાંય ‘ગંદી બાત’, ‘સાડી કે ફોલ સા’ અને ‘મત મારી’ તો યંગ ક્રાઉડમાં રીતસર સીટીઓ ઉઘરાવી લાવે તેવાં છે. એટલે ફિલ્મમાં સંગીતકાર પ્રીતમની મહેનત દેખાઇ આવે છે.

બીજો સિન્સિયર પ્રયાસ છે શાહિદ કપૂરનો. આ બંદો એક્ટિંગ સરસ કરે છે, કોમેડી માટે એને ગાંડાવેડા કરતો જોવો પણ ગમે છે, પરંતુ એ ફિલ્મોની પસંદગી કરવામાં માર ખાય છે, અથવા તો નસીબ એનો સાથ આપતું નથી. એટલે પોતાના પાર્ટમાં સેન્ચુરી મારવા છતાં આખું ટીમવર્ક કંગાળ હોઇ, અંતે તો મેચ હારી જ જાય છે. મતલબ કે ફિલ્મ પિટાઇ જાય છે.

અગાઉ ‘બુલેટરાજા’ વખતે કહેલું એમ, સોનાક્ષી જો આવા ગુડ ફોર નથિંગ રોલ જ કરતી રહેશે તો એની એક્ટિંગ ટેલન્ટ (જો હોય તો) ક્યારેય બહાર નહીં આવે, અને એ હાલતીચાલતી મેનિકિન બનીને જ રહી જશે.

હા, ફિલ્મમાં સોનુ સૂદનું કામ સરસ છે, પણ અગેઇન એ પણ દરેક ફિલ્મમાં એકસરખો જ રોલ કરે છે એટલે બીબાંઢાળ થઇ ગયો છે. અહીં ભરત દાભોળકર પણ છે, પરંતુ તદ્દન વેડફાયા છે.

‘ગુસ્સે સે બોલેગી તો નહીં જાઉગા, પ્યાર સે બોલેગી તો મર ભી જાઉગા’, ‘સાયલન્ટ હો જા વરના મૈં વાયલન્ટ હો જાઉગા’ જેવાં છૂટાંછવાયાં વનલાઇનર્સ ઇન્ટરેસ્ટિંગ છે, પણ અફસોસ, એ છૂટાંછવાયાં જ છે!

ઇન શોર્ટ

માત્ર પહેલા વીકએન્ડના ખીલે કૂદવા માટે બનાવાતી આવી એકસરખી બીબાંઢાળ અને બોરિંગ ફિલ્મોનો ટ્રેન્ડ પૂરો થાય તો સારી વાત છે. એક ડાન્સર તરીકે પ્રભુદેવા પ્રત્યે આપણને માન છે, પરંતુ તેનો ગેરલાભ ઉઠાવીને એ આપણી માથે આવી ભંગાર ફિલ્મો મારે એ તો જરાય ન ચલાવી લેવાય. માસ માટેનું મુવી હોય એટલે એમાં જાતભાતના મસાલા ભભરાવેલા હોય એ સમજી શકાય, પરંતુ માસનો પણ એક ક્લાસ હોવો જોઇએ. માત્ર મસાલાથી જ ફિલ્મ ન બને એ પ્રભુજીએ સમજવું જોઇએ. અને હા, શાહિદ અને સોનાક્ષી માટે તો હવે કારકિર્દીમાં મનોમંથનનો સમય પાકી ગયો છે. એટલે જે લોકો ખરેખરા સાહસિકો હોય અથવા તો શાહિદના ફેન હોય કે પછી ટીવી-રેડિયો પર હિટ એવાં બે-ત્રણ ગીતોને મોટા પડદે જોવામાં રસ ધરાવતા લોકોએ જ આ ફિલ્મ જોવા જવાની તસદી લેવી. બાકીના લોકો ટિકિટના પૈસા બચાવીને ચ્યવનપ્રાશ ખરીદીને ખાશે તો આ શિયાળે વધારે ફાયદો થશે.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s