વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઈ… દોબારા

દોબારા… દોબારા

***

આ ફિલ્મ નહીં, ભાઇલોગનું કવિ સંમેલન છે. એટલે જ એના નામમાં એક વાર નહીં, બલકે બે વાર દોબારા… દોબારા હોવું જોઇએ.

***

ouatima1જમવાની થાળીમાં નાની ચમચી અથાણું હોય તો ભોજનમાં ચટાકો આવે, પણ આખી થાળી ભરીને અથાણું પિરસી દો તો શું થાય? બસ, આવું જ કંઇક થયું છે મિલન લુથરિયાની સિક્વલ ‘વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇ…દોબારા’ સાથે. આ આખી ફિલ્મમાં એટલાં બધાં વનલાઇનર્સ છે કે વનલાઇનર્સની વચ્ચે થોડી થોડી ફિલ્મ આગળ ચાલે છે.

બોરિંગ લવ ટ્રાયેંગલ

કહેવા માટે તો આ ફિલ્મ એની પ્રિક્વલ એટલે કે પહેલો અજય દેવગણ અને ઇમરાન હાશમીવાળો ભાગ જ્યાં અટકેલો ત્યાંથી શરૂ થાય છે, પરંતુ ફિલ્મમાં એ જ ઘિસીપિટી લવ ટ્રાયેંગલની ફોર્મ્યૂલા જ રિપીટ કરાઇ છે. શોએબ (અક્ષય કુમાર) આખા મુંબઇને પોતાના ખિસ્સામાં રાખીને ફરતો હોય એવો ડોન-ગેંગસ્ટર છે. જ્યારે અસલમ (ઇમરાન હાશમી) એનો એકદમ વફાદાર વિશ્વાસુ માણસ છે. હવે સ્ક્રિપ્ટનું કરવું અને બંને ગુરુ-ચેલા એક જ નમણી નાર એવી જેસ્મીન (સોનાક્ષી સિંહા)ના પ્રેમમાં પડી જાય છે. જેસ્મીન કાશ્મીરથી મુંબઇ આવી છે અને એની મા એને હિરોઇન બનાવવા માગે છે. ઇન્ટરવલ પછી જ્યારે અક્ષય કુમારને ખબર પડે છે કે પોતે તો સોનાક્ષીના એકતરફી પ્રેમમાં હતો અને એ સોનાક્ષી તો એના જ ચેલા અસલમ એટલે કે ઇમરાન ખાનને પ્રેમ કરે છે. ત્યારે ડોનની ખોપડી હટી જાય છે અને એ અસલમનાં હાડકાં-પાંસળાં એક કરવા નીકળી પડે છે.

નબળી સિક્વલ

ધારો કે, ‘સંગમ’, ‘સાજન’ કે ‘યે દિલ્લગી’ જેવી હિટ ફિલ્મોમાં બંને મુખ્ય હીરોને ગેંગસ્ટર બનાવી દો એટલે આ વન્સ અપોન અ ટાઇમ ઇન મુંબઇની સિક્વલનો કાચો માલ તૈયાર થઇ જાય. આ ફિલ્મની મૂળ કથા એટલી બધી પાતળી છે કે એની સરખામણીમાં પાપડ પણ રોટલા જેવો જાડો લાગે.

તદ્દન પ્રીડિક્ટેબલ એવી આ કંગાળ સ્ટોરીને સ્ટાઇલિશ બનાવવા માટે ફિલ્મના સ્ક્રીનપ્લેમાં એસએમએસમાં ફરતાં કે રિક્ષા-ટ્રકોની પાછળ લખેલાં હોય એવાં વનલાઇનર્સ ઠાલવી દેવામાં આવ્યાં છે. અને એ પણ કેટલાં? બહુ નમ્રપણે એવું કહી શકાય કે ફિલ્મમાં આખા સ્ક્રીનપ્લે કરતાં પણ વનલાઇનર્સની સંખ્યા વધારે હશે! ફિલ્મના કોઇ દૃશ્યમાં નાટ્યાત્મકતા ઉમેરવા માટે કલાકારો સ્ટાઇલથી વનલાઇનર બોલે તો સમજાય, પણ આ તો આખી ફિલ્મમાં કોઇ પણ પાત્ર મોં ખોલે એટલે કંઇક વાયડું વનલાઇનર જ નીકળે. હવે દાખલા તરીકે તમે એક ગ્લાસ પાણી માગવા માટે આવું કંઇક બોલોઃ ‘પ્યાસ પાની કી હો યા પ્યાર કી, દિલ તભી ભરતા હૈ જબ વો હાથ મેં આતા હૈ!’, તો સામેવાળી વ્યક્તિ ગ્લાસનો છુટ્ટો ઘા કરે કે નહીં?! બસ, આખી ફિલ્મમાં એકેએક સીનમાં આવી વાયડાઇ જ ઠાંસી ઠાંસીને ભરી છે. આપણા કાને સતત આવાં જ વાક્યો સંભળાયે રાખેઃ કિસીને કહા થા કિ મેરા ફ્યુચર બહોત બ્રાઇટ હૈ, તબ સે મૈંને ગોગલ્સ પહનના શુરુ કર દિયા; પ્યાર કટિંગ ચાય જૈસા હોતા હૈ, ન પ્યાસ બુઝતી હૈ ન દિલ ભરતા હૈ; પ્યાર વો ગૂગલી હૈ જો હાથ મેં આ જાયે તો બાદામ વર્ના મુંગફલી હૈ; જબ દેવર કી મૌત આતી હૈ તબ ઉસે ભાભી અચ્છી લગને લગતી હૈ; આજકલ પ્યાર નૌકરાની જૈસા હો ગયા હૈ; આતા હૈ, બેલ બજાતા હૈ, કામ કરતા હૈ ઔર ચલા જાતા હૈ; અપની દોસ્તી ટાયર ઔર ટ્યૂબ જૈસી હૈ, હવા તેરી નીકલતી હૈ બૈઠ મૈં જાતા હૂં; યે પ્યાર કે પંગે હૈ, ઇસમેં પ્યાર સે કુછ નહીં હોતા; પહલે ખિલાડી થા, અબ ખુદ ખેલ હૂં; મૈં અગર હીરો બન ગયા તો મેરી પહચાન બુરા માન જાયેગી… સતત લહેકા કરી કરીને બોલાતાં આવાં વનલાઇનર્સ સાંભળીને જાણે હાસ્ય કવિ સંમેલન ચાલતું હોય એવું લાગે છે. અને આપણને પણ ફિલ્મના ટાઇટલની જેમ “દોબારા… દોબારા…” બોલવાની ઇચ્છા થઇ આવે!

હીરો નહીં, અહીં તો વિલન વર્શિપિંગ

છેલ્લા થોડા સમયથી આપણે ત્યાં હીરો વર્શિપિંગ પ્રકારની ફિલ્મો બનવા માગી છે, જેમાં હીરોને લાર્જર ધેન લાઇફ સુપરહીરો ટાઇપનો બતાવવામાં આવે. જ્યારે અહીં તો વિલન વર્શિપિંગ છે. હીરો અહીં ગેંગસ્ટર છે એટલે કે એન્ટિહીરો છે. હવે એને સ્માર્ટ બતાવવા માટે તમારે પોલીસને પણ વેવકૂફ, ફુવડ બતાવવી પડે. અને આવી ફિલ્મો આપણે ત્યાં જબ્બર બિઝનેસ કરી રહી છે, જે દુઃખદ ટ્રેન્ડ છે.

નો લોજિક, નો ઝિકઝિક

ઇસ ફિલ્મ મેં લોજિક ઢૂંઢને જાઓગે તો આપ કી કોમનસેન્સ બુરા માન જાયેગી. આખા મુંબઇને ચિલ્લરની જેમ ખિસ્સામાં રાખવાનો ફાંકો રાખતા શોએબ (અક્ષય કુમાર)ના જ નાક નીચે એનો સાગરિત એના જ લવ ઇન્ટરેસ્ટ સાથે ઇશ્ક ફરમાવતો હોય તોય એને ગંધ ન આવે? જ્યારે આખા ગામને એની ખબર હોય! પેલી ભોળીભટાંક બતાવાયેલી જેસ્મીન (સોનાક્ષી)ને છેક સુધી ખબર ન પડે કે એ જેની સાથે ટાઇમપાસ કરી રહી છે એ મુંબઇનો સૌથી મોટો ડોન છે, અને એ એના પ્રેમમાં પડી ગયો છે! (જો એનું મગજ એટલું પણ ન ચાલતું હોય તો એને બ્રેઇનડેડ જાહેર કરીને એનું અંગદાન કરી દઇને ‘શિપ ઓફ થિસિયસ’ની સિક્વલ બનાવી નાખવી જોઇએ!)

ફિલ્મના પ્રોમોઝમાં અને પોસ્ટરમાં કેચલાઇન હતી કે “ધિસ ટાઇમ ઇટ્સ પર્સનલ”, ત્યારે ઇનડાયરેક્ટ પ્રોમિસ કરાયેલું કે અહીં એક લડકી કે લિયે ગુરુ ઔર ચેલા આપસ મેં ટકરાયેંગે. પણ અહીં એ ટકરાવની રાહ જોતાં જોતાં અડધી ફિલ્મ પતી જાય છે, પછી પણ ટકરાવ છેક ઇન્ટરવલના પણ અડધા કલાક પછી શરૂ થાય છે. અને એ ટકરાવ થાય ન થાય ત્યાં તો પિક્ચર ડકવર્થ લુઇસ પદ્ધતિથી પૂરું જાહેર કરી દેવામાં આવે છે. (અહીં જે રીતે લૂઝ એન્ડ રખાયો છે, એ જોતાં એ લોકો તિબારા, ચોબારા અને પોબારા ગણવા આવવાના જ છે!)

બધા ડિપાર્ટમેન્ટ નબળા

હીરોની વાયડાઇ કે લુખ્ખી હીરોગીરી જેમને ગમતી હોય અથવા તો અક્ષયકુમારના ફેન હોય એ લોકોને એની એક્ટિંગમાં મજા આવી શકે. એના ડાયલોગ સાંભળીને એક ગેંગસ્ટરનો ખોફ ઊભો થવાને બદલે તમને હસવું આવશે. બાકી સોનાક્ષી અને ઇમરાનની એક્ટિંગમાં કશું નોંધપાત્ર નથી. હા, ઇમરાનની એન્ટ્રી વખતની ટ્રેઇન એક્શન સિક્વન્સ સારી છે. સોનાલી બેન્દ્રે ઘણા સમય પછી સ્ક્રીન પર દેખાઇ છે, પણ એના ભાગે ગણીને ત્રણ જ સીન્સ છે. મહેશ માંજરેકર વિલનના પણ વિલન છે, પણ સાવ નબળા વિલન છે. પિત્તોબાશ ત્રિપાઠી અને અભિમન્યુ સિંહ જેવા ટેલેન્ટેડ સ્ટાર્સ બિલકુલ વેડફાયા છે.

પહેલા ભાગની તર્જ પર પ્રીતમે સર્જેલું સંગીત પણ અહીં એવી કોઇ અસર કરી શક્યું નથી. ‘અમર અકબર એન્થોની’ ફિલ્મના ગીત ‘તૈયબ અલી પ્યાર કા દુશ્મન’ને અહીં વાપરીને એના કચરા સિવાય કશું જ નથી કર્યું. વધુમાં ફિલ્મ એટલી લાંબી છે કે તમારી ધીરજ બુરા માન જાયેગી. આ ફિલ્મ માત્ર રાઇટર રજત અરોરાની જ છે, મિલન લુથરિયાની અગાઉની ફિલ્મો જેવો ચાર્મ અહીં દેખાતો નથી.

ઇન શોર્ટ, કેચી વનલાઇનર્સના આશિકો અને હીરોલોગની દોઢ ડહાપણવાળી હુશિયારીના ચાહકોને જ આ ફિલ્મમાં મજા પડશે, બાકીના લોકોએ આ દોબારાથી પોબારા ગણી જવા.

રેટિંગઃ ** (બે સ્ટાર)

(Published in Gujarati Mid Day)

Copyright © Jayesh Adhyaru. Please do not copy, reproduce this article without my permission. However, you are free to share this URL or the article with due credits.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s